Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 672/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: Sekretarz sądowy Katarzyna Żychlińska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 124, art. 146 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., Nr L 030, str. 16-99), art. 2 pkt 22, art. 50 ust. 3, art. 51 ust. 1, art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. (WE) z 30 kwietnia 2004 r., Nr L 141, str. 18-58, ze zm.), art. 1 pkt 1, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 380/2009 z dnia 8 maja 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE z 9 maja 2009 r., Nr L 116, str. 15), art. 86 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. (WE) z 2 grudnia 2009 roku, Nr L 316, str. 65 - 112), art. 96 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. U. UE z dnia 2 grudnia 2009 roku Nr L316, str. 27), załącznik nr l do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE z 23 czerwca 2006 r., Nr L 171, str. 90), art. 7 ust. 1, 2 i 4, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1, Ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S. z dnia [...] roku nr [...], odmawiającą przyznania H. W. jednolitej płatności obszarowej i nakładającą sankcję w wysokości 2940,48 zł oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nakładającą sankcję w wysokości 2014,06 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 12 maja 2009 roku H. W. złożył w Biurze Powiatowym wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w treści którego zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 11,22 ha, w tym działki rolne położone na działkach ewidencyjnych o nr 148 i 149 położone w powiecie s., gmina S., obręb J..

Pismem z dna 1 września 2009 roku Kierownik Biura Powiatowego poinformował stronę o zmianie powierzchni ewidencyjno-gospodarczej na działce ew. o nr 98, ustalonej w oparciu o system informacji geograficznej. W odpowiedzi skarżący złożył pismo, z treści którego wynika, że nie zgadza się z ustaloną przez organ powierzchnią.

W dniu 28 grudnia 2011 roku Kierownik Biura Powiatowego wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie, z uwagi na wykryty konflikt krzyżowy - dwóch producentów rolnych zadeklarowało działkę rolną na tej samej działce ewidencyjnej. W odpowiedzi H. W. złożył wyjaśnienia, że w roku 2009 użytkował działki ewidencyjne 148 i 149 w całości, zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku. Dołączył do oświadczenia formularz korekty wniosku z dnia 2 stycznia 2012 roku, potwierdzając deklarację powierzchni działek rolnych zawartą we wniosku z dnia 11 maja 2009 roku.

Postanowieniem z dnia [...] roku organ l instancji dołączył do sprawy pismo złożone w dniu 18 maja 2009 roku przez Z.W. wraz z załącznikami:

postanowieniem Sądu Rejonowego w S. Wydział Cywilny z dnia 10 września 2008 roku, z nadana klauzulą wykonalności,

protokołem z dnia 23 kwietnia 2009 roku sporządzonym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., z wydania nieruchomości,

protokołem z dnia 23 kwietnia 2009 roku sporządzonym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., z wprowadzenia w posiadanie.

W dniu [...] roku Kierownik Biura Powiatowego w S. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w treści której odmówił H. W. przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz nałożył sankcję w wysokości 2940,48 zł oraz 2014,06. Organ I instancji uzasadnił odmowę przyznania płatności koniecznością wyłączenia z płatności dwóch działek rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych o nr 148 i 149, gdyż zebrane w sprawie dokumenty, wskazują, że strona nie posiadała wymienionych działek na dzień 31 maja 2009 roku. Zgodnie z protokołem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. w dniu 23 kwietnia 2009 roku to Z. W. weszła w posiadanie wymienionych działek ewidencyjnych na dzień 31 maja 2009 roku. Nałożenie sankcji oparte było na brzmieniu art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w związku z przedeklarowaniem powierzchni zgłoszonej we wniosku do płatności.

H. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, w treści którego wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego i przyznanie płatności na rok 2009. Podniósł, że Z. W. nie posiadała działek ewidencyjnych o nr 148 i 149 na dzień 31 maja 2009 roku, powołując się przy tym na szereg przepisów dotyczących m. in. dziedziczenia gospodarstw rolnych oraz na okoliczność, że obecnie toczy się postępowania przed Sądem Rejonowym w S.. Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie dokonał czynności w zakresie ustalenia kto uprawiał sporne działki w roku 2008/2009.

Zaskarżoną do Sądu decyzją, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S. z dnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności do gruntów rolnych, określone w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. art. 7 ust. 1 i art. 18 oraz opisał sposób przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu, będących narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji. Szczegółowo opisał również funkcjonowanie Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) oraz Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK).

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska prezentowanego przez Kierownika Biura Powiatowego w S. w zaskarżonej decyzji i niezależnie od podniesionych zarzutów przez skarżącego, zauważył, że organ I instancji błędnie ustalił powierzchnię stwierdzoną dla działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o nr 98, 27 i 127, od ustalenia której zależy w niniejszej sprawie m. in. wysokość sankcji nałożonej przez ten organ. Wskazał, iż maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone wart. 124 ust, 2 Rozporządzenia 73/2009 (uprzednio art. 143b ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003). Zatem od roku 2009 kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Podkreślił, iż ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy cyfrowej, która jest szczegółowym opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Organ odwoławczy stwierdził, że odnośnie działki rolnej:

C/Cl położonej na działce ewidencyjnej nr 127 deklarowana powierzchnia wynosiła 2,56 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wyniosła 2,52 ha,

F/F1 płożonej na działce ewidencyjnej nr 98 deklarowana powierzchnia wynosiła 0,34 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wynosiła 0,33 ha,

G położonej na działce ewidencyjnej 27 deklarowana powierzchnia wynosiła 0,29 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej 0,15 ha.

Po przeprowadzonej wizualizacji i skontrolowaniu pomiaru wykonanego w trakcie przeprowadzenia postępowania pierwszoinstancyjnego działki rolnej C/Cl, F/FI, G organ stwierdził, że powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza może nie odzwierciedlać rzeczywistej powierzchni działek rolnych.

W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji powinien przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia faktycznej powierzchni użytkowanej rolniczo na w/w działkach rolnych. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. podkreślił, iż dopiero stosownie do wyników postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych, możliwa będzie prawidłowa subsumcja stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

Ponadto organ II instancji dostrzegł naruszenie przepisów procedury administracyjnej, wyrażające się w przewlekłości postępowania prowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S..

Na powyższą decyzję H. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazał, iż nie zgadza się w całości z postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania. W jego ocenie podstawę zawieszenia postępowania stanowi prowadzone postępowanie cywilne o podział spadku po rodzicach. Zdaniem skarżącego, Agencja nie jest uprawniona do rozstrzygania sprawy cywilnej dotyczącej gospodarstwa po rodzicach. Wskazał, iż sprawa winna zostać rozstrzygnięta przez sąd cywilny na jego korzyść.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zmianami oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwana dalej p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 punkt 1 litera a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 punkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, tym bardziej, że jest dla skarżącego korzystna, gdyż organ odwoławczy, uchylając decyzję, zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie powierzchni działek zadeklarowanych przez stronę we wniosku z dnia 12 maja 2009 r. oraz do dokonania ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zgodne było zatem z wnioskiem strony zawartym w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. o uchylenie rozstrzygnięcia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że decyzja administracyjna jest aktem, który składa się z dwu istotnych elementów: osnowy (rozstrzygnięcia) i uzasadnienia. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym i żadna z nich nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym. Uzasadnienie decyzji służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji i samo w sobie nie może być uznane za decyzję administracyjną, lecz jedynie za jej integralną część (zob. wyrok NSA z dnia 22.11.2001 r., II SA 924/01, Lex nr 81816). Z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, w ocenie Sądu, w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący przedstawił argumenty, dlaczego uchylił decyzję organu I instancji. Powodem tym była okoliczność, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. po przeprowadzonej wizualizacji i skontrolowaniu pomiaru wykonanego w trakcie przeprowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku działek rolnych: C/C1, F/F1 i G stwierdził, że ich powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza może nie odzwierciedlać rzeczywistej powierzchni działki rolnej. Zlecił zatem Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia faktycznej powierzchni użytkowanej rolniczo na w/w działkach rolnych. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż dopiero stosownie do wyników postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych możliwa będzie prawidłowa subsumcja stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nie przeprowadzał zatem merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji, zasadnie uznając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie – art. 138 § 2 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż prawidłowe ustalenie powierzchni działek dla działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie na rok 2009 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ma istotne znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia odpowiadającego przepisom prawa.

Wskazać bowiem należy, iż zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności do gruntów rolnych określa ustawa z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 170 poz. 1051 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 Rozporządzenia Nr 73/2009 (w związku z art. 146 ust. 2 tego rozporządzenia), jeżeli posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek oraz został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisowo krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei, w myśl art. 18 ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z zapisem art. 7 ust. 4 ustawy i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni.

Mając na uwadze powyższe regulacje ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zauważyć należy, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.

Ustalenia w zakresie faktycznej powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do objęcia płatnościami należą niewątpliwie do podstawowych czynności w toku prowadzonego przez organ postępowania w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej. Skoro zatem organ odwoławczy wykazał w zaskarżonej decyzji, iż powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku działek o nr ewid. 98, 27 i 127 może nie odzwierciedlać rzeczywistej powierzchni działek rolnych, prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, zalecając przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. ocenić należy jako zgodne z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. Przeprowadzenie tych ustaleń na etapie postępowania odwoławczego pozbawiłoby bowiem skarżącego możliwości ewentualnego kwestionowania zweryfikowanej przez organ powierzchni działek rolnych w administracyjnym toku instancji.

Kolejnym uchybieniem proceduralnym organu I instancji, stwierdzonym przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. było przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zwrócił bowiem uwagę, iż merytoryczna decyzja w sprawie wniosku H. W. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na rok 2009, wydana została po upływie ponad dwuletniego okresu od wszczęcia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. postępowania. Niewątpliwie takie działanie organu I instancji w sposób istotny narusza art. 12 i 36 k.p.a., jednak należy je ocenić jako pozostające bez wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy.

Podkreślić również należy, iż H. W. w skardze do Sądu nie zawarł w zasadzie żadnych zarzutów po adresem zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł.. Bark jest w skardze jakichkolwiek argumentów, które wskazywałyby na wadliwość podjętego przez organ rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji z dnia [...] r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie takie, jak zaznaczono wyżej, zgodne było z intencją strony wyrażoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. H.W. podniósł w treści skargi, iż nie zgadza się w całości z postanowieniem o odmowie zawieszenia sprawy, gdyż postępowanie toczące się przed sądem cywilnym będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wskazać jednak należy, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest postanowienia organu o odmowie zawieszenia postępowania, jak również nie ma wniosku skarżącego o wydanie takiego orzeczenia. Sąd nie mógł zatem odnieść się zarzutu strony dotyczącego odmowy zawieszenia przez organ postępowania w niniejszej sprawie. Jeżeli jednak skarżący nadal uważa, że postępowanie w sprawie przyznania mu jednolitej płatności obszarowej na rok 2009 winno być zawieszone z uwagi na toczącą się sprawę przed sądem cywilnym, ma możliwość złożenia stosownego wniosku o zawieszenie w toczącym się obecnie przed organem I instancji postępowaniu w tym przedmiocie.

Reasumując, skoro postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z naruszeniem norm prawa procesowego, to organ odwoławczy zasadnie wydał decyzję kasacyjną i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

e.o.