Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3144/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M. M. i A. M. oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 563/14 w sprawie ze skarg M. M. i A. M. oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 563/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz M. M. i A. M. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki-Północ".

Jak wynika z akt sprawy Rada Miasta Krakowa w dniu 11 września 2013 r. podjęła uchwałę Nr LXXXI/1238/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ".

W związku z powyższą uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r., pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako komplementariusz inwestora: spółki [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie tej samej uchwały pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. M. M. i A. M.- wspólnicy spółki [...] Limited z siedzibą na C. i komandytariusze Spółki [...] sp. z o.o. – spółka komandytowa, wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa.

Rada Miasta Krakowa nie udzieliła odpowiedzi na ww. pisemne wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 10 marca 2014 r. M. M. i A. M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Borek Fałęcki – Północ". W tym samym dniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę złożyła również [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżący oprócz zarzutów naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawili przebieg postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestora [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa dla dwóch budynków wielorodzinnych, zlokalizowanych na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...], zakończonego wydaniem ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) i z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]).

Uzasadniając naruszenie interesu prawnego skarżący M. M. i A. M. wskazali, że legitymacja do wniesienia skargi przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszonym interesem prawnym skarżących – będących wspólnikami właściciela nieruchomości (spółki prawa cypryjskiego), ale także i wspólnikami spółki Inwestora – istnieje bezpośredni i realny związek. Skarżący jako wspólnicy spółki komandytowej (Inwestora) ponoszą faktycznie odpowiedzialność. Wszelkie skutki prawne i faktyczne odnoszące się do inwestora jednocześnie odnoszą się do skarżących, którzy ryzykują całym swoim majątkiem. Podobnie, ponieważ 100% kapitału spółki cypryjskiej posiadają skarżący, wszelkie konsekwencje działań w stosunku do spółki ponoszą skarżący, "którzy są - poprzez tę spółkę – właścicielami nieruchomości" i ponoszą konsekwencję zmiany stanu prawnego. Uchwała ogranicza skarżącym prawo własności (możliwości przeprowadzenia inwestycji), a także ogranicza w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia poprzez: zmianę sposobu zagospodarowania nieruchomości, na której skarżący (jako właściciele nieruchomości i Inwestorzy) – zamierzali zrealizować inwestycję poprzez zmianę przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę jednorodzinną. Koszty zakupu nieruchomości, a następnie koszty prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jakie ponieśli skarżący miały zwrócić się poprzez budowę na nieruchomości budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, ze sprzedaży których skarżący zakładali osiągnięcie określonych zysków. Zaskarżona uchwała uniemożliwi skarżącym osiągnięcie zysków – bowiem budowa domów jednorodzinnych jest nieopłacalna i niezgodna z planem biznesowym. Nie jest przy tym możliwe wniesienie skargi bezpośrednio przez [...] Limited, z uwagi na fakt, że jest to spółka prawa cypryjskiego, nieposiadająca zdolności procesowej w rozumieniu prawa polskiego. Skargę mogą wnieść wyłącznie właściciele tej spółki – osoby fizyczne będący 100 % udziałowcami i właścicielami tej spółki. Ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), jednak przepis art. 36 u.p.z.p. ma chronić interes podmiotów mających tytuł prawny do terenu objętego planem miejscowym, albo którego dotyczą ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odmowa do zagospodarowania nieruchomości (gdy przewidywane użycie nieruchomości jest zgodne z warunkami ustalonymi w planie miejscowym pod warunkiem zgodności tego planu ze studium zagospodarowania przestrzennego) może nastąpić jedynie wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. W niniejszej sprawie nie ma celów, które byłyby konieczne dla zmiany przeznaczenia nieruchomości z dotychczasowej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej na mieszkaniową wyłącznie jednorodzinną.

Zgodnie z § 3 uchwały podstawowym celem planu jest stworzenie warunków dla zagospodarowania przestrzennego, w zgodności z wymogami ładu przestrzennego i wymogami zrównoważonego rozwoju. Sam plan ma stanowić podstawę realizacji programów inwestycyjnych przy uwzględnieniu kontynuacji zabudowy mieszkaniowej w sposób zapewnienia jej rozwój. Niezbędnym jest więc – dla zachowania jednolitości i spójności planu z decyzją oraz z istniejącą już na terenach sąsiednich w stosunku do działki nr [...] obr. [...] zabudową – umożliwienie takiego zagospodarowania działki, aby zachowany został charakter terenu (z istniejąca zabudową wielorodzinną) oraz aby zachowane zostały prawa skarżących (jako wspólników inwestora oraz właściciela działki nr [...] obr. [...]) do zagospodarowania nieruchomości, zgodnie z warunkami zabudowy.

W obrębie działki nr [...] w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy prowadzone są już prace projektowe oraz kompletowanie materiałów do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dwóch budynków wielorodzinnych. Zważywszy na powyższe zasadnym jest uwzględnienie skargi i nadanie działce nr [...] ob. [...] statusu działki budowlanej z przeznaczeniem pod zabudowę wielorodzinna (MW.1-MW.11).

W odpowiedzi na wniesione skargi Rada Miasta Krakowa wniosła o ich oddalenie w całości z powodu niewykazania naruszenia interesu prawnego. Skarżący nie są współwłaścicielami żadnej nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym skarżonym planem miejscowym, właścicielem wskazanych działek natomiast jest spółka prawa cypryjskiego [...] Limited, co uzasadnia oddalenie skargi z powodu braku legitymacji skargowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 563/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., skargi oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały w przedmiocie miejscowego planu, a na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Powołując się na orzecznictwo Sąd podkreślił, że do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, to w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę i musi mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Do naruszenia interesu prawnego dochodzi zatem wtedy, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z prawem własności. Nie każde oddziaływanie na prawo własności jest naruszeniem interesu prawnego. Interes prawny podmiotu narusza uchwała nakładająca nań nowy obowiązek lub zwiększająca zakres obowiązku już istniejącego, albo też pomniejsza uprawnienie przysługujące podmiotowi lub całkowicie to uprawnienie odejmuje.

Sąd podzielił prezentowany w orzecznictwie sądowym pogląd, zgodnie z którym "w sytuacji, w której skarżący kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których właścicielem nie jest (i w stosunku do których nie przysługuje mu żadne prawo o charakterze rzeczowym), uznać należy, iż postanowienia te co do zasady nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącego. Postanowienia te nie ingerują bowiem bezpośrednio w sposób wykonywania praw rzeczowych przysługujących skarżącemu".

W ocenie Sądu żadna ze stron skarżących nie jest właścicielem nieruchomości objętej ustaleniami zaskarżonego planu, żadna z nich nie jest nawet podmiotem, na rzecz którego przed uchwaleniem planu wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Sąd podkreślił, że A. M. i M. M. są udziałowcami spółki będącej właścicielem działki nr [...] ([...]Limited sp. z o.o.) i udziałowcami spółki, na rzecz której wydano decyzję o warunkach zabudowy ([...]Sp. z o.o. spółka komandytowa), a także udziałowcami Spółki [...] Sp. z o.o. Ta ostatnie Spółka jest zaś jedynie udziałowcem [...]Sp. z o.o. spółki komandytowej. Podkreślić przy tym trzeba, że opisane powiązania, a także sposób reprezentacji wymienionych osób prawnych nie mają żadnego wpływu na zidentyfikowanie osób skarżących jako: A. M. i M. M., oraz Spółka [...] Sp. z o.o. Każdy ze skarżących – to odrębna od pozostałych wymienionych osoba (fizyczna lub prawna), będąca podmiotem odrębnych praw i obowiązków, dysponująca własną zdolnością prawną i sądową.

Zdaniem Sądu przeznaczenie w uchwalonym planie działki nr [...] pod innego rodzaju zabudowę niż ta, dla której ustalono uprzednio warunki zabudowy może w opisanej sytuacji faktycznej wpływać, nawet negatywnie, na interesy skarżących. Rzecz w tym, że wpływ ten związany jest z ich aktywnością gospodarczą, a nie z własnością nieruchomości. Nieosiągnięcie oczekiwanego zysku, lub nawet poniesienie straty finansowej w związku z uchwaleniem planu, ale bez związku z prawem do nieruchomości objętej planem, nie jest naruszeniem interesu prawnego. Ochrona zaś interesów faktycznych pozostaje poza zakresem ochrony jaki gwarantuje instytucja przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro skarżącym nie przysługuje legitymacja skargowa - sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skarg.

Skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r. wnieśli [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz M. M. i A. M., zaskarżając wyrok w całości. W obu skargach kasacyjnych zawarto jednobrzmiące zarzuty:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 101 ust. 1 u.s.g. - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż strona skarżąca nie posiadała interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 roku, a co za tym idzie, skarżącej nie przysługiwała legitymacja skargowa do złożenia powołanej skargi;

2) art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż strona skarżąca nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 roku, a co za tym idzie, nie posiadają prawa do zagospodarowania tej nieruchomości.

II. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz niestwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 roku, pomimo zaistnienia przesłanek dla uwzględnienia skargi;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. - poprzez przyjęcie błędnych ustaleń co do stanu faktycznego polegających na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie przyjął, iż:

a) strona skarżąca nie dysponuje prawem do nieruchomości objętej uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 roku, przez co nie posiadają legitymacji skargowej do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

b) nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów:

• art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - tj. nie doszło do naruszenia procedury sporządzania planu i określenia w uchwale Rady Miasta Krakowa w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" z dnia 26 października 2011 roku nr XXVIII/341/11, iż dopuszcza się sporządzenie części graficznej planu (rysunku planu) w skali 1:2000, bez wskazania szczegółowego uzasadnienia zastosowania odstępstwa od sporządzenia rysunku planu w skali 1:1000,

• art. 17 ust. 6 lit. a) u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - tj. nie doszło do naruszenia procedury sporządzania planu i brak wystąpienia przez Prezydenta Miasta Krakowa - po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa uchwały z dnia 26 października 2011 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wydanie opinii do projektu planu,

• art. 17 ust. 6 lit. b) u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - tj. nie doszło do naruszenia procedury sporządzania planu i brak wystąpienia przez Prezydenta Miasta Krakowa - po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa uchwały z dnia 26 października 2011 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - o uzgodnienie projektu planu do Wojewody Małopolskiego, Zarządu Województwa Małopolskiego w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

• art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 u.p.z.p. - tj. nie doszło do naruszenia prawnego wymogu zgodności postanowień uchwały z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa - w Studium nie wskazano obszaru, objętego uchwałą (terenu nieruchomości, gdzie miała być prowadzona inwestycja), jako obszaru przewidzianego do przekształceń i zmian sposobu użytkowania - zmiany dotychczasowego zagospodarowania jako zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wyłącznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną; ustalenia zawarte w uchwale w sposób zasadniczy sprzeczne są z obowiązującym Studium,

• art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 5 u.p.z.p. - tj. nie doszło do naruszenia prawa skarżących do zagospodarowania nieruchomości i realizacji Inwestycji, wobec nieuwzględnienia ładu przestrzennego (w tym urbanistyki i architektury) w odniesieniu do najbliższego sąsiedztwa Inwestycji,

• art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. - tj. nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego przysługującego gminie,

• art. 9 ust. 4 u.p.z.p. - tj. nie doszło do przyjęcia w uchwale odnośnie nieruchomości, na której ma być zlokalizowana Inwestycja, parametrów sprzecznych z wcześniej wydaną decyzją o warunkach zabudowy, mimo że zasadą przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest honorowanie tych decyzji i wynikających z niej parametrów,

• art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 pkt 7 i 8 w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - tj. nie stwierdzono braku ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszących się do już istniejącej zabudowy i istniejącego zagospodarowania oraz poprzez brak wskazania w części graficznej uchwały linii zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu,

• art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku - tj. nie stwierdzono braku szczegółowego określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości - uchwała sprowadza się wyłącznie do określenia zasad podziałów nieruchomości i pomimo odesłania do szczegółowej części planu, nie zawiera tam odpowiednich ustaleń w tym zakresie,

• art. 15 ust, 2 pkt 10 u.p.z.p. - tj. nie stwierdzono braku określenia w uchwale zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w szczególności w związku z faktem, iż jako drogi publiczne wykorzystywane mają być drogi dotychczas przeznaczone jako drogi wewnętrzne o niskiej intensywności ruchu pojazdów,

• art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. - tj. braku określenia w uchwale sposobu i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, w szczególności w odniesieniu do terenu Inwestycji, dla której wydane zostały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odmienne od warunków zagospodarowania określonych w uchwale,

• art. 19 ust. 1 w związku z art. 17 u.p.z.p.- tj. nie stwierdzono braku ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie dla zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu (wyłożonym do publicznego wglądu na podstawie ogłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2012 roku na okres od dnia 20 listopada do dnia 18 grudnia 2012 roku), tj. zmiany wprowadzonej w § 16 ust. 2 pkt 3 uchwały, pomimo iż zmiana ma charakter ogólny - dotyczący całego obszaru objętego planem miejscowym.

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 roku, a także nie wykazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie materiału dowodowego, z którego wywiódł stanowisko, że Skarżąca nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 roku, co uniemożliwia Skarżącej faktyczne zapoznanie się z motywami, jakimi kierował się Sąd oddalając skargę.

Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skargi kasacyjne nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Wniesione skargi kasacyjne zawierają zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W niniejszej spawie zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dwie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem, wnoszący do sądu administracyjnego skargę musi wykazać, że zaskarżonym aktem (uchwała, zarządzenie) został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie.

W tej sprawie skarżący powinni więc wykazać, że ich interes prawny został naruszony postanowieniami uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. nr LXXXI/1238/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ". Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami uchwały w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego może mieć miejsce w stosunku do podmiotu, który dysponuje prawem własności lub innym prawem rzeczowym do nieruchomości położonej na terenie objętym planem. W rozpoznawanej sprawie skarżący: [...]Sp. z o.o. ani M. M. i A. M. nie mogli wykazać się prawem własności do działki nr 260 położonej na terenie objętym ww. planem miejscowym, gdyż właścicielem tej działki jest [...] Limited z siedzibą na C., czego nie zmienia też to, że pomiędzy Skarżącymi w tej sprawie a spółkami [...] Limited i [...] Sp. z o.o. sp. komandytowa istnieją określone powiązania finansowo-gospodarcze.

W tej sytuacji, w świetle postanowień art. 101 ust. 1 u.s.g. można jedynie mówić o interesie faktycznym skarżących, a nie o interesie prawnym lub uprawnieniu, które powinny być naruszone, aby skarżącym przysługiwała legitymacja skargowa do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W tych warunkach zarzuty skarg kasacyjnych naruszenia przepisów art. 147 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. są pozbawione usprawiedliwionych podstaw, gdyż przepisy te mogłyby mieć zastosowanie w tej sprawie, gdyby skarżący byli uprawnieni do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Nie zostały również naruszone zaskarżonym wyrokiem przepisy art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., jak podnosi się w skargach kasacyjnych, gdyż uzasadnienie wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy.

Natomiast przepis art. 153 p.p.s.a. nie mógł być w tej sprawie naruszony, ponieważ nie była ona wcześniej rozpoznawana przez sąd administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym wyrokiem nie zostały również naruszone przepisy art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. przez błędną ich wykładnię, co w stosunku do art. 101 ust. 1 u.s.g. wyjaśniono powyżej. Interes prawny lub uprawnienie oraz ich naruszenia, o czym stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., mogą wynikać z przepisów prawa materialnego administracyjnego, jak również z przepisów prawa cywilnego (art. 140 k.c.), nie mogą jednak wynikać z przepisów Kodeksu spółek handlowych, jak próbuje wykazać się w skardze kasacyjnej. Bowiem prawo własności nieruchomości przysługujące określonej spółce, nie oznacza, że jednocześnie w stosunku do tej nieruchomości takie same prawo mają wspólnicy, komplementariusze czy komandytariusze tej spółki lub innych z nią powiązanych spółek.

To, że podmioty wnoszące w tej sprawie skargi nie miały tytułu prawnego do nieruchomości (działka nr [...]), objętej zaskarżonym planem miejscowym, jest bezsporne, trudno więc też uznać za trafny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 u.p.z.p., który dotyczy sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, kształtowanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarga została oddalona z powodu braku legitymacji skargowej skarżących, pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące merytorycznych ustaleń zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r., nie mogły być rozpoznane.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.