Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 694/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
odrzucono skargę 1 skarżącego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  i art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skarg M. Z. i E. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I .odrzuca skargę M. Z.; II. oddala skargę E. Z..


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 5 września 2019 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił D.R. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z garażem wbudowanym wraz z instalacjami wewnętrznymi: gaz, wod.-kan., co., went.-mech., energii elektrycznej, instalacjami po terenie: gaz, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej /wiz/, na dz. nr [...], obręb 3, j. ewid., przy ul. H. w K..

Od decyzji tej odwołały się strony postępowania - E.Z.(właścicielka działki nr [...], graniczącej z terenem inwestycji) oraz M.Z.(współwłaściciel działki nr [...], graniczącej z terenem inwestycji).

Wojewoda decyzją z dnia 27 marca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 1[...] § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2020.256) - zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. 2019.1186 ze zmianami) -zwanej dalej Pb.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego Wojewoda, w piśmie z 13 stycznia 2020 r., znak: [...] wezwał inwestora o: przedłożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane; trwałe spięcie 4 egzemplarzy projektu budowlanego; przedłożenie aktualnych warunków przyłączenia inwestycji do sieci gazowej, gdyż te załączone do projektu budowlanego straciły ważność 20 maja 2019 r.

W odpowiedzi inwestor dokonał przygotowania wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego oraz przedłożył żądane oświadczenie projektanta i warunki przyłączenia do sieci gazowej z 18 lipca 2019 r. (ważne do 18 lipca 2021 r.) wydane przez Polską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. (por. protokół z 10 lutego 2020 r.). Wobec powyższego stwierdza się, że inwestor dysponuje aktualnymi warunkami przyłączenia inwestycji do sieci gazowej.

Dalej wskazano, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące.

Analiza akt sprawy wykazała, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania inwestycji jako teren nieruchomości dz. ewid. [...] (działka inwestycyjna) oraz działki ewid. nr [...] i [...] obr. [...] K. w K..

Badając zasadność argumentów odwołania stwierdzono, że przedmiotem inwestycji jest budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. W każdym z budynków zaplanowano 2 lokale mieszkalne. Planowane budynki zaprojektowano w centralne części działki nr [...], w odległości: 4,29 m od granicy z zabudowaną działką nr [...]; 4,04 m od granicy z zabudowaną działką nr [...]; 8,03 m od granicy z zabudowana działka nr [...]; 6 m od granicy z działką drogowa nr [...]. Inwestycja powstanie w miejscu budynku, który zostanie rozebrany w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z 12 lipca 2017 r. (projekt budowlany, karta 34). Przyłącza wodociągowe oraz kanalizacyjne, nie objęte przedmiotowym postępowaniem, zostały opisane i zaznaczone na projekcie zagospodarowania terenu (projekt budowlany, karta 57). Planowane budynki będą podpiwniczone. W części podziemnej budynku nr "1" zaplanowano garaż z 4 miejscami postojowymi, służącymi mieszkańcom obu budynków. Wjazd do garażu podziemnego będzie odbywał się po pochylni, której spadek wynosi od 3% do 25%. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. H.. Zjazd z drogi publicznej zostanie zrealizowany w oparciu o decyzję o lokalizacji zjazdu indywidulanego z drogi gminnej (decyzja Prezydenta Miasta K. z 16 lipca 2018 r., znak: [...], zmieniona decyzja z 12 marca 2019 r., znak: [...], projekt budowlany, karty 44-45) i nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Na terenie objętym inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; inwestor dla planowanej inwestycji uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z 7 czerwca 2018 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy (zwaną dalej wz). Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (decyzja z 25 września 2018 r., znak: [...]). Organ odwoławczy dokonał analizy inwestycji z ustaleniami decyzji wz. Szczegółowe warunki zabudowy zostały określone z załączniku nr 1 do decyzji wz i odnoszą się do:

– linii zabudowy, która została zaznaczona na załączniku graficznym w odległości ok. 6 m od granicy działki drogowej ul. H. (tj. działki nr [...]) jako nieprzekraczalna linia zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że budynek nr "1" został zaprojektowany w tej linii, natomiast budynek nr "2" został cofnięty w głąb działki o ok. 1,7 m, co z uwagi na definicję "nieprzekraczalnej linii zabudowy" jest prawidłowe. Wyjaśniono, że linia zabudowy reguluje usytuowanie ściany zewnętrznej (lica) budynku w wiążący sposób, dotyczy natomiast nie drugorzędnych elementów architektonicznych, jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy. W przypadku "nieprzekraczalnej" linii zabudowy nie można sytuować budynku poza tą linią, natomiast w przypadku "obowiązującej" linii zabudowy lico budynku powinno być zaprojektowane w tej linii. Ponieważ w decyzji wz ustalona została nieprzekraczalna linia zabudowy, to za prawidłowe należy uznać planowane usytuowanie projektowanych budynków, gdyż swoim obrysem nie przekraczają tej linii. W związku z powyższym, zarzut odwołania należy uznać za niezasadny;

– wskaźnika powierzchni zabudowy, który winien zawierać się w przedziale 31%-33%. Wskaźnik ten dla projektowanej inwestycji wynosi 32,99% i spełnia ww. warunek;

– wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego, który winien wynosić minimum 40%. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 317,25m na 744,00m i stanowi 42,64% powierzchni terenu działki inwestycyjnej;

– szerokości elewacji frontowej od strony ul. H., która sumarycznie dla dwóch budynków powinna zawierać się w przedziale 14m -16m, i wynosi 14,[...]m (projekt budowlany, karta 54);

– wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która została wyznaczona na poziomie 8,5m-9,5m. Projektowana wysokość górnej attyki będzie wynosić 9,33m licząc od poziomu terenu istniejącego ustalonego na poziomie 220,3 m ( na rysunkach oznaczono, że wysokość budynku liczona od poziomu "0" wynosi 9,18 m, poziom "0" ustalono na wysokości 220,45m n.p.t). Wysokość ta nie będzie przekraczać rzędnej 230 m n.p.t. (220,3m + 9,33m=229,63m).

– wskaźnika liczby miejsc postojowych. Zaprojektowano 4 miejsca postojowe w garażu podziemnym, czyli po 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny, co spełnia warunek dotyczący ww. wskaźnika, określony w pkt 4 lit. c załącznika do decyzji wz. Jednocześnie, wyjaśnia się że zaprojektowanie wszystkich miejsc postojowych w garażu znajdującym się budynku "1" przy jednoczesnym braku jakichkolwiek miejsc postojowych w garażu budynku nr "2" nie narusza ustaleń decyzji wz. Z projektu budowlanego wynika, że użytkownicy budynku "2" będą mieli nieutrudniony dostęp do miejsc postojowych zlokalizowanych w budynku "1" (por. rzuty piwnicy i parteru, karty: 69-70). W odniesieniu do zarzutu odwołania wyjaśniono, że narzucanie inwestorowi rozwiązań projektowych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych w budynkach, gdy ich ilość i dostępność spełnia zapisy decyzji wz, nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

W odniesieniu do zarzutu braku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ujętych w projekcie budowlanym obiektów budowlanych tj. drogi wewnętrznej oraz infrastruktury technicznej wyjaśnia się, że decyzja wz została wydana dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych. Nie jest wymagana odrębna decyzja wz na elementy zagospodarowania terenu takie jak drogi wewnętrzne, chodniki itp. W decyzji poruszone zostały kwestie obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Zatem zarzut ten jest bezzasadny.

W związku z powyższym stwierdzono zgodność inwestycji z decyzją wz.

Analiza materiału dowodowego wykazała zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065) tj.:

– § 12 ust. 1 - budynki zostały zaprojektowane w odległościach większych niż 4 m od granic działki inwestycyjnej;

– § 12 pkt 6 - balkony, tarasy, pochylnia oraz inne drugorzędne elementy zostały zaprojektowane w odległości większej niż 1,5 m od granic działki;

– § 13 - z analizy przesłaniania zawartej w projekcie budowlanym (karty: 55, 58, 59) wynika, że usytuowanie projektowanego budynku umożliwia naturalne oświetlenie istniejących budynków na działkach sąsiednich - odległości planowanych budynków od budynków na działkach nr [...] i [...] są większe od wysokości przesłaniania, określonych zgodnie z tym przepisem;

– §14 — dostęp do drogi publicznej został omówiony wyżej;

– § 29 - inwestycja nie zmieni naturalnego ukształtowania terenu, ponadto jak wynika z materiału dowodowego odprowadzanie wód opadowych zostanie rozwiązane w oparciu o ogólnospławną kanalizację w ul. H. (por. karty 40 i 42), zatem -w odniesieniu do zarzutu (h) - brak jest dowodów na zalewnie terenów sąsiednich w wyniku realizacji inwestycji;

– § 60 określającego minimalny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych - z załączonej do projektu budowlanego analizy (analiza zacienienia, karty 57a i 57b) wynika, że projektowana inwestycja będzie rzucać cień na wschodnia elewację budynku na działce [...] w godzinach od 7 do 10, natomiast na południową i zachodnią elewacje budynku na działce nr [...] w godzinach od 15 do 17. Z zawartych w projekcie analiz i wniosków wynika, że dla obu budynków spełniony zostanie warunek naturalnego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych - z przepisu tego wynika, że przynajmniej jeden pokój w mieszkaniu wielopokojowym musi mieć zapewniony czas nasłonecznienie równy 3 godzin w dniach równonocy w godzinach od 7 do 17. Zatem w przypadku budynków jednorodzinnych bez wydzielonych lokali mieszkalnych, wystarczy, że jeden pokój mieszkalny ma zapewnione nasłonecznienie w wymiarze 3 godzin. Zwrócono uwagę, że odwołująca E.Z. legitymuje się decyzją Prezydenta Miasta K. z 25 maja 2016 r. o pozwoleniu na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku na działce nr [...] (notabene ten sam projektant opracował dokumentacje dla inwestycji na działkach nr [...] i [...]). Z akt sprawy zakończonej tą decyzją wynika, że budynek ten posiada kilka pokoi z oknami od strony południowej (niezacienianej przez przedmiotową inwestycję). Jednocześnie wyjaśniono, że warunek nasłonecznienia, o którym mowa w § 60 dotyczy pokoi mieszkalnych w budynkach i nie określa minimalnego czasu nasłonecznienia terenu działki. Zatem brak jest jakikolwiek podstaw do uznania zasadności zarzutu odwołania.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego zagadnień proceduralnych, opisano szczegółowo kolejne podejmowane przez organ I instancji czynności stwierdzając, że postępowanie było prowadzone sprawnie, a organ dążył do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości podnoszonych przez strony postępowania (zrzucając przy tym ciężar tych wyjaśnień na inwestora).

W kwestii braku kierowania do stron postępowania odrębnych informacji, że organ nie uznał za zasadne zawieszenia postępowania z urzędu, nie stwierdzono uchybień proceduralnych organu. Zasadność zawieszenia postępowania z urzędu ocenia organ prowadzący to postępowanie. W tak oczywistej sytuacji, jaką jest brak jakichkolwiek przesłanek do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (zaskarżenie do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi takiej przesłanki) kwestia braku zasadności zawieszenia z urzędu postępowania została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W zakresie braku możliwości zapoznania się stron postępowania z odpowiedziami inwestora, załączonymi do akt sprawy 2 września 2019 r. wyjaśniono, że miały one charakter pomocniczy dla organu I instancji i jako takie nie stanowiły nowego materiału dowodowego. W odpowiedziach tych inwestor głównie powoływał się na zapisy zawarte w projekcie budowlanym. W ramach tych wyjaśnień, niewielkiej korekcie uległy - zawarte w projekcie budowlanym - omyłki pisarskie, polegające na nieprawidłowym zsumowaniu prawidłowo podanych powierzchni poszczególnych pomieszczeń dla lokalu nr 1B oraz na wskazaniu w tabeli nieprawidłowej powierzchni pomieszczenia 0.L2.05 w lokalu 2A. Takie minimalne korekty omyłek pisarskich nie wpłynęły na zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jako takie nie wymagały, aby strony postępowania się z nimi zapoznały.

Argumenty podnoszone w odwołaniach nie znajdują potwierdzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.Z.(sygn. II SA/Kr 694/20) i E.Z.(sygn. II SA/Kr 874/20).

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2020 r. Sąd połączył obie te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia po sygn. II SA/Kr 694/30., a w pkt I wyroku z tej samej daty odrzucił skargę M.Z..

E.Z. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (dalej: "P.b.") w zw. z art. 12 ust. 7 P.b. przez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, do którego nie załączono decyzji właściwego organu samorządu Izby Inżynierów Budownictwa potwierdzającej uprawnienia inż. P.F. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawniających do przygotowania branży konstrukcyjnej projektu. W związku z tym projekt budowlany nie spełniał minimalnych wymagań formalnych wynikających z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.

2. Naruszenie art. 20 ust. 3 pkt 2 P.b. przez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że projekt obejmujący realizację dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z garażami podziemnymi i płaskim dachem jest projektem obiektów o prostej konstrukcji i podlega zwolnieniu z obowiązku weryfikacji przez projektantów sprawdzających. Zgodnie z prawidłową interpretacją art. 20 ust. 3 pkt 2 P.b., zastosowane w projekcie rozwiązania techniczne uniemożliwiają uznanie przedmiotowego obiektu za obiekt prostej konstrukcji, uzasadniając jego weryfikację przez projektantów sprawdzających.

3. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 1 pkt 4 lit. c warunków zabudowy stanowiących załącznik do decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 7 czerwca 2018 r. przez przyjęcie, że zaprojektowanie czterech miejsc postojowych wewnątrz jednego z dwóch projektowanych budynków jednorodzinnych spełnia kryterium dwóch miejsc postojowych na jeden dom, które wynika z warunków załączonych do decyzji WZiZT. Przy prawidłowej interpretacji przepisów miejsca postojowe powinny być zaprojektowane w każdym z domów osobno lub łącznie w części działki ogólnodostępnej dla właścicieli lokali.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. [...]4 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1[...]) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że w postanowieniu zawartym w pkt I wyroku z dnia 13 listopada 2020 r. Sąd odrzucił skargę M.Z., a uzasadnienie tego postanowienia zostało sporządzone odrębnie. Niniejsze uzasadnienie dotyczy wyłącznie pkt II wyroku, w którym oddalono skargę E.Z. .

Trzeba zgodzić się z Wojewodą, że zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organu obu instancji obowiązki te wykonały, a szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi odzwierciedlenie wykonanych czynności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno – budowlanymi. Odniesiono się do licznych zarzutów wniesionych odwołań. Argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości. Sąd nie dostrzegł również naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uchylenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że jeden z nich stanowi powtórzenie zarzutu podniesionego już wcześniej w odwołaniu. Chodzi mianowicie o kwestię lokalizacji miejsc parkingowych dla obu projektowanych budynków wewnątrz jednego z nich. Zdaniem skarżącej stanowi to naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 1 pkt 4 lit. c warunków zabudowy.

W pkt 4 lit. "c" decyzji o warunkach zabudowy ustalono: dwa miejsca postojowe na jeden dom.

Trzeba zgodzić się z Wojewodą, że powyższy warunek został w niniejszej sprawie spełniony, a umiejscowienie wszystkich czterech miejsc parkingowych wewnątrz jednego z projektowanych budynków nie stanowi uchybienia. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że użytkownicy budynku "2" będą mieli nieutrudniony dostęp do miejsc postojowych zlokalizowanych w budynku "1" (por. rzuty piwnicy i parteru, karty: 69-70). Sąd nie podziela zarzutów, że wymóg 2 miejsc postojowych na każdy projektowany dom, wynikający z warunków stanowiących załącznik do decyzji WZiZT implikuje konieczność zlokalizowania miejsc parkingowych w każdym z budynków osobno, względnie na wspólnej części nieruchomości do której mieszkańcy każdego budynku mają niezakłócony dostęp. Przedmiotowa inwestycja stanowi pewną całość – dwa budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej. Niewątpliwie na etapie użytkowania obiektu będzie trzeba zapewnić faktyczny i prawny dostęp użytkownikom budynku nr "2" do miejsc parkingowych zlokalizowanych w budynku nr "1", niemniej jednak na etapie pozwolenia na budowę nie można rozwiązania takiego uznać za niedopuszczalne.

Kolejny zarzut skargi dotyczy niedołączenia do projektu budowlanego decyzji właściwego organu samorządu Izby Inżynierów Budownictwa potwierdzającej uprawnienia inż. P.F. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawniających do przygotowania branży konstrukcyjnej projektu. Zdaniem skarżącej projekt budowlany nie spełniał minimalnych wymagań formalnych wynikających z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.

Odnosząc się do tego zarzutu trzeba wskazać, że w art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przewidziano, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ten ostatni przepis stanowi, że podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Również z art. 81 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wynika obowiązek organów administracji architektoniczno – budowlanej kontrolowania posiadania przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie uprawnień do pełnienia tych funkcji.

W związku z powyższym, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę powinien sprawdzić, czy projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności.

W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do zaskarżonej decyzji znajduje się decyzja o nadaniu P.F. uprawnień budowlanych nr [...] "do projektowania bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej drogowej" (k. 9). Z kolei na k. 10 projektu jest zaświadczenie, że P.F. o numerze ewidencyjnym [...] jest członkiem P. Izby Inżynierów Budownictwa i posiada wymagane ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej.

W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzję inż. P.F. jest autorem branży konstrukcyjnej. Strona tytułowa projektu budowlanego wskazuje, że posiada on uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń, które są niezbędne do sporządzenia branży konstrukcyjnej projektu domu jednorodzinnego. Prawdą jest, że do projektu nie została załączona decyzja właściwego organu samorządu Inżynierów Budownictwa potwierdzająca posiadanie powołanych uprawnień konstrukcyjnych, a jedynie decyzja w zakresie specjalności inżynieryjnej drogowej.

Trzeba jednak zgodzić się z Wojewodą, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem projektant stosowne uprawnienia w dacie sporządzania projektu posiadał, co organ mógł zweryfikować w ramach prowadzonego postępowania.

Trzeci zarzut skargi dotyczy zastosowania w niniejszej sprawie art. 20 ust. 2 i art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Pierwszy z tych przepisów stanowi: "Projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności". Zgodnie zaś z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe.

Przedmiotem decyzji jest budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Tego rodzaju obiekty zostały wprost wymienione w cytowanym wyżej art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako przykład obiektu o prostej konstrukcji. Niezrozumiałe są wywody skargi zmierzające do wykazania, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z takim obiektem.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione.

Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.