Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2169/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 15
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 1 031 (słownie jeden tysiąc trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 7, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].05.2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2850 zł.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Powyższe naruszenia ustalono dnia [...] kwietnia 2019 r. w miejscowości [...] podczas kontroli pojazdu członowego składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej.: [...], wraz z naczepą marki [...] o nr rej.: [...]. Wymieniony pojazd prowadzony był przez kierowcę T. O. legitymującego się prawem jazdy nr [...]. Kierowca okazał do kontroli dokumenty w tym kartę kierowcy nr [...].

Organ przeanalizował dane cyfrowe z karty kontrolowanego kierowcy stwierdzając, iż w dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 4 godziny 45 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 15 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...] prowadził pojazd przez 5 godzin 30 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 4 godziny 58 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 28 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...] prowadził pojazd przez 5 godzin 35 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma – 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę i 5 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...] prowadził pojazd przez 5godzin 53 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma – 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę i 23 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].03.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 5 godzin 9 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 39 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].04.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 4 godziny 49 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 19 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].04.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 5 godzin 16 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 46 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].04.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 6 godzin 14 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 44 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 700,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [... ] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

W dniu [...].04.2019 r. - od godz. [...]do godz. [...]prowadził pojazd przez 4 godziny 45 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 15 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] załącznika nr [...] do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Organ stwierdził, że łączna kara pieniężna za naruszenia wynosi 2850 zł. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ uznał, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

GIDT stwierdził, że w toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów mogących zwolnić z odpowiedzialności na podstawie art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, nie ma także zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na konkretnie wskazane orzeczenia sądowe.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]" sp. z o.o., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie w całości postępowania; względnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania .

Podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 1, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności w celu wyjaśnienia, czy u skarżącej obowiązuje właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, także poprzez niezasadnie pominięcie złożonych wniosków dowodowych w postaci dowodów z:

a) dokumentu "Zakresu czynności dla pracownika na stanowisku kierowcy" podpisanego przez T. O..

b) przesłuchania w charakterze świadka osoby zajmującej się w Spółce organizacją procesów transportowych – P. C.,

które to dowody zostały przywołane na okoliczność zapewnienia przez stronę właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów oraz zapewnienia prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania odpowiednich przepisów, a nadto pozostawały w kontraście do zeznań świadka T. O. i podważały wiarygodność złożonych przez świadka zeznań.

Powyższe doprowadziło w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że skarżąca nie zapewnia w swoim zakładzie pracy prawidłowej organizacji pracy kierowców;

2) art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka T. O., przez co organ uniemożliwił skarżącej udział

w przeprowadzeniu tego dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;

3) art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez:

- brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek nie pouczenia skarżącej o treści art. 92b i 92c Ustawy o transporcie drogowym a w konsekwencji niezbadanie, czy zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy;

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, pomimo, że skarżąca wskazywała na istnienie okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych;

- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego nałożenia kary pieniężnej na stronę;

- błędne i wewnętrzne sprzeczne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na wadliwym naliczeniu ilości przekroczeń maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, poprzez bezpodstawne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, że pracownik strony dokonał 10 przekroczeń do mniej niż 30 minut, 6 przekroczeń w zakresie 30 minut - 1 godzina i 30 minut oraz 1 przekroczenia powyżej 1 godziny i 30 minut, podczas gdy z protokołu kontroli i chociażby z treści samej decyzji wynika, że pracownik strony miał się dopuścić wyłącznie 10 przekroczeń w ogóle. Organ I instancji nałożył tym samym na stronę karę co najmniej nadmierną i dopuścił się podwójnego ukarania strony za te same czyny;

- bezpodstawne przyjęcie, że przedsiębiorca zatrudniający kierowców w ruchu drogowym odpowiada za ich przekroczenia przepisów transportowych na zasadzie ryzyka, podczas gdy zasada ta nie wynika z żadnych norm prawnych, a jako daleko idące odstępstwo od zasad ogólnych odpowiedzialności i to na niekorzyść strony, podstawa odpowiedzialności na zasadzie ryzyka musi być wprost wyartykułowana w przepisach prawa.

4) art. 86 kpa w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z przesłuchania przedstawiciela strony, podczas gdy po wyczerpaniu innych środków dowodowych niewyjaśniona pozostała okoliczność czy u skarżącej obowiązuje właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

5) art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, zwłaszcza poprzez nienależyte wyjaśnienie ilości przekroczeń dopuszczalnego ciągłego czasu pracy powyżej 30 minut, oraz braku wyjaśnień jakie czynności wyjaśniające podjął organ w celu ustalenia, czy strona nie wypełnia podstaw do odstąpienia od wymierzania kary pieniężnej na zasadzie art. 92b i 92c Ustawy, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

6) art. 136 kpa poprzez bezpodstawne pominięcie złożonych w odwołaniu dalszych wniosków dowodowych, podczas gdy ich przeprowadzenie nie wiązało się z żadnymi trudnościami i miało pływ na ustalenie istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca nie zapewnia w swoim zakładzie pracy prawidłowej organizacji pracy kierowców.

7) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji, gdy organ winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.

8) art. 92b oraz 92c, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na niezastosowaniu norm prawnych wynikających z tych przepisów w niniejszym postępowaniu, podczas gdy okoliczność faktyczne sprawy wskazywane przez stronę stanowiły podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 92b i 92c Ustawy.

W uzasadnieni skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 15 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. W orzeczeniu z dnia 22 marca 1996 r. (sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił, że "Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji".

W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął, iż "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone".

Istota zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania, sprowadzająca się do obowiązku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie wymaga dla osiągnięcia takiego rezultatu jedynie wniesienia odwołania w terminie przez legitymowany podmiot. O zakresie rozpatrzenia sprawy nie decydują podniesione zarzuty. Nie ma też znaczenia, czy zostaną podniesione w uzasadnieniu odwołania, czy zgłoszone zostaną w terminie późniejszym, lecz przed rozstrzygnięciem sprawy w II instancji.

Funkcją odwołania jest bowiem doprowadzenie do kontroli decyzji organu I instancji poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Znaczy to, iż organ ten nie jest związany granicami odwołania i jeżeli strona zaskarżyła część decyzji pierwszoinstancyjnej, to nie oznacza to, iż decyzja w pozostałej części stała się ostateczna (wyrok SN z dnia 9 czerwca 1999 r. III RN 7/99-OSNAP 2000, nr 9, poz. 338).

A zatem Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie skarżącej, obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji, przy czym chodzi tu o rozpatrzenie sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, w oparciu o protokół kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2019 roku, organ I instancji ustalił, że kontrolowany kierowca dopuścił się 10 przekroczeń maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. 10 krotnie naruszył właściwe przepisy transportowe.

Wydając rozstrzygnięcie stwierdził zaś, że łącznie przepis przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut naruszono 10 razy, łącznie przepis przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut naruszono 6 razy, łącznie przepis przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut naruszono 1 raz. Tym samym organ stwierdził, że naruszenie wskazanych norm nastąpiło łącznie 17 razy. Skarżąca wywodzi, że taka rozbieżność ma istotny wpływ na wysokość wymierzonej kary.

Organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę w wyniku odwołania skarżącej powyższe pominął milczeniem.

Sąd administracyjny nie przesądza niniejszym orzeczeniem w żaden sposób o merytorycznym rozstrzygnięciu tej sprawy. Uchybienia organu II instancji miały bowiem charakter procesowy, ale były na tyle istotne, że uniemożliwiły obecnie kontrolę sądową podjętej przez ten organ i zaskarżonej przez stronę decyzji odwoławczej pod kątem oceny przesłanek rozstrzygnięcia. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, iż sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, rozpozna odwołanie skarżącej odnosząc się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i nast. p.p.s.a.

-----------------------

9