Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 540/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie udzielenia informacji publicznej postanawia przyznać J. K. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

J. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy wynika, że mieszka on wraz z matką, ojczymem oraz bratem, jednak członkowie rodziny nie udzielają mu żadnej pomocy. Skarżący nie ma pracy, źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 556,02 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, a z uzyskiwanego świadczenia rentowego musi partycypować w kosztach utrzymania mieszkania, w którym mieszka wraz z rodziną. Wnioskodawcy jest osobą bardzo schorowaną (legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności), w związku z tym większość uzyskiwanych dochodów przeznacza na leki. Jak oświadczył, nie może liczyć na wsparcie rodziny, która nie tylko odmawia wpuszczenia pracowników socjalnych do mieszkania celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, ale także odmawia udzielenia pomocy finansowej. Wnioskodawca podał, iż nie jest w stanie wskazać wysokości dochodów członków swojej rodziny, gdyż odmawiają oni udzielenia informacji w tym zakresie organom administracji. Skarżący oświadczył, że na pokrycie swych podstawowych potrzeb zaciągnął pożyczkę w kwocie 2 000 zł, którą spłaca w ratach po 115 zł miesięcznie do marca 2010 roku.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do treści art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga nadto złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z tymże pełnomocnikiem. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wskazane przepisy stanowią wyjątek o zasady, wynikającej z treści art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą na stronie ciąży obowiązek pokrycia kosztów postępowania wywołanych jej udziałem w sprawie. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach.

Biorąc pod uwagę zawarte we wniosku dane odzwierciedlające aktualną sytuację majątkową skarżącego, okoliczność, że osiąga on niskie dochody, uwzględniając też jego stan zdrowia, fakt braku majątku i oszczędności Sąd uznał, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania związanych z niniejszą sprawą. Tym samym, spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.