Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 775/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1 pkt 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu przez S. D. (zwanego dalej jako: strona, skarżący, podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej jako: SKO lub Kolegium) z dnia 15 października 2014 r., na mocy której Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Tułowice z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 10.679 zł.

Wydanie rozstrzygnięcia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu.

W dniu 3 stycznia 2014r. podatnik złożył organowi I instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r., w której wykazał budynki pozostałe o pow. 148,00 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 402,00 m2, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.240,00 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 613 m2

Ponieważ powierzchnia gruntów wykazana przez podatnika w tej informacji odbiegała od zapisów w ewidencji gruntów (różnica wyniosła 0,0010 ha) organ wezwał podatnika do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości, z podaniem rzeczywistej powierzchni gruntów, bądź wyjaśnienia tej różnicy, wskazując przy tym, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Z zapisów tej ewidencji wynikało natomiast, że podatnik jest właścicielem działki nr [...] położonej w [...] o pow. 0,1050 ha, zapisanej jako tereny zabudowane (Bi) przemysłowe (Ba) i działki nr [...] położonej w [...] o pow. 0,0500 ha, sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe (Ba) oraz użytkownikiem wieczystym działki nr [...] położonej w [...] o pow. 0,0293 ha, sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe (Ba).

W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 11 lutego 2014 r. wskazała na dokumenty potwierdzające zadeklarowaną powierzchnię gruntów, m.in. na aktualny pomiar budynku i wznowienia granic, opracowany przez A na dzień 10 grudnia 2013 r.

W dniu 17 lutego 2014 r. organ otrzymał zawiadomienie o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z zawiadomieniem z dniem 12 lutego 2014 r. zmianie uległa miedzy innymi powierzchnia posiadanych przez stronę gruntów z 293 m2 na 303 m2 (zwiększenie o 10 m2)

W tym stanie rzeczy Wójt Gminy Tułowice, decyzją z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustalił S. D. podatek od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 10.679 zł. Do opodatkowania, za okres 12 miesięcy, przyjął: budynki pozostałe o pow. 148,00 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 402,00 m2, a także grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.240,00 m2 Natomiast grunty pozostałe o pow. 603 m2 opodatkował za okres 2 miesięcy, a o pow. 613 m2 za okres 10 miesięcy (od marca 2014 r.). Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość podatku ustalił w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 3 stycznia 2014 r. oraz pomiaru powierzchni użytkowej hali produkcyjnej wykonanego przez A z dnia 10 grudnia 2013 r.

We wniesionym odwołaniu skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów art. 6 ust. 3 i ust. 6, a także art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r. poz. 849) - dalej jako: [u.p.o.l.] oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.- dalej w skrócie P.g.k).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 15 października 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazując na stan prawny sprawy stwierdziło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty i budynki. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są w szczególności osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów.

Zdaniem Kolegium, w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji ustalającej stronie podatek od nieruchomości za 2014 r., jako właścicielowi działek nr [...] i nr [...] wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] i właścicielowi budynku znajdującego się na tej działce.

Wymienione działki stanowią grunty, które zostały zakwalifikowane w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba) i inne tereny zabudowane (Bi). Zatem jako niestanowiące użytków rolnych podlegają one podatkowi od nieruchomości.

Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji, stosownie do treści art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) -/dalej jako O.p./, opodatkował wymienione nieruchomości z uwzględnieniem danych ujawnionych w złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. złożonej 3 stycznia 2014 r. Jedynie w zakresie zgłoszonych do opodatkowania gruntów pozostałych o pow. 613 m2 nie uwzględnił zgłoszonych w tej informacji danych w stosunku do okresu za styczeń i luty 2014 r., co wynikało z faktu, że zmiana powierzchni działki nr [...] (z 293 m2 na 303 m2) została wprowadzona do ewidencji gruntów dopiero w dniu 12 lutego 2014 r. Zgodnie zatem z treścią art. 6 ust. 3 u.p.o.l. zmiana ta mogła wywołać skutki dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Takie działanie organ odwoławczy uznał za prawidłowe i znajdujące oparcie w treści art. 21 P.g.k. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na potwierdzenie swego stanowiska organ przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1661/12, wskazując, że przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Dlatego też zmiana sposobu opodatkowania jest możliwa dopiero wówczas, jeśli w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą przeprowadzi się skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków.

W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie podatek od nieruchomości został ustalony w sposób prawidłowy a przyjęte przedmioty i podstawy opodatkowania w poszczególnych okresach roku 2014 nie budziły wątpliwości. Stawki podatku od nieruchomości przyjęto zgodnie z obowiązującą w analizowanym roku uchwałą nr XXX/181/13 Rady Gminy Tułowice z dnia 24 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj. Opolskiego z 2013 r. poz. 2316).

W skardze na powyższą decyzję S. D., domagając się jej uchylenia w całości wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 77 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podniósł, że zdarzenie wywołujące obowiązek złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości miało miejsce w grudniu 2013 r. Dokumentacja geodezyjna wykazała, że działka nr [...] posiada rzeczywistą powierzchnię 303 m2 a nie 293 m2, co wynikało z nieprawidłowego podziału w 2001 r. Wprowadzenie w lutym 2014 r. zmian do ewidencji gruntów i budynków jest konsekwencją nowych map geodezyjnych. Skoro zatem zdarzenie wpływające na opodatkowanie tej działki miało miejsce w grudniu 2013 r., zmiana ta winna być uwzględniona w całym roku 2014.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto w myśl art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.], sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością jej uchylenia.

Spór pomiędzy stronami dotyczy tego, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. Zasadnicza kwestia sporna sprowadza się do oceny, czy zmiana powierzchni należących do skarżącego gruntów determinowała wysokość opodatkowania w podatku od nieruchomości dopiero od momentu ujawnienia tej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, jak przyjęły organy stosownie do treści art. 21 ust. 1 P.g.k., czy też należało tą zmianę uwzględnić od chwili jej rzeczywistego wystąpienia, jak tego domagał się skarżący.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący jest właścicielem działek nr [...] i nr [...] wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz użytkownikiem wieczystym działki nr [...] i właścicielem budynku znajdującego się na tej działce. Od tych przedmiotów opodatkowania organ podatkowy ustalił skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. Przy czym, w oparciu o art. 21 § 5 O.p. jedynie częściowo uwzględnił złożoną przez skarżącego w dniu 3 stycznia 2014 r. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r." (IN-1) co do zadeklarowanej powierzchni gruntów pozostałych (613 m2), a mianowicie w takim zakresie, w jakim dane wykazane przez podatnika były zgodne z zapisami ewidencji gruntów i budynków. Odrzucając w części dane wykazane w deklaracji organ powołał się na zapisy tej ewidencji aktualne według stanu na dzień 11 lutego 2014 r., w świetle których skarżący był użytkownikiem wieczystym gruntów położonych na działce [...] o powierzchni, 0,0293 ha. Organ - z uwagi na otrzymane zawiadomienie o zmianach w tej ewidencji z dniem 12 lutego 2014 r., świadczące, że na działce nr [...] nastąpiły zmiany gruntowe, w wyniku których zwiększeniu uległa powierzchnia działki [...] z 0,293 ha na 0,0303 ha - stwierdził, że zwiększenie podstawy opodatkowania, spowodowane dokonaniem tych zmian w ewidencji gruntów w zakresie zwiększenia powierzchni działki gruntu mogło nastąpić nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym ta zmiana została dokonana. Z tych przyczyn w wydanym rozstrzygnięciu organ I instancji do opodatkowania przyjął za miesiące od stycznia do lutego 2014 r. grunty pozostałe o pow. 603 m2( ( a zatem niższej niż wykazana przez podatnika) a za okres od marca do grudnia 2014 r. grunty pozostałe już o pow. 613 m2 ( zgodnie z deklaracją podatnika i zbieżnymi z nią zapisami aktualnej ewidencji gruntów)

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i przyjętego w niej stanowiska organu przywołać należy w pierwszej kolejności mające zastosowanie w sprawie regulacje prawne.

Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2). Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l.).

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 tej ustawy obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, przy czym, stosownie do treści ustępu 3 tego przepisu "jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie."

Z istotnego dla rozstrzygnięcia art. 21 ust. 1 P.g.k. wynika natomiast, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93). Z tych przyczyn organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Taką też wykładnię tego przepisu zaprezentował organ w zaskarżonej decyzji, a Sąd to stanowisko w pełni podziela, jako znajdujące oparcie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 500/11 - źródło baza CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący kwestionując stanowisko organów podnosi, że zmiany w powierzchni gruntów miały miejsce już w grudniu 2013 r., organy zaś dysponowały przedłożonymi przez niego dokumentami, potwierdzającymi taki stan rzeczy, winny zatem przyjąć podstawę opodatkowania za cały 2014 r. zgodną ze stanem rzeczywistym.

Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, iż uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Sąd ten wskazał jednak, że odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

Podobny pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, w którym wskazano "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze (...). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (...), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (...). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego)."

W pełni akceptując ocenę prawną wyrażoną w powyższych wyrokach, co do zakresu związania organów podatkowych informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdy nie odpowiadają one stanowi faktycznemu, skład orzekający nie dopatrzył się jednak na gruncie rozpatrywanej sprawy takich okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od tej reguły. Wszczęta bowiem przez skarżącego procedura weryfikacyjna przez właściwym starostą dotyczyła zmiany ewidencji w zakresie powierzchni gruntów użytkowych, które to dane zostały w przywołanym powyżej wyroku 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 jednoznacznie zakwalifikowane jako bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Skarżący nie podnosił również, by informacje zawarte w tej ewidencji pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych (np. księgach wieczystych). Co więcej, mając na celu zapewnienie zgodności danych dotyczących spornej nieruchomości, o dokonaniu zmiany w zapisach ewidencji, Starosta zawiadomił nie tylko organy podatkowe, ale także sąd wieczysto księgowy.

W świetle przedstawionych powyżej rozważań tut. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organów, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe nie były uprawnione do samodzielnej weryfikacji powierzchni gruntów na podstawie przedłożonych przez niego dowodów. Nie mogły zatem, jak twierdził skarżący w skardze, uwzględnić zmiany w powierzchni posiadanych przez skarżącego gruntów już od stycznia 2014 r., nawet jeśli przedłożony przez skarżącego dokument zawierający aktualny pomiar granic działki, opracowany przez A na dzień 10 grudnia 2013 r., w sposób bezsporny potwierdzał nowe wymiary powierzchni działki gruntu. Dopiero bowiem z chwilą dokonania zmiany w ewidencji, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniu 12 lutego 2014 r. przestały wiązać poprzednie jej zapisy i to właśnie od tej daty organ był zarówno uprawniony jak i zobowiązany do przyjęcia zwiększonej podstawy opodatkowania.

W tym stanie rzeczy za nieuzasadnione należało uznać podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Oczywiście chybione są zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 K.p.a, skoro przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu podatkowym. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania, wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i 188 O.p. Zdaniem Sądu nie można w niniejszej sprawie postawić skutecznego zarzutu niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla dokonanych ustaleń. Wszystkie dowody przeprowadzone przez organ zostały szczegółowo udokumentowane i opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że zakres postępowania dowodowego jest zdeterminowany przesłankami określonymi w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia. Zatem to przepisy prawa materialnego, które stają się podstawą rozstrzygania o prawnopodatkowych skutkach danego stanu faktycznego, wyznaczają ramy i kierunek postępowania dowodowego. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podjęły w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały kompletny materiał dowodowy, który szczegółowo przeanalizowały i oceniły, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Ustalony przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości i był wystarczający do podjęcia decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014r.

Mając na względzie powyższe rozważania skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.