Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 255/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
658
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 § 2, art. 268a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 10 ust. 1 pkt 1, 6 i 7, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 231 poz 1376
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jednolity
article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt VI SAB/Wa 22/16 w sprawie ze skargi G. M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie bezczynność organu w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 22/16 oddalił w całości skargę G. M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Pismem z [...] lutego 2016 r. G. M. wniósł o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. po D. N. Do wniosku załączył m.in. zaświadczenie lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na wnioskowanym stanowisku.

Minister Sprawiedliwości wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, poprzez przedstawienie zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej, pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie podmiot wnioskujący nadesłał m.in. orzeczenie lekarskie z [...] marca 2016 r., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na określonym stanowisku oraz zaświadczenie psychologiczne z [...] marca 2016 r. o zdolności do pełnienia obowiązków komornika.

Pismem z [...] kwietnia 2016 r. Minister Sprawiedliwości, wskazując na treść art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2015 r. poz. 790 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.k.s.e.) w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu jego wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego bez rozpoznania. Organ wyjaśnił, że skarżącego wezwano do usunięcia braków wniosku, poprzez nadesłanie m.in. zaświadczenia lekarza medycyny pracy. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. zdolność psychiczną i fizyczną, pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika ustala lekarz medycyny pracy. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, do nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie pisma z dnia [...] marca 2016 r. nie załączono dokumentu spełniającego wymóg wyżej powołanego przepisu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. G. M. wezwał Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z [...] lutego 2016 r. W ocenie skarżącego, organ bezpodstawnie przyjął, że przedstawione zaświadczenie nie jest zaświadczeniem lekarza medycyny pracy, potwierdzającym zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika. Skarżący stwierdził, że załączone orzeczenie lekarskie zostało wydane na sformalizowanym druku, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 457), potwierdzającym przeprowadzenie badania lekarskiego w gabinecie medycyny pracy, przez lekarza medycyny pracy. Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji nie przewiduje zaś żadnego wzorca czy druku, na jakim lekarz medycyny pracy ma stwierdzić zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika sądowego, ani też nie odsyła w tym zakresie do żadnych innych przepisów. Skarżący za bezpodstawne uznał przekonanie Ministra Sprawiedliwości, że zamieszczone w nadesłanym orzeczeniu lekarskim stwierdzenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego, nie wyczerpuje wymogu art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. Strona podniosła, że w celu uzupełnienia złożonego orzeczenia lekarskiego, przesłała dodatkowe zaświadczenie lekarskie oraz wniosła o rozpatrzenie wniosku z [...] lutego 2016 r. i nadanie mu biegu zgodnie z procedurą przewidzianą w u.k.s.e.

W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Minister Sprawiedliwości podkreślił, że przepisy u.k.s.e. wskazują wymogi, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko komornika sądowego. Pośród nich wymieniono posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy. Zdaniem organu, załączone do pisma z [...] marca 2016 r. zaświadczenie lekarskie, zawierające informację "wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku", jest niezgodne z wymogiem art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. W związku z powyższym organ uznał, że podmiot został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków wniosku, a jego nieuzupełnienie mogło skutkować jedynie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości złożył G. M., wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i nadanie mu biegu zgodnie z procedurą przewidzianą w u.k.s.e. Zdaniem skarżącego, bezczynność polegała na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Skarżący stwierdził, że złożone zaświadczenie lekarskie potwierdza brak jakichkolwiek przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego oraz zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika sądowego. Przyjęcie, że zamieszczone w tym orzeczeniu stwierdzenie "wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych jest zdolny do podjęcia pracy na stanowisku komornika sądowego", nie wyczerpuje wymogu z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e., było zdaniem strony bezzasadne. Wskazane wyrażenie jest bowiem pojęciem szerszym od stwierdzenia: "posiada zdolność fizyczną i psychiczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika", a tym samym jest dopuszczalne przez powołany przepis.

Za niezasadne skarżący uznał podtrzymywanie stanowiska o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, skoro orzeczenie lekarskie zostało uzupełnione poprzez nadesłanie przy piśmie z [...] kwietnia 2016 r., do czego jednak organ się nie odniósł. Zdaniem skarżącego, pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie jest odmową wszczęcia postępowania ani umorzeniem postępowania i w przypadku prawidłowego uzupełnienia wniosku, nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania zamyka zaś drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, pomimo kompletności złożonego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, stwierdzając w szczególności, że zaświadczenie zgodne z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. skarżący nadesłał w dniu [...] kwietnia 2016 r., a zatem dopiero po otrzymaniu informacji o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie jest czynnością podlegającą odrębnemu zaskarżeniu do sądu. Zasadność pozostawienia podania bez rozpoznania strona może kwestionować w drodze skargi na bezczynność organu. Ocena zasadności skargi na bezczynność wymaga kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania. WSA wskazał na treść art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 12 ust. 1 u.k.s.e. i podniósł, że w dacie złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego należy udokumentować fakt posiadania zdolności psychicznej i fizycznej, pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika. Sąd podkreślił, że wobec niezawarcia we wniosku skarżącego wszystkich wymaganych dokumentów, organ wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia dostrzeżonych braków, poprzez nadesłanie zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika. Z akt sprawy wynika, że skarżący braku tego nie usunął, bowiem przesłał jedynie orzeczenie lekarskie z [...] marca 2016 r., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na określonym stanowisku, które jednak nie spełniało wymogu art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. Sąd przypomniał, że wprawdzie w dniu [...] kwietnia 2016 r. strona nadesłała zaświadczenie zgodne z powołanym przepisem, jednakże czynności tej dokonano już po otrzymaniu informacji o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, w związku z czym była ona bezskuteczna.

W ocenie Sądu I instancji, wobec nienadesłania wraz z wnioskiem stosownego zaświadczenia lekarza medycyny pracy o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, pomimo wezwania do usunięcia dostrzeżonego w tym zakresie braku, organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. WSA podkreślił, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żadnych czynności. Konieczne jest zawiadomienie strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, Minister wobec dostrzeżonego braku pismem z [...] kwietnia 2016 r. zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Sąd I instancji podkreślił, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku organ nie załatwił w określonej prawem formie i czasie, sprawy, co do której był właściwy i kompetentny. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. W rozpoznawanej sprawie wniosek pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie zauważonego przez organ braku formalnego, w związku z czym nie można skutecznie postawić Ministrowi Sprawiedliwości zarzutu w zakresie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. WSA nadmienił ponadto, że nadesłanie zaświadczenia lekarza medycyny pracy, do którego przesłania skarżący był zobowiązany, nastąpiło już po dniu pozostawienia wniosku bez rozpoznania i w związku z tym nie mogło odnieść skutku w postaci rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. M., zaskarżając wyrok w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie:

- prawa procesowego, tj. naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. Powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), poprzez zaakceptowanie prze sąd jako prawidłowego pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania w sytuacji, kiedy skarżący uzupełnił braki formalne w przewidzianym terminie;

- prawa procesowego, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób nieodpowiadający wymaganiom ustawy, tj. poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz zbyt ogólnikowe uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez zbyt ogólną wypowiedź Sądu I instancji w kwestii stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia;

- prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e., tj. poprzez błędne uznanie, że złożone przez skarżącego orzeczenie lekarskie nie spełnia przesłanek wymienionych art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. oraz niedostrzeżenie przez WSA, że wymieniony przepis nie wprowadza kryteriów co do formy i co do treści orzeczenia lekarskiego o zdolności do wykonywania zawodu komornika.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania - art. 64 § 2 k.p.a. i art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. oraz wadliwego skonstruowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czyli naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy Minister Sprawiedliwości pozostawał w bezczynności, pozostawiając bez rozpoznania wniosek G. M. o powołanie na stanowisko komornika sądowego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Przyjmując stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, należało zbadać, czy organ zasadnie wezwał do uzupełnienia podania o powołanie na stanowisko komornika o żądane dokumenty.

W ocenie NSA Minister Sprawiedliwości miał prawo wezwać do uzupełnienia wniosku o powołanie na stanowisko komornika o dokument potwierdzający okoliczność wskazaną w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e.

Warunkiem o powołania na stanowisko komornika jest bowiem posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie obowiązków komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy, a zgodnie z art. 12 ust. 1 u.k.s.e. do wniosku o powołanie należy złożyć dokumenty potwierdzające spełnianie przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e. Kandydat na stanowisko komornika musi być zdolny do pełnienia swych obowiązków (Jakub Stelina, Komentarz do art.10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w: J. Świeczkowski (red.), Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji. Komentarz, LEX 2012). Natomiast treść przesłanego w odpowiedzi na wezwanie Ministra orzeczenia lekarskiego z [...] marca 2016 r. nr [...], stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na określonym stanowisku nie odpowiada treści wezwania Ministra oraz treści wymogów wskazanych w wyżej wymienionym przepisie. Wyraźne brzmienie art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e przeczy dodatkowo wywodom kasatora, że przepis ten nie wprowadza kryteriów co do formy i co do treści orzeczenia lekarskiego o zdolności do wykonywania zawodu komornika. Wskazana regulacja wyraźnie bowiem wskazuje na treść takiego orzeczenia oraz na wymogi dotyczące lekarza, który może je wydać.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł badać czy przekazanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego z [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcie pracy na określonym stanowisku było w istocie wystarczające dla uznania, że posiada on zdolność fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków komornika, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zwłaszcza w uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego, skarżący odwołuje się do poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie, kwestionując okoliczności faktyczne i ustalony stan faktyczny w sprawie. Jednak tego rodzaju argumentacja wymaga postawienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczących ustalenia przez sąd i organ stanu faktycznego. Ustalenia faktyczne organu i ich ocena dokonana przez Sąd I instancji nie mogą być bowiem podważane przez zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię. Przyjęty jako podstawa zastosowania prawa materialnego stan faktyczny sprawy jest wynikiem postępowania dowodowego, przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym, czyli zastosowania w tym postępowaniu przepisów procedury administracyjnej, które to ustalenia są przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji.

Konkludując należy zatem ponownie podkreślić, iż zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Powoduje to, że niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W konsekwencji należy przyjąć, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albowiem wobec braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania , nie został on podważony. Zarzut kasacyjny wadliwego zastosowania przepisu prawa materialnego ze względu na błędnie ustalony stan faktyczny, bez powiązania go z przepisami służącymi temu ustaleniu, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - związanemu podstawami skargi kasacyjnej - na jego skontrolowanie (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016r. sygn. akt II GSK 315/15).

W wobec powyższego w ocenie NSA należy przyjąć, iż Sąd I instancji zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodziła bezczynność organu. Minister Sprawiedliwości bowiem – wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej – w terminie zajął się złożonym wnioskiem o powołanie na stanowisko komornika sądowego. W wyniku wstępnego badania wniosku organ stwierdził, że podanie to jest obarczone brakami, więc wezwał G. M. do ich uzupełnienia. Wobec stwierdzenia, że skarżący nie przesłał wszystkich żądanych dokumentów, organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem NSA, powyższe stanowiło jedyne rozstrzygnięcie, jakie organ mógł podjąć w tym stanie sprawy. Skoro zaś Minister Sprawiedliwości po wstępnej kontroli wniosku zasadnie uznał, że jego braki formalne nie zostały uzupełnione, to nie można uznać, że pozostawał w bezczynności. Wobec tego NSA uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. Sąd I instancji zbadał bowiem sprawę w całokształcie i prawidłowo uznał, że w sprawie nie zachodziła bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia przez organ administracji art. 268a k.p.a.

Wątpliwości kasatora w tym zakresie opierają się na fakcie, że wymienione wyżej pismo w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpoznania wydał z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości Zastępca Dyrektora Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji, będący sędzią delegowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości. W tym miejscu należy zaznaczyć, że jak to wyjaśniono w odpowiedzi na skargę kasacyjną zgodnie z § 11 ust. 1 Regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości będącego załącznikiem do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2015 r., Nr 59/15/BOF dyrektor lub zastępca dyrektora właściwego departamentu jest upoważniony do podpisywania tego typu pism. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony już wielokrotnie w orzecznictwie pogląd, iż wskazane wyżej upoważnienie jest na gruncie postępowania administracyjnego prawnie dopuszczalne (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2011 r., I OSK 378/11, LEX nr 965924).

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że delegowanie sędziego do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości (na podstawie art. 77 § 1 pkt 2 p.u.s.p.) nie wyklucza możliwości upoważnienia takiej osoby do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, czy podejmowania innych czynności w postępowaniu administracyjnym w imieniu Ministra Sprawiedliwości (na podstawie art. 268a k.p.a.).

Po pierwsze, pojęcie "czynności administracyjnych", zawarte w art. 77 § 1 pkt 2 p.u.s.p., obejmuje wszelkie czynności, do których wykonywania są upoważnieni pracownicy organu, do którego sędzia został delegowany. Wbrew temu, co sugeruje skarżący, nie można tego pojęcia zawęzić do czynności z zakresu tzw. administracji sądowej, związanych z nadzorem Ministra Sprawiedliwości nad działalnością administracyjną sądów. Potwierdzeniem tej tezy jest m.in. to, że wymieniony przepis umożliwia delegowanie sędziego nie tylko do samego Ministerstwa Sprawiedliwości, lecz również do innej jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub nadzorowanej przez tego Ministra.

Po drugie, termin "pracownicy", którym posługuje się art. 268a k.p.a., nie powinien być rozumiany wyłącznie przez odwołanie się do stosunku prawnego regulowanego Kodeksem pracy. W tym przepisie chodzi o wszelkie osoby, które znajdują się względem organu w relacji podległości służbowej i podporządkowania hierarchicznego, niezależnie od tego, czy te relacje są oparte na stosunku pracy. Może to być również innego typu stosunek publicznoprawny, np. stosunek wynikający z delegacji sędziego do Ministerstwa Sprawiedliwości na podstawie art. 77 § 1 pkt 2 p.u.s.p. (por. wyrok NSA z 29 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1012/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.