Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1649/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 199, art. 245 par. 1, art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: 1. zwolnić skarżącą z kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze z dnia [...] r. E. W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie jej od ponoszenia wszelkich kosztów niniejszego postępowania. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2013 r. skarżąca została wezwana do wypełnienia i nadesłania do tutejszego Sądu wniosku

o przyznanie prawa pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu PPF

w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata składając wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na właściwym formularzu, do którego załączono kopie dokumentów potwierdzających wysokość wydatków związanych z utrzymaniem się oraz wysokość uzyskiwanych przez wnioskodawczynię dochodów. W uzasadnieniu tego wniosku E. W. wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synami,

a w skład jej majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. [...] m2 oraz działka

o pow. [...] m2. Opisując dochody gospodarstwa domowego skarżąca podała następujące źródła: renta wnioskodawczyni w kwocie około 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych oraz wynagrodzenia: syna P. W. (W.) w kwocie około 1 180 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych i syna J. W. (W.) w podobnej wysokości, przy czym podkreślono, że zarobki synów są pomniejszane o zajęcia komornicze. Skarżąca oświadczyła również, że nie posiada przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3 000 (trzy tysiące) euro, a nadto jest osobą schorowaną, której niskie dochody nie pozwalają na poniesienie kosztów sądowych.

Rozpatrując złożony wniosek Referendarz sądowy wezwaniem z dnia

7 listopada 2013 r. zobowiązał stronę do udokumentowania wysokości dochodów otrzymywanych przez synów, co skarżąca wykonała nadsyłając karty wynagrodzeń P. W. (W.) i J. W. (W.) za miesiące [...] r. potwierdzające dane wskazane przez nią we wniosku. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek E.W. (W.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podnosząc, że sytuacja materialna skarżącej nie jest na tyle ciężka, aby można było przychylić się do złożonego przez nią wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że porównując łączną sumę dochodów z wysokością udokumentowanych miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego nie można stwierdzić, że zaistniały przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tym bardziej, że strona nie powołała się na okoliczności, które świadczyłyby o zmniejszeniu uzyskiwanego dochodu z innych tytułów, na przykład z tytułu konieczności ponoszenia kosztów odpłatnej rehabilitacji czy opieki.

W ustawowym terminie E. W. wniosła sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2013 r. W uzasadnieniu podniosła, że składając wniosek we [...] r. nie wskazała dodatkowych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego, a to: kosztów ogrzewania w wysokości około 400 (czterysta) złotych, kosztów wyżywienia

w wysokości około 1000 (jeden tysiąc) złotych, wydatków na leki w kwocie około 100 (sto) złotych, a także kosztów związanych z dojazdem do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc,

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W dniu [...] r. strona wniosła sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r., który nie został przez Sąd odrzucony, a zatem powyższe postanowienie utraciło moc.

W świetle art. 199 p.p.s.a., zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Natomiast intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja ta stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady może być stosowana w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W tym przypadku - stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest

w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Analiza sytuacji materialnej E. W. (W.) prowadzi do przekonania, że została spełniona przesłanka przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca prowadzi wspólnie z synami gospodarstwo domowe uzyskujące łączny dochód w wysokości około 3 000 (trzy tysiące) złotych miesięcznie, natomiast na podstawie nadesłanych dokumentów oraz oświadczenia skarżącej złożonego w sprzeciwie Sąd ustalił, że wydatki na utrzymanie wspólnego gospodarstwa domowego, takie jak: zakup energii elektrycznej, dostawa wody, opał w okresie zimowym, podatek od nieruchomości, lekarstwa oraz koszty dojazdu do pracy, wynoszą około 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych miesięcznie. Zdaniem Sądu kwota, jaką dysponuje skarżąca, tj. około 1 400 (jeden tysiąc czterysta) złotych miesięcznie, jest na tyle niska biorąc pod uwagę trzyosobowe gospodarstwo domowe, że pozwala to na przyjęcie, że skarżąca nie jest zdolna ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Trudną sytuację finansową strony potwierdza również fakt, że zarówno w stosunku do E. W. (W.), jak i do P. W. (W.) i J. W. (W.) zostały wszczęte postępowania egzekucyjne, których wynikiem jest zajęcie części renty oraz wynagrodzeń ze stosunku pracy.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

w związku z art. 16 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.