Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 795/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1 i 2;
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 795/17 w sprawie ze skargi MG, RG na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017r. postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

MG i RG wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 795/17 oddalił tę skargę, po czym w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących – Radca Prawny zawarł wniosek o uzupełnienie wymienionego wyroku, poprzez rozstrzygnięcie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.

W kontekście przytoczonych przepisów podnieść należy, że orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden bowiem z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zobowiązuje sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zastosowania nie znajdują również postanowienia art. 209 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis ten znajduje zatem zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest natomiast w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego wniosku.

Na tej podstawie, wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy jest zasadniczo rozpoznawany przez referendarza sądowego odrębnym orzeczeniem. Wynika to z treści art. 258 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, iż czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. W świetle regulacji art. 258 § 4 p.p.s.a., czynności, o których mowa w § 2, może wprawdzie w szczególnie uzasadnionych przypadkach wykonywać sąd, jednak w obecnym stanie prawnym zasadą jest podejmowanie czynności z zakresu prawa pomocy przez referendarzy sądowych. Uprawnienia sądu w tym zakresie zostały zredukowane do dokonywania przedmiotowych czynności wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Dlatego rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wyświadczonej na zasadzie prawa pomocy powinno być wydane przez referendarza sądowego, a nie jak mylnie zakłada pełnomocnik strony skarżącej, przez Sąd.

Z uwagi na powyższe, wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku poprzez zamieszczenie w nim rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej wyświadczonej na zasadzie prawa pomocy, jest niezasadny.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.