Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2942/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 182 par. 2 i 3, art. 183, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1260/19 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020r., sygn. akt II SA/Kr 1260/19, oddalił skargę A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. i M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną tj. instalacją energetyczną zalicznikową poprzez wykonanie wcinki w istniejący kabel i wprowadzenie obustronne od zestawu złączowo-pomiarowego ZK2a-1P w granicy działki kablem ziemnym YKY 4x10 mm do tablicy rozdzielczej w budynku, przyłącze do istniejącej studzienki gminnej sieci kanalizacji sanitarnej, instalacja wodociągowa z projektowanej studni kopanej, utwardzenie terenu (dojście, dojazd, miejsce na pojemnik do gromadzenia odpadów stałych) na dz. nr ewid. [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Uzasadniając oddalenie skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Sąd uznał, że organy przeprowadziły należycie postępowanie wyjaśniające, ustalając prawidłowo, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że nie stwierdzono naruszenia przepisów §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem prawidłowo udzielono zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, pozwalające na wykonanie w projektowanym budynku na działce nr [...] ściany bez okien i drzwi w odległości od 0,00 m do 0,90 m od granicy tej działki budowlanej (od strony działki nr [...]). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki "szczególnie uzasadniony przypadek", należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które powinny jej dokonać w oparciu o analizę materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowania nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a ponadto w oparciu o ocenę proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej. Organy administracji muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, co obejmuje poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9).

Zdaniem Sądu, organy administracji wykazały w przedmiotowej sprawie, że zachodzą szczególne okoliczności związane z szerokością działki oraz przebiegiem linii energetycznej, od której należy odsunąć zabudowę na odległość 3 m, co uniemożliwia lokalizację zabudowy zgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Uwarunkowania techniczne związane z przebiegiem linii energetycznej znajdują odzwierciedlenie w stanowisku [...] S.A. z dnia 29 maja 2018 r. oraz w dokumencie pt. Analiza techniczna dotyczącym zbliżenia projektowanego budynku mieszkalnego do istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV Typu AFL, sporządzonym przez mgr. inż. M. J. posiadającego uprawnienia do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych z maja 2018 r. Zabudowa wąskiej działki – w zakresie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej – jest traktowana przez prawodawcę szczególnie i odnosi się do niej § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten, podobnie jak §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, nie mógł być podstawą lokalizacji budynku wzdłuż granicy działki, albowiem granica nie przebiega równolegle do ww. linii energetycznej. Słusznie uwzględniono przy tym, że proponowane umiejscowienie budynku da możliwość wybudowania zachodniej ściany z oknami, jako że po tej stronie zachowana jest odległość 4 m, a po stronie nieruchomości skarżącego i tak na dzień wydania decyzji istniało ograniczenie w postaci przebiegu linii energetycznej, która przecina nieruchomość skarżącego, znacznie ograniczając możliwość jej wykorzystania na cele budowlane, również ze względu na konieczność odsunięcia od niej potencjalnej zabudowy na analogiczną, co w przypadku działki inwestorów, odległość 3 m od skrajnego przewodu. Sąd podkreślił, że ta możliwość jest tylko hipotetyczna, jako że na dzień wydania decyzji nieruchomość skarżącego znajdowała się w miejscowym planie na obszarze RP (tereny użytków rolnych), bez możliwości zabudowy. Ponadto zgoda na odstępstwo, jak również wcześniej udzielone Staroście Nowotarskiemu w dniu 25 września 2018r. upoważnienie Ministra Inwestycji i Rozwoju, uzależnione były od wykonania w projektowanym budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki skarżącego nr [...]. Obowiązek ten stanowi zarówno przejaw poszanowania interesów skarżącego, jak i spełnienie negatywnej przesłanki udzielenia odstępstwa, tj. braku zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Spełnienie tej ostatniej przesłanki ma także, choć tylko potencjalne znaczenie dla ewentualnej przyszłej zabudowy na działce skarżącego. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji, ani też postanowienia o udzieleniu odstępstwa. Organy architektoniczno-budowlane, realizując zasady ogólne prawa administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a., zebrały w ocenie Sądu materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia sprawy, czyniąc zadość normie określonej w art. 77 § 1 k.p.a. Następnie organy przeanalizowały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, w tym wniosek inwestorów oraz złożony wraz z nim projekt budowlany pod względem zgodności z przywołanymi wyżej przepisami prawa. Niezasadne okazały się zarzuty dotyczące braku ustalenia szerokości działki budowlanej. Projekt sporządzony został w oparciu o mapy zawierające wymagane potwierdzenia przyjęcia do państwowego zasobu kartograficznego i brak podstaw by ich wiarygodność w tym postępowaniu kwestionować. Argumentów w tym zakresie nie dostarczył skarżący w toku postępowania administracyjnego, ani też w skardze, gdyż uzasadnienie zarzutów w tym zakresie było ogólnikowe. W zaskarżonej decyzji Wojewoda omówił zgodność złożonego przez inwestora projektu budowlanego z zastosowanymi w sprawie przepisami prawa materialnego, jak również odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. Wszystkie te czynności znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji, w którym organ wskazał dowody, na których się oparł (art. 107 § 3 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy wyjaśnił, dlaczego w sprawie miał zastosowanie szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargą kasacyjną A. Ł. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego w postaci § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 1422) poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wobec projektu, który przewiduje zabudowę w odległości mniejszej od granicy z działką [...] niż to wynika z tego paragrafu;

2) przepisu prawa materialnego art. 9 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) poprzez wydanie przez Starostę [...] postanowienia z dnia 5 października 2018r. o udzieleniu odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych mimo niewypełnienia przesłanek ustawowych pozwalających na wydanie takiego odstępstwa, w szczególności mimo braku wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla udzielenia odstępstwa;

3) przepisów prawa procesowego art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy -Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) poprzez wydanie decyzji mimo braku przeprowadzenia wszystkich koniecznych dowodów i w wyniku zaniedbań przedwczesne i nieprawidłowe uznanie, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dla udzielenia odstępstwa od powszechnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego w tym rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo budowlane.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., a także uchylenie postanowienia z dnia 5 października 2018r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Podniesione w tej skardze zarzuty zmierzają do podważenia zasadności udzielenia inwestorom przez Starostę [...] postanowieniem z dnia 5 października 2018 r. zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), polegające na wykonaniu w projektowanej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] ściany bez okien i drzwi w odległości od 0,00 m do 0,90 m od granicy tej działki budowlanej od strony działki nr ewid. [...] należącej do skarżącego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż nie mógł odnieść zamierzonego skutku sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wobec projektu, który przewiduje zabudowę w odległości mniejszej od granicy z działką [...] niż to wynika z tego przepisu. Przywołany przez skarżącego § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią tego przepisu, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Jak wynika zatem z tego przepisu, ma on zastosowanie w stosunku do robót budowlanych związanych z nadbudową istniejącego budynku, a nie do obiektów nowoprojektowanych jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z tych względów przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

Jednocześnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania miał doznać naruszenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Dokonując kontroli Sąd ten nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Ocena zaś, czy w danej sprawie istnieje szczególnie uzasadnionego przypadek należy do organu administracji publicznej prowadzącego dane postępowanie administracyjne. Jeśli organ na podstawie okoliczności danej sprawy uznaje, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 9 ust. 1 zd. 1 ustawy – Prawo budowlane, to wówczas organ ten występuje do ministra o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

Rozważając zastosowanie tego przepisu organ musi mieć na uwadze, że celem tego przepisu jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie ogólnie obowiązujących przepisów. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych – art. 9 ust. 1 zd. 2. Stosownie do treści art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Jak wynika z art. 9 ust. 3 zd. 1 ustawy – Prawo budowlane wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co uczynił w niniejszej sprawie organ I instancji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, istniały w przedmiotowej sprawie podstawy do udzielenia inwestorom zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie sytuowania spornego obiektu względem granicy z działką nr [...], a zatem nie można skutecznie zarzucać organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 9 § 1 ustawy - Prawo budowlane. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wyrażenie zgody na przedmiotowe odstępstwo miało swoje uzasadnienie zarówno w niewielkiej szerokości działki inwestycyjnej ( 14,48 m), jak i w przebiegu linii sieci energetycznej Sn od strony działki skarżącego, wymuszającej lokalizację projektowanego budynku równolegle do przebiegu sieci z zachowaniem minimalnej odległości od skrajnego przewodu 3,0 m. Przy czym jak wynika z ustaleń organów, z uwagi na nieregularny przebieg tej linii (pod skosem do granicy działki) i konieczność zachowania warunków uzgodnienia z zarządcą sieci z dnia 29 maja 2018r. (opartego o Analizę techniczną zbliżenia projektowanego budynku mieszkalnego do istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV Typu AFL z dnia 22 maja 2018 r.), niemożliwa była lokalizacja projektowanego budynku w granicy działki na całej szerokości projektowanej wschodniej ściany budynku. Stąd konieczne było ustalenie tej lokalizacji w odległości od 0,0 do 0,9 m od granicy z działką nr [...]. W projekcie budowlanym uwzględniono przy tym wymóg niepowodowania zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, i przewidziano w projektowanym budynku, od strony granicy z działką [...] (tj. tej, której dotyczy odstępstwo) ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga okoliczność, że taka lokalizacja projektowanego budynku umożliwia wykonanie ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi od strony granicy z działką budowlaną nr [...]., tj. od strony zachodniej zapewniającej inwestorom lepszy dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

A zatem, istniały w niniejszej sprawie - wynikające z parametrów działki inwestycyjnej oraz jej położenia względem istniejącej infrastruktury - podstawy do wyrażenia zgody na odstępstwo od ustaleń wynikających z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnośnie podnoszonych w skardze kasacyjnej okoliczności stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji dokonywał oceny zgodności z przepisami prawa decyzji wydanej przez Wojewodę [...] w oparciu o aktualny w dniu orzekania przez ten organ stan faktyczny i prawny sprawy, w którym nie było sporu co do przebiegu granicy działki skarżącego o nr ewid. [...] od strony zachodniej, tj. od strony działki inwestycyjnej o nr [...]. Wniosek o rozgraniczenie nieruchomości nr [...] skarżący złożył dopiero po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji, tj. decyzji z dnia [...] września 2019r., a postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora w dniu 19 czerwca 2018r., a więc ponad rok wcześniej. W toku postępowania organ I instancji wnioskiem z dnia 2 lipca 2018r. wystąpił do właściwego ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo – takie upoważnienie Minister Inwestycji i Rozwoju udzielił w dniu 15 września 2018r.; w dniu 15 października organ I instancji wydał postanowienie o udzieleniu zgody na opisane wyżej odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Pierwszą wydaną w tej sprawie decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2019r. uchylił organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2019r., wskazując na niedostateczne uzasadnienie decyzji w zakresie oceny stanu faktycznego i materiału dowodowego. Ponowna decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2019r. zawiera szczegółowe uzasadnienie, w tym w zakresie przyczyn udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, które podzielił organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] września 2019r. W tej sytuacji, jeśli skarżący uważa, że granica między działkami jest sporna mógł wcześniej złożyć wniosek o rozgraniczenie. Skarżący w toku niniejszego postępowania przed organami administracji publicznej nie kwestionował przebiegu granicy, a przez złożenie wniosku o rozgraniczenie w istocie zmierzał do zakwestionowania, że działka inwestora nie ma szerokości mniejszej niż 16m.

Nadto, podkreślić należy, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 293) – dalej: u.p.z.p. Aktem prawa miejscowego jest plan miejscowy – stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. – i to obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę wydawania decyzji administracyjnych. Niezabudowana działka skarżącego - zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2004r. [...]) - znajduje się na terenie oznaczonym symbolem RP (tereny użytków rolnych), na którym wykluczono lokalizację nowych obiektów budowlanych z wyjątkiem urządzeń związanych z rekreacją, obiektów małej architektury i urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (§ 17 ust. 2 ww. uchwały).

Jak już też wyżej wskazano celem przepisu art. 9 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Skoro zgoda taka jest odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych, to nie można skutecznie twierdzić, jak czyni się w skardze kasacyjnej, że organ może dokonać na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane odstępstw jedynie poprzez wybór odstępstw (wariantów) przewidzianych w powołanym wyżej rozporządzeniu.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.