Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2457/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2457/10

Uzasadnienie

Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., na skutek odwołania wniesionego przez M. P. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nakładającą na M. P., na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d., karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Decyzja została uchylona z powodu oparcia jej na niewłaściwej podstawie prawnej (art. 5 u.t.d.) oraz nieodniesienia się przez organ I instancji do wniosku strony o umorzenie postępowania. Nadto podkreślano, że uzasadnienie uchylonej decyzji nie zostało sporządzone zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z art. 6 u.t.d. nałożył na M. P. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

W dniu [...] czerwca 2008 r. przeprowadzono na postoju taksówek osobowych przed Dworcem [...] kontrolę M. P. kierującego samochodem osobowym oznaczonym jako taksówka m-ki Mercedes Benz nr rej. [...] stanowiącym jego własność. W czasie kontroli pozyskano m.in. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wystawioną na nazwisko H. P., wydruk z kasy fiskalnej z dnia kontroli o treści "[...] na nazwisko M. P. stwierdzający zatrudnienie jako kierowcy M. P. przez H. P., orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami wg podanych kategorii prawa jazdy + taxi osobowe, orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wg podanych kategorii prawa jazdy + taxi osobowe, świadectwo legalizacji ponownej taksometru wydane dla H. P. oraz przesłuchano w charakterze świadka kierującego pojazdem. M. P. podał, że prowadzi kontrolowanym pojazdem własną działalność gospodarczą przewozu osób taksówką, który jest jego własnością. Okazany paragon fiskalny jest drukowany przez kasę fiskalną, zarejestrowaną w Urzędzie Skarbowym na nazwisko świadka, dlatego widnieje na nim jego nazwisko i NIP jego działalności gospodarczej. Okazana licencja należała do ojca świadka – H. P. Świadek zeznał, że w chwili kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie przewozów osobowych taksówką, gdyż czeka na jej odbiór, a okazaną licencję otrzymał od ojca. Rozliczenia podatkowe z prowadzonej działalności dokonuje osobiście.

M. P. podpisał protokół kontroli i protokół złożonych zeznań.

Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego M. P. złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] września 2008 r. podkreślając, że nie musiał w dacie kontroli posiadać własnej licencji, gdyż przewozy osób wykonywał jako pracownik H. P., u którego był zatrudniony na umowę o pracę. W trakcie postępowania administracyjnego pozyskano również informację z Urzędu [...] stwierdzającą, że M. P. Prezydent [...] w dniu [...] października 2008 r. udzielił licencji na przewozy osobowe taksówką, do której zgłosił on pojazd o nr rej. [...], lecz na dzień [...] czerwca 2008 r. licencji nie posiadał.

Od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] M. P. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz wstrzymania wykonania decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie art. 6 ust. 1 u.t.d. przez przyjęcie, że musiał posiadać licencję jako osoba zatrudniona przez jej posiadacza oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a.) przez przesłuchanie skarżącego w charakterze świadka zamiast jako strony, bezprawne zaliczenia do materiału dowodowego paragonu fiskalnego i wydanie decyzji z naruszeniem art. 80 k.p.a.

Zdaniem M. P. organ administracji nie miał prawa przesłuchiwania go jako świadka, gdyż co najwyżej mógł odebrać od niego wyjaśnienia jako od strony postępowania. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem pozbawiało skarżącego uprawnień strony. Zabezpieczenie paragonu fiskalnego było niezgodne z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, gdyż rozporządzenie to nie wymienia tego dokumentu, a więc dokument ten nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji. Skarżący podkreślał, że w czasie kontroli nie był przewożony pasażer, a tym samym brak jest ustaleń stwierdzających wykonywanie działalności gospodarczej z art. 6 u.t.d. M. P. nadmienił, że był zatrudniony na umowę agencyjną przez S. sp. z o.o. co pozwalało na korzystanie z licencji zatrudniającego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazując na art. 13 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie mógł w dacie kontroli korzystać z licencji nie należącej do niego, gdyż wykonywał przewóz jako samoistny przedsiębiorca, co potwierdziły dowody zgromadzone w sprawie. Zatem zarzut skarżącego o wykonywaniu przewozów jako pracownik H. P. organ uznał za nieuzasadniony. Organ odwoławczy nie przychylił się również do wniosku o umorzenie postępowania uznając, że nie wystąpiły przesłanki z art. 105 k.p.a. Zdaniem organu administracji brak było również podstaw z art. 135 k.p.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na tę decyzję M. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 u.t.d. oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a.) w identycznym zakresie, jak podanym w odwołaniu.

Podobnie jak w odwołaniu skarżący podkreślał bezprawne przyjęcie, z naruszeniem § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego i art. 87 u.t.d., jako dowodu w sprawie paragonu fiskalnego oraz z naruszeniem § 6 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia przesłuchania skarżącego w charakterze świadka, a nie jako strony postępowania. W ocenie skarżącego naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy uzasadniając żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, gdyż przeprowadzenie tych dowodów było sprzeczne z prawem.

W skardze podkreślano ponownie, iż w pojeździe nie było pasażera, co oznaczało, że organ administracji nie ustalił, czy faktycznie wykonywana była działalność transportu osób kontrolowanym pojazdem, a więc jego ustalenia w tym zakresie były dowolne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że M. P. w czasie kontroli nie posiadał własnej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Okazana do kontroli licencja była wystawiona na nazwisko H. P., jak stwierdził skarżący, na jego ojca. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, który spełnia warunki określone w tym przepisie, a w myśl art. 13 ust. 1 u.t.d. licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2, który nie miał zastosowania do sytuacji prawnej skarżącego. Zatem stosownie do powołanych przepisów skarżący nie mógł posługiwać się okazaną do kontroli licencją, jako dokumentem uprawniającym go do wykonywania przewozów osobowych taksówką.

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił stanowiska skarżącego, co do tego, że nie musiał posiadać własnej licencji, gdyż był pracownikiem H. P. – adresata licencji. W toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu M. P. nie przedstawił umowy o pracę na stanowisko kierowcy zawartej z H. P., a więc dokumentu mogącego potwierdzić okoliczność, na którą powoływano się w odwołaniu i w skardze. Jednocześnie w odwołaniu M. P. podnosił, że był zatrudniony na umowie agencyjnej przez S. sp. z o.o. przez co mógł korzystać z licencji zatrudniającego. Licencja okazana do kontroli nie była wystawiona na tę spółkę, zatem okoliczność zatrudnienia M. P. przez tego przedsiębiorcę (również nie wykazana żadnym dokumentem) nie miała znaczenia prawnego w sprawie.

Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego co do nieprawidłowości przesłuchania i bezprawności zabezpieczenia paragonu fiskalnego jako dowodu w sprawie. To, że od skarżącego odebrano zaznania (wyjaśnienia) na druku przesłuchania świadka nie odbiera temu dowodowi jego przydatności w sprawie zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., gdyż dowodu tego nie można uznać, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, jako przeprowadzonego sprzecznie z prawem. Skarżący składając zeznania został uprzedzony o prawie do odmowy złożenia zeznań nie korzystając z tego uprawnienia.

W dacie kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 76, poz. 454). Zgodnie z jego § 5 pkt 2 kontrolujący miał prawo żądania od kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Przedmiotem kontroli było zbadanie, czy kontrolowany miał wymaganą licencję i działanie kontrolującego w tym zakresie było zgodne z art. 87 ust. 4 u.t.d. Stosownie do § 6 pkt 2-5 rozporządzenia, kontrolujący miał prawo: badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych oraz przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli, a kontrolowany miał m.in. obowiązek umożliwienia kontrolującemu sporządzenia kopii dokumentów przez niego wskazanych i przekazać je kontrolującemu (§ 7 pkt 5 i pkt 7 rozporządzenia).

Zatem w świetle wymienionych przepisów rozporządzenia kontrolujący miał prawo nie tylko dokonać oględzin paragonów fiskalnych lecz również sporządzenia ich kopii i załączenia do materiału dowodowego w sprawie. Dowody te stanowiły jednocześnie potwierdzenie tego co zeznał M. P. – wykonywanie działalności gospodarczej przewozu osób taksówką.

W ocenie Sądu M. P. nie został pozbawiony praw jako strona postępowania, jak i prawa jego jako strony nie zostały uszczuplone przez przesłuchanie go na druku przesłuchania świadka. W myśl cytowanego § 6 pkt 5 rozporządzenia oraz zgodnie z art. 86 k.p.a. przesłuchanie w charakterze strony jest dowodem uzupełniającym dla organu administracji, którego przeprowadzenie uzależnione jest od tego, czy pozostały okoliczności niewyjaśnione wymagające przeprowadzenia takiego dowodu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 86 k.p.a. do przesłuchania strony mają zastosowanie przepisy dotyczące świadków za wyjątkiem przepisów o środkach przymusu. Zatem i ze względu na tę okoliczność nie można uznać, że przesłuchanie skarżącego należało uznać za czynność sprzeczną z prawem i w związku z tym mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, nawet przy pominięciu dowodu z zeznań skarżącego i dowodu z paragonu fiskalnego (aczkolwiek zdaniem Sądu byłoby to nieuzasadnione), M. P. w istocie nie posiadał wymaganej licencji, co było powodem nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w decyzji.

W czasie kontroli nie było w pojeździe pasażera, jednakże okoliczność ta nie daje podstawy do stwierdzenia o dowolności rozstrzygnięcia. M. P. był kontrolowany na postoju przeznaczonym wyłącznie dla taksówek oczekujących na pasażera. Zatem nie można podzielić tezy skarżącego, że brak pasażera w pojeździe był dowodem na niewykonywanie transportu drogowego osób. Oczekując na pasażera M. P. był gotowy do świadczenia usług przewozu osób, a jednocześnie fakt wykonania tej usługi w dacie kontroli potwierdzał paragon fiskalny, którego prawidłowość pozyskania i zaliczenia do materiału dowodowego w sprawie była już przedmiotem omówienia.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie organ administracji, nakładając karę pieniężną na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.t.d. w wysokości określonej w lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przy ustaleniach zawartych w aktach sprawy, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego nie naruszając przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.