Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 439/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Agnieszka Foks – Skopińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r. sprawy ze skargi T.B. i .B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia.


UZASADNIENIE

IV SA 439-440/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. i B. B. od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] września 2002 r., ustalającej na wniosek Gminy W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji urządzeń podczyszczających wody deszczowe w dzielnicy [...] W. na części działek nr ew.: [...], [...], [...] z obrębu [...], dz.nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...] i dz. nr ew [...], [...] z obrębu [...]:

- uchyliło zaskarżoną decyzję w części pkt 1 Załącznika nr 1 do ww. decyzji przez wykreślenie z tego punktu zapisu: "[...]" i umorzyło postępowanie I instancji w tym zakresie

- w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż J. B., strona postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zmarła przed wydaniem orzeczenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego spadkobiercy J.B. – T. i B.B. skarżący w niniejszej sprawie, nie mogli zostać uznani za strony postępowania pierwszoinstancyjnego albowiem o śmierci strony organ I instancji dowiedział się dopiero z wniesionego przez nich odwołania od decyzji. Odwołanie to, jak stwierdziło SKO, zostało złożone w terminie do jego wniesienia przez inne strony a jednocześnie skarżący złożyli postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po J.B.. Tym samym, jak stwierdza SKO, skarżący wstąpili w prawa zmarłej i stali się stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Pomimo, iż wyżej wymienieni nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji ich odwołanie należało rozpatrzyć. Ponieważ w załączniku nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2002 r. figuruje zmarła J.B., zapis ten należało uchylić, jako nieprawidłowy w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej a postępowanie I instancji w tym zakresie umorzyć. W pozostałym zakresie uznał organ decyzję z dnia [...] września 2002 r. za prawidłową a odwołanie za niezasadne. Organ uznał m.in., iż nie ma znaczenia w sprawie podniesiona w odwołaniu okoliczność, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ustalono linii rozgraniczających tereny infrastruktury technicznej – tzn. instalacji, co winno być ustalone zgodnie z art.10 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). W ocenie organu strony mogły wnosić o stosowną korektę planu, czego nie uczyniły. Jednocześnie nieuwzględnienie w planie przedmiotowej inwestycji nie oznacza, iż jest ona z planem sprzeczna. Wręcz przeciwnie, mieści się ona w ustaleniach planu dla obszaru o symbolu MU-26. Organ podkreślił jednocześnie, ustosunkowując się do zarzutów skarżących odnośnie bezprawnego planowania inwestycji na ich nieruchomości, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza ich praw właścicielskich. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż nie był upoważniony, do badania celowości zamierzenia inwestycyjnego, czy też modyfikowania wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o co wnosili skarżący.

W skardze na powyższe orzeczenie podnosi się, iż organ odwoławczy nie wykorzystał środków przewidzianych w art.136 k.p.a., przez co nie wyjaśnił meritum sprawy. W szczególności zaniechał ustalenia, co konkretnie ma być przedmiotem planowanej instalacji podczyszczeniowej. Podniesiono także, iż organ nie ustalił, czy inwestycja istotnie musi być prowadzona na tak dużym terenie, wychodząc poza granice ulic i obejmując prywatną działkę. Jednocześnie skarżący wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie albowiem bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić zarówno z przyczyn w niej wymienionych, jak i z innych przyczyn, które Sąd obowiązany był uwzględnić z urzędu. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).

Przede wszystkim za wadliwe należy uznać rozstrzygnięcie organu odwoławczego w części dotyczącej pkt 1 Załącznika nr 1 decyzji Burmistrza Gminy W., polegające na wykreśleniu z tej części decyzji pierwszoinstancyjnej zapisu: "[...]" i umorzeniu postępowania I instancji w tym zakresie. Nie ulega kwestii, iż w dniu wydania orzeczenia I instancji J.B. nie była stroną prowadzonego postępowania administracyjnego. Status ten J.B. - właścicielka nieruchomości objętej terenem inwestycji, utraciła wraz ze śmiercią w dniu [...] lipca 2002 r., tj. przed wydaniem orzeczenia przez organ I instancji (13 września 2002 r.). Pomimo tego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym osobę tę w dalszym ciągu uznawano za stronę, zamieszczając jej dane w załączniku do decyzji i kierując na jej adres zamieszkania odpis orzeczenia. Błędnie przyjął organ odwoławczy, iż powyższą okoliczność można sanować poprzez uchylenie w załączniku do decyzji pierwszoinstancyjnej, pełniącym de facto funkcję rozdzielnika do korespondencji, zapisu z danymi zmarłej i umorzenie w tej części postępowania. Rozważyć bowiem należało, czy decyzja organu I instancji nie jest obarczona wadą polegającą na skierowaniu jej do osoby, nie będącej stroną w sprawie (art.156§1 pkt 4 k.p.a., z zastrzeżeniem, iż co do zasady ustalenie w postępowaniu odwoławczym, iż decyzja pierwszoinstancyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, upoważnia organ odwoławczy wyłącznie do wydania decyzji zgodnie z treścią art. 138 § 2 kpa. - vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2000 r. I SA 344/99 LEX nr 47259), lub też, czy nie zachodzą podstawy do uznania, iż skarżący, będący następcami prawnymi J.B., zostali w sposób przez siebie niezawiniony pozbawieni udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż wbrew art.7 i 77 k.p.a. organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły charakteru inwestycji objętej wnioskiem Gminy W. z dnia [...] marca 2002 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na uchybienie to trafnie zwrócono uwagę w skardze. Pomimo bowiem wyraźnego obowiązku wynikającego z art.41 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.) Gmina C. – inwestor w niniejszej sprawie, nie wskazał we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu charakterystycznych parametrów technicznych planowanej inwestycji. Ograniczono się wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, iż przedmiotem inwestycji są urządzenia podczyszczające wody deszczowe. Podkreślenia wymaga, iż organy orzekające w sprawie zaniechały zobowiązania inwestora do dokonania uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie. W ocenie Sądu odstąpienie od ustalenia w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu charakterystycznych parametrów inwestycji planowanej przez Gminę W. nie tylko narusza wskazany ustawą zakres postępowania wyjaśniającego ale w szczególności utrudnia jednoznaczne stwierdzenie, czy inwestycja wpłynie w jakimkolwiek stopniu na środowisko, czy też nie. Podkreślić należy, iż zgodnie z pkt c Ustaleń Podstawowych dla Obszaru MU-26 Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego Uchwałą Rady. W. Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Warszawskiego Nr 15, poz.184), w obszarze tym (na którym znajduje się teren inwestycji) wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczają poza granice terenu inwestycji. W załączniku do wniosku inwestor wskazał wprawdzie na brak szkodliwego oddziaływania inwestycji na środowisko, niemniej - wobec wspomnianych wyżej braków postępowania wyjaśniającego, twierdzenia powyższego nie sposób zweryfikować.

Organ odwoławczy nie odniósł się ponadto do zarzutów odwołania skarżących, wskazujących na fakt, iż zrealizowanie inwestycji w zdecydowanie negatywny sposób wpłynie na otoczenie albowiem planowana instalacja będzie gromadziła toksyczne zanieczyszczenia spływające z drogi, których opary będą oddziaływały bezpośrednio na dom skarżących.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.1 pkt 1 lit. c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) w związku z art.97 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).