Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 220/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 35  par. 1,  art. 58  par. 1  pkt 3,  art. 50  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Z. P., J. S., H. S., W. L, Z. B., U. S, S. K., C. S., W. S., D.S., M.S, T. L. i K. L. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie zapewnienia bezpłatnego transportu dzieci do szkoły 1. oddala skargę wniesiona przez Z. P. w imieniu własnym; 2. odrzuca skargę wniesioną przez Z. P. - jako pełnomocnika J. S., H. S., W. L, Z. B., U. S, S. K., C. S., W. S., D.S, M. S., T. L. i K. L.


UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2009 r. Z. P. działając jako pełnomocnik "rodziców z W. i G. ", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy S. w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zapewnienia przez Gminę S. bezpłatnego transportu do szkoły uczniów zamieszkałych w W. i G. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 13 czerwca 2008 r. działając jako pełnomocnik mieszkańców, zwrócił się do organu o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie niewykonywania przez Gminę S. ustawowego obowiązku dowozu uczniów zamieszkałych w W. i G. do szkoły. Do chwili obecnej nie otrzymał w tej sprawie decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Organ wskazał, że Gmina S. od 1 września 2008 r. zorganizowała własnym staraniem i na swój koszt dowóz uprawnionych uczniów zamieszkałych we wsiach W. i G. do siedziby szkoły, o czym powiadomiony został wizytator Kuratorium Oświaty w W.

Ponadto w ocenie organu, Z. P. nie jest należycie umocowany przez rodziców lub opiekunów prawnych do występowania w ich imieniu. Już na etapie postępowania administracyjnego W. S., M. S. i K. L. złożyli oświadczenia, że nie składali podpisów pod pełnomocnictwem z dnia 2 kwietnia 2008 r., którym legitymował się Z. P.

W związku z brakiem pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania "rodziców z W. i G." – których jak wskazał Z. P. jest pełnomocnikiem, pismem z dnia 16 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Z. P. do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie w czyim imieniu złożył skargę oraz do nadesłania stosownych pełnomocnictw. Jednocześnie pouczono stronę o treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi Z. P. przesłał kopię pełnomocnictwa z dnia 2 kwietnia 2008 r. złożoną w postępowaniu administracyjnym oświadczając, że jego oryginał znajduje się w aktach sprawy.

Zarządzeniem z dnia 2 października 2009 r. Sąd ponownie wezwał Z. P. do sprecyzowania, czy skargę wniósł jedynie w imieniu osób podpisanych pod pełnomocnictwem, czy również w imieniu własnym.

W dniu 13 października 2009 r. Z. P. wskazał, że skargę wniósł w imieniu własnym oraz rodziców dzieci. W związku z tym oświadczeniem Sąd przyjął, że przedmiotowa skarga wniesiona została przez Z. P. oraz osoby, których nazwiska widnieją pod pełnomocnictwem czyli J. S., H. S., W. L., Z. B., U. S., S. K., C. S., W. S. , D. S., M. S., T. L. i K. L. i zarządzeniem z dnia 17 listopada 2009 r. wezwał Z. P. do nadesłania pełnomocnictw procesowych do reprezentowania ww. osób w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Z. P. wskazał, że udzielone mu w dniu 2 kwietnia 2008r. pełnomocnictwo upoważnia go do reprezentowania wymienionych w nim osób wobec gminy S. oraz innych organów i instytucji, do których zalicza się również sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę wniesioną osobiście przez Z. P., w pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu podniesionym na rozprawie, skarżący wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa pismami złożonymi w organie w dniach 7 sierpnia 2008 r. oraz 16 marca 2009 r., w związku z czym skarga Z. P. nie może podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ppsa.

Zgodnie z art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Podstawowym zagadnieniem, jakie należało rozpatrzyć w niniejszej sprawie jest kwestia legitymacji skargowej strony skarżącej. Tylko bowiem istnienie tej legitymacji umożliwia Sądowi rozpatrywanie zarzutów wniesionej skargi. Brak legitymacji prowadzić musi do oddalenia skargi i do pominięcia w rozważaniu Sądu wszelkich elementów merytorycznych sprawy.

Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku miedzy sferą indywidualną praw i obowiązków wnoszącego skargę do Sądu, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zatem interes prawny wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.

W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej zorganizowania transportu dzieci do szkoły. Skarżący Z. P. nie wykazał jednak w czym tkwi naruszenie jego interesu prawnego w kontekście obowiązku wynikającego z przepisu art. ust. 17 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 Nr 256 poz.2572). Wykazanie interesu prawnego ma polegać na wskazaniu normy prawnej z której wywodzi się istnienie naruszonego interesu prawnego skarżącego, nie zaś interesu innych osób.

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika brak jakichkolwiek podstaw dla uznania, że skarżący Z. P. ma interes prawny we wniesieniu takiej skargi. W przedmiotowej sprawie skarżący w ogóle nie wykazał, że jest rodzicem dziecka uczęszczającego do szkoły podstawowej lub gimnazjum na terenie Gminy S., które mieszkałoby w odległości dalszej niż odległości wymienione w art. 17 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Fakt ten wynika również z oświadczenia pełnomocnika organu, który na rozprawie wskazał, że zgodnie z posiadaną wiedzą Z. P. nie posiada dzieci, które uczęszczałyby do szkoły na terenie Gminy S. W związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać, że skarżący w imieniu własnym może występować ze skargą na bezczynność Wójta, ponieważ bezpośrednio sprawa dowozu dzieci do szkody w ogóle go nie dotyczy.

Zdaniem Sądu, chęć działania w imieniu ogółu czy też dla dobra społecznego, nie może być podstawą do wywodzenia z tego swojego interesu prawnego, a w szczególności do budowania na tym legitymacji do wniesienia skargi.

Odnośnie odrzucenia skargi J. S., H. S., W. L., Z. B., U. S., S. K., C. S., W. S. , D. S., M. S., T. L. i K. L. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ppsa., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Jak wynika z akt sprawy Z. P. , pomimo prawidłowego doręczenia mu wezwania Sądu nie nadesłał wymaganych pełnomocnictw procesowych do reprezentowania ww. osób. Wbrew twierdzeniom Z. P. z treści znajdującego się w aktach pełnomocnictwa nie wynika, aby został on umocowany do działania w imieniu wskazanych w nim osób w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ponadto zgodnie z art. 35 § 1 ppsa pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z. P. , jak wynika z akt sprawy nie spełnia żadnej z powyższych przesłanek i nie mógł być pełnomocnikiem wskazanych powyżej skarżących.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę Z. P., zaś skargę pozostałych wyższej wymienionych skarżących odrzucił stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i orzekł jak w sentencji.