Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1402/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 48, 30, 29
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. C., A. C. oraz J. D.-C. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. C., A. C. oraz J. D.-C. kwotę [...]zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z 3.02.2017 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U.

z 2016 r., poz. 290 ze zm.) nakazał Gminie B. rozbiórkę wykonanej zabudowy rowu kręgami betonowymi Ř1000 łącznie z wbudowaną studzienką rewizyjną z kratką ściekową na długości 9,30 m na działkach nr ewid. [...] i [...] łącznik ul. W. i P. w B..

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w związku z wnioskiem J. D. , A. C. i M. C..

Organ ustalił, że przez działki nr ewid. [...] i [...] w B. przebiega rów który został zabudowany rurami Ř 1000mm i studzienką rewizyjną. Działki stanowią drogę, która jest łącznikiem między ul. W. i P. . Działki te stanowią obecnie własność Gminy B. . Gmina B. nie posiada pozwolenia na wykonanie zabudowy rowu i wykonanie studzienki rewizyjnej. Po analizie zebranych w sprawie dowodów przyjęto że Gmina B. zabudowę rowu na działce nr [...] wykonała dopiero po nabyciu przedmiotowej działki (07.10.1995 r.). Zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że zabudowa działek [...] i [...] nastąpiła w latach 1992-1998. Zabudowa rowu wraz ze studzienką rewizyjną w obecnym kształcie powstała po roku 1995 r., a więc po wejściu w życie aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Nawet gdyby przyjąć iż roboty budowlane zostały rozpoczęte w roku 1992 to zakres robót wykonanych po roku 1995 kwalifikuje wykonany obiekt jako podporządkowany aktualnej regulacji ustawy prawo budowlane. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapoczątkowany w określonej dacie i utrzymujący się przez pewien okres czasu stan samowoli budowlanej ma z natury rzeczy charakter ciągły. Z tej przyczyny ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie powstałego obiektu.

Zgodnie z regulacją zawartą w ustawie Prawo budowlane, obiekt stanowi budowlę zdefiniowana w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa zabudowa rowu ze studzienką rewizyjną wykonana w ciągu drogi mieści się w zakresie kategorii XXVIII obiektów budowlanych.

Analiza art. 29-31 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, iż ustawodawca nie przewidział zwolnienia z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przepustu ze studzienka rewizyjną. W związku z powyższym na wykonanie przedmiotowych robót wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym Gmina B. się nie legitymizuje. Organ wszczął postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Działki nr [...] i [...] nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie dokonanej kontroli stwierdzono że wykonana zabudowa rowu nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Postanowieniem z 10.03.2016 r. wstrzymano Gminie B. prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek przedłożenia w terminie do 30.08.2016 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Mimo upływu terminu czasu określonego w postanowieniu Gmina B. nie przedłożyła żądanych wyżej dokumentów, wobec czego zgodnie z przepisem określonym w art. 48 ust 4 orzeczono rozbiórkę.

Odwołanie złożyła Gmina B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art.7 kpa przez nieuwzględnienie złożonego w dniu 2.02.2017 r. wyjaśnienia, że w przedmiotowej sprawie wykonano dokumentację techniczną, która obecnie jest na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowych jako inwestycja mogąca potencjalnie wpływać na środowisko; nie uwzględnienie powyższego prowadzi do załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

- art.80 kpa poprzez wybiórczą ocenę przez organ administracji materiału dowodowego z pominięciem kwestii istotnych dla uznania prawidłowości wydania decyzji, w tym również bezpodstawnego przyjęcia, że okoliczności faktyczne wskazują na konieczność wydania decyzji o rozbiórce przepustu i studzienki, podczas gdy całokształt materiału dowodowego, w tym również w toczącym się postępowaniu w sprawie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...].01.2015 r., sygn. akt [...] kompleksowo związany z przedmiotowym postępowaniem nie potwierdza stanowiska organu I instancji.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 22.08.2017 r., znak: [...], na podstawie 138 §1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela ustalenia organu I instancji co do daty budowy przedmiotowego przepustu wraz ze studzienką rewizyjną. Podkreślił, że Gmina B. nabyła własność działki o nr ewid. [...] (obecnie [...]) w B. w wyniku uostatecznienia się decyzji z 7.10.1995r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości o nr ewid.[...] w B., w której uzasadnieniu wskazano: "w świetle art. 10 ust. 5 ustawy, grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą z mocy prawa na własność Miasta i Gminy B. z dniem w którym decyzja o podziale stała się ostateczna". Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, w tym szeregu wniosków dowodowych przedłożonych przez strony, roboty budowlane w stosunku do przedmiotowej zabudowy rowu rurami Ř 1000 mm wraz ze studzienką rewizyjną prowadzone były po 1995r. Zatem przedmiotowa budowla w obecnym kształcie powstała po 1995r. W związku z powyższym zastosowanie znajdzie ustawa Prawo budowlane z 7.07.1994 r. Organ nadmienił, że odmawia wiarygodności zeznaniom W. P. oraz S. P. złożonych podczas rozprawy administracyjnej ze względu na lakoniczność ich odpowiedzi oraz nieudzielenie odpowiedzi na większość pytań zadanych w stosunku do świadków podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w siedzibie PINB w dniu [...].12.2014 r.

Zgodnie brzmieniem z art. 29 u.p.b. z chwili wszczęcia postępowania, przepust znajdujący się w rowie melioracyjnym przebiegającym przez drogę-łącznik między ul. W. i ul. P. w B. stanowił odrębny obiekt budowlany, dla którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Jak ustalił organ I instancji wykonany przepust ma średnicę 100 cm. W przypadku gdy obiekt zrealizowany został bez uzyskania pozwolenia na budowę zastosowanie znajdzie tryb uregulowany w art. 48 u.p.b., w brzmieniu przed 1.01.2017 r.

W wyniku wdrożonego postępowania legalizacyjnego przed organem I instancji, PINB zasadnie wydał w dniu 10.03.2016 r. postanowienie którym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 u.p.b. zobowiązał Gminę B. do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowolnie wykonanego przepustu. Strona zobowiązana w wyznaczonym terminie nie wywiązała się z nałożonego obowiązku. Zachodziła więc okoliczność o której mowa w art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na obowiązujące od 1.01.2017 r. zmiany w zakresie procedur dotyczących prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 i 49b u.p.b., na mocy art. 26 ust. 2 ustawy z 30.12.2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255) - w tym zmieniającej w/w ustawę Prawo budowlane. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało podjęte w dniu 4.09.2014 r. przed terminem określonym w art. 35 w/w ustawy, i należy zastosować przepisy art. 48 i 49b u.p.b. w brzmieniu po wspomnianej nowelizacji. Zatem badanie możliwości legalizacyjnych przeprowadza się w oparciu o zapisy art. 48 i 49b u.p.b., nawiązujące w swej treści do art. 29 i art. 30 u.p.b. W związku z powyższym [...]INB w [...] stanął na stanowisku, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 48 u.p.b. w zmienionym brzmieniu obejmuje również zakres kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 u.p.b. w brzmieniu po nowelizacji. Organ II instancji odwołał się do brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 11 b u.p.b., wskazując, że skoro przedmiotowy przepust ma średnicę 100 cm, zatem na mocy nowelizacji, która weszła w życie w dniu 1.01.2017 r. nie podlega ani obowiązkowi uzyskania przez inwestora uprzednio pozwolenia na budowę ani wykonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Obecnie budowa przepustów o średnicy do 100 cm została wyłączona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a także z obowiązku dokonania zgłoszenia do właściwego organu architektoniczno-budowlanego.

Organ odwoławczy konkludował, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe, skoro nie istnieje podstawa prawna prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 48 u.p.b. Organ odwoławczy podkreślił, że studzienka rewizyjna jest nieodłączną częścią systemu oczyszczania przepustu i w związku z powyższym przepust o średnicy do 100 cm wraz ze studzienką rewizyjną stanowią jeden przedmiot postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: J. D. , M. C. i A. C., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili błędne ustalenie stanu faktycznego, naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, a w szczególności:

- naruszenie art. 48 u.p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 i art 30 u.p.b. do studni wraz z kratką ściekową oraz zabudowy kręgami poprzez zaszeregowanie ich jako przepustu, a nie elementów kanału kanalizacji opadowej;

- naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez brak zastosowania tego przepisu do przedmiotowego obiektu budowlanego i pominięcie faktu, że obiekt, a zwłaszcza jego użytkowanie zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska oraz jest w kolizji z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z [...].01.2015 r. w [...], znak: [...] na mocy którego zakazuje się wprowadzania wód na dz. [...], a przedmiotowe obiekty budowlane temu właśnie służą;

- złamanie art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak rzeczywistego określenia inwestora obiektu, błędną kwalifikację obiektu, w tym studni i kratki ściekowej, przez które wpięte są wody z ulicy na działkę skarżących; studnia

ta umiejscowiona jest w granicy działki skarżących, a tzw. " przepust" stanowi obecnie element kanału wybudowanego w ramach inwestycji kanalizacji opadowej poprzez który odprowadzane są wody z opadowej kanalizacji publicznej,

- naruszenie zasad ogólnych kpa, tj. art. 8 i 9 kpa poprzez niszczenie zaufania obywateli do państwa z uwagi na uniemożliwianie bezpiecznego korzystania skarżącym z własności przeznaczeniu budowlanym, gdyż użytkowanie przedmiotowych obiektów budowlanych polega na bezprawnym wprowadzaniu nimi

ogromnych ilości wód z kanalizacji opadowej na ich działkę co uniemożliwia zabudowę; ponadto organy rozdzieliły sprawy dotyczące wybudowania obiektu liniowego przez skarżących i gminę, co powoduje, że zabudowa kręgami przez gminę jest odmiennie traktowana niż zabudowa kręgami przez skarżących na ich działce, co rodzi podejrzenie o nierówne traktowanie stron. Organy przyjęły błędne założenie, że postępowania [...] i [...] są rozłączne. Sprawy te powinny być zdaniem skarżących razem rozpatrywane, gdyż przykrycie rowu stanowi obiekt liniowy z tego samego okresu, choć dotyczy dwu podmiotów,

- naruszenie art.77§ 1 i 2 kpa poprzez nieuwzględnienie przedstawionych dowodów wniosków przez skarżących i niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez co ustalenia faktyczne są niekompletne. Pominięto konsekwencje wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...].01.2015 r. sygn. [...], który zakazuje Gminie B. naruszania ochrony własności działki nr [...], będącej własnością skarżących poprzez kierowanie okolicznych wód opadowych na nią. Wody kierowane są przedmiotowym obiektem tj. "przepustem" i tzw. "studzienką rewizyjną" stanowiące w istocie dziś urządzenia wodne systemu kanalizacji. Organ II instancji zlekceważył fakt, że od roku 2006 toczy się przed nimi postępowanie dotyczące nałożenia na Gminę B. obowiązku wybudowania kanału dla odprowadzania publicznych ścieków z kanalizacji gminnej, eksploatowanych bezprawnie i nielegalnie po dz. nr [...], a to wymaga innego kierunku odpływu i w konsekwencji innych obiektów budowlanych niż obecne. W tej sprawie zostały wydane decyzje [...]INB w [...] z 31.05.2017 r. i 18.08.2015 r., które wskazują na naruszenia art. 50 i art. 66 u.p.b. przez Gminę B. .

- naruszenie art. 78§1 kpa oraz naruszenie art.77 §3 kpa poprzez bezpodstawną odmowę przesłuchania zawnioskowanych świadków i zebraniu istotnych dla sprawy oświadczeń m.in. od byłych właścicieli działki nr [...].

W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 § 1ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017. 1396 - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z norma z art. . 145 §1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wtedy uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sad oddala skargę w całości lub w części , stosując przepis z art. 151 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z 22.08.2017 r., którą uchylono w oparciu o przepis 138 §1 pkt 2 k.p.a. decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie pierwszej instancji w całości.

Skarga jest zasadna ponieważ decyzja organu I instancji narusza prawo materialne i ma to wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie zasadniczym punktem spornym między stronami jest kwestia bezprzedmiotowości postępowania w sprawie legalizacji przepustu wykonanego wraz ze studzienką rewizyjną z kratka ściekową, o przekroju kręgów betonowych użytych do jego budowany - Ř1000. I długości 9,3 m . Przepust ten został wykonany na działkach nr ewid. [...] i [...] przez gminę B. i stanowi łącznik ul. W. i P. w B.. W sprawie poza sporem jest data wykonania przepustu (po 1995 r.) i jego inwestor (Gmina B.) oraz to, że został on wykonany bez wymaganego w dacie jego wykonania pozwolenia budowę. Nadto nie budzi wątpliwości, że organ I instancji podjął czynności legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego, w tym postanowieniem z 10 marca 2016 r. zobowiązał inwestora do przedłożenie zaświadczenia Burmistrza B. o zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz dokumentów, których mowa w treści art. 33 ust. 2 pkt. 1 I 2 Prawa budowlanego w terminie do 30 sierpnia 2016. Ponieważ dokumenty takie nie zostały przedłożone przez inwestora organ I instancji nakazał rozbiórkę obiektu w oparciu o art. 48 ust. 1 1 w zw z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowa legalizacja była prowadzona w trybie Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji budowy przedmiotowego obiektu. Należy podkreślić, że obowiązujące wówczas przepisy, jak również w dacie wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymagały na budowę przepustów – określonych w art. 3 pkt 3 jako budowle i niepodlegających wyłączeniu od tego wymogu w treści art. 29 -30 Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego organ I instancji orzekł o rozbiórce przedmiotowego przepustu.

W tym miejscu trzeba wskazać, że w dniu 28 czerwca 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo budowlane wprowadzona ustawą z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), która w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, nakazywała, aby do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną stosować przepisy dotychczasowe. W konsekwencji w niniejszej sprawie, w której postępowanie zostało wszczęte w 2014 r. miały zastosowanie przepisy sprzed wskazanej nowelizacji. Kolejna nowelizacja prawa budowlanego weszła w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. .została wprowadzona ustawą z 16 grudnia 2016 r., o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255). Zgodnie z treścią art. w art. 26 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255), w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5 (ustawa Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Nadto w ww. noweli wprowadzony został przepis art. 29 ust. 1 pkt 11 b, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przepustów o średnicy do 100 cm, z mocy znowelizowanego art. 30 ust. 1, budowa takiego przepustu nie wymaga również zgłoszenia.

Mając na uwadze powyższe w tym nowelizacje Prawa budowlanego obowiązujacą od dnia 1 stycznia 2017 r. organ odwoławczy uznał, że postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego przepustu, prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego w związku z wprowadzonymi zmianami dotyczącymi budowy przepustów o średnicy do 100 cm – a taką średnicę ma przedmiotowy przepust – wyłącza możliwość dalszego prowadzenia postępowania w sprawie ponieważ od dnia 1 stycznia 2017 r. budowa takich przepustów nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W ocenie skarżących stanowisko organu odwoławczego dotyczące stosowania przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2017 r. do rozpatrywanej sprawy jest nieprawidłowe, a ich "skatalogowanie" ( kwalifikacja prawna) powinna uwzględniać przepisy art. 29 i 30 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed wejścia noweli z 16 grudnia 2016 r.

Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę uznał stanowisko organu odwoławczego za nieprawidłowe. W ocenie Sądu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylając decyzje PINB w B. z 3 lutego 2017 r. nakazującą rozbiórkę przedmiotowego przepustu dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy z 16 grudnia 2017 r. nowelizującej Prawo budowlane, przyjmując, że, do kwalifikacji przedmiotowego przepustu mają zastosowanie przepisy art. 29 i art. 30 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2017 r. Jest niesporne że przed dniem 1 stycznia 2017 r. postępowanie nie zostało zakończone. Należy jednak zważyć, że powyższy przepis odnosi się wyłącznie do nowej treści art. 48 i 49b, nakazując ich stosowanie. Nieuprawniony jest zatem wniosek, że przepis ten obejmuje również zakres kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia

2010 r., II OSK 1974/10 oraz uchwałę NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, dostępne na stronie internetowej: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Należy więc odróżnić dokonywanie kwalifikacji samowoli budowalnej od usuwania jej skutków. W ocenie sądu, nie można uznać, aby zacytowany wyżej przepis intertemporalny zawarty w art. 26 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia przedsiębiorców uprawniał organy nadzoru budowlanego prowadzące już postępowania legalizacyjne w trybie art. 48 czy 49b ustawy Prawo budowlane do ponownej weryfikacji robót budowalnych w kontekście katalogu zawartego w art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Tym samym w ocenie Sądu organ odwoławczy blednie uzna,ł iż postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej nielegalnie zrealizowanego przepisu jest bezprzedmiotowe i w związku z czym wydal decyzję biorąc za podstawę art. 138 par. 1 punkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze i uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Ponownie prowadząc postępowanie zainicjowane odwołaniem Gminy B. organ II instancji będzie obowiązany uwzględnić wykładnię prawa przyjętą przez sąd.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz skarżących kwotę 500 zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.