Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1850/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1180/16 w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1180/16, po rozpoznaniu skargi Z. W. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r.

Powyższe postanowienie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2014 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z [...] grudnia 2014 r.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. rozkazu Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] lutego 2015 r., nr [...] uchylił ww. rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i ustalił tę datę na [...] stycznia 2015 r., natomiast w pozostałej części utrzymał rozkaz w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 325/15 oddalił skargę skarżącego na ww. rozkaz personalny z [...] lutego 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny 3 października 2015 r.

Pełnomocnik skarżącego 11 stycznia 2016 r., zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2015 r. Uzasadniając wniosek wskazał, iż skarżący z uwagi na bardzo poważne zaburzenia psychiczne nie posiadał świadomości, co do swoich uprawnień w zakresie zastosowania w jego sprawie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. pojawienia się nowych dowodów w sprawie, których to organ nie znał przy wydawaniu ww. rozkazu personalnego. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że ww. dowody uzyskał 7 stycznia 2016 r., gdy otrzymał od skarżącego przesyłkę, w której znajdowały się dokumenty lekarskie wraz z pełnomocnictwem i umową zawartą ze skarżącym na świadczenie stałych usług o charakterze administracyjno-prawnym.

Równocześnie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wznowienie ww. postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wniosek ten uzasadnił ujawnieniem w sprawie nowych okoliczności faktycznych pod postacią dokumentu urzędowego, czyli orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], którego treść zaświadcza o rozpoznaniu u skarżącego choroby psychicznej, mogącej powodować u niego zachowania, za których efekt nie mógł odpowiadać z uwagi na nieświadomość popełnianych czynów, a tym samym pojawienia się nowej istotnej okoliczności w sprawie nieznanej organowi przy wydawaniu decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby.

Powyższy wniosek został przekazany zgodnie z właściwością Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], który postanowieniem z [...] marca 2016 r., nr [...], na podstawie art. 59 § 1 K.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z [...] lutego 2015 r.

Pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na ww. postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z [...] maja 2016 r., nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r. uznając, że skarżący nie wykazał, by przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, co przesądza o nieskuteczności wniosku. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie dochował należytej staranności w sprawie. Mimo bowiem, iż miał możliwość wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o zwolnieniu ze służby w Policji, z uprawnienia tego nie skorzystał. W ocenie organu odwoławczego we wskazywanym przez pełnomocnika skarżącego okresie nie istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające skorzystanie z przysługującego stronie uprawnienia, tym bardziej, że w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby skarżący był również reprezentowany przez pełnomocnika, choć innego niż w niniejszym postępowaniu.

Nadto organ odwoławczy uznał, że nie został dochowany termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, który wynosi siedem dni i zaczyna biec od dnia ustania przeszkody. W ocenie organu pełnomocnik skarżącego nie wykazał, by w posiadanie nowych dowodów, mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania, wszedł dopiero 7 stycznia 2016 r., skoro pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego datowane jest na 27 grudnia 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego przy tak szerokim zakresie udzielonego pełnomocnictwa, wszelkie dokumenty winny być przekazane pełnomocnikowi w momencie jego ustanowienia, co z kolei oznacza, że upływ siedmiodniowego terminu określonego w art. 58 K.p.a. nastąpił 3 stycznia 2016 r.

Skarżący 11 czerwca 2016 r. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r. uznając, że zostały wydane niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty i rozważania zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku wskazał, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Konieczna jest zatem ocena, czy w sytuacji, w jakiej skarżący się znalazł (zespół subdepresyjny i inne), przy dochowaniu najwyższej staranności, mógł dokonać czynności procesowej w terminie przepisanym prawem. Zdaniem Sądu, w przypadku zdiagnozowanej choroby na tle zaburzeń depresyjnych i lękowych, gdy skarżący musi zażywać leki przeciwdepresyjne, potwierdzeniem braku winy skarżącego w uchybieniu terminu jest szczególny rodzaj choroby, na którą cierpi skarżący, i która może skutkować brakiem koncentracji na ważnych dla niego sprawach. W związku z tym istnieje możliwość wystąpienia braku świadomego podejmowania decyzji w prowadzeniu swoich spraw i w kierowaniu swoim postępowaniem. Istotny jest zatem rodzaj choroby, dolegliwości z nią związane i wynikająca z tego niemożność działania strony zainteresowanej przywróceniem terminu. Wnoszący o przywrócenie terminu zobowiązany jest zgodnie z art. 58 K.p.a. do uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, czy też jak w niniejszej sprawie orzeczenie komisji lekarskiej, jest dokumentem podlegającym ocenie dla ustalenia, czy jego treść uzasadnia przyjęcie braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Sąd zwrócił uwagę, że prawdopodobieństwo, inaczej niż udowodnienie, jest środkiem dowodowym, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakiejś okoliczności faktycznej. Jeżeli strona powołuje się na chorobę psychiczną, potwierdzoną orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...], uznającym za niezdolnego do służby z powodu stwierdzonej choroby psychicznej to, zdaniem Sądu, można przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu dla dokonania czynności procesowej. Zły stan zdrowia psychicznego skarżącego może bowiem wystarczyć do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Choroba psychiczna może ograniczyć bądź nawet wykluczyć świadome kierowanie swoim działaniem, co z kolei uniemożliwia skuteczne postawienie zarzutu niedochowania należytej staranności w dbałości o własne interesy. Przy czym udzielenie pełnomocnictwa nie oznacza z kolei automatycznej możliwości działania przez pełnomocnika, ponieważ pełnomocnik dla skutecznego dokonania czynności procesowej, musi dysponować odpowiednią wiedzą i dokumentami przekazanymi przez mocodawcę, który z kolei musi mieć świadomość wagi swojej wiedzy i posiadanych dokumentów dla postępowania.

Odnosząc się do ustalenia przez organ odwoławczy terminu do złożenia przez pełnomocnika skarżącego podania o przywrócenie terminu na 3 stycznia 2016 r., czyli w terminie siedmiu dni od 27 grudnia 2015 r., tj. dnia podpisania pełnomocnictwa przez skarżącego, Sąd wyjaśnił, że podpisanie pełnomocnictwa przez mocodawcę nie jest tożsame z możliwością posługiwania się tym dokumentem przez pełnomocnika, zwłaszcza w przypadku przebywania mocodawcy i pełnomocnika w miejscowościach nieuznawanych za pobliskie, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nadto niedochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu zostało zakwestionowane dopiero przez organ odwoławczy bez udzielenia pełnomocnikowi skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do tego zarzutu i udokumentowania swojego stanowiska. Dodatkowo Sąd wskazał, że 3 stycznia 2016 r. wypadł w niedzielę, a zgodnie z treścią art. 57 § 4 Kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

Zdaniem Sądu I instancji, biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że organy Policji orzekające w sprawie nie wyjaśniły w postępowaniu administracyjnym, by stan zdrowia skarżącego pozwolił mu podjąć czynności związane z wniesieniem wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a. W tej sytuacji stwierdzenie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązujące organ administracji publicznej do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie ww. wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 oraz art 58 § 1 i § 2 K.p.a., przez bezpodstawne przyjęcie, iż sam fakt powoływania się przez stronę na chorobę psychiczną, potwierdzoną orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...], uznającym za niezdolnego do służby z powodu stwierdzonej choroby psychicznej umożliwia przyjęcie, że skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu, a także, iż ustanie przyczyny uchybienia terminu jest tożsame z "uzyskaniem" - "otrzymaniem" przesyłki zawierającej stosowne dbkumenty przez pełnomocnika;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. i art. 7 K.p.a., przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujących bezpodstawnym przyjęciem, że Komendant Główny Policji naruszył w toku postępowania ww. normy prawne;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm., dalej: “P.u.s..a.") w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., polegające na dokonaniu wadliwej kontroli legalności postanowień wydanych przez orzekające w sprawie organy i nie zastosowaniu środka określonego w art 151 P.p.s.a. mimo, że kontrolowane postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r. odpowiadają prawu;

art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art art 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., przez dokonanie nieprawidłowej kontroli legalności zaskarżonego aktu w oparciu o kryteria "słuszności" i "celowości";

art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., przez brak uzasadnienia w zaskarżonym wyroku na czym polegało na gruncie przedmiotowej sprawy naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego, a także nie wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które zostały zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszone, co czyni dane orzeczenie niewykonalnym, a także uniemożliwia kontrolę instancyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art.176 P.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Nie można bowiem podzielić stanowiska Komendanta Głównego Policji, iż choroba psychiczna skarżącego oraz fakt wejścia przez jego pełnomocnika w posiadanie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 2015 r. o jej stwierdzeniu dopiero [...] stycznia 2016 r. nie może stanowić podstawy do przyjęcia braku winy skarżącego w dochowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W świetle art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Przepis art. 148 § 1 K.p.a. stanowi natomiast, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowego kryterium braku winy wiąże się generalnie z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest bowiem możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a dopełnienie danego obowiązku musi stać się praktycznie niemożliwe z powodu określonej przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się m. in. chorobę (w tym nagłą chorobę) uniemożliwiającą wyręczenie się drugą osobą.

Podkreślić także należy, że strona winna uprawdopodobnić (a nie udowodnić) brak swojej winy w uchybieniu terminowi, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda byłą od niej niezależna i istniała praktycznie aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 33).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazana we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego choroba psychiczna, potwierdzona orzeczeniem z [...] sierpnia 2015 r. Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...], jak słusznie przyjął Sąd I instancji, mogła stanowić podstawę do uzasadnionego przypuszczenia o uprawdopodobnieniu przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że choroba psychiczna może skutkować brakiem koncentracji przy prowadzeniu swoich spraw, jak i możliwością braku świadomego podejmowania decyzji czy kierowaniem swoim postępowaniem. Osoba, która cierpi na zaburzenia psychiczne może nie być świadoma wagi posiadanej wiedzy, jak i znaczenia będących w jej posiadaniu dokumentów, a tym samym nie być świadoma konieczności podjęcia czynności procesowych.

Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie już wskazywał, że choroba, jaką jest depresja, może powodować stan uniemożliwiający skuteczne podjęcie czynności procesowych. W wyroku z 16 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2732/16 Sąd uznał, że leczenie choroby, jaką jest depresja, a więc oddziałującej na stan psychiczny strony, należy uznać za tożsame z byciem w stanie uniemożliwiającym skuteczne podjęcie czynności procesowych. Także w wyroku z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 945/16 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że zdiagnozowana depresja, mająca charakter przewlekły o zróżnicowanym przebiegu, uniemożliwiająca samodzielne funkcjonowanie, co wynika z przedłożonych zaświadczeń lekarskich oraz historii choroby, uprawdopodobnia brak winy w uchybieniu terminowi.

Tym samym błędne jest stanowisko organu, że choroba psychiczna nie może świadczyć o braku winy skarżącego w dochowaniu terminu do złożenia przedmiotowego wniosku.

Odnosząc się do drugiej części zarzutu stwierdzić należy, że prawidłowe jest także stanowisko Sądu I instancji, iż ustanie przyczyny uchybienia terminu należy liczyć od dnia otrzymania przez pełnomocnika stosownych dokumentów od mocodawcy, jak również, że podpisanie pełnomocnictwa przez mocodawcę nie jest tożsame z możliwością posługiwaniem się tym dokumentem przez pełnomocnika. Jak już powyżej wskazano, osoba chora psychicznie może nie zdawać sobie sprawy z wagi posiadanych dokumentów, jak i konieczności podjęcia czynności procesowych. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, należy przyjąć, że pełnomocnik aby dokonać czynności procesowych musiał zapoznać się z dokumentacją skarżącego. Nie można jednak uznać, jak wskazał to organ, że był to 27 grudnia 2015 r. Zwrócić należy bowiem uwagę, że we wniosku o wznowienie pełnomocnik podał, że w tym dniu skarżący jedynie podpisał pełnomocnictwo, natomiast nie przekazał go osobiście, ale przesłał je wraz z orzeczeniem lekarskim o stwierdzeniu choroby psychicznej. Okoliczność ta nie została przez organ skutecznie podważona. Tym samym dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku stanowi dzień otrzymania przez pełnomocnika korespondencji zawierającej ww. pełnomocnictwo wraz ze stosownymi dokumentami. Tym bardziej, że mocodawca, jak i pełnomocnik nie znajdowali się w jednej miejscowości. Podkreślenia nadto wymaga, że to co wydaje się logicznym dla organu nie zawsze może znaleźć odzwierciedlenie u osoby mającej problemy zdrowotne o podłożu psychicznym.

Jednocześnie stwierdzić należy, że błędna jest argumentacja organu, iż wniosek o wznowienie postępowania winien złożyć poprzedni pełnomocnik skarżącego, tj. P. F., który reprezentował go w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Przekonanie organu w tym zakresie nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Podnieść należy, że organ w żaden sposób nie wykazał, że powyższe pełnomocnictwo obowiązywało także 4 września 2015 r., tj. w dniu otrzymania przez skarżącego orzeczenia z Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] sierpnia 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie dokonania błędnych ustaleń faktycznych podkreślenia wymaga, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 K.p.a.).

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy nie wyjaśniły w postępowaniu administracyjnym, by stan zdrowia skarżącego pozwolił mu podjąć czynności związane z wniesieniem wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a.

Podnieść należy, że organy rozpatrując niniejszą sprawę winny przeanalizować, czy skarżący, z uwagi na stwierdzone u niego zaburzenia psychiczne, miał świadomość wagi swojej wiedzy, jak i posiadanych przez niego dokumentów. Organy natomiast nie dokonały żadnych wyjaśnień w tym zakresie. Nie odniosły się do informacji zawartej w orzeczeniu z Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z [...] sierpnia 2015 r., z której wynika, że skarżący zażywa leki o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym i przeciwdepresyjnym. Nie dążyły do wyjaśnienia, w jakim stanie psychicznym znajdował się skarżący, tj. czy w terminie wskazanym w art. 148 § 1 K.p.a. nadal przyjmował ww. leki, czy mogły one wpłynąć na jego stan psychiczny uniemożliwiający mu złożenie przedmiotowego wniosku, jak również czy w powyższym okresie nastąpiło nasilenie choroby. Brak dokonania wskazanych ustaleń stanowi o naruszeniu przez organy art. 7 i art. 77 K.p.a.

W konsekwencji uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2016 r. Tym samym brak było podstaw do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzut o dokonaniu wadliwej kontroli legalności zaskarżonych postanowień nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Za niezrozumiały należy uznać zarzut Komendanta w zakresie dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o kryteria słuszności i celowości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przy jego wydawaniu kierował się przepisami, prawa które zostały w zaskarżonym wyroku powołane, odwołując się jednocześnie do dotychczasowego orzecznictwa sądowego.

Za usprawiedliwiony należy natomiast uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z kolei stosownie do treści art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z analizy zaskarżonego uzasadnienia wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucił organ naruszenie przepisów postępowania a nie przepisów materialnego. Tym samym uznać należy, że Sąd I instancji niewłaściwie wskazał, jako podstawę uchylenia przedmiotowych postanowień, oprócz art. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. także art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a. Jednakże, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.