Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1589/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 97
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Klubu P. z siedzibą w S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1589/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), wydanym po rozpatrzeniu zażalenia K. P. (dalej "inwestorki") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. (dalej "RDOŚ") z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej "postanowienie RDOŚ"), uchylił postanowienie RDOŚ i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000.

Zaskarżone postanowienie GDOŚ z dnia [...] lipca 2011 r. zapadło w następującym stanie faktycznym:

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. RDOŚ nałożył na inwestorkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary mające znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000: B. ([...]), dalej "Obszar "B."" i Dolina P. ([...]), dalej "Dolina P.", dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb L., gmina L. (dalej "przedsięwzięcia") oraz określono zakres raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na obszary Natura 2000.

Pismem datowanym na [...] października 2010 r. inwestorka wniosła do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wycofała zażalenie.

Rozpatrzywszy wniesione zażalenie, GDOŚ orzekł jak w wskazano na wstępie, wskazując w uzasadnieniu, co następuje:

Zgodnie z art.137 k.p.a., regulującym zasady cofnięcia przez stronę środka odwoławczego, cofnięcie takiego środka nie wiąże organu odwoławczego, o ile prowadziłoby do utrzymania w mocy orzeczenia naruszającego prawo lub interes społeczny.

Z racji tego, że cofnięcie zażalenia przez inwestorkę prowadziłoby do utrzymania w mocy naruszającego prawo postanowienia RDOŚ, GDOŚ postanowił cofnięcia tego nie uwzględnić.

Wadliwość rozstrzygnięcia RDOŚ, pociągająca za sobą konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego wyraża się w tym, że wbrew ocenie RDOŚ w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000.

Uwzględniając skalę oraz charakter przedsięwzięcia należy bowiem uznać, że nie wpłynie ono znacząco na funkcjonowanie obszaru Natura 2000 B. oraz obszaru Natura 2000 Dolina P.

Odnośnie Obszaru "B." GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

- przedsięwzięcie ma być realizowane poza granicami Obszaru "B.", w bezpośrednim sąsiedztwie jego granicy,

- zgodnie z wynikami inwentaryzacji obszaru wykonanej przez Wojewódzki Zespół Specjalistyczny w 2008 roku teren inwestycji nie sąsiaduje bezpośrednio z siedliskami będącymi przedmiotem ochrony na wyżej wymienionym obszarze,

- w związku z powyższymi uwarunkowaniami nie ma możliwości, aby doszło do zajęcia terenu lub mechanicznego zniszczenia siedlisk,

- z uwagi na podłączenie inwestycji do sieci kanalizacyjnej nie ma również możliwości, aby realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia bezpośrednio przyczyniły się do zanieczyszczenia zbiorników wodnych na tym obszarze,

- nie można zgodzić się z wnioskiem postanowienia RDOŚ, że wprowadzenie na przedmiotowym obszarze zabudowy może wpłynąć na zwiększenie penetracji siedlisk w takim stopniu, że będzie to oddziaływanie znaczące na obszary 2000, gdyż nie przemawia za tym ani skala przedsięwzięcia, ani jego charakter.

Odnośnie obszaru "Dolina P." GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

- kwestię oddziaływania na środowisko samego przedsięwzięcia należy oddzielić od kwestii oddziaływania na środowisko zakładu oczyszczania w G., do którego mają być odprowadzane ścieki z terenu inwestycji'

- wbrew ocenie RDOŚ ewentualne negatywne oddziaływanie zakładu oczyszczania nie wpływa na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia,

- z uwagi na znaczną odległość przedsięwzięcia od obszaru Dolina P. (około 12 kilometrów) nie ma również możliwości wystąpienia innych oddziaływań na przedmioty ochrony tego obszaru.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w postępowaniu prowadzonym przez RDOŚ doszło do naruszenia art.24 k.p.a. (w rozpatrzeniu sprawy przez RDOŚ brał udział pracownik, którego małżonek był stroną postępowania). Powyższą okoliczność uznał GDOŚ za kolejną przesłankę do eliminacji z obrotu prawnego postanowienia RDOŚ.

Stowarzyszenie pod nazwą "Klub P." z siedzibą w S. (dalej "skarżący") wniosło do Sądu skargę na postanowienie GDOŚ, podnosząc następujące kwestie:

Organ odwoławczy winien był uwzględnić cofnięcie zażalenia przez inwestorkę.

Nieznaczne uchybienia postanowienia RDOŚ nie stanowiły wystarczającej podstawy do jego uchylenia przez GDOŚ.

Przy ocenie sprawy GDOŚ nie wziął pod uwagę oddziaływań skumulowanych z innymi przedsięwzięciami. Inwestorka planuje wybudowanie łącznie trzynastu domów mieszkalnych na sąsiadujących ze sobą trzech działkach. Inwestycja ta jest objęta przedmiotem trzech odrębnych postępowań administracyjnych, obejmujących odrębnie poszczególne części tej inwestycji. W tej sytuacji, przy ocenie sprawy niniejszej należało wziąć pod uwagę oddziaływanie również pozostałych dwunastu budynków, o ile inwestorka podtrzymuje plany w tym zakresie (kwestię, czy tak jest należało wyjaśnić w postępowaniu zakończonym postanowieniem GDOŚ). W przedmiotowej części obrębu L., w sąsiedztwie obszaru Natura 2000 B. powstaje licznie inna zabudowa mieszkaniowa i oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia będzie się kumulować z jej oddziaływaniem.

Z przesłanki, że wzdłuż granic obszaru Natura 2000 istnieją już od dawna tereny ze zwartą lub rozproszoną zabudową, co nie jest przeszkodą dla funkcjonowania tego obszaru Natura 2000 nie wynika wcale - wbrew stanowisku GDOŚ - że lokalizacja nowej zabudowy nie zakłóci funkcjonowania obszaru Natura 2000. Dotychczasowa zabudowa nie jest przeszkodą dla funkcjonowania obszaru Natura 2000 właśnie dlatego, że nie jest ciągła i są w niej liczne przerwy, otwarte tereny nie zabudowane, wykorzystywane np. jako szlaki migracyjne zwierząt. Nowa zabudowa wypełnia te przerwy, co może powodować oddziaływanie na obszar.

GDOŚ dokonał nieprawidłowej oceny odnośnie braku ryzyka oddziaływania przedsięwzięcia na Dolinę P. Ścieki z miejscowości L. są obecnie odprowadzane stale do obszaru Natura 2000 Dolina P. bez należytego oczyszczenia. Stan ten potwierdzają stosowne decyzje administracyjne. Każda dodatkowa inwestycja zwiększająca ładunek ścieków odprowadzonych w ten sposób zwiększa negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000.

Wadliwie uznał w tej sytuacji organ odwoławczy, że ustalanie stanu faktycznego w powyższym zakresie nie jest konieczne, albowiem co do zasady inwestor nie może odpowiadać za wadliwą pracę oczyszczalni ścieków i nie ponosi winy za ewentualne oddziaływanie, jeżeli odprowadza ścieki do kanalizacji.

Przepisy zakazujące realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 ograniczają prawa jednostki na rzecz dobra wspólnego i nie mają nic wspólnego z winą ani odpowiedzialnością inwestora.

Dokonanie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko umożliwia inwestorowi precyzyjne zbadanie środowiskowych oddziaływań zamierzonej inwestycji i uniknięcie ewentualnych oddziaływań negatywnych na środowisko, w którego sąsiedztwie zamierza zamieszkać. Dzięki przeprowadzeniu oceny inwestor unika także ewentualnej odpowiedzialności za szkodę w środowisku, w zakresie oddziaływań jakie zostaną przewidziane w dobrze przeprowadzonej ocenie. Inwestorka zgodziła się z postanowieniem RDOŚ, nakładającym obowiązek przeprowadzenia oceny, wycofując złożone na nie zażalenie.

Organ odwoławczy wadliwie uznał ponadto, że postanowienie RDOŚ wydano z naruszeniem art.24 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy wadliwie bowiem zakwalifikował osobę będącą małżonkiem pracownika RDOŚ jako stronę postępowania, w sytuacji w której osoba ta jest wyłącznie reprezentantem skarżącego. Nie zachodziły również przesłanki do wyłączenia pracownika RDOŚ na podstawie art.24 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem brał on udział w postępowaniu już po upływie okresu, w którym jego małżonek reprezentował skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji i w konsekwencji wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia wymaga zaistnienia przesłanek określonych w art.145 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do brzmienia przywołanej regulacji, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Skargę należało oddalić, albowiem w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie GDOŚ nie narusza przepisów prawa w stopniu stanowiącym podstawę do jego uchylenia (nie zawiera zatem uchybień, o których mowa powyżej).

Przedmiotem kontroli Sądu była ocena, czy uchylenie przez GDOŚ postanowienia RDOŚ i orzeczenie przez GDOŚ o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 znajdowało oparcie w przepisach prawa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii oceny dopuszczalności nieuwzględnienia przez organ odwoławczy zażalenia inwestorki na postanowienie RDOŚ, uznać należy, że dopuszczalność ta nie budzi wątpliwości na gruncie niniejszej sprawy.

Zgodnie z art.137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Organ odwoławczy wykazał, że postanowienie RDOŚ narusza prawo, w konsekwencji czego, na podstawie art.137 w związku z art.144 k.p.a. był umocowany do nieuwzględnienia cofnięcia zażalenia przez inwestorkę.

Odnosząc się do merytorycznych aspektów sprawy, należy wskazać, że kwestię przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 regulują przepisy rozdziału V (art.96 - 103) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz.1227), dalej "ustawy".

W świetle powyższych uregulowań postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedstawia się - w zakresie mającym znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy - w następujący sposób:

Organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art.96 ust.1 ustawy).

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w szczególności decyzje, o których mowa w art. 72 ust.1 ustawy, tj. również przewidziana w punkcie trzecim tego ustępu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art.96 ust.2 ustawy).

Organem właściwym do rozważenia w niniejszej sprawie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (organem głównym) był Wójt Gminy L., do którego wpłynął wniosek inwestorki o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Jeżeli organ główny uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska

1) wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1;

2) karty informacyjnej przedsięwzięcia;

3) poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku; nie dotyczy to drogi publicznej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, przedsięwzięć Euro 2012, przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz bezzbiornikowego magazynowania substancji w górotworze, inwestycji w zakresie terminalu, inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i

realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (art.96 ust.3 ustawy).

Stosownie do wymagań tego przepisu Wójt Gminy L. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia RDOS stosownych dokumentów.

Po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art 96 ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, w odniesieniu do oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w szczególności w odniesieniu do integralności i spójności tych obszarów, oraz biorąc pod uwagę skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art.97 ust.1 ustawy).

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art.97 ust.2 ustawy).

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska nakłada obowiązek przedłożenia, w dwóch egzemplarzach wraz z ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i określa zakres tego raportu. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68 (art.97 ust.3 ustawy).

W przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art.97 ust.5 ustawy).

W zaskarżonym do Sądu postanowieniu GDOŚ stwierdził ostatecznie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wykazując że realizacja inwestycji planowanej przez inwestorkę nie niesie za sobą ryzyka znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 z racji niewielkiego jej rozmiaru.

Nie można podzielić stanowiska skargi, że w postępowaniu odwoławczym organ nie wywiązał się z obowiązku wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez niezbadanie oddziaływań skumulowanych na obszar Natura 2000.

Wbrew stanowisku skargi organ odwoławczy dokonał w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyczerpującej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy, dochowując w tym zakresie wszystkich obowiązków wynikających z art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

W oparciu o powyższe GDOŚ wykazał wadliwość rozstrzygnięcia RDOŚ i konieczność rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny.

W pierwszej kolejności stanowczego podkreślania wymaga, że w świetle art.97 ust.2 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nakłada się na inwestora nie w przypadku stwierdzenia, że dane przedsięwzięcie może w jakikolwiek sposób oddziaływać na obszar Natura 2000, a wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że oddziaływanie to będzie miało charakter znaczący.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w ocenie GDOŚ zabudowa mieszkaniowa terenów przyległych do granicy obszaru B. (a zatem nie tylko przedmiotowa inwestycja, ale także łącznie - w sposób skumulowany - inne inwestycje o charakterze mieszkalnym) nie niesie za sobą takich zagrożeń, które mogłyby spowodować znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000.

Wniosek taki wynika z faktu, że uwzględniając powierzchnię obszaru, tj. ponad 6,7 tys. ha, aby mogło dojść do oddziaływań o charakterze znaczącym, penetracja siedlisk, na którą wskazał organ I instancji musiałaby się wiązać z ich niszczeniem, czy płoszeniem gatunków w nich występujących. Teren, na którym może zostać zlokalizowana zabudowa znajduje się natomiast poza granicami tego obszaru. Nie ma więc możliwości mechanicznego zniszczenia siedlisk w trakcie budowy, zabudowa zaś nie jest związana z żadną formą turystyki, która mogłaby ewentualnie generować wzmożoną i długotrwałą penetrację siedlisk w trakcie eksploatacji.

Jednocześnie, jak wskazał GDOŚ w odpowiedzi na skargę, ustosunkowując się w tym zakresie do zarzutów skarżącego, uzupełnienie istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru zwartej lub rozproszonej zabudowy nie może wpłynąć negatywnie na ten obszar poprzez zaburzenie szlaków migracyjnych zwierząt. W ramach oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 określa się i analizuje wpływ przedsięwzięcia na poszczególne przedmioty ochrony danego obszaru. Obszar "B." jest obszarem utworzonym dla ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt. Przedmiotami ochrony są tu siedliska wód słodkich, siedliska łąkowe, torfowiska, siedliska leśne, poszczególne gatunki zwierząt i ryb. Analizując możliwe oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, zarówno inwestycji samodzielnej, jak i w aspekcie oddziaływań skumulowanych brać pod uwagę należy zachowanie właściwego stanu ochrony przedmiotów ochrony, dla których został utworzony dany obszar. W obszarze B. nie ma gatunków zwierząt, których właściwy stan ochrony zależałby o stanu zachowania drożności korytarzy migracyjnych wykraczających poza ten obszar Natura 2000. W odniesieniu do innych gatunków niż te, które stanowią w tym obszarze przedmioty ochrony, wykracza on poza granicę postępowania związanego z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Nie zachodziła również konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 Dolina P. Kwestia podniesionego w skardze "utrzymującego się stanu faktycznego nieprawidłowego oczyszczania ścieków" jest ściśle powiązana z funkcjonowaniem oczyszczalni ścieków i to ten podmiot gospodarczy generuje ewentualne oddziaływanie na obszar Natura 2000, nie zaś każdy pomiot podłączony do komunalnej sieci kanalizacyjnej. Do ewentualnych nieprawidłowości lub pogorszenia stanu obecnego może dojść niezależnie od tego, czy przedmiotowe przedsięwzięcie zostanie zrealizowane, czy nie. Nie można zatem wykazać związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia, a ewentualną negatywnie oddziałującą na obszar Natura 2000 działalnością oczyszczalni ścieków.

Powyższe okoliczności stanowiły podstawę do zakwestionowania prawidłowości postanowienia RDOŚ.

Z racji wadliwości merytorycznej postanowienia RDOŚ, podniesiona przez GDOŚ równolegle kwestia uchybienia przez RDOŚ obowiązkowi wyłączenia od udziału w sprawie pracownika powiązanego rodzinnie z byłym reprezentantem skarżącego nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Oznacza to, że nawet gdyby zarzut ten został rozstrzygnięciu RDOŚ postawiony przez GDOŚ wadliwie, nie wpłynęłoby to w żaden sposób na wynik sprawy. Abstrahując od ustalania, czy oceny GDOŚ w tym zakresie są zasadne, podkreślić należy, że powiązanie rodzinne pracownika z byłym reprezentantem strony jest wystarczającą podstawą do wyłączenia pracownika ze sprawy na podstawie art.24 § 3 k.p.a.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych przyczyn skargi należało oddalić na podstawie art.151