Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1020/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. ze skargi O. P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy G. określił "O." S.A.

z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 43.010 zł.

Podstawą wydania decyzji było nieuzasadnione, w ocenie organu, zaniżenie przez spółkę wysokości zobowiązania podatkowego w złożonej deklaracji z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok. Organ podniósł, że w dniu 14 stycznia 2009 r. podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2009 r., wskazując

w niej wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych

w wysokości 1.924.996 zł (skorygowane następnie 15 lutego 2009 r. do wartości

0,00 zł). Jednocześnie wpłynęła do organu pierwszej instancji informacja o przyczynie korekty i zmniejszenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu w 2009 r. do wartości zerowej. W piśmie wskazano, że 31 stycznia 2009 r. nastąpiła sprzedaż budowli podlegających opodatkowaniu na rzecz "T." spółkę z o.o., co powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego po stronie "O." S.A. w tym zakresie.

Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie

i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Rozstrzygając o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji SKO stwierdziło, że dodatkowych ustaleń wymaga zagadnienie związane z ustaleniami w zakresie wartości budowli przyjętej do opodatkowania. Wskazało, że w piśmie z 22 października 2014 r. pełnomocnik "O." S.A. podał, iż zdecydowano o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów, które były wcześniej deklarowane do podstawy opodatkowania,

a jednocześnie nie zostały w niej uwzględnione, gdyż są to obiekty, które w ocenie spółki nie wypełniały definicji budowli w rozumieniu w/w przepisów. Zestawienie tych obiektów zostało przygotowane i na terenie Gminy G. ich wartość wynosi 854.781,51 zł. Z dalszej części pisma wynika, iż wartość ta została ustalona na podstawie przedłożonego nośnika danych (płyty CD), zawierającego wyciąg z ewidencji środków trwałych spółki dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT, w obrębie którego położona jest Gmina G.. Badając ten materiał dowodowy, Wójt ograniczył się jedynie do wskazania, że wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej nie została wykazana przez podatnika w postępowaniu podatkowym, ponieważ wartości wskazane na płycie CD nie pokrywają się z tymi wykazanymi przez stronę. W związku

z powyższym organ podatkowy pierwszej instancji jako dowód co do wartości budowli przyjął tę zadeklarowaną w deklaracji za 2007 r. (tj. 3.858.463,79 zł). Ustalenia takie organ odwoławczy uznał za niewystarczające. Wójt Gminy G. nie dokonał bowiem żadnych ustaleń, aby wyjaśnić zaistniałe różnice w obliczeniu wartości budowli objętych opodatkowaniem. Organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wójt Gminy będzie obowiązany wyjaśnić zaistniałe różnice przy ustalaniu wartości budowli, tak aby jednoznacznie wskazać jaka była prawidłowa wartość budowli za okres objęty postępowaniem.

Ponadto w ocenie SKO rozstrzygnięcie decyzji (i jej uzasadnienie) nie odpowiadają w pełni ustaleniom poczynionym przez Wójta w trakcie postępowania podatkowego. Na etapie rozpatrywania poprzedniego odwołania spółki, organ odwoławczy wskazał na konieczność dokonania prawidłowej kwalifikacji umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. pod względem zgodności jej nazwy z treścią, uwzględniając przy tym wszelkie okoliczności faktyczne sprawy.

W treści zaskarżonej decyzji Wójt wprost m.in. wskazał, iż "O." S.A. jest posiadaczem elementów będących przedmiotem wyżej wzmiankowanej umowy z dnia 31 stycznia 2009 r., zaś umowa ta była czynnością pozorną mającą na celu wyłącznie zmianę podatnika w celu obniżenia podstawy opodatkowania podatnikiem od nieruchomości. W ocenie SKO, jeżeli takie były ustalenia Wójta, niezrozumiałym jest opodatkowanie jedynie linii kablowych, pominięcie zaś wartości kanalizacji kablowej.

W konsekwencji, zdaniem SKO, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien, skoro dokonał takich właśnie ustaleń, po prawidłowym ustaleniu wartości całej budowli, od której podatnikiem jest "O." S.A. (w tym w szczególności wyjaśnieniu rozbieżności), określić podatek we właściwej wysokości od całości budowli.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania, organ odwoławszy podał, że spółce w dniu 24 grudnia 2014 r. doręczono, w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p."), zawiadomienie o wszczętym przez Urząd Skarbowy w G. postępowaniu przygotowawczym w sprawie podania nieprawdy w deklaracji podatkowej za 2009 r. Powyższe powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za przedmiotowy okres.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza art. 233 § 2 w związku z art. 208 § 1 oraz w związku

z art. 70 § 1 O.p., przez dopuszczenie możliwości rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009. W związku z czym zdaniem skarżącej należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009.

Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania przygotowawczego przez Urząd Skarbowy w G. nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia, gdyż do dnia 31 grudnia 2014 r., tj. do dnia upływu terminu przedawnienia, finansowy organ postępowania przygotowawczego nie postawił potencjalnemu sprawcy zarzutu, co jest konieczne do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Dla poparcia tej tezy strona przywołała wyrok Wojewódzkiego Sąd

u Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2578/13.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. uchylająca decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 2 O.p. Zgodnie z nim organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji

i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W świetle powyższego uregulowania organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy i zachodzi konieczność przeprowadzenia go w znacznej części. Należy podkreślić, że decyzja kasacyjna nie może być podjęta

w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art.233 § 2 O.p.

Powyższy przepis pozostaje ścisłym związku z obowiązkami organu odwoławczego wynikającymi z Ordynacji podatkowej. Organ ten jest zobowiązany do podjęcia wszelkich czynności, niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z obowiązującą także i na tym etapie postępowania zasadą prawdy obiektywnej

(art. 122 O.p.). Przy rozstrzyganiu uwzględnia on zatem zarówno materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i okoliczności faktyczne, które pominął organ pierwszej instancji. Jeżeli ocena zebranego materiału dowodowego doprowadzi organ odwoławczy do wniosku, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie wyjaśniono wszystkich okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia, a zatem

w istocie nie rozpoznano sprawy, winien on uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z art. 233 § 2 O.p.

W przeciwnym wypadku naruszyłby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, pozbawiając stronę możliwości dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jej sprawy (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2006, s. 830).

W rozpatrywanej sprawie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło przede wszystkim z uwagi na niewyjaśnienie przez Wójta Gminy G. kwestii wartości budowli przyjętej do opodatkowania.

W skardze spółka podnosi zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za 2009 r. Twierdzi, że w sprawie nie doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia, gdyż do dnia 31 grudnia 2014 r., tj. do dnia upływu terminu przedawnienia, nie przedstawiono potencjalnemu sprawcy zarzutu.

W związku z tym wskazuje, że organ odwoławczy niezasadnie zastosował art. 233 § 2 O.p., zamiast uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie podatkowe.

W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się

z niewykonaniem tego zobowiązania.

Istotne znaczenie dla oceny podniesieniowego przez skarżącą zarzutu przedawnienia ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej

z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP.

Analizując zagadnienie zawieszenia biegu terminu przedawnia zobowiązania podatkowego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6

pkt 1 O.p. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia

o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie. W związku z czym podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Trybunał stwierdził, że organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć

i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego jego bieg został zawieszony. Zasada ochrony zaufania do państwa

i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewniają.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003r. do dnia 1 września 2005r., jednak w punkcie 7 uzasadnienia Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że po nowelizacji przepisu ustawą z dnia 30 czerwca 2005r., która weszła w życie z dniem 1 września 2005r. (ustawa o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 143, poz. 1199), ustawa również zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną. Nie może zatem budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność odnosi się także do art. 70 § 6 pkt 1 O.p.,

w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 września 2005r.

Należy wskazać, że w związku z orzeczeniem Trybunału, ustawą z dnia

30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149) został wprowadzony do Ordynacji podatkowej przepis art. 70c, który stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Przepis ten obowiązuje od dnia 15 października 2013 r.

W świetle przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie jest konieczne, żeby przekazanie podatnikowi informacji było powiązane z konkretną czynnością procesową. Trybunał nakazał jedynie poinformowanie podatnika o zdarzeniu powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, bez wskazania trybu i sposobu przekazania takiej informacji, tym samym pozostawiając organom podatkowym daleko idącą swobodę w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia

16 października 2013 r., I FSK 483/13). W orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. nie decyduje wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, czy też jego przesłuchanie w charakterze podejrzanego, lecz ustalenie, że podatnikowi wiadomo, że toczy się wobec niego postępowanie karne skarbowe (por. wyrok NSA z 16 października 2013 r.,

I FSK 483/13, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., I FSK 2024/13, wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., I FSK 483/13). Istotna jest zatem wiedza podatnika o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym skarbowym (por. wyroki NSA: z dnia

24 czerwca 2014 r., I FSK 998/13, z dnia 13 listopada 2014 r., I FSK 1606/13, z dnia

13 listopada 2014 r., I FSK 1766/13, z dnia 17 lipca 2014 r., I FSK 1468/13, z dnia

21 sierpnia 2014 r., I FSK 958/13, z dnia 4 września 2014 r., I FSK 1103/13, z dnia

25 września 2014 r., I FSK 1454/13, z dnia 23 października 2014 r., I FSK 1546/14). Nie ma żadnego uzasadnienia stanowisko, by dla skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 pkt 6 O.p., wymagane było wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe ad personam (por wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., I FSK 1599/13, wyrok NSA

z dnia 5 grudnia 2014 r., I FSK 1824/13). Wprawdzie ogłoszenie postanowienia

o przedstawieniu zarzutów usuwa wszelkie wątpliwości co do stanu wiedzy podatnika

o toczącym się postępowaniu karnym, jednakże obowiązek "poinformowania", czy też "zawiadomienia", o którym mowa, nie jest tożsamy z obowiązkiem przedstawienia podatnikowi zarzutów (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 maja 2015 r., I SA/Lu 390/15). Pogląd skarżącego nie znajduje też oparcia w Ordynacji podatkowej, gdyż nie ma przepisu, który uzależniałby zawieszenie biegu terminu przedawnienia od przedstawienia podatnikowi zarzutów. W szczególności wymogu tego nie można wysnuć z brzmienia art. 70c O.p. Przepis ten wymaga jedynie zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku,

o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia.

Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska zawartego w przywołanym na rozprawie wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II FSK 846/14, że jeżeli skarżący nie był poinformowany (nie przedstawiono mu zarzutów) przed upływem terminu przedawnienia o prowadzonym w wobec niego postępowaniu karnym, to nie można uznać, że doszło do zawieszenia biegu terminu zobowiązań podatkowych. Z tych samych powodów Sąd nie podziela poglądu wyrażonego we wskazanym w skardze wyroku WSA w Warszawie (V SA/Wa 2578/13).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca zawiadomieniem z dnia 23 grudnia 2014 r., doręczonym jej w dniu 24 grudnia 2014 r., na podstawie art. 70c O.p., została poinformowana, że w dniu 16 grudnia 2014 r. wobec wszczęcia postępowania karnego w sprawie podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W konsekwencji stwierdzić należy, że podatnik miał wiedzę przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, iż zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe pozostające w związku z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Tym samym nie można zaakceptować poglądu, że w sprawie tej nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Nie ma więc racji skarżąca, że decyzja organu odwoławczego została wydane po upływie terminu przedawnienia.

Zdaniem Sądu bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje także podniesiona na rozprawie okoliczność, że w zawiadomieniu z dnia 23 grudnia 2014 r. brak jest informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (jest w nim mowa o nierozpoczęciu biegu terminu przedawnienia). Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia niezbędne jest zawiadomienie podatnika,

w odpowiednim czasie o wystąpieniu przyczyny, którą prawo wprost uznaje za wywołujące skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie

o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Nie jest natomiast niezbędne – wbrew twierdzeniom skarżącej - aby podatnik był równocześnie wyraźnie zawiadamiany także o skutku, jaki ta przyczyna wywołuje w sferze przedawnienia, czyli o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu wystąpienia wskazanej wyżej przyczyny. Skutek taki wynika z mocy samego prawa. Jeśli zatem podatnik wie

o przyczynie, to nie sposób przyjąć, aby brak wiedzy podatnika o skutkach tej przyczyny naruszał konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji. Innymi słowy, standardy konstytucyjne, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie

o sygn. akt P 30/11, wymagają dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawiadomienia podatnika o przyczynie powodującej określony skutek, tzn. o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z tym zobowiązaniem,

a niekoniecznie już o zawieszeniu biegu tego terminu (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r., I FSK 2017/13).

Jednocześnie Sąd nie uznał za zasadne zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawą zgodności art. 70 § 1 pkt 6 O.p.

z Konstytucją.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.