Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 15/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D M na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołań Firmy [...] sp. j. z siedzibą w [...]oraz M M, uchylił decyzję Wojewody [...]z [...]stycznia 2016 r. znak: [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] maja 2014 r. nr [...]w części obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie części projektu zagospodarowania terenu zlokalizowanej pomiędzy południową granicą działki nr ew. [...]obr. [...]a tarasami i południowymi elewacjami budynków oznaczonych na projekcie budowlanym nr [...], i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] maja 2014 r., w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...]z [...]stycznia 2016 r.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) stwierdził, że decyzją z [...]maja 2014 r. Prezydent Miasta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił Firmie [...] sp. j. (dalej: spółka) pozwolenie na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej składającej się z budynku mieszkalnego jednorodzinnego (wolnostojącego) z dwoma lokalami mieszkalnymi (budynek nr 1), trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki nr 2, 3, 4), czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z dwoma lokalami mieszkalnymi każdy z garażem podziemnym wbudowanym (budynki nr 5, 6, 7, 8) z instalacjami wewnętrznymi: wodno - kanalizacyjną, c.o., gazową, elektryczną wraz z odcinkami zalicznikowymi do szafek pomiarowych w ogrodzeniu posesji do budynków, budowie murów oporowych przy pochylniach zjazdowych do garaży, budowie drogi wewnętrznej oraz zjazdu indywidualnego z ul. [...] oraz rozbudowie sieci wodociągowej [...] oraz sieci kanalizacji sanitarnej [...] przy ul. [...]na działkach nr ew. [...]i [...], obr. [...].

Ww. decyzja na wniosek inwestora została zmieniona przez Prezydenta Miasta [...]decyzjami z [...] września 2015 r. nr [...]i z [...]grudnia 2015 r. nr [...].

W wyniku rozpoznania wniosku M M Wojewoda [...]decyzją z [...]stycznia 2016 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] maja 2014 r. w zakresie części projektu zagospodarowania terenu zlokalizowanej pomiędzy południową granicą działki nr ew. [...], obr. [...] a tarasami i południowymi elewacjami budynków oznaczonych na projekcie budowlanym nr 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8, w pozostałym zakresie odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Odwołania od ww. decyzji wniosła spółka oraz M M.

We wskazanej wyżej decyzji z [...] maja 2017 r. GINB przyjął, że decyzja organu I instancji w sposób wadliwy rozstrzygnęła o zaistnieniu w decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...]maja 2014 r. wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie stwierdził, aby ww. decyzja naruszała rażąco art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej: p.b. (inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane; przedmiotowa inwestycja nie narusza planu miejscowego; projektowane budynki w zabudowie szeregowej są budynkami jednorodzinnymi). Ponadto przedmiotowa inwestycja, zdaniem GINB, nie narusza rażąco § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej: rozporządzenie MI, w zakresie norm odległościowych od granicy działek sąsiednich. Elewacje poszczególnych budynków zaprojektowano z uwzględnieniem wymaganych 4 m dla ścian z otworami okiennymi i 3 m dla ścian bez otworów okiennych. Kwestionowane przez skarżącą tarasy budynków nr 5-8 oraz pochylnie zjazdowe do garaży budynków nr 4 i 5 zaprojektowane od strony działki nr ew. [...]zostały usytuowane w minimalnej odległości 1,52 m od granicy tej działki. Takie rozwiązanie nie narusza rażąco § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia MI. W ocenie GINB, argumentacja odwołującej odnosząca się do wykładni § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia MI nie może prowadzić do uznania, że kontrolowana decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Rażąco naruszone mogą być wyłącznie przepisy jednoznaczne, niewymagające interpretacji. Odnosząc się do kwestii zaprojektowanych od strony działek nr ew. [...] i [...]skarp pod tarasami, pochylniami zjazdowymi do garaży oraz budynkami nr 2-8, GINB uznał, że okoliczności wskazane przez organ I instancji nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej decyzji. Choć znajduje potwierdzenie zarzut, że przedmiotowa inwestycja w kształcie zatwierdzonym przez pozwolenie na budowę narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 29 ww. rozporządzenia MI w zakresie odprowadzania wód opadowych z tarasów na teren sąsiednich działek nr ew. [...] i [...]poprzez usypanie skarp o wysokości 2 m, których spadek jest wprost na te działki, jednak nie jest to wystarczające do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W ocenie GINB, dla tej oceny ma znaczenie, że decyzja z [...]maja 2014 r. została zmieniona decyzjami z [...] września 2015 r. i z [...]grudnia 2015 r. W wyniku zmian uwzględniono kwestię odprowadzania wód z uwzględnieniem terenów sąsiednich nieruchomości. Jakkolwiek, w ocenie GINB, decyzja o zmianie pozwolenia na budowę nie jest instrumentem służącym usunięciu wadliwości pozwolenia na budowę, to jednak, mając na uwadze nadzwyczajny charakter postępowania, zatwierdzone zmiany nie mogły zostać pominięte przy ocenie skutków stwierdzonego wyżej uchybienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zmiana decyzji zastępuje jej dotychczasową część. Organ zauważył, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wymaga spełnienia trzech przesłanek, tj. oczywistego naruszenia przepisu, charakteru przepisu i właśnie niemożliwych do pogodzenia skutków społeczno-gospodarczych. Zdaniem organu odwoławczego, sporna inwestycja nie narusza rażąco również przepisów rozporządzenia MI - § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 13 (przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 i § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 i nast. (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe). Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...] września 2013 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej – ulica [...]w [...]– na działkę nr ew. [...]na czas nieokreślony. W ocenie GINB, parametry ww. zjazdu nie naruszają rażąco § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołującej organ wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania ocenie podlegała wyłącznie inwestycja w jej projektowanym kształcie. Kwestie faktycznego wykonywania robót budowlanych oraz ich zgodności z projektem pozostają we właściwości organów nadzoru budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] maja 2017 r. złożyła M M, zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...]maja 2014 r. i z [...]grudnia 2015 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w części, w jakiej został nieuwzględniony interes społeczny i indywidualny obywatela poprzez wydanie decyzji dotkniętej wewnętrznym brakiem spójności w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego, dotkniętej brakiem ustosunkowania się do wszystkich podniesionych uwag w odwołaniu od decyzji i w innych pismach kierowanych w sprawie, niezgodnej z przepisami prawa, naruszającej § 12 rozporządzenia MI poprzez jego błędne zastosowanie, a także wobec "nie uznania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., że decyzja Prezydenta Miasta [...]nr [...]z dnia [...]maja 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa".

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddaleniem, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 25 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej - D M (córka) poinformowała, że na skutek darowizny stała się właścicielką nieruchomości (działa nr ew [...]), przedstawiając sporządzoną w formie aktu notarialnego umowę darowizny Rep. A [...]z [...] września 2017 r.

Pismem procesowym z 14 marca 2018 r. spółka wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że stanowisko przyjęte w sprawie przez GINB jest prawidłowe. W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2018 r. skarżąca przedstawiła dodatkową argumentację w zakresie podnoszonych przez siebie zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 maja 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1692/17 uchylił zaskarżoną decyzję GINB w pkt. 1. (pkt I), oddalając skargę D M w pozostałym zakresie (pkt II), jednakże w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej przez spółkę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 2658/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji GINB z [...] maja 2017 r. r. w części objętej rozpoznaniem doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ rozstrzygnięcie to nie narusza prawa w stopniu nakazującym jego uchylenie lub też stwierdzenie jego nieważności.

W pierwszym rzędzie w kontekście faktu, że zaskarżona decyzja GINB została już uprzednio poddana kontroli sądowej, w ramach której WSA w Warszawie wyrokiem z 7 maja 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1692/17 orzekł o uchyleniu w części ww. decyzji, tj. w zakresie jej pkt. 1 (pkt I wyroku), natomiast orzeczenie to wskutek zaskarżenia przez spółkę jego pkt. I zostało uchylone wyrokiem NSA z 16 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 2658/18 i sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany wskazać na trzy okoliczności mające zasadniczy wpływ na przyjętą wyżej ocenę uzasadniającą oddalenie skargi.

Pierwsza ma związek ze wskazaniem, że objęcie granicami zaskarżenia w skardze kasacyjnej złożonej przez spółkę orzeczenia Sądu I instancji zawężonego do rozstrzygnięcia zamieszczonego w jego pkt. I. determinuje uznanie, iż przekazana do ponownego rozpoznania sprawa wskutek wydania przez NSA wyroku, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., nakłada na Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązek kontroli wyłącznie tej części decyzji, która podlegała rozpoznaniu przez Sąd I instancji w ramach orzeczenia podjętego w pkt. I.

Druga okoliczność jest związana z konstrukcją kontroli sądowej działania administracji przez sąd sprawiającą, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany do odniesienia się tylko do tych kwestii prawnych, które spowodowały, że w ocenie Sądu I instancji odmowa stwierdzenia przez GINB nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...]maja 2014 r. musiała zostać uznana za nieuzasadnioną, a jednocześnie przez NSA orzekającego w sprawie w granicach zarzutów skargi kasacyjnej ocena prawna Sądu I instancji została uznana za błędną. W tak wyznaczonych granicach, mając na uwadze treść wyroku NSA, pozostaje zagadnienia związane z rozważeniem, czy decyzji z [...] maja 2014 r. w świetle okoliczności faktycznych sprawy można postawić uprawniony zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 i § 29 rozporządzenia MI. Konsekwencją powyższego wniosku jest przyjęcie, że na obecnym etapie postępowania sądowego charakter niesporny mają nie tylko te zagadnienia, które w toku postępowania administracyjnego wykraczały poza przysługujący skarżącej interes prawny, ale taki charakter należy nadać także innym kwestiom łączącym się z oceną legalności zaskarżonej decyzji, które zdaniem Sądu I instancji nie oddziaływały na wynik sprawy, albowiem, wbrew zarzutom skargi, nie zostały wadliwie ocenione przez GINB.

Trzecia okoliczność ma związek z uwzględnieniem w niniejszej sprawie dyspozycji art. 190 p.p.s.a. W myśl wskazanego przepisu, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się przez Sąd I instancji ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA może być wyłączony jedynie w wyjątkowych sytuacjach – które w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca – a mianowicie tylko w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego. Przez wykładnię prawa należy zasadniczo rozumieć wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. Wiążące wyjaśnienie treści przepisów prawa materialnego i prawa procesowego oraz sposobu ich stosowania w danej sprawie jest istotą instrumentu prawnego, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r. sygn. II OSK 3840/19).

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu NSA ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie przyjmuje, że nie może formułować oceny prawnej, która, uwzględniając treść oraz zakres wyjaśnień zamieszczonych w wyroku NSA z 16 grudnia 2020 r., w inny sposób od ujawnionego w tym orzeczeniu określałaby sposób wykładni nadanej wskazanym przez NSA przepisom. W tym kontekście przypomnieć zaś trzeba, że NSA jednoznacznie stwierdził, jaka wykładnia powinna być nadawana, po pierwsze, § 3 pkt 15 rozporządzenia MI w zakresie użytego w nim pojęcia "poziomu terenu", po drugie, pojęcia "kondygnacji podziemnej" w rozumieniu § 3 pkt 17 cyt. aktu i po trzecie, jak należy rozumieć pojęcie "części podziemnej budynku", którym ustawodawca posłużył się w § 12 ust. 7 rozporządzenia MI (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej). Przyjmując, że § 12 ust. 7 rozporządzenia MI odnosi się do części podziemnej budynku, której nie można utożsamiać wyłącznie z kondygnacją podziemną, a jednocześnie uwzględniając, że w rozpoznawanej sprawie z projektu budowlanego, jak zasadnie zauważył NSA, wynika, iż na stropie garażu (płycie żelbetowej) została zaprojektowana dodatkowo warstwa spadkowa z wylewki betonowej zbrojonej z betonu, zwieńczona płytkami mrozoodpornymi (gres), stanowiąca taras, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodzić się należy z tą oceną GINB, która wskazuje, że Prezydent Miasta [...]nie dopuścił się rażącego naruszenia § 12 rozporządzenia MI, wydając decyzję z [...] maja 2014 r. Jest to spowodowane stwierdzeniem, że wbrew ocenie wyrażonej w wyroku z 7 maja 2018 r. posadowienie zagłębionych w gruncie ścian budynków nr 5, 6, 7 i 8 musi być odczytywane jako odpowiadające treści § 12 ust. 7 rozporządzenia MI, a równocześnie będące przedmiotem podniesionych przez skarżącą zarzutów tarasy ww. budynków nr 5, 6, 7 i 8 zostały zaprojektowane od strony działki nr ew. [...]w wymaganej minimalnej odległości od granicy działki (1,52 m), mając na uwadze treść podlegającego w tym przypadku zastosowaniu § 12 ust. 5 rozporządzenia MI. Powoduje to, że organowi administracji architektoniczno-budowlanej nie można było w sprawie postawić zarzutu rażącego uchybienia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzić (pozytywnie zweryfikować) zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i ustalenie tej treści przyjęte przez GINB nie narusza wskazanych w skardze przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zdania, że powyższy wniosek ograniczyć należy wyłącznie do dyspozycji § 12 rozporządzenia MI, ponieważ przyjmuje za GINB, że w kontrolowanej sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego w tej postaci, która wynikała z wniosku inwestora, musi być traktowane jako równoważne naruszeniu przez Prezydenta Miasta [...] § 29 rozporządzenia MI. Przepis ten stanowi, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Odnośnie do kwestii naruszenia powyższego przepisu w związku z zaprojektowanym spływem wód opadowych w kierunki działki nr ew. [...]należącej do skarżącej NSA wyraził w wyroku z 16 grudnia 2020 r. stanowisko zasadniczo aprobujące pogląd Sądu I instancji, niemniej opatrzył go zastrzeżeniem, że okoliczność ta nie jest wystarczająca do stwierdzenia, iż sporna decyzja Prezydenta Miasta [...]została z tego powodu wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem NSA, w tym zakresie należy bowiem uwzględnić nie tylko sam bezsporny fakt oczywistego naruszenia zakazu, o którym mowa w § 29 rozporządzenia MI, ale również rzeczywiste, a nie jedynie potencjalne skutki, które z tym naruszeniem się wiążą. Odnośnie do nich NSA z kolei wyraził stanowisko, zgodnie z którym ocena ich procesowego znaczenia nie może pomijać ewentualnej modyfikacji rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzania wód opadowych, która w rozpoznawanej sprawie wynikała z wystąpienia przez inwestora o zmianę spornej decyzji i w konsekwencji zatwierdzenia zmiennych rozwiązań projektowych ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...]z [...] grudnia 2015 r. W analizowanych zakresie stanowisko NSA zamieszczone w wyroku z 16 grudnia 2020 r. odnośnie do wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i § 29 rozporządzenia MI nie wykazuje zasadniczych rozbieżności z poglądem uprzednio sformułowanym przez GINB stanowiącym podstawę odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...]maja 2014 r., co determinuje uznanie, że zarzuty skargi, które odmiennie oceniają zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w kontekście powyższego zagadnienia, nie mogą być uznane przez Sąd za trafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się wiążącym wskazaniem NSA, stwierdza bowiem, że nie dostrzega jednoznacznie dających się ustalić negatywnych skutków społeczno-gospodarczych wynikających z zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego w jego pierwotnej (niezgodnej z prawem) postaci. Przyjmuje, że względnie szybko, tj. jeszcze w trakcie procesu inwestycyjnego inwestor skutecznie wniósł o zmianę rozwiązań naruszających § 29 rozporządzenia MI, co w sytuacji udzielenia pozwolenia na użytkowanie dla spornego przedsięwzięcia opierającego się o rozwiązania wynikające wprawdzie z decyzji z [...]maja 2014 r., niemniej zmienionej kolejnymi decyzjami z [...] września 2015 r. i z [...]grudnia 2015 r., każe działanie Prezydenta Miasta [...]wyłączyć z zakresu zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W zaskarżonej decyzji GINB prawidłowo wskazał, że zamienna dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta [...]z [...]grudnia 2015 r. przyjęła m.in. zmianę ukształtowania skarp przy tarasach budynków nr 2-8 poprzez ich wypłaszczenie w miejscach, gdzie to było możliwe z uwagi na odległość od granicy działki albo ich ustabilizowanie siatką, co miało służyć osiągnięciu optymalnego spadku i skutecznego odprowadzenia wody opadowej do korytek naziemnych zaprojektowanych wzdłuż ogrodzenia działki od strony południowej. Wzdłuż całej granicy południowej działki inwestycyjnej nr ew. [...]zaprojektowano u podstaw nadsypanych skarp odwodnienie liniowe podłączone do przewodów kanalizacji deszczowej zbiorczej na działce inwestycyjnej (Zamienny projekt budowlany. Zamienny projekt zagospodarowania działki i przekrój przez teren A-A., Nr akr.: Z-2 i Z-3, s. 79-80), co, jak trafnie przyjął GINB, powoduje, że pierwotnego usypania skarp o wysokości ok. 2 m, których spadek skierowano wprost na działki sąsiadujące, w tym nieruchomość skarżącej D M, nie można postrzegać jako samoistnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z [...]maja 2014 r., jeżeli w trakcie realizacji inwestycji doszło do doprowadzenia inwestycji do stanu odpowiadającego normie § 29 rozporządzenia MI.

Konsekwencją przyjęcia powyższych wniosków przy ponownym rozpoznaniu sprawy w granicach jej zaskarżenia oraz przy uwzględnieniu dyspozycji art. 190 p.p.s.a. jest stwierdzenie przez Sąd, że brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja GINB z [...] maja 2017 r. nie odpowiada prawu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.