Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2322/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego A.H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz doradcy podatkowego A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100 ), w tym: tytułem opłaty – kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 55,20 złotych (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 października 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie przyznał E. L. prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił ją od kosztów sądowych oraz ustanowił na jej rzecz doradcę podatkowego.

Pismem z 19 listopada 2015 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego A. H. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.

W dniu 25 listopada 2015 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy.

Na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. pełnomocnik poparła skargę oraz złożyła do akt załącznik do protokołu rozprawy stanowiący uzupełnienie skargi. Ponadto wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wyrokiem z 25 października 2016 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.

Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentowała skarżącą przed Sądem I instancji.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153, dalej – "rozporządzenie"),

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna – 240 zł.

Wynagrodzenie tej wysokości zasadzić należało pełnomocnikowi w niniejszej sprawie.

Wynagrodzenie to podwyższone zostało, na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania (23%), tj. o kwotę 55,20 zł.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.