Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 204/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 września 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 3 oraz art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 300), zwanej dalej "u.s.u.s." odmówił pani E.D. umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika w łącznej kwocie 121.399,95 zł, w tym na ubezpieczenia społeczne za okres: od czerwca 2009r. do marca 2012r., styczeń, luty, od sierpnia do grudnia 2013r., od stycznia 2014r. do sierpnia 2018 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres: od maja 2009r. do marca 2012r., styczeń, grudzień 2013r., od stycznia do kwietnia 2014r., Fundusz Pracy za okres: od sierpnia 2009 r. do marca 2012 r.

Ponadto na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 3a, art. 31 i 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. nr 141, poz. 1365), zwanego dalej "rozporządzeniem", ZUS odmówił pani E.D. umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 121.399,95 zł, w tym na ubezpieczenia społeczne za okres: od czerwca 2009r. do marca 2012r., styczeń, luty, od sierpnia do grudnia 2013r., od stycznia 2014r. do sierpnia 2018 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres: od maja 2009r. do marca 2012r., styczeń, grudzień 2013r., od stycznia do kwietnia 2014r., Fundusz Pracy za okres: od sierpnia 2009 r. do marca 2012 r.

W uzasadnieniu organ podał, że we wniosku o umorzenie należności z tytułu składek skarżąca wskazała, że: prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosiła dochodów pozwalających na opłacanie składek i utrzymanie się; do końca sierpnia planuje likwidację działalności; skarżąca utrzymuje się z emerytury w kwocie 1830 zł, z której po opłaceniu miesięcznych wydatków pozostaje kwota 1000 zł; jest osobą schorowaną; opiekuje się niepełnosprawną matką.

Organ wskazał, w oparciu o uregulowania zawarte w art. 24 u.s.u.s., że nie upłynął jeszcze termin, w którym należności mogą być dochodzone.

Organ ustalił, że skarżąca posiada zobowiązania pieniężne w bankach w wysokości 54.523,38 zł, które spłaca w systemie ratalnym w wysokości 432,38 zł. Wydatki związane z utrzymaniem wynoszą: czynsz 300 zł, opłaty eksploatacyjne 100 zł, wydatki na leki 150 zł. Skarżąca jest właścicielką samochodu osobowego oraz nieruchomości położonej w P. o powierzchni 54,05 mkw.

Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Całkowita nieściągalność zachodzi wyłącznie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w ustawie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, gdyż skarżąca uzyskuje dochód z tytułu emerytury, z którego możliwa jest egzekucja. Nadal też prowadzi działalność gospodarczą.

Dalej organ przywołując art. 28 ust. 3a u.s.u.s. stwierdził, że daje on możliwość umorzenia należności, pomimo braku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, jeżeli przemawia za tym ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacenia. Zgodnie z rozporządzeniem, wydanym na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s., ZUS może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Zgromadzone w sprawie dokumenty nie dają podstaw do umorzenia przedmiotowych należności na podstawie ww. przepisów. Skarżąca uzyskuje dochód, który pozwala jej na pokrycie comiesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem i leczeniem. Ponosi ona również koszty związane ze spłatą zadłużenia w banku. Zobowiązania cywilnoprawne jednak nie korzystają z pierwszeństwa przed obowiązkami publicznoprawnymi. Brak jest podstaw do stwierdzenia trwałego ubóstwa. Stałe źródło dochodu umożliwia skarżącej zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych.

Dalej ZUS wskazał, że jakkolwiek konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny jest dodatkowym utrudnieniem, nie może jednak stanowić przesłanki do umorzenia należności w sytuacji, gdy skarżąca uzyskuje dochód pozwalający na spłatę zaległości.

Skarżąca wniosła do ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 16 grudnia 2019 r. ZUS utrzymał w mocy decyzję z dnia 11 września 2019r., nie znajdując podstaw do jej zmiany ani uchylenia. Organ uwzględnił zmianę stanu faktycznego wynikającą z fakt zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, uznał jednak, że nie ma to wpływu na ogólną ocenę możliwości spłaty przez skarżącą zadłużenia, z uwagi na pobieranie przez nią świadczenia emerytalnego. Wskazał również, że skarżąca uzyskuje dochód powyżej minimum socjalnego oraz że prowadzenie egzekucji nie zagrozi jej egzystencji z uwagi na prawnie chronioną część świadczenia, która nie podlega zajęciu.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zarzuciła, że opłacała składki przez 30 lat, natomiast nieopłacanie przez nią składek na kilka lat przed emeryturę było spowodowane przyczynami od niej niezależnymi. W 2008 r. bowiem Miasto odebrało Stowarzyszeniu Kupieckiemu, którego skarżąca była członkiem, prawo dzierżawy gruntu, na którym posadowiony był obiekt handlowy należący do Stowarzyszenia. Spowodowało to zmianę warunków prowadzenia działalności przez skarżącą i spadek uzyskiwanych obrotów. Zdaniem skarżącej było to nadzwyczajne zdarzenie w rozumieniu art. 28 ust. 3a u.s.u.s., uzasadniające umorzenie należności z tytułu składek. Wskazała, że w czasie rozbiórki obiektu skończyła 50 lat i zamknięcie działalności, jak to sugeruje ZUS, równałoby się z brakiem środków do życia. Skarżąca ze względu na wiek i stan zdrowia nie mogła podjąć innej pracy. Skarżąca podniosła dalej, że uzyskiwane przez nią świadczenie ledwie wystarcza na utrzymanie. Dodatkowo ZUS nie wziął pod uwagę niepełnosprawności matki skarżącej. Zdaniem skarżącej, niesprawiedliwością jest oczekiwanie, że ze skromnej wypracowanej emerytury ma opłacić składki w wysokości ponad 100.000 zł, a inni którzy nie pracowali i otrzymują minimalną emeryturę mogą ją zachować, jak również zwróciła uwagę, że obecnie obowiązuje tzw. "mały ZUS" i nie powinna być ona karana za to, że ustawodawca tak późno zauważył potrzebę jego wprowadzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawą umorzenia należności z tytułu składek jest powołany w decyzji art. 28 u.s.u.s. Powołana ustawa w treści wskazanego przepisu daje prawo do umorzenia tych należności w sytuacji ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 1-3), a także w uzasadnionych przypadkach, w stosunku do składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a), przy czym umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty (art. 28 ust. 4). Jednocześnie na postawie art. 32 cytowanej ustawy, przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne stosuje się odpowiednio także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenie zdrowotne.

Całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1. dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2. sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe;

3. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej;

4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a. wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b. nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5. naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6. jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

O ile regulacja powyższa, dotycząca możliwości umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne z powodu ich całkowitej nieściągalności, odnosi się do wszystkich podmiotów zobowiązanych do ich uiszczenia, o tyle w odniesieniu do osób ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek, a więc osób płacących składki na własne ubezpieczenie społeczne, omawiana ustawa przewiduje również możliwość umorzenia należności z tytułu składek (odsetek za zwłokę) pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, co może mieć miejsce w uzasadnionych przypadkach (art. 28 ust. 3a), których wskazanie pozostawiła ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, upoważniając go w art. 28 ust. 3b, aby w drodze rozporządzenia określił szczegółowe zasady tego umarzania, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających to umorzenie przy wzięciu pod uwagę ważnego interesu osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stanu finansów ubezpieczeń społecznych.

Działając na mocy powyższego upoważnienia Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 31.07.2003 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), w którym to rozporządzeniu zawarta została zasada (§ 3 ust. 1), że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy opłacenie tych należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W przypadku obu ww. rodzajów przesłanek umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne (całkowita nieściągalność, ważny interes osoby zobowiązanej) ustawodawca pozostawił Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych swobodę w uznaniu zasadności podstaw umorzenia, stanowiąc o możliwości, a nie konieczności zastosowania tej ulgi w razie zaistnienia mających ją uzasadniać zdarzeń, co podejmowanym w tym zakresie decyzjom nadaje charakter tzw. decyzji uznaniowych. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oznacza, że z woli ustawodawcy nawet stwierdzenie istnienia przesłanki w postaci ważnego interesu osoby zobowiązanej do opłacenia tych należności, której wystąpienie jest warunkiem wstępnym ewentualnego umorzenia, organ rentowy ma możliwość dokonania swobodnego wyboru w ocenie tego, czy zachodzi przypadek uzasadniający to umorzenie. Ulga w postaci umorzenia zaległości składkowych czy odsetek stanowi niewątpliwie odstępstwo od reguły, jaką jest płacenie składek ubezpieczeniowych, zatem musi ona mieć charakter wyjątkowy, związany z wystąpieniem zdarzeń o takim też charakterze, z reguły od samego zobowiązanego niezależnych. Kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym jedynie do badania, czy w procesie dochodzenia do tych rozstrzygnięć organ rentowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, jakie wskazywać mogłyby na ważny interes zobowiązanego oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze to, że uznaniowy charakter omawianych decyzji ograniczony został przez prawodawcę kierunkowymi dyrektywami wyboru rozstrzygnięcia, istotnym jest, aby w procesie dochodzenia do tego wyboru dokonujący go organ uwzględniał te kierunkowe dyrektywy w oparciu o wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy, wskazany głównie przez zobowiązanego i przez organ należycie zweryfikowany oraz w oparciu o jego wszechstronną ocenę, która swój zewnętrzny wyraz winna znaleźć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazującym na ewentualny brak prawnych przesłanek do zastosowania umorzenia, względnie na racjonalne przyczyny uznania, że przesłanki te nie dają wystarczających podstaw do zastosowania żądanej ulgi. Brak takiego uzasadnienia zasadnym czyniłby bowiem wniosek, iż rozstrzygnięcie o odmowie zastosowania ulgi oparte zostało nie na racjonalnym uznaniu, lecz podyktowane zostało dowolnością ocen.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż analiza akt sprawy pozwala uznać, że organ rentowy w sposób wystarczający zebrał dostępny mu materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Wyprowadzony z tej oceny wniosek, iż mimo trudnej sytuacji życiowej, zdrowotnej i majątkowej wnioskodawczyni brak jest okoliczności dostatecznie wskazujących na konieczność umorzenia zaległości, nie został skutecznie podważony.

Przede wszystkim rację ma organ, że w przypadku skarżącej nie można mówić o wystąpieniu przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek, skarżąca bowiem uzyskuje stały dochód z tytułu emerytury. Słusznie zatem organ stwierdził, że istnieje możliwość dochodzenia zapłaty zaległych składek, jakkolwiek niewątpliwie wiązać się to będzie z dolegliwością dla skarżącej. Dolegliwość ta jednak nie jest równoznaczna z całkowitą nieściągalnością należności. Jakkolwiek zatem można zrozumieć poczucie niesprawiedliwości, któremu skarżąca dała wyraz w złożonej skardze, niemniej jednak przepisy prawa nie pozwalają na tej podstawie uwzględnić jej wniosku, o ile nie zachodzą ścisłe określone przesłanki.

Każdy rozpoczynający działalność gospodarczą, robi to na własne ryzyko, tak z ponoszeniem strat jak i osiąganiem dochodów. Skutki prowadzenia nierentownej działalności obciążają przedsiębiorcę. Nie można dopuścić, by koszty prowadzonej działalności przenosić na instytucje państwowe i innych płatników. Argumenty skarżącej związane ze spadkiem dochodów w okresie prowadzenia działalności nie mogą uzasadniać rezygnacji wierzyciela publicznoprawnego z dochodzenia zadłużenia.

Negatywnie natomiast ocenić należy argument organu, że fakt, iż skarżąca nie korzystała z form pomocy społecznej ma uniemożliwiać umorzenie zaległych składek. Tak nie jest. Niemniej jednak podważenie tego jednego argumentu nie oznacza, że decyzja jest wadliwa. Przeciwnie, pozostałe rozważania organu są prawidłowe. Niewątpliwie bowiem skarżąca uzyskuje stały dochód z tytułu emerytury, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. Minimum utrzymania skarżącej zapewniają przepisy prawa dotyczące kwoty wolnej od zajęcia. Ponadto skarżąca jest właścicielką nieruchomości, na której możliwe jest ustanowienie zabezpieczenia należności z tytułu składek. Te argumenty wskazują, że całkowita nieściągalność należności w sprawie nie zachodzi.

Nie zaszły również pozostałe przesłanki z art. 28 u.s.u.s. W zakresie powyższych przesłanek organ dokonał prawidłowych ustaleń, ponieważ materiał dowody zgromadzony w sprawie nie przysporzył żadnych informacji, aby w sprawie prowadzone było postępowanie na podstawie ustawy Prawo upadłościowe, co wyklucza ziszczenie się przesłanek z punktów 2, 4 i 4b. Nie zaszła też przesłanka z pkt 1 (z przyczyn oczywistych), ani z pkt 4a (koszty upomnienia nie przekraczają kwoty zadłużenia). Biorąc pod uwagę otrzymywane świadczenie emerytalne z tego świadczenia, nie można mówić o spełnieniu przesłanki z pkt 3, pkt 5 i pkt 6, o czym była mowa wyżej.

Rozważeniu podlegała również sytuacja skarżącej w kontekście przesłanki rozporządzenia, która nakazuje ocenić, czy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Należy uznać, że w okolicznościach faktycznych sprawy taka przesłanka nie zaistniała. Nie chodzi w niej bowiem o subiektywne odczucie dolegliwości związanej z posiadaniem długów w ogóle, lecz szczególne okoliczności, które taką sytuację czynią. Skarżąca jest wprawdzie schorowana, jak również opiekuje się niepełnosprawną matką, niemniej jednak pozostaje to bez wpływu na osiągane przez nią dochody z tytułu emerytury jak również na posiadany przez nią majątek nieruchomy, mogący być źródłem egzekucji.

Jakkolwiek zatem sytuacja skarżącej, zobowiązanej do zapłaty zaległych składek jest niewątpliwie trudna, to jednak ma ona obiektywną możliwość uiszczenia zaległości przynajmniej w ratach. W tej sytuacji umorzenie zaległych składek byłoby przedwczesne. Skarżąca może się natomiast zwrócić do organu z wnioskiem o rozłożenie zaległości na raty.

Ustawowym obowiązkiem ZUS jest wykorzystanie wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają - co do zasady - zaspokojeniu przed innymi należnościami (art. 24 ust. 3 u.s.u.s.). Umorzenie należności z tytułu składek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Jeżeli zatem, tak jak w niniejszej sprawie, istnieje możliwość wyegzekwowania należności choćby w części a umorzenie zaległości przy braku przesłanki całkowitej nieściągalności jest zastrzeżone jedynie dla sytuacji szczególnie krytycznych, gdy ze względu na wiek, stan zdrowia oraz inne względy społeczne i znikome źródło przychodów na utrzymanie, niemożliwe jest wywiązanie się strony ze zobowiązań wobec ZUS, których zaistnienia zainteresowana nie wykazała, to negatywne dla strony rozstrzygnięcie nie może być uważane za dowolne.

Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.