Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1508/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 240/17 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w L. na uchwałę Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Dolnośląskiego 2016-2022 postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej "skarżąca") na uchwałę Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie uchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Dolnośląskiego 2016-2022.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy II SA/Wr 237/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 października 2017 r. po rozpoznaniu skargi F. Sp. z o.o. w W. stwierdził nieważność w całości uchwały zaskarżonej w niniejszej sprawie, tj. uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2016 r. Nr XXIX/934/16 w przedmiocie uchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Dolnośląskiego 2016-2022. W ocenie Sądu prawomocne zakończenie powyższego postępowania będzie zatem miało wpływ na ocenę niniejszej sprawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. sp. z o.o. z siedzibą w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 141 § 4 (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu skarżonego postanowienia przesłanek upoważniających Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a., w szczególności pod kątem wykazania wystąpienia w sprawie głównej zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uniemożliwia stronie skarżącej wdanie się w polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu;

- art. 2 p.p.s.a. i art. 111 § 1 p.p.s.a. z uwagi na bezpodstawne uchylenie się od merytorycznego rozpoznania sprawy, w sytuacji gdy przedmiotowa sprawa wraz z powołaną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia odrębną sprawą sądowoadministracyjną nadawała się do wspólnego rozpoznania na tym samym posiedzeniu sądowym;

- art. 7 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez doprowadzenie do bezpodstawnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego godzącego w nakaz rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki i z poszanowaniem zasady szybkości postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jednakże zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej (M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wolters Kluwer 2011, uw. 3 do art. 125).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę, że uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2016 r., nr XXIX/934/16 w sprawie w sprawie uchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Dolnośląskiego 2016-2022 stanowiła również przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 237/17 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynik postępowania w sprawie II SA/Wr 237/17 będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, bowiem ewentualne uprawomocnienie się orzeczenia co do prawidłowości i legalności zaskarżonego aktu rzutować będzie na ocenę tego aktu dokonywaną w kolejnych postępowaniach jego dotyczących. Na okoliczność tę nie ma wpływu fakt, że strony w niniejszej sprawie skarżą uchwałę w zakresie swojego indywidualnego interesu prawnego, bowiem zarówno w przedmiotowej sprawie, jak i w sprawie o sygn. II SA/Wr 237/17 skarżący domagają się stwierdzenia nieważności uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 22 grudnia 2016 r., nr XXIX/934/16 w całości.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Jeśli nawet podzielić zarzut wnoszącego skargę kasacyjną, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest pozbawione szczegółowego wyjaśnienia motywów zawieszenia, to nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji w sposób wystarczający wskazał bowiem podstawę zawieszenia postępowania.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 111 § 1 p.p.s.a. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygać, czy Sąd I instancji słusznie postąpił nie zarządzając połączenia spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, iż połączenie spraw do wspólnego rozpoznania na jego podstawie jest fakultatywne i zależy od uznania przez Sąd, iż sprawy pozostają ze sobą w związku, a połączenie jest wskazane ze względów np. ekonomii procesowej. Ponadto, ustawodawca nie przewidział konsekwencji na wypadek, gdyby sąd nie połączył do wspólnego rozpoznania kilku spraw, które mogły być objęte jedną skargą. Do każdej sytuacji należy więc podchodzić indywidualnie. (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, 3. Wydanie, s. 315, 317). Nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw zarzuty skarżącej, że postanowienia WSA naruszyły powyższy przepis regulujący instytucje połączenia spraw.

Należy zatem uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza zasad ekonomiki procesowej, ponieważ rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie będzie zależało od prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi na ten sam akt administracyjny. Ze względu na fakt, iż sprawa z uwagi na którą zawieszone zostało niniejsze postępowanie jest na etapie uprawomocniania, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.