Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1665/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1 i art. 14c par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2014 r. nr IPPP1/443-1278/13-2/PR w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz Z. P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący – Z. P., zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą P." - w zakresie transportu krajowego, międzynarodowego, handlu materiałami budowlanymi oraz holowania i parkowania pojazdów. Prowadzona działalność gospodarcza rozliczana jest podatkiem liniowym w księgach handlowych. Z. wyznaczona jest przez Starostę Powiatu P. jako jednostka do usuwania pojazdów na zlecenie Policji lub innych uprawnionych służb na parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi publicznej do czasu uiszczenia opłaty za ich usunięcie i parkowanie w trybie art. 130a i 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602).

Najczęściej jest tak, że pojazd nie jest odbierany przez właściciela, którego dane pozostają nieznane, sprawa trafia do sądu, a ten orzeka o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W takiej sytuacji starostwo odbiera pojazd z parkingu (koniec świadczenia usługi przechowywania pojazdu) i Skarżący zobowiązany jest przepisami do wystawienia faktury VAT dla powiatu (już jako właściciela) za usługę przechowywania pojazdu, ale również do wystawienia faktury za usunięcie pojazdu z drogi (usługa holowania), gdyż nikt przez okres 6 miesięcy, a później przez okres 3 miesięcy faktycznie nie uiścił za nią opłaty.

Ze względu na to, iż dyspozycja nie zawiera wystarczających danych dotyczących właściciela pojazdu skierowanego na parking, na podstawie których Skarżący mógłby ustalić jego dane osobowe i adres zamieszkania, nie może on wystawić faktury VAT. W momencie przejęcia pojazdu przez Starostwo Skarżący wystawił faktury VAT na Starostwo, które zostały odesłane bez akceptacji. Na tę okoliczność zostały wysłane pisma do Starostwa Powiatu P. o podanie przyczyny odesłania faktur bez akceptacji. W odpowiedzi ze Starostwa Powiatowego w Płocku Skarżący uzyskał informację, że "zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2010 r. nr I OPS 1/10 poniesione wydatki w związku z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór ustalone zostaną w toczącym się postępowaniu administracyjnym i nie wymagają wystawienia faktury".

Wobec powyższego, jeżeli Skarżący nie posiada danych właściciela pojazdu i Starostwo odmawia zapłaty na podstawie wystawionej faktury VAT, wątpliwości Skarżącego budzi podmiot jaki ma on obciążyć za wykonaną usługę.

Skarżący wskazał ponadto, że w dniu [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (działając jako organ II instancji w postępowaniu administracyjnym) wydało w sprawie o numerze [...] postanowienie o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, zwrotu kosztów przechowywania pojazdu, oraz wynagrodzenie za usunięcie pojazdów z drogi w kwocie 50.160 zł.

Skarżący ma wątpliwość, czy przyznana kwota wynagrodzenia jest kwotą brutto, czy netto. Z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że wycena, którą opracowała biegła powołana przez Starostwo była oparta na kosztach przedstawionych przez podatnika. Przedłożona kalkulacja poniesionych kosztów wyceniona była w kwotach netto. Kolejną wątpliwością Skarżącego jest moment powstania obowiązku podatkowego. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej "u.p.t.u.", precyzuje dokładnie moment powstania obowiązku podatkowego tj. moment wykonania usługi lub moment wydania towaru. Usługa holowania wykonana była na przykład w 2010 r. pojazd nadal znajduje się na parkingu mimo, że sąd wyrokiem przyznał przepadek mienia na rzecz Starostwa Powiatowego w P. Zgodnie z art. 106 ust. 1 u.p.t.u., podatnik, o którym mowa w art. 15 jest obowiązany wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, których jest brak. Za wykonaną usługę wykonawcy należy się wynagrodzenie umowne, opodatkowane według zasad ogólnych podatkiem od towarów i usług i płatne na podstawie faktury VAT, (której jest brak).

W związku z powyższym Skarżący zapytał:

1) Czy przyznane w postępowaniu administracyjnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wynagrodzenie jest kwotą brutto, czy netto?

2) Czy przyznane w drodze postępowania administracyjnego koszty wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT ?

3) Skarżący wnosi o określenie momentu powstania obowiązku podatkowego.

Skarżący stanął na stanowisku, że przyznane w postępowaniu administracyjnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wynagrodzenie jest kwotą netto, ponieważ wszystkie kalkulacje, które były przedstawione biegłej wyznaczonej przez Starostwo Powiatowe w P. były podawane w wartościach netto. W przypadku, jeżeli przyznana wartość wynagrodzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest kwotą brutto, to koszty Skarżącego są zaniżone o VAT. Jeżeli w postanowieniu NSA jest mowa o wypłacie należnego wynagrodzenia za przechowywanie i usunięcie z drogi publicznej pojazdu - wynagrodzenia nie są objęte VAT. Według Skarżącego momentem powstania obowiązku podatkowego będzie - zgodnie z u.p.t.u. - moment wykonania usługi lub moment wydania towaru.

W interpretacji indywidualnej z dnia 21 lutego 2014 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.

Minister odwołał się do art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i stwierdził, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia, jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 u.p.t.u. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Organ odwołał się ponadto art. 130a ust. 1, ust. 5c, ust. 5f i ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Stwierdził, że powoływana przez Skarżącego oraz cytowana przez Starostwo w piśmie wyjaśniającym przyczyny odesłania faktur bez ich akceptacji uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010 r. o sygn. I OPS 1/10 nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podnoszona uchwała została podjęta na podstawie odrębnych unormowań od dziedziny prawa podatkowego, a jej przedmiotem nie była ocena należności wypłacanych przez Powiat na rzecz jednostki, wyłonionej w drodze przetargu do realizacji jej zadań własnych, wynikających z Prawa o ruchu drogowym. Co prawda NSA uznał, że art. 130a tej ustawy deleguje na właściwe organy państwowe zadania związane bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które mają charakter publicznoprawny, jednakże w opisywanych przez Skarżącego okolicznościach mamy do czynienia ze stosunkiem zobowiązaniowym pomiędzy Powiatem, a przedsiębiorcą realizującym zlecone zdania własne Powiatu.

W ocenie Ministra czynności wykonywane przez Skarżącego na rzecz Starostwa, polegające na holowaniu i przechowywaniu pojazdu na parkingu strzeżonym mieszczą się w pojęciu usług, o której mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., w związku z czym podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W niniejszej sprawie istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia - Powiat, który zlecając wykonanie czynności Skarżącemu, realizuje zadania własne nałożone na niego art. 130a ust. 5f. Prawa o ruchu drogowym. Skarżący świadczy usługi w ramach stosunku zobowiązaniowego ze Starostą, który powierzył wykonywanie tych czynności zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Kwoty należne od Powiatu, a zasądzone przez SKO stanowią wynagrodzenie (odpłatność) Skarżącego za świadczenie usług. Są to należności cywilnoprawne, które Skarżący pobiera na swój rachunek za wykonaną usługę na rzecz Powiatu, a nie na rzecz właściciela pojazdu. Konsekwentnie usługi holowania oraz przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. powinny być udokumentowane fakturami.

W zakresie wątpliwości Skarżącego związanych z określeniem podstawy opodatkowania Minister odwołał się do art. 29 ust. 1 u.p.t.u. - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. - gdzie podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i ust. 5 u.p.t.u. Stwierdził, że kwotą należną z tytułu sprzedaży jest wynagrodzenie Skarżącego, ponieważ zgodnie z art. 2 pkt 22 u.p.t.u., przez sprzedaż rozumie się m. in. odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Powyższe unormowania posługują się pojęciem kwoty, która jest należna dostawcy lub świadczącemu usługę z tytułu sprzedaży. Podkreślił, że skoro wydatki poniesione przez Skarżącego w związku z wykonywaniem czynności usunięcia pojazdu z drogi, jego dozoru oraz przechowywania na parkingu strzeżonym, zleconych przez Starostę, są ściśle związane z wykonywaną usługą, stanowiąc jeden z elementów kalkulacyjnych otrzymanego wynagrodzenia (część odpłatności za usługę), to koszty te składają się na całość świadczenia należnego od nabywcy usługi na równi z wypłacanym wynagrodzeniem. Poniesione wydatki stanowią element rachunku kosztów, zmierzających do ustalenia kwoty odpłatności, należnej za wykonywaną usługę. Stanowią więc kwotę należną usługodawcy z tytułu sprzedaży, w rozumieniu powołanego wyżej art. 29 ust. 1 u.p.t.u., podlegającą opodatkowaniu VAT.

Dalej Minister stwierdził, że podstawę opodatkowania dla celów podatku VAT, w przypadku czynności wykonywanych przez Skarżącego, działającego jako jednostka wyznaczona przez Starostę do realizacji omawianych zadań własnych Powiatu, na jego zlecenie, stanowi całość przyznanego postanowieniem SKO wynagrodzenia (kwoty należnej), pomniejszona o VAT. W konsekwencji zasądzone wynagrodzenie jest kwotą brutto, zawierającą podatek VAT. W odpowiedzi na pytanie dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w opisywanych okolicznościach Minister wskazał, że zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19 ust. 1 u.p.t.u., obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 u.p.t.u. Ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., dla usług dozoru i przechowywania mienia, w których skład wchodzi także czynność pomocnicza holowania, przewidywał szczególny moment powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy z tytułu powyższego świadczenia powstawał z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Zatem zdaniem organu o tym kiedy ma być rozliczony podatek należny z tytułu przedmiotowych usług decyduje moment otrzymania zapłaty, nawet częściowej, jednak nieprzekraczalnym momentem jest termin płatności ustalony pomiędzy stronami w umowie lub na fakturze.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącego, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej.

W skardze Skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższej interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. w wyniku nieuprawnionego poglądu, że realizując czynności holowania pojazdów, ich przechowywania i dozoru na parkingu Skarżącego łączył stosunek cywilnoprawny ze Starostwem, a w konsekwencji, że czynności te mieszczą się w pojęciu usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

W ocenie Skarżącego stanowisko organu podatkowego w przedstawionych okolicznościach jest nieuzasadnione. Jeśli chodzi o czynności polegające na usuwaniu z drogi pojazdów, ich holowaniu oraz przetrzymywaniu na parkingu, to są one realizowane w ramach zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest realizowane przez organy administracji publicznej, także z udziałem podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla tych pojazdów. Skarżący zwraca uwagę, że w ramach realizacji tego zadnia, zawarł wprawdzie umowę ze Starostwem w dniu 20 października 2008 r., lecz ta umowa określała stawki za holowanie i przechowywanie pojazdów na parkingu, które ustalane były przez Radę Powiatu, zaś obowiązywały w relacjach podmiot prowadzący przedmiotową działalność i właściciel dozorowanego pojazdu.

Według Skarżącego powyższa umowa nie była podstawą kształtowania stosunków pomiędzy Powiatem i przedsiębiorcą. W okolicznościach sprawy pojazdy przeszły na rzecz Skarbu Państwa, lecz nie ma podstaw, aby w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stosunek powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez Starostę parkingu różnie kwalifikować w zależności od tego, czy właściciel odbierze pojazd, czy też go nie odbierze w wyznaczonym terminie. Skarżący wskazał przy tym na uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010 r. o sygn. I OPS 1/10, a także na wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r. o sygn. akt I OSK 2058/10.

W opinii Skarżącego skoro wykonywał on zadania z zakresu administracji publicznej, to łączył go z owymi organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, a nie stosunek cywilnoprawny. Skarżący podkreślił, że faktury VAT przez niego wystawione i adresowane do Starostwa, zostały odesłane bez akceptacji. Tym samym, zdaniem Skarżącego, dano mu do zrozumienia, że wbrew stanowisku wyrażonemu w interpretacji, w przedmiotowym przypadku nie doszło do realizacji usługi na rzecz Powiatu, w rozumieniu prezentowanym w interpretacji i zmuszony on był dochodzić należności w trybie postępowania administracyjnego. W konsekwencji tak rozumianego prawa, Skarżący realizował swoje uprawnienia związane z żądaniem ustalenia i przyznania wspomnianych należności w trybie administracyjnym, a nie cywilnoprawnym.

Skarżący wskazał ponadto na wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r. o sygn. akt I OSK 1899/08, w którym zawarto pogląd, że należność z tytułu kosztów dozoru winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, tj. na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Stwierdził, że analizując charakter należności przyznanej orzeczeniem SKO przez pryzmat powyższego poglądu należy dojść do wniosku, że ma ona rekompensować rzeczywiste wydatki poniesione przez podmiot wykonujący dozór, co z kolei uzasadnia stanowisko, że kwota ta nie jest kwotą brutto - zawierającą w sobie VAT, gdyż prowadziłoby to do faktycznego zaniżenia należnego świadczenia. Według interpretacji organu podatkowego, który prezentuje odmienne stanowisko, doszłoby do faktycznego pokrzywdzenia podmiotu wykonującego zadania z zakresu administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. - dalej zwana: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia ww. przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granice praw i obowiązków Sądu wyznaczone w art. 134 § 1 P.p.s.a. oznaczają zakaz wkraczania w sprawę nową. Sąd bierze zatem pod uwagę legalność działań organu administracyjnego oraz całokształt aspektów prawnych, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd, rozumiejąc w ten sposób swoją rolę, uznał, że należało uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną, z uwagi przede wszystkim na naruszenie prawa procesowego, które jakkolwiek nie zostały wskazane wprost w skardze, jednak powodowały, że interpretacja Ministra Finansów była wadliwa.

Zakres przedmiotowy interpretacji określony został przez ustawodawcę w art. 14b § 1 O.p., stanowiącym że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W świetle tego przepisu niemożliwe jest wydanie przez Ministra Finansów interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.

Zdaniem Sądu niemożność wydania interpretacji obejmuje również sytuacje, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie.

Ocena możliwości wydania interpretacji z uwagi na przedmiotowy zakres zagadnienia budzącego wątpliwości wnioskodawcy musi uwzględniać wynikający z przepisów O.p. przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji.

Wyjaśnić przy tym należy, iż samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Istnieją bowiem zagadnienia, wprawdzie unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Tytułem przykładu można tu wskazać przypadek niejako skrajny, gdy zagadnieniem budzącym wątpliwości wnioskodawcy byłaby metoda, jaką przyjmie organ podatkowy przy ewentualnym szacowaniu osiągniętego przezeń dochodu, w sytuacji gdy dysponuje on jedynie fragmentaryczną (opisaną we wniosku) dokumentacją finansowo-księgową prowadzonej działalności gospodarczej. Innym przykładem będzie zagadnienie, czy postąpienie przez wnioskodawcę w określony sposób (zdarzenie przyszłe) będzie uznane za czynność pozorną, albo też wątpliwość czy jeżeli przy określonych dochodach i stanie oszczędności wnioskodawca poniesie określone wydatki, zastosowanie znajdzie przepis o opodatkowaniu dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Przepisy prawa przewidują zarówno metody szacowania podstaw opodatkowania, jak i skutki podatkowe czynności pozornych, a także opodatkowanie przychodów z nieujawnionych źródeł. Jednakże ustalenie metody szacowania dochodu, uznanie czynności za pozorną i przypisanie podatnikowi dochodu ze źródeł nieujawnionych może nastąpić tylko w "zwykłym" postępowaniu podatkowym związanym z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego. Dzieje się tak dlatego, iż "zwykłe" (wymiarowe) postępowanie podatkowe umożliwia organom podatkowym posłużenie się różnego rodzaju środkami dowodowymi, niemożliwymi do zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym, bez których nie jest możliwe zadecydowanie o metodzie szacowania, pozorności czynności prawnej lub stwierdzenie osiągnięcia przychodów z nieujawnionych źródeł.

Cechą wspólną powyższych przykładów jest to, że w istocie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa. Z tej właśnie okoliczności wynika konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie organu wydającego interpretację podlega właśnie stanowisko wnioskodawcy, o czym stanowi art. 14 c § 1 O.p.

W opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji Skarżący wskazał, że "z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że wycena którą opracowała biegła powołana przez Starostwo była oparta na kosztach przedstawionych przez podatnika. Przedłożona kalkulacja poniesionych kosztów wyceniona była w kwotach netto." Pytanie zaś Skarżącego dotyczyło, zagadnienia czy przyznane w postępowaniu administracyjnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wynagrodzenie jest kwotą brutto, czy netto.

Przedstawiając swoje stanowisko Skarżący wskazał, że "w związku ze zwrotem kosztów przyznanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uważa, że są kwotą netto ponieważ wszystkie kalkulacje, które były przedstawione biegłej wyznaczonej przez Starostwo Powiatowe w P. były podawane w wartościach netto. W przypadku, jeżeli przyznana wartość wynagrodzenia przez S.K.O. jest kwotą brutto - to koszty Wnioskodawcy są zaniżone o podatek VAT tj. 23%."

W ocenie Sądu tak wyrażone stanowisko nie mogło być poddane ocenie w postępowaniu interpretacyjnym.

W świetle art. 14b § 1 O.p. oczywistym jest, że organ nie mógł badać zasadności tego stanowiska. Powołany przepis zakreśla granice przedmiotowe i podmiotowe sprawy z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego, sprawa i przepisy prawa podatkowego, zaś podmiotem osoba zainteresowana, w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie. O tym, co stanowi "indywidualną sprawę", w której wydaje się interpretację, decyduje sam wnioskodawca obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, w jego własnej, indywidualnej sprawie.

Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, natomiast ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości wnioskodawcy jest regulowana przepisami prawa podatkowego.

Przez "przepisy prawa podatkowego" rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Należy podkreślić, że sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie jest wystarczająca dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnej. Oceniając, czy konkretny wniosek dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale la Działu II Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie charakter omawianej instytucji.

Ocena kwestii możliwości wszczęcia ww. rodzaju postępowania wymaga rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę.

Organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia.

Wykładnia prawa stanowi zespół czynności zmierzających do ustalenia znaczenia i zakresu wyrażeń języka prawnego i powinna odtworzyć te wyobrażenia i pojęcia, które łączy z daną normą ustawodawca.

Organ podatkowy nie dokonuje przy tym władczych działań zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, a jego rola sprowadza się do rozumienia danej normy prawnej przepisu prawa podatkowego.

W opinii Sądu z treści wniosku w zakresie wypłaconej przez Starostę kwoty wynagrodzenia za holowanie i inne czynności nie wynikał żaden problem związany z wykładnią, czy też rozumieniem treści przepisów prawa podatkowego. Skarżący żądał od organu wydającego interpretację de facto potwierdzenia, że kwota ta jest kwotą netto. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie w istocie musiałby być poddany ocenie (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego. Skarżący sam wskazuje, że kwota wynagrodzenia przyznana przez Starostwo wynikała z wyceny biegłej, która opierała się na kosztach określonych przez Skarżącego w kwotach netto. Tymczasem to przepis prawa, a nie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przedmiotem interpretacji.

Obowiązkiem organu, niezależnie od przekonania wnioskodawcy, jest ocena, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej z uwagi m.in. na przedmiot, czy też zakres przedstawionego problemu - istotnie może wszcząć postępowanie interpretacyjne. W ocenie Sądu w zakresie pytania czy przyznana kwota jest kwotą netto czy brutto zachodziła niemożność wydania interpretacji z uwagi na przedstawione zagadnienie. Wobec powyższego organ nie miał uprawnienia do przedstawiania stanowiska w powyższym zakresie.

Należy zauważyć, że w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Strona Skarżąca sama wskazała, że kwota ta nie zawierała podatku VAT.

Mając na uwadze, że przyczyną odmowy wydania interpretacji może być zakres przedmiotowy wniosku, ocena możliwości wydania interpretacji musi uwzględniać wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Istnieją bowiem zagadnienia, wprawdzie unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna.

Niewątpliwie w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem zaś jest kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przepis ten nie może jednakże służyć ocenie zasad ustalania przez Starostwo wysokości wynagrodzenia na rzecz Skarżącego za dokonane czynności, gdzie jak sam Skarżący wskazuje do wynagrodzenia tego nie doliczono podatku VAT. Organ nie może w ramach postępowania interpretacyjnego twierdzić, że Skarżący otrzymał kwotę brutto, gdy z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez niego wynika, że kwota ta była kwotą netto.

Zdaniem Sądu organ nie uwzględnił w niniejszej sprawie specyfiki postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji.

W postępowaniu tym organ nie ustala stanu faktycznego, wiąże go bowiem stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę. Organ dysponuje informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Nie może z nimi polemizować, ani też ich istnienia kwestionować. W sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie dokonuje się bowiem ustaleń co do faktów (stanu faktycznego sprawy), poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionym przez wnioskodawcę. Wydający interpretację organ przyjmuje zatem istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/08, LEX nr 707791.

W ocenie Sądu, Skarżący jasno i precyzyjnie przedstawił, że wypłacona tytułem wynagrodzenia kwota była kwotą netto. Organ obowiązany był okoliczności tą, jako element stanu faktycznego, uwzględnić i odpowiednio ocenić na gruncie obowiązujących przepisów prawa. W żadnym razie nie mógł dokonywać interpretacji wynikającego z wniosku stanu faktycznego.

Zważyć przy tym należy i to, że żaden przepis prawa nie pozbawia organy podatkowe dokonywania w "klasycznym" postępowaniu podatkowym oceny zaistniałych zdarzeń. Ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości oraz jego ocena należy bowiem do podstawowych obowiązków organu podatkowego w tego rodzaju postępowaniu. Okoliczność, że określone zdarzenia stanowiły tło dla wydanej interpretacji indywidualnej uprawnienia tego i równocześnie obowiązku, nie podważa. Organ podatkowy i tak musi w postępowaniu dowodowym ustalić rzeczywisty stan faktyczny, aby go porównać ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o interpretację. Zakres ochrony wynikający z udzielonej indywidualnej interpretacji zależy właśnie od wnioskodawcy, który jako jedyny określa stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na tle którego wydawana jest interpretacja i który jako jedyny odpowiada za jego zgodność ze stanem rzeczywistym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1177/10). Uwzględniając powyższe należy wskazać, że w instytucję interpretacji indywidualnych wpisane jest założenie, że interpretacja chroni wnioskodawcę tylko w takim zakresie, w jakim stan rzeczywisty odpowiada stanowi faktycznemu (przyszłemu) przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji. Istotna rozbieżność obu tych stanów faktycznych czyni interpretację indywidualną nieprzydatną na gruncie stanu rzeczywistego.

Z tych względów interpretacja narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, określone w art. 14b § 1 O.p.

Odnosząc się zaś do zagadnienia czy omawiane czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wskazać należy, co następuje:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów – stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast przez świadczenie usług – stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

- przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,

- zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,

- świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z wyżej wskazanymi regulacjami, przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie stanowi dostawy w rozumieniu art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni jego odbiorca odnoszący korzyść związaną z tym świadczeniem.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

W odniesieniu do pobierania opłat za czynności przechowywania pojazdów usuniętych z drogi wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 2 czerwca 2005 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 poz. 908 ze zm.), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

- pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu,

- nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c,

- przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

- pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych w art. 8 ust. 2;

- pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.

W myśl ust. 2 powołanego wyżej artykułu, pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:

kierowała nim osoba:

- znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

- nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;

- jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym - w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2011 r. - pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie.

W myśl art. 130a ust. 5f. ww. ustawy, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

Stosownie do ust. 6 cytowanego artykułu, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a (...).

W art. 130a ust. 6a ww. ustawy ustalone zostały maksymalne wysokości stawek kwotowych opłat, k których mowa w ust. 5c.

Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu (art. 130 ust. 6e).

Z treści art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) wynika, iż dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.

Z opisu sprawy wynika, iż wykonuje Skarżący - jako podmiot wyłoniony zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych - zadania powiatu, obejmujące usuwanie pojazdów oraz prowadzenie strzeżonego parkingu dla tych pojazdów. Jeżeli w okresie 3 miesięcy od momentu usunięcia pojazdu, właściciel przechowywanego na parkingu samochodu pojawi się po jego odbiór Skarżący ustala "wynagrodzenie" za parking zgodnie z uchwałą rady powiatu, ewidencjonując na kasie fiskalnej oraz pobiera opłatę za usunięcie pojazdu, która już wcześniej została ujęta "na kasie", w dniu rzeczywistego wykonania usługi holowniczej. Natomiast gdy pojazd przez właściciela widniejącego w dowodzie nie jest odbierany, sprawa trafia do sądu, a ten orzeka o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W takiej sytuacji Skarżący zobowiązany jest do wystawienia dla starostwa faktury VAT, dotyczącej zarówno usunięcia pojazdu, jak i jego przechowywania na parkingu strzeżonym, co spowoduje podwójne opodatkowanie tej samej usługi holowniczej. Pierwszy raz - na kasie fiskalnej w dniu rzeczywistego usunięcia pojazdu z drogi i przyjęcia go na parking strzeżony, i drugi raz - w momencie odbioru tego pojazdu, po upływie 3 miesięcy od usunięcia, przez Starostę - w celu odzyskania poniesionych kosztów holowniczych.

W tym miejscu wskazać należy, iż usunięcie i przechowywanie pojazdów w trybie art. 130a ustawy następuje przymusowo, najczęściej wbrew woli nieobecnego właściciela pojazdu, w ramach scedowanego ustawą władztwa publicznoprawnego, przyznanego organom uprawnionym do wydawania dyspozycji usunięcia oraz samemu powiatowi. Elementem tego władztwa w przypadku powiatu jest m.in. przymusowe ściąganie opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu, określanych przez radę powiatu w drodze uchwały, która podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym i jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na obszarze powiatu.

Wobec powyższego, stosunek prawny pomiędzy powiatem a właścicielem pojazdu lub solidarnie inną osobą dysponującą pojazdem - nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz publicznoprawny i władczy. Organ władzy publicznej na podstawie dyspozycji uprawnionego organu, przepisów ustawy i aktu prawa miejscowego jednostronnie kreuje obowiązki właściciela pojazdu, polegające na obowiązku uiszczenia należnych opłat oraz odbioru pojazdu albo przymusowym przeniesieniu własności nieodebranego pojazdu (przepadku) na rzecz powiatu. Potwierdza to przepis ustawy przewidujący wydanie decyzji administracyjnej i egzekucji administracyjnej w przypadku przepadku pojazdu.

Stosunek cywilnoprawny powstaje natomiast pomiędzy powiatem a jednostką, której powierzono jego zadanie własne polegające na usuwaniu i przechowywaniu pojazdów, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ww. ustawy na podstawie m. in. przepisów o zamówieniach publicznych. Za wykonaną usługę (tj. realizację powierzonego zadania powiatu), wykonawcy należy się wynagrodzenie umowne, jako takie opodatkowane według zasad ogólnych podatkiem od towarów i usług i płatne na podstawie faktury VAT.

Zatem biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż w tym konkretnym przypadku - przyjmując przedstawiony przez Skarżącego sposób rozliczenia – mamy do czynienia z należnościami cywilnoprawnymi, które pobiera on na swój rachunek za wykonaną usługę na rzecz powiatu, a nie na rzecz właściciela pojazdu.

Konsekwentnie usługi holowania pojazdów powinny być udokumentowane fakturami VAT, gdyż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Powołana przez Skarżącego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 - na podstawie, której Skarżący wysuwa roszczenia o wyłącznie z opodatkowania kwot otrzymywanego wynagrodzenia - nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podnoszona uchwała została podjęta na podstawie odrębnych od dziedziny prawa podatkowego regulacji, a jej przedmiotem nie była ocena należności wypłacanych przez Powiat na rzecz jednostki, wyłonionej w drodze przetargu do realizacji jej zadań własnych, wynikających z ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wprawdzie NSA w w/w uchwale uznał, że art. 130a ww. ustawy deleguje na właściwe organy państwowe zadania związane bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które mają charakter publicznoprawny, jednakże w opisywanych przez Skarżącego okolicznościach mamy do czynienia ze stosunkiem zobowiązaniowym pomiędzy Powiatem, a przedsiębiorcą realizującym jedynie zlecone zdania własne Powiatu. Zastosowania nie znajdują również wyroki NSA z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 2058/10 oraz z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1399/08, które podobnie jak ww. uchwała nie rozstrzygają w zakresie prawa podatkowego.

W ocenie Sądu czynności wykonywane przez Skarżącego na rzecz Starostwa, polegające na holowaniu i przechowywaniu pojazdu na parkingu strzeżonym mieszczą się w szerokiej definicji usług, o której mowa w art. 8 ust. 1, w związku z czym podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

W spornej sprawie istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia - Powiat, który zlecając wykonanie ww. czynności przedsiębiorstwu Skarżącego, realizuje zadania własne nałożone na niego art. 130a ust. 5f. ww. ustawy. Natomiast Skarżący świadczy ww. usługi w ramach stosunku zobowiązaniowego ze Starostą, który powierzył wykonywanie tych czynności zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Kwoty należne od Powiatu, a zasądzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług.

W tym konkretnym przypadku mamy do czynienia z należnościami cywilnoprawnymi, które Skarżący pobiera na swój rachunek za wykonaną usługę na rzecz Powiatu, a nie na rzecz właściciela pojazdu.

Wobec powyższego stanowisko organu w przedmiocie opodatkowania podatkiem VAT spornych czynności jest prawidłowe.

Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. Minister Finansów będzie przy tym związany stanowiskiem prezentowanym uprzednio w zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w części opodatkowania podatkiem VAT spornych czynności.

W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 ww. ustawy, a o kosztach orzeczono na podstawie jej art. 200.