Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1478/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi dor. pod. S. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym 23% VAT.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika T.K. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniósł skargę kasacyjną.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wyliczając czynności, których dokonał (spotkanie ze skarżącym, dojazd do Wrocławia, zapoznanie się z aktami, sporządzenie skargi kasacyjnej, jej wysyłka itd.). Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w części ani w całości.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej doradcy podatkowemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa w sprawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wynosi ona 240 zł.

Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 180 zł, która podlega podwyższeniu o 41,40 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.

Co do pozostałego zakresu wniosku, wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Wobec tego, aby skutecznie ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków, wnioskodawca winien je stosownie udokumentować. Z racji, że poza wymienieniem dokonanych czynności, nie zostały podane ani kwoty, ani dokumenty poniesienia wydatków, nie było podstaw do ich zasądzenia ich zwrotu.

Referendarz sądowy nie dostrzegł też podstaw do podwyższenia stawki minimalnej na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.