Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1791/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121, 122, w zw. z art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 155, art. 123 par. 1 w zw.z art. 190
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 384/14 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 24 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 384/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 24 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że organy podatkowe ustaliły, iż Skarżąca nie wykazała w rejestrach sprzedaży za wspomniany okres obrotu uzyskanego z tytułu dostawy 34.960 kg wiórów żeliwnych w łącznej kwocie 19.228 zł. W efekcie zaniżyła podatek należny o kwotę 4.230 zł.

Na tej podstawie decyzją z 29 sierpnia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec, październik i grudzień 2009 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za pozostałe miesiące 2009 r.

Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko, iż Skarżąca dokonała niezaewidencjonowanej sprzedaży wiórów żeliwnych, przez co zaniżyła obrót i podatek należny. Wskazał, że w toku postępowania zwrócono się do kontrahentów Skarżącej będących odbiorcami złomu: O. S.A. i K. S.A. (podmioty te odbierały 85% złomu), a także do Z. sp. z o.o. oraz B. sp. z o.o. W odpowiedzi uzyskano informacje, że spółki te przeprowadzają kontrolę jakości nabywanego złomu i w przypadku dostaw od Skarżącej nie wystąpiły przypadki reklamacji z uwagi na dosypywanie do złomu stalowego wiórów żeliwnych. Spółki wyjaśniły też, że nie nabywały od niej zbrykietowanych wiórów żeliwnych.

W świetle powyższego organ odwoławczy za niewiarygodne uznał wyjaśnienia R. S. (PHU S. ), który również nabywał złom od Skarżącej i który zeznał, że w dostarczanym złomie żeliwnym wsadowym mogły znajdować się wióry żeliwne zbrykietowane w ilości od 2 do 4%. Nie dał również wiary zeznaniom J.S., również nabywcy złomu od Skarżącej, który miał wprost wskazać, że wióry żeliwne były mieszane ze złomem stalowym. Zauważył mianowicie, że świadek nie był w stanie określić ilości nabytych w ten sposób wiórów. Faktu zanieczyszczenia złomu wiórami nie potwierdziły także podmioty kupujące złom od J. S. (firma PPZ S. i Z.). Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił nadto uwagę na rozbieżności w zeznaniach Skarżącej i jej męża, który pomagał w prowadzeniu działalności gospodarczej. Początkowo Skarżąca twierdziła bowiem, że wióry żeliwne były dosypywane do złomu stalowego, następnie zaś, po ustanowieniu nowego pełnomocnika, wskazywała, że część wiórów była prasowana. Z kolei mąż Skarżącej – A. S. zeznał jednoznacznie, że przedmiotowe wióry były dosypywane do złomu, nie były natomiast paczkowane.

Na koniec organ odwoławczy nie podzielił argumentu Skarżącej, że korzystała z niedokładnego urządzenia ważącego złom, co mogło powodować sztuczne zawyżenie wagi zakupionego złomu. Takie działanie ocenił jako sprzeczne z zasadami logiki. Nie uznał też za wiarygodne twierdzenia, że wióry zanieczyszczone były ziemią, pyłem, gruzem, co powodowało, że ważyły więcej niż w rzeczywistości.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 i ust. 4, art. 29 ust. 1, art. 41, art. 99 ust. 12 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") przez bezpodstawne zakwestionowanie Skarżącej rozliczeń podatkowych w VAT,

2) art. 155 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako: "O.p.") przez zaniechanie wezwania strony do wyjaśnienia podnoszonych twierdzeń lub składanych wniosków dowodowych i tłumaczenie ich nieuwzględnienia "niezrozumieniem" pełnomocnika strony,

3) art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 123 § 1 w zw. z art. 190 O.p. przez pominięcie elementów istotnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w związku z tym błędne i nierzetelne ustalenie stanu faktycznego;

4) art. 210 § 4 O.p. przez niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji,

5) art. 23 § 4 O.p. przez bezpodstawne i błędne oszacowanie sprzedaży w szczególności nieuwzględniające wielkości zakupów złomu stalowego;

6) art. 127 O.p. przez nierozpatrzenie sprawy w drugiej instancji.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Za słuszne uznał konkluzje organów podatkowych. Po pierwsze za uprawniony uznał wniosek, iż Skarżąca sprzedała 34.960 kg wiórów żeliwnych poza ewidencją VAT. Po drugie zgodził się z tymi organami, że w opisanej sytuacji, ewidencja VAT za 2009 r. była prowadzona przez Skarżącą nierzetelnie, gdyż nie uwzględniono w niej niemal 55% sprzedaży wiórów żeliwnych. W konsekwencji trafnie organy podatkowe odmówiły uznania tej ewidencji za dowód w sprawie. Po trzecie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko tych organów odmawiające uznania za wiarygodne wyjaśnień Skarżącej, iż wióry żeliwne były dosypywane do sprzedawanego złomu stalowego. Jego zdaniem nie ma żadnych racjonalnych podstaw, by argumentację taką uwzględnić. Zauważył mianowicie, że dosypywanie wiórów żeliwnych do złomu stalowego jest praktyką niedozwoloną. Dodał, iż gdyby nawet Skarżąca sprzedawała wióry żeliwne wraz ze złomem stalowym, to powinna to uwzględnić w treści faktur. Z jednej strony byłoby to uczciwe wobec kontrahenta, z drugiej zaś pozwoliłoby Skarżącej udowodnić sprzedaż 34.960 kg wiórów żeliwnych. Dodatkowo Sąd I instancji zaznaczył, że twierdzeń Skarżącej nie potwierdziły firmy z nią współpracujące, co wynika z pism K. S.A., O. , Z. sp. z o.o. Jednocześnie oświadczenia zawarte w tych pismach Sąd ten uznał za pełnoprawny dowód.

Zgodził się następnie z organami podatkowymi, iż nie są wystarczającym dowodem mającym potwierdzić tezę Skarżącej o dosypywaniu wiórów, informacje zawarte w pismach pochodzących od firm S. R. S. oraz FHU J. S..

Zastrzeżeń Sądu I instancji nie wzbudziła także przyjęta przez organy podatkowe metoda szacunku.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

- prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 155, art. 123 § 1 w zw. z art. 190 O.p. przez nierzetelne ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz art. 155 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wezwania strony do wyjaśnienia podnoszonych twierdzeń lub składanych wniosków dowodowych i tłumaczenie ich nieuwzględnienia "niezrozumieniem" pełnomocnika strony oraz art. 192 w zw. z art. 127 O.p. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego przed obiema instancjami - w związku z udostępnieniem znacznej jego części (132 karty) przez organ I instancji po doręczeniu decyzji I instancji i złożeniu od niej odwołania;

- prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji art. 23 § 4 O.p. poprzez bezpodstawne i błędne szacowanie sprzedaży, w szczególności nieuwzględniające wielkości zakupów złomu stalowego przez Skarżącą w związku z niekwestionowaniem zakupu jej w mniejszej ilości niż wykazana sprzedaż oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 41, art. 99 ust. 12, art. 106 ust. 1 u.p.t.u. poprzez bezpodstawne zakwestionowanie rozliczeń Skarżącej w tym podatku;

- prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 41, art. 99 ust. 12, art. 106 ust. 1 u.p.t.u. poprzez bezpodstawne zakwestionowanie rozliczeń Skarżącej w tym podatku;

- prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 4 O.p. poprzez bezpodstawne i błędne szacowanie sprzedaży, w szczególności nieuwzględniające wielkości zakupów złomu stalowego przez Skarżącą w związku z niekwestionowaniem zakupu jej w mniejszej ilości niż wykazana sprzedaż;

- prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy podatkowe powołanych przepisów prawa materialnego;

- prawa procesowego poprzez naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez częściowe nieuzasadnienie zaskarżonego wyroku.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1 Skarga kasacyjna jest niezasadna.

5.2 Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie przypomnieć należy, że zostały one w jej treści podzielone na dwie grupy, mianowicie na zarzuty naruszenia przepisów postępowania i zarzuty materialnoprawne. Najpierw należy rozważyć zarzuty dotyczące przepisów postępowania, ponieważ taki sposób postępowania przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym uznaje się m.in., że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (tak np. wyroki z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07, LEX nr 468936).

5.3 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania a mianowicie art. 121, art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 155, art. 123 § 1 w zw. z art. 190 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenie ww. przepisów autor skargi kasacyjnej dowodził, że nierzetelnie ustalono stan faktyczny sprawy. Zaniechano wezwania strony do wyjaśnienia podnoszonych twierdzeń lub składanych wniosków dowodowych i tłumaczenie ich nieuwzględnienia "niezrozumieniem" pełnomocnika strony oraz uniemożliwiono stronie wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego przed obiema instancjami - w związku z udostępnieniem znacznej jego części (132 karty) przez organ I instancji po doręczeniu decyzji I instancji i złożeniu od niej odwołania.

Odnosząc się do powyższego, należy wskazać, że powołane przez skarżącą przepisy art. 122, art. 187 i art. 188 O.p. są przepisami dotyczącymi postępowania podatkowego. W świetle tych regulacji organy podatkowe przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy powinny kierować się zasadami w nich ustanowionymi przy jednoczesnym poszanowaniu praw podatnika, które również możemy w tych regulacjach odnaleźć. Jedną z gwarancji procesowych podatnika jest możliwość przeprowadzenia dowodu. Prawo to wynika m.in. z art. 188 O.p, który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Odmowa przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę będzie dopuszczalna wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ miał podstawę do odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków, czemu dano wyraz w stosownych odmowach ich uwzględnienia w wydanych postanowieniach, akcentując to w zaskarżonej decyzji. Organy nie są zobligowane do uwzględniania każdego wniosku dowodowego, w sytuacji kiedy dysponują wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na odtworzenie stanu faktycznego niezbędnego do zastosowania właściwej normy prawa materialnego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy strona nie wskazała na żadne dowody, które mogłyby w sposób kategoryczny zaświadczać, o przebiegu zdarzeń, na które się powołuje – dosypywania wiórów do dostaw złomu. Proponowane wnioski są formułowane na hipotetyczne stany, bez wskazania realnych wielkości wagowych dosypywanych wiórów bądź potwierdzających ich przyjęcie kontrahentów, które składałyby się na wyliczony brak 34.960 kg tegoż towaru.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia organów podatkowych i zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zakresie braku dosypywania wiórów żeliwnych są prawidłowe. Faktu, że wióry żeliwne zostały dosypane do złomu stalowego celem dociążenia ładunku i sprzedane jako taki właśnie złom stalowy nie potwierdzili główni odbiorcy złomu, tj. O. "S.." S.A., "K." S.A., Z. sp. z o.o., B. sp. z o.o.

Warto podkreślić, że większość złomu stalowego skarżąca sprzedawała w 2009 r. do O. "S." S.A. i K. S.A., B. sp. zo.o Z. sp. z o.o. Ww podmioty udzieliły wyjaśnień, z których jasno wynika, że wewnętrzne procedury rozładunku wykluczały możliwość przeoczenia, co jest rozładowywane. Rygorystyczne procedury przy przyjmowaniu towaru, wynikały z tego, że przyjęcie jako złomu stalowego wiórów żeliwnych doprowadziłoby do uszkodzenia pieców służących do wytopu. Zatem słusznie wykluczono, że w sprzedaży do tych podmiotów złomu stalowego znalazły się wióry żeliwne. Pozostałe podmioty handlujące złomem także potwierdziły rygorystyczne procedury przy odbiorze surowców.

W świetle powyższego za niewiarygodne należało uznać wyjaśnienia R.S. (PHU S.), który również nabywał złom od Skarżącej i który zeznał, że w dostarczanym złomie żeliwnym wsadowym mogły znajdować się wióry żeliwne zbrykietowane w ilości od 2 do 4%. Zeznania J. S., również nabywcy złomu od Skarżącej, który miał wprost wskazać, że wióry żeliwne były mieszane ze złomem stalowym są także niewiarygodne. Świadek nie był w stanie określić ilości nabytych w ten sposób wiórów. Faktu zanieczyszczenia złomu wiórami nie potwierdziły także podmioty kupujące złom od J. S. (firma PPZ S. i Z.). Należy w tym momencie też zwrócić uwagę na rozbieżności w zeznaniach Skarżącej i jej męża, który pomagał w prowadzeniu działalności gospodarczej. Początkowo Skarżąca twierdziła bowiem, że wióry żeliwne były dosypywane do złomu stalowego, następnie zaś, po ustanowieniu nowego pełnomocnika, wskazywała, że część wiórów była prasowana. Z kolei mąż Skarżącej – A.S. zeznał jednoznacznie, że przedmiotowe wióry były dosypywane do złomu, nie były natomiast paczkowane. Na koniec Skarżąca wskazywała, że korzystała z niedokładnego urządzenia ważącego złom, co mogło powodować sztuczne zawyżenie wagi zakupionego złomu. W zależności od potrzeb Skarżąca podawała różne przyczyny braku wiór żeliwnych.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 127 w związku z art. 192 O.p. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się strony co do całości zgromadzonego materiału dowodowego w związku z udostępnieniem jego znacznej części dopiero w toku postępowania międzyinstancyjnego. Strona skarżąca miała możliwość uczestniczenia w przesłuchaniu A. S. i z tego prawa skorzystała. Skarżąca miała też zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami i dopiero po dokonaniu tej czynności pełnomocnik wniósł o wydanie kopii przedmiotowych dokumentów. Organ przesłał je stronie, wobec czego miała ona możliwość zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym. W związku z tym zarzut ten jest bezzasadny.

5.4 W efekcie Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ I instancji stwierdził, że prowadzone przez skarżącą rejestry nie obejmują całości obrotu ze sprzedaży wiórów żeliwnych. Tym samym organ ten określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, tj. wyliczył niewykazaną ilość sprzedanych wiórów jako różnicę pomiędzy ilością wiórów żeliwnych zakupionych i sprzedanych wiórów żeliwnych w 2009 r. Prawidłowo ustalono średnią cenę sprzedaży tych wiórów jako średnią cenę netto sprzedaży stosowaną w transakcjach wykazanych przez Skarżącą w 2009 r. Tym samym ani Sąd ani organy podatkowe nie naruszyły art. art. 23 § 4 O.p.

5.5 Za niezasadny należy również uznać zarzut niepełnego uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera ono wszystkie wymagane w art. 141 § 4 elementy. Odczytując wywody Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako całość, znaleźć w nich można pełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W tym także przyczyny opodatkowania sprzedaży wiórów żeliwnych czy uznania pewnych okoliczności za udowodnione.

5.6 Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie wniosków dowodowych Skarżącej, nie zaszła konieczność kolejnego przesłuchania w charakterze świadka M. C. (byłego dyrektora spółki "K."), ponieważ z materiałów otrzymanych od tej spółki (w upadłości) jednoznacznie wynika, co było przedmiotem każdej dostawy. Skarżąca kupowała wióry żeliwne, tym samym towar taki był już sklasyfikowany i jako taki następnie był sprzedawany. Dlatego trudno przyznać rację skarżącej, że na etapie kupna-sprzedaży towary zmieniały swoje właściwości chemiczno-fizyczne, skutkujące zmianą ich nazewnictwa (terminologii).

5.7 Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego a mianowicie, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 41, art. 99 ust. 12, art. 106 ust. 1art. 109 ust. 2 u.p.t.u. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zastosowanie tych przepisów było konsekwencją poczynionych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Skoro Sąd kasacyjny uznał za prawidłowy stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku polegający na braku zaewidencjonowania sprzedaży ponad 34.960 kg wiórów żeliwnych, to konsekwentnie należało uznać, że w takiej sytuacji należało zastosować art. 109 ust. 2 u.p.t.u., który zobowiązywał organ podatkowy, w przypadku stwierdzenia, że podatnik nie prowadzi ewidencji sprzedaży lub prowadzi ją w sposób nierzetelny, do określenia wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży w drodze oszacowania i ustalenia podatku przy zastosowaniu stawki 22 %, bez prawa obniżenia kwoty podatku należnego, o którym mowa w art. 86 cyt. ustawy.

5.8 Na koniec warto zauważyć, że do podobnych konkluzji doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn.. akt II FSK 2253/14 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Wyrok ten wydany został w stosunku do skarżącej w oparciu o ten sam stan faktyczny a dotyczący zaniżania sprzedaży wiórów żeliwnych w 2009 r. W tym postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do odmiennej oceny tego samego materiału dowodowego.

5.9 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.