Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 612/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 2, ust. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
article: art. 1 pkt 26, art. 21
journal: Dz.U. 2018 poz 1039
law: Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw
article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Anna Strzelec, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg J. W. oraz R. M. i Ś. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz J. W. kwotę [...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 28 maja 2019 r., nr [...] o nałożeniu na przewoźnika J. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" J. W., kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu 16 kwietnia 2018 r. funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów o nr rej. [...], przewożącego wg zgłoszenia [...] benzynę bezołowiową o kodzie CN 2710 w ilości 70181 oraz olej napędowy o kodzie CN 2710 w ilości 24457 litrów. Kontrolę przeprowadzono pod kątem zgodności danych zawartych w wyżej wymienionym zgłoszeniu z danymi zawartymi w dokumentach okazanych przez kierującego. Kierowca do kontroli okazał m.in. dowody rejestracyjne, prawo jazdy, wypis nr 0001 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dowód wydania [...], wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Z powyższych dokumentów wynikało, że podmiotem wysyłającym był P. S.A. w P., odbiorcą był Z. Sp. z o.o. w Z., a przewoźnikiem był J. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" J. W. (dalej jako "skarżący").

W wyniku kontroli zgłoszenia i dokumentów towarzyszących ustalono, że przewoźnik w zgłoszeniu SENT zgłosił dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, tj. wpisał w polu "numer zezwolenia drogowego" [...], która to licencja posiadała termin ważności do dnia 18 stycznia 2018 r.

Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr [...]

Decyzją z dnia 28 maja 2019 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych w związku z naruszeniem obowiązku nałożonego przepisami ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. 2018 r., poz. 2332 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT"). Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

W piśmie z dnia 1 sierpnia 2019 r. R. P. oświadczył, że wstępuje do toczącego się postępowania w przedmiocie odwołania złożonego przez skarżącego od decyzji organu I instancji, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 1 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o R. P. (Dz. U. z 2018 r., poz. 648).

Decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy SENT, systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN: 2207 nieoznaczonych znakami akcyzy, 2707, 2710, 2905, 2917, 3403, 3811, 3814 zawierających alkohol etylowy, 3820 zawierających alkohol etylowy, 3824 oraz 3826, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów.

Organ II instancji stwierdził, że przewożony w rozpoznawanej sprawie towar: benzyna i olej napędowy o kodzie CN 2710 powodował, że przewóz towaru podlegał systemowi monitorowania drogowego. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że skarżący przed rozpoczęciem przewozu nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 4 ustawy SENT i w konsekwencji wykonywał przewóz towarów na podstawie zgłoszenia, w którym dane były niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ w zgłoszeniu SENT został wpisany numer licencji, której termin ważności był określony do dnia 18 stycznia 2018 r.

Z tej przyczyny organ odwoławczy za prawidłowe uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT.

Organ odwoławczy podkreślił, że aktualizacja danych w zgłoszeniu w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości podczas przeprowadzonej kontroli, nie zmienia faktu, że w trakcie kontroli zgłoszenie było uzupełnione o niewłaściwe dane, co skutkowało nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej.

Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy SENT i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W ocenie organu skarżący nie wykazał i nie udokumentował ważnego interesu przewoźnika utożsamianego z wyjątkową sytuacją.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut podniesiony zarówno przez skarżącego jak i R. P., co do możliwości zastosowania w sprawie art. 30 ust. 4 ustawy.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039, dalej jako "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie z dniem 14 czerwca 2018 r., do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się.

Organ odwoławczy stwierdził, że przypadki, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy dotyczą postępowań podatkowych, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, w trakcie której stwierdzono naruszenia podlegające karze pieniężnej zgodnie z ustawą. Natomiast w przedmiotowej sprawie wskazana niezgodność ze stanem faktycznym została ujawniona w trakcie kontroli przewozu towaru, tzw. kontroli drogowej. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 12 ustawy zmieniającej oraz przepis art. 30 ust. 4 ustawy SENT, ponieważ nie obejmuje swoim zakresem kontroli przewozu towarów.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wnieśli skarżący oraz R. P..

J. W. w skardze zarzucił naruszenie:

- art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.), polegające na dokonaniu oceny dowodów w sposób niewszechstronny oraz wydaniu decyzji z pominięciem szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na niewskazaniu z jakiego powodu organ odmówił wiarygodności wyciągowi z podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez pozwanego od 1 stycznia do 30 kwietnia 2019 roku;

- art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej;

- art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, polegające na nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej podczas gdy istniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia tej kary.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

R. P. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w całości. Zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 24 ust. 3 ustawy SENT, poprzez jego nie zastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; pominięcie, że zarówno zasada sprawiedliwości jak również zasada zaufania do organów państwa składają się na pojęcie "interesu publicznego", o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 24 ust. 1a ustawy SENT, poprzez jego nie zastosowanie na skutek nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., nr 1039, dalej: Prawo przedsiębiorców), poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nałożenie na skarżącego kary, co stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności określoną w ww. przepisie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy SENT oraz w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców poprzez uzasadnienie decyzji w formie skopiowania obszernych fragmentów uzasadnienia decyzji I Instancji, co narusza zasadę wyrażoną w Ordynacji podatkowej i Prawie przedsiębiorców, że organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej/organów podatkowych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5. naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 12 Prawa przedsiębiorców, poprzez niepodjęcie przez organ z urzędu wszelkich działań mających na celu rozważanie zasadności odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary na podstawie przesłanki interesu publicznego, co pozostaje w sprzeczności z zasadą zaufania, zasadą prawdy obiektywnej oraz dowodzi skrajnie jednostronnego, tendencyjnego, wybiórczego i wyraźnie profiskalnego prowadzenia postępowania podatkowego, nastawionego wyłącznie na udowodnienie z góry przyjętej przez organ tezy, że w sprawie nie wystąpiły szczególne względy przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary na skarżącego na podstawie art. 24 ust 3 ustawy SENT, w sytuacji gdy zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności równego traktowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że analogicznymi uchybieniami dotknięta jest również decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.").

Istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez organy przepisów ustawy SENT dotyczących nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Przepis art. 3 ust. 1 ustawy SENT stanowi, że system monitorowania przewozu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN: 2207 nieoznaczonych znakami akcyzy, 2707, 2710, 2905, 2917, 3403, 3811, 3814 zawierających alkohol etylowy, 3820 zawierających alkohol etylowy, 3824, 3826 - jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów (art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. a-k ustawy SENT).

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Z art. 5 ust. 4 ustawy SENT wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o:

1) dane przewoźnika obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę,

b) adres zamieszkania albo siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej;

3) numery rejestracyjne środka transportu;

4) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru;

5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane;

7) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju;

8) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący wykonywał przewóz towarów objętych pozycją CN 2710 – oleju napędowego E. oraz benzyny bezołowiowej E. na podstawie zgłoszenia przewozu towarów [...] Podmiotem wysyłającym był P. S.A., a odbiorcą Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.. W wyniku kontroli zgłoszenia i dokumentów ustalono, że w wyżej wymienionym zgłoszeniu SENT w polu "numer zezwolenia drogowego" wpisano numer licencji [...], ważnej do dnia 18 stycznia 2018 r. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis nr 0001 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, ważnej do dnia 27 stycznia 2055 r. Powyższe organy uznały za naruszenie polegające na zgłoszeniu danych niezgodnie ze stanem faktycznym i w konsekwencji nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT.

W tym miejscu podnieść należy, że w myśl art. 26 ust. 5 ustawy SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy jest obowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powinno to obejmować zwłaszcza koncentrację materiału dowodowego oraz jego ocenę w kontekście ustalonych przesłanek norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle więc zasady przewidzianej tym przepisem organy podatkowe generalnie nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj. z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z przepisami art. 24 ust. 1 pkt 2, ust. 1a ustawy SENT.

Przepis art. 24 ust. 1a ustawy SENT stanowi, że w przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2 000 zł.

Powołany przepis został dodany do ustawy SENT przepisem art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039, dalej jako "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 21 ustawy zmieniającej, weszła ona w życie w dniu 14 czerwca 2018 r. (kontrola w niniejszej sprawie miała miejsce w dniu 16 kwietnia 2018 r., a postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 28 marca 2019 r.).

Z akt sprawy wynika, że organ nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych w celu ewentualnego zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy SENT i nie wykazał, że wystąpiły przesłanki do pominięcia art. 24 ust. 1a ustawy SENT. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej w swojej decyzji stwierdził jedynie, że "nie jest uprawniony do oceny popełnionej omyłki przez przewoźnika". Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji niezasadnie uchylił się od oceny zgromadzonego materiału dowodowego i poczynienia ustaleń w zakresie tego czy ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu popełnionego przez przewoźnika przy wypełnianiu zgłoszenia. Niewątpliwie tego rodzaju analiza była konieczna, z uwagi na treść przepisu art. 24 ust. 1a ustawy SENT . Ponadto, jak słusznie podniósł w skardze R. P., ustalenie czy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, czy podatek akcyzowy oraz należny podatek VAT zostały wpłacone przez podmiot wysyłający, czy ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, ma istotny wpływ na wynik sprawy i ustalenie wysokości kary pieniężnej. Należy bowiem zauważyć, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd jest konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego na okoliczność wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 24 ust. 1a, bowiem kwestia kwalifikacji wystąpienia nieprawidłowości w zgłoszonych danych innych niż dotyczące towaru w zgłoszeniu przewozu towarów, nie jest zamknięta i powinna być ponownie oceniona po kompletnym zebraniu materiału dowodowego przez organ. Nie sposób wykluczyć, że nawet jeśli wystąpiły przesłanki do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, to z uwagi na brak stosownych ustaleń faktycznych dotyczących możliwości zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy SENT, brak było jednoznacznej podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł zamiast potencjalnie możliwej kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł.

Skoro zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania – tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i powierzchowną oraz wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przeto podlegała ona uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Z uwagi na to, że w I instancji nie poczyniono zasadniczych ustaleń, niezbędnych do załatwienia sprawy, konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 135 p.p.s.a.).

Ze względu na wskazaną podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd odstępuje od odniesienia się do pozostałych zarzutów skarg.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składają się: kwota 400 zł tytułem zwrotu wpisu, kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego radcą prawnym, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Ponownie rozpoznając sprawę organy dostosują się do wskazań zawartych w uzasadnieniu oraz ustalą, czy wystąpiły przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej i na jakiej podstawie oraz rozważą, czy nie występują przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w postaci ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego.