Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 556/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 4, art. 88
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 28 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2016 r. (data wpływu do organu) D. M. (zwany dalej wnioskodawcą lub skarżącym), pełniący służbę w Policji od dnia [...] 2009 r., a od [...] 2012 r. w służbie stałej w [...] Komisariacie Policji w [...], zwrócił się przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w miejscowości [...], przy ul. [...], gmina [...]. Do wniosku dołączył m.in.: umowę sprzedaży lokalu mieszkalnego z dnia 22 sierpnia 2016 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]), położonego w [...] przy ul. [...], umowę deweloperską oraz przedwstępną umowę sprzedaży z dnia 24 czerwca 2016 r. (akt notarialny Repertorium A nr [...]) lokalu mieszkalnego w [...].

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...], odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w miejscowości [...]. Rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 w zw. z art. 95 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.), dalej zwaną ustawą o Policji, oraz § 1, § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864), zwanego dalej rozporządzeniem z 2001 r., oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy i przytoczył przepisy art. 88, art. 94 oraz art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji. Następnie na podstawie powyższych przepisów oraz zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że skarżący nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego, a więc nie przysługuje mu również prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w [...]. Zdaniem organu, powyższe wynika z faktu zbycia wraz z małżonką lokalu mieszkalnego, odpowiadającego przysługującej skarżącemu powierzchni mieszkalnej w [...] przy ul. [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi błędne rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji oraz nieprawidłową interpretację przepisów rozporządzenia z 2001 r., które w przypadku pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w żadnym zakresie nie wskazuje na konieczność zastosowania powyższego uregulowania. Na tej podstawie skarżący wniósł o wydanie decyzji o przyznaniu wnioskowanej pomocy finansowej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Opolu decyzją z dnia 28 września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że małżonkowie D. i A. M. w dniu 17 czerwca 2011 r. kupili lokal mieszkalny na podstawie aktu notarialnego (umowy sprzedaży) nr [...] w [...], przy ul. [...] (miejscowość pobliska) o powierzchni użytkowej 56,30 m² oraz powierzchni mieszkalnej 35,40 m². Wnioskodawca na dzień mianowania do służby stałej w Policji posiadał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż przysługiwało mu prawo do 3 norm zaludnienia (norma od 7- 10 m² powierzchni mieszkalnej). Organ wskazał też, że skarżący wraz z małżonką w dniu 22 sierpnia 2016 r. na podstawie aktu notarialnego nr [...] sprzedał powyższy lokal mieszkalny. Dalej, przytaczając przepisy art. 88, art. 94 oraz art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji organ uznał, że skarżącemu nie przysługuje prawa do lokalu mieszkalnego, a więc również nie ma prawa do pomocy finansowej na uzyskanie własnościowego lokalu mieszkalnego w miejscowości [...]. przy ul. [...], ponieważ zbył lokal mieszkalny w [...] przy ul. [...]. Natomiast lokal ten był położony w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby przez skarżącego i zapewniał mu przysługujące normy zaludnienia. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie może być traktowany jako samoistna i wyłączna podstawa roszczeń o takie świadczenie, a w procesie wykładni tego przepisu nie można poprzestać na językowych dyrektywach interpretacyjnych. Jedną z reguł wykładni jest zasada dokonywania wykładni przepisu prawnego w kontekście całej ustawy w celu rekonstrukcji normy prawnej. Dlatego w zakresie prawa funkcjonariuszy Policji do otrzymania pomocy finansowej wykładnię językową art. 94 ust. 1 ustawy o Policji należy uzupełnić wykładnią systemową i celowościową oraz dokonywać jej z uwzględnieniem pozostałych przepisów zawartych w rozdziale 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Organ wywiódł, że potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza Policji mogą być zaspokajane w różny sposób. Podstawową formą pomocy funkcjonariuszom w uzyskaniu mieszkania jest przydział w drodze decyzji administracyjnej lokalu z zasobów mieszkaniowych określonych w art. 90 ustawy o Policji. Dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, w grę mogą wchodzić inne przewidziane ustawą świadczenia, w tym pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Pomoc finansowa jest zatem alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego. Organ stwierdził również, że przypadki, w których nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, zostały wyliczone w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Uznał, że w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie pkt 4 powyższego przepisu, który stanowi, iż lokalu służbowego nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu w miejscowości w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, który zapewniał mu przysługujące normy zaludnienia, Zdaniem organu, art. 95 ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie wyłącza w takich wypadkach możliwość powstania roszczenia o przydział lokalu, a w konsekwencji prawa do pomocy finansowej. Oznacza to, że w stosunku do funkcjonariusza, który zbył odpowiedni lokal mieszkalny w miejscu, w którym stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, cel omawianej regulacji - co do zasady - został osiągnięty, a zatem funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do uzyskania przydziału lokalu, a tym samym także pomoc finansowa przewidziana w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Organ odwołał się również do uchwały NSA z dnia 29 marca 1999 r., w której stwierdzono, że stosownie do przepisu art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179, z późn. zm.) policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ zbył odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy). Podniósł również, że miarodajny dla oceny prawa do pomocy finansowej jest dzień złożenia wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej - z tego dnia organ bierze pod uwagą istniejący stan faktyczny i prawny, a zatem to na ten dzień dokonuje oceny czy dany policjant spełnia warunek do otrzymania lokalu mieszkalnego w drodze decyzji, a co za tym idzie przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie lokalu. Istotne z punktu widzenia przyznania świadczenia określonego w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest to, czy składając wniosek o przyznanie takiej pomocy finansowej policjant posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe lokal mieszkalny/dom jednorodzinny znajdujący się w miejscowości pełnienia służby/miejscowości pobliskiej, czy też nie posiada, oraz tak jak w niniejszej sprawie, czy zbył lokal spełniający odpowiednie wymogi (normy zatrudnienia). Dla potwierdzenia prawidłowości wyrażonego w sprawie stanowiska organ odwoławczy wskazał również na uchwałę NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSP 7/08, oraz wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r ., sygn. akt I OSK 222/10.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a wydanie decyzji w oparciu o niezaistniały stan faktyczny. Skarżący uznał kwestionowaną decyzję za bezprawną oraz wniósł o zasądzenie środków pieniężnych w formie przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 stycznia 2017 r., a także zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący wskazał, że organ rozpatrujący powołał się na treść art. 95 ustawy o Policji, który jest właściwy dla instytucji przyznania lokalu mieszkalnego dla funkcjonariusza Policji, a nie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącego, są to dwa odrębne pojęcia, a zatem powoływanie się na ten przepis podważa zasadność zaskarżonej decyzji. Dalej, wskazując na treść art. 94 oraz art. 95 ustawy o Policji oraz rozporządzenia z 2001 r., skarżący podniósł, że art. 95 tej ustawy dotyczy przyznania lokalu mieszkalnego, a nie pomocy finansowej na jego zakup. Według skarżącego, lokal mieszkalny przyznawany jest m.in. wtedy, gdy funkcjonariusz nie skorzystał z pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Złożony przez skarżącego wniosek dotyczy natomiast przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, a nie przyznania lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącego, żaden z przepisów prawnych w przedmiotowych kwestiach nie stanowi, że pomoc finansowa jest instytucją zastępczą w przypadku braku możliwości udostępnienia policjantowi lokalu mieszkalnego, zatem odmowa przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego jest niezgodna z obowiązującym stanem prawnym. Skarżący podkreślił też, że organy obu instancji, wydając decyzję o odmowie przyznania pomocy finansowej wskazują na fakt, iż na dzień mianowania do służby stałej miał zaspokojone potrzeby oraz na okoliczność sprzedaży przez niego przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Przy czym organy akcentują, że "uprawnienie policjanta do lokalu mieszkalnego, względnie do pomocy finansowej nie może być rozpatrywane w oderwaniu od treści art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji (...)", jednak słowo względnie - w przekonaniu skarżącego - jest tylko i wyłącznie interpretacją organu wydającego decyzję. Nie jest one poparte obowiązującymi przepisami oraz nie zostało dokładnie sprecyzowane w żadnym akcie prawnym, ściśle określającym, że pomoc finansowa jest przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia lokalu mieszkalnego. Ponadto skarżący odnotował, że podczas przeprowadzonej przez niego konsultacji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Opolu, pracownik zajmujący się przyznawaniem pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, również nie odwołał się wprost do obowiązujących przepisów, ale do ich interpretacji. Zdaniem skarżącego, spełnił on wszystkie wymagane kryteria ustawowe do przyznania wnioskowanej pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Końcowo skarżący wniósł o merytoryczne rozpatrzenie sprawy i skontrolowanie decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, jak i celowości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny, rozpocząć należy od przypomnienia, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowiły przepisy cyt. już wyżej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nadal zwanej ustawą o Policji.

Wskazać również przyjdzie, że w niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącemu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego argumentując, że miał on już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pobliskiej pełnienia służby, gdyż posiadał mieszkanie, położone w [...], przy ul. [...], które zbył w dniu 22 sierpnia 2016 r., co potwierdzają dokumenty zgromadzone w sprawie. W tych okolicznościach organy uznały, w świetle art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania pomocy finansowej, ponieważ nie spełnia warunków do przydzielenia lokalu mieszkalnego w drodze decyzji. Z powyższym stanowiskiem organów nie zgodził się skarżący, twierdząc, że art. 95 ustawy o Policji dotyczy przyznania lokalu mieszkalnego, a nie pomocy finansowej na jego zakup, o którą ubiegał się, składając wniosek z dnia 15 grudnia 2016 r. W ocenie skarżącego, brak jest przepisów prawnych, które określałyby, że pomoc finansowa jest instytucją następczą w przypadku braku możliwości przyznania lokalu mieszkalnego.

Stosownie do powyższego w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to podstawowe prawo przysługujące funkcjonariuszowi Policji, aby mógł w sposób prawnie skuteczny wykonywać ciążące na nim obowiązki. W sytuacji gdy nie jest możliwe zrealizowanie tego prawa, policjantowi przysługuje m.in. prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, o czym stanowi art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Z treści tego przepisu, w powiązaniu z regulacją art. 88 ustawy o Policji wynika, że policjant może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 94 ust. 1 jedynie w sytuacji, gdy nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, pomimo przysługującego mu w tym zakresie uprawnienia. Oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, stanowi konsekwencję niezrealizowania przysługującego policjantowi uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 90 ustawy o Policji. Dlatego też, niewątpliwie, treść przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie może być rozpatrywana w oderwaniu od art. 95 ustawy o Policji, określającego negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną. Wystąpienie którejkolwiek z nich powoduje bowiem wyłączenie uprawnienia do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o Policji, a w konsekwencji również wyklucza możliwość realizacji tego prawa w formie pomocy finansowej. Stosownie do tego, dokonując ustaleń w zakresie spełnienia przez policjanta przesłanek przyznania pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, organ powinien zatem zbadać, czy ubiegającemu się o pomoc przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego. Zaznaczyć należy także, że oceniając prawo funkcjonariusza policji do otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy nie można dokonywać wykładni ww. przepisu wyłącznie na podstawie dyrektywy językowej. Niezbędnym jest dokonanie wykładni tego przepisu przy uwzględnieniu wykładni systemowej i celowościowej, w tym przy uwzględnieniu przepisów i instytucji prawnych związanych z równym traktowaniem podmiotów charakteryzujących się wspólną relewantną cechą. W tym kontekście dostrzec należy, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie została ukształtowana jako prawo podmiotowe z tytułu pełnienia służby, lecz jako subsydiarnie świadczone prawo związane z uprawnieniem policjanta do uzyskania w drodze decyzji lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie ma on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Reasumując stwierdzić trzeba, że stosownie do przepisu art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu jednorodzinnego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy w drodze decyzji administracyjnej, gdyż możliwość taka wyłączona została przez enumeratywnie wymienione przesłanki z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. To stanowisko uznać należy za dominujący obecnie kierunek orzecznictwa zapoczątkowany uchwałą składu 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99; por. również wyroki NSA z dnia: 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 222/10; 30 listopada 2012 r., sygn. I OSK 983/12; 21 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 1174/12; 5 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1298/13; 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1654/13; 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2773/14; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępnie na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu uchwały z dnia 29 marca 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że pomoc finansowa dla policjanta, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, jest zatem konsekwencją niezrealizowania uprawnienia do otrzymania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Za takim rozumieniem przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przemawia sama istota prawa policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie przywilejem, związane jest prawo, o którym mowa z art. 88 ustawy o Policji. Oznacza to, że jeżeli policjant zbył odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu został osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, iż skarżący w dniu 17 czerwca 2011 r. na podstawie aktu notarialnego (umowy sprzedaży) nr [...] nabył lokal mieszkalny w [...], przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 56,30 m². Lokal ten zapewniał przysługujące mu normy mieszkaniowe, jak również znajdował się w miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Natomiast w dniu 22 sierpnia 2016 r. na podstawie aktu notarialnego nr [...] skarżący wraz z małżonką zbył przedmiotowy lokal mieszkalny. Organy obu instancji zasadnie zatem przyjęły, że w przypadku skarżącego zaistniały okoliczności określone dyspozycją art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Z ww. przepisu wynika, że ustawodawca do kręgu osób posiadających zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej zaliczył tych funkcjonariuszy, którzy sami lub ich małżonkowie zbyli własnościowe prawo do spółdzielczego lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. W niniejszej sprawie organy powyższą okoliczność niewątpliwie ustaliły i nadały je prawidłowe znaczenie prawne. Oznacza to, że w stosunku do skarżącego, który zbył odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej, cel omawianej regulacji został osiągnięty, a zatem funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a w konsekwencji nie jest też możliwe udzielenie mu żądanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, przewidzianej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Podkreślić bowiem trzeba, że pomoc ta jest alternatywą dla przydziału lokalu. Odmienne ujęcie, sprowadzające się do przyznania takiemu funkcjonariuszowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego skutkowałoby koniecznością przyjęcia zasady, że państwo każdemu policjantowi zapewnia komentowaną pomoc niezależnie od tego, czy wymaga on otrzymania takiej pomocy, czy też jest ona mu zbędna.

Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przy czym przedmiotowe postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Organ dokonał również prawidłowej subsumcji powołanych przepisów do poczynionych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co uprawniało go do utrzymania w mocy decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej przez skarżącego pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. Ponadto organ odwoławczy, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., przedstawił w decyzji uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.