Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego M. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...], którą utrzymano rozstrzygniecie organu I instancji w przedmiocie określenia skarżącemu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r.

Zdaniem skarżącego zobowiązanie z tytułu ww podatku uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2018 r. Skarżący podał, że organ jako ostatni dzień okresu przedawnienia ww zobowiązania wskazał dzień 31 grudnia 2017 r., jednocześnie nie doszło do zastosowania wobec skarżącego środka egzekucyjnego, jak również nie zaistniały inne okoliczności przerywające lub zawieszające big przedawnienia. Tym samym zobowiązanie przedawniło się. Tymczasem, pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. organ wezwał skarżącego do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za ww okres, wskazując, że niezastosowanie się do wezwania może spowodować wszczęcie postępowania przygotowawczego, w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu z art. 83 kks.

W ocenie skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskrzonej decyzji może spowodować bezzasadne prowadzenie w stosunku do jego osoby postepowania karno-skarbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał zaistnienia w rozpoznawanej sparwie żadnej z ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji.

Zgodnie z 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powyższy przepis wymienia przyczyny z jakich sąd administracyjny może udzielić tzw. tymczasowej ochrony skarżącemu, tzn. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. Jednakże, to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w ww. art. 61 § 3 p.p.s.a (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach (oświadczeniach) strony skarżącej.

Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się przy tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący oparł zasadność swojego wniosku na podniesionym zarzucie przedawnienia zobowiązania, który nie należy do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem jest chybiony. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny na skutek wniesienia skargi na decyzję, a nie wniosku o wstrzymanie jej wykonania (por., m.in. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2017 r., II FZ 4/17).

Sąd zaznacza, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 §3 p.p.s.a., co do zasady, w ogóle nie bada się prawidłowości merytorycznej tejże decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji czy też oddalenie wniosku o wstrzymanie, nie oznacza więc, że sąd administracyjny wstępnie ocenia zaskarżoną decyzję za zgodną lub niezgodną z prawem. Dodatkowo Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 61 §4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu służy zabezpieczeniu strony przed takimi skutkami, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r., l FSK 450/09). Ponadto wskazać należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącej jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/04).

Wobec ograniczenia się przez skarżącego jedynie do samego twierdzenia, że wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie jest zasadne, niepopartych żadnymi dokumentami dotyczącymi m.in. sytuacji majątkowej skarżącego, trudno jest ustalić realny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego.

Należałoby przy tym zaznaczyć, że sama konieczność uiszczenia lub wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie można bowiem automatycznie utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie, uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13). Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.