Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 284/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 231 w zw. art. 216
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Sp. z o.o. w G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 637/14 w zakresie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 26 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Przewodniczącemu Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.


UZASADNIENIE

I FZ 284/14

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 637/14, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") Przewodniczący Wydziału WSA w Gdańsku wezwał pełnomocnika P. Sp. z o.o. w G. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwocie 1 634 zł na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako "rozporządzenie").

W zażaleniu na powyższe zarządzenie spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 215 § 1, art. 216, art. 218, art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia, przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości wyższej od należnej na skutek błędnego ustalenia, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 131 018 zł, podczas gdy wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota oznaczona w skardze, tj. 9 141 zł, czyli kwota wynikająca z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 22 lutego 2013 r., stanowiąca różnicę między podatkiem od towarów i usług określonym w tej decyzji a podatkiem należnym z tytułu importu towarów wykazanym przez podatnika w zgłoszeniu celnym.

W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez organ w odpowiedzi na skargę, a następnie ustalona w drodze przeprowadzonego przez Przewodniczącego Wydziału dochodzenia, tj. 131 018 zł, jest nieprawidłowa, albowiem brak jest podstaw do wliczenia do wartości przedmiotu zaskarżenia kwot, które były już wykazane uprzednio w zgłoszeniach celnych, skoro kwestionowana jest tylko ta część podatku określonego w decyzji, którą na mocy decyzji organu I instancji należało uiścić. Zdaniem strony uiściła ona wpis stosunkowy w prawidłowej wysokości, tj. 366 zł, a zaskarżone zarządzenie powinno zostać uchylone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest sporne, że należny od skargi wpis powinien być wpisem stosunkowym, gdyż decyzja skarżona przez stronę ma charakter decyzji wymiarowej obejmującej konkretną należność pieniężną. Sporna natomiast jest wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia, od tej należności pieniężnej zależna (por. art. 231 w zw. z art. 216 P.p.s.a.). Zdaniem organu i Przewodniczącego Wydziału wartość przedmiotu zaskarżenia powinna stanowić kwota 131 018 zł, tj. podatek od towarów i usług określony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 22 lutego 2013 r., podczas gdy strona podnosi, że całość tej kwoty nie jest przez nią kwestionowana, lecz jedynie różnica między wysokością podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym a kwotą tego podatku wynikającą z decyzji. Akta sprawy potwierdzają, że jest to – zgodnie ze wskazaniem strony – kwota 9 141 zł. Do wpłaty tej też kwoty (wraz z odsetkami, niepodlegającymi w świetle art. 217 P.p.s.a. wliczeniu do wartości przedmiotu zaskarżenia) podatnik został zobowiązany na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy regulującej VAT (por. s. 3 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, k. 10 akt adm.).

Dla rozstrzygnięcia zażalenia istotne znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07 (ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz.24), gdzie wskazano, że w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze (por. też np. postanowienie NSA z: 22 maja 2013 r., I FZ 177/13; 19 grudnia 2011 r., I FZ 493/11; 14 października 2010 r., I FZ 321/10; 26 sierpnia 2009 r., I FZ 317/09).

W sprawie strona zaskarża w całości rozstrzygnięcie organu, jednak przy określaniu wartości przedmiotu zaskarżenia należy mieć na uwadze te elementy decyzji, które stanowią różnicę między wartościami deklarowanymi przez stronę w zgłoszeniu celnym a określonymi przez organy podatkowe, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, do czego zmierza strona, ma bowiem prowadzić docelowo (w zamierzeniu strony) do uznania prawidłowości kwoty podatku od towarów i usług obliczonej i wykazanej w zgłoszeniu celnym. Nie jest zatem prawidłowe uwzględnianie w wartości przedmiotu zaskarżenia kwot, których strona nie podważa.

Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zarządzenia z 6 czerwca 2014 r. o przeprowadzeniu dochodzenia w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ustaleniu tejże wartości na kwotę 131 018 zł Przewodniczący Wydziału wskazał, iż ma wątpliwości co do rzetelności podanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, jednak powody zajęcia takiego stanowiska nie są znane, stąd Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie do tych wątpliwości się odnieść. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Przewodniczący Wydziału powinien dla celu określenia prawidłowej wysokości wpisu ustalić, jaka część należności pieniężnej jest w istocie przez stronę kwestionowana i w oparciu o te ustalenia zastosować odpowiedni punkt § 1 rozporządzenia, ewentualnie kierując do strony ponowne wezwanie o uzupełnienie wpisu w przypadku podtrzymania stanowiska, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez stronę nie jest prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.