Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1264/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lt. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności za uzyskane prawo do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2020r. nr [...] 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. zezwolił [...] S.A. w [...] na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 0,0332 ha wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwa [...], na cele budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 relacji [...] - [...].

Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej u.o.g.r.i.l.), w powyższej decyzji (pkt II), ustalił stosowne opłaty, które strona uiściła zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przedmiotowej decyzji.

W toku postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji w dniu 24 lipca 2014 roku weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (ustawa terminalowa). W konsekwencji Wojewoda [...] wydał na rzecz [...], w trybie ustawy terminalowej, decyzję nr [...] z dnia [...] października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], obejmującą przedmiotową nieruchomość.

Wobec powyższego skarżąca spółka w dniu 20 października 2015 r. zwróciła się do Dyrektora RDLP o wygaśniecie decyzji własnej zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji w trybie u.o.g.r.i.l. i o zwrot uiszczonej należności.

Dyrektor RDLP zgodnie z wnioskiem wygasił decyzję własną w zakresie zezwolenia na wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych (decyzja z dnia [...] listopada 2015 r.) z uwagi na jej bezprzedmiotowość oraz ważny interes wskazany przez stronę natomiast w zakresie zwrotu należności sprawę przekazał do organu nadrzędnego - Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, jako dysponenta funduszu.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] odmówił stronie zwrotu uiszczonej należności, argumentując wydane rozstrzygnięcie brakiem rezygnacji strony z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, jak bowiem podniósł, na przedmiotowym gruncie nadal prowadzona będzie inwestycja, a jego użytkowanie odbywa się w formie innej niż leśna. Organ ponadto wskazał, że wygaśnięcie decyzji Dyrektora RDLP nie jest wynikiem rezygnacji strony z uprawnienia przyznanego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., lecz wydania przez Wojewodę [...] decyzji lokalizacyjnej.

Rozpoznając wniesione przez stronę odwołanie, Minister Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie. W konsekwencji powyższego, Dyrektor RDLP, jako wg ww wytycznych właściwy, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], odmownie rozpatrzył wniosek spółki w części dotyczącej żądania zwrotu uiszczonej należności. Na skutek wniesionego od ww rozstrzygnięcia odwołania Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Nie zgadzając się z powyższym skarżąca spółka wystąpiła do WSA w Warszawie ze skargą, który wyrokiem z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1190/17 - ww skargę oddalił. Po rozpoznaniu wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 250/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2017 r. jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora RDLP z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy zwrotu należności z tytułu zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji ww gruntów leśnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawę zwrotu lub odmowy zwrotu uiszczonej należności winien rozstrzygnąć organ właściwy do orzekania w tym przedmiocie tj. dysponent funduszu - Dyrektor Generalny Lasów Państwowych. Jednocześnie, z uwagi na dotknięcie przedmiotowych decyzji wadą nieważności, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatrzył wniesionej skargi co do meritum, tj. w odniesieniu do zarzutów, dotyczących zasadności zwrotu przedmiotowej należności skarżącej spółce.

W tych okolicznościach, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych rozpoznając przekazany mu do rozpoznania przedmiotowy wniosek, decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] także odmówił zwrotu powyższej należności. Organ wskazał, że opłaty nałożone na stronę z tytułu uzyskanego prawa do wyłączenia z produkcji przedmiotowych gruntów stanowią zadośćuczynienie za zamierzone w środowisku straty. Podkreślił również, że strona nie wskazała, iż rezygnuje z wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, a jedynie wniosła o wygaszenie decyzji z uwagi na działanie przepisów ustawy terminalowej. Wygaszenie decyzji nie było zatem wynikiem rezygnacji z zamierzonego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji lecz wynikiem otrzymania przez stronę decyzji lokalizacyjnej wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] października 2015 roku. Organ ponadto wskazał, że decyzja lokalizacyjna, wydana na podstawie ustawy terminalowej, odnosi skutek w postaci wyłączenia przepisów u.o.g.r.l. na przyszłość.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Spółka wniosła od przedmiotowej decyzji odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o orzeczenie co do istoty sprawy, bądź uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona wskazała, że organ wydając decyzję konsekwentnie nie uwzględnił istoty przepisu art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. jak i nie dokonał oceny spełnienia przesłanek z niego wynikających. W jej ocenie, przepis ten nie różnicuje sytuacji właściciela, który rezygnuje z prawa do wyłączenia z powodu rezygnacji z zamiarów inwestycyjnych, od tego, który rezygnuje z tego prawa z innego powodu, a w szczególności z powodu uzyskania prawa do wyłączenia w oparciu o inne przepisy. W opinii spółki spełniła ona powyższe przesłanki - art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l., a jej oświadczenie o rezygnacji z prawa do wyłączenia formułowane było kilkukrotnie, z zachowaniem dwuletniego terminu.

Minister Klimatu i Środowiska nie uwzględnił zarzutów odwołania podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji i potwierdzając, iż pismo z dnia 20 października 2015 r. nie stanowi rezygnacji z wyłączenia gruntów leśnych w rozumieniu art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. Organ odwoławczy podobnie podniósł, iż wygaszenie decyzji przez Dyrektora RDLP zostało zrealizowane w trybie art. 162 § 1 k.p.a., w części zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej wyłącznie jako skutek otrzymania przez stronę decyzji lokalizacyjnej, pokrywającej się zakresem przedmiotowym z decyzją wyłączającą. Przy czym, przedmiotowa nieruchomość nadal będzie przez skarżącą wykorzystana na realizację planowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do zwrotu uiszczonej należności albowiem w tym zakresie decyzja Dyrektora RDLP wywarła już skutki prawne, które nie mogły zostać zniweczone decyzją stwierdzającą jej wygaśnięcie. Przesłanka bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. (wyłączającej) powstała dopiero w dniu 14 października 2015 r. (decyzja lokalizacyjna) i od tej daty decyzja o trwałym wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej, jako bezprzedmiotowa, przestała wywoływać skutki prawne. W tym względzie organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1190/17 (zapadłego w niniejszej sprawie, uchylonego przez ww wyrok NSA), jak i prezentowane przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał na przepis art. 28 ustawy terminalowej, który wprost stanowi, że do gruntów rolnych i leśnych, objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, nie stosuje się przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stąd też i przepisu art. 12 ust. 2 tej ustawy, który, w okolicznościach niniejszej sprawy, miałby stanowić podstawę zwrotu spółce uiszczonej należności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł [...] S.A. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej:

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż brak jest podstaw do zwrotu należności uiszczonej na podstawie decyzji na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, w sytuacji, gdy stwierdzono wygaśnięcie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji;

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 28 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż pomimo wyłączenia działania przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, istnieje brak podstaw do zwrotu należności uiszczonej na podstawie decyzji na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych wycofanej później z obrotu prawnego,

- a także przepisów prawa procesowego, tj.: art. 6, 7, 7a, 8 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Klimatu i Środowiska oraz ewentualnie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 24 lipca 2014 r. weszła w życie ustawa terminalowa, która stworzyła formalno - prawne możliwości przyspieszenia i uproszczenia procedur administracyjnych w celu uzyskania decyzji lokalizacyjnych i pozwolenia na budowę oraz niestosowania dotychczas obowiązujących procedur i przepisów prawnych. Podkreślono, iż z dwóch możliwych wariantów postępowania które umożliwiła ustawa terminalowa w przypadkach inwestycji już rozpoczętych, tj. wariantu realizowania inwestycji od początku w trybie ustawy terminalowej oraz wariantu jedynie dalszej realizacji inwestycji w oparciu o przepisy ustawy terminalowej przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy dotychczas uzyskanych decyzji administracyjnych, [...] S.A. podjął decyzję o stosowaniu ustawy terminalowej według wariantu pierwszego. Konsekwencją tej decyzji była konieczność wygaszenia większości dotychczas uzyskanych decyzji administracyjnych, w tym decyzji administracyjnych uzyskanych na gruncie u.o.g.r.i.l., jako niewymaganych w nowym trybie, z uwagi na kompleksowość i szczelność uregulowań procesu realizacji inwestycji w trybie ustawy terminalowej. Zdaniem skarżącej skorzystanie przez inwestora z dobrodziejstwa trybu ustawy terminalowej polegało bezsprzecznie również na możliwości zniesienia określonych w tych decyzjach obowiązków, w tym również obowiązków dotyczących wnoszenia opłat czy obowiązku rekultywacji.

W ocenie skarżącej argument Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w zakresie odmowy zwrotu kwoty na tej podstawie, że inwestor nie zrezygnował z uprawnienia nadanego mu decyzją, lecz jedynie zmienił podstawę prawną swojego żądania, jest nie do przyjęcia w realiach państwa prawa. Gdyby ustawodawca przejawiał wolę, aby inwestor w nowej rzeczywistości prawnej był zobowiązany do uiszczania opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, to z pewnością taki obowiązek byłby nałożony odpowiednimi przepisami ustawy terminalowej.

W ocenie skarżącej złożenie wniosku o wygaszenie decyzji było równoznaczne z rezygnacją z wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, co zgodnie z art. 12 ust. 2 u.o.g.r.i.l. obliguje organ do zwrotu uiszczonej przez inwestora należności.

W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu.

Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] zezwolił [...] S.A. w [...] na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni 0,0332 ha wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwa [...], na cele budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 relacji [...] - [...].

Ponadto w pkt 11.1. decyzji ustalono należność z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych w kwocie 11 357,72 zł. Należność tę zgodnie z postanowieniami decyzji, co odpowiadało treści art. 12 ust. 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, zwana dalej u.o.g.r.i.l.) należało uiścić w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stałą się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 26 kwietnia 2014 r. W zakreślonym 60 - dniowym terminie, który upłynął z dniem 26 czerwca 2014 r. powyższa należność została przez skarżącą uiszczona. Okoliczność ta nie należała do spornych i nie była kwestionowana przez strony. A także niekwestionowana była okoliczność, iż w okresie dwuletnim, wymaganym ww przepisem art. 12 ust 2 cyt. ustawy, skarżąca spółka wystąpiła o zwrot ww należności (wniosek z dnia 20 października 2015 r. o stwierdzenie wygaszenia decyzji wyłączającej z dnia [...] kwietnia 2014 r. i o zwrot należności - kwoty 11 357,72 zł. wniesionej tytułem trwałego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej - uiszczonej na podstawie ww decyzji).

Żądanie zwrotu przez skarżącą powyższej kwoty związane było ze stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji wyłączającej z dnia [...] kwietnia 2014 r., decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

Decyzja lokalizacyjna, zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, wydana została w dniu [...] października 2015 r.

Należy także przypomnieć, że w dniu 24 lipca 2014 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. z 2016 r., poz. 1731, zwana dalej ustawą terminalową). Ustawa ta nie zawiera w swojej treści przepisów tzw. przejściowych.

Na mocy art. 1 ust. 16 pkt c ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, zmieniony został art. 38 ustawy terminalowej między innymi poprzez dodanie w pkt 2 litery k) o treści "budowa gazociągu [...] - [...] - [...]- [...] - [...] - [...] wraz z infrastrukturą niezbędna do jego obsługi na terenie województwa [...],[...],[...],[...],[...] i [...]". W związku z powyższym inwestycja realizowana przez skarżącą uzyskała status inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...].

Odnosząc się do meritum zaskarżenia Sąd stwierdza, iż organy nie wzięły pod uwagę istoty sprawy, tj. mających w niniejszej sprawie miejsce de facto dwóch stanów faktycznych. Jednym z nich (pierwszym) jest wyłączenie przedmiotowych gruntów z produkcji leśnej i uiszczenie ww należności na podstawie przepisów powołanej wyżej ustawy u.o.g.r.l. Drugim zaś, całkowicie odrębnym od pierwszego, wydanie decyzji lokalizacyjnej na podstawie ustawy terminalowej, obejmującej przedmiotowe grunty.

Zgodnie z treścią przepisu art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. właściciel, który w okresie 2 lat zrezygnuje w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, otrzymuje zwrot należności, jaką uiścił, odpowiednio do powierzchni gruntów niewyłączonych z produkcji. Zwrot uiszczonej należności następuje w terminie do trzech miesięcy od dnia zgłoszenia rezygnacji. Te przesłanki przez skarżąca spółkę zostały spełnione.

Spółka, z uwagi na nowelizację ustawy terminalowej, zdecydowała się do przeprowadzenia planowanej inwestycji w sposób kompleksowy. Oczywistym jest bowiem, iż ustawa "terminalowa" zdecydowanie ułatwiała skarżącej spółce przyśpieszenie realizacji inwestycji poprzez możliwość całościowego przygotowania przedmiotowego przedsięwzięcia (pod jej rządami), jak również, co nie mniej istotne, także bez konieczności ponoszenia kosztów związanych min. z wyłączeniem gruntów leśnych z produkcji. Walor ekonomiczny. Zatem, okoliczność, iż we wniosku o wygaszenie decyzji wyłączającej i o zwrot poczynionych należności z tytułu wyłączenia ww gruntów z produkcji leśnej, spółka nie zawarła literalnie słowa "rezygnuje" nie oznacza, iż jej intencją nie była rzeczywista rezygnacja z powyższego wyłączenia. Sąd bowiem konstatuje, co także wynika ze stanowiska skarżącej, iż z uwagi na nowelizację przepisów ustawy "terminalowej", powodem "rezygnacji" z wyłączenia gruntów leśnych dokonanego w drodze ustawy u.o.g.r.l. był zamiar skorzystania z kompleksowej regulacji, czego konsekwencją było złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zatem w sytuacji spełnienia przez spółkę koniecznych, łącznie występujących przewidzianych w powyższym przepisie art. 12 ust. 2 u.o.g.r.l. przesłanek, a bezspornym jest, iż spółka wystąpiła w okresie 2 lat z rezygnacją z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów, zwrot przedmiotowej należności jest oczywisty. Zarówno wydanie decyzji wyłączającej jak i złożenie rezygnacji z uzyskanego wyłączenia podlegało wyłącznie regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i właśnie ta ustawa, wbrew twierdzeniom organów, winna być zastosowana. Brak jest podstaw do jej wyłączenia. We wskazanych bowiem okolicznościach przepis art. 28 ustawy terminalowej nie ma o tyle zastosowania do kwestii zwrotu przedmiotowej należności, gdyż dotyczy on postępowań już wszczętych w przedmiocie uzyskania decyzji lokalizacyjnej i podlegających regulacji ustawą terminalową. Z jego treści jednoznacznie wynika, iż odnosi się wyłącznie do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji. To nie oznacza, iż dotyczy generalnie jakiejkolwiek innej decyzji (wyłączającej) obejmującej dane (przedmiotowe) grunty. Zgodnie z zamierzeniem tej regulacji, jeśli z uwagi na prowadzone postępowanie lokalizacyjne koniecznym jest dokonanie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, ustawa terminalowa nie odsyła do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych celem uzyskania stosownej zgody, lecz całościowo obejmuje także i ten zakres postępowania. Niewątpliwie też z uwagi na znaczenie przedsięwzięć podlegających jej regulacji. Inny zamysł ustawodawcy byłby nielogiczny. W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, niezasadna jest też argumentacja organów, iż spółka nie zamierzała zrezygnować z przedmiotowego wyłączenia gdyż w konsekwencji, jak podniosły, przedmiotowe grunty leśne i tak podlegają wyłączeniu z uwagi na niezmienny zamiar spółki do realizacji na ich terenie planowanej inwestycji. Oczywistym jest, iż w wyniku dokonywanych prac grunty siłą rzeczy muszą zostać wyłączone, jednak dzięki ustawie terminalowej - "bezkosztowo", na czym skarżącej także zależało. Ustawa ta bowiem w okolicznościach, jak w sprawie niniejszej, stosownych należności nie przewiduje.

A zatem, w obliczu powyższego, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd ocenę prawną celem podjęcia czynności zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku.

Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.