Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1958/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017r. ([....]), utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...], określającą dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska przez instalacje i urządzenia zlokalizowane na terenie Pasażu T. przy [...] w W., na poziomie wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku tj. 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB dla pory nocnej, w odniesieniu do terenów chronionych akustycznie - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zlokalizowanej przy ul. [...] w W.

Stan sprawy przedstawiony w zaskarżonej decyzji jest następujący.

Pismem z dnia 12 maja 2014 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie uciążliwości hałasowej związanej z pracą urządzeń i instalacji zlokalizowanych na terenie Pasażu T. przy [...] w W. Następnie pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. organ zawiadomił T. sp. z o.o. jako podmiot prowadzący dzielność gospodarczą i będący właścicielem urządzeń i instalacji, które mogą emitować ten hałas.

W dniu 22 sierpnia 2014 r. przeprowadzone zostały oględziny nieruchomości. Podczas oględzin dokonano pomiaru hałasu przez A. K. z Zakładu Badań Środowiskowych. Wyniki pomiarów hałasu zostały przedstawione organowi w dniu 8 września 2014 r.

Następnie Zarząd Dzielnicy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. określił dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska na poziomie wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), tj. 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB dla pory nocnej, w odniesieniu do terenów zabudowy wielorodzinnej zlokalizowanej przy ul. [...] w W. oraz zobowiązał T. sp. z o.o. do bezwzględnego egzekwowania od kierowców samochodów dostawczych oczekiwania na rozładunek w porze nocnej wyłącznie wzdłuż zachodniej elewacji budynku sklepu, tj. od strony zajezdni autobusowej przy [...] w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. sp. z o.o., wskazując w pierwszej kolejności, że organ pierwszej instancji wbrew art. 61 k.pa. i 115a ustawy Prawo ochrony środowiska wszczął z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie pomimo braku przesłanek do jego wszczęcia.

W dalszej części zakwestionowano w całości pomiary hałasu przeprowadzone w trakcie prowadzonego postępowania. Zdaniem skarżącej Spółki błędne było przeprowadzenie pomiarów w warunkach symulowanych bowiem to w wyniku nakazu organu do podstawienia samochodu dostawczego chłodni przed bramę wjazdową na teren dostaw w porze nocnej doszło do przekroczenia norm hałasowych. Stąd w ocenie skarżącej pomiar nie odzwierciedlał rzeczywistych warunków, a był symulacją dla celu wykonania pomiaru.

W odwołaniu zarzucono także, że organ pierwszej instancji nie dokonał samodzielnej weryfikacji sprawozdania z pomiarów hałasu i nie sprawdził jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności nie zostało wyjaśnione na jakiej podstawie dano wiarę wyjaśnieniom autora sprawozdania, iż taras jest integralną częścią mieszkania i pomiary wykonywane na tarasie nie podlegają kryteriom lokalizowania punktu pomiaru wskazanym w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. Zwrócono też uwagę, że błędnie wynik badania nie został pomniejszony o 3dB z uwagi na usytuowanie punktu pomiarowego w odległości 3 m od elewacji budynku. Wówczas wynik ten osiągnąłby 44,2 dB i byłby poziomem dopuszczalnym. Wobec powyższych uchybień skarżąca spółka ponownie wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego akustyka w zakresie ochrony przed hałasem z listy biegłych sądowych w celu weryfikacji sprawozdania z pomiarów.

Rozpatrując sprawę Kolegium podniosło, że w myśl art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Skład orzekający podkreślił, że decyzja została wydana w oparciu o pomiary dokonane przez organ wskazany w art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w odniesieniu do terenów wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

Jako źródło przekraczające dopuszczalne normy hałasu organ pierwszej instancji zidentyfikował funkcjonowanie urządzeń związanych z ruchem pojazdów - środków transportu podczas oczekiwania samochodów chłodni na rozładunek towarów przy bramie wjazdowej na teren dostaw Pasażu T. przy [...] w W. w porze nocnej.

Kolegium przesądziło, że ruch samochodowy w obrębie Pasażu, w tym wjazd na teren w celu rozładunku towarów kwalifikowany musi być jako związany z funkcjonowaniem sklepu. W takiej sytuacji podmiotem odpowiedzialnym za ochronę terenu przed tym hałasem jest T. sp. z o.o.

Dalej Kolegium stwierdziło, że okoliczność zidentyfikowania źródła hałasu została w sposób wyczerpujący udowodniona. Potwierdzeniem jej jest liczny materiał zdjęciowy oraz filmowy przekazany do akt sprawy przez pełnomocnika Stowarzyszenia "Przyjazne K.". Materiał ten wskazuje na parkowanie i kolejkowanie w strefie dostaw sklepu samochodów chłodni z włączonymi agregatami. Kolegium przyznało, że przedstawiony materiał dowodowy nie wskazuje na przekroczenia norm hałasowych, ale prawidłowe było działanie organu pierwszej instancji, który w warunkach zasymulowanego procesu dostawy w postaci oczekiwania samochodu chłodni z włączonym agregatem przy strefie rozładunku, a więc w sytuacji bliźniaczej jak przedstawione na materiale zdjęciowym i filmowym, dokonał pomiaru hałasu.

Z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeqN, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby ustalone zostały dla następujących rodzajów terenu: 1-a) strefa ochronna "A" uzdrowiska, b) tereny szpitali poza miastem; 2-a) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, b) tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, c) tereny domów opieki społecznej, d) tereny szpitali w miastach; 3-a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, b) tereny zabudowy zagrodowej, c) tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, d) tereny mieszkaniowo-usługowe; 4 -tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców. Dla grupy 3 (m. in. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) dopuszczalny poziom hałasu dla innych niż drogi i koleje obiektów oraz działalności będącej źródłem hałasu wyznaczony został w porze nocnej w wysokości LAeq N - 45 dB.

Oceniając natomiast metodykę przeprowadzonego badania, Kolegium nie dostrzegło żadnych wadliwości w kontroli poziomu hałasu dokonanej przez akredytowane laboratorium Zakładu Badań Środowiskowych. Badania przeprowadził A. K. Pomiar hałasu przeprowadzono metodą próbkowania opisaną w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 6 do obowiązującego w dniu przeprowadzenia pomiarów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), dalej także rozporządzenie.

Kolegium podzieliło stanowisko, że metoda badawcza jaką były wykonywane pomiary jest prawidłowa. Metoda próbkowana jest jedną z procedur pomiarowych przewidzianych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody i została wybrana przez osoby dokonujące badania z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania źródła hałasu - badano pracę agregatu chłodniczego samochodu dostawczego, która to praca nie ma charakteru ciągłego. Pomiary wykonuje się metodą próbkowania wówczas, gdy w czasie odniesienia T rozważane źródło hałasu emituje do środowiska, w możliwych do zidentyfikowania przedziałach czasu tp, zróżnicowany dźwięk o ustalonym dla tego przedziału czasu poziomie LAk.

Punkt pomiarowy umieszczony został na balkonie lokalu nr [...] ([...]) w budynku przy ul. [...] od elewacji, przy otwartych drzwiach, co wprost wynika ze sprawozdania z przeprowadzonego badania. Omawiane rozporządzenie wskazuje jedynie, że lokalizacja punktów pomiarowych zależna jest od charakterystyk i usytuowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń), własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu. W rozporządzeniu nie wskazano wprost, gdzie dokładnie należy umieścić punkt pomiarowy przy elewacji budynku, w odległości od 0,5 do 2 m od zamkniętego lub uchylonego okna. Tymczasem w warunkach rozpoznawanej sprawy pomiary hałasu wykonane zostały w przestrzeni balkonowej przy otwartych drzwiach i w odległości 3 m od elewacji.

W ocenie Kolegium brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego badania. Strona nie uprawdopodobniła, iż przy przeprowadzeniu innych badań wielkość emisji byłaby inna. W tym kontekście nie jest trafny zarzut braku właściwego wyjaśnienia sprawy. Nie przedłożono bowiem w tym zakresie żadnych dowodów.

Skargę na powyższą decyzję wniosła T. sp. z o.o. podnosząc naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 519 ze zm.), dalej p.o.ś. - poprzez przyjęcie, że w wyniku działania zakładu skarżącej zostały przekroczone normy hałasu w porze nocnej, pomimo że nie stwierdzono, że w dniu oględzin i pomiarów (to jest w dniu 22.08.2014 r.) poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu w wyniku działalności zakładu skarżącej, czego wymaga dyspozycja wskazanego przepisu. To organ natomiast spowodował stworzenie fikcyjnej, hipotetycznej i wymuszonej sytuacji działania zakładu i zmiany czynności technologicznych na potrzeby pomiarów, które to warunki nie odzwierciedlały rzeczywistych warunków pracy zakładu skarżącej.

Dalej organ wydał rozstrzygnięcie na podstawie źródła dowodowego nie wymienionego w tym przepisie, to jest dokumentacji objętej postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. o dopuszczeniu dowodu z dokumentacji przekazanej wraz z pismami z dnia 27 czerwca 2014 r. oraz 28 lipca 2014 r. przez stowarzyszenie zwykłe "Przyjazne K.", to jest archiwalnych (z lat 2012-2014) zdjęć i filmów, pomimo że nie mogą one mieć żadnego znaczenia dowodowego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 115 a p.o.ś. – takimi źródłami są jedynie pomiary własne, pomiary dokonane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiary podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia.

Zarzucono naruszenie art. 112a p.o.ś. poprzez przyjęcie, że pomiar przeprowadzony w dniu 22 sierpnia 2014 r. o godzinie 6.02 został przeprowadzony w porze nocnej, pomimo że pora nocy rozumiana jest jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00. Wyniki pomiaru zatem nie mogły stanowić podstawy wydania decyzji na podstawie art. 115 a ust. 1 p.o.ś.

W dalszej kolejności podniesiono zarzut naruszenia § 11 ust.2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, załącznika nr 6 do rozporządzenia "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego" (obowiązującego w dniu wykonywania pomiarów), punkt B (Kryteria lokalizacji punktów pomiarowych) ust. 2 podpunkt 2) lit. a) ww. załącznika nr 6 do rozporządzenia poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów i przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że w rozporządzeniu nie wskazano wprost gdzie dokładnie należy umieścić punkt pomiarowy - wewnątrz czy na zewnątrz budynku oraz w jakiej odległości od elewacji budynku, pozostawiając w tym zakresie uznanie osobie wykwalifikowanej do przeprowadzania tego rodzaju badań. Tymczasem zdaniem skarżącego z powołanych norm rozporządzenia wynika wprost jakie zasady należy uwzględnić przy lokalizowaniu punktów pomiarowych, a w szczególności stanowi że: "na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla realizacji których teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte.". Oznacza to, że pomiar dokonany w odległości 3 metrów od elewacji budynku, jak również lokalizacja punktu pomiarowego poza światłem okna czy innego otworu i wyprowadzenie wysięgnika z tarasu poprzez jego barierkę w celu dokonania pomiarów było sprzeczne z wyżej powołanymi przepisami rozporządzenia.

Jako następny zarzut skarga podnosi naruszenie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r., załącznika nr 6 do rozporządzenia "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego", litera E Wykonywanie pomiarów Punkt II Realizacja pomiarów ust. 3 b) w związku z ust. 3 a) załącznika nr 6 poprzez jego niezastosowanie, to jest niepomniejszenie wyniku badania hałasu o 3dB. Tutaj pomiar dokonywany był w odległości 3 metrów od elewacji, a w związku z tym wynik równoważnego poziomu hałasu 47,2 dB winien być pomniejszony o 3 dB, co skutkowałoby ustaleniem poziomu hałasu w wysokości 44,2 dB oznaczającym, że normy hałasu nie zostały przekroczone.

Dalej naruszono przepis litera E Wykonywanie pomiarów Punkt II Realizacja pomiarów ust. 2 b) załącznika nr 6 do rozporządzenia poprzez wykonanie podczas pomiaru hałasu jedynie 2 elementarnych próbek pomiaru hałasu w porze nocnej, podczas gdy powołany przepis wskazuje, że minimalna liczba próbek hałasu wynosi 3, co wskazuje wprost na nieprawidłowości sprawozdania.

Poza naruszeniem przepisów prawa materialnego, podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie merytorycznej i prawnej oceny sprawy administracyjnej w jej całokształcie, w tym w szczególności - zaniechanie przez organ oceny sprawozdania z pomiarów emisji hałasu do środowiska zewnętrznego, które stało się podstawą wydania kontrolowanej decyzji, a także nieodniesienie się przez organ do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. i niodniesienie się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny akustyki,

2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego pomimo że było bezprzedmiotowe, jako że wynik pomiarów hałasu z dnia 22 sierpnia 2014 r. został zawyżony na skutek niezastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w zakresie pomniejszenia wyniku badania hałasu o 3dB w przypadku lokalizacji punktu pomiarowego przy elewacji budynku, w odległości od 0,5 do 2 m od zamkniętego lub uchylonego okna,

3) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji, niewskazanie pełnej podstawy prawnej decyzji, to jest wszystkich powszechnie obowiązujących przepisów, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej,

4) art. 75 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny akustyki.

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że jeśli chodzi o podstawę prawną wydania decyzji rangi ustawowej, to należy jej poszukiwać w normie art. 115 a ust. 1, 3, 4 i 5 p.o.ś..

W myśl art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu. Słusznie organ twierdzi, że wszczęcie tego postępowania dopuszczalne jest z urzędu na skutek powzięcia informacji o okolicznościach, które w konsekwencji mogą doprowadzić do zlecenia specjalistycznych pomiarów i ostatecznego wydania decyzji, o której mowa w art. 115a p.o.ś. Przy czym wszczęcie tego postępowania poprzedzają takie zdarzenia, które wskazują, że owe przekroczenia mogą wystąpić, natomiast ostateczna weryfikacja przypuszczeń i założeń co do faktu przekroczenia dopuszczalnych poziomów oddziaływania hałasu na tereny objęte ochroną prawną następuje po uzyskaniu wyniku badań przeprowadzonych zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś., już po wszczęciu z urzędu tego rodzaju postępowania.

Zgodnie z art. 115a ust. 3 i 4 p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. tj. w tym wypadku zabudowy mieszkaniowej. Kwestia sporna w tej sprawie dotyczy bowiem przekraczania dopuszczalnych norm hałasu wskutek funkcjonowania urządzeń związanych z ruchem pojazdów - środków transportu podczas oczekiwania samochodów chłodni na rozładunek towarów przy bramie wjazdowej na teren dostaw Pasażu T. przy [...] w W. w porze nocnej.

Przy czym nie jest kwestionowane zarówno przez stronę, jak i organy, że wjazd samochodów dostawczych – chłodni na teren Pasażu T. przy [...] w W. jest związany z funkcjonowaniem zakładu skarżącego.

Nie ma racji natomiast skarżący, że naruszono normy procesowe, jak i materialne poprzez przeprowadzenia pomiaru hałasu w sytuacji nierzeczywistego funkcjonowania zakładu i przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej, lecz w warunkach stworzenia fikcyjnej, hipotetycznej i wymuszonej sytuacji działania zakładu. Chodzi tutaj o dokonanie pomiaru w oparciu o przyjęcie założenia, że w porze nocnej oczekują na rozładunek samochody chłodnie przed bramą wjazdową z włączonymi silnikami i one generują hałas. Skarżący natomiast twierdzi, że stan generowania hałasu jest wynikiem działania organu i wytworzonej przez niego sytuacji, nie zaś funkcjonowania zakładu.

Kwestia ta wiąże się po pierwsze z zastosowaniem metodyki pomiaru, a po wtóre z przyjętym stanem faktycznym, który jest wynikiem przyjętej metodyki pomiaru. Otóż trafnie podało Kolegium, że pomiar hałasu przeprowadzono metodą próbkowania opisaną w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 6 do obowiązującego w dniu przeprowadzenia pomiarów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Metoda próbkowana jest jedną z procedur pomiarowych przewidzianych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. i zasadnie została wybrana przez osoby dokonujące badania z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania źródła hałasu - badano pracę agregatu chłodniczego samochodu dostawczego, która to praca nie ma charakteru ciągłego. Jak słusznie zwraca uwagę Kolegium pomiary wykonuje się metodą próbkowania wówczas, gdy w czasie odniesienia T rozważane źródło hałasu emituje do środowiska, w możliwych do zidentyfikowania przedziałach czasu tp, zróżnicowany dźwięk o ustalonym dla tego przedziału czasu poziomie LAK. Ponadto jak wynika z rozporządzenia o wyborze jednej z dwóch wskazanych w rozporządzeniu metod realizacji pomiarów decyduje specyfika funkcjonowania źródła hałasu oraz kształtowania się tła akustycznego. Metoda ta została trafnie uznana przez podmiot sporządzający pomiar jako właściwa ze względu na emitowanie zróżnicowanego dźwięku, i jako mająca uzasadnienie w przepisach rozporządzenia.

Jednakże w tym kontekście należy uznać słuszność zarzutu skargi co do ilości próbek pobieranych w takich sytuacjach. Faktem jest, że zostały pobrane trzy próbki, co wynika z pkt E Wykonanie pomiarów załącznika nr 6 do rozporządzenia pkt II ppkt 2 b) – określenie czasu pomiarów wykonywanych metodą próbkowania – tabela 1. Stanowi ta tabela o liczbie wymaganych elementarnych próbek hałasu w zależności od różnicy R między najniższą wartością zmierzonego poziomu hałasu próbki w danym przedziale czasu tp. Z tabeli tej wynika, że najniższa liczba pomiarów wynosi 3. Jednakże rację ma skarżący, że skoro dokonywano badania próbek hałasu w porze nocnej, konieczne było pobranie trzech próbek w tej porze tj. między 22.00, a 6.00. Tymczasem trzecia próbka została pobrana o godz. 6.02, co formalnie nastąpiło już w porze dziennej. Tym samym, choć być może bez wpływu na wynik pomiarów, doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego. Kwestia ta jednak wymagała wyjaśniania do czego zobowiązany jest organ administracji, nie zaś sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu. Z rozporządzenia bowiem wynika, że konieczne jest pobranie minimum 3 próbek, aby dokonać pomiaru poziomu hałasu.

Z powyższym pozostaje w ścisłym związku zarzut naruszenia art. 112 a p.o.ś. Doszło do naruszenia tego przepisu, gdyż trzecia próbka została pobrana w porze dziennej, a wnioski wynikające z tej próbki dotyczyły poziomu hałasu ustalonego dla pory nocnej.

Skarżący twierdzi, że doszło do naruszenia art. 115 a ust. 1 p.p.ś. gdyż organ przyjął symulowany na potrzeby pomiarów stan faktyczny. Zdaniem Sądu nie wynika z przepisu, że dokonywany pomiar hałasu, stanowiący podstawę wydania decyzji musi być dokonywany w realnym czasie funkcjonowania zakładu. Oczywiście byłoby najbardziej pożądane aby pomiar był dokonany wówczas gdy w rzeczywistości oczekuje na rozładunek pod bramą T. samochód-chłodnia. Niemniej przyjęty pomiar dokonany w oparciu o symulowana sytuację, ale odpowiadającą rzeczywistemu stanowi rzeczy należy uznać za prawidłowy. Nie ma bowiem znaczenia czy samochód-chłodnia w istocie przewoziłby zaopatrzenie sklepu, czy też był podstawiony celowo na potrzeby pomiaru z tego względu, żeby nie wytworzyła się sytuacja, w której mimo przygotowania do pomiaru, żaden samochód chłodnia nie oczekuje w tym czasie do rozładunku. Tymczasem faktu, że dostawy mają miejsce nie kwestionuje skarżący, co wydaje się oczywiste skoro na tym polega działalność zakładu jako sklepu. Jedyną kwestią jest pora doby, w jakiej tiry oczekują na rozładunek, a ta okoliczność została wykazana innymi dowodami, które słusznie zostały przyjęte do ustalenia stanu faktycznego. I nie ma racji skarżący kwestionując dopuszczenie jako materiału dokumentacji przekazanej wraz z pismami z dnia 27 czerwca 2014 r. oraz 28 lipca 2014 r. przez stowarzyszenie zwykłe "Przyjazne K.", to jest archiwalnych (z lat 2012-2014) zdjęć i filmów, gdyż one obrazują funkcjonowanie sklepu poprzez zarejestrowanie dostaw do sklepu i pory tych dostaw. Trafnie zatem w oparciu o przywołane materiały, które zostały uznane jako dowody w sprawie przyjęto, że samochody-chłodnie oczekują na rozładunek w porze nocnej i generują hałas. Takie założenie legło u podstaw przy wykreowaniu stanu faktycznego na potrzeby pomiarów hałasu. A strona skutecznie nie zakwestionowała tych ustaleń sprowadzających się do tego, że tiry czekają na rozładunek w porze nocnej z włączonymi silnikami. Ponadto kwestionowanie tej okoliczności wiązałoby się z zaprzeczeniem istoty funkcjonowania sklepu tj. dostarczania produktów transportowanych we właściwych warunkach jeśli idzie o temperaturę.

Przede wszystkim jednak z normy art. 115 a ust. 1 p.o.ś. nie wynika, aby pomiary nie mogły się odbyć w sytuacji symulacji analogicznego stanu do stanu rzeczywistego. Przepis jedynie wymaga aby zostały dokonane pomiary, które wykażą przekroczenie dopuszczalnego poziomy hałasu. Tymczasem stan wynikający z celowego podstawienia samochodu w miejscu dostaw to był zwykły i występujący stale cykl funkcjonowania zakładu. Faktem niezaprzeczalnym jest bowiem to, że zarówno wcześniej, jak i później tiry-chłodnie podjeżdżają pod sklep celem rozładowania towaru.

Zdaniem Sądu natomiast doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego tj. rozporządzenia w zakresie kryteriów lokalizacji punktów pomiarowych. Konkluzja ta jednak musi zostać poprzedzona wyraźnym stwierdzeniem, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej znajdującej się w art. 148 ust. 1 p.o.ś. Stanowi ono przepis prawa powszechnie obowiązującego zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że wymogi rozporządzenia winny być stosowane przy prowadzeniu pomiarów wielkości emisji, w tym także pomiarów wymaganych w postępowaniu o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu (art. 115a p.o.ś.). Przepis ów wymaga, aby stwierdzone zostało przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie pomiarów tego hałasu. Metodyka zaś wykonywania tych pomiarów wynika z przywołanego przez organ rozporządzenia. Tymczasem metodyka przyjęta przy pomiarze została naruszona. Organ z jednej strony słusznie przywołuje to rozporządzenie, a z drugiej strony nie stosuje norm w nim zawartych. Mianowice chodzi o zapis dotyczący lokalizacji punktów pomiarowych. Załącznik 6 do rozporządzenia pkt B pkt 2 ppkt 2 a) stanowi, że punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu z uwzględnieniem m.in. że na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków, w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas. Tymczasem, co wynika ze sprawozdania z pomiarów, jak również protokołu, punkt pomiarowy usytuowany został w odległości 3 m od elewacji budynku.

W kwestii wyjaśnień dokonującego pomiaru, że mikrofon był zamontowany na tarasie w odległości 1,5 m od krawędzi tarasu i to oznacza, że został zachowany wymóg maksymalnie 2 m, gdyż taras stanowi element elewacji, to nie można się zgodzić z tym wyjaśnieniem. Sąd stoi na gruncie odmiennej interpretacji normy rozporządzenia. Otóż punkt pomiarowy winien znajdować się w odległości liczonej od przebiegu ściany zabudowy, nie zaś elementów wystających. Wskazuje na taką wykładnię wymóg pozostawania punktu pomiarowego w świetle okna. Tymczasem taras nie jest wyposażony w okno i nie jest zamieszkiwany, stąd nie może stanowić podstawy do liczenia odległości 0,5-2m. Punkt pomiarowy w takim wypadku mógł być oczywiście zamontowany na tarasie, ale nie mógł przekroczyć odległości 2 m mierząc od ściany budynku. Niezgodne z rozporządzeniem zamontowanie punktu pomiarowego - jeśli chodzi o odległość od elewacji budynku - spowodowało, że pomiar wykonany z taką wadliwością nie stanowi pomiaru w rozumieniu art. 115a p.o.ś., co w konsekwencji wykluczało wydanie decyzji w oparciu o taki wadliwy pomiar. Doszło tym samym do naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem jako podstawę procedowania organ przyjął dowód (pomiar), który nie spełniał wymogu art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z pkt B pkt 2 ppkt 2 a) załącznika nr 6 do rozporządzenia z 4 listopada 2008r. Tym samym doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Natomiast daleko przedwczesne byłoby przyznanie naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Otóż niezbędne jest przeprowadzenie ponownych pomiarów, w zgodzie z przepisami rozporządzenia, w celu stwierdzenia czy dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, czy nie. Przy czym organ zwróci uwagę, że zostało wydane nowe rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014r, poz. 1542). Na marginesie Sąd stwierdza, że poruszone tutaj zagadnienia zostały uregulowane w nowym rozporządzeniu, analogicznie jak w rozporządzeniu z 2008r.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 75 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny akustyki. Otóż zgodnie z art. 115 a ust. 1 p.o.ś. przedmiotową decyzję wydaje się na podstawie pomiarów wymienionych w tym przepisie. Jakie wymagania muszą spełnić te pomiary wynika z kolei z rozporządzenia Ministra Środowiska. Oznacza to, że jeśli przeprowadzone pomiary będą zgodne z warunkami tego rozporządzenia, będą pomiarami w rozumieniu art. 115 a ust. 1 p.o.ś. i nie będzie potrzeby ich weryfikowania w drodze jakiś dodatkowych dowodów, w tym wypadku opinii biegłego z zakresu akustyki. Stanowić będą podstawę do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub umorzenia postępowania.

Jako niezrozumiały Sąd odczytał zarzut naruszenia ust. 3 b) w związku z ust. 3 a) załącznika nr 6 poprzez jego niezastosowanie, to jest niepomniejszenie wyniku badania hałasu o 3dB. Tutaj pomiar dokonywany był w odległości 3 m od elewacji, natomiast przepis przewiduje pomniejszenie wyniku badania hałasu jedynie w przypadku lokalizacji punktu pomiarowego przy elewacji budynku, w odległości 0,5 do 2 m od zamkniętego lub uchylonego okna. Nie przewiduje natomiast takiego pomniejszenia w sytuacji gdy punkt pomiarowy lokalizowany jest na terenach otaczających budynki objęte ochroną przed hałasem. W takim wypadku, zdaniem Sądu, jeśli zostanie punkt pomiarowy zlokalizowany zgodnie z rozporządzeniem tj. w odległości 0,5 m -2 m od elewacji w świetle okna, to w każdym wypadku pomiar ulega pomniejszeniu o 3 dB. Jeśli jednak ta odległość wynosiła 3 m, to pomiar wykonany był wadliwie, co oznacza, że bezprzedmiotowe jest jakiekolwiek zmniejszanie wyniku badania.

Sąd podzielił część zarzutów skargi, co prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Na zasądzone koszty postępowania w łącznej kwocie 697 zł składają się: uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.).