Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 711/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Pozostawiono skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 2, ust. 5 pkt 2, art. 30b ust. 4, art. 30e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 49
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych – Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi spółka A na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego postanawia : pozostawić skargę bez rozpatrzenia


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 października 2010 r. spółka A w O.W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego.

Do skargi załączono dokumentację obejmującą wniosek o dofinansowanie projektu, informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] oraz protest z dnia [...]. Strona skarżąca nie załączyła natomiast orzeczenia Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Skarga ta jest wnoszona w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712), dalej zwana ustawą, bezpośrednio do właściwego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Skarga podlega opłacie sądowej. Złożenie skargi niekompletnej zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Z treści art. 30e ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Enumeratywnie wyliczone przepisy w ogóle nie znajdują zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaś pozostałe regulacje p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie prawa oznacza stosowanie pełne – bez zmian, stosowanie ze zmianami, bądź niestosowanie przepisu w ogóle. W tym ostatnim przypadku przepisy nie mogą być zastosowane przede wszystkim ze względu na ich bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla normowania tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio (Zob. J. Nowacki, "Odpowiednie stosowanie przepisów prawa", PiP 1964, z. 3, s. 370 i następne).

Redakcję art. 30e ustawy trzeba rozumieć w ten sposób, iż odesłanie w nim zawarte stanowi dyrektywę nakazującą powołanie się na p.p.s.a., co z kolei powoduje, że określone w odesłaniu przepisy p.p.s.a. stają się częścią składową ustawy odsyłającej. Należy jednak pamiętać, iż przepisy p.p.s.a. powinno się stosować przy uwzględnieniu specyfiki unormowań ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż mając na uwadze silne powiązanie obu ustaw poprzez art. 30e ustawy i jednocześnie ich odrębność, przepis art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a, w stosunku do skargi niekompletnej, w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ust. 1 ustawy nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 tej ustawy (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, CBOSA). Stosownie do art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga powinna zostać złożona, wraz z kompletną dokumentacją.

Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z całą dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 - dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenia terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 ustawy przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie załączyła orzeczenia Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej, tym samym wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, a braki te nie podlegały uzupełnieniu. Oznacza to, że skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.