Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2214/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 3 par 1pkt 2, art 141 par 4, art 145 par 1 pkt 1 lit c, art 184 w zw z art 182 par 1, art 184  3 par 1 i 2, art 189
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7, art 11, art 77, art 97 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 18 ust 1 pkt 2 w zw z art 15 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 395/10 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 6 stycznia 2010 r. nr PA IIb/108/10/6570/09 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 395/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 06 stycznia 2010 r. nr PAIIb/108/10/6570/09 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r. nr PA IIb/108/10/6570/09, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia K. S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia 10 listopada 2009 r. nr PA-B-I-38890/M/KL/09 o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Stołecznego Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, w dniu 2 listopada 2009 r. K. S. złożył wniosek o zawieszenie tego postępowania, bowiem ma on zamiar wystąpić o wcześniejsze zatarcie skazania za przestępstwo orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II K 308/09, na mocy którego został on uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. odmówił zawieszenia postępowania, wskazując w uzasadnieniu, że przesłanki tak fakultatywnego (art. 98 § 1 k.p.a.), jak i obligatoryjnego (art. 97 § 1 pkt 1-4 k.p.a.) zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zachodzą. Podniósł, że, w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Podkreślił, że osoba, która jest prawomocnie skazana za popełnienie czynu zabronionego, nie powinna posiadać pozwolenia na broń, bowiem jej posiadanie ma ścisły związek z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na powyższe postanowienie K. S. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że posiadanie pozwolenia na broń palną myśliwską nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 06 stycznia 2010 r. wskazał, iż podstawy prawne zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. Pierwszy z przywołanych przepisów ma charakter obligatoryjny, zaś drugi jest fakultatywny. Stwierdził, że zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. nie jest możliwe, bowiem przesłanki określone w pkt 1-3 tego przepisu nie występują (strona działa osobiście we własnej sprawie), a w myśl pkt 4 zawiesza się postępowanie, jeżeli wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. W takiej sytuacji na przeszkodzie w rozpatrzeniu sprawy stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki nie zostanie rozstrzygnięty, niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej. Musi istnieć zatem zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W związku z tym Komendant Główny Policji wskazał, iż okoliczności, iż strona nie zgadza się z zapadłym wobec niej wyrokiem karnym i zamierza wystąpić o wcześniejsze zatarcie wymierzonej w nim kary, nie spełnia przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestie te nie należą do sfery prawnej, lecz faktycznej postępowania administracyjnego i nie są objęte zakresem zagadnienia wstępnego ustalonego w tym przepisie prawa procesowego, a więc żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest spełniona. Odnośnie zaś zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. organ stwierdził również, że nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wskazany przepis ustala więc 4 przesłanki takiego rozstrzygnięcia, przy czym muszą one być spełnione łącznie. Jednym z nich jest okoliczność, że postępowanie musi toczyć się na wniosek strony, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia K. S. pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu. Brak jest zatem podstaw do zastosowania dyspozycji tego przepisu. Ponadto podkreślił, że w sprawie o zawieszenie postępowania organ Policji nie bada przesłanek warunkujących jej merytoryczne rozpatrzenie, tj. podstaw faktycznych i prawnych skutkujących cofnięciem stronie pozwolenia na broń, bowiem wykracza to poza ramy tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej sprawie nie zapadło, a więc odniesienie się do zawartego w zażaleniu zarzutu wyżej wymienionego, że posiadanie przez nią broni nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia, jest prawnie niedopuszczalne. Organ odwoławczy może jedynie ocenić czy orzeczona przez organ I instancji odmowa zawieszenia postępowania o cofnięcie pozwolenia jest uzasadniona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 6 stycznia 2010 r. i wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy. Wnoszący skargę wskazał, że jest myśliwym z 17-letnim nienagannym stażem myśliwskim i czuje się głęboko skrzywdzony faktem cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. W ocenie skarżącego powyższa kara jest sroga i wydana zbyt wcześnie. Stwierdził, że jego starania odnośnie wcześniejszego zatarcia skazania mogą sprawić, iż nadal będzie czynnym myśliwym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lipca 2010r. oddalając skargę wskazał, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w oparciu o rozwiązania przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego podstawy zawieszenia postępowania można podzielić na obligatoryjne (art. 97 § 1) i fakultatywne (art. 98 § 1). Zawieszenie postępowania zależne od woli strony oparte zostało na zasadzie dyspozycyjności, która nie ma jednak w tym przypadku charakteru bezwzględnego. Podlega ona podwójnemu ograniczeniu. Po pierwsze wola tej strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, wyrażona we wniosku o zawieszenie postępowania, nie jest wyłączną przesłanką zawieszenia postępowania. Organ musi bowiem zbadać, czy występują także inne przesłanki zawieszenia, wymienione w art. 98 § 1 k.p.a. Po drugie, zawieszenie postępowania pozostawione zostało uznaniu organu administracji publicznej. Dopuszczalność fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego uzależniona została w świetle art. 98 § 1 k.p.a. od łącznego zaistnienia pięciu następujących przesłanek: 1. postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony, 2. postępowanie administracyjne toczy się, 3. o zawieszenie postępowania wystąpi ta strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, 4. inne strony postępowania nie sprzeciwiają się zawieszeniu postępowania, 5. zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, a zatem nie została spełniona pierwsza ze wskazanych powyżej przesłanek. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ zasadnie uznał, że brak było możliwości zastosowania powyższego przepisu i zawieszenia postępowania w sprawie. Sąd wskazał, że przepis art. 97 § 1 k.p.a. wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Sytuacje przewidziane w pkt 1-3 tego przepisu nie mogły jednak znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem nie zaistniały okoliczności faktyczne w nich przewidziane. Punkt 4 tego paragrafu stanowi natomiast, że organ administracji publicznej jest obowiązany zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym (prejudycjalnym) w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Innym organem w rozumieniu komentowanego przepisu nie musi być organ administracji publicznej, lecz każdy inny, z wyłączeniem sądów powszechnych, organ upoważniony do rozstrzygania kwestii prawnych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny. Ponadto w ocenie Sądu pierwszej instancji zagadnienia wstępnego nie może stanowić wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Konieczności dokonania ustaleń faktycznych w sprawie nie można utożsamiać z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym. Zawieszenie postępowania uzasadnione jest w sytuacjach, w których bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy obu instancji słusznie uznały, że sądowe rozstrzygnięcie wniosku o zatarcie skazania nie stanowi zagadnienia wstępnego, określonego we wskazanym powyżej przepisie, ponieważ okoliczność ta nie dotyczy kwestii prawnej, a jedynie przyszłego stanu faktycznego. W obecnej sytuacji nie ma zatem przeszkód do wydania decyzji, a więc brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. S. reprezentowany przez adwokata M. T. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 tj.:

- art. 3 § 1 pkt. 2 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 11 oraz 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec dokonania przez Sąd orzekający błędnej wykładni zasady obligatoryjności zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, w której wydanie aktu administracyjnego poprzedzone wino być rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Sąd. W ocenie skarżącego powyższe postępowanie nie może zasługiwać na akceptację w państwie prawa i narusza zasadę zaufania do organów administracji. W zaistniałej sytuacji Sąd, sprawując kontrolę legalności działania organów administracji publicznej powinien był zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, oraz 77 § 1. k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się wystarczający do podjęcia wymaganych prawem działań. Sąd tym czasem przyjął za prawidłowe uzasadnienie organu oparte głównie o błędną wykładnię przepisów prawa na niekorzyść skarżącego;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżanego orzeczenia.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że istotą sporu w niniejszym postępowaniu jest prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego zawieszenie postępowania uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek tj. 1. postępowanie administracyjne jest w toku, 2. rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, 3. zagadnienie to nie zostało rozstrzygnięte. W ocenie skarżącego z treści powołanego przepisu wynika, iż zawieszenie z przyczyny w nim wskazanej jest obligatoryjne i nie wymaga wniosku. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, iż rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego w tym znaczeniu nie jest wyjaśnienie (nawet poważnych) wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięcie innego zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż treścią prejudykatu może być wypowiedz, co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne okoliczności mające znaczenie prawne. Zdaniem skarżącego zdarzeniem takim jest wykreślenie z Krajowego Rejestru Karnego, jako następstwo zatarcia skazania tworzące fikcje prawną, iż osoba skazana od momentu zatarcia skazania winna być traktowana jako niekarana. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zawieszenie postępowania w wyniku pojawienia się zagadnienia wstępnego nakłada na organ lub stronę obowiązek wystąpienia do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. Organ zostanie z powyższego obowiązku zwolniony tylko wówczas, gdy strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Sąd, idąc za wadliwą wykładnią organu administracji nie dostrzegł jej nieprawidłowości i przyjął jako zasadną, tym samym nie dostrzegł naruszenia art. 97 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie zastosował środków przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazując, że odmowa zawieszenia postępowania oznaczała, iż organ nie był i nie jest w stanie dokonać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Zdaniem skarżącego konsekwencją wskazanych naruszeń było nieodniesienie się do wszystkich okoliczności podniesionych w skardze, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. W tym zakresie Sąd orzekający naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż zarzuty zawarte w skardze dotyczyły kwestii związanych z wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej, tj. oceną legalności zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego J. S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zakres rozpoznawanej sprawy nie dotyczy więc postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń lecz odmowy zawieszenia tego postępowania, co wyznacza granice oceny dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, ewentualne wykreślenie skarżącego z Krajowego Rejestru Karnego, jako następstwo zatarcia skazania nie stanowi zagadnienia wstępnego, bowiem podstawą do prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II K 308/09. Stwierdzić należy, iż dalsze postępowanie karne także nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. względem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną osobie uznanej za winną popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

Stosownie bowiem do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego, zwanej dalej, jako ustawa o broni i amunicji), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podkreślić należy, że zgodnie z przepisami ustawy o broni i amunicji, do kompetencji organów Policji należy ocena, czy w konkretnym przypadku w świetle poczynionych ustaleń faktycznych w stosunku do określonej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż kwestia skazania prawomocnym wyrokiem sądu za określone przestępstwo stanowi element stanu faktycznego i wobec tego nie jest to zagadnienie prawne. Zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia jest jedynie, wynikająca z normy zawartej w powołanych wyżej przepisach ustawy o broni i amunicji, przesłanka cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, a więc istnienie uzasadnionej obawy co do możliwości użycia tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1696/07, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011, sygn. akt II OSK 320/10, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010, sygn. akt II OSK 538/09). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia należy natomiast, jak wyżej wskazano, do kompetencji organów Policji, prowadzących postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy Policji nie mają obowiązku oczekiwania na zatarcie skazania i powinny prowadzić postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bez konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie nie mającej istotnego znaczenia w sprawie kwestii odmowy zawieszenia postępowania. Niezrozumiałym jest, iż do chwili obecnej Komendant Stołeczny Policji nie rozpoznał merytorycznie sprawy, która została wszczęta 14.08.2009 r. Po wydaniu postanowienia przez Komendanta Głównego Policji w dniu 6 stycznia 2010 r. nie było żadnych przeszkód w rozpoznaniu merytorycznym spraw, gdyż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w całości. Na pewno przeszkodą nie było postępowanie sądowe toczące się w niniejszej sprawie.

Z tych względów za niezasadne uznać należało, zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny postępowania prowadzonego przez organy Policji, które były zobligowane do wszczęcia niniejszego postępowania z urzędu na skutek powzięcia wiadomości o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II K 308/09. W tej sytuacji także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. należało uznać jako całkowicie bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.