Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 494/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Katarzyna Borońska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: DWITD) orzekł o nałożeniu na A (dalej: strona, skarżąca, przewoźnik) kary pieniężnej w wysokości 1.200,00 zł. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, w dniu 15 października 2018 r. dokonano kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...] we W., samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy, na podstawie zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, w imieniu i na rzecz strony. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca A. G. nie dopełnił wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę, co stanowiło naruszenie opisane w poz. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm. ) – dalej: u.t.d., sankcjonowane karą w wysokości 50 zł za każdy wpis. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 15.10.2018 r., który został podpisany przez kierowcę.

Pismem z 11 lutego 2019 r. strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 8la oraz art. 107 kpa. Ponadto w trakcie postępowania strona wskazywała na wyłączną winę kierowcy oraz wnosiła o jego przesłuchanie. Podnosiła, że w czasie kontroli kierowca nie został poproszony o okazanie zaświadczeń oraz nie rozumiał "o co dokładnie kontrolującemu chodzi, dlatego nie wnosił zastrzeżeń." Organ I instancji nadto nie wskazał dokładnych podstaw faktycznych i prawnych decyzji, nie przedstawiono również jak obliczono wymiar naruszenia. Decyzja nie zawierała ustaleń dotyczących analizy zastosowania art. 92a ust. 1 oraz 92c u.t.d. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżoną obecnie decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję DWITD. Organ II instancji odwołał się do treści art. 34 rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 165/2014 z 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1) – dalej: rozporządzenie 165/2014 i wyjaśnił, że zgodnie z ta regulacją kierowca był obowiązany rejestrować swoją aktywność, w tym w czasie oddalenia się od pojazdu rejestrować czas odpoczynku za pomocą urządzenia do manualnego wprowadzania danych, którego to obowiązku nie dopełnił.

W skardze na powyższą decyzję strona ponownie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 7a, art. 11, art. 77 § 1 , art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 2 k.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji DWITD. Podtrzymała zarzuty niewyjaśnienia przez organ przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi się kierował przy wydawaniu decyzji oraz pominięcie zasady słuszności interesu strony i rozstrzygania wątpliwości prawnych na jej korzyść. Podtrzymała twierdzenia i zarzuty podniesione w odwołaniu, w szczególności podnosząc, że w trakcie kontroli dane opisane w protokole zostały wygenerowane z automatycznych zapisów na tachografie i karcie kierowcy, a wszystkie zakwestionowane okresy były niewątpliwie odpoczynkami kierowcy, które są zawarte w okresie rozliczeniowym wynikającym z pierwszej zarejestrowanej aktywności kierowcy i końca tego odpoczynku. Nie wyjaśniono, czy sam fakt niezaznaczenia przez kierowcę manualnie okresów odpoczynków był wystarczająca przesłanką do nałożenia kary. Nie zostało wyjaśnione, czy kierowca w ogóle został wyposażony w odpowiednie zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców lub inne zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu w formie wydruku lub inną wykresówkę, na której zaznaczono, jaka była aktywność gdy pojazd nie jechał. Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z przepisami państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu, co oznacza, że odpoczynki można dokumentować w każdy sposób i jest to obowiązek leżący w pierwszej kolejności na kierowcy, którego obciąża brak takiego wpisu. Okoliczności te pozostały niewyjaśnione, a wniosku strony o przesłuchanie kierowcy nie uwzględniono.

Ponadto skarżąca podniosła, że treść przepisów lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. jest nowa i od 3 września 2018 r. wdrażane jest ich stosowanie, przez co obowiązki, o jakich mowa w przepisach nowej ustawy nie były jeszcze przedmiotem szkoleń i nie wiadomo tak naprawdę, jak je interpretować. Zauważyła, że jeśli kontrolujący nałożył na kierowcę mandat karny w wysokości 2000 zł na podstawie lp. 7.12 załącznika nr 1 do u.t.d., to uznał, że kierowca nie wykonał manualnych wpisów, co jest samodzielną czynnością kierowcy. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że nie znajdował w jej sprawie zastosowania art. 92c u.t.d. i podniosła w tym kontekście, że organ nie wyjaśnił, co oświadczył kierowca na zarzut, że nie dokonał wpisów manualnych i nie zapytano go, dlaczego tego nie zrobił, jak również tego, czy został wyposażony w odpowiednie świadectwa i dlaczego ich nie okazał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Mając na uwadze wynikającą z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej w skrócie p.p.s.a., kompetencję sądu administracyjnego do dokonywania kontroli działalności administracji publicznej oraz wynikający z p.p.s.a. jej zakres, kryteria i wskazane w ustawie środki, Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonych w skardze, a wcześniej odwołaniu, zarzutów dotyczących nieprawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego, Sąd uznał je za bezpodstawne. Strona, formułując w skardze tezę o "spornym stanie faktycznym" nie wskazuje w istocie na żadne fakty, które podważałyby twierdzenia organu co do tego, że kontrolowany kierowca w okresie od 17 września 2018 r. do 15 października 2018 r. (dzień kontroli) wielokrotnie nie rejestrował za pomocą tachografu części swojej aktywności, a jednocześnie nie okazał ręcznych zapisów na karcie kierowcy lub wykresówce, jak i wydruków z zapisem graficznym, obrazującym jego aktywność. Strona nie podnosi w rzeczywistości, że fakty przedstawiały się inaczej. Z treści skargi wynika natomiast, że skarżący kwestionuje dokonaną przez organ prawną ocenę stanu faktycznego, w szczególności stanowisko organu co do konieczności rejestrowania całej aktywności kierowcy za pomocą tachografu lub manualnych zapisów na karcie kierowcy oraz skutków braku takich zapisów.

Ustalenia faktyczne, jakie legły u podstaw zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji zostały poczynione w toku kontroli i odnotowane w sporządzonym na jej zakończenie protokole, który kierowca podpisał nie wnosząc zastrzeżeń. W protokole wymieniono sprawdzone dokumenty (tachograf, karta kierowcy) oraz stwierdzone braki zapisów w tych dokumentach, zakwalifikowane jako uchybienia (w załączniku). Na żadnym etapie postępowania skarżący nie wskazał, które z opisanych okoliczności nie zaistniały lub przedstawiały się inaczej. Podniesiony przez skarżącego argument, że kierowca podpisał protokół, bo nie rozumiał zawartych w nim zapisów nie mógł również być skuteczny w tej kwestii, bowiem zapisy protokołu i załącznika są jasne, natomiast do obowiązków skarżącego jako podmiotu wykonującego transport drogowy należało odpowiednie przeszkolenie kierowcy w zakresie tak dokumentów jakie obowiązany jest posiadać i okazać do kontroli, jak i sposobu i warunków ich wypełniania oraz przedstawiania w trakcie kontroli.

Przechodząc do oceny trafności kwalifikacji przez organ braków stosownych zapisów w dokumentacji (braku stwierdzonych manualnych zapisów na karcie kierowcy), Sąd podzielił stanowisko organu i zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację.

Wbrew zarzutom strony skarżącej organ, zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji wyjaśnił dostatecznie faktyczne i prawne przesłanki swojego rozstrzygnięcia, w tym kwestię tego, czy kierowca był zobowiązany dokonywać manualnie zapisów rejestrujących okresu odpoczynku oraz czy w razie ich braku miał obowiązek okazać stosowne zaświadczenia. Podkreślić trzeba, że braku konieczności dokonywanie takiej rejestracji nie można wywodzić z przywoływanego przez stronę fragmentu art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 "Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu". Obowiązek taki wynika z przytoczonych w decyzji przepisów art. 34 rozporządzenia 165/2014 oraz art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. z 2018 r., poz. 1480 ze zm.).

Obowiązki kierowcy w zakresie dokumentowania swojej aktywności określone zostały m.in. przepisami rozporządzenia 165/2014. W art. 34 rozporządzenia następująco określono obowiązki kierowcy w zakresie dokumentowania swojej aktywności:

"1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd".

Z przytoczonych regulacji wynika, że bezwzględnym obowiązkiem kierowcy jest rejestrowanie wszystkich okresów o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) – tj. okresów określanych jako: czas prowadzenia pojazdu, inna praca, okresy gotowości oraz przerwy lub odpoczynek. Różnić się może jedynie sposób ich rejestracji tj. podstawowym sposobem jest zapis przy użyciu tachografu, a w dalszej kolejności – jeśli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe - ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem (w przypadku tachografów analogowych) albo przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych (w przypadku tachografów cyfrowych).

Zgodnie natomiast z (przytoczonym w decyzji) ust. 5 art. 34 rozporządzenia kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem

urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację

następujących okresów:

i) pod symbolem: (...) czas prowadzenia pojazdu;

ii) pod symbolem : (...)"inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tegosamego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

iii) (iii) pod symbolem: (...) "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

iv) (iv) pod symbolem; (...) przerwy lub odpoczynek.

7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r.

Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji.

Wskazane wyżej obowiązki w zakresie dokumentowania aktywności kierowcy – ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy za wskazane w decyzji okresy, nie zostały w niniejszej sprawie dopełnione, co wykazała kontrola drogowa. Przeciwnych dowodów nie przedstawił ani kierowca w toku kontroli, ani przewoźnik w toku postępowania administracyjnego. Brak tych zapisów mógł być usprawiedliwiony w sytuacji posiadania przez kierowcę i przedstawienia kontrolującym zaświadczeń, o jakich mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Jak bowiem wynika z tego przepisu, w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca:

1)przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2)przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3)miał czas wolny od pracy;

4)prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;

5)wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6)pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. c załącznika do Umowy AETR - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR.

2. Przez czas wolny od pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż przerwy i odpoczynek kierowcy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014, oraz okresy inne niż wymienione w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, w których kierowca nie wykonywał pracy.

3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w:

1)decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L99 z 14.04.2007, str. 14, Dz. Urz. UE L 101 z 11.04.2008, str. 11, Dz. Urz. UE L 330 z 16.12.2009, str. 80 oraz Dz. Urz. UE L 63 z 12.03.2010, str. 31) - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006,

2) suplemencie 3 do załącznika do Umowy AETR - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR.

Łączna analiza przywołanych przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia 165/2014 prowadzi do wniosku, że zaświadczenie, o jakim mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, o ile kierowca został w nie wyposażony, może uzasadniać brak zapisów na tachografie cyfrowym lub dokonanych za pomocą manualnego urządzenia do wprowadzania danych, ale tylko gdy brak jest możliwości wprowadzenia danych zgodnie z art. 34 rozporządzenia i tylko w przypadkach wymienionych w ust. 1 w pkt 1-6. Przy tym należy podkreślić, że czas wolny od pracy (pkt 3) nie może być utożsamiany z okresem odpoczynku, który zgodnie z cytowanym art. 34 podlega rejestracji (automatycznej lub manualnej) - co wynika wprost z brzmienia ust. 2 art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Przywołane wcześniej zdanie zawarte w art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, na które powołuje się strona, nie może zatem dotyczyć okresów odpoczynku i nie można z niego wnioskować o braku obowiązku ich zarejestrowania w sposób ściśle wskazany w art. 34 rozporządzenia. Dotyczy ono bowiem podejmowanych w trakcie oddalenia się od pojazdu czynności innych, niż wymienione w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) – a więc innych, niż m.in. właśnie przerwy i odpoczynek, a zarazem nie obejmuje przypadków wskazanych w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (w których to powyższy przepis nakazuje legitymować się zaświadczeniem wydanym na formularzu wg ustalonego wzoru).

Reasumując, o ile okresy, do których odnosiły się stwierdzone w toku kontroli braki zapisów, dotyczyły rzeczywiście odpoczynku kierowcy – co podnosi sama strona, kierowca miał bezwzględny obowiązek udokumentowania ich w sposób wskazany w art. 34 rozporządzenia 165/2014 t. przez automatyczny zapis tachografu lub – w trakcie oddalenia się od pojazdu - przez zapis za pomocą urządzenia manualnego (w przypadku tachografu cyfrowego, w jaki był wyposażony jego pojazd). Strona nie miała w takim wypadku możliwości wykazania tej aktywności kierowcy w inny sposób, tj. ani za pomocą zaświadczeń na formularzach, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, ani w inny sposób.

Twierdzenia organu o nieprzedstawieniu zaświadczeń należy, zdaniem Sądu odczytać w kontekście ewentualnych innych, niż podnoszone obecnie przez stronę, przyczyn braku stosownych zapisów na karcie kierowcy tj. jako wskazanie, że w toku kontroli nie okazano również dokumentów, które w szczególnych przypadkach wskazanych w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, w razie braku możliwości wprowadzenia danych zgodnie z art. 34 rozporządzenia, nie wymagały zapisów manualnych na karcie kierowcy, ale wymagały od kierowcy posiadania zaświadczenia, o jakim mowa w tym przepisie. W takim przypadku jednak – co słusznie podkreślono w decyzji – to kierowca miał obowiązek takie zaświadczenie przedstawić, bowiem to jemu znane są przyczyny braku wpisów. W tym zakresie obowiązek przeszkolenia kierowcy spoczywał na zatrudniającym go przewoźniku. Stosownie do art. 87 ust 1 u.t.d podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zasadnie organ przyjął, że skoro takie zaświadczenia nie zostały okazane, to w dniu kontroli kierowca nimi nie dysponował. W rozpoznawanej sprawie nie tylko kierowca takich zaświadczeń nie okazał w toku kontroli oraz nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli, ale także w toku postępowania, strona nie przedstawiła organowi żadnych zaświadczeń, które rzekomo kierowca miałby posiadać w dniu kontroli i nie okazać. Podkreślić ponownie należy, że sama strona wyraźnie stwierdza, że okresy nieudokumentowane stosownymi zapisami dotyczyły czasu odpoczynku, a więc przypadku, którego w ogóle nie dotyczyły regulacje art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.

W powyższej sytuacji organ zasadnie wymierzył stronie skarżącej karę na podstawie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 50,00 złotych sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Organ I instancji, którego stanowisko zaakceptował organ odwoławczy, wskazał również w jaki sposób obliczono wymiar kary. Przychylono się przy tym do wyjaśnień strony i liczba wpisów manualnych została określona nie za każdy dzień osobno, a za każdy oddzielny wpis. Powyższe oznacza, iż w przypadkach, w których kierowca nie dokonał wpisu przez okres dłuższy niż doba, a brak zarejestrowania aktywności był ciągły, stwierdzono brak jednego wpisu za cały okres.

Organy przeprowadziły również rozważania dotyczące zastosowania art. 92a ora art. 92c u.t.d., który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...) a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zasadnie, zdaniem Sądu, uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Jak trafnie wskazano w decyzji, za utrwalonym stanowiskiem w orzecznictwie, to na przedsiębiorcy spoczywał ciężar wykazania okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania powyższego przepisu, gdyż to on wywodzi z niego skutki prawne. To przedsiębiorca wykonujący transport drogowy ponosi odpowiedzialność za realizacje transportu zgodnie z przepisami prawa, zaś uwolnić się od niej może jedynie wykazując, że dochował należytej staranności w zabezpieczeniu warunków transportu. To ostatnie dotyczy również odpowiedniego przeszkolenia pracowników.

Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do treści art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast stosownie do art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu powyższe zasady były realizowane w postępowaniu administracyjnym, w którym organy ustaliły stan faktyczny w oparciu o wystarczający materiał dowodowy i dokonały jego spójnej i kompleksowej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie stanowiła naruszenia art. 78 § 1 k.p.a, odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy, skoro - jak już wskazano powyżej – braku zapisów na karcie kierowcy, dotyczących okresów odpoczynku, nie mogły sanować wyjaśnienia kierowcy w tym zakresie, natomiast w sytuacji nieprzedstawienia przez stronę także w toku postępowania żadnych zaświadczeń, o jakich mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (ani nie wskazania nawet, czego miałyby dotyczyć), przesłuchanie kierowcy na okoliczność ich posiadania nie wnosi istotnych informacji do sprawy.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 . Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzji organu I instancji, zawierały wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy.

Zarzut dotyczący naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. jest również nieuzasadniony. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Tymczasem w postępowaniu nie pozostały wątpliwości dotyczące treści stosowanych norm prawnych.

Odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 81a kpa, wg którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, w związku z powyższym zarzut strony należy uznać za bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe , zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, wobec czego skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.