Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1765/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przed Wojewodą [...] od 2003 roku toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie spełniania przez M. Sp. z o.o. z siedzibą we W., dalej zwana skarżącą, warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 z późn. zm.).

W dniu 27 lutego 2006 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ww. postępowania w przedmiocie spełniania przez nią warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych uzasadniając go tym, że decyzję organu II instancji (Ministra Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda [...] odmówił zawieszenia z urzędu - w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania w sprawie spełniania przez pracodawcę – M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. warunków określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wskazał, że wystąpienie strony ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...], na mocy której uchylono w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o utracie statusu zakładu pracy chronionej i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie spełniania przez skarżącą warunków określonych w art. 28 ust. 1 ww. ustawy.

Spółka zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania. Zdaniem skarżącej złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r. uzasadniało zawieszenie postępowania, albowiem od oceny poglądu prawnego przez Sąd zależy w znacznym stopniu dalsze postępowanie administracyjne. Pogląd prawny dotyczył tego, czy decyzja w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej może działać wstecz.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. umorzył postępowanie zażaleniowe.

Złożoną skargę na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 249/08. Wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1087/08). NSA przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1469/09 stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego uznając, iż jest ona decyzją wadliwą, wydaną bez podstawy prawnej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (wniosku o zawieszenie postępowania) Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji, iż nie zaszły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w tej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu jako oczywistą omyłkę w rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2010 r. poprzez zastąpienie wyrazów "decyzja" wyrazami: "postanowienie".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 13 lipca 2010 r. złożyła spółka M.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazała, że na etapie postępowania odwoławczego uległ w stosunku do etapu postępowania przed organem I instancji poważnej zmianie stan prawny i faktyczny. Wskazała, iż złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję o utracie statusu zakładu pracy chronionej (sprawa pod sygn. akt 1996/09). Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym i odniesienie się przez organ do nieznanego stronie postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Zarzut powołania się "na bliżej nie znane stronie postępowanie zawisłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie" uznał za niezrozumiały, wskazał, że to strona wnosząc o zawieszenie postępowania uzasadniała go koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżone rozstrzygnięcie. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Analizując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa a przynajmniej w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie.

Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Nie może być wątpliwości, iż zagadnienie wstępne można rozpatrywać bądź to podmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o osobie występującej w sprawie, jej prawach, np. stwierdzenie nabycia spadku w celu określenia kręgu spadkobierców, których organ nie zna), bądź też przedmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o pewnym elemencie sprawy, od którego zależy rozstrzygnięcie administracyjne, np. uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem w celu dalszego rozstrzygnięcia w przedmiocie ewentualnej samowoli budowlanej), zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II GSK 148/09.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się zawieszenia postępowania toczącego się przed Wojewodą [...] w sprawie utraty statusu zakładu pracy chronionej uznając za zagadnienie wstępne rozpatrzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2006 r.

Organy prawidłowo oceniły, że między powyższymi sprawami nie występuje zależność o jakiej mowa powyżej, tj. określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie można bowiem uznać, że wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym na jedną z decyzji, jaka została wydana w postępowaniu głównym (utrata statusu zakładu pracy chronionej) jest warunkiem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie utraty zakładu pracy chronionej.

Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. uznał, iż wpisanie wyrazu "postanowienie" zamiast wyrazu "decyzja" można uznać za oczywistą omyłkę. W przedmiotowej sprawie wydano już tyle rozstrzygnięć, że wykorzystanie jako podstawy przy pisaniu komputerowym poprzednio wydanej decyzji mieści się w pojęciu oczywistej omyłki.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Dlatego też na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia.