Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 970/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Dudek, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] wydanej z up. Wójta Gminy [...] w przedmiocie zobowiązania J. S. właściciela działki nr [...] położonej w m. [...] [...], Gmina [...] do wykonania urządzenia odprowadzającego wodę opadową z działki nr [...] w postaci rurociągu krytego pod północno-zachodnim narożem działki nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2017 r., poz. 1257) i art. 29 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 2007 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r" poz. 469) utrzymało tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy prawo wodne (dalej jako p.w.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód na grunty sąsiednie. Z kolei przepis art. 29 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, iż jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Wskazana wyżej regulacja ustawowa nie oznacza, iż sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie jest wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 3 p.w. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 629/09, CBOSA). Zatem konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniego postępowania administracyjnego oraz ocena zgromadzonego w jego toku materiału dowodowego.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy prawo wodne przed podjęciem rozstrzygnięcia niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (oceny rzeczoznawcy), co jest konieczne do wyboru właściwego środka likwidującego szkodliwe dla gruntów sąsiednich działania właściciela gruntu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 613/07, CBOSA). Bez odniesienia się do wiadomości specjalnych nie sposób bowiem ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2008 r" sygn. akt II SA/Lu 880/07, CBOSA).

Rozstrzygnięcie określone w przepisie art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne może być wydane w sytuacji, gdy organ administracji publicznej ustali, że w wyniku działań dokonanych przez właściciela gruntu doszło do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ustalenie naruszenia stanu wody musi być precyzyjne i bezsporne.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie zmiany stanu wody na gruncie opinia sporządzona przez biegłego z zakresu hydrologii jest dowodem o szczególnym znaczeniu, pozwalającym na dokonanie oceny czy zachodzą przesłanki zastosowania przepisu art. 29 ust. 3 ustawy czy też nie. Oczywiste jest, że opinia biegłego jako posiadającego wiadomości specjalne, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może to jednak oznaczać całkowicie bezkrytycznego jej przyjęcia, bez przeprowadzenia odpowiedniej weryfikacji i oceny. Zatem organ orzekający w sprawie ma obowiązek ocenić wartość dowodową opinii, bowiem dowód z opinii biegłego, jak każdy dowód w sprawie, podlega ocenie przez organ administracji z uwzględnieniem całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie (art. 77 ust. 1. art. 80 k.p.a.). Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu. Opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to organ - nie zaś biegły - rozstrzyga sprawę. Z dokonanych przez organ ustaleń oraz opinii hydrologicznej powinno więc wynikać w sposób jasny i precyzyjny, iż doszło do naruszenia stanu wody na gruncie, co uzasadniałoby wydanie decyzji na podstawie przepisu art. 29 prawo wodne. W przeciwnym bowiem razie organ nie mógłby zastosować dyspozycji tegoż przepisu. W sytuacji, gdy z ustaleń nie będzie wynikać, ze doszło do naruszenia stanu wody organ powinien odmówić zobowiązania właściciela gruntu do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie, czy też wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Kolegium wskazało również, że zadaniem biegłego powołanego w sprawie jest dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego w sprawie materiału, nie zaś rozstrzyganie sprawy za organ administracji.

Jakkolwiek organ nie może dokonywać weryfikacji opinii pod względem wiadomości specjalnych, te bowiem powinny być podważane w drodze kontrekspertyzy, to już logiczność wniosków czy prawidłowość przyjętych założeń powinna stać się przedmiotem wnikliwej analizy.

Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności opinii hydrologicznej sporządzonej przez inż. B. S., protokołu oględzin nieruchomości organ uznał, że dawał on podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji prowadząc postępowanie przeprowadził oględziny w dniu [...] listopada 2016 r. z udziałem stron i biegłego. Następnie została sporządzona opinia, która poprzedzona została dokonaniem ustaleń w zakresie stanu wody na sąsiednich nieruchomościach, będących przedmiotem analizy. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji i stwierdziło, że opinia ta spełnia wymogi źródła dowodowego i daje możliwość uzyskania wiadomości specjalnych odnoszących się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Biegły w oparciu o dostępne źródła i materiały przedstawił analizę stanu wody na gruncie w przedmiotowym obszarze, sformułował wnioski i zalecenia w zakresie rozwiązania istniejących problemów. Wskazane opracowanie spełnia wymogi stawiane dokumentom opracowanym w trybie przepis art. 84 k.p.a. i zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby przyznać mu walor dowodu w sprawie. Opinia biegłego została sporządzona w sposób profesjonalny, rzetelny i obiektywny, po szczegółowej analizie stanu faktycznego oraz niezbędnych badań w terenie.

Z dokonanej w opinii analizy wynika, że na działce [...] dokonano podwyższenia terenu ze szkodą dla działki o nr [...]. W związku z tym biegły zaproponował rozwiązanie problemu, które jak wynika z ustaleń oględzin z dnia [...] listopada 2016 r. i dokumentującego je protokołu jest zgodne ze stanowiskiem skarżącego. [...] J. S. oświadczyli wówczas, iż proponują wykonanie odprowadzenia wody z działki nr [...] za pomocą rurociągu w narożu działki [...], pomiędzy działką nr [...] a rowem przydrożnym.

Kolegium uznało, że materiał dowodowy został zgromadzony przez organ I instancji w sposób realizujący zasady wyrażone w przepisach art. 7 i 77 k.p.a. i dawał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że sformułowany w odwołaniu zarzut braku wyłączenia od prowadzenia postępowania pracownika organu K. C. nie znajduje potwierdzenia nie tylko w zgromadzonej dokumentacji, ale również skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych podstaw stanowiących o zasadności takiego wniosku. Stwierdzenie zawarte w odwołaniu uznać zatem należy za gołosłowne i pozbawione podstaw merytorycznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając, że narusza ona art.21 pkt 2 i art.64 pkt 3 Konstytucji RP oraz, że jest niewykonalna z powodu zaistniałej kolizji z położonymi w tym miejscu licznymi instalacjami wodnokanalizacyjnymi i elektrycznymi.

Decyzja wydana przez wyżej wymieniony organ jest wynikiem pobieżnego i nierzetelnego rozpoznania sprawy przez członków powołanej Komisji Gminnej, K. H. i K. C., a także rzeczoznawcy inż. B. S..

J. Ś., właścicielka działki [...], nie graniczącej bezpośrednio z działką [...], której właścicielami są skarżący trzykrotnie wnosiła do Urzędu Gminy [...] podstawne oskarżenia o zakłócenie stosunków wodnych w wyniku podniesienia terenu działki [...]. Dodatkowo wskazali, że J. Ś. występowała w imieniu właścicieli działek [...] i [...] nie mając od nich pisemnego upoważnienia.

Skarżący przedstawili w skardze dotychczasowy przebieg postępowania.

Wskazali, że w dniu [...] listopada 2016r. została przeprowadzona wizja w terenie, po której sporządzono protokół. W treści tego protokołu zapisano, że J. S. wyraził zgodę na wykonanie urządzenia odprowadzającego wodę opadową z działki [...] do rowu przebiegającego wzdłuż drogi powiatowej. Zgoda ta została podyktowana tym, że biegły nie uznał zdania skarżących co do własności rowu. Natomiast Powiatowy Zarząd Dróg potwierdził ich ocenę sytuacji, zaś linie na mapie oznaczają, że przez działkę skarżących wzdłuż drogi powiatowej przebiegają kable energetyczne, kable telekomunikacyjne, kable światłowodowe, rury wodociągowe oraz kanalizacyjne. Natomiast cały rów wykopany jest na prywatnym gruncie właścicieli działki [...], tym samym decyzja wydana przez rzeczoznawcę jest oparta na błędnym zinterpretowaniu oznaczeń na mapie i nie sprawdzeniu stanu faktycznego co do własności rowu przed wydaniem decyzji. Z tego powodu wcześniejsze zobowiązanie skarżących do przeprowadzenia rurociągu jest nieaktualne. Decyzja ingeruje w prawo własności, które jest prawem nadrzędnym zagwarantowanym przez Konstytucję. Zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 64 pkt 3 "Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności". Poza tym art. 21 pkt 2 mówi, że: "wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem".

Zdaniem skarżących opinia biegłego w sprawie jest niepełna, najistotniejsza kwestia powstawania zastoin wodnych na drodze jest nie wyjaśniona, dlatego skarżący nie godzą się z wnioskami końcowymi. Według nich są one fałszywe, obciążające nie tą stronę postępowania co powinny.

Biegły nie wziął także pod uwagę faktu, że gdyby G. M. podczas budowy domu nie wyniósł swojej działki tak wysoko i zachował jej dotychczasowy poziom to woda po dużych opadach rozlałaby się równomiernie tak po jego działce i po drodze - poziom tych działek jest równy.

Działka nr [...] jest najniżej położona ze wszystkich wymienionych działek, a w rzeczywistości jest najwyższa i to z niej woda spływa na drogę. W przypadku nawałnic woda przeleje się na działkę nr [...].

Biegły także nie chciał zauważyć, że z działek nr [...] i nr [...] właściciele J. Ś. i G. M. za zgodą skarżących rurociągiem odprowadzają nadmiar swoich wód opadowych do prywatnego rowu skarżących.

Dodatkowo podnieśli, że K. C. bezkrytycznie i bez weryfikacji przyjął opinię rzeczoznawcy, przez trzy miesiące analizował treść tej opinii i nie pokusił się o sprawdzenie w Zarządzie Powiatowym Dróg czyją własnością jest rów biegnący wzdłuż drogi [...] Ponadto całkowicie ignoruje on terminy odpowiedzi na pisma urzędowe.

Wskazują, że powodem rozpętania konfliktu na taką skalę nie są okresowo występujące kałuże na polnej drodze, ale w ich ocenie chęć zablokowania zgłoszonej do sprzedaży działki [...]. W ocenie skarżących po ewentualnym wykonaniu narzuconego im rozwiązania, działka utraci wartość handlową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów administracji stanowił art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., - Prawo wodne ( tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz.1121 ze zm.) dalej "Pr. wod.".

Zgodnie z tym przepisem właściciel gruntu , o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód i ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1).Na właścicielu gruntów ciąży ponadto obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2).Jeżeli zaś spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie do stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (ust. 3).

Z powyższego unormowania wynika ogólny zakaz dokonywania przez właściciela nieruchomości jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie, jeżeli w wyniku takiego działania powstałyby szkody dla gruntów sąsiednich. Na wypadek złamania przez właściciela gruntu tego zakazu, ustawodawca wyposażył organ administracji w możliwość zastosowania jednego z dwóch środków, określonych w ust. 3 powołanego przepisu. Mianowicie, organ może nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Uznanie administracyjne, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie rozstrzyganej na podstawie art. 29 ust. 3 Pr. wod. oznacza przyznanie organowi możliwości dokonania wyboru jednego z przewidzianych prawem rozstrzygnięć. Uznanie administracyjne nie może jednak w żadnym wypadku oznaczać dowolności działania organu i zwolnienia go z obowiązku uzasadnienia faktycznego oraz prawnego podjętej decyzji.

W świetle treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dopełnienie tego obowiązku nabiera szczególnej wagi wówczas, gdy organ administracji działa na zasadzie uznania administracyjnego.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym także jej uzasadnienie spełnia, w ocenie Sądu, wskazane podwyższone kryteria staranności i wnikliwości oraz rzetelności i przekonującej argumentacji przemawiającej za przyjętym rozwiązaniem.

Organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo przedstawił ustalenia faktyczne i wskazał dowody, w oparciu o które ich dokonał.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w oparciu o opinię biegłego ze specjalnością techniczno – budowlaną i inżynierii wodnej mgr inż. B. S.. Biegły jednoznacznie stwierdził, że doszło do zmiany stanu wód na gruncie – działce nr [...] – wywołanej podniesieniem poziomu terenu na tej działce (nawiezieniem ziemi) i zmiana ta wywołuje szkodę na gruncie sąsiednim (działka nr [...]). Tym samym zostały spełnione przesłanki do wydania jednego z nakazów z art. 29 ust. 3 Pr. wod. Opinia przedstawia też możliwy sposób rozwiązania problemu poprzez odprowadzenie gromadzącej się wody z zagłębienia drogi bezpośrednio do przydrożnego rowu przy drodze powiatowej 1550L rurociągiem krytym pod północno-zachodnim narożem działki nr [...]. W oparciu o tą opinię co do propozycji rodzaju urządzeń zapobiegających szkodom i sposobu ich wykonania, organy administracji wydały swoje decyzje. Powyższą opinię organy uznały za profesjonalną, kompetentną i rzeczową, opartą na bezpośrednim materiale badawczym (oględzinach i pomiarach w terenie).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie na podstawie art. 29 ust. 3 Pr. wod. opinia biegłego jest w zasadzie niezbędna. Zarówno ustalenie czy w ogóle nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie i czy ta zmiana została wywołana działaniem właścicieli gruntu, a także czy spowodowało to szkody, jak i następnie ustalenie sposobu zapobiegania szkodom, tj. określenie odpowiednich urządzeń, do wykonania których organ powinien zobowiązać stronę na podstawie art. 29 ust. 3 Pr. wod. przekraczają wiedzę ogólną i wymagają fachowej wiedzy i specjalistycznych wyliczeń (zob. wyrok WSA w Lublinie z 8 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Lu 761/09 – LEX nr 668602, wyrok WSA w Łodzi z 15 maja 2014r. sygn. akt II SA/Łd 1301/13).

Opinia biegłego podlega oczywiście ocenie organu orzekającego w sprawie. Sąd stwierdza, że dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu, zarówno przed tym organem, jak też w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wbrew zarzutom skargi, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), jest ona wszechstronna, wnikliwa i przekonująca.

Jak już wyżej wskazano, wybór jednego z rozwiązań przewidzianych w art. 29 ust. 3 Pr. wod. w celu usunięcia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na nieruchomości sąsiednie należy do organu administracji, który stanowisko swoje w tej mierze winien należycie uzasadnić. W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w niniejszej sprawie sprostał temu obowiązkowi, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocenił, że proponowane przez biegłego rozwiązanie jest zgodne również ze stanowiskiem skarżących.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako oparte na rzetelnej i wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Argumentacja zawarta w skardze ma zaś charakter polemiczny i w istocie nie jest w stanie podważyć prawidłowych ustaleń i ocen zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazują, że przyczyną konfliktu w tej sprawie jest zamiar sprzedania przez nich działki nr [...], która na skutek wykonania rurociągu straci swoją wartość. Zarzut ten jest niezasadny, bowiem rurociąg miałby zostać wykonany w północno-wschodnim narożniku działki, a jego długość nie przekroczyłaby 4m. Okoliczność ta nie wpłynie zatem na możliwości zagospodarowania tej działki. Ponadto jak już wyżej wskazano – taki sposób rozwiązania problemu zasugerowali sami skarżący podczas oględzin nieruchomości dokonanych z udziałem biegłego.

W celu usunięcia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na nieruchomości sąsiednie, organ winien nakazać w decyzji taki sposób zapobieżenia szkodom, jaki w okolicznościach danej sprawy będzie najskuteczniejszy i najprostszy do wykonania. Rozwiązanie to powinno zapewniać realizację interesów właściciela nieruchomości, na którego grunt szkodliwie wpłynęła dokonana zmiana, ale jednocześnie nie powinno ono w sposób zbędny obciążać właściciela nieruchomości, który dokonał zmiany stanu wody na gruncie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 20 maja 2010r. sygn. akt II SA/Gd 226/10 – LEX nr 672713).

W ocenie Sądu przyjęte w zaskarżonej decyzji rozwiązanie realizuje powyższe cele, co zostało w sposób należyty wykazane w jej uzasadnieniu. Jedyny merytoryczny zarzut do przyjętego rozwiązania zawarty w skardze stwierdza, że skarżący zdecydowali się na takie rozwiązanie, ponieważ uważali, że woda odprowadzana będzie do rowu stanowiącego własność zarządu dróg, a tymczasem dowiedzieli się , że rów został urządzony na ich działce. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na prawidłowość rozwiązania zaproponowanego przez biegłego. Bezsporny bowiem jest fakt istnienia rowu wzdłuż drogi powiatowej nr 1550L, a zatem istnieje możliwość odprowadzenia tam wód opadowych.

O wnikliwym podejściu biegłego świadczy także analiza wpływu podwyższenia działki nr [...] (poprzedni numer działki, przed jej podziałem) na stan wód na działkach nr [...] i nr [...], które objęte były także wnioskiem J. Ś. do Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Biegły stwierdził, że działki te wymagają starannej deniwelacji i przemyślanego odprowadzenia wody opadowej. Natomiast nieuzasadnione jest łączenie podniesienia gruntu działki nr [...] z faktem zalewania działek nr [...] i nr [...]. Problem ten – w ocenie biegłego – jest zjawiskiem naturalnym dla budynków posadowionych w strefie, w której woda gruntowa podnosi się powyżej poziomu piwnic.

Niezasadny jest zarzut dotyczący pracownika Urzędu Gminy w [...] – K. C., który w ich ocenie "przez trzy miesiące analizował treść (...) opinii i nie pokusił się o sprawdzenie w Zarządzie Powiatowym Dróg czyją własnością jest rów biegnący wzdłuż drogi 1550L". Zarzut ten jest niezrozumiały, bowiem sprawdzenie takich okoliczności już po sporządzeniu opinii przez biegłego nie należy do kompetencji urzędników, natomiast decyzję w sprawie wydaje Wójt [...].

Z przytoczonych wyżej względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisu prawa materialnego – art. 29 ust. 3 Pr. wod., jak też przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wobec czego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 j.t. ).