Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 74/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 2,
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
article: art. 42 ust. 3, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41 ust. 2 pkt 9, art. 25 ust. 9, art. 39 ust. 3,
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2012r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia st. sierżanta J. J. ze służby w Policji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny:

Rozkazem personalnym nr 116/2010 z dnia 1 października 2010r. Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 39 ust. 1, art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa, oraz przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029) zawiesił st. sierżanta J. J. w czynnościach służbowych na okres od 4 października 2010r. do 3 stycznia 2011r. wskazując, że przeciwko w/w Prokuratura Okręgowa wszczęła śledztwo. Policjantowi przedstawiono 40 zarzutów z art. 228 § 3 kk i art. 231 § 2 kk tj. popełnienia przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy przedłużył J. J. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 4 stycznia 2011r. do czasu ukończenia postępowania karnego uznając, że stawiane policjantowi zarzuty popełnienia 40 przestępstw dotyczących przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa oraz niedopełnienie obowiązków służbowych uniemożliwiają dalsze pełnienie przez niego służby i godzą w autorytet Policji. Powyższe rozstrzygnięcie wobec nie złożenia odwołania stało się ostateczne.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 27 października 2011r działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił st. sierżanta J. J. ze służby w Policji, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podniesiono, że nastąpił upływ 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nadal toczy się postępowanie karne stanowiące podstawę jego zawieszenia, nadto waga postawionych zarzutów uniemożliwia policjantowi wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, a długotrwała nieobecność w służbie negatywnie wpływa na organizację pracy w jednostce.

W odwołaniu J. J. zarzucił podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy poprzez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia policjanta ze służby;

- art. 7, 77, 80 kpa poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego i podjęcie rozstrzygnięcia nieznajdującego uzasadnienia w istniejącym materiale dowodowym;

- art. 107 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na poznanie motywów, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

- art. 108 § 1 kpa poprzez bezpodstawne nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności.

Rozpoznając odwołanie Komendant Wojewódzki Policji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ II instancji przytoczył brzmienie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy stwierdzając, że przepis ten ma charakter uznaniowy. Służy zapewnieniu ochrony zatrudnienia policjantowi przez okres 12 miesięcy od zawieszenia w czynnościach służbowych, po upływie którego pracodawca zagrożony faktem długotrwałej nieobecności funkcjonariusza, jeżeli powoduje ona dezorganizację pracy – jest uprawniony do zwolnienia policjanta ze służby. Specyfika służby w Policji powoduje, że przełożony funkcjonariusza ocenia możliwości dalszego pozostawienia go w służbie przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego zespołu ludzi oraz interesu służby. Fakt pozostawania policjanta przez dłuższy czas poza służbą powoduje konieczność wprowadzenia zmian organizacji pracy jednostki tj. organizowania zastępstw w grafikach służb, generuje nadgodziny dla innych funkcjonariuszy i blokuje etat policyjny w Wydziale Ruchu Drogowego. W danej sprawie niepewność toczącego się postępowania karnego przeciwko policjantowi oraz jego nieprzewidywalność w czasie uniemożliwiają mianowanie innego funkcjonariusza na jego stanowisko i przejęcie zadań. Każdy policjant powinien działać zgodnie z prawem, wykazywać się nieposzlakowaną opinią i być wzorem dla młodszych stażem i wiekiem kolegów.

Organ II instancji w całości podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego Policji w [...] odnośnie wystąpienia przesłanek określonych przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy. Wskazał, że zagadnienie domniemania niewinności nie dotyczy zagadnienia istotnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, w którym to postępowaniu ocenie podlega kwestia ustania stosunku służbowego policjanta, nie podlega zaś ocenie jego wina. Z tej przyczyny zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podkreślono, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy, organ nie jest uprawniony do badania zasadności postawionych policjantowi w postępowaniu karnym zarzutów, ani wpływu na tok jego prowadzenia. Nieistotnym jest także fakt, iż skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych przestępstw.

Za chybiony organ uznał pogląd, że ukształtowanie w prawomocnej decyzji okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego stanowi swoistą promesę pełniącą funkcję ochronną, gwarantującą policjantowi pełnienie służby dopóki nie zostanie z niej zwolniony. W ocenie organu podniesione okoliczności pozostają bez wpływu na wypełnienie przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami i regułami kodeksu postępowania administracyjnego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na uznanie, iż dalsza służba w Policji funkcjonariusza pozostającego pod zarzutem popełnienia 40 przestępstw o znacznym ciężarze gatunkowym, przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych skutkujące uniemożliwieniem wykonywania zadań przypisanych służbie, nie leży w interesie społecznym i przemawia za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji.

Uzasadniając nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnego rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 kpa organ II instancji wskazał, że ważny interes społeczny o którym stanowi powołany przepis w analizowanej sprawie polega na konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżania zaufania społecznego do Policji i jej funkcjonariuszy. Nie budzi wątpliwości, że z aktem oskarżenia przeciwko policjantowi wystąpił do Sądu wysoko wyspecjalizowany organ jakim jest Prokurator, stawiając zarzuty popełnienia przestępstw stanowiących zagrożenie dla dobrego imienia Policji. Dodatkowo podniesiono, że nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, który wyraża się koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który ze względu na postawione mu zarzuty w postępowaniu karnym, nie pełni służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Skargę na rozkaz personalny nr [...] ego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. J. domagając się jego uchylenia oraz poprzedzającego rozkazu personalnego organu I instancji. Skarżący ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy – art. 7, 77 i 80 kpa, art. 107 kpa, 108 § 1 kpa, naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, naruszenia art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r. (Dz.U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie domniemania niewinności. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Zdaniem skarżącego, organ nie wziął pod uwagę okoliczności indywidualnych odnoszących się do jego osoby: sytuacji materialnej, rodzinnej, nienagannej wcześniejszej służby oraz zachowania w służbie i życiu prywatnym. Brak w tym kierunku żadnych ustaleń, podniesione zaś okoliczności przemawiają za słusznym interesem skarżącego i świadczą o bezpodstawnym daniu pierwszeństwa źle rozumianemu interesowi społecznemu. Organ nie przeanalizował w aspekcie art. 39 ust. 3 ustawy, czy nadal istnieją przesłanki przemawiające za zawieszeniem, błędnie przyjmując, że wystarczające jest ustalenie, że postępowanie karne nadal się toczy. Kwestia czy nadal istnieje szczególnie uzasadniony przypadek określony w art. 39 ust. 3 ustawy została bezpodstawnie pominięta.

Organ nie wykazał w sposób dostateczny, iż dalsza służba policjanta naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra w sposób dostateczny. Funkcjonariusze powinni wiedzieć, że dopóki ich wina nie zostanie udowodniona, nie będą podejmować względem nich negatywnych działań. Organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta dezorganizuje pracę jednostki np. jak kształtowała się ilość przeprowadzonych godzin funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego przed zawieszeniem i obecnie. Organ nie wykazał więc za pomocą obiektywnych i przekonujących środków dowodowych, w jaki sposób pojedynczy, zawieszony w czynnościach służbowych policjant, może wpłynąć na interes, funkcjonowanie i morale Policji.

Zdaniem skarżącego wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] przedłużającego okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego prawnie ukształtowało okres zawieszenia i stanowiło gwarancję utrzymania statusu policjanta na czas oznaczony w prawomocnym orzeczeniu. Bezzasadne jest również wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby w dacie, kiedy nie zakończyło się jeszcze postępowanie sądowe w przedmiocie skargi na decyzję o odmowie uchylenia rozkazu personalnego o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Naruszenie konstytucyjnej zasady równości skarżący upatruje w pozostawieniu w służbie osób, którym również postawiono zarzuty i toczy się przeciwko nim postępowanie karne. Organ I instancji nie przedłożył akt postępowania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych tych funkcjonariuszy i nie wskazał jakie przyczyny przemawiały za nieprzedłużaniem im okresu zawieszenia.

Według skarżącego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powinien skonsultować kwestię jego zwolnienia z Zarządem Wojewódzkim Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. ego, a tego nie uczyniono. Zwrócił uwagę, że jego postawa nie miała wpływu na przewlekłość prowadzonego postępowania przygotowawczego i sądowego. Ustawodawca wskazuje na czas trwania podstawy zawieszenia, zatem w bezpośrednim związku pozostaje ocena, czy przyczynił się do przewlekłości postępowania. W tym zakresie brak jest stosownych ustaleń organu.

W ocenie skarżącego do czasu wydania prawomocnego wyroku skazującego, pozostaje zgodnie z wyrażoną w art. 42 ust. 3 konstytucji RP i art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4.11.1950r. zasadą domniemania niewinności, osobą niewinną zarzucanych mu przestępstw. W konsekwencji należy stwierdzić, iż faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu ważnego interesu służby, nie można ustalać na podstawie prowadzonego postępowania karnego nie zakończonego prawomocnym wyrokiem. Samo podejrzenie popełnienia czynu karalnego i wszczęcie postępowania karnego, nie może prowadzić do długotrwałego usunięcia policjanta od pełnienia służby, a następnie jego zwolnienia.

Naruszenie przepisów postępowania polega zdaniem skarżącego na nie przeprowadzeniu właściwego postępowania dowodowego oraz braku uzasadnienia w czym przejawia się interes społeczny i słuszny interes strony, a nadto z jakich względów sprawa nie mogła zostać załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela.

Nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności organy wbrew oczywistej treści art. 108 kpa dokonały wykładni rozszerzającej, za ważny interes społeczny nie można bowiem uznać konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i jej funkcjonariuszy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- cytowanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub też stwierdzenia nieważności.

Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Powołany przepis przewiduje możliwość fakultatywnego zwolnienia policjanta przez przełożonego – i w tym zakresie decyzja pozostawiona swobodnej ocenie organu należy do uznania administracyjnego. Powyższe oznacza, iż decyzja podejmowana przez przełożonego powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego).

Jednocześnie przepis określa kryteria zwalniania ze służby. W wyroku z 9 czerwca 1998 r., sygn. K. 28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kryteria te powinny być ukształtowane w taki sposób, aby wykluczyć wszelką dowolność działania władz publicznych. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy wprowadza dwie przesłanki zwolnienia: upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nie ustanie przyczyn będących podstawą zawieszenia.

Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo przyjął, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zwolnienie policjanta z przyczyny określonej w powołanym wyżej przepisie. Poza sporem pozostaje okoliczność upływu 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych ustalona w oparciu o wydane rozkazy personalne o zawieszeniu i przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych z których wynika, że skarżący został zawieszony z dniem 4 października 2010r. i okres zawieszenia trwał do czasu zwolnienia ze służby w Policji tj. do dnia 16 listopada 2011r.

Zostały również przez organ wykazane okoliczności pozwalające na uznanie, że w dacie wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu st. sierżanta J. J. nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Skarżący nie kwestionuje, że toczy się nadal postępowanie karne w którym zostały postawione policjantowi zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 kk, art. 231 § 2 kk, art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk tj. przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego – stanowiące podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Odnosząc się merytorycznie do zarzutów podniesionych w skardze należy uznać je za bezzasadne.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., albowiem stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego dokonano prawidłowej oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W kontekście przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy, umożliwiających zwolnienie policjanta ze służby, organ nie miał obowiązku dokonania szczegółowej analizy sytuacji materialnej, rodzinnej, zawodowej oraz zachowania w służbie oraz w życiu prywatnym skarżącego. Brak także podstaw do żądania wykazania za pomocą obiektywnych i przekonywujących środków dowodowych, w jaki sposób pojedynczy, zawieszony w czynnościach służbowych policjant, może wpłynąć na interes, funkcjonowanie i morale Policji. Jak już wyżej podniesiono, zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Taka regulacja nakłada na organ obowiązek rozważenia zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony (art. 7 kpa). Z uzasadnienia wynika, że w powyżej wskazanym zakresie organ poczynił stosowne ustalenia faktyczne i dokonał analizy okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czemu dał wyraz w jego treści. Nie budzi wątpliwości, że niepełnienie służby przez dłuższy niż 12 miesięcy okres, zakłóca organizację pracy, za którą odpowiada pracodawca i utrudnia wykonywanie zadań jakie nakłada ustawa o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009r. sygn. akt I OSK 1506/08 podkreślił, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Służba funkcjonariuszy mundurowych ma charakter stosunku publicznoprawnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, służbę w Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Postawienie skarżącemu zarzutów popełnienia 40 przestępstw dotyczących przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa oraz niedopełnienie obowiązków służbowych świadczy o utracie przez policjanta kwalifikacji nieposzlakowanej opinii. Z tych względów przedłużająca się niemożność świadczenia pracy przez policjanta co niewątpliwie wpływa na skuteczność wypełniania ustawowych zadań Policji oraz utrata nieposzlakowanej opinii stanowią uzasadnienie interesu społecznego przemawiającego za jego zwolnieniem. Skarżący za uzasadnieniem słusznego interesu przemawiającego za jego pozostawaniem w służbie przywoływał trudną sytuację materialną, podnoszenie kwalifikacji zawodowych. W rozpoznawanej sprawie ewidentna sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem indywidualnego obywatela nie oznacza, że odmawiając pierwszeństwa argumentacji skarżącego przemawiającej za pozostawieniem policjanta w służbie – organ naruszył granice uznania administracyjnego.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy uzależnia postępowanie administracyjne o zwolnienie policjanta ze służby od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Skoro okres ten upłynął, to bez znaczenia dla zasadności podjętego w tym trybie rozstrzygnięcia jest eksponowany przez skarżącego brak wpływu na toczące się postępowanie karne stanowiące podstawę zawieszenia.

Nie budzi akceptacji Sądu stanowisko skarżącego odnośnie przedwczesności zwolnienia policjanta, przed rozpoznaniem skargi na decyzję o odmowie uchylenia rozkazu personalnego o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Przypomnieć należy, że decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył J. J. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 4 stycznia 2011r. do czasu ukończenia postępowania karnego, zaś decyzją Nr [...] z dnia [...] podjętą w trybie art. 154 § 1 kpa, Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję o odmowie uchylenia tej decyzji. Okoliczność próby wzruszenia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] – nie niweczy waloru ostateczności tej decyzji, a w konsekwencji nie ma wpływu na postępowanie w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na termin określony w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 39 ust. 3 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Oznaczenie w decyzji z dnia [...] terminu przedłużenia J. J. zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego jest powtórzeniem dyspozycji art. 39 ust. 3, stanowiącego podstawę jej wydania i wyłącznie gwarantuje policjantowi, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie będzie dłuższy niż przewidziany w tym przepisie, natomiast nie gwarantuje pozostawania w statusie policjanta ze względu na przesłanki uzasadniające zwolnienie przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku konsultacji z Zarządem Wojewódzkim Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów Województwa. Obowiązek zasięgania opinii przed zwolnieniem policjanta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy nie istnieje, albowiem takiego wymogu przedstawiona regulacja nie wprowadza.

Wbrew wywodom skargi uzasadnienie nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ważnym interesem społecznym, odpowiada prawu. Należy zgodzić się z organem, że w przypadku zwolnienia policjanta ze służby, ważny interes społeczny jest tożsamy z interesem służby. W interesie państwa jak i jego obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, którzy w wyniku postawienia im zarzutów w postępowaniu karnym utracili walor nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby w Policji (art. 25 ust. 1 ustawy) i nie realizują zadań przewidzianych art. 1 ust. 2 ustawy dla Policji, w ramach przydzielonych im wcześniej obowiązków.

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r. (Dz.U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie domniemania niewinności.

Podkreślenia wymaga fakt, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 23 lutego 2010r. sygn. akt K 1/08 Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, iż powołany przepis jest zgodny z art. 2 oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że ocena zgodności z Konstytucją (w tym z art. 42 ust. 3) przepisu zakładającego możliwość fakultatywnego zwolnienia policjanta przez przełożonego ze służby na skutek prowadzenia postępowania karnego lub karnego skarbowego (art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji) stanowiła podstawę orzekania Trybunału. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2 września 2008 r. (sygn. K 35/06, OTK ZU nr 7/A/2008, poz. 120) podniesiono, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności nie oznacza rozciągnięcia na wszystkie procedury ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności postępowania ludzkiego i wymierzenie sankcji. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "nie jest możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby i zakończenia w ten sposób ich stosunku służbowego".

Odnosząc się do art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który przewiduje możliwość fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby przez jego przełożonego w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, a do zawieszenia policjanta - zgodnie z art. 39 ustawy o Policji - dochodzi na skutek prowadzenia postępowania karnego lub karnego skarbowego, Trybunał Konstytucyjny za aktualną uznał zarówno ocenę konstytucyjności, jak i argumentację Trybunału przedstawioną w tym zakresie w sprawie o sygn. K 35/06.

Dokonując oceny legalności art. 41 ust. 2 pkt 9 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że z przepisu tego - postrzeganego w płaszczyźnie prawnej - nie wynikają następstwa natury ściśle jurydycznej dla statusu prawnego osób korzystających z domniemania niewinności, gwarantowanego przez art. 42 ust. 3 Konstytucji.

Nietrafnym jest też zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który statuuje zasadę równości wobec prawa. W przedmiotowym stanie faktycznym rozpatrywana była indywidualna sprawa skarżącego i rozstrzygnięcia dotyczące innych osób nie miały na nią wpływu.

Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.