Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2427/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 2427/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: SO-del. Renata Detka AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2004r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2003r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Spółki z o.o. w W. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 1 lipca 2003 r, znak: [....] , nr [....] ustalił - na wniosek z dnia 28 marca 2003 r. [....] Telefonii [....] Spółki z o.o. z siedzibą w W. przy AL [....] -warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Bazowej telefonii [....] [....] Nr [....] "[....] " na dachu budynku handlowo-usługowego przy ulicy [....] w K. składającej się z: wieżyczki kratowej o wysokości 18 m, kontenera dachowego z wyposażeniem elektryczno-przesyłowym, jednej anteny sektorowej K 739 681 (izotropowa moc promieniowania 316W), dwóch anten sektorowych anten K 739665 (izotropowa moc promieniowania 2x316W), trzech anten sektorowych K 742212 (izotropowa moc promieniowania 3x450W), dwóch anten parabolicznych linii radiowych MW Andrew VHLPI-370 (izotropowa moc promieniowania 2x372W).

W uzasadnieniu wskazano, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr Vll/30177 z dnia 20 czerwca 1977 roku ogłoszoną w Dz.Urz. WRN Nr 6, póz. 36, z odstępstwem od ustaleń planu, zatwierdzonym zarządzeniem Wojewody K. Nr 44/84 z dnia 31 grudnia 1984 roku ogłoszonym w Dz.Urz. Województwa K. Nr 2 póz. 10 z 1985 roku oraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr 253/92 Rady Miejskiej w K. z dnia 4 czerwca 1992 roku ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa K. Nr 10, poz. 105 oraz uchwałą Nr 94/94 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 listopada 1994 roku ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa K. Nr 11 póz. 113.

Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi planu, inwestycja położona jest w obszarze o symbolu terenu VII.19.A3.MW, dla którego podstawowa funkcja terenu to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami zakresu podstawowego, a dopuszczalna funkcja terenu to usługi ogólnomiejskie. Zasady i warunki zagospodarowania terenu określone są jako istniejące osiedle zabudowy wielorodzinnej do zachowania oraz możliwość zachowania istniejącej zabudowy jednorodzinnej, ewentualna wymiana starych budynków na nowe oraz uzupełnienie zabudowy wyłącznie na wydzielonych działkach przy istniejących ulicach.

Ustalenia realizacyjne ogóle planu, które określa pkt 5.2.19. przewidują: urządzenia sieciowe, związane z nimi obiekty, a także małe obiekty i urządzenia związane z obsługą ruchu samochodowego miejskiego wraz z drogami dojazdowymi, parkingi i ulice układu obsługującego, mogą być lokalizowane poza terenami przeznaczonymi w planie ogólnym pod funkcje dla tego typu obiektów pod warunkiem uwzględnienia planowanej funkcji terenu oraz związanych z tą funkcją uzasadnionych interesów osób dysponujących terenem.

Z kolei wg ustaleń określonych w punkcie 5.2.29.: na obszarach o funkcjach podstawowych lub dopuszczalnych: zabudowa mieszkaniowa, usługi zdrowia, oświaty, szkolnictwa wyższego, kultury, sportu i rekreacji, zieleni, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych obszarów, zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń albo ich zespołów, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów. Powyższy zakaz odnosi się również do zmiany sposobu użytkowania terenu bez dokonywania inwestycji budowlanych. Uciążliwość inwestycji lub sposobu użytkowania terenu dla otoczenia ustala się na podstawie przepisów i norm, ocen sporządzonych przez biegłych z listy rzeczoznawców Min. OŚZN i L, opinii właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przytoczono również ustalenia przestrzenne wg strefy A3, tj. strefy zwartego zainwestowania miejskiego, zgodnie z którymi sposób zagospodarowania to poprawa ekonomii wykorzystania przestrzeni, poprawa ładu przestrzennego. Teren budowlany [....].

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że inwestor przedłożył "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - Stacja Bazowa Telefonii [....] - 900/1800 MHz nr BTS-55181.01 [....] na budynku handlowo-usługowym ul. [....] ul. [....] ", który opracował mgr inż. J.B. biegły Wojewody [....] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Z raportu wynika, że: "[-••] wyznaczone obszary, gdzie przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania nie jonizującego wytwarzanego głównie przez anteny sektorowe, znajdują się na znacznej wysokości (powyżej 18,2 m nad poziomem terenu) i ludność fizycznie nie będzie miała do nich dostępu, co powoduje, że obszary te nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. Na tej podstawie można stwierdzić, że planowana lokalizacja nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu, wewnątrz budynku i na jego dachu oraz w okolicznych budynkach. [....]".

Podkreślono również, że postanowieniem znak [....] z dnia 4 czerwca 2003 r. Wojewoda [....] uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym ochrony środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 1 września 2003 r, znak: [....] - wydaną po rozpoznaniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. , przy ul. [....] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. przy ul. [....] - orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Bazowej telefonii [....] [....] "[....] " na dachu budynku handlowo-usługowego przy ulicy [....] w K. składającej się z: wieżyczki kratowej o wysokości 18 m, kontenera dachowego z wyposażeniem elektryczno-przesyłowym, jednej anteny sektorowej K 739 681 (izotropowa moc promieniowania 316W), dwóch anten sektorowych anten K 739665 (izotropowa moc promieniowania 2x316W), trzech anten sektorowych K 742212 (izotropowa moc promieniowania 3x450W), dwóch anten parabolicznych linii radiowych MW Andrew VHLPI-370 (izotropowa moc promieniowania 2x372W).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma zastosowanie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15,póz. 139 z późn. zm. ). Zgodnie z art. 40 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie ma fakt zgodności bądź sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa.

Kolegium podniosło, że z załączonego do wniosku "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Stacji Bazowej telefonii [....] [....] Nr [....] [....] wynika, że obszar, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania nie jonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2 koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania. Maksymalne zasięgi tych obszarów wynoszą:

- dla anteny sektorowej K 739 681 - azymut 20°: w poziomie - zasięg obszaru 15,9 m., w pionie - zasięg obszaru od 20,3 m do 26,6 m npt,

- dla anten sektorowych K 739 665 - azymut 120 i 270°: w poziomie - zasięg obszaru 15,9 m., w pionie zasięg obszaru od 21,4 m do 26,9 m npt,

- dla anteny sektorowej K 742 212 - azymut 20°: w poziomie - zasięg obszaru 18,9 m., w pionie zasięg obszaru od 20,3 m do 26,3 m npt,

- dla anten sektorowych K 742212 - azymut 120 i 270°: w poziomie zasięg obszaru 18,9 m., w pionie zasięg obszaru od 20,9 m do 26,9 m npt,

- łącznie dla anten sektorowych K 739 681 i K 742212- azymut 20°: w poziomie zasięg obszaru 22,4 m., w pionie zasięg obszaru powyżej 18,2 m npt,

- łącznie dla anten sektorowych K 739 665 i K 742212 - azymut 120 i 270°: w poziomie zasięg obszaru 23,5 m., w pionie - zasięg obszaru powyżej 18,8 m npt.

Dla anten parabolicznych linii radiowych obszar, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania nie jonizującego ma wartość: dla anteny parabolicznej MW - Andrew VHLP1 - 370 - azymut 15°: w poziomie - zasięg obszaru 17,2 m, w pionie - zasięg obszaru od 26,65 m do 26,95 m npt.

Kolegium wskazało ponadto, że wyżej określony zasięg obszarów, dla których przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania nie jonizującego został przedstawiony graficznie na mapie - podkładzie sytuacyjnym stanowiącym część składową raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z mapy tej wynika, że przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 w/m2 od anten nadawczych GSM i radiolinii w płaszczyźnie poziomej wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem inwestorskim, tj. poza granice działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [....],[....],[....]. etc......

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dają podstaw do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek: [....] , [....] , [....] , w K. przy ul. [....] dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Powołano się zwłaszcza na ustalenia realizacyjne ogólne planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w pkt 5.2.29, które stanowią że: "na obszarach o funkcjach podstawowych lub dopuszczalnych: zabudowa mieszkaniowa, usługi zdrowia, oświaty, szkolnictwa wyższego, kultury, sportu i rekreacji, zieleni, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych obszarów, zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń albo ich zespołów, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów. Powyższy zakaz odnosi się również do zmiany sposobu użytkowania terenu bez dokonywania inwestycji budowlanych. Uciążliwość inwestycji lub sposobu użytkowania terenu dla otoczenia ustala się na podstawie przepisów i norm, ocen sporządzonych przez biegłych z listy rzeczoznawców Min. OŚZNiL, opinii właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z obowiązującymi przepisami".

W ocenie Kolegium powyższe ustalenia oznaczają iż skoro zakazuje się realizacji inwestycji polegających na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, tj. granice działek objętych wnioskiem inwestorskim, to wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Uciążliwe oddziaływanie na otoczenie zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez [....] Telefonię [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy Al. [....] dotyczącego budowy Stacji Bazowej Telefonii [....] Nr [....] " przekracza granice terenu inwestycji.

Zatem, w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem inwestorskim dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie Stacji Bazowej Telefonii [....] Nr [....] "[....] " na dachu budynku handlowo-usługowego.

Kolegium zaznaczyło, że podejmowane w formie decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia muszą uwzględniać zarówno postanowienia ustaleń szczegółowych, jak i ogólnych planu, bowiem ich spójność przesądza o zgodności lub sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 września 2003 r., znak: [....] złożyła [....] Telefonia [....] Spółka z o.o. z siedzibą w W. przy Al. [....] .

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w przekonaniu inwestora Kolegium błędnie odniosło zapisy z planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące zakazu realizacji inwestycji, których uciążliwe oddziaływanie przekracza granice terenu inwestycji do planowanego zamierzenia inwestycyjnego [....] Sp. z o.o., czyli do budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej.

W ocenie skarżącej wynikiem takiej oceny, czyli uznania inwestycji za niezgodnej z planem zagospodarowania przestrzennego mógł być fakt, że SKO nie znało bądź nie zapoznało się z wyjaśnieniami do przepisów, w tym przypadku wyjaśnieniami do Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zmianami) zawartymi w piśmie Ministra Środowiska S.Z. z dnia 28 marca 2002r. (znak: ...../sd skierowanym do wojewodów. W piśmie tym minister wyjaśnia, że "fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich po prostu nie ma. Decydujące znaczenie ma tutaj jedynie określenie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, a więc np. na powierzchni terenu, czy na balkonach budynków mieszkalnych, itp. Tym samym występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań (przepisów) ochrony środowiska.

Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunkujące dopuszczalność lokalizowania inwestycji w zależności od zasięgu występowania uciążliwości, których źródłami są te inwestycje nie powinny być stosowane w odniesieniu do radiokomunikacyjnych inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne o parametrach wyższych od dopuszczalnych, o ile pola te występują w miejscach niedostępnych dla ludzi. Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów obecnie obszar ograniczonego użytkowania tworzy się tylko w miejscach dostępnych dla łudzi, dla których są ustalone standardy jakości środowiska, i tylko wówczas, gdy pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie można ograniczyć ponadnormatywnego oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej. Natomiast w miejscach, gdzie przepisy nie ustalają standardów jakości środowiska, tj. np. w miejscach niedostępnych dla ludzi, niezależnie od parametrów występujących tam pól elektromagnetycznych, nie tworzy się obszarów ograniczonego użytkowania."

W skardze podkreślono też, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie Wojewoda [....] wydał postanowienie z dnia 4 czerwca 2003 r., znak: [....] uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym ochrony środowiska.

W przekonaniu skarżącej znając cytowaną wyżej interpretację, która dla sprawy ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego okazuje się kluczowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powinno było utrzymać w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Cytowany przez Kolegium zapis (p.5.2.29) z ustaleń realizacyjnych ogólnych planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. mówi, że "uciążliwość inwestycji lub sposobu użytkowania terenu dla otoczenia ustala się na podstawie przepisów i norm, ocen sporządzonych przez biegłych z listy rzeczoznawców Min. OŚZN i L, opinii właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z obowiązującymi przepisami." Z zapisu tego wynika, że uciążliwość inwestycji należy "ustalić", a ustalenie tej uciążliwości należy z pewnością do organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji. Skoro uciążliwość ustala się na podstawie przepisów i norm..... itd., to wynika z tego, że zapis planu nie wyklucza zatem a priori realizacji wszelkich inwestycji, które są w jakiś sposób zakwalifikowane jako "uciążliwe" dla otoczenia, Gdyby tak było, powyższy zapis planu byłby zbędny, wystarczyłaby kwalifikacja inwestycji pod względem szkodliwości, czy też uciążliwości zawarta chociażby w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U. nr 179, póz. 1490). Plan zagospodarowania przestrzennego K. tak jednak przedmiotowej sprawy nie traktuje i daje możliwość lub wręcz narzuca obowiązek ustalenia uciążliwości. W tym wypadku z pewnością chodzi o uciążliwość faktyczną realną.

W konkluzji skargi stwierdzono, że planowana przez inwestora inwestycja nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań (przepisów) ochrony środowiska zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Środowiska do ustawy Prawo ochrony środowiska, a strefy występowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny stacji bazowej określa dokładnie przedłożony raport oddziaływania na środowisko opracowany przez biegłego mgr inż. J.B. , biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Z wniosków raportu wynika, że obszary, gdzie przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego głównie przez anteny sektorowe, znajdują się na znacznej wysokości (powyżej 18,2 m nad poziomem terenu) i ludność fizycznie nie będzie miała do nich dostępu, co powoduje, że obszary te nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. Na tej podstawie można stwierdzić, że planowana lokalizacja nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.

Skoro realna uciążliwość przedmiotowej inwestycji dla otoczenia, środowiska i ludzi jest zerowa, zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja organu drugiej instancji powinna być uchylona.

W odpowiedzi na skargę z dnia 19 listopada 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 8 września 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski skargi, a pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " w K. wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 września 2003 r, znak: [....] została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i jako taka podlega uchyleniu w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).,

Według ustaleń ogólnych określonych w punkcie 5.2.29 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr Vll/30177 z dnia 20 czerwca 1977 roku ogłoszoną w Dz.Urz. WRN Nr 6, poz. 36, z odstępstwem od ustaleń planu, zatwierdzonym zarządzeniem Wojewody [....] Nr 44/84 z dnia 31 grudnia 1984 roku ogłoszonym w Dz.Urz. Województwa K. Nr 2 poz. 10 z 1985 roku oraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr 253/92 Rady Miejskiej w K. z dnia 4 czerwca 1992 roku ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa K. Nr 10, poz. I05 oraz uchwałą Nr 94/94 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 listopada 1994 roku ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa K. Nr 11 póz. 113,: na obszarach o funkcjach podstawowych lub dopuszczalnych: zabudowa mieszkaniowa, usługi zdrowia, oświaty, szkolnictwa wyższego, kultury, sportu i rekreacji, zieleni, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych obszarów, zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń albo ich zespołów, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów. Powyższy zakaz odnosi się również do zmiany sposobu użytkowania terenu bez dokonywania inwestycji budowlanych. Uciążliwość inwestycji lub sposobu użytkowania terenu dla otoczenia ustala się na podstawie przepisów i norm, ocen sporządzonych przez biegłych z listy rzeczoznawców Min. OŚZN i L, opinii właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Powyższy zapis planu obliguje w pierwszej kolejności do ustalenia, czy inwestycja objęta wnioskiem [....] Telefonii [....] Spółki z o.o. z siedzibą w W. przy Al. [....] z dnia 28 marca 2003 r. ma charakter inwestycji polegającej na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń albo ich zespołów (lub na zmianie sposobu użytkowania terenu bez dokonywania inwestycji budowlanych), której eksploatacja uciążliwie oddziałuje na otoczenie. Tylko bowiem realizowanie takiej inwestycji jest zakazane w przepisach planu, o ile jednocześnie uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów.

Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, a zwłaszcza z treści raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: budynek handlowo-usługowy, ul. [....] ul. [....] , K. (woj.....), 50°52'59" N; 20°35'00" E sporządzonego przez mgra inż. J.B. - biegłego Wojewody [....] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, wynika, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi (str. 21 raportu). Obszary, gdzie przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetyczneqo promieniowania niejonizującego wytwarzanego głównie przez anteny sektorowe, znajdują się na znacznej wysokości (powyżej 18,2 m nad poziomem terenu) i ludność fizycznie nie będzie miała do nich dostępu, co powoduje, że obszary te nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. Na tej podstawie można stwierdzić, że planowana lokalizacja nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi (str. 22 raportu). Wnioski powyższe zostały wysnute przez biegłego po przedstawionej w punkcie 5 raportu analizie potencjalnego zagrożenia i przedstawionej w punkcie 6 raportu analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (z punktu widzenia zdrowia ludzi, ochrony powierzchni ziemi, fauny i flory, dóbr kultury, wpływu na krajobraz, gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami, zanieczyszczenia atmosfery, klimatu akustycznego, nadzwyczajnego zagrożenia środowiska, możliwych konfliktów społecznych).

Ponieważ inwestycja objęta wnioskiem [....] Telefonii [....] Spółki z o.o. z siedzibą w W. przy [....] z dnia 28 marca 2003 r. nie ma charakteru inwestycji polegającej na budowie lub rozbudowie obiektów i urządzeń albo ich zespołów (lub na zmianie sposobu użytkowania terenu bez dokonywania inwestycji budowlanych), której eksploatacja uciążliwe oddziałuje na otoczenie, bezprzedmiotowe jest badanie, czy uciążliwe oddziaływanie inwestycji na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów. W związku z tym wnioski organu odwoławczego oparte na analizie mapy stanowiącej część składową raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie są uzasadnione. Wprawdzie z mapy tej wynika, że przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 w/m2 od anten nadawczych GSM i radiolinii w płaszczyźnie poziomej wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem inwestorskim, tj. poza granice działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [....],[....],[....],[....], to nie można przyjąć, że granice te przekracza uciążliwe oddziaływanie inwestycji. Z raportu biegłego wynika jednoznacznie, że obszary dla których przekroczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego przedmiotowej inwestycji znajdują się wprawdzie w zasięgu obszaru przedstawionego graficznie na podkładzie sytuacyjnym (mapie), jednakże powyżej 18,2 m nad poziomem terenu (str. 15 raportu), tj. w miejscach niedostępnych dla ludzi rozumianych jako miejsca, do których nie można dojść lub wejść, do których nie ma dostępu lub dostęp jest utrudniony (str. 11 raportu). W miejscach takich - zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania – nie określa się dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Uprawniony jest zatem wniosek, że w miejscach takich nie można mówić o uciążliwym oddziaływaniu inwestycji na otoczenie.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 września 2003 r, znak: [....] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej i o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Bazowej telefonii [....] Nr [....] "[....] " na dachu budynku handlowo-usługowego przy ulicy [....] w K. składającej się z: wieżyczki kratowej o wysokości 18 m, kontenera dachowego z wyposażeniem elektryczno-przesyłowym, jednej anteny sektorowej K 739 681 (izotropowa moc promieniowania

316W), dwóch anten sektorowych anten K 739665 (izotropowa moc promieniowania 2x316W), trzech anten sektorowych K 742212 (izotropowa moc promieniowania 3x450W), dwóch anten parabolicznych linii radiowych MW Andrew VHLPI-370 (izotropowa moc promieniowania 2x372W), została zatem wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i jako taka podlega uchyleniu w całości na podstawie cytowanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, póz. 1270),

Zasygnalizowania wymaga jednocześnie okoliczność, iż organ odwoławczy rozpatrując odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. , przy ul. [....] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. przy ul. [....] podpisane odpowiednio przez Prezesów Zarządu każdej z nich nie zweryfikował umocowania wnoszących odwołanie do działania w imieniu spółdzielni.

W aktach sprawy brakuje stosownych dokumentów wskazujących osoby upoważnione do reprezentowania spółdzielni (skróconego wyciągu z krajowego rejestru sądowego w zakresie osób upoważnionych do reprezentacji spółdzielni oraz ewentualnie odpowiedniego pełnomocnictwa). Tym samym nie zbadano kwestii dopuszczalności odwoławczego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy naruszył również obowiązek wynikający z art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Należy podkreślić, że w przypadku, w którym okazałoby się, że odwołanie zostało złożone przez nie legitymowany do tego podmiot, a sprawa mimo to została rozpoznana przez organ drugiej instancji, zaskarżoną decyzję należałoby uznać za obarczoną wadą przesądzająca ojej nieważności.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, nie będąc jednocześnie - z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż pomimo że decyzja organu pierwszej instancji obarczona jest wadami, to jej uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, gdyż uchybienia te mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Zasygnalizować zwłaszcza trzeba, że obydwa załączniki (graficzny i opisowy) do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 1 lipca 2003 r., znak: [....] , nr [....] nie zostały podpisane przez organ, wydający decyzję w sprawie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część (tak też: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r, IV SA 1757/98, niepublikowany).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji.

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270).