Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1720/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Barbara Kamieńska /spr./ del. Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Z.P. sprawy ze skargi Spółki "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Rozpatrując po raz pierwszy sprawę z wniosku M. N. - prowadzącego Zakład "B" o ustalenie lokalizacji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] K. wraz z zasilaniem, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. - wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji na terenie Przedsiębiorstwa "C" spółki z o.o. zlokalizowanego w K. przy ul. [...] .

W uzasadnieniu wskazał, iż ten teren w planie zagospodarowania przestrzennego został oznaczony jako teren obsługi rolnictwa, na którym nie przewiduje się budowy telefonii komórkowej.

Nadto wieś K. znajduje się w obwodzie chronionego krajobrazu doliny N., a w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wyjaśniono, iż stacja telefonii - ze względu na wysokość i wygląd pogorszy w znacznym stopniu krajobraz wsi.

Równolegle toczy się postępowanie w sprawie lokalizacji na tym terenie, na ul. [...] (przy hydroforni), drugiej wieży telefonii komórkowej dla [...].

Mieszkańcy wsi wypowiedzieli się przeciwko lokalizacji obu tych inwestycji, a organ orzekający nie chce dopuścić "do niezadowolenia i zadrażnień mieszkańców do lokalnych władz".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uznając, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną. Adresatem decyzji jest Zakład "B" prowadzony przez M.N. z B., nie zaś inwestor – spółka "A" S.A.

Poza tym z akt administracyjnych nie wynika, aby o wszczęciu postępowania zawiadomieni zostali: właściciel (użytkownik wieczysty) terenu zamierzonej inwestycji oraz właściciele (użytkownicy wieczyści sąsiednich działek).

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zbyt lakonicznie uzasadnił niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia dla spółki "A" S.A. z siedzibą w W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę objętą wnioskiem stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w K. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...].

W uzasadnieniu wywiódł, że skoro teren, na którym inwestor zamierza zlokalizować stację telefonii komórkowej jest przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego dla obsługi rolnictwa i nie przewidziano tam budowy wieży telefonii komórkowej, to wydanie warunków zabudowy pozostawałoby w sprzeczności z przepisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Nie można bowiem przyjąć, aby budowa tego rodzaju wieży miała związek z obsługą rolnictwa.

Nadto wieś K. znajduje się w obwodzie chronionego krajobrazu doliny N. Wybudowanie w tym miejscu wieży o wysokości 50 m w znacznym stopniu pogorszy krajobraz wsi. Miejsce lokalizacji wieży od strony północnej znajduje się w odległości około 100 m od budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej. Jeżeli w przyszłości obszar od strony południowej (obecnie niezabudowany) zostanie przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, przedmiotowa wieża pozostawałaby w samym centrum wsi. Pogorszyłoby to znacznie widok tej części wsi na tle nowowybudowanej szkoły z gimnazjum o wyróżniającej się architekturze. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 4 prawa budowlanego z 1994 r. obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Niewątpliwie wieża sieci telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego.

Organ orzekający ponownie wyraził zamiar niedopuszczenia "do niezadowolenia i zadrażnień mieszkańców do lokalnych władz oraz pogorszenia widoku wsi, a w szczególności odstąpienia od obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając odwołanie inwestora, decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wytknięto niepodanie przepisów planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które wydana została decyzja odmowna. W pierwszej decyzji odmownej powoływano się na plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 1992 r. Tymczasem w dacie wydania zaskarżonej decyzji plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące przed dniem 01 stycznia 1995 r. utraciły moc. Organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu decyzji podstaw prawnych ewentualnego dalszego obowiązywania powołanego planu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. po raz trzeci odmówił Spółce Akcyjnej "A" ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Organ orzekający wskazał w uzasadnieniu, iż przeznaczenie terenu zamierzonej inwestycji dla obsługi rolnictwa, na którym nie przewiduje się budowy wieży telefonii komórkowej, wynika z planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. Nr 37/92 z dnia 30 grudnia 1992 r. W dniu 12 kwietnia 2002 r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę Nr XXI/158/02 w sprawie przystąpienia do zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wsi K. w oparciu o Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzone uchwałą Nr XX 2/98 Rady Gminy K. z dnia 27 lutego 1998 r. Ponadto ponowiona została dotychczasowa argumentacja zawarta w uzasadnieniach decyzji organu pierwszej instancji.

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca przypomniał, że wszystkie właściwe organy pozytywnie uzgodniły przedsięwzięcie i opracowany został raport oddziaływania stacji bazowej na środowisko.

Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Administracyjnego przez wnioskodawcę – spółkę "A" S.A. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji podzielił ustalenia i argumenty Wójta Gminy K., stwierdzając w uzasadnieniu, że zarówno z rysunku jak i tekstu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wynika jednoznacznie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z ustaleniami planu. Plan ten bowiem dla przedmiotowego terenu przewiduje wyłącznie funkcję obsługi rolnictwa. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest w żaden sposób, nawet pośrednio, związana z tak określonym w planie przeznaczeniem terenu, nie można więc uznać, że jest zgodna z planem.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, polemizując ze stanowiskiem organów administracyjnych co do niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla omawianego terenu przewiduje realizację funkcji obsługi rolnictwa. Teren ten jest "odrolniony", a w rejestrze gruntów działka nr [...] w K. figuruje jako teren zabudowy mieszkalnej. Jeśli zaś chodzi o stan faktyczny, to na terenie planowanej inwestycji stoją zabudowania Przedsiębiorstwa "C" spółki z o.o. Skarżący zgłosił wątpliwość "jak w takiej sytuacji odczytać zgodność wybudowanej we wskazanym miejscu fabryki papieru toaletowego z realizacją funkcji rolnictwa". Zdaniem skarżącego, telefonia komórkowa jest rodzajem inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, uzbrojenia, a zatem może być w zgodności z planem lokalizowana na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną względnie przeznaczonych na cele gospodarcze lub przemysłowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniósł także Prokurator Prokuratury Okręgowej Z.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawidłowo organy administracyjne jako podstawę materialnoprawną decyzji przyjęły przepisy ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Stosownie bowiem do przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 87 poz. 717) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W chwili wydawania zaskarżonej decyzji była też jeszcze podstawa, wynikająca z przepisów art. 67 ust. 1 i 1 "a" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. (w ostatnim brzmieniu), do orzekania na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. zatwierdzonego uchwała Rady Gminy K. Nr 37/92 z 30 grudnia 1992 r. (studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 1999 r. oraz uchwała Rady Gminy K. z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego wsi K. - k. 47 - 48 i 49 - 52 akt administracyjnych).

Nie można natomiast podzielić stanowiska organów orzekających odnośnie takiej interpretacji zapisów tego planu w odniesieniu do działki nr [...] (teren zamierzonej inwestycji), która wykluczałaby możliwość lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przeznaczenie tego terenu do obsługi rolnictwa nie oznacza jeszcze, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z planem. Omawiany plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadził przecież zakazu lokalizacji na tym terenie stacji telefonii komórkowej. Organy orzekające nie odniosły się do zarzutu skarżącego, iż zlokalizowana już na działce zabudowa fabryki papieru toaletowego także nie może być uznana za związaną z obsługą rolnictwa. Natomiast gdyby fabryka powstała na bazie obiektów po dawnym PGR, to aby można było legalnie zmienić ich sposób użytkowania, musiała zostać wydana decyzja zezwalająca na zmianę sposobu użytkowania, poprzedzona zbadaniem zgodności tej zmiany z planem zagospodarowania przestrzennego.

Nie wiadomo, czy lokalizacja inwestycji w danym miejscu mogłaby oddziaływać na zdrowie ludzi, bowiem w tym zakresie organy administracyjne nie poczyniły w uzasadnieniach decyzji żadnych ustaleń tak, co do odległości bazy od najbliższych ludzkich zabudowań, jak i zasięgu strefy ochronnej.

Sygnalizowane w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz podniesione jako przesłanka odmowy pogorszenie walorów krajobrazowych przez wprowadzenie do środowiska obcego elementu, jakim jest wieża antenowa, nie powinno być oceniane przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, chyba że plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza zakazy, co do lokowania na danym terenie obiektów przekraczających daną wysokość. Zgodność z prawem projektu budowlanego obejmującego obiekt budowlany ocenia się w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie została również dotąd wykazana niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji w zakresie zaliczenia terenu wsi K. do obszaru chronionego krajobrazu. Z dostarczonego w toku postępowania sądowego tekstu planu miejscowego z 1992 r. ogłoszonego w Dz.Urzęd.Woj. Pilskiego Nr 2/93 z dnia 24 lutego 1993 r. wynika, że dla obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. ustala się zakaz lokalizowania obiektów przemysłowych wymagających sfer sanitarnych powyżej 300 m, zakaz lokalizowania wielkotowarowych ferm handlowych i ferm bezściółkowych oraz gnojowicowania użytków rolnych oraz zakaz lokalizowania ośrodków wypoczynkowych i budownictwa letniskowego w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora.

Zasady prowadzenia działalności gospodarczej na obszarach chronionego krajobrazu plan z 1992 r. wprowadził w odniesieniu do obszarów rolnych i leśnych objętych ochroną krajobrazu (pkt 6.1. tekstu planu).

Z kolei uchwała Nr IX/56/89 WRN w P. z dnia 31 maja 1989 r. w sprawie ustanowienia obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. w § 2 ust. 1 wprowadziła na obszarze chronionego krajobrazu między innymi zakazy: lokowania inwestycji uciążliwych dla otoczenia, tj. wymagających sfery ochronnej większej niż 300 m (pkt 1) oraz wznoszenia budowli oraz zakładania i budowy urządzeń komunikacyjnych i innych urządzeń technicznych na terenach przewidzianych do objęcia wyższą formą ochrony (park narodowy, park krajobrazowy, rezerwaty przyrody i parki wiejskie) - pkt 4.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3, art. 152 i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska

brak podpisu sędziego spowodowany

jest wygaśnięciem delegacji

/-/ B.Kamieńska

MK