Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1381/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1381/15

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o ustaleniu łącznej wysługi lat R K. na dzień przyjęcia do służby w Policji.

W sprawie ustalono stan faktyczny. Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., działając na podstawie art. 6f, art. 101 ust. 1, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.), § 3, § 4 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i § 5 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.), ustalił [...] R. K. na dzień przyjęcia do służby - [...] grudnia 2006 r. łączną wysługę lat w wymiarze: [...] lat, 4 miesiące, 14 dni. Przedmiotowy rozkaz personalny doręczono stronie w dniu [...] czerwca 2013 r.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...], a w dniu [...] marca 2015 r. wydał decyzję nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, którą stwierdził nieważność powyższego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji policjant zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego w sytuacji, gdy wymieniony rozkaz personalny został wydany na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpoznaniu powyższego odwołania w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa, który dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej tylko w ściśle określonych przypadkach, a mianowicie, jak już wcześniej wskazano, w razie wydania takiej decyzji bez podstawy prawnej lub wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. W przypadkach określonych w tym przepisie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmierza zatem do ustalenia, czy decyzja wydana w trybie zwykłym jest dotknięta naruszeniem prawa, a jeżeli tak, to czy naruszenie to ma charakter "zwykły" czy "rażący", bądź też czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Dalej organ wyjaśnił, że decyzyjne rozstrzyganie kwestii związanych ze stosunkiem służbowym policjanta jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie wprowadza taką formę władczego działania. Działanie takie nie może być domniemywane, ani wynikać tylko z wykładni przepisów prawa. Tymczasem z analizy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] wynika, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego. Podstawy takiej w ocenie organu, brak jest zarówno w ustawie o Policji, jak i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., na które to akty prawne powołał się organ I instancji.

Dodatkowo organ zauważył, że z treści uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] wynika wprost, iż organ rozstrzygając o zaliczeniu policjantowi do wysługi lat okresu od [...] maja 1992 do [...] października 1995 r. zastosował przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133, ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., a zatem przepisy, które w omawianym stanie faktycznym nie powinny znaleźć zastosowania. W związku bowiem z faktem, iż policjant wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie mu do wysługi lat okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od [...] maja 1992 r. do [...] października 1995 r., to normatywnej treści pojęcia "domownik" należało poszukiwać w obowiązującej już wówczas ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r. poz. 1403, ze zm.).

Organ stwierdził, że definicja legalna pojęcia "domownik" zawarta w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. nie jest tożsama z definicją "domownika" wskazaną w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. Dlatego też Komendant Miejski Policji w [...], powołując przepisy prawa nie mające w sprawie zastosowania (art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r.), błędnie z ich treści wywiódł, iż policjant spełnił wymogi prawne do uznania go za domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Ograniczenie się przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] jedynie do ustalenia stanu faktycznego nie mającego oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w ocenie organu II instancji, spowodowało, że organ ten nie tylko nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, ale także nie dokonał jego analizy i oceny, pod kątem spełnienia przez policjanta wszystkich wymogów, określonych w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Należało zatem stwierdzić, iż Komendant Miejski Policji w [...], wydając omawiany rozkaz personalny, w sposób oczywisty i rażący naruszył zarówno przepis art. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] grudnia 1982 r., poprzez jego błędne zastosowanie, jak również przepis art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., poprzez jego niezastosowanie, pomimo takiego obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sytuacji gdy w/w rozkaz został wydany na podstawie i zgodnie z treścią § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., a organ przed wydaniem rozstrzygnięcia przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał analizy i oceny zgromadzonego materiału - a zatem nie zaistniała przesłanka konieczna dla stwierdzenia nieważności decyzji Skarżący podkreślił, że w jego ocenie, drobne uchybienia proceduralne, tak jak i odmienna ocena przeprowadzonych dowodów nie miały przymiotu "rażącego naruszenia prawa". Dalej skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 108 § 1 kpa, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie nie było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga R. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez ten kodeks lub ustawy szczególnych przypadkach.

Stosownie do art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zatem organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach, dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wymienionych powyżej wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 kpa, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ.: LEX nr 1452703).

Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Należy też podkreślić, że rażącego naruszenia prawa należy upatrywać nie w błędach jego wykładni, lecz w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują, że dotknięte wadą rozstrzygnięcie nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje więc przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2386/12, publ. LEX nr 1495274). Nie można też stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z tego jedynie powodu, że ocena dowodu, której dokonuje organ w postępowaniu nadzorczym różni się od oceny tego samego dowodu uczynionej w postępowaniu zwykłym. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 363/10, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 172/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem nie zasługują na uwzględnienie zarzuty organu dotyczące naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy). Elementy te należą bowiem do takich wątpliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym i nie stanowią rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tego typu naruszenia nie dają bowiem podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, publ. j.w.). Zatem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie świadczy o kwalifikowanej wadliwości decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Sąd nie popiera też poglądu organu co do tego, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] został wydany bez podstawy prawnej, a więc obarczony jest wadliwością z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy bowiem zaznaczyć że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wystąpiła rozbieżność poglądów co do możliwości prowadzenia przez organy odrębnego postępowania administracyjnego

i wydania decyzji w przedmiocie zaliczenia do wysługi lat okresu pracy w charakterze domownika w indywidualnym gospodarstwie rolnym. W tym zakresie pojawiły się dwa odmienne stanowiska.

Zgodnie z pierwszym z nich kwestia zaliczenia okresów służby, pracy albo pozostawania poza pracą do wysługi lat powinna być rozpatrywana i rozstrzygana w ramach sprawy o uprawnienie (świadczenie) ze stosunku służbowego, warunkowane tą wysługą, nie zaś stanowić przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej. Stanowisko to odwołuje się do postanowień uchwały NSA z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.) dotyczącej żołnierzy zawodowych, w której uznano, że rozstrzyganie o tym, czy okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym podlega zaliczeniu do stażu służby żołnierza zawodowego, od którego zależy wysokość nagrody jubileuszowej żołnierza (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy – Dz. U. 1992 Nr 5 poz. 18 ze zm.) oraz do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego (art. 12 ust. 2 powołanej ustawy) nie jest przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu decyzje przełożonych wydane tylko w kwestii zaliczenia danych okresów do wysługi lat nie mają podstawy prawnej, a doliczenie okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do wysługi lat może nastąpić jedynie w drodze zmiany decyzji, w której określono wysługę lat funkcjonariusza służby mundurowej lub żołnierza zawodowego.

Drugie stanowisko natomiast uznaje, że kwestia zaliczenia okresów służby, pracy albo pozostawania poza pracą do wysługi lat jest odrębną sprawą administracyjną rozstrzygną w drodze decyzji. Sądy uznają, że w sytuacji, gdy policjant nie dysponował przy przyjęciu do służby odpowiednimi dokumentami dotyczącymi okresów zaliczonych do wysługi lat w Policji, to po ich dostarczeniu możliwa jest zmiana ustaleń w tym zakresie i zaliczenie mu dalszych udokumentowanych okresów. Odbywa się to w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, przy czym dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia). Zaliczenie okresów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, następuje zgodnie z § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia w decyzji administracyjnej (postanowienie NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 365/11, podobnie wyroki NSA: z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 817/08, z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 376/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Uznaje się zatem, że przepisy rozdziału 2 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. określają tryb postępowania w sprawie administracyjnej związanej z zaliczeniem okresów pracy poza służbą mundurową do wysługi lat, ponieważ zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie ustępu 2 i 3 (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 983/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zasadnicze znaczenie mają w tym względzie postanowienia § 5 tego rozporządzenia, który przewiduje osobny tryb załatwiania tego rodzaju spraw, a więc należy uznać, że w tym wypadku przepis prawa materialnego statuuje osobną sprawę administracyjną.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do tego drugiego poglądu i zaznacza, że w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Policji nie została podważona konstytucyjność § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., który wskazuje wprost, że zmiana wysługi lat wymaga rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Przepis ten został wydany na podstawie art. 102 ustawy o Policji, zgodnie z którym rozporządzenie powinno określać szczegółowe zasady i tryb zaliczania do wysługi lat okresów służby, pracy i innych okresów, co wskazuje, że ustawodawca chciał aby omawiany rodzaj spraw był traktowany jako odrębna sprawa administracyjna. Ponadto zwrócono uwagę, że treść powołanego art. 102 różni się znacząco od art. 12 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania uchwały), zgodnie z którym rozporządzenie powinno określać jedynie tryb obliczania wysługi lat. Dlatego też w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Komendant Miejski Policji w [...] miał podstawę prawną do wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o ustaleniu łącznej wysługi lat R. K. na dzień przyjęcia do służby w Policji.

Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut organu dotyczący zastosowania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] przy wydaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. przepisów ustawy nieobowiązującej w dacie wydania decyzji.

Rację ma bowiem organ, wskazując, że z treści uzasadnienia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] wynika wprost, iż organ rozstrzygając o zaliczeniu policjantowi do wysługi lat okresu od [...] maja 1992 do [...] października 1995 r. zastosował przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133, ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., a zatem przepisy, które w omawianym stanie faktycznym nie powinny znaleźć zastosowania. Skarżący wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie mu do wysługi lat okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od [...] maja 1992 r. do [...] października 1995 r., zatem słusznie wskazuje organ, że normatywnej treści pojęcia "domownik" należało poszukiwać w obowiązującej już wówczas ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r. poz. 1403, ze zm.).

Powyższe uchybienie Komendanta Miejskiego Policji w [...], ma w ocenie Sądu, charakter rażącego naruszenia prawa dlatego też, na tej podstawie, organ miał obowiązek stwierdzić nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o ustaleniu łącznej wysługi lat R. K. na dzień przyjęcia do służby w Policji, co też uczynił.

Konkludując w ocenie Sądu, zaskarżone decyzje organu I i II instancji są prawidłowe. Co prawda Sąd nie podzielił wszystkich poglądów tam wyrażonych – co do braku podstawy prawnej do wydania przedmiotowego rozkazu i rażącego naruszenia prawa, poprzez braki w postępowaniu dowodowym, jednak stwierdzona przesłanka rażącego naruszenia przepis art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r., poprzez jego błędne zastosowanie oraz przepisu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., poprzez jego niezastosowanie, stanowią wystarczającą podstawę do zastosowania trybu nadzorczego w stosunku do rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.