Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2605/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 129  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] znak:[...], którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] odmawiającej Jerzemu Kaczyńskiemu potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez R.K. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy ul. [...] w [...], powiat [...], województwo [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] odmówił J.K. (zwanemu dalej skarżącym) potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez R. K. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy ul. [...] w [...], powiat [...], województwo [...].

Przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi do doręczeń w kraju w dniu [...].

Skarżący przy piśmie z dnia [...] (nadanym w [...] placówce pocztowej dnia [...], nr przesyłki [...]), skierowanym do Wojewody [...] załączył dokumenty uzupełniające wniosek.

W piśmie z dnia [...] Wojewoda [...] poinformował skarżącego za pośrednictwem pełnomocnika do doręczeń, że dokumenty przesłane wraz z pismem z dnia [...] zostały dołączone do akt sprawy, jednakże pozostają one bez wpływu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...]. Decyzja ta ze względu na brak wniesienia od niej odwołania stała się ostateczna.

Następnie skarżący pismem nadanym w szwedzkiej placówce pocztowej dnia [...] (data stempla), nr przesyłki [...], wniósł do Ministra Skarbu Państwa za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji.

Minister Skarbu Państwa zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Minister wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi do doręczeń w kraju w dniu [...], a więc termin do wniesienia odwołania upływał z końcem dnia [...].

Organ podniósł, że skarżący odwołanie od ww. decyzji nadał w placówce pocztowej w S. w dniu [...], natomiast przesyłka zawierająca ww. odwołanie wpłynęła do polskiego operatora publicznego w dniu [...]. Organ powołał się tutaj na informację uzyskaną ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. usługi "Śledzenie przesyłek".

W tym miejscu organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1101/07, z którego wynika, iż jeśli pismo zostało nadane w zagranicznym urzędzie pocztowym, termin jego wniesienia należy uznać za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo to zostało przekazane polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Zadania operatora publicznego w Polsce zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowego (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.) realizuje Poczta Polska.

Organ podniósł, że datę przekazania odwołania polskiej placówce pocztowej operatora publicznego należało uznać za datę wniesienia odwołania.

Z tego względu organ stwierdził, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego wniesienia.

Minister dodatkowo zauważył, że nawet w razie zakwalifikowania pisma skarżącego z dnia [...] skierowanego do Wojewody [...] (zawierającego dokumenty uzupełniające wniosek), jako odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nie miałoby to wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ pismo to przekazano Poczcie Polskiej w dniu [...], czyli po upływie terminu do wniesienia odwołania wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. Organ wskazał również, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K.

Skarżący podniósł, iż mieszka w S., a list polecony zawierający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] został odebrany przez jego pełnomocnika do doręczeń w kraju. Z tego względu zapoznał się z treścią decyzji kilka dni później. Skarżący wskazał, że zachowanie 14-dniowego terminu byłoby możliwe, gdyby miał przesłać tylko list, ale organ wezwał go także do dołączenia w bardzo krótkim czasie dokumentów dotyczących postępowania spadkowego po zmarłym ojcu oraz matce. Dodał, że dokumenty te musiały zostać zaopatrzone klauzulą Apostille i miały zostać przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Z tego względu, termin do wniesienia odwołania wskazany w decyzji Wojewody Śląskiego był nierealny i nie możliwy do zachowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). zwanej dalej k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne. Trafnie zatem wskazał Minister Skarbu Państwa, że przepis ten nakłada na organ odwoławczy obowiązek zbadania, czy wniesione przez stronę odwołanie zostało złożone w terminie ustawowym, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa, tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...], została doręczona ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń w kraju w dniu [...] (zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a.), a więc termin do wniesienia odwołania jak słuszne zauważył organ mijał z dniem [...].

Jak wynika bezspornie z akt sprawy skarżący pismem nadanym w [...] placówce pocztowej dnia [...] (data stempla), nr przesyłki [...], wniósł do Ministra Skarbu Państwa za pośrednictwem Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji. Jak ustalił organ powołując się na informację uzyskaną ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. usługi "Śledzenie przesyłek", przesyłka zawierająca ww. odwołanie wpłynęła do polskiego operatora publicznego w dniu [...], a więc prawie po półtora miesiąca od daty doręczenia decyzji z dnia[...].

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 i 3 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Z brzmienia cytowanego wyżej przepisu należy wnosić, że data nadania pisma w zagranicznym urzędzie pocztowym nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy zachowany został termin do złożenia tego pisma.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, również na gruncie art. 57 § 5 k.p.a. należy za datę wniesienia pisma nadanego w zagranicznym urzędzie pocztowym uznać datę przekazania tej przesyłki polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.) obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego, w tym m.in. doręczania przesyłek w obrocie zagranicznym, powierzony został Poczcie Polskiej.

Organ również ma słuszność twierdząc, iż gdyby nawet zakwalifikować pismo skarżącego z dnia [...] skierowane do Wojewody [...] (zawierającego dokumenty uzupełniające wniosek), jako odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nie miałoby to wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ pismo to przekazano Poczcie Polskiej w dniu [...]. (informacja uzyskana ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. usługi "Śledzenie przesyłek"), czyli po upływie terminu do wniesienia odwołania, upływającym w dniu [...].

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a zatem nie istnieje możliwość jego przedłużenia, jak i skrócenia. Strona która uchybiła terminowi może jedynie zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybiła. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego zobowiązania przez organ do nadesłania dokumentów dotyczących postępowania spadkowego po zmarłym ojcu oraz matce stwierdzić należy, iż po wydaniu decyzji z dnia [...] organ nie wzywał skarżącego do nadesłania jakichkolwiek dokumentów. Natomiast z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] wynika, że przyczyną odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez R.K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej było nieudowodnienie przez skarżącego statusu spadkobiercy właściciela pozostawionej nieruchomości poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo aktu poświadczenia dziedziczenia. Organ stwierdził także, że przedłożony przez skarżącego spis inwentarza z [...] zarejestrowany w Sądzie Rejonowym w [...] nie może zostać przyjęty jako dowód potwierdzający, że skarżący należy do kręgu spadkobierców R. K., a ponadto nie został on opatrzony klauzulą Apostille.

Z akt sprawy wynika także, że skarżący został wezwany przez Wojewodę [...] do uzupełnienia wniosku w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez R.K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w W. pismem z dnia [...]. Wobec nieuzupełnienia o dokumenty, o których była mowa w wezwaniu z dnia [...] skarżący pismem z dnia [...] został ponownie wezwany przez organ do ich uzupełnienia. Stwierdzić zatem należy, iż zarzut zbyt krótkiego terminu na nadesłania dokumentów do których wezwał skarżącego organ nie mógł zostać również uwzględniony, gdyż od [...] skarżący miał czas na uzupełnienie wniosku o stosowne dokumenty, w tym prawomocne postanowienia sądowe stwierdzające nabycie spadku albo notarialne akty poświadczenia dziedziczenia po R. K.

Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny przez Ministra Skarbu Państwa w zaskarżonym postanowieniu było to, czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu ustawowego, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa. Taka ocena została dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, a skoro – obiektywnie rzecz biorąc – termin do wniesienia odwołania został przez skarżącego przekroczony, to Minister prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.