Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 593/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par.2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego M. P. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Op 593/15 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. (dalej też jako: skarżący, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 września 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, przy czym ponieważ zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270) – /dalej p.p.s.a/. wniosek taki składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (wzór zawiera załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy /Dz. U. z 2015 r., poz.1257/). Pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie wniosku, poprzez złożenie go na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu (druk PPF) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Doręczenie powyższego wezwania nastąpiło w dniu 23 grudnia 2015 r. w trybie art. 73 p.p.s.a.

Ponieważ skarżący w zakreślonym mu terminie nie złożył wniosku na wymaganym aktualnym druku formularza, zarządzeniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 2 lutego 2016 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Również to zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a.

W konsekwencji, zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 7 marca 2016 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 29 marca 2016 r. i w terminie w nim zakreślonym skarżący wniósł pismo datowane na dzień 3 kwietnia 2016 r. , w którym zawarł jednocześnie sprzeciw na zarządzenie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy i zażalenie na zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego.

Skarżący wskazał, że wraz ze skargą złożony został wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, uzupełniony następnie na wezwanie Sądu w dniu 14.12.2015 r. poprzez ponowne jego złożenie na urzędowym druku. Ponieważ wniosek ten według niego nie został dotychczas rozpoznany, brak było też podstaw do wezwania go do uiszczenia wpisu od skargi.

Mając tak sformułowany zakres przedmiotowy złożonego środka zaskarżenia, skarżący wniósł zarówno o uchylenie zarządzenia o wezwaniu go do uiszczenia wpisu sądowego, jak i wskazując na brak rozpatrzenia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniósł o przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych.

Ponieważ pismo procesowe skarżącego z dnia 3 kwietnia 2016 r. dotyczyło zarówno zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu należnego od skargi w kwocie 100 zł , jak i stanowiło sprzeciw od zarządzenia referendarza z dnia 2 lutego 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zarządzeniem Przewodniczącego nadano z osobna bieg każdemu ze złożonych przez skarżącego odrębnych środków zaskarżenia.

W obecnie rozpoznawanej sprawie, rozpoznaniu podlega sprzeciw od zarządzenia referendarza z dnia 2 lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze, od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 , a zatem również od postanowień o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona, adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W myśl § 2 tego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jeśli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, zarządzenia i postanowienia, o których mowa w § 1, mają skutki prawomocnego orzeczenia sądu.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wbrew twierdzeniu skarżącego o niezałatwieniu jego wniosku o prawo pomocy, w dniu 2 lutego 2016 r. zostało wydane zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Powodem tego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie w zakreślonym, siedmiodniowym terminie braku formalnego pierwotnie dołączonego do skargi wniosku o prawo pomocy, poprzez złożenie go na wymaganym aktualnym druku formularza.

Zarówno wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i następnie zarządzenie o pozostawieniu go bez rozpoznania, zostały doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a, w myśl którego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2.). W świetle art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, licząc – w myśl § 3 tego artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.

W tym stanie rzeczy, skoro przewidziane prawem doręczenie przesyłki zwierającej zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 lutego 2016 r., pozostawiające na podstawie przepisu art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu jej złożenia w placówce pocztowej (przesyłka awizowana w dniach 4.02.2016 r. i 12.02.2016 r.) tj. w dniu 18 lutego 2016 r., liczony od tej daty siedmiodniowy termin złożenia sprzeciwu upływał z dniem 25 lutego 2016 r.

W rozpoznawanej sprawie wskazany wyżej termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany, skoro został on zawarty dopiero w piśmie procesowym skarżącego z dnia 3 kwietnia 2016 r.

Końcowo, jedynie informacyjnie należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy, nie doszło do wskazywanego przez skarżącego uzupełnienia braku formalnego wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym druku PPF, co według niego miało mieć miejsce w dniu 14 grudnia 2015 r. W tej dacie przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia tego braku nie była doręczona i złożono ją w placówce pocztowej, po uprzednim awizowaniu w dniu 9.12.2015 r., a następnie zwrócono Sądowi, jako niepodjętą w terminie. Natomiast wskazywane przez skarżącego złożenie nowego wniosku na druku PPF miało wprawdzie miejsce, jednakże w innej równoległej zawisłej przed tut Sądem sprawie również dotyczącej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej , prowadzonej pod sygn. akt I SA/Op 595/15.

Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych sprzeciw, jako wniesiony po upływie ustawowego terminu, należało na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucić.