Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2201/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5, art. 6, art. 18, art. 74, art. 75,
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d. - oraz lp. 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do wymienionej ustawy, nałożył na A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężne za wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

1. umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (lp. 2.9 pkt 1) – 5000 zł,

2. umieszczanie w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (lp. 2.9 pkt 2) – 5000 zł,

3. umieszczeniu na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (lp. 2.9 pkt 3) – 5000 zł

w sumie nakładając karę pieniężną w kwocie 15 000 zł.

Decyzję wydano przy następujących ustaleniach:

W dniu [...] lutego 2010 r. zatrzymano do kontroli pojazd nr rej. [...] kierowany przez S. B. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie pojazdem okazjonalnego przewozu osób. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] wydanej dla A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz paragon fiskalny z naniesionym nr NIP[...]. W toku kontroli stwierdzono, że na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne – baner reklamowy z napisem umieszczonym na jego czole [...], na bokach pojazdu umieszczony był napis [...], a na pokrywie silnika napis [...] również z tym samym nr telefonu [...]. W pojeździe zamontowane było urzadzenie pomiarowe marki C. współpracujące z kasą fiskalną V. Z oględzin pojazdu sporządzono dokumentację fotograficzną.

Przesłuchany w charakterze świadka kierując pojazdem podał, że kontrolowanym pojazdem wykonuje zarobkowy przewóz osób na zlecenie A. sp. z o.o., zlecenia otrzymuje drogą radiową z centrali firmy [...]. Pojazd tak wyposażony, jak stwierdzono to w czasie kontroli, otrzymał od tej spółki.

Po zawiadomieniu spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego i jej wezwaniu do złożenia wyjaśnień w charakterze strony na okoliczność stwierdzonych naruszeń, spółka pismem z dnia [...] marca 2010 r. zanegowała, by dopuściła się wskazanych w protokóle kontroli naruszeń i wnosiła o umorzenie postępowania, wnosząc szereg wniosków dowodowych.

Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nie uwzględnił powyższych wniosków

W tych warunkach została wydana wymieniona na wstępie decyzją administracyjna Komendant Rejonowy Policji [...] uznał ustalenia kontroli za bezspornie uzasadniające stwierdzone naruszenia. W jego ocenie, oznakowanie pojazdu urządzeniem technicznym na jego dachu i napisami na bokach było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 u.t.d. W pojeździe znajdowało się również urządzenie niedozwolone w wymienionym przepisem – C. – a więc wszystkie stwierdzone naruszenia uzasadniały nałożenie wymienionych w decyzji kar pieniężnych.

Od decyzji A. sp. z o.o. wniosła odwołanie z wnioskiem o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania.

Spółka zaprzeczyła wszystkim okolicznościom faktycznym kwestionując wszystkie dowody przeprowadzone przez organ administracji.

Wskazując na przepisy art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 87 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 73 u.t.d. spółka kwestionowała zabezpieczenie paragonów fiskalnych jako dowodów w sprawie. W jej ocenie błędnie ustalono by kontrolowany przewóz był przewozem wykonywanym w imieniu skarżącej, ponieważ w pojeździe nie znajdował się pasażer, natomiast paragon fiskalny tej okoliczności nie mógł stwierdzać.

Spółka negowała by w pojeździe znajdował się taksometr, gdyż w jej przekonaniu był to drogomierz, czyli urządzenie nie zakwestionowane przez art. 18 ust. 5 u.t.d. Na dachu pojazdu nie znajdowało się urządzenie techniczne niedozwolone w tym przepisem, zaś numery umieszczone na pojeździe nie należały do skarżącej, lecz do przedsiębiorcy [...], ponadto wszystkie urządzenia były w pojeździe wyłączone. Z tych względów organ administracji dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego z naruszeniem art. 80 k.p.a.

Podkreślano, że okazana do kontroli licencja nie zawierała ograniczeń w zakresie wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym. Spółka natomiast wykonuje przewóz rzeczy samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, a więc do tych przewozów nie stosuje się przepisów ustawy. Jedynie incydentalnie dokonuje przewozu osób obsługując konferencje, wesela czy rauty.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzją w mocy.

Organ odwoławczy podkreślał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem wymaganych przepisów, zgodnie z którymi (art. 93 ust. 3 u.t.d.) nadano decyzji I instancji rygor natychmiastowej wykonalności, a także strona postępowania została prawidłowo ustalona.

Kwestionowane urządzenie jako taksometr w istocie było taksometrem, co wynika dokumentacji dotyczącej tego urządzenia, bowiem na podstawie wskazań na wyświetlaczu urządzenia kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej.

W postępowaniu wykazano, że na pojeździe znajdowały się napisy niedozwolone przez art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca posługując się określeniem "nazwa", a nie "firma" przedsiębiorcy nie dopuszcza umieszczania także napisów stwierdzonych podczas kontroli.

Na dachu pojazdu umieszczono niedozwolone przez art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. urządzenie. Urządzenie to identyfikowało pojazd z taksówką co, w ocenie organu, jest niedopuszczalne, gdyż wprowadza potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu.

Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 135 k.p.a. wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji jest pozostawione do uznania organu administracji i może nastąpić jedynie w uzasadnionych przypadkach. W sprawie organ nie dopatrzył uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku mając na uwadze fakt, że spółka wielokrotnie dopuszcza się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, pomimo wielu już zapadłych wyroków sądu administracyjnego stwierdzających te naruszenia.

Na decyzję A. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji, zawieszenie postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

- art. 75 oraz art. 89 ust. 5 u.t.d. - bowiem karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nałożono decyzją administracyjną, którą wydano na podstawie protokołu sporządzonego podczas kontroli, zaś art. 75 u.t.d. zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a - c u.t.d. na podstawie protokołu kontroli. Ponadto obecnie w art. 89 ust. 5 u.t.d. ustawodawca nie zawarł umocowania do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d., oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego i nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie drogowym na podstawie ww. dokumentu;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec nieustalenia przez ten organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, przesłanki umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki dotyczące odpowiedzialności skarżącej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a - lit. c u.t.d.;

- art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.t.d., poprzez ustalenie rodzaju usługi wyłącznie na podstawie zeznań świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu, podczas gdy dowód ten przeprowadzono z naruszeniem art. 73 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.t.d., gdyż kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie stronę skarżącą (udostępniał dokumenty, pojazd, wnosił uwagi do protokołu, udzielał wyjaśnień w imieniu skarżącej, podpisywał protokół), zaś jego czynności jako podejmowane w imieniu skarżącej były dla niej wiążące, zatem winien zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku kontroli, ewentualnie winien zostać przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego;

- art. 142 k.p.a., art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu odwołania odnoszącego się do postanowienia w zakresie oddalenia wniosków dowodowych skarżącej złożonych w trakcie postępowania przed organem I instancji

- art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., gdyż z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonanej usługi oraz okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony podczas gdy organ nie ustalił okoliczności istotnych w sprawie oraz oddalił wnioski dowodowe strony;

- art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był umieszczony lub używany taksometr, co spowodowało oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez organ I instancji;

- art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. przez niezasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczono oznaczenia identyfikujące skarżącą oraz jej numer telefonu, podczas gdy na pojeździe nie umiszczono znaczeń będących nazwą lub numerem telefonu skarżącego przedsiębiorcy

- art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy obu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez organ I instancji;

- art. 4 ust. 11 u.t.d. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącego;

- art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas gdy przepis ten jest sprzeczny z przepisami Konstytucji RP.

Skarżąca spółka wniosła również o zawieszenie - na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowana jako p.p.s.a., postępowania sądowoadministracyjnego podając, że przed Trybunałem Konstytucyjnym RP toczy się postępowanie, którego przedmiotem jest stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. W uzasadnieniu skargi szczegółowo uzasadniła poszczególne zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wnosił o oddalenie skargi, przywołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uznał nadto, że w niniejszym przypadku nie nastąpiło naruszenie wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i w sposób niepozostawiający wątpliwości, następnie w oparciu o odpowiednie przepisy wymierzono prawidłową karę pieniężną. Odnosząc się do wniosku o zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego organ wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem fakt złożenia kolejnej skargi do Trybunału Konstytucyjnego RP o niezgodność art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP nie jest przesłanką przemawiającą w niniejszej sprawie z zawieszeniem postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że pod ww. sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której skarżący podmiot wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe.

Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować od tego, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

W rozpoznawanej sprawie w zarzutach formułowanych w skardze skarżąca wskazywała na występującą (w jej ocenie) niezgodność uregulowań zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 189/09 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego, w której Sąd ten również nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnianego także jak w rozpoznawanej sprawie zawisłością przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy pod sygnaturą TS 224/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącej o naruszeniu przez organ administracji art. 4 pkt 11 u.t.d. Zdaniem skarżącej w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera a wydruk z paragony fiskalnego nie stwierdzał jaki przewóz kierowca wykonał wcześniej, więc nie można było uznać, że zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym. Należy zauważyć, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdowała się kasa fiskalna podłączona do taksometru. Kierujący pojazdem nie wykazał by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Natomiast w swoich zeznaniach podał, że wykonywał usługi przewozu kontrolowanym pojazdem na rzecz skarżącej spółki. Dowodem na potwierdzenie tych zeznań jest paragon fiskalny zabezpieczony w trakcie kontroli, który wbrew twierdzeniom spółki (zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a.) był dowodami w sprawie. Należy bowiem podkreślić, że w myśl wymienionego przepisu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawa, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie było sprzeczne z prawem dopuszczenie dowodu z tego dokumentu. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także zdjęcia fotograficzne, jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżącej o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również protokółu kontroli nie było trafne. Wywodzenie przez skarżącą na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli zawartych w protokóle kontroli jedynie do wskazanym w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18. W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącej, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania.

Ustawa o transporcie drogowym nie zna instytucji przygotowania do popełnienia naruszenia, dlatego dla stwierdzenia, że transport drogowy jest wykonywany wystarczającym jest ustalenie, iż do wykonania tej usługi może realnie dojść. Gdyby bowiem kontrolowany pojazd i kierowca znajdowali się na drodze w celach wyłącznie prywatnych to sam pojazd nie powinien posiadać oznaczeń wskazujących na jego przeznaczenie, a kierowca powinien posiadać stosowny dokument od właściciela pojazdu (skarżącej spółki) stwierdzający na przykład fakt przebywania na urlopie i użyczenia mu samochodu przez właściciela dla celów prywatnych. Dowodów na te okoliczności spółka nie przedłożyła.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżącej, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu rzeczy. Zgodnie bowiem z posiadaną licencją przez spółkę była ona uprawniona wyłącznie do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, a nie przewozu rzeczy. W kontrolowanym pojeździe nie ustalono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca zeznając w charakterze świadka nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie spółki o tym, że zasadniczo trudni się przewozem przesyłek małogabarytowych nie zostało przez nią wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżąca w skardze podała, że wykonuje (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże spółka nie przedstawiła żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.) na potwierdzenie wykonania tych przewozów. W związku z tym paragon fiskalny był dowodem wskazującym na realizację przez skarżącą przewozów wykonywanych zgodnie z posiadaną licencją.

Zawarta w przepisie art. 4 pkt 11 u.t.d. enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innej od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d. jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Analiza treści powyższych przepisów wskazuje w sposób jednoznaczny, że przewozy okazjonalne są odrębnym rodzajem przewozów od transport drogowy taksówką. Dlatego do przewozów tych mają zastosowanie ograniczenia wynikające z art. 18 ust. 5 u.t.d., co do wyposażenia pojazdu wykonującego przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Umieszczenie na dachu pojazdu przez skarżącą banera, spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Nie muszą więc być to urządzenia koniecznie podłączone do instalacji elektrycznej i podświetlane. Należy zauważyć, że wprowadzenie powyższego zakazu było niewątpliwie podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu, w rozumieniu przewozu okazjonalnego na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że jedną z charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów jest umieszczenie na dachu pojazdu urządzenia technicznego zwanego potocznie "szopką". Takim urządzeniem był ów baner imitującej urządzenie instalowane na dachu taksówki. Natomiast celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki posiadającym akcesoria (urządzenia) mogące być zainstalowane jedynie w taksówce. Z tych względów, wobec naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., organ administracji miał uzasadnioną podstawę do zastosowania sankcji określonej w zaskarżonej decyzji. Organ Policji zasadnie w ocenie Sądu orzekającego w sprawie nie uwzględnił wniosku dowodowego w postaci opinii biegłego polonisty co do rozumienia czym, jakiego rodzaju, było urządzenie zainstalowane na dachu kontrolowanego pojazdu. Biegła polonistka nie mogła bowiem wydać opinii o charakterze technicznym kwalifikującym przedmiotowe urządzenie, jako spełniające lub nie spełniające hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisów z numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta.

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy umieszczony na pojeździe numer telefonu należy do skarżącej Sąd uznał, iż nie ulega wątpliwości, że skarżąca wykonując przewóz okazjonalny, dopuściła się naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d. Pojazd posiadał na obu bokach i na pokrywie silnika oznakowanie "[...]" z nr telefonu "[...]". Umieszczenie powyższego oznakowania pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., bowiem ustawodawca w ww. przepisie określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Elementy te zostały określone alternatywnie, zatem umieszczenie choćby jednego z nich skutkuje odpowiedzialnością administracyjną o której mowa w ustawie o transporcie drogowym. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż firma, pod którą aktualnie działa A. Sp. z o.o. poprzednio brzmiała "[...]" Sp. z o.o., zatem aktualna firma skarżącej jest kontynuacją poprzedniego bytu prawnego. Tym samym zarzut o braku przesłanki z art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy nie jest trafny, a nałożona przez organ administracji kara pieniężna za naruszenie tego przepisu była uzasadniona.

Sąd nie uznał zarzutu skarżącej, o braku przesłanek do skategoryzowania urządzenia umieszczonego w kontrolowanym pojeździe jako taksometru, za niezasadny. Do urządzenia tego, marki C. możliwe było podłączenie kasy fiskalnej, co miało miejsce w kontrolowanym pojeździe, w celu dokonywania wydruków paragonów fiskalnych dla pasażerów. Ustalenia organu administracji w tym zakresie są jednoznaczne, stąd twierdzenie skarżącej o tym, że przedmiotowe urządzenie nie było taksometrem nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym w sprawie. Zainstalowanie takiego urządzenia spełnia przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Urządzenie to było nie tylko zainstalowane, ale również używane przez kierowcę dowodem czego są zabezpieczone w toku kontroli paragony fiskalne. W związku z tym nałożenie kary pieniężnej w tym zakresie było również zasadne.

W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane stronie. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez spółkę jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa jako taksometr, a strona skarżąca jako drogomierz. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.