Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 827/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [..], nr [..] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę /-/K.Wolna-Kubicka /-/W.Zygmont /-/J.Małecki


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 2010 r. złożyła wniosek - uzupełniony pismem z dnia 02 czerwca 2010 r. - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

- kosztów uzyskania przychodów,

- poboru zryczałtowanego podatku dochodowego.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka posiada tzw. Biuro Łącznikowe (zwane liaison) w Turcji, które posiada własny, nadany mu przez właściwe organy tego państwa, numer identyfikacji podatkowej. Biuro Łącznikowe pełni funkcję przedstawicielstwa handlowego Spółki i dlatego nie dokonuje sprzedaży towarów lub usług. Jednocześnie Biuro nabywa usługi (prawne, księgowe, najmu pojazdów) świadczone przez podmioty tureckie na rzecz tego Biura.

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym w Polsce. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży usług transportu towarów oraz usług przeładunku i spedycji, a nabywcami tych usług są podmioty polskie, podmioty z państw - członków Unii Europejskiej oraz podmioty z państw trzecich. Biuro Łącznikowe w Turcji - nabywając świadczone przez firmy tureckie usługi (księgowe, najem środków transportowych itd.) - nie dokonuje płatności wynagrodzenia za te usługi, ale czyni to Spółka poprzez rachunek bankowy prowadzony przez oddział banku w Turcji.

W związku z powyżej przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka postępuje prawidłowo nie pobierając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. 2000 r., Nr 54., poz. 654 ze zm.) od przychodu wypłacanego przez Spółkę z jej rachunku bankowego (prowadzonego przez oddział banku w Turcji) dla usługodawców tureckich z tytułu usług świadczonych przez nich na rzecz Biura Łącznikowego w Turcji?

Wnioskodawca wyraził pogląd, iż postąpił prawidłowo nie pobierając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, od przychodu wypłacanego przez Spółkę z jej rachunku bankowego (prowadzonego przez oddział banku w Turcji) dla usługodawców tureckich z tytułu usług świadczonych przez nich na rzecz Biura Łącznikowego w Turcji.

W wydanej w dniu [...] lipca 2010 r. interpretacji indywidualnej, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu usług najmu pojazdów nabywanych od podmiotów tureckich.

W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że z tytułu zapłaty wynagrodzenia podmiotom tureckim za usługi najmu pojazdów (środków) transportowych na rzecz biura w Turcji, na Spółce jako na płatniku, ciąży - zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - obowiązek poboru podatku "u źródła" w wysokości ustalonej w myśl art. 12 ust. 2 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Tureckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 3 listopada 1993 r. (Dz.U. z 1997r., Nr 11, poz. 58, powoływana dalej jako umowa polsko - turecka), w wysokości 10% kwoty brutto należności licencyjnych, pod warunkiem posiadania przez nią certyfikatu rezydencji podmiotu tureckiego. Natomiast zapłata przez Spółkę na rzecz podmiotów tureckich wynagrodzenia z tytułu nabywanych usług prawnych i księgowych na rzecz biura w Turcji nie powoduje powstania po stronie Spółki jako płatnika, obowiązku poboru podatku u źródła z tytułu należności licencyjnych, pod warunkiem posiadania przez nią certyfikatu rezydencji podmiotu tureckiego.

W dniu [...] lipca 2010 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie wpłynęło wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa, zawartego w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2010 r. Wydanej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 12 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 2 lit. c umowy polsko - tureckiej.

Odpowiadając na wezwanie organ podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażone w interpretacji.

W skardze z dnia [...] września 2010 r. Spółka działająca przez pełnomocnika zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie przepisów:

1). art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 lit. c umowy polsko - tureckiej, poprzez nieuprawnione niezastosowanie tych przepisów do - wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - biura łącznikowego skarżącej na terenie Turcji, a to wskutek uznania, że skoro co do zasady poprzez to biuro następuje wyłącznie nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów handlowych na terenie Turcji, to tym samym poprzez to biuro łącznikowe nie jest prowadzona działalność gospodarcza Spółki na terenie Turcji, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej;

2). art. 12 ust. 3 umowy polsko - tureckiej, poprzez nieuprawnione zastosowanie tego przepisu do pojazdów transportowych, a to wskutek przyjęcia, że zakres zastosowania "należności licencyjne" za "użytkowanie urządzenia przemysłowego" - o jakim jest mowa w tym przepisie umowy - obejmuje także należności z tytułu czynszu najmu pojazdów transportowych;

3). art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 umowy polsko - tureckiej, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że należności z tytułu czynszu najmu pojazdów transportowych - używanych wyłącznie na potrzeby biura łącznikowego Spółki na terenie Turcji i wypłacane z rachunku bankowego prowadzonego na terenie tego państwa - powstają na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a nie na terenie Turcji, wskutek czego istnieje obowiązek skarżącej do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłat dokonywanych na rzecz tureckich odbiorców świadczących te usługi najmu - co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej,

4). art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędne zastosowanie tego przepisów do nabywanych przez Spółkę dla potrzeb biura łącznikowego skarżącej na terenie Turcji usług najmu pojazdów transportowych, wskutek uznania, że wypłaty przez Spółkę z rachunku bankowego, prowadzonego przez oddział banku z siedzibą w Turcji, należności za świadczone usługi najmu stanowią dochód tureckich odbiorców tych należności uzyskany przez nich na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a co do którego to dochodu istnieje obowiązek skarżącej do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego - co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W kontekście powyższych naruszeń skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania w wysokości przewidzianej według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów wpisu od skargi, kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości przewidzianej według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności w świetle, której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku o interpretację i stanowił podstawę faktyczną interpretacji, przy czym treść tego aktu została zdeterminowana pytaniem zadanym we wniosku oraz wyrażonym stanowiskiem strony.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd przedstawiony w zaskarżonej interpretacji, w której organ uznał za nieprawidłowe stanowisko w zakresie poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu usług najmu pojazdów nabywanych od podmiotów tureckich.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do przepisów art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ prawidłowo wskazał, że w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie zatem od miejsca lokalizacji siedziby danego podmiotu - opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą te dochody, które w państwie tym powstały.

W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Art. 21 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mają pierwszeństwo przed ustawą jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

W przedmiotowej sprawie zasadnym jest również wskazanie na art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Obowiązek pobrania podatku "u źródła" wynika z faktu dokonania wypłaty należności na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd za granicą. Dla rozstrzygnięcia kwestii obowiązku pobrania podatku nie ma znaczenia miejsce wykonania usług określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz miejsce siedziby odbiorcy tych należności.

Biorąc powyższe regulacje prawne pod uwagę należy stwierdzić, iż w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej siedziby lub zarządu a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania, pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

W kontekście powyższego, zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędne zastosowanie tych przepisów do nabywanych przez Spółkę dla potrzeb biura łącznikowego skarżącej na terenie Turcji usług najmu pojazdów transportowych, wskutek uznania, że wypłaty przez Spółkę z rachunku bankowego, prowadzonego przez oddział banku z siedzibą w Turcji, należności za świadczone usługi najmu stanowią dochód tureckich odbiorców tych należności uzyskany przez nich na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a co do którego to dochodu istnieje obowiązek skarżącej do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego - nie zasługuje na uwzględnienie.

Za nieuzasadnione należy uznać także twierdzenie strony skarżącej, zgodnie z którym doszło do naruszenia art. 12 ust. 3 umowy polsko - tureckiej poprzez błędną interpretację i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tego przepisu do pojazdów transportowych, co zostało oparte o "słownikowe" podejście przy wykładni językowej sformułowania "urządzenie przemysłowe" - o jakim jest mowa w tym przepisie umowy.

Za chybiony należy również uznać - "zarzut naruszenia przepisów art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 umowy poprzez niewłaściwe przyjęcie, że należności z tytułu czynszu najmu pojazdów transportowych - używanych wyłącznie na potrzeby biura łącznikowego Spółki na terenie Turcji - powstają na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a nie na terenie Turcji".

Z art. 12 ust. 1 umowy polsko - tureckiej wynika, że należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże stosownie do ust. 2 art. 12 w/w umowy, należności te mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca tych należności jest ich właścicielem, podatek ustalony w ten sposób nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

Art. 12 ust. 3 umowy stanowi, iż określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu wynagrodzenia za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

W przedmiotowej sprawie zasadnym jest również wskazanie na przepis art. 3 ust. 2 ww. umowy polsko - tureckiej, w myśl którego, przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, do których stosuje się niniejszą umowę.

Odnośnie opodatkowania należności licencyjnych należy odwołać się do przepisów Dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych Państw Członkowskich (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2003 r.; L.2003.157.49 ze zm.). Zgodnie z art. 2 lit. b powołanej Dyrektywy do "należności licencyjnych" zalicza się między innymi wszelkiego rodzaju płatności za używanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.

Pojęcie użytkowania lub prawa do użytkowania nie zostało zdefiniowane. Wyjaśnia je orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego na kanwie innych umów – między innymi w wyroku z dnia 06 grudnia 1996 r. o sygn. akt III SA/1091/94 (nr Lex nr 27418), NSA stwierdza, iż samochody ciężarowe i naczepy, które były przedmiotem zawartych umów leasingowych zaliczyć należy do urządzeń przemysłowych, o których mowa w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 12 ust. 1 umowy polsko-duńskiej. Także w wyroku z dnia 12 stycznia 1996 r., o sygn. akt SA/Gd 2627/94 POP 4/1998/142 stwierdzono, że ani umowa polsko – szwajcarska, ani też ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzują, co należy rozumieć przez określenie "należności za użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego". Nie oznacza to jednak, że użyte w tych przepisach określenie "użytkowanie" należy utożsamiać z instytucją użytkowania, o której mowa w art. 252 Kodeksu Cywilnego. Określenie to jest pojęciem szerszym, obejmującym wynajęcie, wydzierżawienie lub inne korzystanie z takiego urządzenia na podstawie zawartych w tym zakresie umów cywilnoprawnych. W wyroku z dnia 26 lutego 1998 r. o sygn. akt I SA/Po 1207/97 (nr Lex 60338) Sąd dokonał rozważań co to jest urządzenie przemysłowe i odwołał się do wykładni językowej.

Analizując zatem kwestię poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu nabywanych usług najmu pojazdów (środków) transportowych od podmiotów tureckich, trzeba także podkreślić, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji urządzenia przemysłowego, lecz podaje tylko jego przykładowe formy (środek transportu, urządzenie handlowe lub naukowe) - vide piśmiennictwo: G. Dźwigała i in. "Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych – Komentarz" Wydanie II LexisNexis, Warszawa 2009, s. 679) - "Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia "urządzenia przemysłowe" oraz nie odsyła w tej kwestii do klasyfikacji statystycznych. W tej sytuacji, wyjaśniając sens tego pojęcia, należy sięgnąć do języka potocznego wyrażonego w określeniach słownikowych (zob. wyrok NSA z 30 sierpnia 1996 r., III SA 962/94, Lex Polonica nr 32 6317). W efekcie można postawić tezę, że pojęcie urządzenia przemysłowego musi być rozumiane maksymalnie szeroko (wyrok NSA z 16 maja 1995 r., SA/Sz 183/95, LexPolonica nr 342372), ma ono bowiem charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące pewien zespół elementów technicznych (wyrok NSA z 6 maja 1994 r. , III SA 1559/9, POP 1996, Nr 3, s.98). W orzecznictwie nie bydzi zatem wątpliwości, ze do urządzenia przemysłowego należy zaliczyć samochód (zob. np. wyrok NSA z 13 października 1995 r., SA/Wr 2379/94, Lex nr 26990) oraz samolot (zob. np. wyrok NSA z 16 maja 1995 r. , SA/Sz 183/95, LexPolonica nr 342372)".

W świetle zatem przedstawionego w wydanej interpretacji rozumienia omawianego terminu uzasadniony jest pogląd, że pojazdy (środki) transportowe należy zaliczyć do urządzeń przemysłowych, o których mowa wart. 21 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jednocześnie mając na uwadze fakt, iż zawarta w ww. art. 12 ust. 3 umowy definicja należności licencyjnych obejmuje swoim zakresem przedmiotowym należności z tytułu "użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego".

Odnosząc się do powyższego, wynagrodzenie wypłacane podmiotom tureckim z tytułu najmu pojazdów (środków) transportowych podlega w Polsce opodatkowaniu w wysokości 10% kwoty brutto należności licencyjnych stosownie do przepisów art. 12 umowy polsko - tureckiej.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 lit. c umowy polsko-tureckiej.

W motywach skargi strona skarżąca argumentuje, że organ administracji w sposób nieuprawniony i niewłaściwy przyjął, że posiadane przez Spółkę tzw. biuro łącznikowe (zwane liaison) w Turcji, pełniące funkcję przedstawicielstwa handlowego Spółki, nie jest zakładem w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 lit. c) umowy polsko - tureckiej. Asumptem dla takiej konstatacji było uznanie, że biuro to nie jest oddziałem Spółki na terenie Turcji i nie zawiera ono umów oraz nie dokonuje sprzedaży towarów lub usług. Skoro zatem zadaniem tego biura - zbliżonego do przedstawicielstwa handlowego - jest wyłącznie nawiązywanie i utrzymywanie w imieniu oraz na rzecz skarżącej kontaktów handlowych na terenie Turcji, to tym samym - jak to stwierdza Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w zaskarżonej interpretacji - poprzez to biuro łącznikowe nie jest prowadzona działalność gospodarcza Spółki na terenie Turcji.

Odnosząc się do stanowiska skarżącą należy stwierdzić, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest między innymi do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy, odnośnie której zainteresowany występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji, bowiem pełną wiedzę o stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia odpowiednich regulacji prawa podatkowego, posiada wnioskodawca. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w Poznaniu, że organ wydając indywidualną interpretację, ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Oznacza to, iż interpretacja indywidualna, będąca przedmiotem niniejszej skargi wydana została w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku z dnia 25 marca 2010 r. oraz uzupełnienie wniosku z dnia 02 czerwca 2010 r., w którym Spółka wskazała, że "Wnioskodawca nie potrafi samodzielnie określić statusu prawnego wspomnianego we wniosku Biura Łącznikowego, przy czym z pewnością Biuro to nie posiada odrębnej od wnioskodawcy podmiotowości prawnej ani nie jest zagranicznym oddziałem Spółki. Wnioskodawca poprzez to Biuro Łącznikowe nie prowadzi działalności na terenie Turcji, ani nie zawiera umów, a co do zasady, wyłącznie nawiązuje i utrzymuje kontakty handlowe. W kontekście powyższego, wnioskodawca zauważa, że przepis art. 5 ust. 1 umowy polsko – tureckiej posługuje się określeniem "zakład" w rozumieniu stałej placówki, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa danego podmiotu. W związku z tym wydaje się, że Biuro Łącznikowe posiada bliższe cechy charakterystyczne dla utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa, prowadzenia dla przedsiębiorstwa każdej innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym czy utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu jakiegokolwiek połączenia wymienionych wcześniej rodzajów działalności, jako że całokształt działalności tej placówki wynikający z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy (por. art. 5 ust. 3 lit. d), e) i f) umowy polsko - tureckiej). Z tego wynikałoby zaś, że analizowane Biuro nie jest zakładem w myśl tej umowy. W nawiązaniu do tych stwierdzeń, wnioskodawca przyjmuje, że nie ma zastosowania art. 5 ust. 4 umowy, ponieważ nie ma miejsca sytuacja, że "osoba - inna aniżeli niezależny przedstawiciel, do którego mają zastosowanie postanowienia ustępu 5 - działa w Umawiającym się Państwie (czyli w Turcji) w imieniu przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, (czyli wnioskodawcy) i (...) posiada ona i zwyczajowo wykonuje w tym Państwie pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa (...)".

Nie znajduje zatem uzasadnienia argumentacja skargi o naruszeniu przez organ wydający interpretację przepisów art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 lit. c umowy polsko - tureckiej. Organ dokonał analizy sprawy opierając się wyłącznie na przedstawionym przez stronę stanie faktycznym, w którym wnioskodawca stwierdził, iż przedmiotowe biuro łącznikowe w Turcji nie jest zakładem w myśl umowy polsko - tureckiej.

W kontekście powyższego zasadne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym z tytułu zapłaty wynagrodzenia podmiotom tureckim za usługi najmu pojazdów (środków) transportowych na rzecz biura w Turcji, na Spółce jako na płatniku, ciąży - zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - obowiązek poboru podatku "u źródła" w wysokości ustalonej w myśl art. 12 ust. 2 ww. umowy polsko - tureckiej, w wysokości 10% kwoty brutto należności licencyjnych, pod warunkiem posiadania przez Nią certyfikatu rezydencji podmiotu tureckiego.

Udzielona skarżącej Spółce interpretacja przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000, Nr 54, poz.654 ze zm.) jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

K. Wolna-Kubicka W. Zygmont J. Małecki