Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 859/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2016 r. w sprawie ze skarg S. O. z siedzibą w P. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym oddala skargi


UZASADNIENIE

IV SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Prezydent Miasta P. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego Szpitala Klinicznego im. H. Ś. U. M. w P., planowanego do realizacji na działkach o nr ewid. nr [...], [...], [...], 7, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...] obręb Ł..

Wnioski o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm., obecnie jt. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm. – dalej K.P.A.) złożyli:

dnia 19 czerwca 2015 r. – M. K., J. R., I. U., J. K., W. K., A. N., M. M., J. F.-W., J. M., E. R.,

dnia 25 czerwca 2015 r. – J. K., M. K.-Ł., M. R., D. R., M. J., Z. S.,

dnia 1 lipca 2015 r. – M. S., E. M.-S., A. S., M. J.-S..

W tej samej dacie co wnioski o wznowienie postępowania do organu wpłynęły wnioski S. O. z siedzibą w P. o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w sprawach poszczególnych skarżących.

Prezydent Miasta P. wznowił postępowania w sprawach postanowieniami:

z dnia 26 czerwca 2015 r. – z wniosku M. K., J. R., I. U., J. K., W. K., A. N., M. M., J. F.-W., J. M., E. R.

z dnia 1 lipca 2015 r. – z wniosku J. K., M. K.-Ł., M. R. i D. R., M. J., Z. S.,

z dnia 10 lipca 2015 r. – M. S., E. M.-S., A. S., M. J.-S.,

a następnie postanowieniami z dnia 28 sierpnia 2015r. o numerach:

[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]

odmówił dopuszczenia do udziału na prawach strony S. O. z siedzibą w P. po wznowieniu postępowań na wniosek wymienionych wyżej osób fizycznych.

W jednobrzmiących postanowieniach organ wyjaśnił, że istotą wznowionych postępowań jest analiza i wyjaśnienie wszystkich okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A., które w konsekwencji pozwolą organowi zadecydować czy zasadne będzie uchylenie ostatecznej decyzji o numerze [...] z [...] lipca 2014 r., czy też odmowa jej uchylenia. Organ podkreślił, że w toku postępowania nie są badane aspekty oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, gdyż analiza oddziaływania inwestycji na środowisko przeprowadzana jest w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Przytaczając treść art. 31 § 1 pkt 2 K.P.A. organ wskazał, że uznanie żądania organizacji o dopuszczenie do udziału w sprawie za uzasadnione wymaga łącznego wystąpienia dwóch przesłanek, a mianowicie:

- żądanie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji

- przemawia za tym interes społeczny.

W ocenie organu podane przez Stowarzyszenie okoliczności przystąpienia do udziału w sprawach zostały wskazane bardzo ogólnie i nie pozwalają na uznanie, że został wykazany w przedmiotowych postępowaniach związek pomiędzy celami statutowymi, a interesem społecznym.

Z tych też powodów organ odmówił w poszczególnych postanowieniach odpuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniach.

W zażaleniach od postanowień S. O. zarzuciło naruszenie art. 31 § 1 K.P.A poprzez przyjęcie, że interes społeczny nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowań.

W zażaleniach odwołujące się Stowarzyszenie wnosiło o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przesłuchanie działacza S. M. K. na okoliczność zaangażowania się Stowarzyszenia w planowaną rozbudowę i wiedzy Stowarzyszenia, która mogłaby wpłynąć na treść ostatecznej decyzji, dopuszczenia dowodu z załącznika do zażaleń w postaci inwentaryzacji zieleni na terenie dzielnicy Grunwald. W uzasadnieniu zażaleń Stowarzyszenie podkreślało, że jest aktywnie zaangażowane w rozbudowę szpitala, co wyraża na swojej stronie internetowej i przygotowało wnioski o wznowienie postępowania dla poszczególnych wnioskodawców. Z tych powodów żądało uchylenia zaskarżonych postanowień i dopuszczenia do udziału w postępowaniu.

Na skutek wniesionych zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze jednobrzmiącymi postanowieniami z dnia 23 sierpnia 2016 r. o numerach:

[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]

utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o numerach podanych na stronie 2 uzasadnienia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowień podzielił argumentację Prezydenta Miasta P., a ponadto wywiódł, że za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny przemawiał będzie tylko wtedy, gdy będzie ona dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć. Stowarzyszenie, podejmując się roli "reprezentanta społecznego", powinno uprawdopodobnić, że jest przygotowane do wypełnienia tej roli oraz że działając w interesie społecznym, przyczyni się do lepszego załatwienia sprawy. Organizacja społeczna winna uprawdopodobnić, że poprzez swój udział przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów. Natomiast działania Stowarzyszenia zupełnie nie wpisują się w powyższe.

Kolegium wskazało, że uczestnictwo organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony musi być uzasadnione celami statutowymi i interesem społecznym. Przy czym obie przesłanki, o których mowa w art. 31 § 1 K.P.A muszą być spełnione jednocześnie. Ocena zasadności żądania organizacji społecznej pod tym kątem należy do uznania organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie (zob. wyrok NSA z 20 marca 2008 r., II OSK 264/07, LEX nr 504829:"Rozstrzyganie kwestii udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby musi być połączone z rozważeniem czy za tym udziałem przemawia interes społeczny, wniosek o dopuszczenie do tego udziału musi zatem zawierać wszelkie argumenty zanim przemawiające"). Udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., II OSK 843/07, LEX nr 501062). Należy zatem ostatecznie uznać, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest wyważenie w konkretnym wypadku wymagań interesu społecznego i wymagań realizacji konkretnych celów statutowych organizacji społecznej. Jednakże argumentacja świadcząca o tym, że za wszczęciem postępowania z urzędu lub dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny, powinna wymagać z pisma (podania, wniosku) złożonego przez organizację społeczną.

W przedmiotowej sprawie zdaniem Kolegium Stowarzyszenie ogólnikowo wskazało jedynie i bez odniesienia się do tej konkretnej sprawy na zasady dopuszczania organizacji społecznych, w tym ekologicznych, do postępowań administracyjnych. W tym stanie rzeczy organ II instancji stwierdził, iż Stowarzyszenie nie wykazało zasadności swojego wniosku w aspekcie interesu społecznego w danej sprawie, gdyż nie można przyjąć, że interes ten wynika wprost z celów statutowych, ani też z samego faktu, że inwestycja może wiązać się z ingerencją w środowisko, że dopuszczone do postępowania stowarzyszenie może realizować uprawnienia przewidziane dla stron postępowania, wytykać ewentualne błędy i uchybienia, zgłaszać wnioski dowodowe. Z wniosku ani uzasadnienia zażalenia nie wynika, ażeby Stowarzyszenie dysponowało szczególną, większą od stron postępowania wiedzą w zakresie prowadzonego postępowania i jego meritum i w sposób efektywny mogło wpływać na treść rozstrzygnięcia poprzez zgłaszanie merytorycznych uwag i wniosków i w sposób konstruktywny przyczynić się do lepszego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Pojęcie interesu społecznego w każdej sprawie indywidualnej podlega wykładni organu, do którego zostało skierowane żądanie oparte na przepisie art. 31 § 1 K.P.A. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem to wnioskodawca powinien w możliwie pełny sposób określić, na czym ten interes polega i wykazać że posiada go w konkretnej sprawie, a nie poprzez ogólnikowe stwierdzenia.

Skargi od powyższej opisanych postanowień złożyło S. O.. We wszystkich skargach Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonym postanowieniom naruszenie:

art. 31 §1 K.P.A., poprzez błędne przyjęcie, iż interes społeczny nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowania, co skutkowało błędną decyzją o odmowie dopuszczenia organizacji do trwającego postępowania,

art. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływani na środowisko (jt. Dz.U. z 2013, poz. 1235 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 353 ze zm. – dalej ustawa), z którego wprost wynika iż w postępowaniach środowiskowych może brać udział każdy, a więc że ustawodawca szeroko rozumie interes społeczny w postępowania w sprawie ochrony środowiska,

art. 31 K.P.A. w związku z art. 149 § 2 K.P.A., poprzez błędne ustalenie, iż w postępowaniu wznowieniowym nie istnieje interes społeczny dla uczestnictwa organizacji, chociaż na skutek takiego postępowania może zapaść decyzja środowiskowa, a więc rozstrzygnięcie merytoryczne istotnie wpływające na ochronę środowiska lokalnego,

art. 44 ustawy, poprzez pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż Stowarzyszenie, jako organizacja prowadząca działalność statutową w zakresie ochrony środowiska i przyrody lokalnej, spełnia definicję organizacji ekologicznej, a co za tym idzie prawo jej uczestnictwa w postępowaniu nie zależy od uznania organu administracyjnego,

art. 75 K.P.A., poprzez bezzasadne pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnioskowanego przez stronę dowodu z zeznań świadka, który był istotny dla sprawy, albowiem pozwoliłby on ustalić zakres zaangażowania Stowarzyszenia w sprawy ochrony środowiska lokalnego oraz to jak znaczną wiedzę posiada Stowarzyszenie w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko,

naruszenie art. 75 K.P.A. poprzez pominięcie wnioskowanego dowodu ze strony internetowej Stowarzyszenia na okoliczność zakresu działalności organizacji w związku z realizacją inwestycji, dla której wydano decyzję środowiskową oraz interesu społecznego w uczestnictwie organizacji w postępowaniu.

W konkluzji we wszystkich skargach Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonych postanowień.

W odpowiedzi na złożone skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 - dalej P.p.s.a) Sąd zarządził połączenie spraw ze skarg S. O. od sygn. IV SA/Po [...] do IV SA/Po [...] do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, przy czym sprawę prowadzono dalej pod sygnaturą IV SA/Po [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie są usprawiedliwione.

Na wstępie należy wskazać, że złożone skargi zostały przez Sąd rozpoznane na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest jedną z enumeratywnie ustawowo przewidzianych procesowych możliwości doprowadzenia do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej objętej zasadą trwałości takiej decyzji wynikającej z art. 16 § 1 K.P.A.

Jedną z podstaw wznowienia jest to, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Należy podzielić pogląd prezentowany w doktrynie i orzecznictwie, że wniosek organizacji społecznej o dopuszczeniu na prawach strony, złożony niezwłocznie po wystąpieniu innego podmiotu z wnioskiem o wznowienie postępowania może być skutecznie rozpoznany dopiero po stwierdzeniu przez organ, że wyjaśniona przesłanka wznowieniowa powołana we wniosku o wznowienie faktycznie wystąpiła, a zatem już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania oraz po dokonaniu czynności wyjaśniających w celu sprawdzenia zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Do czasu przesądzenia przez organ o tej kwestii udział organizacji społecznej jest ograniczony wyłącznie do popierania wniosku w zakresie powołanej przesłanki wznowieniowej dostępnymi organizacji społecznej środkami formalnymi.

Nawet wydanie postanowienia statuującego rolę organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony nie uprawnia jednak do całkowicie samodzielnego uniezależnionego od tego, jakich czynności procesowych dokona wnioskujący o wznowienie, działania w sprawie wznowieniowej. Dotyczyć to będzie cofnięcia wniosku, braku odwołania wnioskodawcy od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A., czy wreszcie decyzji umarzającej postępowanie, bowiem w toku postępowania wznowieniowego organ ostatecznie ustalił, że bezpodstawnie wznowił postępowanie, gdyż wnioskodawca nie spełnił warunków z art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 1 K.P.A. W wymienionych wyżej przypadkach organizacja społeczna nie ma prawa do wniesienia odwołania od takiej decyzji, (vide: Wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A. i udział organizacji społecznej w sprawie wznowieniowej – Tomasz Filipowicz, Alicja Plucińska-Filipowicz, Lex/el. 2012; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r. II OSK 57/11).

"Dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu nie może być "niejako automatyczne" i w każdym przypadku złożenia wniosku w trybie art. 31 § 1 pkt 2 K.P.A. organ administracji zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do spełnienia przesłanek przepisem zakreślonych z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy. Jako oczywisty jawi się obowiązek przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego i dokonania w jego ramach oceny, czy uzasadniony ze względu na cele statutowe organizacji społecznej jej udział w postępowaniu toczącym się z wniosku innej osoby jest również uzasadniony, z perspektywy interesu społecznego" (vide: wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. II GSK 1699/14; wyrok NSA z 27 sierpnia 2015 r. II OSK 3144/13).

Jest niespornym, że organizacja społeczna może brać udział w postępowaniu administracyjnym jeśli spełnione są łącznie następujące przesłanki: jest to uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej, przemawia za tym interes społeczny.

Ocena zapisów statutu organizacji nie może być dowolna. Przystąpienie organizacji do udziału w sprawie innej osoby ingerować będzie w interes prawny tej osoby, zatem brak jasno sprecyzowanych w statucie działań i form, w jakich przejawiać się może realizacja wytycznych organizacji społecznej celów nie może prowadzić do ich domniemania z zapisów ogólnych.

Rozstrzyganie kwestii udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby musi być połączone z rozważaniem, czy za tym udziałem przemawia interes społeczny. W tym zakresie wniosek organizacji winien zawierać argumentację wskazującą tenże interes, a organ musi ocenić w sprawie istnienie bądź nie interesu społecznego, gdyż nawet jeżeli udział organizacji społecznej jest uzasadniony jej celami statutowymi organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji za nieuzasadnione. Ocena wystąpienia przesłanki interesu społecznego w dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu należy do organu administracji, a sama organizacja musi wykazać zasadność swego udziału w postępowaniu, gdyż jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza jeżeli strony postępowania reprezentują przeciwstawne interesy.

I wreszcie organ administracji publicznej rozstrzygając kwestię udziału organizacji społecznej musi mieć na uwadze, że przesłanki odnoszące się do rozpatrzenia wniosku zawarte w przepisach ogólnych (art. 31 K.P.A.) są całkowicie odmienne od przesłanki zawartej w art. 44 ustawy. Toteż jeżeli organizacja podnosi, że jest organizacją ekologiczną, powołując się na swoje cele statutowe i art. 44 wymienionej wyżej ustawy obowiązkiem organów administracji jest ustalenie, czy jest to postępowanie wymagające udziału społeczeństwa.

Wykładnia przepisu art. 44 ust. 1 ustawy ogranicza jego zastosowanie do postępowania wymagających udziału społeczeństwa, zaś zgodnie z art. 79 ust. 1 w/w ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga udziału społeczeństwa tylko wtedy, gdy w jego ramach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. A contrario wówczas organ administracji wydaje decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko art. 44 ustawy nie ma zastosowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanych skarg wniesionych przez Stowarzyszenie należało uznać, że rozstrzygając kwestię dopuszczenia do udziału skarżącego organ I instancji musiał zbadać przesłanki z art. 31 K.P.A. gdyż ustawa nie miała w kontrolowanych sprawach zastosowania, bowiem w sprawach której wnioskodawcy żądali wznowienia i w których Stowarzyszenie wnosiło o dopuszczenie go do udziału w sprawie na prawach strony wydano decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc tzw. "decyzję uproszczoną" nie wymagającą udziału społeczeństwa. Z tych też powodów organ odmawiając dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie nie mógł naruszyć przepisów ustawy art. 5 i art. 44 ustawy, która w sprawie nie miała zastosowania.

Z § 7 statutu S. O. wynika, że "celem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz zapewnienia stabilnego rozwoju aglomeracji poznańskiej, zgodnego z wolą jej mieszkańców, zwłaszcza ulic wchodzących w skład historycznego osiedla z 1929 roku Ostoroga-Zakręt, a także próby rozwiązywania wspólnie z organami administracyjnymi i samorządowymi istotnych problemów związanych z działalnością Miasta".

Jeżeli nawet organy rozstrzygające sprawę uznały, że przy tak sformułowanym statucie została spełniona przesłanka w postaci celu statutowego Stowarzyszenia, to bez wątpienia należy podzielić stanowisko organów administracji, że za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniach nie przemawia interes społeczny. Zdaniem Sądu udział organizacji w postępowaniu nie może służyć wyłącznie partykularnym interesom samej organizacji społecznej, a tak się przedstawia stanowisko skarżącego. W kontrolowanej sprawie nie mogło ujść uwadze organów oceniających przesłanki ewentualnego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawach, że sprawa w istocie dotyczy rozbudowy istniejącego Szpitala Klinicznego im. H. Ś. U. M. w P., która to placówka i jej rozbudowa leży w interesie społecznym i to nie tylko całego miasta P., ale również regionu W., a w dalszej perspektywie całego kraju (po połączeniu szpitali H. Ś. oraz P. P.).

Natomiast skarżące Stowarzyszenie pojmuje interes społeczny w sposób wybiórczy – konkretnie interes osób zamieszkujących przy ulicy [...]. Reprezentując partykularne interesy mieszkańców willowej ulicy nie zauważa, że sprzeciw przeciwko planowanej rozbudowie placówek medycznych pozostaje w sprzeczności z celem Stowarzyszenia określonym w statucie w § 7 pkt 3, a mianowicie ochrona i promocja zdrowia. Przepisy K.P.A. nie definiują pojęcia "interes społeczny". W ocenie Sądu przez interes społeczny rozumie się dyrektywę nakazującą mieć na uwadze respektowane wartości wspólnych dla całego społeczeństwa i to w sensie obiektywnym. Natomiast organizacja społeczna nie może powoływać się na przesłankę interesu społecznego jeżeli z całości okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w postępowaniu będzie służył zaspokajaniu potrzeb czy to własnych interesów czy też wąskiej grupy osób inspirowanych do działania przez Stowarzyszenie co wynika z treści zażaleń, w których Stowarzyszenie podnosi, że było również inspiratorem wniosków o wznowienie postępowań.

Z tych powodów Sąd podzielił wywody organów administracji, które uznały, że skarżące Stowarzyszenie nie spełniło drugiej z przesłanek art. 31 § 1 pkt 2 K.P.A. a mianowicie nie wykazało, że za dopuszczeniem go do udziału w postępowaniu wznowieniowym przemawia interes społeczny. W konkluzji Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że organy naruszyły art. 31 § 1 K.P.A. jak również art. 75 K.P.A.

Rozpoznając wnioski skarżącego Stowarzyszenia o dopuszczenie go do udziału w sprawach, postępowanie dowodowe jest ograniczone do rozważenia przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 K.P.A. Powyższe w ocenie Sądu nie zezwala na prowadzenie dowodu z zeznań świadków, czy też strony internetowej Stowarzyszenia, gdyż to dowód ze statutu Stowarzyszenia, czy też obiektywnie pojmowany interes społeczny decydują, czy Stowarzyszenie uzyskuje przymiot na prawach strony, a nie wykładnia tychże pojęć czyniona przez świadków czy informacje internetowe.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargi Stowarzyszenia Sąd oddalił.

MZ/KP