Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1740/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122,  art. 180,  art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. w Wydziale I sprawy ze skargi T. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 10 października 2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 8 lipca 2011 r. nr [...], określającą T. F. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 98.630,00 zł.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik prowadził w roku 2008 samodzielną działalność gospodarczą pod nazwą A. T.F. w miejscowości S. Przedmiotem działalności gospodarczej podatnika była produkcja i sprzedaż betonu oraz jego prefabrykatów: bloczków betonowych, kręgów studziennych, rur betonowych, przęseł ogrodzeniowych, itp. W zeznaniu podatkowym za 2008 r. złożonym na druku PIT – 36L podatnik wykazał stratę w wysokości 103.226,97 zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów następujących wydatków: wartości spisu z natury na dzień 31 grudnia 2007 r. w kwocie 13.999,14 zł z uwagi na nieprzedłożenie arkuszy inwentaryzacyjnych, niezapłaconych składek ZUS w kwocie 1.344,95 zł, wydatków dotyczących zakładu sortującego kruszywo w S. nad K. w kwocie 31.934,27 zł z uwagi na nieprowadzenie działalności gospodarczej w zakresie segregacji kruszywa oraz wydatków na zakup cementu w kwocie 13.695,48 zł, dostarczonego w grudniu 2007 r.

Ponadto w toku postępowania kontrolnego dokonano ilościowego rozliczenia materiałów zużytych do wytworzenia zaewidencjonowanych wyrobów gotowych, sprzedanych w roku 2008. Po rozliczeniu poszczególnych składników materiałowych

w sprzedanych wyrobach stwierdzono brak pokrycia dla 656,44 ton cementu, którego wartością obciążono koszty uzyskania przychodu. Organ pierwszej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, zgodnie z którymi nadwyżka 656,44, ton cementu

w stosunku do ilości cementu zużytego do wyprodukowania sprzedanych wyrobów spowodowana była awarią wagi, wybetonowaniem placu położonego na terenie zakładu górniczego w S. nad K. oraz kradzieżami tego surowca. Strona nie przedłożyła bowiem dokumentów potwierdzających fakt istnienia wagi, jej awarię oraz próby usunięcia awarii. Natomiast na terenie nieruchomości w S. podatnik nie prowadził w 2008 r. działalności gospodarczej, a działalność w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego prowadził ojciec podatnika Z.F. Ponadto nieruchomość ta wykorzystywana była również przez poprzedniego właściciela do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wydobycia żwiru i produkcji betonu, co wymagało wcześniejszego utwardzenia podłoża. Podatnik nie zgłaszał również kradzieży cementu organom ścigania.

Wobec powyższego podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzoną przez kontrolowanego uznano za nierzetelną i nie uznano za dowód w części dotyczącej zakwestionowanych kosztów uzyskania przychodu oraz wysokości przychodu nie znajdującego pokrycia w wartości sprzedanych wyrobach. Podstawę opodatkowania określono w drodze oszacowania metodą kosztową. Wartość niezaewidencjonowanego przychodu wyliczono, ustalając wskaźnik zużycia cementu

w poszczególnych rodzajach sprzedanych wyrobach, a następnie przy użyciu tego wskaźnika przyporządkowano nadwyżkę cementu (z uwzględnieniem 15 % ubytków) do poszczególnych rodzajów wyrobów i ustalono według receptur podanych przez podatnika ilość wyrobów możliwych do wyprodukowania z tej nadwyżki. Wartość tych wyrobów ustalono mnożąc ich ilość przez ich średnią cenę sprzedaży netto, stosowaną przez podatnika w 2008 r. Tak ustalony niezaewidencjonowany przychód wyniósł 573.934,58 zł.

W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Strona wyjaśniła, że nadwyżka cementu została zużyta do sporządzenia wylewki betonowej

w celu utwardzenia terenu na placu w S. nad K Teren ten podatnik wynajmuje od ojca, z wyłączeniem obszaru górniczego. Na placu ustawiony jest sprzęt do sortowania kruszywa (przesiewacze, odwadniacze i taśmociągi) oraz składowany jest żwir i piasek. Przy tego rodzaju działalności utwardzenie terenu jest konieczne. Położone wcześniej na placu płyty betonowe były pokruszone i połamane i nie nadawały się jako podłoże pod żwir i piasek, ale stanowiły dobry fundament pod nową wylewkę. Wylewkę podatnik wykonał we własnym zakresie z pomocą ojca. Nie jest możliwe dokładne określenie grubości wylewki i jej powierzchni, ponieważ składowane są na niej wykopaliska. Podatnik stwierdził, że grubość wylewki 25 cm i areał inwestycji podał wcześniej pod wpływem chwili w wyniku błędnych obliczeń.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał

w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporny jest brak pokrycia dla 656,44 ton cementu, którego wartością obciążono koszty uzyskania przychodu. Według organu, podatnik w toku postępowania kontrolnego zmieniał swoje wyjaśnienia

i w miarę ustaleń organu pierwszej instancji wskazywał kolejno różne przyczyny powstania ilościowej różnicy cementu. Jednakże podatnik nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt posiadania wagi na stanie firmy, awarię wagi oraz próby usunięcia tej awarii, a działalność gospodarczą w zakresie produkcji betonu i jego prefabrykatów podatnik prowadził przy użycie maszyn i urządzeń należących do ojca. Nie można też stwierdzić jednoznacznie, kiedy zostało wykonane podłoże nieruchomości w S. nad K., a tym bardziej kto je wykonał (poprzedni czy obecny właściciel). Również poprzedni właściciel nieruchomości prowadził w tym miejscu działalność gospodarczą w zakresie betoniarstwa, która niewątpliwie wymagała utwardzenia podłoża. W trakcie oględzin podatnik nie potrafił pokazać granic wybetonowanego placu, przykrytego żwirem i piaskiem, a faktu utwardzenia placu nie potwierdził przesłuchany w charakterze świadka kierownik ruchu zakładu górniczego. Co istotne, podatnik dysponował nieruchomością dopiero od października 2008 r. na podstawie umowy najmu zawartej z ojcem w dniu 30 września 2008 r. Nie prowadził też w 2008 r. działalności gospodarczej na terenie nieruchomości w S.

w zakresie sortowania kruszywa. W ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika nie została ujęta jakakolwiek inwestycja w obcym środku trwałym. Ponadto w ocenie organu odwoławczego nie są wiarygodne wyjaśnienia podatnika odnośnie kradzieży cementu z uwagi na nie powiadomienie przez podatnika o tych faktach organów ścigania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, nie zgadzając się z ustaleniami organu podatkowego odnośnie niezaewidencjonowania i nieopodatkowania przychodu ze sprzedaży wyrobów betonowych, bowiem większa część nadwyżki cementu została zużyta do wybetonowania placu na terenie zakładów górniczych w S. nad K. Skarżący wyjaśnił, że w momencie przejęcia zakładów górniczych, nabytych w formie przetargu, teren składowania piasku, żwiru i kamienia nie był w żaden sposób utwardzony, dlatego też postanowił wraz z ojcem wybetonować plac. Cement składowany był w budynkach magazynowych na terenie zakładów górniczych. W trakcie oględzin pod odkrytą warstwą piasku i innego kruszywa widoczne były wylewki betonowe. W okolicach studzienek ściekowych grubość betonu wynosiła 40 cm z uwagi na wykonanie dodatkowego obmurowania kanałów. Ponadto część cementu została skradziona, ponieważ w 2008 r. teren kopalni nie był jeszcze ogrodzony i nie był zatrudniony pracownik ochrony mienia. O kradzieżach cementu przez okolicznych mieszkańców świadczyły duże ilości rozsypanego cementu w okolicach magazynów. Do nadwyżki zużytego cementu przyczyniły się też niedomiary zakupionego

i sprowadzonego przez skarżącego urządzenia wagowego.

Według skarżącego organ podatkowy nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego. Organ kontroli powinien w sposób rzetelny dokonać oględzin zakładów górniczych

w S. nad K. i wyrywkowych pomiarów grubości warstwy betonowej, jak również przesłuchać pracowników na okoliczność utwardzenia placu, przesłuchać właściciela kopalni i prezesa Z.W. na okoliczność wcześniejszego stanu placu oraz przesłuchać zawnioskowanych świadków, którzy pomagali w wykonaniu inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola,

o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie uchybiają prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób wykorzystania przez skarżącego 656,44 ton cementu, którego zakupem obciążono koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne (...) wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą (...) zgodnie z odrębnymi przepisami,

w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania

i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy,

a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Stosownie do art. 193 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.

Również w myśl § 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) podatnik jest obowiązany prowadzić księgę rzetelnie

i w sposób niewadliwy; księgę uważa się za rzetelną, z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.

W złożonej skardze podatnik powołuje się na trzy okoliczności mające jego zdaniem usprawiedliwić nadwyżkę cementu w ilości 656,44 ton zaliczoną do kosztów uzyskania przychodu w stosunku do ilości cementu potrzebnego do wyprodukowania

w 2008 r. sprzedanych i zaewidencjonowanych wyrobów, tj. betonu i prefabrykatów: awarię wagi, wybetonowanie placu w zakładach górniczych w S. nad K. oraz kradzieże cementu. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że do wyprodukowania sprzedanych i zaewidencjonowanych wyrobów konieczne było zużycie 813,01 ton cementu, tak więc nadwyżka cementu stanowi blisko 80 % cementu zużytego do produkcji wyrobów sprzedanych i zaewidencjonowanych.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, skarżący zmieniał w trakcie postępowania podatkowego swoje wyjaśnienia, wskazując różne przyczyny powstania różnicy ilościowej cementu i różne możliwości rozchodu 656,44 ton cementu. W piśmie z dnia 14 marca 2011 r. skarżący wyjaśnił, że przyczyną powstania nadwyżki cementu była awaria wagi, stwierdzona na przełomie października i listopada 2008 r. Natomiast w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg z dnia 4 maja 2011 r. podatnik zastrzegł, że nadwyżka zużytego cementu nie powstała tylko i wyłącznie z tytułu wadliwości wagi. Podatnik "przypomniał" bowiem sobie, że około 462 tony cementu zostały zużyte do wybetonowania placu o powierzchni 5.260 m2 w S., a około 60 – 80 ton zostało skradzione w S. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący jako przyczynę powstania nadwyżki zużytego cementu wskazał tylko sporządzenie wylewki betonowej do utwardzenia placu w S.

Odnośnie pierwszej ze wskazanych przez skarżącego przyczyn powstania nadwyżki zużytego cementu, tj. awarii wagi, należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący nie przedstawił w toku postępowania podatkowego dokumentów potwierdzających nabycie wagi, jej awarię oraz próby usunięcia awarii. W zeznaniach

z dnia 14 kwietnia 2011 r. strona nie potrafiła podać, kiedy i od kogo została nabyta waga oraz w jakim czasie została zamontowana. Również w ewidencji środków trwałych podatnika brak wpisu dotyczącego posiadania wagi. Wprawdzie przesłuchany w charakterze świadka w dniu 25 maja 2011 r. R.R. zeznał, że na początku 2008 r. dokonywał oględzin zepsutej wagi w S., to jednak zeznania te nie są zgodne z wyjaśnieniami skarżącego, który w piśmie z dnia 14 marca 2011 r. podał, że awarię wagi zauważył na przełomie października i listopada 2008 r. Świadek nie dokonał ważenia próbnego, aby stwierdzić wielkość procentowego odchylenia od prawidłowych wartości. Także skarżący w zeznaniach z dnia 14 kwietnia 2001 r. nie potrafił wskazać, ile procentowo waga przeważała. Świadek potwierdził w swoich zeznaniach jedynie dokonanie oględzin wagi, natomiast skarżący w piśmie

z dnia 4 maja 2011 r. wyjaśnił, że R. R. naprawiał wagę i pomagał w jej demontażu.

Jak ustalił organ pierwszej instancji, skarżący przy produkcji betonu korzystał

z maszyn i urządzeń należących do ojca Z.F., również prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie produkcji betonu i prefabrykatów, przy czym w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec ojca, dotyczącego prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa za rok 2008, nie stwierdzono niezgodności zużycia cementu w stosunku do wielkości produkcji.

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie nie uznały za wiarygodne wyjaśnień podatnika dotyczących powstania znacznej nadwyżki zużytego cementu

z powodu awarii wagi z uwagi na brak dokumentów potwierdzających posiadanie wagi, ogólnikowość wyjaśnień skarżącego oraz sprzeczność wyjaśnień skarżącego

z zeznaniami złożonymi przez R. R.

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącego odnośnie zużycia cementu do wybetonowania placu w S. nad K., służącego do sortowania kruszywa. Użytkownikami wieczystymi nieruchomości,

w obrębie której znajduje się zakład wydobycia i sortownia kruszywa, są rodzice skarżącego. Działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego prowadził na terenie tej nieruchomości ojciec podatnika Z.F. Zgodnie

z umową z dnia 30 września 2008 r. umowa najmu części tego terenu została zawarta przez skarżącego na okres od dnia 1 października 2008 r. do 30 września 2018 r. Skarżący w trakcie przesłuchania w dniu 14 kwietnia 2011 r. wskazał, że sortowanie kruszywa dla siebie i nieodpłatnie dla ojca rozpoczął w październiku lub listopadzie 2008 r. Natomiast w piśmie z dnia 23 maja 2011 r. skarżący podał, że prace dotyczące betonowania placu w celu utwardzenie terenu i ustawienia sprzętu (przesiewaczy, odwadniaczy, taśmociągów) zostały wykonane od marca do października 2008 r.,

a więc przed zawarciem umowy najmu tego terenu. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 17 czerwca 2011 r. kierownik ruchu zakładu górniczego A.S. nie potwierdził wykonywania prac, polegających na wylewaniu betonem placu. Również z protokołu oględzin nieruchomości, przeprowadzonej przez inspektora kontroli skarbowej w dniu 31 lipca 2007 r. nie wynika, aby w tym okresie prowadzone były prace związane z utwardzaniem placu betonem. W trakcie oględzin, Z. F. wyjaśnił jedynie, że sukcesywnie usuwane są betonowe place po byłej betoniarni. Ojciec skarżącego oświadczył wówczas, że eksploatacja kruszywa w S. została rozpoczęta z dniem 1 czerwca 2008 r. Na terenie zakładu pracowały dwa odwadniacze, podajnik taśmowy na kruszywo i zestaw sortujący kruszywo, co wskazuje na istnienie utwardzenia terenu w momencie rozpoczęcia eksploatacji. W ewidencji środków trwałych za rok 2008 podatnik nie wykazał tego rodzaju maszyn.

Należy również zauważyć, że prawo użytkowania wieczystego gruntu

w Szczytnikach oraz własność posadowionych na tym gruncie budynków została przysądzona na rzecz rodziców skarżącego postanowieniem Sądu Rejonowego

w L. z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt [...]. Z protokołu opisu

i oszacowania nieruchomości z dnia 21 kwietnia 2004 r., sporządzonego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. wynika, że jest to zabudowana nieruchomość o charakterze przemysłowym, wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej o podobnym profilu do działalności gospodarczej skarżącego (magazyn cementu, hala produkcyjna), co wskazuje, że prowadzenie działalności gospodarczej przed 2004 r. również wymagało utwardzenia terenu.

Na uwagę zasługuje również fakt, że w trakcie oględzin nieruchomości w dniu

26 maja 2011 r. skarżący nie umiał wskazać granic wybetonowanego placu (przykrytego kruszywem), pomimo bardzo dokładnego wskazania w piśmie z dnia

4 maja 2011 r. powierzchni wybetonowanego placu (5.260 m2), grubości wylewki

(25 cm) oraz ilości zużytego cementu (462.880 kg). Uniemożliwiło to potwierdzenie wyjaśnień i obliczeń skarżącego, zawartych w piśmie z dnia 4 maja 2011 r. Należy też zauważyć, że w trakcie tych oględzin stwierdzono przy kratce ściekowej podłoże betonowe o grubości 45 cm. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wyjaśnił, że popełnił błąd, podając grubość wylewki 25 cm, ponieważ

w różnych miejscach grubość wylewki jest inna.

W ocenie Sądu, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia skarżącego odnośnie wybetonowania w 2008 r. ponad 0,5 ha placu w celu rozpoczęcia pod koniec 2008 r. sortowania kruszywa.

Jako przyczynę niezgodności ilości cementu w stosunku do wielkości zaewidencjonowanej sprzedaży skarżący podał również kradzież tego surowca. Wyjaśnienia skarżącego w tej kwestii nie są spójne. W skardze do WSA skarżący wskazuje na kradzieże cementu w kopalni w S. przez mieszkańców tej miejscowości, ponieważ teren nie był w 2008 r. ogrodzony i nie był zatrudniony pracownik ochrony mienia. Natomiast w piśmie z dnia 4 maja 2011 r. podatnik powołał się na kradzież 60 – 80 ton cementu w S., bowiem teren nie był w 2008 r. ogrodzony, a osoba pilnująca pracowała od godziny 20:00 do godziny 06:00.

W piśmie z dnia 23 maja 2011 r. jako osobę, która może potwierdzić kradzieże cementu w S. podatnik wskazał J.Z. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 17 czerwca 2011 r. J. Z., zatrudniony w zakładzie betoniarskim w S. na stanowisku kierownika zakładu, zeznał że stróż pracował od godziny 20:00 do godziny 04:00 i wielokrotnie przychodząc do pracy o godzinie 07:00 widział rozsypany cement przy zbiorniku cementu (cement przechowywany był luzem) i ślady kół. O podejrzeniach kradzieży zawiadamiał zawsze właścicieli Z. F. i T. F.

Organy podatkowe prawidłowo uznały, że potwierdzeniem kradzieży znacznej ilości cementu nie mogą być jedynie zauważone przez skarżącego lub J. Z. ślady rozsypanego cementu wobec nie zawiadamiania o podejrzeniach kradzieży organów ścigania.

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie nie uznały podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika za rzetelną w kwestionowanym zakresie i trafnie dokonały oszacowania przychodu uzyskanego

z niezaewidencjonowanej sprzedaży na podstawie art. 23 § 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Nie uzasadnione są również zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Wprawdzie zgodnie z art. 122, 180 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe zobowiązane są podjąć niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to nie oznacza to nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, popierających twierdzenia podatnika.

Skarżący wskazuje na nierzetelne przeprowadzenie oględzin zakładów górniczych w S., nie precyzuje jednak na czym polegać miała owa nierzetelność. Żądanie przeprowadzenia wyrywkowych pomiarów grubości warstwy betonowej zawarte w skardze jest nieuzasadnione, albowiem sam pomiar grubości nie mógł doprowadzić do ustalenia ilości ewentualnie zużytego cementu z uwagi na nie wskazanie przez skarżącego granic wybetonowanego obszaru. Podatnik nie wystąpił zresztą z taką inicjatywą w trakcie oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu

26 maja 2011 r.

Należy również zaznaczyć, że organ podatkowy przeprowadził dowód

z przesłuchania świadków, wskazywanych przez podatnika, tj. R.R.,

J.Z. oraz z własnej inicjatywy z przesłuchania kierownika ruchu zakładu górniczego A.S. W trakcie postępowania podatkowego skarżący nie wnosił o przesłuchanie pozostałych pracowników zakładu górniczego, byłego właściciela kopalni, prezesa Z.W., świadków którzy pomagali w wykonaniu inwestycji oraz jakichkolwiek innych osób mogących potwierdzić betonowanie placu w 2008 r. Podatnik wyjaśniał, że plac wybetonował osobiście, korzystając tylko z pomocy ojca (pismo z dnia 23 maja 2011 r., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji).

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.