Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1180/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 8b pkt 4, art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie sędzia NSA Paweł Janicki sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1180/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r., nr [...] określającą Stowarzyszeniu A (dalej: "Stowarzyszenie") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od maja do grudnia 2004 r. w łącznej 24.666,- zł .

W wyniku kontroli organ pierwszej instancji ustalił, że Stowarzyszenie świadczyło usługi na rzecz swoich członków, polegające na udostępnianiu miejsc na parkingach strzeżonych, co podlega podatkowi od towarów i usług.

W odwołaniu pełnomocnik Stowarzyszenia wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika i zarzucił naruszenie art. 5 ust 1 pkt 1, art. 8 ust 1, art. 15 ust 1 i 2 , art. 43 ust 1 pkt 1 załącznika 4 ustawy z dnia 1 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", art. 34 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U, Nr 79, poz. 855 z późn. zm.), a także art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 191 , art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. z 2005 r , nr 8 poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "OP" . Zdaniem pełnomocnika członkowie Stowarzyszenia opłacali składki dla realizacji celów statutowych, co nie stanowi płatności za wykonaną usługę. Strona nie prowadzi działalności gospodarczej, jest organizacją " non profit". Podniósł nadto, że decyzja narusza art. 13 A ust.1 lit. L VI Dyrektywy z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej : ujednolicona podstawa opodatkowania ( 77/388/EWG) –Dz.U. UE 145 z 13 czerwca 1977 r. – dalej w skrócie VI Dyrektywa. Pełnomocnik wskazał ,że Stowarzyszenie działa w "interesie publicznym" a do takiego zakresu działania odwołuje się cytowana Dyrektywa, przewidując zwolnienia z opodatkowania niektórych rodzajów działalności, a przejaw aktywności Stowarzyszenia na rzecz członków nie zakłóca także "warunków konkurencji", o czym w przywołanym przepisie prawa wspólnotowego albowiem nie prowadzi ono działalności gospodarczej i nie jest nastawione na zysk.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na wyjaśnienia organów statystycznych, uzyskiwane zarówno z inicjatywy strony, jak i organów podatkowych. W piśmie z dnia 15 marca 2007 r. Urząd Statystyczny w Ł. poinformował Stowarzyszenie, że usługi wykraczające poza usługi sklasyfikowane w dziale PKWiU 91 "Usługi świadczone przez organizacje, gdzie indziej niesklasyfikowane", polegające na prowadzeniu parkingu dla samochodów osobowych w celu zapewnienia członkom Stowarzyszenia możliwości parkowania użytkowanych przez nich pojazdów i korzystania z infrastruktury technicznej parkingu, a także ewentualne udostępnianie wolnych miejsc parkingowych osobom, niebędącym członkami Stowarzyszenia, należy klasyfikować w grupowaniu PKWiU 63.21.24-00.00 "Usługi parkingowe". Klasyfikację tę potwierdził GUS w Warszawie w piśmie z dnia 21 maja 2007 r.

Organ II instancji wskazał na regulacje art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT – przedmiot opodatkowania, przytoczył treść art. 8 ust 1 ustawy o VAT, opisując, na czym polega świadczenie usług wreszcie na ust 3 art. 8 tej ustawy, konkludując, że w świetle tych przepisów wszelkie usługi dla celów ustawy o podatku od towarów i usług klasyfikuje się za pomocą klasyfikacji statystycznych. Powołując się na przepis art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazujący na usługi korzystające ze zwolnienia, odwołał się do pozycji 10 załącznika nr 4, na które powoływała się strona i wywiódł, że Dział 91 PKWiU dotyczący usług świadczonych przez organizacje członkowskie gdzie indziej niesklasyfikowane nie obejmuje usług parkingowych. Odwołując się do zasad metodycznych stosowanej do celów podatkowych PKWiU wskazał, że usługami są czynności o charakterze usługowym świadczone przez podmioty gospodarcze na rzecz innych podmiotów gospodarczych lub na rzecz ludności. Wywiódł, że podstawowym kryterium klasyfikacyjnym jest rodzaj wykonywanych czynności i ich końcowy efekt. Przedmiotem klasyfikacji są określone czynności świadczone niezależnie od charakteru wykonawcy lub odbiorcy i niezależnie od tego czy zostały wykonane odpłatnie czy też nieodpłatnie. W konsekwencji, w opinii organu, czynności polegające na zapewnieniu członkom Stowarzyszenia możliwości bezpiecznego parkowania i wykonywania drobnych napraw pojazdów stanowiących własność członków lub pojazdów przez nich użytkowanych nie mogą zostać zaliczone do usług świadczonych przez organizacje członkowskie, gdzie indziej niesklasyfikowane (wyłącznie statutowe).

Zatem, skoro usługi Stowarzyszenia świadczone na rzecz członków podlegały odrębnej klasyfikacji nie mogły korzystać ze zwolnienia opisanego w zał. nr 4 poz. 10, i podlegały opodatkowaniu zgodnie z charakterem wykonywanych czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą , o której mowa w ust. 2 , bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Definicje zaś działalności gospodarczej opisuje ust 2 tego przepisu. W związku z powyższym za podatnika może być uznana organizacja "non profit", o ile wykonuje ona we własnym imieniu i na własny rachunek czynności określone w art. 5 ustawy o VAT. Organ uznał, że miesięczne składki uiszczane przez członków Stowarzyszenia stanowią odpłatność za usługi korzystania z parkingu, świadczone przez Stowarzyszenie na rzecz swoich członków. Wskazuje na to art. 13 ust. 6 statutu Stowarzyszenia, zgodnie z którym, członkowie są obowiązani regularnie opłacać składki za korzystanie z parkingu.

W myśl art. 29 ust 1 ustawy o VAT ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku. W przedmiotowej sprawie kwotą należną jest suma składek członkowskich wpłacana przez członków Stowarzyszenia z tytułu korzystania z parkingu. Wartość ta została ustalona na podstawie przedłożonego przez stronę wykazu przychodów osiągniętych w miesiącach od maja do grudnia 2004 r.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT czynności wykonywane przez stronę opodatkowane były stawką podatku w wysokości 22%.

W świetle art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności - z tytułu świadczenia w kraju usług najmu: dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze. Z pisma strony z dnia 17 czerwca 2008 r. wynika, że w żadnych dokumentach nie określono terminu płatności, do którego należy dokonywać wpłat składki członkowskiej. Nie jest możliwe również wydzielenie składek, które zostały wniesione po terminie. Uwzględniając powyższe organy podatkowe przyjęły, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą otrzymania należności z tytułu świadczonych usług.

Ponieważ w okresie maj-grudzień 2004 r. Stowarzyszenie wykonywało czynności opodatkowane i zarejestrowało się jako podatnik czynny, organ uznał, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podmiot ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. W myśl ust. 2 pkt 1 tego artykułu kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Organ zastosował to rozwiązanie wobec strony, która przedłożyła dokumenty zawierające wydatki dokumentujące ich poniesienie. Na zakończenie tej części rozważań organ stwierdził, że postanowienia statutu Stowarzyszenia nie mogą decydować o tym, czy dane czynności stanowią działalność gospodarczą i czy są opodatkowane. O tym decyduje ustawa podatkowa oraz stan faktyczny sprawy. W okolicznościach sprawy o celu i przeznaczeniu składek w ocenie organu stanowi statut Stowarzyszenia, który przewidywał, iż członkowie opłacali składki za korzystanie z parkingu, co potwierdza również treść pisma strony z 17.06.2008 r. mówiąca o tym, że wszystkie składki służyły pokryciu kosztów utrzymania i ochrony miejsc postojowych poszczególnych członków.

W kwestii postawionego zarzutu niezgodności decyzji z prawem wspólnotowym organ przytoczył treść art.13 A ust 1 lit L VI Dyrektywy stwierdzając, że warunkiem wyłączenia z systemu opodatkowania jest to, że działalność nie może prowadzić do zakłócenia konkurencji. Skoro strona prowadzi usługi parkingowe na rzecz swoich członków pobierając za nie opłaty, będące wynagrodzeniem za wykonane czynności i jest dla celów podatkowych takim samym podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą jak pozostałe podmioty świadczące tego rodzaju usługi, to przyznanie zwolnienia od podatku od towarów i usług prowadziło będzie do zakłócenia warunków konkurencji na rynku usług parkingowych. Dlatego w opinii organu niedopuszczalnym jest różnicowanie opodatkowania świadczonych usług ze względu na status organizacyjny świadczącego usługę. Dyrektor Izby Skarbowej na poparcie lansowanej tezy o nie występowaniu naruszenia prawa wspólnotowego wydanym rozstrzygnięciem, odwołał się do dorobku orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wskazując na konieczność ścisłego interpretowania wszelkich zwolnień od opodatkowania, sprzeciwianiu się przez zasadę neutralności traktowania w różny sposób świadczeniu usług podobnych, z punktu widzenia podatku VAT, a wystąpienie zakłóceń konkurencji nastąpi w razie stwierdzenia, że usługi pozostają w stosunku konkurencji i są nierówno traktowane z punktu widzenia tego podatku. Odnosząc się do podniesionego przez stronę i realizowanego przez Stowarzyszenie "celu publicznego" w rozumieniu art. 13A VI Dyrektywy organ podniósł, że nie należy go odczytywać bez uwzględnienia tych aktywności wykonywanych przez podatnika, które zostały wyliczone enumeratywnie w tym przepisie. Oznacza to, że nie każda aktywności korzysta ze zwolnienia wówczas, kiedy jest prowadzona w interesie publicznym.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika Stowarzyszenia, który zarzucił jej naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 120, poprzez przyjęcie, że strona świadczy odpłatne usługi na rzecz swoich członków;

- art. 122, poprzez zaniechanie przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności funkcji i zadań stowarzyszenia,

oraz przepisów prawa materialnego, tj. ;

- art. 13A ust. 1 lit L VI Dyrektywy Unii Europejskiej

- art. 43 ust 1 pkt 1 zał. 4 ustawy o podatku od towarów i usług.

W tej sytuacji wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, bądź o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, z powołaniem się na przepisy art. 5 ust. 1 pk1 oraz art. 8 ust 1 ustawy skarżącego VAT wskazano, że warunkiem koniecznym uznania usługi za podlegającą opodatkowania jest jej odpłatny charakter. Na tle okoliczności sprawy ażeby ustalić czy usługa prowadzenia parkingu jest usługa płatną, opłacaną ze składek członkowskich koniecznym jest sięgnięcie do ustawy Prawo o stowarzyszeniach. W tej regulacji prawnej określono jej charakter – jako niezarobkowy, samodzielność ustalania celów, struktury działania -w oparciu o uchwalane wewnętrznie akty, wreszcie opieranie działalności na pracy członków z możliwością zatrudniania pracowników. Wyrazem tych założeń jest statut Stowarzyszenia podlegający kontroli w trakcie procesu rejestracji przez właściwy sąd powszechny. W ocenie skarżącego nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że składki członkowskie, tworzące majątek stowarzyszenia, służące realizacji celów statutowych stanowią wynagrodzenie za świadczone usługi na rzecz członków. O odpłatności za usługi można mówić jedynie wówczas, gdy usługi stowarzyszenia świadczone były by na rzecz osób trzecich. Zakwestionował stanowisko organu, iż o odpłatności usługi parkingowej świadczy to, że zachodzi bezpośredni związek pomiędzy opłaconą składką a otrzymanym świadczeniem, posiadającym dla członka wymierną korzyść. Podniósł, że opinie GUS nie stanowią o opodatkowaniu usługi, albowiem w zasadzie wszystkie są sklasyfikowane w PKWiU ale z tego nie wypływa obowiązek podatkowy , a ustawodawca takiego kryterium opodatkowania usług nie ustanowił. Na gruncie art. 43 ust 1 ustawy o VAT w związku z załącznikiem nr 4 opisującym w poz. 10 zwolnienie od podatku usług oznaczone PKWiU 91 – świadczone przez organizacje członkowskie gdzie indziej niesklasyfikowane - podniósł, że bez względu na to, czy organizacja członkowska gdzie indziej niesklasyfikowana mieści się w definicji podatnika, to usługi przez nią świadczone w ramach statutu są zwolnione od podatku VAT, nawet wówczas, gdy są odpłatne. Odwołując się do PKWiU z 2004 r. zarzucił , że Dział 91 to nie tylko usługi organizacji komercyjnych i pracodawców, ale także według PKD w podklasie 91.33.Z - działalność organizacji wspierających inicjatywy mieszkańców. Pominięcie tego zagadnienia przez organ podatkowy , zdaniem autora skargi oznacza, że w sposób nieprawidłowy dokonano oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej , co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Odwołując się do przepisów VI Dyrektywy skarżący wskazał, że Stowarzyszenie spełnia wszystkie przesłanki z art. 13A ust. 1 lit L ażeby być beneficjentem prawa zwolnienia z podatku VAT albowiem Stowarzyszenie prowadzi działalność w interesie publicznym , ma charakter "non profit", realizuje, co najmniej jeden z celów wskazanych w tym przepisie , wreszcie zwolnienie podatkowe nie prowadzi do zakłócenia konkurencji. In fine zarzucił organowi ,że nie udzielił odpowiedzi na pytanie czy działalność stowarzyszenie polegająca na zapewnieniu bezpieczeństwa mienia jego członków mieści się w interesie publicznym. W jego ocenia tak właśnie jest. Stanowisko skargi zostało poparte dwoma wyrokami WSA w Łodzi. Odnośnie zagadnienia zakłócenia konkurencji, stawianego przez organ wskazał, że Stowarzyszenie nie jest konkurentem dla podmiotów prowadzących taką działalność albowiem samo takiej działalności gospodarczej nie prowadzi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podzielił argumentacje organów, że stosownie do art. 43 ust 1 ustawy o VAT i pozycji 10 załącznika nr 4 zwolnieniu podlegają te czynności realizowane przez podmiot, które polegają na świadczeniu usług zaliczonych do PKWiU 91 ( wyłącznie statutowe) i które nie są odrębnie sklasyfikowane w innym grupowaniu PKWiU, natomiast te usługi , które podlegają odrębnej klasyfikacji wg PKWiU , nie są objęte zwolnieniem i podlegają opodatkowaniu. Jak wynika z informacji zgromadzonych w aktach sprawy , wydanych przez organy statystyczne (Urząd Statystyczny w Ł. oraz Główny Urząd Statystyczny w Warszawie), usługi świadczone przez skarżącego na rzecz członków należy kwalifikować w grupowaniu PKWiU 63.21.24-00.00 "usługi parkingowe ". Do takiej konstatacji zdaniem sądu dojść można w wyniku językowej wykładni wskazanego przepisu, który wyraźnie wyłącza z jego zakresu usługi świadczone przez organizacje non profit nawet objęte statutem, lecz sklasyfikowane w odrębnej podgrupie, tak jak w odniesieniu do rzeczonych " usług parkingowych ". Pogląd strony skarżącej, że w postępowaniu podatkowym opinia organów statystycznych nie ma mocy wiążącej, jest, co do zasady trafny. Opinia taka stanowi bowiem jedynie dowód podlegający ocenie. W rozpoznawanej sprawie organy podzieliły stanowisko organów statystycznych, czym - w ocenie Sądu - nie naruszyły prawa.

W ocenie sądu nie można także odmówić racji organom , kiedy w sposób wyraźny wykazały, że składki regulowane przez członków Stowarzyszenia stanowiły formę odpłatności za świadczone przez tą organizację na ich rzecz usługi korzystania z parkingu, albowiem tylko taki charakter świadczonej usługi pozwala na jej opodatkowanie ( art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT). Trafnie na tą okoliczność przywołano zapis statutu Stowarzyszenia , który w art. 13 ust 6 wyraźnie wskazuje na powiązanie składki z korzystaniem z parkingu a nie jak twierdzi skarżący wyłącznie z przynależnością do Stowarzyszenia. Za takim rozumieniem charakteru składki przemawia również treść pisma strony z dnia 17 czerwca 2008 r. gdzie wyraźnie wskazano ,że "... wszystkie (...) wpłaty były składką na pokrycie kosztów utrzymania i ochrony miejsc postojowych poszczególnych członków..". Jak z tego wynika pomiędzy zapłatą a wykonanym świadczeniem zachodzi związek o charakterze przyczynowym. Na odpłatny charakter tego rodzaju usług wskazuje również piśmiennictwo, gdzie przyjmuje się, że jeśli dana organizacja została zawiązana celem wykonania na rzecz swoich członków jednego, czy też kilku konkretnych świadczeń, składkę na jej rzecz można potraktować, jako zapłatę za wykonaną usługę (por. Komentarz do art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług [w:] A, Bartosiewicz, R Kubacki, VAT. Komentarz, LEX 2009, wyd.III). W świetle tych faktów nie zasługuje na aprobatę stanowisko skarżącego , że o uznaniu usługi za odpłatną rozstrzygają przepisy ustawy Prawo o stowarzyszeniach i przyjęty na tej podstawie statut, podlegający jedynie kontroli w trakcie rejestracji przez właściwy sąd, w zakresie zgodności statutu z tą ustawą. Przyjęcie tego stanowiska oznaczałoby, że dla zastosowania zwolnienia danej usługi od opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest wystarczające powołanie do życia określonej organizacji na wzór stowarzyszenia. Tak jednak z całą pewnością nie jest i to wnioskowanie należy odczytać jako nieuprawnione. Z całą stanowczością należy podkreślić, że o tym czy dane czynności są czy też nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług rozstrzygają regulacje ustawy podatkowej, w przedmiotowym stanie faktycznym, ustawy o podatku od towarów i usług. W sytuacji, gdy Stowarzyszenia spełnia kryteria podmiotowe ( art.15 ust 1 ) i wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy, staje się podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku VAT. W stanie faktycznym, poddanym kontroli sądowej nie sposób zakwestionować oceny organów ,że opłaty nazwane w statucie Stowarzyszenia składkami w istocie pełniły funkcję wynagrodzenia za usługi korzystania z parkingu. Zdaniem sądu czynności wykonywane przez Stowarzyszenie mają wszelkie cechy działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Charakteru tego nie może odbierać fakt ich wykonywania w ramach działalności organizacji, jaką jest Stowarzyszenie.

Przechodząc do zarzutu nieuwzględnienia przy interpretacji art. 43 ust. 1 ustawy o VAT uregulowań zawartych w VI Dyrektywie w szczególności przepisu art. 13A ust. 1 lit.L rację ma o tyle skarżący, że z uwagi na niezbyt poprawne skonstruowanie tego przepisu co do jego zakresu ( art. 43 ustawy o VAT ) zasadnym wydaje się odniesienie do przepisów prawa wspólnotowego. W myśl art. 13A ust. 1 lit L VI Dyrektywy nie naruszając innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku na warunkach, które określają w celu zapewnienia prawidłowego i prostego zastosowania takich zwolnień, jak również, aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom, świadczenie usług i dostawy towarów ściśle z nimi związanych na rzecz ich członków we wspólnym interesie w zamian za składkę ustaloną zgodnie ze statutem przez organizacje niemające celu zarobkowego, mające cele natury politycznej, związkowej, patriotycznej, filozoficznej, filantropijnej, lub obywatelskiej, pod warunkiem, że to zwolnienie podatkowe nie doprowadzi do zakłócenia konkurencji.

Przepis ten, więc formułuje trzy warunki, od których zależy zwolnienie. Po pierwsze, zwolnienie dotyczy organizacji niedochodowych. Po drugie, o określonym charakterze i rodzaju - chodzi mianowicie o organizacje niedochodowe realizujące cele polityczne, związkowe, religijne, patriotyczne, filozoficzne, dobroczynne, obywatelskie. Po trzecie, zwolnienie jest udzielane wówczas, gdy nie powoduje to zakłócenia konkurencji. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Niespełnienie choćby jednego z nich wyklucza zwolnienie. W ocenie skarżącego wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie zostały przez Stowarzyszenie spełnione.

Odmienne stanowisko w tej kwestii reprezentuje organ. Stąd też koniecznym jest zdaniem Sądu dokonanie analizy przedmiotowej sprawy z punktu widzenia trzech wskazanych wyżej warunków, pozwalających na udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytanie czy usługi skarżącego należy zakwalifikować jako zwolnione od podatku od towarów i usług. Nie budzi wątpliwości, że Stowarzyszenie jest organizacją niedochodową, a więc należy do kręgu podmiotów wskazanych w art. 13A ust 1 lit L VI Dyrektywy.

W dalszej kolejności należy udzielić odpowiedzi na pytanie czy jest organizacją realizującą cele natury politycznej, związkowej, patriotycznej, filozoficznej, filantropijnej lub obywatelskiej. Zdaniem sądu realizację tych celów przez Stowarzyszenie należy wykluczyć. Jak wskazuje jednak autor skargi stowarzyszenie prowadzi działalność w interesie publicznym poprzez zapewnienie bezpieczeństwa mienia jego członków. Z tego punktu widzenia spełniona jest przesłanka realizowania celu wskazanego w cytowanym przepisie dyrektywy. Z tym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzi albowiem byłaby to niedopuszczalna rozszerzająca wykładnia celów zawartych w art. 13 A ust 1 lit L, który przewiduje zwolnienie od podatku tylko niektórych rodzajów działalności spełnianych w interesie publicznym, wymienionych i opisanych bardzo szczegółowo. Ażeby ustalić jakie znaczenie ma w języku polskim "interes publiczny" wystarczy sięgnąć do Słownika Języka Polskiego pod red. Prof. Mieczysława Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PAN, Warszawa 1995 , str. 1022), gdzie napisano ,że jest to interes ...."dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich; związany z jakimś urzędem, z jakąś instytucją, itp.; ogólny , powszechny, społeczny, nieprywatny. Powyższe pokazuje, że zapewnienie bezpieczeństwa mienia członków poprzez przechowywanie samochodów na parkingu strzeżonym nie mieści się w zakresie pojęcia interes publiczny. Z powyższych powodów Stowarzyszenie nie jest organizacją , o której mowa w powołanym przepisie , gdyż nie realizuje celów, które wskazano w VI Dyrektywie, jako uprawniające do zwolnienia z opodatkowania . Podkreślić przy tym należy, że w swoim orzecznictwie ETS wielokrotnie podkreślał, że pojęcia użyte do opisania zwolnień, o których mowa w art. 13 VI Dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie, z którą podatkiem od wartości dodanej objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika (np. wyrok ETS z 3 kwietnia 2008 r. w sprawie C-124/07 J.C.M. Beheer BV przeciwko Staatssecretaris van Financien). Niespełnienie przez Stowarzyszenie powyższego warunku zwolnienia czyni w zasadzie bezprzedmiotowym badanie przez Sąd, czy został spełniony następny warunek zastosowania spornego przepisu - mianowicie, czy zwolnienie podatkowe nie powoduje pogorszenia warunków konkurencji. Z uwagi jednak na wyraźną argumentację przeciwną zawartą w skardze należy wskazać, że także i ten warunek nie został dotrzymany. Przyznanie zwolnienia skutkowałoby naruszeniem warunków konkurencji gdyż pobierane opłaty jako wynagrodzenie za świadczoną usługę, korzystając ze zwolnienia z VAT powodowałyby, że dochodzi do różnicowania opodatkowania usług ze względu na status organizacyjny świadczącego usługę. Wywody organu zawarte w zaskarżonej decyzji także i w tej części należy uznać za uzasadnione.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy art. 13 A ust 1 lit.L VI Dyrektywy.

Z przywołanych względów organ trafnie ustalił, że usługi świadczone przez Stowarzyszenie opodatkowane są stawką podstawową, wynikającą z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT18 ust. 1 ustawy o VAT.

Zasadnie również w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT organ pierwszej instancji dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną.

Końcowo, podnieść należy, że nie jest zrozumiała argumentacja skargi z powołaniem się na art. 14b§ 3 Ordynacji podatkowej, gdyż przedmiot sprawy nie jest objęty postępowaniem "interpretacyjnym".

Wobec przedstawionej argumentacji, podzielając stanowisko organu, Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadom ogólnym postępowania podatkowego: legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) i prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), gdyż organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a przyjęte rozstrzygnięcie jest trafne.

Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił poglądów zawartych we wskazanych w skardze orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zauważając, że są to rozstrzygnięcia nieprawomocne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

J.Z.