Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1319/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę P. S.A. z siedzibą w P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) – utrzymało w mocy w/w decyzje organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 29 października 2007 r. do Oddziału Ewidencji Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w P. o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w należącym do skarżącej spółki sklepie spożywczo-przemysłowym, usytuowanym przy ul. W. w P.. W uzasadnieniu Prokurator Rejonowy wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], D. W., pracownik stacji paliw B., został uznany za winnego tego, że w dniu 22 września 2006 r. sprzedał w w/w sklepie nieletniemu alkohol w postaci czterech puszek piwa marki Z. o poj. 0,5 litra, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W załączeniu Prokurator Rejonowy przesłał odpis w/w wyroku Sądu Rejonowego w P. warunkowo umarzającego postępowanie karne na okres dwóch lat próby.

Wobec powyższego zawiadomienia Prokuratora Rejonowego w dniu 12 listopada 2007 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w w/w sklepie spożywczo-przemysłowym.

Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona skarżąca w piśmie z dnia 19 listopada 2007 r. wskazała, iż nie miała żadnej wiedzy o zdarzeniu stanowiącym podstawę wszczęcia postępowania. Spółka stwierdziła, iż nie miała zatem żadnych szans potwierdzenia lub zanegowania faktu sprzedaży alkoholu osobom nieuprawnionym przez pracownika stacji paliw, gdyż zapis cyfrowy z monitoringu obiektu przechowywany jest jedynie przez 14 dni. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż przyjmuje z dużą pokorą stanowisko sądu i oczekuje na uwzględnienie przez organ faktu, iż zdarzenie miało miejsce tylko raz podczas wieloletniej działalności na rynku sprzedaży detalicznej.

W wyniku rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego Prezydent Miasta P. – działając na podstawie przepisu art. 104 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. postanowił utrzymać w mocy decyzję zezwalającą skarżącej spółce P. S.A. na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowo-przemysłowym, usytuowanym przy ul. W. w P.. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta P. stwierdził, iż istotnym dla jej podjęcia faktem było to, iż strona nie miała możliwości wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji potwierdzenia lub zanegowania faktu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. Ponadto organ uznał, iż istotne jest to, że skarżąca spółka z dużą pokorą przyjęła stanowisko sądu karnego, które stało się wytyczną dla polityki kadrowej i szkoleniowej w firmie. Zdaniem organu ważna jest również okoliczność, iż poza tym jednym zdarzeniem skarżąca spółka, w ramach swojej dotychczasowej działalności, nie naruszyła określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

Od w/w decyzji organu I instancji odwołanie wniósł Prokurator Rejonowy w P., zarzucając organowi naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia obligatoryjnej przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].u - działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta P. a z dnia [...]grudnia 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał m.in., iż do okoliczności istotnych w niniejszej sprawie należy wydanie w dniu [...] kwietnia 2007 r. przez Sąd Rejonowy w P., [...] Wydział Karny wyroku w sprawie sygn. akt [...], który jest wiążący dla organów administracji. Jednocześnie organ uznał, iż w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje zarówno okoliczność dotycząca terminu powzięcia przez P. S.A. wiadomości o zdarzeniu z dnia 22 września 2006 r. i o w/w wyroku Sądu z dnia [...] kwietnia 2007 r., jak również stosunek emocjonalny ("duża pokora") deklarowany przez skarżącego przedsiębiorcę do stanowiska sądu karnego, gdyż jedyną okolicznością istotną jest sprzedaż napojów alkoholowych osobie nieletniej.

Rozstrzygając sprawę ponownie Prezydent Miasta P. – działając w oparciu o przepisy art. 104 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – wydał w dniu [...] lutego 2008 r. decyzję nr [...], na podstawie której cofnął skarżącej spółce zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowo-przemysłowym, usytuowanym przy ul. W. w P.. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta P. stwierdził, iż z analizy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w dniu 22 września 2006 r. w sklepie monopolowo-przemysłowym należącym do skarżącej spółki dokonano sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, co znalazło potwierdzenie w wyroku karnym Sądu Rejonowego w P.. W konsekwencji organ I instancji, powołując się na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz cytowane przez ten organ orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia stronie skarżącej zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Pismem z dnia 14 marca 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od w/w decyzji Prezydenta Miasta P..

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji – strona zarzuciła Prezydentowi Miasta P. naruszenie:

- art. 6 k.p.a. - poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu prawnego sprawy;

- art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez jego zastosowanie, a także

- art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do dnia cofnięcia zezwolenia wystarczy stwierdzenie zaistnienia faktu jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej.

W uzasadnieniu strona skarżąca, dokonując wykładni przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, stwierdziła, iż sankcja polegająca na cofnięciu zezwolenia nie może być stosowana obligatoryjnie i automatycznie, tj. w przypadku stwierdzenia jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej. Strona dla uzasadnienia swojego stanowiska powołała się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 371/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 1157/04, w których Sądy te stwierdziły, iż wykładnia celowościowa, logiczna, a także gramatyczna przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi prowadzi do wniosku, że ustawodawca, mówiąc o nieprzestrzeganiu zasad obrotu napojami alkoholowymi zawartych w ustawie, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim, miał na myśli nie jednorazowe działanie i to jeszcze niezawinione, a więc sporadyczny przypadek, ale powtarzające się zdarzenia. Z orzeczeń tych wynikało, jak wskazała skarżąca, iż logiczna interpretacja przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy wskazuje, że ustawodawca nie mógł przewidzieć tak dotkliwej i surowej sankcji w postaci cofnięcia pozwolenia na sprzedaż alkoholu za jednorazową sprzedaż alkoholu, albowiem byłaby to sankcja nieadekwatna i niewspółmierna do czynu. Ponadto - zdaniem skarżącej spółki – w niniejszej sprawie nie jest oczywistym fakt, iż miała miejsce sprzedaż alkoholu nieletnim z uwagi na okoliczność, iż postępowanie karne prowadzone przeciwko pracownikowi D. W. zakończyło się umorzeniem postępowania karnego. Strona podkreśliła jednocześnie, iż przedmiotowa decyzja zezwalająca na sprzedaż alkoholu wygasła z uwagi na upływ czasu w dniu [...] lutego 2008 r. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – cofnięcie decyzji jeden dzień przed jej wygaśnięciem jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, zasadami logiki i celowości działań organów administracji publicznej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] - utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącej spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z wyroku Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], jednoznacznie wynika, że D. W.i, pracownik stacji paliw należącej do skarżącej spółki, został uznany za winnego tego, że w dniu 22 września 2006 r. sprzedał w sklepie spożywczo-przemysłowym nieletniemu alkohol w postaci czterech puszek piwa marki Z. o poj. 0,5 litra, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem organu ustalenia tego nie może niweczyć fakt, iż sąd jednocześnie postępowanie karne warunkowo umorzył. W tej sytuacji – zdaniem SKO w P. – organ I instancji zobowiązany był do cofnięcia zezwolenia udzielonego skarżącej spółce. Organ odwoławczy, powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - stwierdził, że w świetle dyspozycji przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – uznać należy, iż jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom do lat 18 stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponadto organ wskazał, iż w orzeczeniach tych NSA uznał, że wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że stanowisko powyższe wynika z prawidłowej interpretacji zarówno gramatycznej, jak i celowościowej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

W dniu 30 maja 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w P. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r. – skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 6 k.p.a. - poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu prawnego sprawy;

- art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez jego zastosowanie, a także

- art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż do dnia cofnięcia zezwolenia wystarczy stwierdzenie zaistnienia faktu jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom organów administracji istotny dla wyjaśnienia okoliczności sprawy był brak wiedzy P.S.A. w stosownym czasie o zdarzeniu, które mogło stanowić naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Strona wskazała, iż nie została niezwłocznie poinformowana przez organy ścigania o zdarzeniu z dnia 22 września 2006 r., o którym dowiedziała się dopiero wraz z otrzymaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. W konsekwencji – zdaniem skarżącej – strona została pozbawiona możliwości przedstawienia materiałów z monitoringu obiektu celem potwierdzenia lub zanegowania faktu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. Według skarżącej doprowadziło to do pozbawienia strony realnych możliwości obrony i przedstawienia dowodów mogących mieć istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Dokonując wykładni przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, skarżąca spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, iż sankcja polegająca na cofnięciu zezwolenia nie może być stosowana obligatoryjnie i automatycznie, tj. w przypadku stwierdzenia jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej. Strona dla uzasadnienia swojego stanowiska ponownie powołała się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 371/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 1157/04. Ponadto skarżąca ponownie wskazała, iż w niniejszej sprawie nie jest oczywistym fakt, że miała miejsce sprzedaż alkoholu nieletnim z uwagi na okoliczność, iż postępowanie karne prowadzone przeciwko pracownikowi stacji benzynowej D.W. zakończyło się umorzeniem postępowania karnego. Strona podkreśliła jednocześnie, iż w jej ocenie cofnięcie decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu jeden dzień przed jej wygaśnięciem było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, zasadami logiki i celowości działań organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. - wnosząc o jej oddalenie - podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P.S.A. z siedzibą w P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie narusza prawa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowe decyzje organów obu instancji nie naruszają - w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy – przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Ponadto – w ocenie Sądu – organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Podstawą prawną obu spornych decyzji był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw.

Zasady obrotu, statuujące zakazy sprzedaży napojów alkoholowych, sformułowane zostały w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy zawiera zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18.

Bezsprzecznie uznać należy, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - w świetle przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie budzi wątpliwości fakt, że już jednorazowe naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi (np. jeden przypadek sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazuje, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, czy też osobie, która nie ukończyła 18 roku życia) stanowi naruszenie zasad skutkujące cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie nie tylko w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyroku z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1016/07), ale także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 148/05, z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 160/06, z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06, czy też z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 270/06.

Należy wskazać, iż powyższe stanowisko sądów administracyjnych znalazło aprobatę także w poglądach doktryny, która przyjmuje, że również pojedyncze zachowanie polegające na sprzedaży napoju alkoholowego osobie nieletniej, osobie nietrzeźwej, czy też na kredyt lub pod zastaw stanowi naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych i jest dostateczną przesłanką do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy (vide: m.in. R. Sawuła /w:/ Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 1157/04, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 4-5 z 2006 r.).

W niniejszej sprawie należy uznać przede wszystkim, że z dokonanych ustaleń wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w dniu 22 września 2006 r. D. W., pracownik stacji paliw B., należącej do skarżącej spółki, w sklepie usytuowanym przy ul. W. w P., sprzedał nieletniemu alkohol w postaci czterech puszek piwa marki Z. o poj. 0,5 litra, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Fakt ten został potwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P., [...] Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...].

W tym miejscu należy wyraźnie wskazać, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd Rejonowy w P. nie umorzył postępowania karnego, lecz działając na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. warunkowo umorzył to postępowanie, co w konsekwencji oznacza, że zarówno wina oskarżonego pracownika stacji benzynowej, jak i same okoliczności popełnienia czynu (sprzedaży alkoholu osobie nieletniej) nie budziły wątpliwości Sądu orzekającego w tej sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących rzekomego pozbawienia strony możliwości przedstawienia materiałów z monitoringu obiektu celem potwierdzenia lub zanegowania faktu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, a w konsekwencji doprowadzenia przez to do pozbawienia skarżącej spółki realnych możliwości obrony, należy na wstępie wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Należy pamiętać, że w sytuacji niniejszej sprawy organy obu instancji związane były ustaleniami prawomocnego wyroku sądu karnego, z którego jednoznacznie wynika, że pracownik stacji paliw należącej do strony dopuścił się naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych poprzez sprzedaż alkoholu osobie poniżej 18 roku życia.

Niemniej, niezależnie od powyższego, należy uznać, iż nie jest wiarygodne stanowisko skarżącej spółki, jakoby strona dowiedziała się o sprawie dopiero z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Nie wydaje się możliwym, aby kierownictwo stacji benzynowej usytuowanej przy ul. W. w P. nie wiedziało o interwencji organów porządku publicznego w dniu zdarzenia (tj. w dniu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej), a następnie, by nie miało jakiejkolwiek wiedzy o prowadzonym postępowaniu karnym dotyczącym pracownika spółki, który naruszył zasady sprzedaży napojów alkoholowych.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż przeprowadzoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ocenę materiału dowodowego nie można uznać za dokonaną z naruszeniem reguł swobodnej oceny dowodów i noszącą cechę dowolności.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony związanych z pominięciem faktu wygaśnięcia decyzji tuż przed datą cofnięcia zezwolenia, należy jedynie wskazać, iż okoliczność ta nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy, tym bardziej, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2008 r. wydana została w okresie obowiązywania zezwolenia udzielonego spółce P. S.A. Trudno w tej sytuacji mówić o jakiejkolwiek sprzeczności działań organu z zasadami współżycia społecznego, czy też naruszeniu reguł logiki.

W opinii Sądu uznać należy, iż poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż organy rozważyły oba interesy, a więc interes strony i interes społeczny i prawidłowo wydały decyzje pozostające w zgodzie z podstawowymi celami ustawy z dnia 26 października 1982 r. wyrażonymi w jej preambule. Zdaniem Sądu działanie organów obu instancji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie dopuściło się – w ocenie Sądu – obrazy wspomnianej już wcześniej zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparło się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Należy także uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę procesową określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P. cofające skarżącej spółce zezwolenie na sprzedaż alkoholu - prawidłowo zastosowało przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co dało pełną podstawę do oddalenia skargi, jako niezasadnej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.