Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 4282/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus As.sąd. Edyta Podrazik Protokolant referent - stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r sprawy ze skargi W.W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ J.Stankowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., nr [...]Kierownik do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekł na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997r., nr 142, poz. 950 z późn. zm.) o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich W.W. Wnioskodawca domagał się przyznania uprawnień z tytułu swego pobytu w obozie przesiedleńczym w Ł. i przesiedlenia do Generalnej Gubernii. Organ uznał, że uprawnienia kombatanckie nie przysługują za pobyt w Generalnej Gubernii a pobytu w obozie przesiedleńczym W.W.nie potrafił przekonująco udowodnić. Kierownik Urzędu stwierdził, że powołani przez Wnioskodawcę świadkowie nie są wiarygodni, gdyż nie legitymują się dokumentami o przebywaniu w obozie przesiedleńczym, a z uwagi na ich pobyt w innym powiecie Generalnej Gubernii (w przypadku Cz.Ś.) lub wysiedlenie na roboty przymusowe do Niemiec (w przypadku S.B.) nie mogli być świadkami potwierdzanych przez nich wydarzeń.

Odwołując się od wyżej wymienionej decyzji W. W. podniósł, że Kierownik do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych bezzasadnie podważył wiarygodność zeznań osób, będących naocznymi świadkami okoliczności uzasadniających przyznanie uprawnień kombatanckich i zarzucił organowi brak wnikliwej analizy i należytej weryfikacji przedstawionych przez siebie dowodów.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Kierownik do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał rozpatrywaną ponownie decyzję własną w mocy na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Organ administracji podtrzymał swą dotychczasową argumentację zwracając ponadto uwagę na treść zaświadczenia Archiwum Państwowego w Ł., zgodnie z którym w wykazach osób wysiedlonych z powiatu K. nazwisko Odwołującego się nie figuruje.

W skardze na ostateczną decyzję Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych W. W. zarzucił organowi stronniczą interpretację niekompletnych danych z Archiwum Państwowego i niedopuszczenie Skarżącego do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Kierownik do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie przeprowadził z należytą starannością postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, co stanowi naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997r., nr 142, poz. 950 z późn. zm.) uprawnienia kombatanckie przewidziane przez ustawę mogą otrzymać osoby, które przebywały w miejscach odosobnienia w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Okoliczności, które zdaniem Skarżącego miałyby odpowiadać warunkom określonym w cytowanym przepisie i tym samym uzasadniać przyznanie mu uprawnień kombatanckich zostały potwierdzone zeznaniami świadków S. B. i Cz. S.. Zeznania te poświadczają fakt wysiedlenia Skarżącego w [...]r. poprzez punkt zborny w D. do Ł. a także późniejsze osadzenie na terenie powiatu ł.. Zeznania te nie zostały przez organ administracji wystarczająco wnikliwie ocenione. Zarzut, że świadkowie nie są wiarygodni, gdyż nie mogli być naocznymi świadkami dowodzonych wydarzeń jest arbitralny i nie znajduje bezspornego potwierdzenia w zebranych w sprawie dokumentach. Ewentualne nieścisłości organ powinien był usunąć poprzez ponowne przesłuchanie świadków w postępowaniu. Ostatecznym argumentem na niekorzyść Skarżącego nie może też być treść pisma Archiwum Państwowego w Ł., gdyż - jak zaznaczono to zresztą w tym piśmie - dane będące przedmiotem pisma pochodzą z fragmentarycznie jedynie zachowanych akt Centrali Przesiedleńczej w P..

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

/-/ E.Podrazik /-/ J. Stankowski /-/ E.Makosz-Frymus

JFS