Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1747/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 156 par. 1 Kpa
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E. M. i D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących D.M. i E. M. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzory Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012r.

([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania

administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu

odwołania D. i E. M. - utrzymał w mocy decyzję [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2011 r. ([...])

odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]).

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. organ

powiatowy udzielił [...][...] Piekarnia [...] S.A., pozwolenia na

użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na

działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych

przy ul. [...]w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty

[...] z dnia [...].07.2006 r. oraz z dnia [...].08.2007 r.

Organ zaznaczył, że postępowanie nieważnościowe wszczęto z urzędu i

wyjaśnił, że jego istotą jest wyłącznie zbadanie, czy kontrolowana decyzja obarczona

jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

GINB podzielił stanowisko organu I instancji, że ww. decyzja nie jest obarczona

wadami nieważności. Wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. -

Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej ustawa organ

wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego po

przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. Z protokołu kontroli z dnia [...].12.2012 r. wynika, że inwestycję wykonano zgodnie z decyzjami o pozwoleniu na budowę z dnia

[...].07.2006 r. i [...].08.2007 r. Według oświadczenia kierownika budowy jedynie

nieistotnie odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego, które to odstąpienia

uwzględniono w dokumentacji powykonawczej.

Inwestor przedstawił również oświadczenie z dnia [...].11.2008 r. o braku

sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy. Organ powiatowy zobligowany był

zatem do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że kwestia prowadzenia

robót po wstrzymaniu wykonania pozwolenia na budowę (w postępowaniu

wznowieniowym) nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tym bardziej, że w dacie jej wydania pozostawała

w mocy decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich

wstrzymania nie został udokumentowany przez PINB w [...].

Organ wskazał, że powołany w odwołaniu § 21 rozporządzenia Ministra

Gospodarki z dnia 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) dotyczy gazociągu, tzn. rurociągu

wraz z wyposażeniem służącym do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych. Ta

definicja nie może być więc utożsamiana z instalacją gazową w budynku.

Podobnie, brak ważnej decyzji Urzędu Dozoru Technicznego zezwalającej na

eksploatację dźwigu nie mógł stanowić o odmowie udzielenia pozwolenia na

użytkowanie, a jedynie uniemożliwiał korzystanie z tego urządzenia.

Konkludując organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nie wypełnia

żadnej z przesłanek z art. 156 § 1kpa.

Pozostałe zarzuty odwołania organ ocenił jako pozostające bez wpływu na

zasadność rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję złożyli D. i E. M. zarzucając

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

tj. 77 § 1 i 80 kpa polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych

do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego rozpatrzenia materiału

dowodowego, jak również zaniechanie wyprowadzenia ocen w oparciu o cały materiał

dowodowy, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu podstawy faktycznej i

prawnej rozstrzygnięcia.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując, że

zaskarżona decyzja narusza prawo. Wadliwe jest stanowisko, że wstrzymanie

wykonania pozwolenia na budowę nie ma znaczenia w sprawie, skoro w obrocie była

decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich wstrzymania

nie został udokumentowany przez PINB.

Przytoczyli art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 11 ustawy wskazując, że warunkiem sine

qua non wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jest wzniesienie inwestycji

zgodnie z pozwoleniem na budowę.

Skarżący powołując się na orzecznictwo podnieśli, że budowa obiektu

rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana

po wstrzymaniu jej wykonania jest przypadkiem prowadzenia robót bez pozwolenia na

budowę. Dodali, że do wydania pozwolenia na użytkowanie niezbędne jest wydanie

decyzji o pozwoleniu na budowę lub innej decyzji z art. 49 ust. 4 lub 51 ust. 4 ustawy.

Brak takiej decyzji uniemożliwia prawidłowe przeprowadzenie obowiązkowej kontroli.

Powołali orzecznictwo wskazujące, że organy nadzoru powinny przeprowadzić

dokładne ustalenia prawidłowości budowy i w oparciu o nie zastosować odpowiednie

przepisy ustawy z wyjaśnieniem, czy inwestor prowadził roboty także po uchyleniu

pozwolenia na budowę. Ponadto, rozpoczęcie budowy na podstawie ostatecznego

pozwolenia na budowę, którego nieważność następnie stwierdzono, jest przypadkiem, o

którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zaskarżona decyzja narusza zatem również art. 7 i 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa.

Organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego wstrzymanie wykonalności pozwolenia na budowę

nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu decyzji o pozwoleniu na

użytkowanie oraz jakie roboty wykonano do momentu doręczenia postanowienia o

wstrzymaniu, a jakie - po tej dacie.

Błędne było również twierdzenie organu, że według protokołu obowiązkowej

kontroli inwestycję wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę, wg oświadczenia

kierownika budowy wykonano jedynie nieistotne odstępstwa od projektu, a inwestor

przedstawił oświadczenie o braku sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy

jest błędne. Do wniosku z [...].11.2008 r. inwestor dołączył bowiem oświadczenie z dnia

[...].11.2008 r., do którego dołączył zawiadomienia Inspekcji Ochrony Środowiska,

Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej

Ponadto, w protokole z obowiązkowej kontroli z [...].12.2008 r. wskazano w pkt 7,

że wezwanie dotyczyło [...].11.2008 r. (którego w aktach nie ma). Co więcej, w

oświadczeniu z dnia [...].11.2008 r. kierownik budowy wskazał, że projekt wykonano z

nieistotnymi zmianami wskazanymi w dokumentacji technicznej. W pkt 8.5 protokołu

zaś wskazano, że wykonano wszystkie roboty budowlane.

W kontekście powyższego skarżący przytoczyli art. 56 ust. 1 ustawy wskazując,

że pierwszym dniem, w którym można złożyć oświadczenie jest dzień zakończenia

budowy. Tymczasem wnioskodawca załączył do wniosku zawiadomienia z 2007 r.,az

protokołu nr [...] wynika, że [...].03.2008 r. przeprowadzono kontrolę, w wyniku której

ustalono, że budowy nie zakończono. Okoliczność ta stanowiła podstawę wydania

decyzji z dnia [...].09.2008 r. nr [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu

na użytkowanie z dnia [...].06.2008 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...].11.2008 r.

Skarżący dodali, że nie wykonano elewacji budynku, co odzwierciedlono w

dokumentacji, a co ma znaczenie przy ocenie wiarygodności oświadczeń. Wskazali, że

dokumentacja fotograficzna zostanie złożona w sądzie. Wnioskodawcy złożyli by ją w

organie, gdyby zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ umożliwił im wypowiedzenie się w

określony terminie i złożenie wniosków dowodowych.

Na marginesie wskazali, że organ nie wziął pod uwagę, że WINB [...].06.2008 r.

zawiadomił Prokuraturę Rejonową w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

przez kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec

dwukrotnego złożenia fałszywego oświadczenia, występując o udzielenie pozwolenia na

użytkowanie ww. budynku, a ponadto, oświadczenia te były sprzeczne z wynikami

kontroli z marca 2008 r. wskazującymi, że części inwestycji nie zrealizowano.

Skarżący powołali orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn.

IV CSK 511/08 i 8 marca 2005 r. IV CK 623/04 wywodząc, że urządzenia gazowe -

wbrew stanowisku organu - z chwilą podłączenia do sieci stają się częścią sieci

gazowej, o której mowa w § 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia, a więc elementem gazociągu

wymienionym w § 21 rozporządzenia.

Skarżący dodali, że w skład inwestycji wchodzi dźwig objęty art. 14 ust. 1 ustawy

z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.). Nie

można więc oddzielać kwestii użytkowania dźwigu, od kwestii korzystania z całej

inwestycji.

Nadto, wbrew art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy, inwestor nie dołączył do wniosku

protokołu odbioru technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia

ścieków. Zgodnie z § 9 ust. 7 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków

na terenie miasta [...] (zał. do uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z [...]

kwietnia 2006 r.) na odbiorcę usług nałożono obowiązek uzgodnienia z dostawcą usług

wszelkich zamierzeń przebudowy lub rozbudowy wewnętrznej instalacji wodociągowej i

zamierzeń prowadzących do zmiany ilości i przeznaczenia wody. Według § 5 pkt 2

regulaminu, dostawca usług spisuje protokół odbioru technicznego wybudowanych

urządzeń, a w przypadku przekazania tych urządzeń do jego eksploatacji lub na stan

majątkowy, również protokół odbioru technicznego końcowego, będący podstawą

odrębnie zawieranej umowy o przekazaniu urządzeń wraz z kompletem dokumentacji

technicznej. Odbiór definiuje § 2 ust. 2 pkt 2, który stanowi, że przez odbiór techniczny

należy rozumieć czynność, której celem jest stwierdzenie, czy urządzenia zaopatrzenia

w wodę lub odprowadzenia ścieków zostały wykonane zgodnie z wydanymi przez

dostawcę usług warunkami technicznymi oraz zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i

normami technicznymi.

W tej sytuacji, protokół odbioru technicznego winien zostać złożony wraz z

wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Organ stwierdził, że powyższe zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, co

narusza art. 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko

przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa

materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa.

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione

zasługiwały na uwzględnienie.

Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] maja 2012r. Główny Inspektor Nadzory Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., którą organ udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Zaskarżoną decyzję wydano w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest

postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten umożliwia kontrolę również decyzji ostatecznych, co jest wyjątkiem od zasady zawartej w art. 16 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu, odmiennie od postępowania zwyczajnego, jedynie wyjaśnienie, czy doszło do kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Nadto, organ bada kontrolowaną decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania.

Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące

naruszenie prawa, o której - w świetle ugruntowanego orzecznictwa - decydują łącznie

trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został

naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje

decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na jednoznacznej sprzeczności między

treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W

sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w

bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki,

które wywołuje decyzja rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne

naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie można zaakceptować decyzji jako

aktu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04).

W takim kontekście winna być poddana kontroli organu decyzja wydana w

postępowaniu zwyczajnym. Przy czym, organ winien prowadzić postępowanie z

zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w

szczególności w art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. Wprawdzie w postępowaniu o

stwierdzenie nieważności decyzji organ, co do zasady, nie prowadzi postępowania

dowodowego, winien jednak dysponować pełnym materiałem dowodowym, tym który

zgromadził organ w postępowaniu zwykłym.

Braki w tym zakresie powodują, że stanowisko organu o braku przesłanek do

stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

[...] z dnia [...] grudnia 2008r. była co najmniej przedwczesne.

Poddając kontroli decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie pod kątem

przesłanek wynikających z art. 156 § 1 kpa, organ winien mieć na uwadze, że istotą

tego postępowania jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w

sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap

procesu inwestycyjnego mający na celu sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest

zgodny z obiektem projektowanym, na który udzielono pozwolenia budowlanego.

Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest jednoznaczne ustalenie, że

proces budowlany został zakończony a obiekt nadaje się do użytkowania.

Jak wskazuje art. 59 ust. 1 ustawy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia

na użytkowanie po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a

ustawy. Badanie zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia

na budowę, jest zatem kwestią podstawową bez której nie można mówić o wydaniu

pozwolenia na użytkowanie obiektu. W art. 59a ustawy określono zakres obowiązkowej

kontroli, którą organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany przeprowadzić po

otrzymaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W ust. 1 ww. artykułu

zawarto ogólną zasadę, że przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była

prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.

Zasada ta ulega konkretyzacji w ust. 2 tego przepisu zawierającego zamknięty katalog

spraw podlegających sprawdzeniu, który wiąże organ w takim zakresie, w razie

stwierdzenia nieprawidłowości, mogą być nakładane ewentualne kary, a w

konsekwencji odmowa pozwolenia na użytkowanie.

Nie mniej do oceny, czy decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie z dnia [...]

grudnia 2008r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa niezbędne

było dokonanie analizy nie tylko ustaleń organu dokonanych podczas obowiązkowej

kontroli, oraz dokumentów dołączonych do wniosku o jej przeprowadzenie - choć i ta

jest niepełna - ale również ich zgodność z projektem rozbudowy piekarni szwajcarskiej

o magazyn termiczny, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. (nr [...]),

zwłaszcza w kontekście w pkt 8.7. protokołu obowiązkowej kontroli. W zapisie tym

wskazuje się na nieistotne - wg oświadczenia kierownika budowy i załączonych

rysunków - odstąpienie od projektu budowlanego. W oświadczeniu kierownik budowy

ocenia dokonane zmiany jako nieistotne, powołując się na dokumentację

powykonawczą, jednak do akt niniejszej sprawy taka dokumentacja nie została

dołączona, a samo oświadczenie nie jest potwierdzone przez projektanta i inspektora

nadzoru inwestorskiego, jeśli taki został ustanowiony. Nie można było zatem ustalić, czy

w istocie dokonano zmian o charakterze nieistotnym, a w konsekwencji, czy nie doszło

do rażącego naruszenia art. 36 a cyt. ustawy.

Do akt sprawy winien być również dołączony dziennik budowy, który

odzwierciedla przebieg robót budowlanych i okoliczności zachodzących w toku procesu

budowlanego.

W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie został przedstawiony pełny

przebieg sprawy, skoro jedynie z wniosków i pism skarżących wynika, że uprzednio

było już prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornej

rozbudowy, a decyzja w nim zapadła ([...].06.2008) została wyeliminowana z obrotu

prawnego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

dnia [...] września 2008r. ([...]), utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora

Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. ([...])

W związku z powyższym zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów

postępowania art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa, a rozstrzygnięcie należało ocenić jako

przedwczesne, bo wydane w oparciu o niekompletne akta sprawy.

Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W

kontekście przedstawionych na wstępie zasad obowiązujących w postępowaniu

nieważnościowym i przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie można było

bowiem, jako rażącego naruszenia prawa uznać niewykonania pełnej elewacji budynku,

nie przedstawienia decyzji zezwalającej na eksploatacje dźwigu, czy protokołu odbioru

technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Gdyby

ustawodawca wymagał od inwestora załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na

użytkowanie obiektu decyzji organu nadzoru technicznego, to dałby temu wyraz w art.

56 ustawy.

Dopuszczalne było również przedstawienie w dniu [...] listopada 2008r.

oświadczenia wymaganego art. 57 ust. 3 ustawy z powołaniem się na dokumenty

wystawione [...] listopada 2007r., jeśli potwierdzono w nich stan, który nie uległ zmianie.

Podobnie, samo zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w [...] przez

WINB w dniu [...] czerwca 2008 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez

kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec dwukrotnego

złożenia fałszywego oświadczenia w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie

ww. budynku, pozostawało bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wydanie orzeczenia

sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa stanowiłoby natomiast przesłankę

do ewentualnego wszczęcia postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 145 § 1

pkt 1 kpa.

Na koniec wyjaśnić trzeba, że zarzut prowadzenia robót budowlanych po ich

wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] października 2007r. nie mógł mięć wpływu na

rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie, jak wywodzili skarżący, skoro obowiązkiem

organów było zbadanie, czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

[...] z dnia [...] grudnia 2008r. nie zawiera wad kwalifikowanych, wymienionych w

art. 156 § 1 kpa, a rzeczą organów, w postępowaniu zwyczajnym w tej końcowej fazie

procesu inwestycyjnego jest wyłącznie ocena, czy obiekt został wykonany zgodnie z

pozwoleniem na budowę, z zachowaniem zasad wynikających z art. 57, 56, 59 i 59 a

cyt. ustawy i w konsekwencji, czy nadaje się do użytkowania. Bez znaczenia pozostaje

przy tym fakt, że wyrokami z dnia 21 października 2010r. Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Warszawie w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 1462/10 oraz VII

SA/Wa 1461/10 oddalił skargi inwestora na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010r. ([...]oraz

[...]) utrzymujące w mocy decyzje Wojewody [...]: z

dnia [...] lipca 2008r. i [...] lipca 2008r stwierdzające nieważność decyzji z dnia [...] lipca

2006r. o pozwoleniu na budowę ww. piekarni oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...]

sierpnia 2007r. W dacie wydania decyzji badanej w niniejszej sprawie tj. w dniu [...]

grudnia 2008r. pozostawała bowiem w obrocie prawnym ww. decyzja [...] sierpnia 2007r.

zatwierdzająca projekt zamienny w zakresie rozbudowy piekarni [...]. Zgodnie

bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną

decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione

postępowanie podlega wznowieniu. W wyroku NSA z dnia 11 października 2005 r. w

sprawie II OSK 101/05 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, który w pełni podziela

Sąd w składzie rozpoznającym nin. sprawę, że w sytuacji, w której stwierdzono

nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu już po

wydaniu na jej podstawie pozwolenia na budowę właściwym trybem do wzruszenia tej

ostatniej decyzji będzie wznowienie postępowania. Nie stoi na przeszkodzie takiej

ocenie treść uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12 (dostępna

(orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wyrażono pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji,

w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić

podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2

kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na

podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Analiza treści uzasadnienia tego ostatniego

orzeczenia wskazuje, że wskazany w nim tryb wzruszania ostatecznych decyzji może

mieć charakter jedynie wyjątkowy, w sytuacjach w niej opisanych.

Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem

przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I i II sentencji.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.