Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 223/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za rok 2003 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. ustalającą P. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za rok 2003 w kwocie [...] zł.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia stanu faktycznego.

Wobec stwierdzenia, iż osiągnięte przez podatniczkę w 2003 r. dochody były niewystarczające dla pokrycia poniesionych wydatków, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wszczął postępowanie w sprawie opodatkowania przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych. W toku przeprowadzonego postępowania, w odniesieniu do sytuacji majątkowej podatniczki, organ pierwszej instancji dokonał następujących ustaleń:

1. wydatki i zgromadzone mienie, w łącznej kwocie [...] zł, na którą składały się:

- opłaty eksploatacyjne [...] zł

- wydatki na utrzymanie samochodu [...] [...] zł

- wydatki na ubezpieczenie osobowe [...] [...] zł

- zakup samochodu marki [...] [...] zł

- opłaty dodatkowe związane z przyznaniem kredytu [...] zł

- spłata rat kredytu mieszkaniowego [...] zł

- czynsz za mieszkanie przy ul. G. [...] zł

- wydatki na telefon [...] [...] zł

- spłata raty kredytu na zakup powyższego samochodu [...] zł

- opłaty bankowe [...] zł

- spłata zadłużenia karty [...] zł

- zasilenie rachunku [...] [...] zł

- opłaty notarialne od umowy darowizny i zniesienia współwłasności [...] zł

- rezerwacja N. [...] zł

- inne wydatki [...] zł

- podatek dochodowy wraz z ubezpieczeniem zdrowotnym [...] zł

- środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym

na dzień 31 grudnia 2003 r. [...] zł

- mienie zgromadzone w gotówce na dzień 31 grudnia 2003 r. [...] zł

2. przychody i środki pieniężne zgromadzone na dzień 1 stycznia 2003 r. w łącznej kwocie [...] zł, na którą składały się:

- środki na rachunku bankowym na dzień 1 stycznia 2003 r. [...] zł

- środki pieniężne zgromadzone w gotówce na dzień 1 stycznia 2003 r. [...] zł

- wynagrodzenie za pracę [...] zł

- sprzedaż samochodu [...] [...] zł

- odsetki od rozwiązanej lokaty terminowej [...] zł

- odsetki od dodatniego salda [...] zł

- uzyskany kredyt na zakup samochodu [...] zł.

Jednocześnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie uznał za udowodnioną okoliczności otrzymania przez podatniczkę środków finansowych od M. S. z tytułu świadczenia na jego rzecz usług seksualnych. Zdaniem organu pierwszej instancji zebrany materiał dowodowy wskazywał, że związek istniejący pomiędzy skarżącą a M. S. nie nosił cech charakterystycznych dla prostytucji, w związku z czym fakt nieopodatkowania otrzymanych kwot prowadził, zdaniem organu podatkowego, do niemożności ich uwzględnienia w niniejszym postępowaniu.

W związku z powyższym, wobec stwierdzenia nadwyżki poniesionych wydatków nad posiadanymi środkami finansowymi w kwocie [...] zł, decyzją

z dnia [...] 2006 r. Nr [...] organ pierwszej instancji ustalił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. w wysokości [...] zł.

Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie. Nie zgodziła się

z niezaliczeniem do środków na pokrycie poniesionych wydatków, kwot otrzymanych w latach 1999-2004 od M. S. Jej zdaniem, wobec tego, że przychodów tych nie można zaliczyć do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, za wadliwy należy uznać, według odwołującej się, zarzut, że skoro kwoty te nie zostały opodatkowane, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie stawka właściwa dla dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów. Jednocześnie podniosła, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano ani z jakiego źródła przychodów, zostały uzyskane omawiane przychody ani jakie prawnie skuteczne umowy legły u podstaw ich uzyskania. Stwierdziła, że jedynie w przypadku uznania, iż omawiane przychody pochodziły z czynności stanowiących przedmiot prawnie skutecznych, konkretnych umów oraz ustalenia konkretnego źródła przychodów w rozumieniu art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwym jest zastosowanie przepisów tej ustawy.

Zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji nie zgromadził żadnego dowodu wykluczającego prawdziwość twierdzeń o tym, że stosunki łączące ją z M. S. miały charakter prostytucji. Natomiast samodzielna ocena omawianej relacji, dokonana przez Dyrektora Urzędu, jako wymagająca wiedzy szczególnej, uznana została przez podatniczkę za wadliwą. Skarżąca wskazała, na potrzebę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu seksuologii i psychologii na okoliczność charakteru związku z M. S. oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa cywilnego w przedmiocie tego, czy czynności mające miejsce między nią a M. S. mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Dodatkowo wniosła o wskazanie przyczyn odstąpienia od wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunków prawnych pomiędzy nią, a M. S.

Jednocześnie podatniczka podniosła, iż lakoniczność oraz wprowadzająca

w błąd treść postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu seksuologii

i psychologii, ograniczyła bieżące zgłaszanie wniosków dowodowych. Podobnie odwołująca się oceniła brak udzielenia odpowiedzi przez Dyrektora Urzędu na zadane w piśmie z dnia 8 maja 2006 r. pytania w kwestii stanowiska organu co do zagadnień ważnych dla przebiegu i rozstrzygnięcia sprawy.

Następnie pismem z dnia 4 grudnia 2006 r., skarżąca wyjaśniła, iż nigdy nie twierdziła, że otrzymała darowiznę od M. S. i trudno jej ocenić jakimi motywami kierował się poprzedni pełnomocnik kwalifikując te środki jako darowiznę. Dodatkowo podniosła, iż to obowiązkiem organu jest wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności występujących w kwalifikacji dokonanej przez pełnomocników.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powołując się na art. 20 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśnił, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

Zdaniem organu, można przyjąć, iż opodatkowanie w sytuacji o jakiej mowa

w wyżej cytowanym przepisie, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych (tj. wydatków) świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, że organ podatkowy, uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku oraz zasobów które zgromadził wcześniej tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. W konsekwencji, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organy podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił.

W świetle powyższego, według Dyrektora Izby Skarbowej, już samo stwierdzenie nadwyżki poniesionych wydatków nad zgromadzonymi środkami finansowymi, wystarcza do zastosowania przedmiotowego przepisu ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy nie zgodził się

z postawioną w odwołaniu tezą o tym, iż możliwość opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów, których źródło nie jest znane, możliwe jest dopiero po stwierdzeniu, iż przychody te nie wynikają z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Odnosząc się natomiast do kwestii otrzymywania od M. S. przychodów z tytułu świadczonych na jego rzecz usług seksualnych - prostytucji, organ wskazał na kwestię ciężaru dowodu w niniejszym postępowaniu.

Podkreślił, że zasadą jest, że ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym, ale w wypadku opodatkowania nieujawnionych źródeł przychodu następuje przerzucenie ciężaru dowodów na stronę, co jest następstwem konstrukcji art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest ona zbliżona do cywilnoprawnej koncepcji domniemania prawnego. W konsekwencji, zdaniem organu, to strona musi wykazać, że poniesione wydatki znajdują pokrycie w ustalonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach majątkowych. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt

I SNKa 793/01.

Dyrektor nie zgodził się z podniesionym w odwołaniu stwierdzeniem, że skoro organ pierwszej instancji nie zgromadził żadnego dowodu wykluczającego prawdziwość twierdzeń skarżącej o tym, że stosunki łączące ją z M. S. miały charakter prostytucji, powinien był uznać tą okoliczność za udowodnioną. Następnie organ przytoczył kilka definicji pojęcia prostytucja i stwierdził, że uprawianie prostytucji wiąże się ze świadczeniem usług w sferze seksualnej za określoną cenę. Przy czym to właśnie element zapłaty stanowi zasadniczy motyw działania. Zdaniem organu odwoławczego M. S. nie krył swego nieformalnego związku ze skarżącą także w tzw. kręgach biznesowych. Powyższe potwierdził również przesłuchiwany w charakterze świadka w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę W. S. Organ odmówił wiary zeznaniom matki skarżącej – M. B. Ponadto stwierdził, że zeznania świadków – M. R., M. P., M. M. oraz T. P. również nie potwierdziły twierdzeń skarżącej o uzyskiwaniu przychodów z prostytucji.

Jednocześnie Dyrektor wskazał, iż jego zdaniem, ocena zgromadzonych dowodów nie wymagała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W opinii organu, dla oceny stanu wiedzy świadków nie jest potrzebna specjalistyczna wiedza, a więc wiadomości, które pozostają poza wiedzą i doświadczeniem pracowników organów podatkowych. Za wadliwy organ uznał również wniosek o przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego z zakresu prawa cywilnego w przedmiocie tego, czy czynności mające miejsce między skarżącą a M. S. mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

W rozpatrywanym stanie faktycznym nie zachodziła także potrzeba, zdaniem organu odwoławczego, wystąpienia do sądu powszechnego w trybie § 3 art. 199a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.

W świetle powyższego przepisu, podstawową przesłanką do jego zastosowania jest zaistnienie po stronie organu wątpliwości co do stanu faktycznego. Jednakże, w opinii organu podatkowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczną ocenę, że stosunki łączące skarżącą z M. S. nie posiadały wskazywanego przez nią charakteru. Dodatkowo wskazał, iż wniosek taki miał na celu wywołanie orzeczenia, w którym sąd potwierdziłby, że skarżąca świadczyła na rzecz M. S. usługi wchodzące w zakres prostytucji. Dyrektor podkreślił, iż przepis art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej dotyczy ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, a oczywistym jest, iż usługi wchodzące w zakres prostytucji nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Zatem brak było, zdaniem organu przesłanek do zastosowania przepisu § 3 art. 199a Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego łączna kwota możliwych do zgromadzenia w 2003 r. środków finansowych wyniosła [...] zł, natomiast łączna kwota poniesionych przez skarżącą wydatków wyniosła [...] zł.

W świetle powyższych ustaleń, organ uznał, że kwota wydatków znacznie przewyższyła kwotę możliwych do zgromadzenia środków finansowych – to jest

o kwotę [...] zł. Wskazane przez skarżącą źródło finansowania poniesionych wydatków – to jest uzyskiwanie dochodów z tytułu świadczenia usług seksualnych na rzecz M. S., zdaniem organu, nie znalazło potwierdzenia

w zgromadzonym materiale dowodowym. W konsekwencji organ uznał, że podatniczka posiadała inne źródło finansowania poniesionych wydatków, które nie zostało ujawnione organom podatkowym, w związku z czym zaistniała konieczność ustalenia zryczałtowanego podatku od osób fizycznych od przychodów z nie ujawnionych źródeł lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.

Na powyższą decyzję podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca nie zgodziła się z niezaliczeniem do środków na pokrycie poniesionych wydatków, kwot otrzymanych w latach 1999-2004 od M. S. oraz od I. K. przed 1 stycznia 2001 r.

Zdaniem strony, organy obu instancji wadliwie uznały, iż w związku z tym, że nie zostały one opodatkowane, ani nie są wolne od opodatkowania, nie mogą być uwzględnione wśród środków służących pokryciu poniesionych w 2003 r. wydatków.

Według podatniczki, jest to skutkiem wadliwej interpretacji przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przepisie tym mówiąc

o przychodach, które mogą być uwzględnione wśród przychodów służących pokryciu poniesionych wydatków, mowa jest bowiem nie tylko o przychodach opodatkowanych, ale także o przychodach wolnych od opodatkowania. Przy czym do przychodów wolnych od opodatkowania można zaliczyć przychody nie podlegające opodatkowaniu, wymienione w art. 2 ustawy, a więc również, zdaniem podatniczki, przychody uzyskane przez nią od M. S. oraz od I. K.

W opinii strony, biorąc pod uwagę fakt nieopodatkowania otrzymanych przez nią środków, organy powinny najpierw wyjaśnić z jakiego tytułu to opodatkowanie winno mieć miejsce, do jakiego źródła przychodów w rozumieniu art. 10 ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych można zaliczyć te przychody oraz to, czy omawiane przychody pochodziły z czynności stanowiących przedmiot prawnie skutecznych, konkretnych umów. W ocenie podatniczki kwestie te nie zostały jednak wyjaśnione.

Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej także niepełne przytoczenie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia

2 października 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 793/01. Powołując się na dalszą część tego uzasadnienia wskazała, iż przerzucenie ciężaru dowodu na stronę nie jest całkowite. Jeżeli strona wskaże lub chociażby uprawdopodobni źródło przychodów, z którego pokrywane były wydatki, na organie podatkowym ciąży obowiązek obalenia tego dowodu. Jednocześnie podniosła, iż w wyroku tym potwierdzono konieczność stosowania przez organy podatkowe zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Dodatkowo podatniczka odnosząc się do treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 października 20005 r. sygn. FSK 2326/04 stwierdziła, iż obowiązek udowodnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów spoczywa na organie podatkowym.

W skardze wskazano, że jedyną pewną wiedzę na temat stosunków łączących skarżącą z M. S. posiada ona sama, a organy podatkowe nie zgromadziły żadnych dowodów wykluczających prawdziwość jej twierdzeń. Przesłuchani świadkowie, jako osoby postronne, nie dysponowali stosowną wiedzą na przedmiotowy temat, wobec czego nie jest możliwe zaprzeczenie jej twierdzeniom. Przy czym strona dodała, iż wszyscy świadkowie potwierdzili jej kilkuletnie związki z M. S., a kilku z nich potwierdziło przekazywanie przez niego znacznych kwot pieniężnych. .

Zdaniem podatniczki organy nie udzieliły odpowiedzi na pytanie za co otrzymywała pieniądze od M. S. .

Odnosząc się do działań organów mających na celu dowiedzenie braku znamion prostytucji w kontaktach z M. S., strona stwierdziła, że nie mogą one bez względu rezultat, przesądzać o opodatkowaniu uzyskanych przez nią przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 2 ust. 1 pkt 4 nie wyłącza z opodatkowania przychodów z prostytucji, lecz przychody z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, a takie podatniczka osiągnęła. Dopiero wykazanie, że osiągnięte przez nią przychody podlegają regulacjom ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zdaniem skarżącej, daje prawo do ich opodatkowania. By to jednak było możliwe, w opinii podatniczki, należy wskazać i właściwie udowodnić, że przychody te mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, co nie zostało jednak wykazane.

Skarżąca zakwestionowała także dokonanie samodzielnej oceny przez organy podatkowe charakteru stosunków łączących ją z M. S., bez powołania biegłego. Według podatniczki dla dokonania tej oceny niezbędna jest specjalistyczna wiedza, a więc wiadomości, które pozostają poza wiedzą i doświadczeniem pracowników organów podatkowych. Skarżąca zakwestionowała również ocenę organów w kwestii ceny świadczonych przez nią usług. Według niej tylko od woli usługodawcy i usługobiorcy zależy wysokość ceny i termin płatności. Dodatkowo strona zauważyła, że kwestia braku anonimowości i dyskrecji nie pozwala na stwierdzenie, że w danym przypadku nie mamy do czynienia z nierządem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Wbrew zarzutom skargi nie zachodzi naruszenie przepisów postępowania podatkowego. W toku postępowania organy podjęły wszelkie kroki niezbędne

do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżąca uczestniczyła czynnie w tym postępowaniu, była informowana o jego stanie, składała wyjaśnienia i mogła składać wnioski dowodowe. Nieuznanie jej oświadczenia za dowód uzyskiwania przychodów

z nierządu oraz wystawionych przez skarżącą dokumentów za dowód uzyskania środków od babci jest wynikiem oceny, że w okolicznościach sprawy nie znalazło

to potwierdzenia. Ocena ta zgodna jest z zasadą swobodnej oceny dowodów zawartą

w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t. j. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) i nie budzi zastrzeżeń.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że z zeznań świadków, jakie znalazły się w materiale sprawy nie wynika by skarżąca uzyskała przychody z uprawiania nierządu, czyli, co istotne, wynikające z czynności, która nie może być przedmiotem ważnego, skutecznego stosunku prawnego (art. 2 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. t. j. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Chcąc wskazać na tego rodzaju źródło przychodu, należy udowodnić, czy chociażby uprawdopodobnić, że takie właśnie pochodzenie miały uzyskane środki. Z gołosłownego oświadczenie podatniczki przy treści zeznań świadków nie da się wyprowadzić logicznie uzasadnionego wniosku, że otrzymywanie pieniędzy od M. S. związane było z zarobkowym uprawianiem nierządu. Gdyby tak było, to każdy przepływ pieniędzy pomiędzy dwojgiem ludzi, którzy bywają ze sobą i uprawiają seks, a taki związek jawi się w okolicznościach sprawy, musiałby być określany jako uprawianie nierządu, co jest, obiektywnie rzecz ujmując, określeniem zbyt daleko idącym. Dlatego słusznie organy podatkowe nie uznały oświadczenia skarżącej za dowód na to, przy uwzględnieniu, że innych przekonywających dowodów na okoliczność "układu", jaki łączył ją z M. S., podatniczka nie przeprowadziła. Ciężar dowodu (inicjatywa dowodowa),

co do źródeł przychodu obciążał podatniczkę.

W odniesieniu do treści skargi należy przyznać, że prostytucja jest problemem złożonym, co znalazło wyraz w wielu opracowaniach naukowych (np.: R. Gardian, Zjawisko sponsoringu jako forma prostytucji kobiecej, Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 2007), jednakże Sąd nie doszukał się, by koniecznym w sprawie było powoływanie biegłego. Uprawianie nierządu jako czynność nie mogąca być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, nie zostało zdefiniowane dla potrzeb przepisów ustawy stanowiącej podstawę orzekania podatkowego. Brakuje takiej definicji na gruncie innych przepisów. Należy tutaj przyjąć rozumienie potoczne. Mając na uwadze to, że wyłączenie przychodów uzyskiwanych z prostytucji z zainteresowań podatkowych fiskusa opiera się przede wszystkim na aspekcie moralnym, stygmatyzującym, to powinno być to rozumienie jak najbardziej obiektywne, popularne. Natomiast organ podatkowy może powołać biegłego w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej). W sprawie, zakwestionowanie mocy dowodowej i rzetelności oświadczenia strony oraz ocena zeznań świadków należała do zakresu działania organu podatkowego w toku prowadzonego przez niego postępowania podatkowego i nie wiązała się z koniecznością powoływania biegłego, ponieważ dokonanie stosownych ustaleń w tym zakresie nie wymagało wiadomości specjalnych. Całkowicie chybionym w takim wypadku było kwestionowanie w skardze braku doświadczenia życiowego pracowników urzędu w tym zakresie. Sąd stwierdził, że Dyrektor oparł się w swych rozważaniach na definicjach tworzonych w celach naukowych i wyciągnął wnioski nie budzące wątpliwości w świetle prawa.

Równie prawidłowym było zakwestionowanie pisemnych zaświadczeń wystawionych przez skarżącą jako dowodów na to, że zabrała I. K.

[...] tys. zł. W ustalonych przez organ okolicznościach sprawy, koncepcja przedstawiona przez skarżącą jest niewiarygodna.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący

i dokładnie rozpatrzony oraz omówiony w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne stanowiły uzasadnioną podstawę wymiaru podatku na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy.

Także niezasadnym był zarzut braku wskazania przez organ, co było źródłem niewątpliwie istniejących przychodów. Otóż, organy nie mają obowiązku w takiej sytuacji doszukiwania się, co było rzeczywiście źródłem dochodu, gdyż nie jest to istotne dla zastosowania art. 20 § 3 cyt. ustawy podatkowej. Istotą tego przepisu jest restrykcja, jaka ma zapobiec ukrywaniu źródeł i brak udowodnienia (uprawdopodobnienia) przez podatnika pochodzenia dochodów ze źródeł przychodów, do których nie stosuje się przepisów ustawy o podatku dochodowym skutkuje zastosowaniem tego przepisu.

Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.