Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 371/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 6, art. 52 par. 1, 2 i 4, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.G. na akt Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy O. postanawia: odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Olecku uchwałą z dnia 29 września 2005 r. nr XXXVII/280/05, zmienioną następnie uchwałą z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr XLVII/374/06, ustaliła zasady zajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Z § 14 tej uchwały wynika, że wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Olecka.

Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. U.G. wystąpiła do Wojewody z prośbą o interwencję w sprawie dotyczącej otrzymania przez nią przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów gminy. Wyjaśniła, iż jest matką samotnie wychowującą dwójkę dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym. Od siedmiu lat mieszka na stancji lecz organ konsekwentnie odmawia jej lokalu twierdząc, iż mogła nadal mieszkać z matką, od której się wymeldowała. Podała nadto, iż jest osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności, zaś Konwencja o Prawach Osób Niepełnosprawnych w art. 28 zobowiązuje do zapewnienia takim osobom odpowiedniego poziomu życia, jak również obowiązki Państwa wobec takich osób niepełnosprawnych znalazły swój wyraz w uchwale Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 sierpnia 1997 r., w której wezwano Rząd Rzeczypospolitej Polskiej oraz władze samorządowe do podjęcia działań skierowanych na urzeczywistnienie praw osób niepełnosprawnych.

Pismo to Wojewoda przekazał według właściwości Burmistrzowi Miasta z prośbą o podjęcie działań zmierzających do rozwiązania trudnej sytuacji mieszkaniowej p. G.

Pismem z dnia 8 marca 2012 r. Burmistrz wyjaśnił stronie, iż przydział lokali mieszkalnych na terenie Gminy O. reguluje uchwałą Nr XXXVII/280/05 Rady Miasta Olecka z dnia 29 września 2005 r. w spawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Gmina kierując się możliwościami w zakresie wynajmu lokali mieszkaniowych wprowadziła kryteria dotyczące dotychczasowych warunków mieszkaniowych, w tym powierzchni mieszkalnej z miejsca stałego pobytu oraz bezdomności nie będącej skutkiem pozbawienia się własnych uprawnień, jako przesłanki uprawniające do ubiegania się o taki najem lokali mieszkalnych. Wskazano, iż w prowadzonej korespondencji wielokrotnie informowano stronę o braku spełnienia kryteriów określonych w tej uchwale, gdyż zamieszkując z matką – E.G. w lokalu przy ul. "[...]" o powierzchni pokoi 26,70 m² , przy zamieszkiwaniu 4 osób przekroczone było kryterium dotyczące zagęszczenia w dotychczasowym miejscu zamieszkania tj. 5 m² w przeliczeniu na osobę w gospodarstwie. Następnie wymeldowując się z tego lokalu w dniu 28 listopada 2008 r. pozbawiła się strona prawa do zamieszkiwania w nim. Poza tym aktualnie zamieszkuje strona w lokalu przy ul. "[...]" i posiada do niego tytuł prawny jakim jest jego najem. W sytuacji natomiast problemów z ponoszeniem pełnych kosztów utrzymania za ten lokal strona może wystąpić do tut. Urzędu o przyznanie dodatku mieszkaniowego na częściowe pokrycie opłat mieszkaniowych.

W dniu 8 kwietnia 2012 r. U.G. złożyła (za pośrednictwem Urzędu Pocztowego) w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie skargę na decyzję ‘Urzędu Miejskiego w O." nr "[...]", która w sposób rażący łamie obowiązujące prawo tj. Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych M.P. 97.50.475 i uchwałę Sejmu Rzeczypospolitej z dnia 1 sierpnia 1997 r. Nadto zarzuciła, iż Urząd nie bierze pod uwagę zapisów ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, z których wynika, ze zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Wyjaśniła, iż faktycznie wcześniej mieszkała z matką w jej własnościowym mieszkaniu, z którego się wyprowadziła ponieważ jest dorosłą osobą. Podała, iż od kilku lat wynajmuje mieszkanie od prywatnej osoby i nigdy nie miała tytułu prawnego do innego lokalu lub budynku, zatem spełnia warunek określony w cytowanej uchwale.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 10 kwietnia 2012 r. skarga powyższa jako mylnie skierowana, została przekazana Burmistrzowi wraz z informacją, iż od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ skargę powyższą otrzymał w dniu 16 kwietnia 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości przedstawiając w uzasadnieniu argumenty dotyczące zasadności dotychczasowego stanowiska zajmowanego przez niego w tej sprawie. Podniósł, iż stosownie do art. 52 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty z zakresu administracji publicznej - inne niż decyzje lub postanowienia, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie dopełniła tego formalnego wymogu, bowiem przed wniesieniem skargi nie wezwała Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa, co winno skutkować odrzuceniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga U.G. podlega odrzuceniu z powodu braku wyczerpania procedury wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaś stosownie do art. 52 § 4 ustawy ppsa. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż pismo wydane, przez osobę upoważnioną uchwałą rady gminy, odmawiającą zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego gminy, stanowi zaskarżalny do sądu administracyjnego, w myśl art. 3 § 2 pkt 6 ustawy ppsa., akt organu jednostki samorządu terytorialnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2010 r. sygn. I OSK 1645/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten w całości podziela Sąd rozpoznający sprawę.

Zatem wbrew stanowisku skarżącej pismo Burmistrza z dnia 8 marca 2012 r. o braku spełnienia przez skarżącą kryteriów do przydziału jej lokalu mieszkalnego - zawarcia z nią umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - nie stanowi decyzji administracyjnej lecz inny akt jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy ppsa. Dla skutecznego wniesienia skargi na taki akt wymagane jest wcześniejsze wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skoro zaś skarżąca takiego wezwania nie złożyła to stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy ppsa., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, odrzucając wniesioną skargę wobec braku wcześniejszego wezwania organu, które było niezbędne do skutecznego wniesienia skargi.