Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 43/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z wniosku M. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej za nieprzekazanie skargi w wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowić dla M. R. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].


UZASADNIENIE

M. R. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 24 kwietnia 2017 r., a także z nadesłanych na wezwanie zaświadczeń Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2017 r., zestawienia zarobków za kwiecień 2017 r., dodatkowego oświadczenia skarżącego z dnia 6 czerwca 2017 r. oraz rachunków za zakupy z kwietnia i maja bieżącego roku wynika, że M. R. przebywa z zakładzie karnym. Jest zatrudniony od płatnie. Z wynagrodzenia za pracę potrącane są zajęcia egzekucyjne oraz środki gromadzone w ramach tzw. akumulacji (środki przekazywane skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego, przeznaczone na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie). W marcu bieżącego roku, po dokonaniu odliczeń, do dyspozycji skarżącego pozostała kwota 146,23 zł, w kwietniu 104,24 zł, a w maju 104,27 zł. Na dzień 8 czerwca 207 r. łączna kwota środków zgromadzonych w ramach akumulacji wyniosła 3.668,61 zł, a 250 zł skarżący przekazał na wybrany rachunek bankowy. Jak wnika z nadesłanych rachunków, M. R. poniósł wydatki na zakupy artykułów spożywczych i tytoniowych - w kwietniu bieżącego roku na kwotę 147,82 zł, a w maju na kwotę 104,08 zł.

Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

M. R. przebywa w zakładzie karnym. Jest odpłatnie zatrudniony, jednakże po dokonaniu potrąceń egzekucyjnych i zabezpieczeniu kwot gromadzonych w ramach tzw. akumulacji, do jego dyspozycji pozostaje nieco ponad 100 zł miesięcznie. Środki zgromadzone na koncie depozytowym wnioskodawcy są natomiast gromadzone i zachowywane do przekazania w chwili zwolnienia, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie. Ze środków tych nie prowadzi się egzekucji, a skarżący nie może przekazać ich na wybrany rachunek bankowy, ani na rzecz wskazanych przez niego osób, instytucji lub organizacji (art. 113 § 2, § 3 i § 5 w zw. z art. 126 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy

- Dz. U. z 2017 r., poz. 665 ze zm.). Kwoty, jakie pozostają do dyspozycji skarżącego są zaś przez niego w całości przeznaczana na bieżące wydatki. W konsekwencji M. R. nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.