Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 42/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 23, 26, 29 ust. 6
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1810/13 w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1810/13 w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 lipca 2013 r. nr DSO-VII-1621-15/13, DSO-VII-1622-14/13 w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską w pkt. 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; w pkt. 2 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że Pr. Ś. ukończył aplikację ogólną w dniu 30 listopada 2010 r. i w terminie ustawowym złożył wniosek o przyjęcie na aplikację sędziowską lub aplikację prokuratorską.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie decyzją z dnia 29 grudnia 2010 r. nr 1896/2010, na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), zwanej dalej ustawą o KSSiP, oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., odmówił przyjęcia P. Ś. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską.

W uzasadnieniu organ wskazał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o KSSiP, przy uwzględnieniu limitów miejsc na każdej z tych aplikacji. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 10) oraz zarządzeniem z tej samej daty w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 11) wyznaczył limit 75 miejsc na powyższej aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił miejsce strony na 197 pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów i to spowodowało odmowę przyjęcia strony na aplikację sędziowską, bowiem zajął miejsce na liście klasyfikacyjnej aplikantów poza wymienionymi limitami.

Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania P. Ś., decyzją z dnia 15 marca 2011 r. nr DK-II-1621-45/11, DK-II-1622-47/11, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości stała się przedmiotem skargi P.Ś. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 oddalił skargę.

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2246/11, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepis art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej, w świetle których przepis należy rozumieć w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej.

P. Ś. w piśmie z dnia [...] września 2012 r. podtrzymał swój wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub na aplikacji sędziowskiej, oświadczając, że nadal spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1-4 ustawy o KSSiP.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, odmówił przyjęcia P. Ś. na aplikację sędziowską oraz na aplikację prokuratorską.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że aby wykonać wytyczne, zawarte w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., należało sporządzić listę symulacyjną i w ten sposób ustalić miejsce, które strona mogłaby zająć na liście klasyfikacyjnej aplikantów, gdyby została ona sporządzona zgodnie z rozumieniem art. 26 ust. 3, zaprezentowanym przez Sąd. Opracowana w dniu 27 kwietnia 2012 r. symulacja listy klasyfikacyjnej aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej wykazała, że P. Ś. uzyskałaby łącznie 109,7 punktów i zająłby 168 miejsce. W oparciu o tak skonstruowaną listę klasyfikacyjną oraz wnioski aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej, złożone w trybie art. 28 ust. 1 przedmiotowej ustawy, zostały opracowane dwie listy kandydatów, którzy zostaliby przyjęci na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. Na aplikację sędziowską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 90 pozycji, natomiast na aplikację prokuratorską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 159 pozycji. Osiągnięta przez stronę 168 pozycja na symulacji listy klasyfikacyjnej nie pozwoliła na umieszczenie jej na liście kandydatów przyjętych na pierwszy rocznik aplikacji sędziowskiej. Przyjęta metoda symulacji list pozwoliła na porównanie wyników osiągniętych przez P. Ś. z wynikami innych aplikantów aplikacji ogólnej i na tej podstawie pozwoliła stwierdzić, że zająłby pozycję nie pozwalającą na zakwalifikowanie się na aplikację specjalistyczną.

Od powyższej decyzji P. Ś. wniósł odwołanie, a Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o KSSiP w związku z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] października 2012 r.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi P. Ś. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 203/13, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] października 2012 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości. Skarga kasacyjna nie została do chwili obecnej rozpoznana, a tym samym wyrok WSA w Warszawie nie jest prawomocny.

Niezależnie od powyższego w dniu 21 grudnia 2012 r. P. Ś., na podstawie art. 27 ustawy o KSSiP, złożył wniosek o umieszczenie go na liście klasyfikacyjnej aplikantów kolejnego rocznika. Równocześnie w dniu 5 marca 2013 r. nadesłał kserokopię zaświadczenia o poddaniu się badaniu psychologicznemu w dniu 22 grudnia 2010 r. oraz kserokopię wydanego w tym dniu zaświadczenia lekarskiego. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmówił przyjęcia wyżej wymienionego na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji podał, że Minister Sprawiedliwości zarządzeniami z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i nr [...] zarządził nabór odpowiednio na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską i wyznaczył każdej z tych aplikacji limit 100 miejsc.

Organ ustalił, że P. Ś. zajął 253 pozycję na liście kwalifikacyjnej aplikantów oraz że ww. nie przedłożył aktualnych oryginalnych zaświadczeń. Organ uznał, że wobec wyczerpania limitu miejsc na obu aplikacjach po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście kwalifikacyjnej aplikantów oraz ze względu na brak aktualnych, złożonych w oryginale zaświadczeń przyjęcie P. Ś. na aplikację sędziowską lub prokuratorską jest niemożliwe.

W odwołaniu skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 27 ust. 1 ustawy o KSSiP przez jego wadliwe niezastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie pozycji na liście klasyfikacyjnej aplikantów, w sytuacji gdy zgodnie z dyspozycją tego przepisu podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście osoby, która ukończyła aplikację ogólną jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej, w tym przypadku była to liczba 109, 7 punktów.

Zarzucił też organowi błąd w ocenie wykonania obowiązku złożenia dokumentów, o których mowa w art. 28 ustawy KSSiP, w sytuacji gdy oryginały wymaganych zaświadczeń skarżący złożył wraz z wnioskiem z dnia 22 grudnia 2010 r., a dokumenty nie zostały mu zwrócone. Wskazał również, że zaświadczenie o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora jest bezterminowe, a zatem złożenie kserokopii tych badań spełnia wymagania zamieszczone w treści ww. przepisu.

W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o KSSiP, osoba, która ukończyła aplikację ogólną może złożyć wniosek o umieszczenie na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, także w kolejnych latach szkoleniowych, nie później niż w terminie 3 lat od dnia ukończenia przez nią aplikacji ogólnej. W takim zaś przypadku podstawą ustalenia kolejności umieszczenia na liście osób jest liczba punktów uzyskanych w trakcie ukończonej przez nią aplikacji ogólnej. Podkreślił, że skoro aplikację ogólną ukończył w 2010 r., to podstawą umieszczenia go na liście kwalifikacyjnej powinna być liczba punktów uzyskanych przez niego w trakcie aplikacji ogólnej, ustalona zgodnie z wydanym wyrokiem NSA z dnia 3 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 2228/12, według metody sumującej punkty ze wszystkich sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk. Skarżący wywiódł z powyższego, że aplikację ogólną ukończył z wynikiem 109, 7 punktu, tzn. z praktyk uzyskał 75 punktów, zaś ze sprawdzianów 34,7 punktu.

Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając taki kierunek rozstrzygnięcia sprawy, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznając sprawę przyjęcia P. Ś. na aplikację specjalistyczną kierował się aktualnym brzmieniem art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP, który to przepis wskazuje metodę obliczania punktów stanowiących podstawę do umieszczania aplikanta na liście kwalifikacyjnej. Przepis ten stanowi bowiem, że o kolejności miejsca na liście kwalifikacyjnej decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zestawiając treść powyższego przepisu z ustalonym w sprawie stanem faktycznym organ odwoławczy uznał, że pozycja skarżącego na liście kwalifikacyjnej została ustalona prawidłowo. Skarżący uzyskał 38,45 punktów, a taka liczba punktów była podstawą umieszczenia go na 253 pozycji.

Ponadto Minister Sprawiedliwości nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego w części dotyczącej wykonania obowiązku złożenia zaświadczeń. W tym zakresie stwierdził, że z uwagi na charakter zaświadczenia wymienionego w art. 57 ustawy o ustroju sądów powszechnych, zaświadczenie takie potwierdza stan na daną chwilę określoną w tym zaświadczeniu. Stwierdził, że jakkolwiek ustawodawca nie uregulował terminu ważności zaświadczenia, to oczywiste jest, że zarówno zdrowie fizyczne, jak i psychiczne, nie są stanem trwałym i podlegają określonej dynamice.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2013 r. stała się przedmiotem skargi P. Ś. wniesionej do WSA w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora KSSiP z dnia [...] marca 2013 r.

Powtórzył zarzuty zamieszczone w odwołaniu od decyzji I instancji oraz uzupełnił je o zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy i nierzetelny, bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezasadne powołanie się przez organ na okoliczność niezłożenia oryginałów zaświadczeń jako podstawy odmowy przyjęcia na aplikację specjalistyczną.

Dodatkowo skarżący postawił zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że prawo działa wstecz, a tym samym, że dopuszczalna jest zmiana sposobu obliczania punktów w oparciu o zmieniony w tym zakresie przepis ustawy.

Podniósł również, że orzekające organy pominęły przy określaniu pozycji skarżącego na liście kwalifikacyjnej aplikantów wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2228/11, w którym wskazano, że podstawą ustalenia pozycji na liście jest suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, co daje wynik 109,7 punktów, a w konsekwencji uprawnia do podjęcia aplikacji specjalistycznej.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W odniesieniu do dodatkowo podniesionych zarzutów stwierdził, że zmiana treści art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP weszła w życie z dniem 12 października 2011 r. i w dalszym ciągu obowiązuje, a sporządzona lista w oparciu o znowelizowany przepis została ogłoszona w dniu [...] lutego 2013 r., czyli już w oparciu o przepis obowiązujący w zmienionym brzmieniu. Natomiast powołany przez skarżącego wyrok NSA odnosił się do listy kwalifikacyjnej ogłoszonej w 2010 r. i do stanu prawnego, który w tym czasie obowiązywał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za zasadną wskazał, że sprawa skarżącego rozstrzygnięta nieprawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 203/13, jest sprawą odrębną w stosunku do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczy odmowy przyjęcia skarżącego na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską w sprawie wszczętej jego wnioskiem z dnia 24 września 2012 r. Niniejsza zaś sprawa dotyczy odmowy przyjęcia skarżącego na te aplikacje w postępowaniu zainicjowanym jego wnioskiem złożonym w dniu 21 grudnia 2012 r. o przyjęcie na kolejny rok aplikacji specjalistycznej. Sąd I instancji zaznaczył, że niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że sprawa ta dotyczy tego samego stosunku administracyjnego łączącego skarżącego i KSSiP. Jej przedmiotem pozostaje bowiem kwestia uprawnień skarżącego, jako aplikanta aplikacji ogólnej, w zakresie przyjęcia na aplikację specjalistyczną. W tym zaś zakresie sytuację prawną skarżącego niewątpliwie ukształtował, wydany w jego sprawie, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2228/11. Wyrok ten ukształtował sytuację prawną skarżącego poprzez treść art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP.

Sąd I instancji przypomniał, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, a od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Rozpoznanie odwołania następuje w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia (ust. 4).

W rozpoznawanej sprawie bezspornym, w ocenie Sądu I instancji jest, że skarżący ukończył aplikację ogólną w dniu [...] listopada 2010 r., lecz na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w K. z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówiono mu przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską.

Z kolei według art. 29 ust. 5 ustawy o KSSiP, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 4, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.

Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 skarga została oddalona.

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, skarżący złożył skargę kasacyjną i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2228/11 uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1034/11 oraz obie decyzje administracyjne poprzedzające, a opisane powyżej.

Sąd I instancji przytoczył treść art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Zdaniem kontrolowanego sądu cyt. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012r. skutkował koniecznością przyjęcia, że skarga P. Ś. od decyzji Ministra Sprawiedliwości, złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została uwzględniona w rozumieniu art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, bowiem sformułowanie to obejmuje także – co oczywiste – sądowy tok instancyjny. Gdyby racjonalny ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady, sprowadzające się do uwzględnienia jedynie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, to znalazłoby to stosowny zapis w ustawie. Zatem wykładnia leksykalna jest tu, w ocenie Sądu I instancji jednoznaczna i nie wymaga odwoływania się do wykładni celowościowej bądź systemowej. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie została wyczerpana – zdaniem Sądu I instancji – przesłanka "uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5", o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP.

Niezależnie od powyższego wymagało, zdaniem Sądu I instancji wyjaśnienia, że stosownie do treści § 156 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), jeżeli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych, w akcie prawnym można się posłużyć odesłaniem (ust. 1), a jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 2). Natomiast, jeżeli odesłanie służy przede wszystkim zapewnieniu spójności regulowanych w tym akcie instytucji prawnych, w przepisie odsyłającym wskazuje się zakres spraw, dla których następuje odesłanie, oraz jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 3). Reasumując, odesłanie "wprost" oznacza, że wskazane przepisy stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji, a odesłanie "odpowiednio" oznacza dokonanie stosownych zmian tak, żeby występowała adekwatność co do charakteru i rodzaju sprawy. Innymi słowy mówiąc, w ocenie Sądu I instancji stosowanie "odpowiednie" wymaga odpowiedniej i niezbędnej – ale tylko i co należy szczególnie zaakcentować – adaptacji danej normy prawa do zasadniczych celów procedowania i wynikających stąd różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 stycznia 2001 r., przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie (I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16).

Skoro tak, to fakt ów powoduje w dalszym procedowaniu stosowanie przepisu art. 23 ust. 4, przewidującego określony obowiązek organu przy aplikacji ogólnej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły.

W praktyce oznacza to zdaniem Sądu I instancji, że "odpowiedniość" dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie do aplikacji specjalistycznej i w żadnym wypadku nie nakazuje – jak przyjął to organ – "nowego" procedowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Z tego mianowicie powodu, że odpowiednie stosowanie przepisu prawa oznacza jego uwzględnienie do danej sytuacji z modyfikacjami wynikającymi z odrębności odnoszonej normy prawa. Innymi słowy mówiąc, sformułowanie "aplikację ogólną" w analizie spornych przepisów, zastępuje się określeniem "aplikację sędziowską albo prokuratorską". W konsekwencji Dyrektor Krajowej Szkoły jest zobowiązany, zdaniem Sądu I instancji bez żadnych dodatkowych wniosków ze strony kandydata, do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Sąd I instancji zauważył, że tryb ten różni się od "zwykłego" trybu kwalifikacyjnego chociażby i z tego powodu, że aplikacje te odbywają się zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły.

Niezależnie od powyższego Sąd I instancji dodał, że sformułowanie "wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" jest jednoznaczne i w żadnym wypadku nie dopuszcza wykładni wydania decyzji "w sprawie" przyjęcia na aplikację, tak jak stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP i jak podnosi organ w odpowiedzi na skargę. Sąd I instancji stwierdził, że organ dokonał swoistej nadinterpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem w jego uzasadnieniu nie zawarto żadnych wskazań co do dalszego postępowania w rozpoznawanej sprawie, a jedynie wyrażono stanowisko co do wystawionej oceny. Stąd też nie do zaakceptowania jest, w ocenie Sądu I instancji stanowisko Ministra Sprawiedliwości, zawarte w odpowiedzi na skargę, a sprowadzające się do tezy, że "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny". Takie bowiem brzmienie przepisu nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny bądź uznaniowość w podjęciu decyzji o przyjęciu na aplikację, poza ustaleniem o uwzględnieniu skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wobec powyższego, bez jakiegokolwiek znaczenia, zdaniem Sądu I instancji pozostaje argumentacja Ministra Sprawiedliwości, zawarta w odpowiedzi na skargę, o podstawach prawnych uwzględnienia skargi. Na marginesie Sąd I instancji wskazał na podobny, co do zasady, obowiązek zawarty np. w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz. U. Nr 88, poz. 985).

Reasumując, tryb określony w art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP jest odrębnym trybem przyjmowania na aplikację specjalistyczną w porównaniu do trybu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP, a pogląd przytoczony w odpowiedzi na skargę, o niezwiązaniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje, w ocenie Sądu I instancji również jakiegokolwiek potwierdzenia w treści. I tak, w opisanym wyroku Sąd II instancji, uchylając wyrok Sądu I instancji, wyraźnie stwierdził, że przeciwko ocenie prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przemawia także uzasadnienie projektu ustawy o Krajowej Szkole, jak i względy wykładni historycznej. W ocenie NSA, nie ulegało bowiem najmniejszej wątpliwości, że przyczyną nowelizacji tej ustawy była chęć zmiany kryteriów decydujących o kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Gdyby zasady liczenia punktów przyjęte przez Sąd I instancji, jak stwierdził dalej NSA, wynikały z pierwotnego brzmienia art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy, to nie byłoby potrzeby nowelizowania tego przepisu. Ponadto, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 29 ust. 6 ustawy nie uległ zmianom w stosunku do jego pierwotnego brzmienia, a wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012 r. jest wiążący dla Sądu I instancji, jak też organu w oparciu o przepis art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Minister Sprawiedliwości i zaskarżając je w całości:

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a. przez błędne odczytanie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2012 r., I OSK 2246/11(powinno być I OSK 2228/11) i nieuzasadnione przyjęcie, że zastosowanie się do wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny prawnej nie wymaga powtórnego badania przez organy administracji przesłanek przyjęcia P. Ś. na aplikację specjalistyczną, w tym przesłanki związanej z liczbą punków uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej, obliczoną stosownie do zasady, że o kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk odbytych w trakcie aplikacji ogólnej.

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (dalej: u.k.s.s.p.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów i nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi aplikanta aplikacji ogólnej na decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację specjalistyczną, organy administracji obowiązane są w każdym przypadku przyjąć go na tę aplikację;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 i 22 u.k.s.s.p. w zw. z art. 29 ust. 6 u.k.s.s.p. w zw. z art. 23 ust. 4 u.k.s.s.p. przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 u.k.s.s.p. oraz niezastosowanie art. 20 i 22 u.k.s.s.p., a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że po uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny w trybie art. 29 ust. 6 u.k.s.s.p. organy administracyjne nie mają obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do spełniania przez kandydata na aplikację specjalistyczną przesłanek przyjęcia na tę aplikację, wymienionych w art. 20 i 22 u.k.s.s.p., zwłaszcza przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej aplikantów na dostatecznie wysokiej pozycji.

Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 i art. 185 § 1 p.p.s.a., zawnioskowano o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), w przypadku uwzględnienia skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości, wydaną na skutek odwołania od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

W myśl zaś art. 23 ust. 4 cytowanej ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, w przypadku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że powyższych unormowań, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie można interpretować jednak literalnie - jako zobowiązania organu - w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny - do niejako automatycznego przyjęcia skarżącego na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Taka wykładnia godziłaby w system prawa, uprawnienia orzecznicze sądu administracyjnego, jak również w zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w piśmiennictwie, odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, nr 3, s. 372-373). Przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów - w razie wątpliwości co do tego, który przepis trzeba zmodyfikować - modyfikacji powinny podlegać przepisy odpowiednio stosowane, a nie te, które są przez nie uzupełniane.

Zasady wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazują że stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury do postępowań, prowadzonych po uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny, chociaż zgodnie z art. 29 ust. 6 cytowanej ustawy odpowiednie, powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim normy te funkcjonują stosowane bezpośrednio.

W ocenie skarżącego kasacyjnie dokonywane zmiany nie mogą być zatem zbyt daleko idące, aby przepis stosowany nie utracił swojego zasadniczego charakteru. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uregulować daną materię w sposób znacznie odbiegający od przepisu odniesienia (art. 23 ust. 4 przedmiotowej ustawy), uczyniłby to w sposób zostawiający wątpliwości; użycie przepisów odpowiednio stosowanych nie może być dowolne.

Wskazano, że w pierwszej kolejności przepisy odniesienia powinny być stosowane wprost, w dalszej - gdy ich stosowanie bez zmian nie jest możliwe czy celowe - mają one być stosowanie z niezbędnymi modyfikacjami, dostosowującymi je do przepisów odesłania, i dopiero zaś w przypadku, gdy stosowanie przepisów odniesienia byłoby całkowicie niemożliwe lub bezcelowe - nie mają one zastosowania. Należy uznać, że przyczyną dla której stosowanie przepisu art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury ustawodawca ujął nie jako bezpośrednie, a

"odpowiednie", jest konieczność uwzględnienia innej nazwy aplikacji: z "ogólnej" na "sędziowską" albo "prokuratorską". Nie oznacza to jednak, w ocenie skarżącego kasacyjnie, jak wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że każde uwzględnienie skargi pozwala przy ponownym rozpoznawaniu sprawy na podjęcie decyzji korzystnej dla strony, a więc o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny powoduje obowiązek niezwłocznego wydania decyzji o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, jeżeli wynik osiągnięty przez aplikanta pozwala na umieszczenie go na liście jednej z aplikacji specjalistycznych w ramach istniejącego na tej aplikacji limitu miejsc, a nadto jeśli spełnia on inne warunki formalne związane np. z przedstawieniem aktualnych zaświadczeń potwierdzających stan fizycznego i umysłowego dobrostanu determinowanego przez różnego rodzaju zmienne parametry.

Posłużenie się w analizowanym przypadku jedynie wykładnią językową prowadziłoby zdaniem skarżącego kasacyjnie do nielogicznych wniosków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasad wykładni systemowej, funkcjonalnej i konstytucyjnej. Gdyby uznać za trafne stanowisko Sądu I instancji sprowadzające się do wyłącznie literalnego odczytania przepisu, rozstrzygnięcie sądu administracyjnego uwzględniające skargę jedynie z przyczyn formalnych rodziłoby obowiązek organu podjęcia korzystnej dla strony decyzji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną skarżącego, podważył jedynie kwestię prawidłowości wykładni art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. nr 203, poz. 1192). NSA uznał wówczas, że przepis ten należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej, w świetle których norma ta stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich zaliczonych sprawdzianów i z wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. Takie rozstrzygnięcie spowodowało konieczność ponownego ustalenia punktacji przez organ wedle zaprezentowanej przez NSA wykładni prawa, ale nie implikuje po stronie organu swoistego automatyzmu, łączącego się z obowiązkiem przyjęcia skarżącego na jedną z aplikacji specjalistycznych.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, gdyby przyjąć za prawidłowy punkt widzenia WSA w skarżonym wyroku z dnia 8 listopada 2013 r., to Dyrektor Krajowej Szkoły miałby obowiązek przyjęcia kandydata na aplikację pomimo niewystarczającej liczby punktów i przyjętego limitu. Sytuacja taka prowadziłaby do skutków niemożliwych do pogodzenia z zasadą państwa praworządnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości j społecznej (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), uchybiałaby zasadzie równości wobec prawa - art. 32 Konstytucji RP a nadto godziłaby w zasadę zaufania obywateli do organów Państwa w toku postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Wskazano, że relacja między osobami ubiegającymi się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną ma charakter współuczestnictwa konkurencyjnego. Z przeprowadzonej analizy akt sprawy wynika, że nawet przy założeniu najkorzystniejszej dla skarżącego hipotetycznej sytuacji, nie znalazłby się on na liście przyjętych na którąkolwiek z aplikacji specjalistycznych gdyż uzyskując wynik 109,8 punktów zająłby 164 miejsce podczas gdy na aplikację sędziowską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy osiągnęłyby miejsca do pozycji 90, natomiast na aplikację prokuratorską osoby, które osiągnęłyby do 159 miejsca.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący i wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej wskazał, że proces decyzyjny związany z procedurą wydawania kolejnych decyzji w stosunku do jego osoby naruszał przepisy ustawy o Krajowej Szkole, co potwierdzały kolejne wyroki NSA. Zdaniem skarżącego procesowanie w taki sposób jest niedopuszczalne i podważa zaufanie do organów państwowych, urąga także powadze tak prestiżowej instytucji do jakiej aspiruje Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.

Zarzuty skargi kasacyjnej formułowały tezę o naruszeniu przepisów postępowania a więc art. 153 p.p.s.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także prawa materialnego tj. art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 poprzez błędną wykładnię oraz art. 20 i 22 w zw. z art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury przez niewłaściwe zastosowanie, a także niezastosowanie art. 20 i 22 ustawy, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że po uwzględnieniu skargi przez sąd w trybie art. 29 ust. 6 ustawy organy administracyjne nie mają obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Na wstępie przypomnieć należy, że rozpoznawana sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 21 grudnia 2012 r. o przyjęcie na kolejny rok aplikacji specjalistycznej. Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że jest to sprawa odrębna od sprawy z wniosku z dnia 24 września 2012 r. orzeczonej nieprawomocnym wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., II SA/Wa 203/13, choć dotyczy tego samego stosunku administracyjnego. Nie czekając, aż ww. wyrok uzyska prawomocność, Sąd I instancji wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Istotnym jednak okazał się fakt, że wyrok WSA z 24 maja 2013 r. został uchylony wyrokiem NSA z dnia 18 marca 2014 r., I OSK 2344/13, a skarga oddalona. W wyroku tym NSA wskazał, że zawarte w art. 23 ust. 4 ustawy unormowanie: "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" należy rozumieć jako: "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację", o czym przesądzają względy wykładni systemowej i celowościowej. Sąd wskazał dalej, że innego znaczenia tego przepisu nie można zaakceptować, ponieważ niosłoby ono za sobą skutki nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP). Takim skutkiem byłoby w ocenie Sądu Odwoławczego przyjmowanie na aplikację specjalistyczną osób, które pierwotną decyzję o nieprzyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską zaskarżyły do sądu administracyjnego i ich skarga została uwzględniona przez sąd, niezależnie od tego czy spełniają określone ustawą kryteria przyjęcia ich na tą aplikację, czy też nie.

Przepis art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 tej ustawy nakłada zatem obowiązek wydania przez Dyrektora Krajowej Szkoły decyzji w sprawie przyjęcia na aplikację, a nie decyzji o przyjęciu na aplikację.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając i rozstrzygając niniejszą sprawę jest związany zacytowanym wyżej orzeczeniem i dokonaną w nim wykładnią prawa. Nie sposób wyobrazić sobie sytuacji, gdy w ramach jednego stosunku prawnego poszczególne wnioski odnoszące się do przyjęcia na aplikacje, badane będą w oparciu o inaczej rozumiane normy. Skoro zatem w odniesieniu do poprzednio złożonego wniosku Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił tworzenie listy symulacyjnej, to przyjąć należało, że w ramach trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 27 ust.1 wszystkie kolejne wnioski o przyjęcie na aplikację specjalistyczną, o ile tylko zostaną złożone, winny być rozpatrywane przy zastosowaniu wykładni dopuszczającej tworzenie list symulacyjnych.

Oznacza to zatem, że kontrolowany sąd dopuścił się wadliwej wykładni art. 29 ust.6 w związku z art. 23 ust.4 u.k.s.p. poprzez błędne przyjęcie, że zwrot "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikacje" oznacza konieczność niezwłocznego przyjęcia na aplikację w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tej normy zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 marca 2014r. (I OSK 2344/13) winna oznaczać jedynie "decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację" .

Tym samym nie można było zgodzić się z kontrolowanym sądem, co do zasadności uchylenia decyzji obydwu instancji z tej przyczyny.

Mimo błędnego uzasadnienia wyrok sądu I instancji odpowiadał jednak prawu.

Za wadliwą należało bowiem uznać odmowę przyjęcia na aplikację z powodu osiągnięcia niedostatecznej sumy ocen, która liczona była wg normy zawartej w art. 26 ust.3 w brzmieniu obowiązującym po dniu 12.10.2011r.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że to stare , a nie nowe brzmienie normy zawartej w art. 26 ust.3 winno mieć zastosowanie mimo, że obecnie oceniany wniosek został wniesiony już po zmianie regulacji zawartych w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Istotne znaczenie dla tak wyrażonego stanowiska ma okoliczność, iż starania skarżącego kasacyjnie o przyjęcie na aplikację specjalistyczną miały miejsce podczas obowiązywania dwóch porządków prawnych w sprawie przyjmowania na aplikację: ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, w brzmieniu poprzednio obowiązującym oraz w wersji nadanej zacytowaną wyżej ustawą zmieniającą z dnia 18 sierpnia 2011r.

Treść art. 26 ust.3 zd.1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Z kolei po nowelizacji norma ta otrzymała brzmienie, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łączna ocena przebiegu praktyk. Prawodawca wprowadzając do obowiązującego porządku prawnego zmiany nie zawarł przepisów przejściowych. W przypadku braku przepisów przejściowych obowiązuje zasada bezpośredniego działania nowego prawa. Mając jednakże na względzie art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wywodzoną z niej zasadę przyzwoitej legislacji wywieść należało, że bezpośrednie działanie nowego prawa nie może zaskakiwać strony na jej niekorzyść( por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013r., sygn akt I OSK 2983/12). Naruszałoby to konstytucyjną zasadę państwa prawnego. Oznacza to że przepisy obowiązujące po zmianie będą miały zastosowanie do stanu faktycznego obowiązującego po wejściu ich w życie jedynie wówczas, gdy będzie to korzystne dla strony i nie będzie naruszało zasad rozstrzygania na niekorzyść obywatela. Tym samym mając na względzie treść normy art. 26 ust.3 przed i po zmianie nie budzącym wątpliwości jest, że przyjęcie nowego brzmienia naruszałoby zasadę orzekania na niekorzyść.

W chwili ukończenia aplikacji ogólnej obowiązywał bowiem przepis regulujący sposób obliczania liczby punktów uzyskanych w jej trakcie poprzez zliczenie punktów uzyskanych ze wszystkich egzaminów oraz praktyk. W momencie rozstrzygania decydująca zaś była suma ocen z zaliczonych sprawdzianów oraz łączna ocena przebiegu praktyk, co w konsekwencji prowadziło do umniejszenia punktów za praktyki oraz niższe miejsce na liście klasyfikacyjnej.

Ponadto nie sposób wyobrazić sobie sytuacji, by o końcowej ocenie miały decydować przepisy z innej daty aniżeli z dnia ukończenia aplikacji ogólnej. Tym bardziej że ustawodawca dopuścił możliwość starania się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną w kolejnych latach szkoleniowych.

Powyższemu stanowisku nie stoi na przeszkodzie treść wyroku siedmiu sędziów z dnia 17 grudnia 2014r., wydanego w sprawie I OPS 2/14. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przyjęte stanowisko uzasadnił związaniem oceną, jaka wyrażona została w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 219/12, wydanym w granicach tej samej sprawy.

Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie organy ponownie prowadząc postępowanie zobowiązane będą uwzględnić wynik postępowania administracyjnego, toczącego się po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014r. wydanego w sprawie I OSK 2344/13.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.