Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 4/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Barbara Gorczycka-Muszyńska, Protokolant Marcin Sikorski, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 389/04 w sprawie ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr XIV/167/2004 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Muszyna w gminie Muszyna oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 4/06

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr XIV/167/2004 – w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Muszyna w gminie Muszyna.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, co następuje:

W złożonym do projektu planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Muszyna zarzucie A. M. zakwestionowała zajęcie części należącej do niej działki nr [...] w Muszynie pod projektowaną drogę wojewódzką klasy G (relacji Krynica-Muszyna – Krynica Leluchów – przejście graniczne). Uchwałą z dnia 29.01.2004 r. Nr XIV/167/2004 Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna nie uwzględniła ww. zarzutu. W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta wskazała, że wyznaczenie nowego przebiegu drogi jest niezbędne zarówno z punktu widzenia prawidłowej obsługi ruchu przelotowego jak również z punktu widzenia miasta i jego mieszkańców. Położenie trasy tej drogi w obrębie miasta Muszyny jest przewidziane w uchwalonym w ostatnim czasie planie zagospodarowania przestrzennego województwa małopolskiego. W toku sporządzania planu analizowano różne warianty prowadzenia omawianej drogi. Zdecydowano, iż najkorzystniej będzie przeprowadzić ją wzdłuż istniejącej linii kolejowej. Droga ta byłaby prowadzona w strefie ochronnej kolei, w której obowiązuje zakaz zabudowy o szerokości 40 m, co powoduje utratę stosunkowo niewielkiej powierzchni terenu. Nadto na tym terenie nie występują istotne trudności techniczne. Zaletą tego rozwiązania jest ochrona centrum miasta w zakresie jego funkcji turystycznych, uzdrowiskowych, wypoczynkowych. Pod drogę zajęta będzie jedynie część działki nr 982/2, która ze względu na strefę ochrony kolei nie może być zagospodarowana pod zabudowę. Wyjaśniono również, że w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego tak samo uregulowano przebieg tej drogi . W złożonej na tę uchwałę skardze A. M. wnosząc o jej uchylenie podniosła naruszenie przez kwestionowana uchwałę art. 21 Konstytucji RP, który to przepis nakazuje porównać i wyważyć interesy właściciela oraz społeczności, która zyska na wybudowaniu drogi. Nadto podała, że nową drogę można poprowadzić przez inne tereny np. po drugiej stronie rzeki Muszynka.

Odpowiadając na skargę Gmina Miasta Muszyna wniosła o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Zawiera ona wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne brały pod uwag okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wyjaśniono od strony faktycznej i prawnej powody, dla których zdecydowano się na projektowane rozwiązanie planistyczne. Podkreślił też, że o tym czy w ogóle i w jakim zakresie działka skarżącej będzie podlegać wywłaszczeniu będzie można stwierdzić dopiero na etapie technicznego projektowania planowanej inwestycji.

W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej A. M. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła mu:

"- naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania.

Ponieważ w niniejszej sprawie sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek powodujących nieważność postępowania, zatem postępowanie kasacyjne ograniczać się będzie do zbadania zasadności wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego tj. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez nie zastosowanie tego przepisu , a także przepisów postępowania tj. art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieustosunkowanie się sądu do zarzutów podniesionych w złożonej do sądu skardze na uchwałę.

Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych wyżej zarzutów należy stwierdzić, co następuje:

Podstawę skargi kasacyjnej stanowić mogą wyłącznie uchybienia popełnione przez sąd administracyjny. Kontrola kasacyjna obejmuje bowiem jedynie stosowanie prawa materialnego i procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a nie przez organ.

W niniejszej sprawie, która dotyczy kontroli legalności uchwały odrzucającej wniesione przez skarżącą zarzuty do planu, podstawę prawną wydania ww. aktu prawnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 24 ust. 1. Przepis ten zezwala każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, do wniesienia zarzutu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że ustalanie zasad zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Wynika to wprost z brzmienia art. 4 ust. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przy ustalaniu planów zagospodarowania przestrzennego gmina posiada graniczącą z autonomią planistyczną swobodę. Swoboda ta jest jednakże ograniczona przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które przewidują dość sformalizowaną procedurę przy stanowieniu planu (art. 6 i 19 cyt. ustawy). Ponadto treść tego planu, który jest aktem prawa miejscowego, powinna odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa (materialnego). Potwierdza to przepis art. 2 ust. 2 ust. 1 cyt. ustawy. Stanowi on, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winno respektować warunki określone w innych ustawach. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis § 7 ust. 2 i cyt. rozporządzeniu istotnie jest przepisem prawa materialnego. Nie zawiera on wymogów a jedynie przewiduje możliwość "w wyjątkowych sytuacjach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem przyjęcia mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1 tego przepisu". Nie jest on więc przepisem, który na etapie stanowienia planu zagospodarowania przestrzennego wymagał zastosowania.

Podnieść również należy, że planowana droga jest drogą wojewódzką klasy "G" i taki jej przebieg został już przewidziany w wcześniej uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego Województwa Małopolskiego.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności charakter i zakres zawartej w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. regulacji stwierdzić należy, iż zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie tego przepisu przez sąd nie jest zasadny.

Za pozbawiony podstaw należy również uznać zarzut naruszenia przez sąd przepisów postępowania tj. art. 141 ust. 4 ppsa. Stosownie do jego brzmienia "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te wymogi spełnione zostały w przypadku uzasadnienia kwestionowanego wyroku. W szczególności sąd odniósł się do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego nadużycia przez Radę Miasta i Gminy Muszyna przysługujących jej uprawnień planistycznych. W wyczerpujących motywach zaskarżonego wyroku sąd wskazał, że kontrolowana uchwała o odrzuceniu zarzutu zawiera obszerne uzasadnienie, w którym wyjaśniono w przekonywujący sposób taką lokalizacje projektowanej drogi wojewódzkiej klasy G. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wytyczonego pod tę drogę kosztem jej działki pasa 40 m zwrócił uwagę, iż stosownie do zawartych w cytowanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej wymogów szerokość drogi klasy G w liniach rozgraniczających wynosi od 25 m – przy ulicy jednojezdniowej do 34-45 m przy ulicy dwujezdniowej. Podkreślił także, że pod drogę została przeznaczona tylko część należącej do skarżącej działki i to ta, która ze względu na położenie w strefie ochrony kolei nie może być wykorzystana pod zabudowę. Podzielił pogląd wyrażony w kontrolowanej uchwale, że poprowadzenie obu tras komunikacji kolejowej i drogowej obok siebie stanowi najkorzystniejszy wariant usytuowania planowanej drogi.

Reasumując przyjąć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał prawidłowej oceny zastosowania przez Radę Miasta i Gminy Muszyna przepisów art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w aspekcie naruszenia interesu prawnego skarżącej wnoszącej zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.