Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2261/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Makowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od września do listopada 2010 r. oraz od lutego do grudnia 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz D. K. kwotę 5.017 zł (słownie: pięć tysięcy siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w M. ("Naczelnik UKS") z dnia [...] lutego 2015 r., określającą D. K. prowadzącemu działalność gospodarcza pod nazwą A. (dalej zwanej "Skarżący" lub "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2010 r. oraz luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec lipiec sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IS wyjaśnił, że w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż okresie kontrolowanym Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A., której przedmiotem był handel artykułami odzieżowymi tekstylnymi.

W ewidencjach zakupów A. ujął faktury VAT, wystawione przez C. Sp, z o. o., które nie dokumentowały nabycia, a kwoty podatku od towarów i usług wynikające z tych faktur nie stanowiły podatku naliczonego. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT").

Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż jedynym wystawcą faktur VAT na rzecz C. Sp. z o.o. była B. Sp. z o.o., która to firma była pierwszą w łańcuchu dostaw towarów i usług, które nie dokumentowały faktycznej sprzedaży. W konsekwencji uznał, iż skoro C. Sp. z o.o. nie dokonała nabycia towarów i usług, to nie mogło dojść także do ich legalnej sprzedaży na rzecz Skarżącego. Ponadto źródła nabycia towarów nie zostały ustalone.

W ocenie organu I instancji w prowadzonych ewidencjach zakupów za miesiące od września do listopada 2010 r. oraz od lutego do grudnia 2011 r. oraz w deklaracjach VAT-7, Skarżący zawyżył wysokość kwot podatku naliczonego, w łącznej kwocie 13129 zł, co stanowić miało podstawę do uznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, zgodnie z art. 193 § 4 w związku z art. 193 § 1 i § 2 oraz art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p."), tych ewidencji za nierzetelne w części dotyczącej wartości nabycia towarów i kwot podatku naliczonego, zaewidencjonowanych na podstawie faktur VAT wystawionych przez C. Sp. z o.o.

Skarżący w odwołaniu podniósł zarzut:

1) naruszenia prawa materialnego wymienionego w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT, przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku czego uznano, że wszystkie towary zakwestionowanych dostawców Strony nie zostały dostarczone panu D. K.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 art. 124, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191. art. 210 § 4 w związku z art. 235 oraz art. 229 O.p. w szczególności, przez:

- dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu, że zeznania świadków świadczą o nie wykonaniu dostaw towarów na rzecz Strony,

- dowolne przyjęcie, że dostawcy Strony nie dokonali dostaw towarów a faktury były nieprawdziwe;

3) naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 O.p., przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu jednostronnej analizy faktów i dowodów jedynie na niekorzyść Strony przy istniejących jednocześnie wątpliwościach wynikających z okoliczności faktycznych z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Skarżący wskazał, iż sprzedając towary musiał nabyć je od swojego dostawcy, gdyż nie był ich producentem. Wskazał na brak podstaw do zakwestionowania ww. faktur VAT. Zaznaczył, iż dokonał sprawdzenia C. Sp. z o.o., ustalając, że podmiot ten jest prawidłowo zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług oraz sprawdzał czy podmiot składał deklaracje VAT-7. Ponadto wskazano, iż do każdej z dostarczanych faktur przez C. Sp. z o.o. dołączany był dodatkowy dokument KP.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielając zasadność ustaleń organu I instancji, odwołał się do zeznań pana A. C. (Prezes CZAST sp. z o.o.), pana R. B. (pracownik C. sp. z o.o.) wskazując, iż prezes zarządu C. Sp. z o.o. nie posiadał żadnej wiedzy dotyczącej rzekomych transakcji dokonywanych przez ww. spółkę oraz kto faktycznie towar wyszukał, kto jakim środkiem transportu i gdzie go dostarczył, kto wykonywał usługi. W zeznaniach z dnia 8 marca 2013 r. pan A. C. stwierdził, że nie pamiętał żadnych kontrahentów C. Sp. z o.o., a jako osobę która taką wiedzę powinna posiadać wskazał – R. B. - pracownika firmy. Jednocześnie w trakcie ww. przesłuchania pan A. C. wyjaśnił, że do zakresu Jego obowiązków, jako Prezesa Zarządu należało pilnowanie dokumentacji i wyszukiwanie przez Internet (przebywając w siedzibie Spółki przy ul. [...] w O.) towarów po najniższej cenie, osobiście dzwonił do kontrahentów i ustalał ceny oraz, że zajmował się wyszukiwałem kontrahentów, a resztę załatwiał pan B., który miał również kontakt z kontrahentami z poprzedniej swojej działalności. Z kolei z protokołu przesłuchania pana A. C. w charakterze świadka w dniu 24 września 2013 r. wynika, że po 2010 r. spółka nie posiadała siedziby, a towar bez przechowywania i magazynowania jechał bezpośrednio od dostawcy do odbiorcy. Wyszukiwaniem towarów i transportu u siebie w domu zajmował się pan D. C. (brat prezesa C. Sp. z. o.o.). Zaznaczono, iż do obowiązków pana A. C., należało wyłącznie podpisywanie faktur. Zamówienia na towary i usługi składane były panu R. B., następnie towar i usługi wyszukiwane były po najtańszych cenach.

Z zeznań pana R. B. - pracownika C. Sp. z o.o. wynika, że również on nie posiadał wiedzy dotyczącej rzekomych transakcji spółki, w tym dokonywanych z B. Sp. z o.o., nie znał faktycznych źródeł pochodzenia towarów i okoliczności jego dostarczania, nie wiedział, kto wykonywał usługi wyszczególnione w treści faktur. Z zeznań wynikało także, że pan R. B. nie wiedział, czym faktycznie miała zajmować się C. Sp. z o.o. wyjaśniając, że było to pośrednictwo handlowe, innym razem natomiast, iż nie było to pośrednictwo, a towar składowany był w siedzibie podmiotu.

W toku postępowania prowadzonego wobec C. Sp. z o.o. zostało natomiast ustalone, że jedynym wystawcą faktur VAT na rzecz C. Sp. z o.o. była B. Sp. z o.o. Z zeznań pana S. S. (który w październiku 2010 r. przejął udziały B. Sp. z o.o.) oraz zeznań pana R. B. - udziałowiec oraz Prezes Zarządu B. Sp. z o.o. wynikało, iż Spółka ta nie posiadała majątku trwałego, nie zatrudniała pracowników a tym samym nie prowadziła jakąkolwiek działalności gospodarczej. Z konsekwencji przyjęto, iż wystawiane faktury sprzedaży na rzecz m.in. C. Sp. z o.o. nie potwierdzały faktycznych dostaw towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ pierwszej instancji zebrał w rozpatrywanej sprawie wystarczający materiał dowodowy, na podstawie którego zasadnie stwierdzono, że faktury VAT wystawione na rzecz Skarżącego przez CZAST Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. dostawy towarów wskazanych na tych dokumentach.

Tym samym przyjęto, iż wypełnione zostały przesłanki zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, gdyż podmiot C. Sp. z o.o., a na wcześniejszym etapie B. Sp. z o.o., nie były rzeczywistymi dostawcami towarów. Skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT. na których jako wystawca figurował C. Sp. z o.o., gdyż wystawione faktury w rzeczywistości nie odzwierciedlały wykonanych czynności, a zdarzenie gospodarcze faktycznie nie zaistniało pomiędzy podmiotami gospodarczymi wykazanymi na fakturach.

Jak wskazał Dyrektor IS zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego następuje w sytuacji, gdy istnieją obiektywne przesłanki wskazujące, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku naliczonego związane były z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktur. Zdaniem Dyrektora IS, nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie Strona była nieświadomym uczestnikiem fikcyjnych transakcji. Zakwestionowano twierdzenia Strony dotyczące dokonał sprawdzenia swojego kontrahenta i zachowania obowiązku szczególnej ostrożności.

Faktury VAT wystawione przez C. Sp. z o.o. uznano tzw. pustymi fakturami w znaczeniu podmiotowym, którym towarzyszyły realne transakcje dostawy towarów na rzecz Skarżącej ale z udziałem innych podmiotów niż wskazane na zakwestionowanych fakturach.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż jedynym źródłem pochodzenia towarów wykazywanych w treści faktur wystawianych na rzecz Strony przez C. Sp. z o.o. miła być była B. Sp. z o.o., która to nie dokonywała w jego faktycznej sprzedaży towarów na rzecz C. Sp. z o.o. Zakwestionowano realność działalność ww. podmiotów a tym samym uznano, iż wystawiane przez nie faktury są dokumentami nie dokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w sensie podmiotowym. W konsekwencji przyjęto, że C. Sp. z o.o. nie nabył prawa do rozporządzania towarami jak właściciel i nie mogła dokonać dalszej sprzedaży przedmiotowych towarów na rzecz rzekomych odbiorców, w tym dla Skarżącego. Zakwestionowane faktury C. Sp. z o.o. wystawione na rzecz Strony nie spowodowały powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Stosownie do treści przepisu art. 86 ust 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, Stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1) przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2010 r.,

2) naruszenie prawa materialnego wymienionego w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że wszystkie towary zakwestionowanego dostawcy strony nie zostały dostarczone Skarżącemu,

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 120, 124, 125 § 1,180 § 1, 187 § 1, 191, 210 § 4 w zw. z 235 oraz 229 O.p., w szczególności przez:

- dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu, że zeznania świadków świadczyły o nie wykonaniu dostaw towarów na rzecz strony,

- dowolne przyjęcie, że dostawcy podatnika nie dokonali dostaw towarów a faktury, którymi posługiwał się podatnik były nieprawdziwe,

4) naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu jednostronnej analizy faktów i dowodów jedynie na niekorzyść strony przy istniejących jednocześnie wątpliwościach wynikających z okoliczności faktycznych z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm obowiązujących.

W uzasadnieniu wskazał, iż jako podmiot gospodarczy dopełnił wszelkiej staranności i sprawdził firmę C. Sp. z o. o. Zanegował brak podstaw do kwestionowania faktur od ww. spółki.

Skarżący wskazał, iż Pan D. C. zawierał umowy ustne z kontrahentami, którzy kupowali towar oraz sam wyszukiwał firmy transportowe, które miały za zadanie dostarczyć zamówiony towar oraz dowieźć D. C. na ulicę [...] do boksu Strony. Ponadto stwierdził, iż D. C. był osobą wiarygodną i właściwą do zamawiania towarów.

Zdaniem Skarżącego, działania organu podatkowego podejmowane były wyłącznie na jego niekorzyść. Dokonał wszelkiej staranności aby dopełnić wszystkich formalności zgodnie z prawem i działał w dobrej wierze, co jest sprzeczne z zasadami procesu podatkowego.

Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie w związku z podniesionym, ale nieuargumentowanym w skardze zarzutem dotyczącym przedawnienia zobowiązania podatkowego Sąd podkreśla, że w pełni podziała argumentację wskazaną w tym zakresie przez Organ w skarżonej decyzji.

Sąd zauważa, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2010 r. przedawniało się z końcem 2015 r. Kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy zmaterializowała się w rozliczeniu za październik 2010 r., zatem pięcioletni okres przedawnienia również mijał z końcem 2015 r.

Zauważyć należy, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wszczęte zostało dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu w okresie od 01.10.2010 r. do 25.01.2013 r. nieprawdy w deklaracjach podatkowych VAT-7. Ponadto w aktach sprawy znajduje się również pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2015 r., którym Strona została zawiadomiona na podstawie art. 70c O.p., iż wobec wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w związku ze wszczętym postępowaniem o przestępstwo skarbowe wiążące się z niewykonaniem zobowiązań bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług VAT za okres wrzesień - listopad 2010 r., luty-grudzień 2011 r. oraz styczeń - marzec, maj-październik i grudzień 2012 r., uległ zawieszeniu z dniem [...] sierpnia 2015 r. (doręczone 16 września 2015 r.).

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia powyższego sporu konieczne jest wyjaśnienie kwestii związanych z szeroko rozumianym oszustwem podatkowym w podatku od towarów i usług określanym terminem "karuzeli podatkowej".

Z bogatego dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w konkretnej sprawie niezbędne jest jednoznaczne dokonanie oceny jaki stan faktyczny miał miejsce. Istotne zatem jest, czy mamy do czynienia z tzw. pustą fakturą sensu stricto, czyli jedynie samym dokumentem, któremu w rzeczywistości w ogóle nie towarzyszy transakcja w nim wskazana, czy też taką pustą fakturą, której w tle towarzyszy realna transakcja, ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tej faktury (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcje, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję czego świadom jest odbiorca takiej faktury), albo wreszcie fakturą wystawioną przez firmanta, a zatem dotyczącą w istocie rzeczywistego obrotu towarami lub usługami, ale z zatajeniem wobec osób trzecich (nabywców) prawdziwego podmiotu realizującego tenże obrót. Nie sposób przyjąć, że podatnik odliczający podatek z pustej faktury sensu stricto nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego podmiotu. Natomiast w wypadku ustalenia, że w danej sprawie wystąpił rzeczywisty obrót towarami lub usługami, ale ten, który według faktury miał być świadczącym usługę lub dostarczającym towar okazał się być jedynie firmantem ukrywającym wobec nabywcy dane określające rzeczywistego podatnika (imię i nazwisko, nazwę albo firmę), dobra wiara ma znaczenie (por. wyroku NSA z dnia 11.02.2014 r. (I FSK 390/13) lub wyroku NSA z dnia 11.02.2014 r. (I FSK 390/13).

Z ustaleń Organów wynika, że Skarżący dokonywał rzeczywistego obrotu towarami w związku z powyższym w skarżonej decyzji wskazano okoliczności, które świadczą o braku dobrej wiary Skarżącego.

Pierwszą okolicznością wskazaną w tym zakresie przez Organ są rozbieżności w zeznaniach Skarżącego w co do sposobu nawiązania współpracy z firmą CZAST Sp. z o.o. Zdaniem Sądu w tym kontekście należy zauważyć, że po pierwsze Organ nie wskazał związku pomiędzy rozbieżnym opisem okoliczności nawiązania współpracy a złą wiarą Skarżącego a po drugie Sąd uwzględnia upływ czasu, który niewątpliwie miał wpływ na spójność składanych wyjaśnień. W tym przypadku okoliczności nawiązania współpracy i związane z nimi rozbieżności w wyjaśnieniach Skarżącego nie mają znaczenia dla oceny dobrej wiary bowiem Skarżący towar otrzymywał a C. Sp. z o.o. nie pełniła roli tzw. znikającego podatnika.

Drugą okolicznością wskazaną przez Organ jest brak wiedzy Skarżącego, czy osoba z którą dokonywał uzgodnień handlowych to pracownik czy właściciel firmy C. Sp. z o.o. W tym przypadku na kanwie rozpatrywanej sprawy również Sąd nie dostrzega związku pomiędzy wiedzą w zakresie wykonywanej funkcji w danej firmie a złą wiarą Skarżącego. Zdaniem Sądu świadome uczestniczenie w karuzelu podatkowej w żaden sposób nie jest związane z funkcją sprawowaną przez osoby w danym podmiocie. W tej sprawie nie ma dowodów, że Skarżący nawiązał kontakty z osobą nieuprawnioną do reprezentowania C. Sp. z o.o.

Trzecią okolicznością wskazaną przez Organ a świadczącą o złej wierze Skarżącego jest brak wiedzy w zakresie środka transportu, którym dostarczano towar. Biorąc pod uwagę miejsce w którym Skarżący wykonywał działalność gospodarczą tj. duża hala handlowa podzielona na stoiska należy uznać, iż wymóg stawiany przez Organ w zakresie wiedzy co do środka transportu jest dalece chybiony. Trudno bowiem wymagać aby Skarżący podjął czynności mające na celu ustalenie jakim środkiem transportu dowożony jest towar w szczególności, gdy transport tekstyliów nie wymaga, żadnych szczególnych przedsięwzięć w tym zakresie. Zdaniem Sądu nawet gdyby Skarżący dokonał tych ustaleń to trudno dociec w jaki sposób zdaniem Organu miałyby one skłonić Skarżącego do refleksji, iż kontrahent może dopuszczać się oszustw podatkowych.

Czwartą okolicznością świadczącą o złej wieże Skarżącego zdaniem Organu jest fakt dokonywania zapłaty z towar przez Skarżącego w gotówce. Jest to zasadniczo jedyna trafnie podniesiona okoliczność przez Organ, która może świadczyć o świadomym uczestnictwie w karuzeli podatkowej ewentualnie braku dobrej wiary Skarżącego. Należy jednak zauważyć, iż Skarżący dokonywał sprzedaży tekstyliów osobom fizycznym, które co do zasady regulowały płatność za towar w gotówce. W związku z powyższym w ocenie Sądu wiarygodne jest wyjaśnienia, iż dysponując gotówką również w tej formie dokonywał płatności. Tym bardziej, że kwoty poszczególnych operacji finansowych nie były na tyle wysokie, aby obrót gotówkowy czynić nieprawdopodobnym w tej sprawie.

W ocenie Sądu żadna zatem z przywołanych przez Organ okoliczności nie świadczy o braku dobrej wiary Skarżącego. Przeciwnie zdaniem Sądu Skarżący postąpił prawidłowo, gdyż posiadał następujące dokumenty: odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców KRS ze stanem na dzień 21 października 2009 r., potwierdzenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT, decyzje w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej z dnia [...] listopada 2008 r., zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] sierpnia 2009 r., deklaracja VAT-7 za listopad 2010 r. Z kolei zarzut Organu, że inna osoba widniała jako członek zarządu C. Sp. z o.o. a inna osoba dostarczała towar i negocjowała cenę a w związku z tym miałoby to wzbudzić zainteresowanie Skarżącego, jest dalece chybiony i wskazuje, że Organ nienależycie przeanalizował realia obrotu gospodarczego w którym uczestniczył Skarżący.

Na marginesie Sąd zauważa, że w obszernej decyzji Organ wnikliwie analizuje sposób prowadzenia działalności przez firmą C. Sp. z o.o. i jej relacje z firmą B. Sp. z o.o. Nie negując dokonanych w tym zakresie ustaleń Organu pokreślić należy, że nie mają one znaczenia w sprawie skoro Organ nie wskazuje dowodów świadczących o wiedzy Skarżącego co do ww. okoliczności. Skarżący nie ponosi przecież odpowiedzialności za działania podejmowane przez firmą C. Sp. z o.o.

W ponownym postępowaniu Organ, uwzględniając stanowisko wynikające z niniejszego wyroku w szczególności w zakresie oceny przesłanek świadczących o braku dobrej wiary Skarżącego.

Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów składały się: wpis od skargi w kwocie 394 zł pobrany od Skarżącego na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego w kwocie 4 800 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.