Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 433/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski As.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. z dnia [...]grudnia 2001 r. [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych . /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Stankowski /-/ M.Dybowski JF


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r., nr [...], na podstawie art. 4 ust. 1, art. 27 ust. 4 pkt 2, ust. 6 pkt 2, art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. nr 64/98 poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie odmówił przyznania M. T. zasiłku stałego wyrównawczego. Organ wskazał, że Wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z niepracującą żoną, teściami i szwagrem. Łączny dochód osób pozostających we wspólnym gospodarstwie wynosi zatem 1795,56 zł, przy czym dochód na osobę w rodzinie – 359,11 zł., podczas gdy zgodnie z art. 4 ust. 1 w/w ustawy dochód ten, w uwzględnieniem struktury gospodarstwa domowego Wnioskodawcy, nie powinien przekraczać kwoty 309,20 zł.

W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. T. podniósł, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wynikach błędnie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Odwołujący się podkreślił, że pomimo zamieszkiwania w tym samym lokalu ze szwagrem i teściami wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wyłącznie z bezrobotną żoną a dochód tego dwuosobowego gospodarstwa wynosi przeciętnie od 150 – 300 zł. na miesiąc. M. T. podkreślił, że wraz z żoną ponosi 50% kosztów utrzymania mieszkania oraz że w lokalu istnieje podział sprzętów domowych pomiędzy nim i jego żoną z jednej a teściami i szwagrem z drugiej strony.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 1994r., nr 122, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji podtrzymał argumentację Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie nie dając jednocześnie wiary wyjaśnieniom Odwołującego się, jakoby nie prowadził on wspólnego gospodarstwa domowego z teściami i szwagrem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, że M. T.poświadczył informacje stwierdzone w wywiadzie środowiskowym własnym podpisem.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. T. przytoczył jeszcze raz szczegółowo dochody osiągane przez poszczególnych lokatorów mieszkania przy ul. S. [...]w P., po czym ponownie podkreślił, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wyłącznie z żoną. Odnosząc się do zarzutu organu II instancji jakoby potwierdził własnym podpisem informacje przeciwne Skarżący stwierdził, że był pytany jedynie o to, czy spożywa razem posiłki z resztą domowników a dokument przed podpisaniem nie został mu odczytany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Dnia [...] listopada 2001r. Skarżący zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego. Warunki przyznania tego zasiłku określone są w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. nr 64/98 poz. 414 z późn. zm.). Przepis ten określa, że zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza półtorakrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4, a dziecko ma orzeczoną niepełnosprawność wraz ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082 z późn. zm.). Tymczasem Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie odmówił M. T. przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, czyli świadczenia udzielanego na podstawie art. 27 ust. 4 cyt. ustawy. Jest to inne świadczenie przyznawane z innej podstawy prawnej. Biorąc nawet pod uwagę fakt, że sytuacja życiowa Skarżącego wskazuje raczej na to, że żądał on w rzeczywistości przyznania zasiłku stałego wyrównawczego a nie zasiłku stałego, organ powinien był dokładnie wyjaśnić o jakie świadczenie faktycznie chodzi. Niedopełnienie tych obowiązków stanowi naruszenie art. 6, 9 oraz art. 77 § 1 kpa.

Wadami dotknięta jest też jednak sama procedura rozpatrywania zasadności przyznania Skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego. Skarżący już w odwołaniu podważył ustalenia wywiadu środowiskowego w części dotyczącej obliczenia wysokości dochodu gospodarstwa domowego i członków wchodzących w jego skład. Tymczasem organ odwoławczy powołał się tylko na argument podnoszony już przez organ I instancji, że M. T. poświadczył własnoręcznym podpisem informacje zawarte w protokole wywiadu środowiskowego. Nie zlecono jednak koniecznego w tym przypadku dodatkowego zbadania podniesionych w odwołaniu okoliczności, naruszając tym samym art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa.

Ponadto należy zauważyć, że organ I instancji powołał się w osnowie decyzji na art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten umożliwia przyznanie świadczenia jedynie osobie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie, jest niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie określonego w art. 4 ust. 1 (właściwie wyliczonego przez organ na 309,20zł). Tymczasem Skarżący ma przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności ze wskazaniem na wykonywanie lekkiej pracy na stanowisku dostosowanym do możliwości psychofizycznych. W ponownym badaniu sprawy przez organ I instancji należy zatem jeszcze raz wnikliwie sprawdzić, czy sytuacja Skarżącego pozwala na przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

/-/D. Rzyminiak- /-/ J. Stankowski /-/M. Dybowski

Owczarczak

JF