Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 59/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: par. 2 ust. 1 pkt 1 lit.a) tiret pierwsze oraz trzecie, par. 15 ust 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 200 poz 1443
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na  lata 2007-2013
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 277 poz 1 art. 22 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 20 lit. a) ppkt ii)
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz  Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
article: art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz P.K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P.K.(dalej: Strona, Skarżący) w dniu 10 czerwca 2014 r. złożył w Warmińsko-Mazurskim Oddziale Regionalnym ARiMR, wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom".

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor Oddziału, organ I instancji) przyznał Stronie pomoc finansową w wysokości 100 000 zł w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", z zastrzeżeniem dopełnienia warunków, w terminie nie dłuższym niż 180 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, jednak nie później niż do dnia 30 września 2015 r. Jednym z warunków było nabycie lub wejście w posiadanie gospodarstwa wskazanego w biznesplanie oraz zniesienie współwłasności lub współposiadania budynków i budowli znajdujących się w gospodarstwie, wykorzystywanych do produkcji rolnej oraz użytków rolnych wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej.

W dniu [...] września 2015 r., do Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, wpłynęła prośba Strony o zmianę zadeklarowanych do przejęcia działek rolnych, ze względu na fakt, że działka o numerze [...] została sprzedana innej osobie. Zgodnie ze zmienionym biznesplanem, Strona zamierzała przejąć w formie umowy darowizny gospodarstwo o powierzchni [...] ha użytków rolnych, położone na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., Dyrektor Oddziału wyraził zgodę na ww. zmianę założeń biznesplanu.

W dniu [...] września 2015 r., do Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, wpłynęła kolejna prośba Strony o zmianę zadeklarowanych do przejęcia działek rolnych, ze względu na przejęcie działki o nr [...]. Zgodnie ze zmienionym biznesplanem, Strona zamierzała przejąć gospodarstwo o powierzchni [...] ha użytków rolnych, położone na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] , [...], [...], [...],, [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] oraz działce nr [...] (od Państwa M. i M. Z.). Jednocześnie zmieniono formę przejęcia/nabycia wymienionych działek z darowizny na umowę dzierżawy.

Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] Dyrektor Oddziału nie wyraził zgody na zmianę założeń biznesplanu, objętą wnioskiem Strona z [...] września 2015 r. W podstawie prawnej powołał art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 poz. 201 ze zm.; dalej: rozporządzenie wykonawcze).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że do dnia [...] września 2015 r., Strona nie dopełniła warunku zniesienia współwłasności budynków i budowli znajdujących się w gospodarstwie, wykorzystywanych do produkcji rolnej oraz użytków rolnych wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej. Stwierdził również, że przejęcie przez Stronę gospodarstwa rolnego w drodze dzierżawy działek nie spowoduje zniesienia współwłasności, co jest niezgodne z rozporządzeniem wykonawczym oraz decyzją o przyznaniu pomocy.

W dniu [...] października 2015 r. (data nadania na poczcie) Skarżący złożył do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR lub organ II instancji) odwołanie od ww. decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu na jego wniesienie. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem: § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego oraz art. 10 § 1 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a.

Ponadto Skarżący zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie faktu mniejszych możliwości realizacji wytycznych wynikających z decyzji o przyznaniu pomocy, ograniczonych do terminu [...] września 2015 r.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.).

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego, pomoc finansowa w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" jest przyznawana osobie fizycznej, która do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie prowadziła działalności rolniczej i po raz pierwszy rozpocznie prowadzenie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 553 Kodeksu cywilnego, jeżeli w wymaganym okresie:

powierzchnia użytków rolnych w gospodarstwie będzie nie mniejsza niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w gospodarstwie rolnym w kraju oraz nie większa niż 300 ha,

budynki i budowle znajdujące się w gospodarstwie, wykorzystywane do produkcji rolnej, oraz użytki rolne w gospodarstwie wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej nie będą stanowiły przedmiotu współwłasności lub współposiadania, z wyjątkiem małżeńskiej wspólności majątkowej.

Organ II instancji zauważył, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, warunki o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a powinny być spełnione w terminie 180 dni od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy lecz na podstawie § 15 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, decyzję o przyznaniu pomocy wydaje się z zastrzeżeniem dopełnienia przez beneficjenta, w terminie 180 dni od dnia doręczenia tej decyzji, jednak nie później niż do dnia 30 września 2015 r., następujących warunków:

nabycia lub wejścia w posiadanie gospodarstwa wskazanego w biznesplanie, spełniającego warunki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i tiret trzecie, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2,

podjęcia samodzielnego prowadzenia gospodarstwa, o którym mowa w pkt 1,

ubezpieczenia na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników z mocy ustawy, w pełnym zakresie jako rolnik,

uzyskania wpisu do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jeżeli jego małżonek nie został dotychczas wpisany do tej ewidencji,

nabycia gospodarstwa małżonka w sposób określony w § 2 ust. 7 pkt 3 - w przypadku, o którym mowa w § 2 ust. 7

- chyba, że dany warunek był spełniony w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

Prezes ARiMR przypomniał, że Skarżący złożył wniosek o zmianę założeń biznesplanu w zakresie powierzchni użytków rolnych w terminie wynikającym z § 21 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Wnioskowana zmiana dotyczyła listy zadeklarowanych do przejęcia działek rolnych oraz zmiany formy przejęcia z umów darowizny na umowy dzierżawy. Zadeklarowana powierzchnia użytków rolnych została zwiększona z 16,1388 ha na 19,99 ha. Skarżący przejął działki rolne w formie dzierżawy od pozostałych osób, które wraz ze Skarżącym odziedziczyły je na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia" Repertorium A nr [...].

Zdaniem organu odwoławczego, wraz z wydzierżawieniem całości działek wskazanych w biznesplanie, Strona stała się ich posiadaczem na okres 10 lat. W myśl art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm.) posiadaczem rzeczy jest bowiem zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

W ocenie Prezesa ARiMR nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotowe użytki rolne pozostają we współwłasności co stanowi naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego. Przepis ten narzuca obowiązek sprawdzenia, czy nie zachodzi współwłasność lub z współposiadanie, a zaistnienie nawet jednego z przypadków oznacza niespełnienie wymogu wymienionego przepisu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa ARiMR, Skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wyrażające się utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy jedynym prawidłowym i właściwym rozstrzygnięciem powinno być jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a;

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. objawiające się brakiem wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do błędnego przekonania, że budynki i budowle znajdujące się w gospodarstwie, wykorzystywane do produkcji rolnej oraz użytki rolne w gospodarstwie wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej będą stanowiły współwłasność z innymi osobami, podczas gdy na mocy umowy dzierżawy z dnia 16 września 2015 r. nastąpiło zniesienie ich współposiadania, konsekwencją czego było również wyciągnięcie błędnych wniosków i wydanie decyzji, która nie odpowiada prawu, przez co organ podważył zaufanie skarżącego do władzy publicznej;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a tiret trzeci rozporządzenia wykonawczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący przez zawartą w dniu [...] września 2015 r. umowę dzierżawy gruntów rolnych nie zniósł ich współposiadania, podczas gdy stał się ich posiadaczem zależnym w całości i objął nad nimi władztwo.

W oparciu o tak postawione zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Jednocześnie Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] – na okoliczność zniesienia współwłasności działek objętych biznesplanem w związku z ubieganiem się o pomoc finansową w ramach działania ,,Ułatwianie startu młodym rolnikom’’. Do skargi załączył kopie powyższego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie powodem odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu, stanowiącego załącznik do wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy z tytułu działania ,,Ułatwianie startu młodym rolnikom’’ były ustalenia poczynione przez organy co do utrzymania do dnia 30 września 2015 r. współwłasności działek oraz budynków (nabytej przez Skarżącego i członków rodziny Skarżącego w drodze dziedziczenia), które miały wejść w skład gospodarstwa rolnego Skarżącego. Zgodnie bowiem z decyzją z [...] sierpnia 2015 r. o przyznaniu pomocy finansowej Skarżący w terminie nie późniejszym niż do dnia 30 września 2015 r. miał dopełnić warunek nabycia lub wejścia w posiadania gospodarstwa rolnego wskazanego w biznesplanie o powierzchni nie mniejszej niż [...] ha. oraz zniesienia współwłasności lub współposiadania budynków i budowli znajdujących się w gospodarstwie, wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej, oraz użytków rolnych wykorzystywanych do prowadzenia działalności rolniczej. Jednocześnie organy powołały się na treść § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz trzecie rozporządzenia wykonawczego stanowiącego, że pomoc finansowa w ramach działania ‘’Ułatwianie startu młodym rolnikom’’ jest przyznawana osobie fizycznej, która do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie prowadziła działalności rolniczej i po raz pierwszy rozpocznie prowadzenie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 553 Kodeksu cywilnego, jeżeli w wymaganym okresie budynki i budowle znajdujące się w gospodarstwie, wykorzystywane do produkcji rolnej, oraz użytki rolne w gospodarstwie wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej nie będą stanowiły przedmiotu współwłasności lub współposiadania z wyłączeniem małżeńskiej wspólności majątkowej. Wymóg spełnienia warunku nabycia lub wejścia w posiadanie gospodarstwa wskazanego w biznesplanie, spełniającego warunki, o których mowa w powyższym przepisie, wynika wprost z § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Prezes ARiMR uznał za nieistotną kwestię wejścia przez Skarżącego w posiadanie gospodarstwa rolnego w związku z wydzierżawieniem całości działek wskazanych w biznesplanie, podnoszoną przez Skarżącego w odwołaniu, a dotyczącą faktycznego kierowania przez Skarżącego gospodarstwem rolnym.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu odwoławczego Sąd zauważa, że przepisy prawa krajowego dotyczące rozdziału środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich są ustanowione w wyniku dostosowania prawa krajowego do prawa unijnego, tj. rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie rozwoju wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 227 z dnia 21 października 2005 r.; dalej: rozporządzenie nr 1698/2005). Organy orzekające w przedmiocie zmiany założeń biznesplanu przy dokonywaniu wykładni uregulowań krajowych pominęły treść art. 22 rozporządzenia nr 1698/2005. Zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia wsparcia, o którym mowa w art. 20 lit. a ) ppkt ii), udziela się osobom które mają mniej niż 40 lat oraz po raz pierwszy podejmują działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem.

W ocenie Sądu ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze muszą być interpretowane zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/005, bowiem wsparcie dla młodych rolników z EFRROW powinno być udzielane w granicach podmiotowych określonych rozporządzeniem unijnym. Wsparcie to nie może przekraczać granic zakreślonych rozporządzeniem, a także nie powinno być udzielane w zakresie węższym niż to określa art. 22 rozporządzenia nr 1698/2005. (wyrok NSA z 8 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 809/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2104/11, polskie organy powołane do rozdziału omawianej pomocy powinny tak interpretować i stosować przepisy prawa, aby nie dopuszczać do uzyskania pomocy przez osoby nie spełniające kryteriów jej przyznania oraz udzielać pomocy podmiotom uprawnionym. Dokonując wykładni przepisów prawa polskiego wydanych w celu realizacji uregulowań unijnych należy mieć zatem na względzie, że prawo unijne nie posługuje się pojęciem własności (współwłasności) ani posiadania (współposiadania), tylko ustanawia nowe kryterium ,,kierowania gospodarstwem rolnym’’, które to kryterium musi łączyć się z władaniem.

Błędna interpretacja krajowych przepisów prawa materialnego, we wskazanym powyżej zakresie, doprowadziła do sytuacji w której organ orzekający zasadniczo oparł swe rozstrzygnięcie na ustaleniu i twierdzeniu o pozostawaniu działek i budynków (których nabycie lub wejście w posiadanie stanowiło warunek przyznania Skarżącemu pomocy) we współwłasności, przy jednoczesnym pominięciu zaistnienia istotnego w sprawie kryterium, tj. kierowania przez Skarżącego gospodarstwem rolnym. Należy mieć na względzie, że rozwiązania unijne często wychodzą poza ramy cywilistyki, a w szczególności pomoc w rolnictwie związana jest z faktem bycia rolnikiem, nie zaś z prawem do gospodarstwa rolnego co oznacza, że decydującym kryterium jest władztwo nad gospodarstwem. Występujące w prawie polskim pojęcie posiadania gospodarstwa rolnego, musi być rozumiane w zgodzie z prawem unijnym, to jest przy przyjęciu, że posiadaniem są takie formy władztwa nad gospodarstwem rolnym, które przejawiają się w kierowaniu gospodarstwem rolnym (wyrok NSA z 17 lutego 2011 r. sygn. akt. II GSK 234/10). Zdaniem Sądu nie jest zatem trafne dokonywanie wykładni przepisów prawa krajowego dotyczących rozdziału pomocy unijnej wyłącznie w oparciu o literalne brzmienie tych przepisów i na tej podstawie interpretowanie zawężająco pojęcia ,,wejścia w posiadanie gospodarstwa rolnego’’, o którym mówi § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego.

Ponownie orzekając w przedmiocie wniosku Skarżącego o wyrażenie zgody na zmianę założeń biznesplanu Prezes ARiMR zobligowany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej powyżej w zakresie dokonania prawidłowej wykładni mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa krajowego. Wiąże się to z obowiązkiem dokonania prawidłowej analizy zebranego materiału dowodowego oraz poczynienia ustaleń faktycznych w kwestii spełnienia przez Skarżącego istotnego w sprawie kryterium kierowania gospodarstwem rolnym w wymaganym terminie. Dokonując wskazanych ustaleń organ powinien kierować się dyrektywami wynikającymi z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, tj. stać na straży praworządności oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały zebrany materiał dowodowy.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] na okoliczność zniesienia współwłasności działek objętych biznesplanem należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uwzględniając fakt, że czynności udokumentowane wskazanym aktem notarialnym (umowa o częściowy podział majątku wspólnego i częściowy dział spadku) dokonane zostały już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a ich uwzględnienie nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, Sąd postanowił oddalić powyższy wniosek dowodowy.

Reasumując Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji wyroku.