Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1951/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ Sędzia WSA del. Dariusz Chaciński Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w upadłości z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 408/11 w sprawie ze skargi A. G.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 408/11 po rozpoznaniu skargi A. G. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak [...] Burmistrz Miasta Z. po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w K. ustalił dla inwestycji polegającej na wykonaniu przyłącza elektrycznego n n od stacji Trafo na działce nr [...] do budynków nr [...] i [...] na działce nr [...] warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], położonych w Z., w rejonie ul. [...].

Po rozpoznaniu odwołania A. G. od w/w decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] września 2002 r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniosła A. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga zawiera usprawiedliwione podstawy, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Sąd wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w K. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazał numery działek, na których zlokalizowana miała być planowana inwestycja (działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Pismem z dnia 21 maja 2002 r. wnioskodawca zmodyfikował złożony wcześniej wniosek w ten sposób, że z działek, dla których domagał się ustalenia warunków zabudowy wyłączył działkę oznaczoną numerem [...], której właścicielką jest A. G.

Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Na stanowiącym załącznik do decyzji wyrysie z mapy uwidoczniono zarówno trasę przebiegu planowanego kabla wiodącą przez działkę nr [...] (linia czerwona) odpowiadającą pierwotnej treści żądania wnioskodawcy, jak i zgodny z ostatecznie sformułowanym wnioskiem wariant mający omijać tę nieruchomość poprzez ułożenie planowanego kabla na działce nr [...] (linią niebieską). Linia biegnąca przez działkę nr [...] została przekreślona, a przy skreśleniu widnieje data i odręczny podpis osoby sporządzającej wyrys.

Sąd stwierdził, że zestawienie treści wydanej w rozpoznawanej sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r. z treścią wniosku dowodzi, że żądanie wnioskodawcy nie zostało rozpoznane w sposób prawidłowy. Oświadczenie wnioskodawcy z dnia 21 maja 2002 r. modyfikujące pierwotną treść złożonego przez niego wniosku oznaczało, że inwestor zrezygnował z żądania określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki oznaczonej nr [...]. Sąd wskazał, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może się toczyć tylko na wniosek, a wobec cofnięcia przez inwestora żądania w odniesieniu do działki nr [...] takiego wniosku co do tej działki nie było, brak było zatem podstaw do kontynuowania postępowania we wskazanym wyżej zakresie. Sąd zwrócił uwagę, że decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] maja 2002 r. ustaliła warunki zabudowy także dla stanowiącej własność A. G. działki nr [...]. Dowodzi tego w sposób jednoznaczny brzmienie sentencji tego orzeczenia, w której organ wymienił wskazaną działkę jako jedną z tych, dla których określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie w załączniku graficznym do decyzji z dnia [...] maja 2002 r. linia przebiegu planowanej inwestycji po terenie omawianej działki została przekreślona, to jednak oznaczenia spornej nieruchomości nie usunięto z treści tekstowej części rozstrzygnięcia. Sąd uznał zatem, że decyzja ta ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu także dla działki nr [...], pomimo że w ostatecznie sformułowanym żądaniu inwestor nie wnosił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej nieruchomości. Wskazany wyżej sposób procedowania organu pierwszej instancji, jako naruszający wnikającą z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 145 z późn. zm.) zasadę związania organu orzekającego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania treścią wszczynającego to postępowanie wniosku jest nieprawidłowy. Wskazanego powyżej uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy w toku sprawowanej przez siebie kontroli instancyjnej, a uchybienie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla niewskazanej we wniosku działki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] S. A. z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 50 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że A. G. posiadała interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. i w skutek tego była uprawniona do wniesienia tejże skargi, podczas gdy A. G. nie posiadała interesu prawnego i w konsekwencji nie miała prawa do wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.;

2. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd I instancji nie odrzucił skargi A. G. z dnia 17 października 2002 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. i nie umorzył postępowania w sprawie, podczas gdy skarga ta podlegała odrzuceniu wobec braku interesu prawnego i tym samym braku uprawnienia A. G. do jej wniesienia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, umorzenie postępowania w sprawie oraz przyznanie skarżącemu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewidzianej właściwymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że A. G. nie posiadała interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Wynika z tego, że legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego. Do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Może być to norma należąca do jakiejkolwiek gałęzi prawa - także do prawa cywilnego, a w szczególności może to być norma wywodzona z art. 140 k.c., ustanawiającego prawo własności.

W postępowaniu w zakresie ustalenia warunków zabudowy stronami są co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Stroną w tym postępowaniu są również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji.

W analizowanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca A. G. była stroną w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy nie wynika, aby przestała być ona właścicielką działki nr [...], dla której – zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] maja 2002 r. zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca zatem – jako właścicielka w/w działki, miała interes prawny we wniesieniu skargi do Sądu na decyzję utrzymującą w mocy w/w decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

W konsekwencji, nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi nawet w przypadku stwierdzenia braku interesu prawnego skarżącej, albowiem odrzuceniu podlega skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (np. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji), natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi, nie zaś jej odrzucenie (uchwała NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 62). Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co czyni zarzut naruszenia tego przepisu niezasadnym.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.