Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1559/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1559/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010r., sprawy ze skargi "P." S.A., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 6 czerwca 2008r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r., - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 lipca 2003 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił stronie skarżącej - "P" S.A. w K. wysokość należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 w kwocie 440 607 zł. Organ wskazał, że kwota podatku określona w decyzji jest wyższa od wykazanej przez skarżącą spółkę w zeznaniu CIT- 8 o wysokość osiągniętego dochodu w 2001 r., tj. o kwotę 323 568 zł, bowiem do kosztów uzyskania przychodu nieprawidłowo zaliczono wydatki związane z zakupem usług doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania w kwocie 1 070 000 zł oraz koszty obsługi kredytu zaciągniętego przez skarżącą spółkę na sfinansowanie inwestycji w branży motoryzacyjnej (85 600 zł). Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wyżej wskazaną decyzją ze względu na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, a dotyczących rozbieżności w zakresie ceny podanej w umowie sprzedaży nieruchomości z dnia 16 lipca 2001 r., a rzeczywistej wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości.

W wyniku wznowionego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 26 września 2007 r., Nr [...] uchylił decyzję ostateczną z dnia 28 lipca 2003 r. i określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki "P" w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. na kwotę 2 362 557 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podtrzymał korekty podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, stwierdzone decyzją ostateczną z dnia 28 lipca 2003 r., jednocześnie wskazując, że skarżąca spółka zniżyła kwotę przychodów wykazanych w zeznaniu CIT-8 za 2001 r. o kwotę 6 864 106 zł. Zaniżenie to było wynikiem podania przez skarżącą spółkę w przychodach podlegających opodatkowaniu kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości dokonanej w dniu 16 lipca 2001 r. w wysokości 1 000 000 zł, podczas gdy faktycznie wartość przedmiotu umowy wynosiła 7 864 106 zł. Organ podatkowy I instancji wskazał na stanowiące przesłankę wznowienia nowe dowody, tj.:

- akt oskarżenia w sprawie o sygn. akt II K 1540/05 z dnia 30.06.2005 r. w części dotyczącej oskarżenia Prezesa Zarządu "P " S.A. o to, że działał on na szkodę Spółki i wyrządził jej szkodę majątkową w wielkich rozmiarach, a wynikającą z rzeczywistej wartości nieruchomości zbytej na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z dnia 16.07.2001 r. na rzecz "P" Sp. z o.o. za kwotę 1.000.000 zł, podczas gdy jej rzeczywista wartość rynkowa wynosiła 7 864 106 zł,

- opinię z dnia 15.11.2004 r. sporządzoną dla celów Prokuratury Okręgowej , Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej - sygn. akt VI Ds 56/03/S, przez biegłych w zakresie szacowania nieruchomości i mienia ruchomego mgr inż. P.P. i mgr inż. M. W., dotyczącą wyceny nieruchomości położonej przy Al. L. w K. w kwocie 7 864 106 zł.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez "P" S.A. w K. Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 20 grudnia 2007 r., nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 września 2007 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia |przez organ I instancji, stwierdzając, że przywołane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji dowody, czyli akt oskarżenia z dnia 30 czerwca 2005 r. i opinia biegłych z dnia 15 listopada 2004 r. nie mogą być uznane za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej tj. 28 lipca 2003 r. w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ podatkowy I instancji w swojej decyzji nie odniósł się do wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania okoliczności faktycznych stanowiących przesłankę wznowienia postępowania. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto zwrócono uwagę, że w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji skarżąca spółka przedłożyła operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawców majątkowych mgr inż. M. W. i inż. M. N. z dnia 27 sierpnia 2007 r., określający wartość rynkową przedmiotu umowy zawartej pomiędzy "P" S.A., a "P" Sp. z o.o. na dzień jej zawarcia, tj. 16 Iipca 2001 r. na kwotę 3 517 000 zł. Opinia ta została przez organ I instancji pominięta bez wskazania przyczyny, natomiast do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za 2001 r. przyjęto wartość rynkową przedmiotu umowy z dnia 16 lipca 2001 r. w kwocie 7 864 106 zł, określoną przy uwzględnieniu opinii biegłych, sporządzonej dla celów Prokuratury Okręgowej. W opinii tej określono wartość rynkową nieruchomości na dzień 25 marca 2003 r. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

"P " S.A. w K. zaskarżyła wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23 września 2008 r. sygn. I SA/Kr 340/08 oddalił skargę. Również skarga kasacyjna wniesiona od powyższego wyroku przez "P" S.A. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2010 r. sygn. II FSK 223/09.

W przedmiotowej sprawie, rozpoznając ponownie sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 28 lutego 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił decyzję ostateczną z dnia 28 lipca 2003 r. nr [...] i określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki "P" w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. na kwotę 1 145 367 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że zarówno akt oskarżenia w sprawie II K 1540/05 z dnia 30 czerwca 2005 r., jak i opinie biegłych sporządzone dla potrzeb Prokuratury Okręgowej z dnia 15 listopada 2004 r. miały znaczenie dla wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Za ich pośrednictwem można było bowiem stwierdzić wystąpienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dacie zbycia nieruchomości, a nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji pierwotnej. W chwili wydawania decyzji z 28 lipca 2003 r. organ podatkowy posiadał wiedzę w sprawie dokonanej sprzedaży nieruchomości, jednakże nieznane mu były okoliczności towarzyszące tej umowie, istniejące już w dacie jej zawarcia, jak również w dacie wydawania decyzji pierwotnej. Taką nową okolicznością faktyczną jest zamiar strony sprzedającej zbycia nieruchomości po cenie znacznie odbiegającej od ceny rynkowej. Ta okoliczność faktyczna mimo, iż wynika z dowodów nie istniejących w dacie wydawania decyzji pierwotnej, ma istotne znaczenie i wpływa na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej organ I instancji uznał, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania, w konsekwencji uchylił decyzję ostateczną i wydał nową decyzję określającą Spółce zaległość podatkową w nowej wysokości.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania oraz po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że w zeznaniu CIT-8 za 2001 r. Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania o kwotę 3 672 600 zł, na skutek czego zaniżona została wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2001 o kwotę 1 028 328 zł. Wynika to z zaniżenia przez podatnika przychodów - wykazanych przez Spółkę w zeznaniu CIT 8 w wysokości 62 627 925,95 zł - o kwotę 2 517 000 zł oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1 155 600,93 zł, przy czym ta ostatnia okoliczność nigdy nie stanowiła przedmiotu sporu pomiędzy podatnikiem i organami podatkowymi. W odniesieniu do zaniżenia wykazanych przychodów organ podatkowy wskazał, że w przychodach uwzględniono kwotę wynikającą z umowy sprzedaży nieruchomości z 16 lipca 2001 r. Rep. [...] tj. 1 000 000 zł, podczas gdy wartość rynkowa nieruchomości znacznie odbiegała od tej kwoty. Rzeczywistą wartość nieruchomości na dzień zawarcia umowy sprzedaży organ I instancji ustalił w oparciu o przedłożony przez podatnika operat szacunkowy z 27 sierpnia 2007 r., sporządzony przez rzeczoznawców majątkowych mgr inż. M.W. i inż. M.N., określający wartość rynkową przedmiotu umowy w dniu jej zawarcia na kwotę 3 517 000 zł. W uzasadnieniu decyzji powołano się także na opinię biegłych z dnia 15 listopada 2004 r., sporządzoną na potrzeby postępowania karnego, jednakże wskazano, że w opinii tej ustalono wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości na dzień 25 marca 2003 r. Uwzględniając powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził, że Spółka zaliczając do przychodów podatkowych wynikającą z aktu notarialnego cenę sprzedaży tj. kwotę 1 000 000 zł, a nie wartość rynkową nieruchomości, zaniżyła przychody o kwotę 2 517 000 zł.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez "P" S.A. w K. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 6 czerwca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołano się na wcześniejszą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 20 grudnia 2007 r. podkreślając, że organ odwoławczy nie przesądził wówczas o treści przyszłego rozstrzygnięcia sprawy, nie wskazał również na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu poszukiwanie innych niż pierwotnie powołane przez organ I instancji podstaw faktycznych wznowienia postępowania a jedynie wskazano, że decyzja organu podatkowego I instancji narusza przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim przywołane w tej decyzji dowody, czyli akt oskarżenia z dnia 30 czerwca 2005 r. i opinia biegłych z dnia 15 listopada 2004 r. uznano za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej tj. 28 lipca 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zarówno akt oskarżenia, jak i opinia biegłych nie stanowią wprawdzie nowych dowodów w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże stanowią dowody pośrednie, dzięki którym właśnie można było powziąć wiedzę o nowych okolicznościach towarzyszących zbyciu przedmiotowej nieruchomości. Właśnie te nowe okoliczności stanowią przesłankę wznowienia postępowania w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy w chwili prowadzenia postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 28 lipca 2003 r. posiadał wprawdzie wiedzę w sprawie dokonanej sprzedaży, jednakże nieznane mu były okoliczności faktyczne dotyczące znacznego zaniżenia wartości sprzedawanej nieruchomości. Wbrew zarzutom strony nie była to błędna ocena stanu faktycznego, lecz błędne ustalenie stanu faktycznego. Fakt poznania nowych okoliczności towarzyszących sprzedaży nieruchomości, o których organ podatkowy I instancji powziął wiedzę dzięki wymienionym powyżej dokumentom, stanowiącym materiał dowodowy dla celów Prokuratury Okręgowej w Krakowie, stanowi niewątpliwie przesłankę wznowienia postępowania podatkowego w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka akcyjna "P" w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:

← przepisu art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie,

← przepisu art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie,

← przepisów art. 120 oraz 121 Ordynacji podatkowej normujących ogólne zasady postępowania podatkowego poprzez złamanie tych zasad w prowadzonym postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji błędnie interpretują art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uznając, że materiały zgromadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzą do poznania nowych okoliczności faktycznych i tym samym uzasadnione jest wznowienie postępowania podatkowego wobec strony skarżącej. Zdaniem skarżącego na podstawie dokumentów uzyskanych z Prokuratury organ powziął wiedzę na temat domniemanego przez Prokuraturę zamiaru Spółki, który to zamiar nie może być traktowany jako okoliczność faktyczna w rozumieniu cytowanego przepisu Ordynacji podatkowej. Powołując się na wykładnię językową pojęcia "okoliczności faktycznej" skarżący wskazał, że zbiór znaczeń tego określenia zawiera tylko i wyłącznie wszystko to co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości istniejącej obiektywnie, a nie np. odczucia. Z podstawą wznowienia mamy do czynienia wówczas, gdy dochodzi do zmiany stanu faktycznego, a właściwie do zmiany stanu wiedzy organu na temat tego stanu, w wyniku wyjścia na jaw okoliczności, które w chwili zajścia stanu faktycznego obiektywnie istniały, ale wiedza na ich temat nie była w posiadaniu organu orzekającego. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie uległ żadnej zmianie. W wyniku włączenia do sprawy akt z Prokuratury organ podatkowy posiadł jedynie wiedzę na temat możliwości dokonania odmiennej oceny stanu faktycznego, na podstawie którego wydano pierwotne decyzje. Organy podatkowe nie mogą traktować jako nowej okoliczności faktycznej nowej oceny stanu faktycznego, jakiej dokonały na podstawie aktu oskarżenia i opinii biegłych. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, które jego zdaniem wyklucza możliwość uznania, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Ponadto w skardze wskazano, że dokonana przez organy obu instancji wykładnia przepisów prawa podatkowego jest wykładnią contra legem i jako taka jest niedopuszczalna, a jej zastosowanie w sposób oczywisty narusza zasadę praworządności i legalizmu wyrażoną w przepisie art. 120 Ordynacji podatkowej oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w przepisie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nadto skarżąca Spółka podkreśliła, że postępowanie prowadzone na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania jest samodzielnym postępowaniem, które ma na celu ustalenie czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej. W związku z brakiem wystąpienia ustawowych przesłanek organ I instancji nie miał podstaw do wznowienia postępowania i tym samym jego decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Skarbowej zobligowany był uchylić decyzję I instancji i umorzyć wstępowanie w sprawie Spółki ze względu na brak ustawowych przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, w szczególności brak istnienia wskazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nowej okoliczności faktycznej, o której organ dowiedział się sposób pośredni z aktu oskarżenia oraz opinii biegłych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy I SA/Kr 340/08, toczącego się na skutek skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2007 r., nr [...]. W związku z zakończeniem tej sprawy postępowanie niniejsze zostało podjęte postanowieniem z 24 września 2010 r., a sprawa otrzymała sygn. I SA/Kr 1084/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu toczącym się po raz drugi po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej kasatoryjnej decyzji z 20 grudnia 2007 r., nr [...]. Decyzja ta była przedmiotem kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie który wyrokiem z dnia 23 września 2008 r. sygn. I SA/Kr 340/08 skargę oddalił oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie który wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. II FSK 223/09 oddalił skargę kasacyjną skarżącej Spółki. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu wyroku NSA stwierdzono, że: "Wywody zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a odnoszące się do nowych dowodów sprowadzają się w istocie do "wyważania otwartych drzwi" Tę kwestię należycie ocenił organ odwoławczy, co spotkało się z zasadną aprobatą Sądu. Skarżąca natomiast przemilcza podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię: nowej – nieznanej wcześniej organowi – okoliczności faktycznej – sprzedaży nieruchomości po cenie znacznie odbiegającej od jej ceny rynkowej".

Wbrew zarzutom skarżącego istotną dla sprawy okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia 28 lipca 2003 r., nr [...], lecz nieznaną organowi, który ją wydał nie był zamiar sprzedaży nieruchomości po cenie zaniżonej, lecz fakt podania w umowie znacznie zaniżonej ceny.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. W kontekście tego przepisu okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia jest nie tylko cena sprzedaży określona w umowie, lecz także stosunek ceny umownej do rynkowej wartości przedmiotu umowy. W zależności od tego, czy te dwie wartości odbiegają od siebie w sposób znaczący oraz czy ewentualna znaczna różnica ma uzasadnioną przyczynę, powołany przepis przewiduje dwa sposoby ustalania wysokości przychodu. Nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej było ustalenie, że cena określona w umowie sprzedaży bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiegała od wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzenie tej okoliczności - niewątpliwie nieznanej organowi w dacie wydawania decyzji z 20 grudnia 2007 r. - uzasadniało wznowienie postępowania.

Wbrew zarzutom skarżącego nie mamy w tej sytuacji do czynienia jedynie z odmienną oceną ustalonego wcześniej stanu faktycznego, wyrażoną przez prokuratora i biegłego. Cena rynkowa nieruchomości w dacie jej sprzedaży jest bowiem elementem stanu faktycznego. Znaczna różnica pomiędzy ceny określoną w umowie a ceną rynkową przedmiotu umowy jest okolicznością faktyczną (istotną z punktu widzenia art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), a nie tylko elementem "nowej, odmiennej oceny stanu faktycznego". Różnica ta została ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 27 sierpnia 2007 r., który został przedłożony przez skarżącego. On sam nie kwestionuje ustaleń organów podatkowych dotyczących wartości rynkowej nieruchomości, sposób ustalenia tej okoliczności nie budzi również wątpliwości Sądu i jest zgodny z art. 14 ust. 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W toczącym się postępowaniu podatnik nie wskazał żadnej przyczyny, która uzasadniałaby dokonanie sprzedaży po zaniżonej cenie. W tej sytuacji prawidłowo wznowiono postępowanie i po ustaleniu wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości przyjęto tę wartość jako przychód skarżącego w miejsce zadeklarowanej przez niego ceny umownej. Postępowanie to miało oparcie w art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który w niniejszej sprawie został zastosowany prawidłowo. Tym samym - wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego - brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie mogły naruszyć tego przepisu, bowiem nie miał on w niniejszej sprawie zastosowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził również naruszenia art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.