Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1135/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] terenu "[...]" I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] znak [...] Wojewoda na podstawie art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] terenu "[...]".

Zdaniem organu nadzoru przedmiotowa uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm. zwanej dalej Ustawą), oraz § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt I rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75, poz. 690 z póź. zm.) - mającego zastosowanie ze względu na treść art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy.

W uchwalonym planie miejscowym dokonano zmiany przeznaczenia terenów, przez które przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV oznaczona na rysunku planu symbolem E- WN z niezabudowanych na zabudowane budynkami mieszkaniowymi jednorodzinnymi, wielorodzinnymi oraz usługowymi - oznaczone jako tereny elementarne symbolami:

1. P.B.IO44.MN,U - zabudowa jednorodzinna z usługami wbudowanymi (zakres usług -finanse, gastronomia, handel detaliczny, kultura, obsługa firm i klientów), § 50 uchwały,

2. P.B. lO67.U,M - zabudowa usługowa z dopuszczeniem realizacji jednego lokalu mieszkalnego (zakres usług - finanse, gastronomia, handel detaliczny, kultura, obsługa firm i klientów, opieka zdrowotna, turystyka), § 73 uchwały,

3. P.B. 10G8.U,M - zabudowa usługowa z dopuszczeniem realizacji jednego lokalu mieszkalnego (zakres usług - finanse, handel detaliczny, gastronomia, kultura, obsługa firm i klientów, opieka zdrowotna, turystyka), § 74 uchwały,

4. P.B. 1083.U - zabudowa usługowa (zakres usług - handel, kultura, obsługa firm i klientów, opieka zdrowotna, turystyka), § 89 uchwały,

5. P.B. 1134.MW,U - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami wbudowanymi (zakres usług - finanse, handel detaliczny, gastronomia, kultura, obsługa firm i klientów, opieka zdrowotna, turystyka), § 140 uchwały.

Zmiana przeznaczenia wymienionych terenów doprowadziła do zlokalizowania w strefie szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego projektowanej zabudowy z przeznaczeniem obiektów budowlanych na stały pobyt ludzi.

Zgodnie z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, do których w szczególności zalicza się szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych. .

Odniesienie w uchwalonym planie miejscowym w treści § 6 ust. 3 pkt 13 do przepisów odrębnych jest niewystarczające wobec wrysowania na rysunku planu nieprzekraczalnej linii zabudowy wewnątrz obszaru wskazującego strefę z zasięgiem oddziaływania linii elektroenergetycznej. Wprowadzenie linii zabudowy w tej strefie jednoznacznie wskazuje na umieszczenie tam zabudowy mieszkaniowej i usługowej.

Przepis § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość zlokalizowania takiej zabudowy w zasięgu oddziaływania linii energetycznej, pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w przepisach odrębnych.

W uchwalonym planie miejscowym nie zamieszczono jednak stosownych obostrzeń wynikających z usytuowania tej linii, ani też nie przewidziano jej ewentualnej przebudowy, tak aby uniknąć nadmiernie szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi.

Na potrzeby tego planu sporządzono opracowanie pt. "Prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko, do opracowania planistycznego [...] w [...].

W rozdziale II pkt 14 oraz w rozdziale II pkt 2.5 Prognozy poruszono kwestię szkodliwego oddziaływania linii energetycznej 110 kV na zdrowie ludzi wskazując na wymaganie rozpoznania pomiarowego strefy, a także, iż będzie ona źródłem szkodliwego promieniowania elektroenergetycznego oraz na konieczność wyłączenia w tej strefie stałego pobytu ludzi.

Nadto w rozdziale IV Prognozy w pkt 7 wskazano na dalsze niekorzystne oddziaływanie tej linii z zaleceniem wykluczenia tego terenu z użytkowania w zakresie stałego przebywania ludzi.

Z powyższego wynika, że uchwalony plan miejscowy nie uwzględnił wniosków i zaleceń zawartych w Prognozie.

Zatem wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej i turystycznej w strefie szkodliwego oddziaływania linii 110 kV narusza treść § II ust. 1 i ust. 2 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Pozostawienie powyższej linii elektroenergetycznej jako linii napowietrznej jest również niezgodne z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego w uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...]. W rozdziale 29 tego Studium, dotyczącym kierunków rozwoju systemów inżynierii komunalnej i cmentarnej, ustalono, iż na obszarach zainwestowanych - zwłaszcza w Śródmieściu - przewiduje się wymianę istniejących linii napowietrznych wysokiego napięcia na linie kablowe.

Niezgodność uchwalonego planu miejscowego z powyższym ustaleniem Studium doprowadziła do naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 Ustawy.

Pozostawienie linii wysokiego napięcia 110 kV jako napowietrznej z jednoczesnym realizowaniem zabudowy mieszkaniowej i turystycznej bezpośrednio pod tą linią, w przypadku możliwego dojścia do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) stanowi naruszenie treści przepisu § 314 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 28 cyt. ustawy konieczne było – zdaniem organu nadzoru – stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej uchwały.

Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zaskarżone zostało przez Gminę Miasto [...] skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

Zdaniem skarżącej zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego zarzuty są nieuzasadnione.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody podnoszone są dwie kwestie. Pierwsza - dotycząca naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; druga - zarzuca naruszenie § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 75, poz. 690 z późno zm.) mającego zastosowanie ze względu na treść art. 1 ust. 2 pkt 1 Ustawy.

W odniesieniu do pierwszego zarzutu dotyczącego niezgodności uchwalonego planu miejscowego z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] wraz z późniejszymi zmianami (uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] zm. uchwałą Nr [...] z dn.[...]) polegającej na pozostawieniu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV jako linii napowietrznej, skarżąca podnosi, że z treści powyższego Studium nie wynika nakaz przebudowy wszystkich, istniejących na obszarze miasta [...] napowietrznych linii wysokiego napięcia na linie kablowe. Sformułowanie zawarte w Studium, w Rozdziale 29 w brzmieniu: "Na obszarach zainwestowanych - zwłaszcza w Śródmieściu - przewiduje się także wymianę istniejących linii napowietrznych wysokiego napięcia na linie kablowe" wyraźnie wskazuje, że decyzja ostateczna ma należeć do planu miejscowego. Przepis Rozdziału 29 Studium dotyczy obszarów zainwestowanych. Osiedle [...] w granicach którego znajduje się teren objęty planem "[...]" jest obszarem w którym funkcjonują małe zespoły zabudowy mieszkaniowej, ale generalnie jest to obszar kształtującego się osiedla mieszkaniowego. Jedynie 50 % działek w obszarze planu jest zabudowana. Teren pod linią 110 kV wraz z hipotetycznym zasięgiem oddziaływania tej linii generalnie obejmuje działki niezabudowane, niezainwestowane. Jedynie dwie działki w terenie P.B.1044.MN,U i teren P.B.1O83.U są zabudowane. Na terenie P.B.1044.MN,U w obszarze pod napowietrzna linią elektroenergetyczną usytuowane są dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, a określona planem linia zabudowy pozwala jedynie na uzupełnienia zagospodarowania działek w obiekty takie jak garaże lub budynki gospodarcze. Na terenie P.B.1083.U przeznaczonym dla usług istnieje budynek niemieszkalny, który może być przedmiotem zmiany użytkowania lub przebudowy na cele usług.

W odniesieniu do drugiej kwestii skarżąca podnosi, że przywołany przez organ nadzoru przepis § 11 ust. l i ust. 2 pkt l Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 75, poz. 690 z późn. zm.) dopuszcza wznoszenie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w zasięgu szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę badana jest zgodność inwestycji z wszystkimi przepisami istotnymi dla jej realizacji i późniejszego funkcjonowania.

Instytucja strefy oddziaływania obiektów, funkcjonująca w układzie normatywnym (bez uwzględnienia rzeczywistego zasięgu uciążliwości) była rozwiązaniem, które w istotny i nie zawsze uzasadniony sposób ograniczało wykonanie prawa własności. W dobie przyspieszonego postępu technologicznego ta sama funkcja (charakter prowadzonej działalności) może w różnych okolicznościach i przy zastosowaniu różnych technologii stwarzać uciążliwość o bardzo różnym zasięgu lub nie powodować żadnych uciążliwości poza granicami posesji. Stąd w prawie pojawiła się instytucja obszaru ograniczonego użytkowania jako obszaru rzeczywistego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi z tytułu przekroczenia określonych w normach poziomów uciążliwości. Obszar ograniczonego użytkowania ustanawia się na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a nie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, art.73 ust. 1 wynika jedynie, że: "W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (...) uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z (...) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania". Przedmiotowa linia w obszarze planu nie ma ustanowionego obszaru ograniczonego użytkowania. Przy braku możliwości uzyskania szczegółowych badań dotyczących rzeczywistych uciążliwości (szczególnie w zakresie przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego), uwzględniając wnioski Zakładu Energetycznego Wysokich Napięć, wkreślono na rysunku planu miejscowego zasięg oddziaływania linii jako obszar hipotetyczny, nie poparty konkretnymi pomiarami, ale sygnalizujący przewidywanie wystąpienia zagrożenia, w którym mogą być nie dotrzymane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku. Przedstawiony w rysunku planu zasięg oddziaływania linii jest zgodny z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (Dz.U. Nr 192 poz. 1883) w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania, dotrzymania tych poziomów, i zapewnia dotrzymanie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych poza jej granicą dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Projekt planu, przy ustaleniu pozostawienia linii 110 kV jako napowietrznej i określeniu hipotetycznego zasięgu oddziaływania linii, przeszedł niezbędną drogę proceduralną i uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i opinie. W trakcie tej procedury projekt planu został przedłożony do uzgodnienia Inspektora Sanitarnego z treścią zapisu: "w zasięgu szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV zakazuje się lokalizowania zabudowy mieszkaniowej i lokali mieszkalnych". W wyniku uzgodnień z Inspektorem Sanitarnym, który jest organem właściwym do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie sprawowania nadzoru nad warunkami ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, wprowadzono zmianę § 6 ust. 3 pkt 13 na zapis: "w zasięgu szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzi napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV dopuszcza się lokalizację terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności w oparciu o obowiązujące przepisy", co ostatecznie potwierdziło Postanowienie Inspektora Sanitarnego znak [...] z dnia [...], zgodnie z pismem IS znak [...] z dnia [...].

Stwierdzenie zawarte w opracowaniu pt. "Prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko do opracowania planistycznego [...] w brzmieniu: "Zasięg strefy (...) wymaga rozpoznania pomiarowego (...)" nie wskazuje, że rozpoznanie jest wymagane w trakcie prac planistycznych planu miejscowego. Taki wymóg, na tym etapie nie wynika też z innych przepisów prawnych. Prognoza nie zawiera stwierdzenia, cytowanego w uzasadnieniu do Rozstrzygnięcia nadzorczego: "wskazując na (...) konieczność wyłączenia w tej strefie stałego pobytu ludzi". Pierwotny zapis projektu planu uwzględniał zapis Prognozy w brzmieniu: "z tego względu w strefie oddziaływania linii wyodrębniono pas terenu wykluczony z użytkowania dla stałego przebywania ludzi", ale uległ on zmianie zgodnie z wnioskiem i uzgodnieniem Inspektora Sanitarnego .

Gmina nie zgadza się ze stwierdzeniem organu nadzoru w brzmieniu: "Zmiana przeznaczenia wymienionych terenów doprowadziła do zlokalizowania w strefie szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego projektowanej zabudowy z przeznaczeniem obiektów budowlanych na stały pobyt ludzi" oraz ze stwierdzeniem, że: "Wprowadzenie linii zabudowy w tej strefie jednoznacznie wskazuje na umieszczenie tam zabudowy mieszkaniowej i usługowej." Plan miejscowy nie nakazuje w obszarze strefy oddziaływania pola elektroenergetycznego sytuowania obiektów budowlanych na stały pobyt ludzi. W granicach przedmiotowych terenów jedynie część gruntów znajduje się w zasięgu oddziaływania linii. Budynki usługowe lub mieszkalne mogą być zatem realizowane w pozostałych częściach terenów, poza obszarem gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Jednocześnie zauważa się, że z żadnych przepisów prawa nie wynika, że lokalizacja tych budynków jest zakazana w zasięgu oddziaływania linii. Gmina nie zgadza się ze stwierdzeniem organu nadzoru, że: "Pozostawienie linii wysokiego napięcia 110 kV jako napowietrznej z jednoczesnym realizowaniem zabudowy mieszkaniowej i turystycznej bezpośrednio pod tą linią (...) stanowi naruszenie treści przepisu § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. który brzmi: "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych." Plan dopuszcza realizację zabudowy mieszkaniowej i turystycznej w zasięgu oddziaływania linii co nie oznacza, że jest to możliwe bezpośrednio pod linią lub w obszarze gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego.

Plan nie ustala realizacji zabudowy bezpośrednio pod linią. Rzeczywisty zasięg oddziaływania linii, w którym dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych wyznacza się po wykonaniu odpowiednich pomiarów terenowych. W kontekście powyższych ograniczeń istotną kwestią przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz lokalizowaniu zabudowy w pobliżu linii jest identyfikacja rozkładu pola magnetycznego w jej otoczeniu, a także ustalenie granic obszaru, w którym natężenie pola elektrycznego przekracza wartość 1 kV/m. Z uwagi na to, że na wartość maksymalną i rozkład pola elektromagnetycznego w otoczeniu linii napowietrznej wpływa cały szereg parametrów takich jak: a) napięcie robocze linii, b) odległość przewodów fazowych od ziemi, c) odstępy pomiędzy przewodami różnych faz lub wiązkami przewodów, d) geometryczny układ przewodów fazowych, a w liniach dwu i wielotorowych - wzajemne usytuowanie przewodów tej samej fazy w różnych torach, e) średnica przewodów, f) elementy otoczenia położone w bezpośredniej jej bliskości, wyznaczenie dokładnego rozkładu oraz jednoznaczne określenie granic obszaru w których składowa pola elektrycznego jest większa od 1 kV/m tj. obszaru, w którym nie można byłoby realizować zabudowy mieszkaniowej na etapie sporządzania planów zagospodarowania jest niemożliwe. W celu określenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego szczegółowej lokalizacji budynków mieszkalnych, usługowych lub innych przeznaczonych na pobyt ludzi, przy dotrzymaniu warunków określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska, w przypadku występowania w ich pobliżu linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia konieczne byłoby w każdej takiej sytuacji, przeprowadzenie szczegółowych badań na całej długości przebiegu linii w celu wyznaczenia rzeczywistej szerokości takiego obszaru. Stąd zapisy miejscowego planu dotyczące w/w terenów dopuszczają w zasięgu oddziaływania przedmiotowej linii (a nie nakazują jak sugeruje Rozstrzygnięcie nadzorcze) lokalizację zabudowy mieszkaniowej oraz miejsc dostępnych dla ludności pod warunkiem spełnienia wymagań obowiązujących w tym zakresie przepisów, mając na uwadze między innymi wszystkie obowiązujące zagadnienia związane z oddziaływaniem pól magnetycznych, także przepis § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skargę uznać należy za zasadną.

Należy zgodzić się z większością zawartych w skardze argumentów. Skarżąca ma rację twierdząc, iż z treści "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia

[...] zmienionego uchwałą z dnia [...] nie wynikał nakaz zastąpienia na całym obszarze miasta [...] a w szczególności na objętym kwestionowaną uchwałą terenie, napowietrznej linii wysokiego napięcia linią kablową, podziemną. Wspomniany zapis studium jednoznacznie wskazuje, iż "przewiduje się" takie rozwiązanie w odniesieniu do obszarów zainwestowanych – zwłaszcza śródmieścia, co nie oznacza kategorycznego nakazu zawarcia takiego zapisu w planach zagospodarowania na całym obszarze miasta. Przedmiotowy obszar nie posiada charakteru obszaru zainwestowanego, wobec czego za bezzasadne uznać należy podniesienie w rozstrzygnięciu nadzorczym sprzeczności uchwalonego planu z powyższym zapisem studium.

Bezzasadny jest też drugi zarzut. Plan miejscowy kształtuje zasady zagospodarowania terenu, określając ogólnie jego przeznaczenie. Żaden przepis nie nakazuje organowi samorządowemu, określającemu te zasady, odwoływania się to przepisów techniczno-budowlanych. Nie wynika to z treści art. 1 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , jak twierdzi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru. Powołany przepis wskazuje jedynie, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury.

Przepisy techniczno-budowlane muszą być przestrzegane w procesie inwestycyjnym, a w szczególności przy wydawaniu pozwoleń na budowę. Kwestionowana przez organ nadzoru uchwała wskazuje na ograniczenie inwestycyjne związane z linią wysokiego napięcia. Mając jednak na uwadze postęp technologiczny oraz rzeczywiste zagrożenie życia i zdrowia, wynikające z udokumentowania odpowiednimi badaniami (pomiarami natężeń pola elektromagnetycznego) pozostawia to indywidualnym rozstrzygnięciom. Jest to podejście racjonalne i w żaden sposób nie można tego rozwiązania uznać za istotnie naruszające prawo, a tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa przez organ samorządowy Wojewoda może zakwestionować jego akt – w tym przypadku podjętą uchwałę (art. 91 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym). Zarzut organu nadzoru jest tym bardziej nieuzasadniony, że powyższe rozwiązanie planistyczne posiada wymagane uzgodnienia z właściwym organem tj. Inspektorem Sanitarnym.

Poza tym art. 91 ust.1 stanowi, iż organ nadzoru orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia organu samorządowego w całości lub w części, co zależy od charakteru i zakresu istotnego naruszenia prawa przez organ samorządowy.

W przedmiotowej uchwale Wojewoda zakwestionował – jako naruszające prawo - tylko zapisy dotyczące 5 terenów elementarnych, leżących w bezpośrednim obszarze oddziaływania linii wysokiego napięcia, a ściśle – pod tą linią. Jest to niewielki fragment planu. W tej sytuacji za nieuzasadnione należało uznać stwierdzenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nieważności całej uchwały ustanawiającej prawo miejscowe jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, dla całego obszaru planistycznego. Takie rozstrzygnięcie stanowi naruszenie art. 91 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. .

Z tych względów należało na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji.