Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1233/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno – spr., Sędziowie NSA Anna Łuczaj, Małgorzata Pocztarek, Protokolant Michał Zawadzki, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1667/05 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 zł (sto dwadzieścia), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2006 r., I SA/Wa 1667/05 oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...], nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby regulują przepisy ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U Nr 100, poz. 918 ). Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis § 1 ust. 1 pkt. 1 powołanego rozporządzenia stanowi, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż decyzją Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z 12 czerwca 2003 r. przydzielono skarżącemu lokal mieszkalny o pow. mieszkalnej 24,20 m2 i pow. użytkowej 38,15 m2, spełniający w dacie wydania decyzji wymagane normatywy powierzchni mieszkalnej. Jak również oczywistym jest, że w czasie złożenia przez S. M. wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od 23 października 2003 r., skarżący posiadał przydzielony z zasobów mieszkaniowych Policji lokal mieszkalny, który nie spełniał normatywów powierzchniowych dla 4 norm zaludnienia. W ocenie Sądu we wskazanym stanie faktycznym i prawnym organy zasadnie odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia, albowiem w niniejszej sprawie ww. przepisy, regulujące zasady przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, należy stosować wprost, bez konieczności stosowania wykładni funkcjonalnej czy systemowej. Powołany art. 92 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia pozbawia możliwości przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu funkcjonariuszowi, któremu przydzielono decyzją administracyjną lokalu mieszkalny. Organy obu instancji słusznie stwierdziły, iż gwarantowane w ustawie o Policji prawo policjanta do lokalu zostało w tym przypadku zrealizowane. Funkcjonariuszowi przydzielono lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji, lecz w czasie pełnienia służby nabył on prawo do dodatkowych 2 norm zaludnienia, a więc do lokalu o większej powierzchni. W związku z tym policjant ma prawo żądać zmiany posiadanego lokalu mieszkalnego na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu, a więc niejako modyfikować już nabyte uprawnienie. Uprawnienie to może być realizowane tylko i wyłącznie poprzez przydział lokalu o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej i użytkowej. Sąd podziela prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający funkcjonariusza. Przedmiotowy równoważnik pieniężny nie może natomiast stanowić świadczenia o charakterze rekompensacyjnym za uciążliwości związane z zamieszkiwaniem lokalu "z przydziału służbowego" o mniejszym niż przysługującym metrażu.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że powołany przez skarżonego dorobek orzeczniczy NSA został ukształtowany na gruncie odmiennego stanu prawnego. Zasady przyznawania funkcjonariuszom równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uległy zmianom wraz z wejściem w życie w dniu 20 lipca 2002 r. w/wym. rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji. W ocenie Sądu pogląd prezentowany przykładowo w uzasadnieniu wyroku NSA z 14 marca 2000 r., sygn. akt I SA 658/99 stwierdzający, że jeżeli zaś policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, może zatem otrzymać w myśl art. 92 ustawy równoważnik pieniężny za brak posiadanego lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej", nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Przedstawione stanowisko byłoby do zaakceptowania w przypadku, gdyby policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż przysługująca powierzchni mieszkalnej, lecz nie pochodzący z zasobów mieszkaniowych Policji. W takiej sytuacji na podmiocie zatrudniającym funkcjonariusza ciążyłby obowiązek zapewnienia mu właściwego lokalu mieszkalnego, a w przypadku braku takiej możliwości, dokonania rekompensaty pieniężnej w formie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Jednakże w przedmiotowej sprawie istotnym jest to, że skarżącemu przyznano decyzją administracyjną lokal mieszkalny z zasobów mieszkaniowych Policji, w miejscowości, w której pełni on służbę. Zatem gwarantowane ustawą zabezpieczenie socjalne o charakterze mieszkaniowym zostało wobec skarżącego zrealizowane. Zapewnienie funkcjonariuszowi przez organ Policji lokalu mieszkalnego, wprawdzie o mniejszym niż przysługujący metrażu oraz wypłacanie równocześnie świadczenia pieniężnego, powodowałoby stworzenie nie posiadającej oparcia w obowiązujących przepisach sytuacji, która jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Odmienny pogląd doprowadziłby do usankcjonowania realizacji dwóch wykluczających się wzajemnie uprawnień wobec tego samego funkcjonariusza.

Skargą kasacyjną z 23 czerwca 2006 r. zaskarżano w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2006 r. zarzucając mu:

1) naruszenie prawa materialnego przez:

a) błędną wykładnię art. 92 ust. l ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § l ust. l pkt l Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez przyjęcie, że posiadanie przez policjanta lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej niż przysługują mu normy zaludnienia wyklucza przyznanie równoważnika pieniężnego za brak takiego lokalu;

b) niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji,

c) niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie § l ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r., z którego wynika, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez oparcie kontroli aktu administracyjnego o kryterium słuszności i sprawiedliwości społecznej zamiast wyłącznie na kryterium zgodności z prawem,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez powołanie się w uzasadnieniu na okoliczności, dotyczące charakteru równoważnika za brak lokalu, które nie znajdują podstawy prawnej.

Wskazując na powyższe wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a w przypadku stwierdzenia wyłącznie naruszenia prawa materialnego uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi oraz 2) zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono:

Ad. la) Przesłanką materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie są przepisy art. 92 ust. l w związku z art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji oraz § l ust. l pkt l cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Wymienione przepisy przewidują, iż policjantowi, który nie posiada lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej równej co najmniej przysługującym normom zaludnienia należy się równoważnik za brak mieszkania.

NSA wydał orzeczenia dotyczące meritum sporu, przy identycznych jak w rozpatrywanej sprawie stanie faktycznym tj.: wyrok z 23.07.1999 r. sygn. akt I SA 866/98 Lex nr 48581 stwierdzając, że policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. l ustawy o Policji, jeżeli posiadany lokal nie odpowiada przysługującej mu powierzchni mieszkalnej; wyrok z 14 marca 2000 r. sygn. akt I SA 658/99 Lex nr 55283 stwierdzając, iż nie można przydzielić policjantowi lokalu mieszkalnego, jeżeli posiada lokal mieszkalny, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Jeżeli zaś policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, może zatem otrzymać w myśl art. 92 ustawy o Policji równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej.

WSA niewłaściwie zastosował w/w przepisy prawa materialnego oraz dokonał ich błędnej wykładni odrzucając dotychczasowy dorobek orzeczniczy NSA jako argument przytaczając odmienny stan prawny (str. 5/6 uzasadnienia) obowiązujący w rozpoznawanej sprawie. Analiza porównawcza uchylonego i aktualnego aktu prawnego wykazuje ewidentnie, że żadnych różnic nie było, gdyż istotna treść przepisów nie uległa zmianie.

Żaden przepis prawa nie mówi o zasobie mieszkaniowym Policji i nie ma podstawy do tego, ażeby różnicować status policjantów według źródła pochodzenia zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jedynym kryterium jest posiadanie lokalu mieszkalnego o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Powołany art. 92 ustawy o Policji i § 1 pkt l Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. jest podstawą do odmowy wypłaty równoważnika lub jego cofnięcia w przypadku posiadania przez policjanta lokalu o powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującymi mu normami zaludnienia. Bez znaczenia jest źródło pochodzenia mieszkania, gdyż liczy się wyłącznie fakt posiadania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA przytacza sprzeczne argumenty, gdyż interpretując przepis art. 92 ust. l ustawy o Policji i § l pkt l Rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stwierdza (str. 5), iż: "Organy I i II instancji słusznie stwierdziły, że gwarantowane w ustawie o Policji prawo policjanta do lokalu zostało w tym przypadku zrealizowane". "W związku z tym policjant ma prawo żądać zmiany posiadanego lokalu mieszkalnego..." Gdyby prawo do lokalu zostało zrealizowane to policjant nie mógłby żądać przydzielenia nowego lokalu mieszkalnego. Do czasu zmiany lokalu na odpowiedni policjantowi przysługuje prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

ad. 1b) Niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji. Przepis ten przewiduje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Skoro zatem można przydzielić policjantowi lokal na podstawie decyzji administracyjnej to można również przyznać mu równoważnik za jego brak (patrz wymienione wyżej wyroki NSA).

ad. lc) Naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy § l ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., z którego wynika, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. A contrario z wymienionego przepisu wynika uprawnienie do równoważnika za brak lokalu w przypadku posiadania lokalu mieszkalnego nieodpowiadającego normom zaludnienia.

ad. 2a) Naruszenie przepisów art. l i 2 p.p.s.a. poprzez oparcie kontroli aktu administracyjnego o na kryterium słuszności i sprawiedliwości społecznej zamiast wyłącznie na kryterium zgodności z prawem. Świadczy o tym fragment ostatniej strony uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym WSA stwierdza, iż posiadanie lokalu mieszkalnego w zasobach mieszkaniowych Policji oraz pobieranie równoważnika pieniężnego godziłoby w zasady słuszności i sprawiedliwości społecznej, których to kryteriów oceny działania organów administracji powołane wyżej przepisy nie zawierają.

ad. 2b) W zakresie zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd powołał się w uzasadnieniu na okoliczności, że równoważnik za brak lokalu ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, którego nie może mu zapewnić podmiot zatrudniający funkcjonariusza - podczas gdy żaden przepis prawa o tym nie stanowi. Nie można tych twierdzeń nie znajdujących źródła w przepisach prawa uznać za należyte wyjaśnienie przez Sąd podstawy prawnej. Sąd miał obowiązek ustalić czy organ administracji właściwie zastosował normy prawne dotyczące posiadania lokalu mieszkalnego przez policjanta.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. dopuszcza się dwie podstawy kasacyjne:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),

- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Nie wystarczy przy tym powtórzyć treść art. 174 p.p.s.a., lecz konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.)

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej strony powołał się na obydwie podstawy skargi kasacyjnej wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a.

Wobec przedstawienia przez autora skargi kasacyjnej zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności, co do zasady rozpoznaniu podlega drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego wskazano przepis art. 1 i 2 p.p.s.a. poprzez oparcie kontroli aktu administracyjnego o kryterium słuszności i sprawiedliwości społecznej zamiast wyłącznie na kryterium zgodności z prawem nie jest trafny, ponieważ w toku przeprowadzanej wykładni wolno sądowi administracyjnemu powoływać się również na argumenty natury systemowej lub celowościowej. Działanie takie nie stanowi wyjścia poza kryterium legalności, wedle którego sprawowana jest sądowa kontrola administracji.

Także zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez powołanie się w uzasadnieniu na okoliczności, dotyczące charakteru równoważnika za brak lokalu, które nie znajdują podstawy prawnej nie można uznać za uzasadniony. Przywołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie więc tego przepisu może polegać na nieumieszczeniu w treści uzasadnienia elementów, które zgodnie z tym przepisem muszą się w nim znaleźć, albo zawarciu w nim takich części składowych, które nie mogą być w nim umieszczone, np. polecenie określonego sposobu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. I tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 (LEX nr 198283) stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, (LEX nr 198355) za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego na wstępie należało wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu błędnej wykładni art. 92 ust. l ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § l ust. l pkt l Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez przyjęcie, że posiadanie przez policjanta lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej niż przysługują mu normy zaludnienia wyklucza przyznanie równoważnika pieniężnego za brak takiego lokalu, ponieważ podziela punkt widzenia Sądu I instancji, że policjantowi, który otrzymał lokal mieszkalny od organów Policji odpowiadający normom zaludnienia w dniu jego przydziału zaspokojono potrzeby mieszkaniowe. Gdyby uznać, że przysługuje mu również równoważnik pieniężny za brak takiego lokalu, to oznaczałoby to, że policjant ma prawo do dwóch świadczeń za to samo. Jeżeli – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – policjant w czasie pełnienia służby nabył prawo do dodatkowych norm zaludnienia, a więc do lokalu o większej powierzchni, to przysługuje mu prawo zamiany posiadanego lokalu mieszkalnego na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji. Przepis ten przewiduje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Jak już wcześniej zaznaczono, uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Tymczasem powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji nie ma w ogóle zastosowania w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Natomiast zawarte w nim postanowienia potwierdzają tezę, że skarżący może ubiegać się o przyznanie nowego lokalu uwzględniającego przysługujące mu normy zaludnienia. Z tych powodów również i tego zarzutu nie można było uznać za uzasadniony.

Z powyższych względów również zarzutu niewłaściwego zastosowania poprzez pominięcie § l ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r., nie można było uznać za mający usprawiedliwione podstawy. Z przepisu tego wynika, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, a więc odnosi się on do stanu faktycznego, który nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie. Dlatego też prawidłowo go w niej nie zastosowano.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 ppsa.