Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1143/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania D. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] września 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Przywołaną wyżej decyzją z [...] września 2015 r. Prezydent Miasta K. (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") – działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.r.d.") oraz w zw. z art. 104 k.p.a. – skierował D. W. (zwanego też dalej "Stroną" lub "Skarżącym") na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A, B, BE prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] sierpnia 2015 r. (L.dz. [...]) zostało wszczęte postępowanie w celu skierowania D. W. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje za przekroczenie 24 punktów w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] maja 2014 r.

Następnie decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] (znak: [...]) Prezydent Miasta K. – działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia [...] stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.k.p.") oraz art. 104 k.p.a. – cofnął D. W. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii "A, B, BE".

Na skutek odwołania wniesionego przez Stronę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] czerwca 2017 r. Nr [...], uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. i sprawę przekazało temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie wykazał, aby wcześniejsza jego decyzja, z [...] września 2015 r. o skierowaniu D. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, została skutecznie doręczona Stronie. Dlatego, w ocenie SKO, przy ponownym prowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta powinien ponownie doręczyć ww. decyzję.

Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji, pismem z [...] lipca 2017 r., zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a następnie podjął opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO czynności wyjaśniające.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. (Nr [...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w zw. z art. 104 k.p.a., skierował D. W. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A, B, BE prawa jazdy.

SKO, rozpatrzywszy odwołanie wniesione przez Stronę, decyzją z [...] listopada 2017 r. (Nr [...]) utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta [...].

Na skutek skargi wniesionej przez D. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny z P., wyrokiem z [...] marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 102/18, uchylił ww. decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji, zamiast wykonać trafne zalecenie SKO zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2017 r., czyli prawidłowo doręczyć Skarżącemu decyzję z [...] września 2015 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, ponownie wszczął postępowanie w tym samym przedmiocie, zawiadomieniem z [...] lipca 2017 r., a następnie wydał kolejną decyzję w tej samej sprawie. WSA zaznaczył, że nie stwierdził nieważności decyzji organów obu instancji, ponieważ decyzja z [...] września 2015 r. nie ma przymiotu ostateczności, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji doręczy Stronie decyzję z [...] września 2015 r.

Wykonując wskazania zawarte w ww. wyroku WSA, Prezydent Miasta doręczył w dniu [...] sierpnia 2018 r. D. W., w trybie art. 43 k.p.a., swoją decyzję z [...] września 2015 r.

Od tej decyzji odwołanie, pismem z [...] sierpnia 2018 r., złożył D. W., reprezentowany przez adw. W. W., który – zarzucając naruszenie:

1) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w zw. z art. 6 oraz art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie, podczas gdy przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. został uchylony art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p., w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b został zaś uchylony z dniem [...] czerwca 2018 r., co doprowadziło do oparcia zaskarżonej decyzji na nieistniejącej podstawie prawnej, a tym samym naruszenie zasady praworządności, pewności prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli,

2) art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. polegające na doręczeniu zaskarżonej decyzji dopiero po upływie prawie trzech lat od jej wydania, a tym samym rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady szybkości i prostoty postępowania,

3) art. 40 § 1, art. 42 § 1 oraz art. 43 k.p.a. polegające na wadliwym doręczeniu zaskarżonej decyzji, tj. doręczeniu osobom nieuprawnionym do odbioru decyzji,

4) art. 8 k.p.a. polegające na nałożeniu ciężaru wyjaśnienia okoliczności związanych z odbyciem szkolenia przez odwołującego tylko i wyłącznie na samego odwołującego, w szczególności wyjaśnienia przyczyn leżących u podłoża nieposiadania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. informacji o odbyciu przez odwołującego szkolenia oraz ewentualnych przyczyn niepowiadomienia tego komendanta przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w K., podczas gdy powyższe braki wynikać mogą jedynie z niedopatrzeń po stronie ww. organów, odwołujący nie ma zaś wglądu w dokumentację czynności przedsięwziętych przez ww. organy,

5) art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. polegające na bezpodstawnym wszczęciu postępowania oraz wydaniu decyzji w sprawie skierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, podczas gdy ze względu na odbyte przez odwołującego szkolenia nigdy nie przekroczył on pułapu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

6) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 § 3 k.w. polegające na nieumorzeniu postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości wynikającej z faktu przedawnienia punktów karnych, a tym samym przedawnienia możliwości skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy,

7) art. 80 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego.

– wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] września 2015 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] września 2018 r. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie przeanalizowało sprawę i odniosło się do zarzutów odwołania, a w szczególności wskazało, że:

- wykonując wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Po 102/18 organ I instancji doręczył Skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2018 r. swą decyzję z [...] września 2015 r., w trybie art. 43 k.p.a. przy czym jej odbiór potwierdził dorosły domownik: W. W., ojciec D. W.. Zdaniem organu, nawet jeśliby hipotetycznie uznać, że – jak twierdzi Skarżący – decyzja z [...] września 2015 r. została doręczona osobie nieuprawnionej do odbioru, to i tak nie można byłoby przyjąć, że takie doręczenie nie wywołało skutku prawnego; tym bardziej, że nie spowodowało ono ujemnych skutków dla Skarżącego, skoro w ustawowym terminie złożył odwołanie;

- przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. rzeczywiście został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. z dniem [...] czerwca 2018 r., jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957; dalej w skrócie "zm.p.r.d.2018") do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa–100aq [p.r.d.], przepisu art. 125 pkt 10 lit. g nie stosuje się. Mając na względzie powyższe oraz wskazując m.in. na dalsze przepisy przejściowe: art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 16 zm.p.r.d.2018, SKO stwierdziło, że wbrew zarzutom odwołania, w przedmiotowej sprawie mógł znaleźć zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.;

- wszczęcie postępowania przez organ I instancji i wydanie decyzji skierowującej Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nastąpiło w oparciu o wniosek KWP w P. z [...] sierpnia 2015 r., z którego wynikało, iż Skarżący w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] maja 2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj.:

1. [...].12.2013, K., P., K92, samochód osobowy, E04, Przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h; Punkty: 4.

2. [...].01.2014, Ś., K3, 1, samochód osobowy, E04, Przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h; Punkty: 4.

3. [...].02.2014, M. - obszar wiejski, M., W241, samochód osobowy, E01, Przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h; Punkty: 10.

4. [...].05.2014, K., P., samochód osobowy, E02, Przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h; Punkty: 8.

SKO podkreśliło, że Prezydent Miasta był tym wnioskiem związany i kierując Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mógł badać podstawy faktycznej wniosku – tj. tego, czy prawidłowo przypisano mu 26 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – gdyż nie ma on uprawnień kontrolnych w stosunku do Policji i nie może kwestionować zasadności wpisów w tej ewidencji;

- z chwilą przypisania Skarżącemu 26 punktów nie mógł ono już skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. Z dobrodziejstwa tego przepisu mogą bowiem korzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia w nim opisanego, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (mniej niż 24 punkty);

- z pisma WORD w K. wynika, że Skarżący odbył w latach 2012–2017 (do końca czerwca) 2 szkolenia: [...] marca 2014 r. oraz [...] września 2014 r. Z kolei w piśmie KWP w P. z [...] lipca 2017 r. wyjaśniono, że odbycie przez Skarżącego pierwszego z wymienionych szkoleń spowodowało zmniejszenie liczby punktów za wykroczenie popełnione w gm. T. [...] czerwca 2013 r. (6 pkt), zaś odbycie szkolenia w dniu [...] września 2014 r. nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów, zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488). Skonkludowano, że wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji był zasadny i brak było podstaw prawnych do jego anulowania, a sporządzając ten wniosek dysponowano informacją o odbytych przez D. W. szkoleniach;

- kwestionowana decyzja ma charakter decyzji związanej. Zatem organy nie mają w tym przypadku swobody decyzyjnej i zobligowane są do wydania określonego rozstrzygnięcia, o ile zaistniały przesłanki w postaci ustalenia przekroczenia 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe. Nie mogą brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, niezależnie od tego czy są one trafne, czy nie. Również na podjęte rozstrzygnięcie nie ma wpływu okres czasu prowadzonego postępowania administracyjnego i doręczenie decyzji po upływie prawie trzech lat od jej wydania. Skoro w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia punków karnych, to – zdaniem SKO – brak było również podstaw do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO z [...] września 2018 r. złożył D. W., reprezentowany przez ad P., który decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 § 3 k.w. i art. 130 ust. 2 p.r.d. polegające na nieumorzeniu postępowania, pomimo jego bezprzedmiotowości wynikającej z faktu przedawnienia punktów karnych Skarżącego, a tym samym pomimo przedawnienia możliwości skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy,

b. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na jedynie pozornym ustosunkowaniu się przez organ odwoławczy do zarzutów Skarżącego wskazanych w zarzutach nr [...] i 7 odwołania z [...] sierpnia 2018 r., a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej wydanego orzeczenia,

c. art. 138 § 1 pkt 1–3 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na błędnym nieuchyleniu decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. pomimo naruszenia przez ten organ:

i. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 § 3 k.w. polegające na nieumorzeniu postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości wynikającej z faktu przedawnienia punktów karnych, a tym samym przedawnienia możliwości skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy,

ii. art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. polegające na doręczeniu zaskarżonej decyzji dopiero po upływie prawie trzech lat od jej wydania, a tym samym rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady szybkości i prostoty postępowania,

iii. art. 40 § 1, art. 42 § 1 oraz art. 43 k.p.a. polegające na wadliwym doręczeniu zaskarżonej decyzji, tj. doręczeniu osobom nieuprawnionym do odbioru decyzji,

iv. art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. polegające na bezpodstawnym wszczęciu postępowania oraz wydaniu decyzji w sprawie skierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, podczas gdy ze względu na odbyte przez odwołującego szkolenia nigdy nie przekroczył on pułapu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

d. art. 80 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego.

Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wniósł o: (1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., i umorzenie postępowania administracyjnego; (2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych; (3) zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] października 2018 r. złożonego do Komendanta Wojewódzkiego w P. o wydanie zaświadczenia dotyczącego wpisów w ewidencji punktów karnych.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 11 grudnia 2018 r. sygn. akt 1143/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego.

Przy piśmie z [...] stycznia 2019 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożył zaświadczenie z [...] stycznia 2019 r. wystawione przez KWP w P. o dotyczących Skarżącego wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r. (nr [...]) – utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] września 2015 r. (nr [...]) o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu ww. decyzji Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z tych decyzji, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Jest to tym bardziej uprawnione, że – jak wynika z analizy stanowisk procesowych stron zaprezentowanych w postępowaniu sądowym – istotne w sprawie okoliczności faktyczne nie są pomiędzy stronami sporne. W szczególności jest poza sporem, że:

- w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] maja 2014 r. Skarżący dopuścił się czterech (odnotowanych) naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów (4+4+10+8);

- jeden raz w ww. okresie (w dniu [...] marca 2014 r.) i jeden raz po tym okresie (w dniu [...] września 2014 r.) Skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K., o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (ówcześnie: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.; w skrócie "p.r.d.").

Od razu należy zaznaczyć, że w ocenie Sądu organy prawidłowo też ustaliły, iż Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w P., sporządzając wniosek z [...] sierpnia 2015 r. o skierowanie D. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, dysponował informacją o odbytych przezeń obu ww. szkoleniach. W swym piśmie z [...] lipca 2017 r. Naczelnik przekonująco bowiem wyjaśnił, że odbycie przez Skarżącego szkolenia w dniu [...] marca 2014 r. spowodowało zmniejszenie liczby punktów za jeszcze wcześniejsze (tj. przypadające przed ww. okresem objętym wnioskiem) wykroczenie popełnione przezeń w gminie T. w dniu [...] czerwca 2013 r. (6 pkt) – przy czym znamienne, że Skarżący nie zakwestionował faktu popełnienia takiego wykroczenia, a do wyjaśnień Naczelnika w tym zakresie w ogóle się nie odniósł – natomiast szkolenie z [...] września 2014 r. nie zostało uwzględnione, z uwagi na dyspozycję § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488; w skrócie "rozporządzenie MSW"). Do tej ostatniej kwestii – czy mianowicie, jak uważa Skarżący, odbycie przezeń ww. (późniejszego) szkolenia powinno spowodować zmniejszenie (o 6) liczby punktów otrzymanych przezeń za naruszenia przepisów ruchu drogowego w ww. wcześniejszym okresie, w łącznej liczbie przekraczającej 24 – Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia.

Tymczasem należy wyjaśnić, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji organów obu instancji zasadnie stanowił przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., który głosił, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d.

Wprawdzie przepis ten został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. g ustawy z dnia [...] stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (ówcześnie: Dz. U. Nr 30, poz. 151; w skrócie "u.k.p."), ale dopiero z dniem [...] czerwca 2018 r. (zob. art. 139 pkt 3 u.k.p.). Ponadto przepis przejściowy art. 14 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957; w skrócie "zm.p.r.d.2018") przesądził, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa–100aq p.r.d., przepisu art. 125 pkt 10 lit. g nie stosuje się. Zarazem w art. 14 ust. 2 zm.p.r.d.2018 ustawodawca postanowił, że: "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie." Jak trafnie wskazało SKO, do czasu wydania przez ten organ zaskarżonej decyzji taki komunikat nie został opublikowany.

W świetle powyższych unormowań przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. mógł stanowić podstaw prawną wydania zaskarżonej decyzji SKO z [...] września 2018 r.

Należy od razu podkreślić, że na analogicznych zasadach zostało przedłużone stosowanie także art. 130 p.r.d. (zob. art. 16 zm.p.r.d.2018), który zgodnie z art. 125 pkt 13 u.k.p. również formalnie utracił moc obowiązującą (a ściślej: powinien był ją utracić) z dniem [...] czerwca 2018 r. W konsekwencji przedłużeniu uległo także stosowanie przepisów rozporządzenia MSW, wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 p.r.d.

W związku z tym trzeba jeszcze wskazać na art. 136 ust. 1 u.k.p., w myśl którego: "W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia [...] maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy – liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym".

W konsekwencji należy podzielić stanowisko SKO, że otrzymawszy prawidłowo sporządzony wniosek Komendanta Wojewódzkiego z [...] sierpnia 2015 r., Prezydent Miasta nie miał wyboru co do możliwości skierowania bądź odstąpienia od skierowania Strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jako że nie miał kompetencji do badania celowości tego wniosku, ani prawidłowości naliczenia wykazanej w nim liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja o skierowaniu na wspomniane sprawdzenie kwalifikacji ma bowiem charakter związany.

W związku z powyższym nie budzi wątpliwości Sądu, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. mógł i został w tej sprawie zastosowany prawidłowo przez organy administracji obu instancji.

W tym kontekście jako niezasadny należy więc w szczególności ocenić zarzut skargi (lit. c ppkt iv jej petitum): naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. oraz art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.k.p., które miało polegać na bezpodstawnym wszczęciu postępowania oraz wydaniu decyzji w sprawie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, podczas gdy, zdaniem Skarżącego, ze względu na odbyte przezeń szkolenia nigdy nie przekroczył on pułapu 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Zarzut ten, w części dotyczącej art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.k.p. jest oczywiście chybiony już z tego względu, że ww. przepisy nie znajdowały zastosowania w kontrolowanej sprawie. Z kolei niezasadność tego zarzutu w pozostałym zakresie wynika stąd, że – jak to już wyżej wskazano – zostało niewadliwie ustalone w sprawie, iż odbycie przez Skarżącego szkolenia w WORD w K. w dniu [...] marca 2014 r. spowodowało zmniejszenie liczby punktów (o sześć) za wykroczenie popełnione w gminie T. w dniu [...] czerwca 2013 r. Z kolei odbycie szkolenia w dniu [...] września 2014 r. nie doprowadziło do redukcji liczby punktów, z uwagi na treść § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, który stanowi, że: "Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24."

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ustalona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencję w myśl art. 130 ust. 1 p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia MSW, jest wiążąca dla starosty oraz dla samorządowego kolegium odwoławczego w ramach prowadzonego postępowania. Wymienione organy administracji publicznej nie dysponują bowiem samodzielną kompetencją do ustalania liczby tych punktów lub ich weryfikacji (por. wyroki NSA: z 09.08.2013 r., I OSK 855/12; z 12.02.2014 r., I OSK 1757/12; por. też wyroki NSA: z 20.05.2014 r. I OSK 2664/12; z 07.02.2017 r., I OSK 777/15; z 09.06.2017 r., I OSK 2358/15 – wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").

W przepisie art. 130 ust. 3 p.r.d. ustawodawca przewidział możliwość doprowadzenia przez kierowcę do zmniejszenia liczby posiadanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – przez wzięcie przezeń udziału w specjalnym szkoleniu, o którym mowa w tym przepisie. Jeśli idzie o dopuszczoną przez ustawodawcę redukcję liczby punktów i jej granice, to w pierwszej kolejności należy przywołać art. 130 ust. 2 p.r.d. zgodnie z którym: "Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 – 20 punktów." Już z cytowanego przepisu wynika zakaz usuwania z ewidencji jakichkolwiek punktów karnych – lege non distinguente: także w trybie ich "umniejszenia" w związku z odbytym szkoleniem – w sytuacji, gdy w danym roku kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d. – 20 punktów). Unormowanie to zostało uszczegółowione w cytowanym wyżej § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, w myśl którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

W ocenie Sądu analizowany § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW mieści się w zakresie przedmiotowym upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130 ust. 4 p.r.d. o treści: "Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1."

Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW mógł, i powinien, być bowiem interpretowany jako przepis swoiście określający "liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia", w rozumieniu art. 130 ust. 4 pkt 4 p.r.d., w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem tego szkolenia osoba w nim uczestnicząca dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 – jako mianowicie stwierdzający, że w takim przypadku liczba odejmowanych punktów wynosi "0".

Dotychczasowe uwagi pozwalają w pełni podzielić ugruntowany już w orzecznictwie sądowym pogląd (wyrażony m.in. w wyroku NSA z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14, CBOSA), że rozporządzenie MSW nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego – zawartej w art. 130 ust. 4 p.r.d. – która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Ten ostatni przepis wymaga m.in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 p.r.d. – przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście konstytucyjność § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW oceniał Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż ww. przepis wykonawczy odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym m.in. w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 3 p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji, i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 p.r.d. (por. wyroki NSA: z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14; z 16.12.2015 r., I OSK 616/14; z 22.11.2013 r., I OSK 1373/12; z 13.06.2013 r., I OSK 63/12; z 13.06.2013 r., I OSK 15/12; z 24.10.2012 r., I OSK 1552/11; z 16.12.2010 r., I OSK 275/10 – dostępne w CBOSA).

Należy podkreślić, że odczytanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób postulowany w skardze i nadanie im takiej treści, że kierowca poprzez odbycie szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., mógłby zmniejszyć liczbę punktów w każdym przypadku, tj. także po przekroczeniu limitu 24 punktów, praktycznie niweczyłoby możliwość skierowania kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji, a tym samym – osiągnięcie celu (ratio legis) w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.

Mając wszystko to na uwadze należy podzielić stanowisko aktualnie jednolicie przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że odbycie wspomnianego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Z uprawnienia określonego w art. 130 ust. 3 p.r.d. mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o jakim mowa w tym przepisie, otrzymali za naruszenia zasad ruchu drogowego mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów (zob. wyrok NSA z 24.05.2016 r., I OSK 1958/14; podobnie wyroki NSA: z 19.07.2016 r., I OSK 2587/14; z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14; z 28.01.2016 r., I OSK 1142/14; z 16.12.2015 r., I OSK 616/14 – dostępne w CBOSA).

W takiej sytuacji znalazł się właśnie Skarżący, który przed odbyciem szkolenia w dniu [...] września 2014 r. "zgromadził" już 26 punktów, wobec czego to szkolenie – wbrew stanowisku Skarżącego – nie mogło już zaowocować zmniejszeniem liczby otrzymanych punktów.

W ocenie Sądu chybione są także zarzuty skargi dotyczące rzekomej bezprzedmiotowości kontrolowanego postępowania, bazujące na błędnym przekonaniu autora skargi, iż z uwagi na upływ czasu doszło do "przedawnienia punktów karnych" Skarżącego. To przekonanie strony skarżącej nie znajduje dostatecznego oparcia w przepisach prawa, w tym także w powołanym w skardze art. 45 § 3 ustawy z dnia [...] maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 618, z późn. zm.; w skrócie "k.w."), który stanowi, że orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata. Cytowany przepis nie znajduje bowiem zastosowania w tej sprawie – wprost ani nawet "tylko" odpowiednio.

Po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że nałożenie i odnotowanie w stosownej ewidencji, punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie stanowi kary, ani środka karnego w rozumieniu Kodeksu wykroczeń, gdyż te zostały wyszczególnione wyczerpująco w, odpowiednio, art. 18 i art. 28 § 1 k.w. Zatem art. 45 § 3 k.w. nie może znaleźć w tym przypadku wprost zastosowania.

Po drugie, wbrew potocznej konwencji językowej (stosowanej także w skardze), punkty otrzymywane na podstawie art. 130 p.r.d. przez kierowcę naruszającego przepisy o ruchu drogowym nie są punktami "karnymi". Zauważmy, że ustawodawca taką terminologią się nie posługuje, I to raczej nieprzypadkowo, gdy punkty te należy postrzegać jako element sankcji stosowanej nie w ramach odpowiedzialności karnej, lecz odpowiedzialności administracyjnej, przy czym nie jest to także, co oczywiste, kara administracyjna, o jakiej mowa w art. 189a i nast. k.p.a. W konsekwencji do punktów otrzymanych przez kierowcę za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a także wynikających z tego faktu dalszych konsekwencji prawnych, nie można stosować przepisów o przedawnieniu kar lub środków karnych nawet odpowiednio.

Po trzecie, w obszarze prawa administracyjnego (a nawet szerzej: prawa publicznego) nie obowiązuje generalna zasada, która – wzorem np. art. 117 § 1 Kodeksu cywilnego – stanowiłaby, że wszystkie obowiązki (w tym sankcje) administracyjne ulegają przedawnieniu. Co więcej, w doktrynie wskazuje się wręcz na nieprzedawnialność obowiązków niepieniężnych jako na zasadę (zob. L. Klat-Wertelecka, Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, Wrocław 2009, s. 238). W konsekwencji dany rodzaj obowiązków (sankcji) administracyjnych przedawnia się tylko wówczas, gdy przepis szczególny wyraźnie o tym stanowi. W odniesieniu do punktów nakładanych na kierowców za naruszenie przepisów o ruchu drogowym takiego unormowania brak.

Po czwarte, w odniesieniu do ww. punktów ustawodawca postanowił jedynie w art. 130 ust. 2 in principio p.r.d., że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji "usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia". Regulację tę opatrzył jednak istotnym zastrzeżeniem, wyłączającym możliwość usunięcia punktów, jeżeli przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 p.r.d. – 20 punktów (art. 130 ust. 2 in fine p.r.d.).

W konsekwencji należy przyjąć, że wbrew stanowisku Skarżącego, punkty jemu naliczone za wykroczenia drogowe popełnione przezeń w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] maja 2014 r. nie uległy "przedawnieniu" rozumianemu jako skutkującemu niedopuszczalnością skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i bezprzedmiotowością postępowania w tej sprawie. Oceny tej nie może zmienić treść, załączonego do pisma pełnomocnika Skarżącego z [...] stycznia 2019 r. "Zaświadczenia o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego", wystawionego przez KWP w P. dnia [...] stycznia 2019 r., w którym punkty te figurują jako "przedawnione".

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela bowiem stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z 18 października 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 646/18, w świetle którego nawet zatarcie ukarania za wykroczenie drogowe, które następuje już po dacie wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie podważa skuteczności tej czynności i faktu uzyskania przez kierowcę ponad 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w okresie krótszym niż rok.

W konsekwencji należy uznać, że akcentowany w skardze upływ czasu nie miał istotnego znaczenia dla dopuszczalności kontynuowania i merytorycznego zakończenia kontrolowanego postępowania administracyjnego. Tym bardziej, że jest poza sporem, iż przekroczenie liczby 24 punktów przez Skarżącego dotyczyło okresu od [...] grudnia 2013 r. do [...] maja 2014 r., zaś do wszczęcia postępowania w sprawie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego doszło w sierpniu 2015 r. W tym czasie niewątpliwe nie nastąpiło zaś przedawnienie wykonania orzeczonej kary za wykroczenie.

Z tych wszystkich względów jako niezasadne należy ocenić zarzuty oznaczone w petitum skargi jako lit. a oraz lit. c ppkt i.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, co następuje:

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. – polegającego na jedynie pozornym ustosunkowaniu się przez organ odwoławczy do zarzutów Skarżącego wskazanych w zarzutach nr [...] i 7 odwołania (lit. b petitum skargi) – gdyż Skarżący nie wykazał, ani nawet nie wskazał, jaki to istotny wpływ na wynik sprawy miałoby mieć podnoszone naruszenie. Tymczasem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylenie decyzji lub postanowienia nastąpi tylko wówczas, jeżeli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, uchylając na tej podstawie decyzję lub postanowienie, musi więc stwierdzić, że gdyby nie doszło do dostrzeżonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o "uprawdopodobnieniu" możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA: z 25.11.2014 r., II FSK 1224/13; z 28.08.2014 r., I OSK 160/13; z 25.03.2014 r., II GSK 62/13 – dostępne w CBOSA). tymczasem w kontrolowanej sprawie Sąd tak rozumianego istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy się nie dopatrzył. Zwłaszcza że same te ww. zarzuty odwołania – powtórzone następnie w skardze – jawią się jako niezasadne (zarzut nr [...]) albo pozostające bez istotnego wpływu na wynik sprawy (zarzuty nr [...]).

Podobnie, stawiając zarzut naruszenia art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. – polegającego na doręczeniu zaskarżonej decyzji dopiero po upływie prawie trzech lat od jej wydania, a tym samym na rażącym naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady szybkości i prostoty postępowania (lit. c ppkt ii petitum skargi) – Skarżący nie wykazał, jaki to wpływ na wynik sprawy mogło wywrzeć zarzucane naruszenie przepisów postępowania. Sąd, działając z urzędu, takiego wpływu się zaś nie dopatrzył.

Jako wręcz niezrozumiały jawi się z kolei zarzut naruszenia art. 40 § 1, art. 42 § 1 oraz art. 43 k.p.a. (lit. c ppkt iii petitum skargi). Nawet bowiem jeśliby przyjąć, że ojciec Skarżącego, który odebrał decyzję organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2018 r., rzeczywiście nie był osobą uprawnioną do odbioru korespondencji w świetle ww. przepisów – na którą to okoliczność Skarżący nie przedstawił, notabene, żadnych konkretnych argumentów, ani w skardze, ani w odwołaniu, co trafnie wytknęło SKO – to i tak doręczenie to nie spowodowało żadnych ujemnych skutków dla Skarżącego, skoro w ustawowym terminie złożył on odwołanie od ww. decyzji. Tymczasem nie może być mowy o istotnym naruszeniu przepisów postępowania o dokonywaniu doręczeń w sytuacji, gdy strona wprawdzie zanegowała prawidłowość doręczenia jej decyzji organu administracji publicznej, ale jednocześnie zdołała w ustawowym terminie dopełnić czynności zaskarżenia tej decyzji.

Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy o doręczeniach (w ramach każdej z procedur: administracyjnej, cywilnej, karnej, etc.) mają charakter norm gwarancyjnych, służących ochronie praw strony-adresata orzeczenia lub innego pisma procesowego. Jak bowiem trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, podstawowy cel każdego dokonywanego doręczenia, jego istota, sprowadza się do przekazania treści orzeczenia (innego pisma) do świadomości strony. Sformalizowany, przewidziany w przepisach proceduralnych, tryb dokonywania doręczeń podporządkowany jest temu właśnie celowi i służyć ma zabezpieczeniu gwarancji procesowych każdej ze stron, tj. zagwarantowaniu dotarcia treści orzeczenia (innego pisma) do świadomości strony. W konsekwencji zachowanie sformalizowanego trybu bynajmniej nie jest konieczne, jeśli tylko strona, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała. Takie oświadczenie strony zastępuje pokwitowanie, uważane jest za dostateczny dowód dotarcia do świadomości strony treści pisma (por. wyrok SN z 11.12.1991 r., V KRN 304/90, OSNKW 1992, nr 5–6, poz. 44; por. też wyrok NSA z 04.04.2017 r., II OSK 256/16, CBOSA).

W ocenie Sądu strona skarżąca, wnosząc terminowo odwołanie od decyzji Prezydenta [...], w sposób dorozumiany potwierdziła fakt otrzymania decyzji we właściwym terminie, a tym samym – skuteczność jej doręczenia przez organ.

Z kolei postawiony w skardze (lit. d jej petitum) zarzut naruszenia art. 80 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. – które to naruszenie miało polegać na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego – stanowi w istocie jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i rozważaniami prawnymi poczynionymi w sprawie przez organy obu instancji.

Mając wszystko to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.