Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1661/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Minister Gospodarki, na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 poz. 672, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2015 r., wykreślającą przedsiębiorcę M. S. (NIP: [...]) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2013 r. M. S. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą.

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] marca 2015 r. 2015 r. z urzędu wykreślił przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albowiem zgromadzone dane potwierdzały fakt niezłożenia przez stronę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co stanowi przesłankę wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG zawartą w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. S. przedstawił kopię wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, złożonego w dniu 20 stycznia 2015 r. w Urzędzie Gminy [...].

Minister rozpoznając ponownie sprawę ustalił, że przedsiębiorca nie złożył skutecznie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Ostateczny termin na złożenie tego wniosku upłynął w dniu 26 stycznia 2015 r. Wniosek strony złożony w Urzędzie Gminy [...] w dniu 20 stycznia 2015 r. nie został przekształcony przez Urząd na formę elektroniczną i nie przesłano go do CEIDG. Wniosek ten był niepoprawny, gdyż zawierał braki formalne, których strona nie uzupełniła w terminie.

Minister stwierdził zatem, że niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Gospodarki w całości.

W uzasadnieniu skargi zarzucił zaskarżonej decyzji utrudnianie prowadzenia działalności gospodarczej poprzez wymuszanie ponownej rejestracji, ponoszenie z tego tytułu nieuzasadnionych dodatkowych kosztów, a także uniemożliwienie ciągłości prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej, co doprowadzi w efekcie do poniesienia dodatkowych znacznych kosztów -wynikających z nagłej i nieplanowanej likwidacji przedsiębiorstwa w postaci konieczności rozliczenia końcowego z US, zerwania biegnących długoterminowych umów, etc. Działanie takie zdaniem skarżącego stanowi naruszenie zasad etycznych w Państwie popierającym swobodę działalności gospodarczej i daje pełną podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyjaśnił, że roku 2010 uległ ciężkiemu wypadkowi przy pracy. Do chwili obecnej jest na rencie powypadkowej i w trakcie intensywnej rehabilitacji.

Wskazał, że we wniosku o wznowienie działalności (zawieszonej w związku z rehabilitacją powypadkową) złożonym w terminie, wpisał nie poprawny numer NIP ( z Spółki zoo której jest właścicielem).

Otrzymał od urzędnika gminy SMS z informacją o błędzie (a nie wykreśleniu) w momencie gdy przebywał na rehabilitacji poza miejscem wykonywania działalności.

Nie miał dostępu ani do komputera, ani do dokumentów. W trakcie zawieszenia działalności nie zatrudniał pracowników, dlatego nikt nie zareagował w celu poprawienia błędu.

Sytuację tę opisał we wniosku o cofnięcie decyzji do MG w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy M. S., jednak bez rezultatu.

Podniósł, że wszystkie posiadane środki wydaje na rehabilitację, aby móc powrócić do czynnej działalności gospodarczej, a nie być "warzywem" na garnuszku Państwa .

Zdaniem skarżącego narzucanie przez urzędników MG konieczności ponownego wpisu do CEIDG, a także zmuszanie do ponoszenia znacznych dodatkowych kosztów wynikających z nagłej i nieplanowanej likwidacji przedsiębiorstwa w postaci konieczności rozliczenia końcowego z US, zerwania biegnących długoterminowych umów, etc. może i jest zgodne z KPA , ale na pewno nie zgodne z zasadami współżycia społecznego w Państwie -mieniącym się Państwem przyjaznym swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu,

Ustawodawca w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tego prawa od dnia 20 września 2008 r.

Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy korzystną regulacją prawną. Skorzystanie z tej instytucji jest fakultatywne dla przedsiębiorcy, co pozwala bez wskazania żadnych przyczyn zawiesić na pewien okres wykonywanie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca musi jednak pamiętać o konieczności zgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej organowi ewidencyjnemu (lub do KRS), gdyż w przeciwnym wypadku może to rodzić konsekwencje w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej (lub KRS).

Dokonując wyjaśnienia pojęcia zawieszenia działalności gospodarczej, należy wskazać, że jest to czasowe zaprzestanie przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej. Okres zawieszenia to zatem czas "przestoju", swoistej przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej. Wskazana przerwa musi jednak być ograniczona czasowo bowiem pomimo, że przedsiębiorca może zawieszać wykonywanie działalności nawet kilkakrotnie, to jednak okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ma ustawowe granice. Ustawodawca wskazał, że czas zawieszenia nie może być dłuższy niż 24 miesiące. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest zatem z mocy prawa ograniczone w czasie.

Przeszkoda skutkująca zawieszeniem działalności gospodarczej nie może być trwała, bo wówczas traci sens wykonywanie działalności gospodarczej jako celowego i zorganizowanego ciągu czynności. Trwałość przeszkody oznacza bowiem to, że z upływem czasu nie da się jej usunąć. Trwałość przeszkody jest zatem differentia specifica rozróżnieniem pomiędzy zawieszeniem a zakończeniem działalności gospodarczej. Stąd też ustawodawca niewznowienie wykonywania działalności gospodarczej traktuje jako trwałe zaprzestanie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej skutkujące wykreśleniem z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG. Nie przewidział też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

W myśl art. 14a ust. 5 w/w ustawy wznowienie wykonywania działalności gospodarczej wymaga wniosku przedsiębiorcy. Jak stanowi art. 32 ust. 1 złożenie wniosku jest obligatoryjne w stosunku do wszystkich przedsiębiorców. Warunkiem wznowienia wykonywania przez przedsiębiorcę zawieszonej uprzednio działalności gospodarczej jest zatem złożenie stosownego wniosku, w trybie i na zasadach określonych w przepisach omawianej ustawy. Tylko wniosek odpowiadający wymogom przewidzianym przez ustawodawcę wywołuje skutki prawne w postaci uwidocznienia w CEIDG - zgodnie z wolą przedsiębiorcy - informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej jest dokonywany, jeżeli wniosek CEIDG został złożony przez osobę uprawnioną i jest poprawny w myśl art. 26 ust. 4 .

Wniosek poprawny właściwy organ gminy przekształca na formę dokumentu elektronicznego i wprowadza jego treść do systemu teleinformatycznego CEIDG.

Jeżeli wniosek złożony w sposób określony w art. 26 ust. 2 jest niepoprawny, organ gminy niezwłocznie wzywa do skorygowania lub uzupełnienia wniosku, wskazując uchybienia, w terminie 7 dni roboczych, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 27 ust. 4).

Konsekwencją niezłożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jest konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 s.d.g., który zobowiązuje Ministra Gospodarki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, z urzędu w drodze decyzji administracyjnej, decyzja wydana na tej podstawie jest tzw. decyzją związaną, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organowi na swobodne uznanie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niespornym w sprawie jest, że skarżący zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą z dniem [...] stycznia 2013 r., korzystając tym samym z uprawnienia, które ustawodawca uregulował w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Złożony przez skarżącego, w okresie zawieszenia wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywaniu działalności gospodarczej był niepoprawny czego skarżący nie kwestionował.

Skarżący został wezwany do skorygowania niepoprawnego wniosku z dnia 20 stycznia 2015 r., czego jednakże nie dokonał. Ustawodawca wezwanie do skorygowania bądź uzupełnienia wniosku opatrzył rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (art. 27 ust. 4).

Zatem wykonywanie działalności gospodarczej nie zostało przez skarżącego wznowione, a ostateczny termin do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, w oparciu o w/w przepis, upłynął dnia 26 stycznia 2015 r. Bez znaczenia jest przyczyna niezłożenia wymaganego prawem wniosku. Wobec tego, że, wbrew przekonaniu skarżącego, przepisy ustawy nie przewidują możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na dowolny okres w okolicznościach sprawy niniejszej wykreślenie skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej było zgodne z prawem.

W konsekwencji, wobec braku wymaganego przepisami ustawy s.d.g. wniosku – zasadnie organ stwierdził, że wystąpiła przesłanka z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy s.d.g. Tym samym, zastosowanie wyżej powołanego przepisu było obligatoryjne. Decyzja wydana na tej podstawie jest decyzją związaną, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organowi na na swobodny wybór rozstrzygnięcia.

Wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG z urzędu w drodze decyzji administracyjnej jest konsekwencją niedopełnienia obowiązku ewidencyjnego, o którym mowa w art. 14a ust. 5 ustawy s.d.g. i nie stanowi przeszkody w ponownym złożeniu przez przedsiębiorcę wniosku o wpis do CEIDG i wykonywaniu tak założonej działalności gospodarczej. Przy czym, wbrew twierdzeniom skarżącego, wpis do CEIDG jest wolny od opłat ( art. 29 ustawy s.d.g.)

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

6