Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 429/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2016 r. na drodze krajowej w W. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] wraz z przyczepą marki [...] kierowany przez A. K. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. W toku czynności kontrolnych ustalono, że zatrzymanym pojazdem był wykonywany krajowy transport drogowy - przejazd bez ładunku ze S. do W., na rzecz i w imieniu G. A. (dalej: skarżący, strona). W czasie kontroli dokonano pobrania danych cyfrowych z urządzenia kontrolno – pomiarowego zainstalowanego w pojeździe oraz z okazanej do kontroli karty kierowcy. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono: 1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut; 2) naruszenie obowiązku wczytania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; 3) naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.750 zł za naruszenia opisane w protokole kontroli.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od opisanej wyżej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...]) uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W toku ponownego postępowania administracyjnego organ I instancji stwierdził naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.750 zł za naruszenia opisane w protokole kontroli oraz stwierdzone w toku ponownego postępowania administracyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego pod kątem obowiązku rejestrowania aktywności przez kierowcę wykonującego przejazdy bez karty zalogowanej w tachografie; art. 105 § 1 kpa, poprzez nieumorzenie postępowania w zakresie naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd; art. 92c utd poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2017 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "kpa" (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W pierwszej części uzasadnienia decyzji organ powołał regulacje prawne będące podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącego. W szczególności wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – art. 4 pkt 22 lit. a utd,

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. h utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71) - art. 4 pkt 22 lit. j utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72- 87) - art. 4 pkt 22 lit. k utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. l utd,

- ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe – art. 4 pkt 22 lit. m,

- ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – art. 4 pkt 22 lit. o,

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155) - art. 4 pkt 22 lit. r utd,

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.7) - art. 4 pkt 22 lit. s utd,

- wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego - art. 4 pkt 22 lit. y utd.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut - Ip. 5.2. załącznika nr 3 do utd, organ powołał art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 regulujący kwestie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zauważył, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, iż w dniu [...] czerwca 2016 r. od godziny 5:35 do godziny 13:42 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 13 minut, nie odbierając w tym czasie prawidłowej, wymaganej przepisami przerwy. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 43 minuty. W toku kontroli – jak zauważył organ – kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 750,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2. załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, organ przywołał treść art. 34 rozporządzenia 165/2014 i wskazał, że konsekwencją tej regulacji jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analiza danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe wykazała, iż w kontrolowanym okresie wystąpiły przypadki – szczegółowo opisane przez organ – prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy zalogowanej w tachografie. Z uwagi na powyższe, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, kara pieniężna w wysokości 5.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że są one niezasadne. Wyjaśnił, że za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie drogowym, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do tej ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000zł. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma zatem charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów. Odnośnie braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Przedsiębiorca ma obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie kar pieniężnych z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do utd, Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że organ I instancji zasadnie, wobec braku materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić ww. Naruszenia, odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej z tego tytułu. Niezasadny był zarzut strony w tym zakresie, gdyż w decyzji organu I instancji wyraźnie wskazano, że odstąpiono od sankcjonowania tych naruszeń.

Końcowo organ podkreślił, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie przepisu egzoneracyjnego określonego w art. 92c utd, zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, powinien wykazać sam przedsiębiorca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę:

przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż podmiot wykonujący przewóz miał rzeczywisty wpływ na zachowanie kierowcy, przekraczającego maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy,

przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności zaniechanie ustaleń, czy podmiot wykonujący przewóz posiadał regulamin zatrudnienia odnoszący się do kierowców, nakazujący kierowcom stosowanie się do przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, co oznacza, iż zadbał o należytą dyscyplinę pracy w swoim przedsiębiorstwie, nadto poprzez niewyjaśnienie, jakież to środki faktyczne czy prawne winien - w razie uznania regulaminu pracy za środek niewystarczający - zastosować pracodawca - przewoźnik, który organ uznałby za skuteczny.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł także, że rezygnacja przez organ I instancji z ustalenia okresów rejestrowanej działalności przewoźnika uniemożliwiła ustalenie, czy w okresie od [...] czerwca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. przewoźnik wykonywał działalność, a w konsekwencji dopuścił się naruszenia obowiązku rejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, by przewoźnik faktycznie wykonywał jakiekolwiek przewozy w spornym okresie, gdyż ruchy pojazdu o czasie od 1 do kilku minut wskazują raczej na zmianę miejsca postoju w granicach parkingu, na którym pojazdy są przechowywane, a nie na wykonywanie odpłatnego przewozu. Tylko w dniu [...] lipca 2016 r. – jak wskazał skarżący – organ powołuje się na dłuższą trasę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") wydawane przez upoważnione do tego organy.

W rozpoznawanej sprawie podstawą przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm. zwanej dalej "utd."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej. Stosownie do art. 92a ust. 6 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – art. 4 pkt 22 lit. a utd,

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. h utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71) - art. 4 pkt 22 lit. j utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72- 87) - art. 4 pkt 22 lit. k utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. l utd,

- ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe – art. 4 pkt 22 lit. m,

- ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – art. 4 pkt 22 lit. o,

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155) - art. 4 pkt 22 lit. r utd,

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.7) - art. 4 pkt 22 lit. s utd,

- wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego - art. 4 pkt 22 lit. y utd.

Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut reguluje art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1). Zgodnie z tym przepisem po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy sankcjonuje lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym: o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 zł; za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola (potwierdzona protokołem kontroli), w czasie której dokonano odczytu danych z karty kierowcy wykazała, że w dniu [...] czerwca 2016 r. od godziny 5:35 do godziny 13:42 kierowca prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 13 minut, nie odbierając w tym czasie prawidłowej, wymaganej przepisami przerwy. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 43 minuty. Fakt ten został prawidłowo ustalony w czasie kontroli – na podstawie odczytu danych z karty kierowcy. Podkreślić przy tym należy, że treść protokołu kontroli nie budziła wątpliwości, a protokół został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia uregulowanego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, organy prawidłowo nałożyły na skarżącego karę z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd.

Odnosząc się do drugiego ze stwierdzonych naruszeń polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, wskazać należy, że naruszenie to reguluje art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Zgodnie z art. 34 tego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu (ust. 3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4). Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem: czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem: przerwy lub odpoczynek (ust. 5). Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8 (ust. 7).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy powtórna analiza danych (wskutek uchylenia przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] września 2016 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania) zawartych na tachografie cyfrowym pobranych i zabezpieczonych w trakcie kontroli w dniu [...] lipca 2016 r. wykazała, że na tachografie cyfrowym zarejestrowano jazdę pojazdem bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy. Powyższe miało miejsce:

• od godziny 2:55 do godziny 2:59 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 3:16 do godziny 3:22 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 6:47 do godziny 6:59 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 8:45 do godziny 8:56 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 3:19 do godziny 3:36 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 3:40 do godziny 3:51 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 11:39 do godziny 11:56 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 12:01 do godziny 12:07 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 8:47 do godziny 8:52 dnia [...].06.2016 r.;

• od godziny 18:14 do godziny 19:21 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 19:41 do godziny 19:56 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 20:02 do godziny 21:17 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 21:21 do godziny 21:28 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 21:35 do godziny 22:32 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 22:37 do godziny 22:53 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 23:00 do godziny 23:12 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 23:42 dnia [...].07.2016 r. do godziny 00:40 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 00:43 do godziny 00:52 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 4:52 do godziny 5:17 dnia [...].07.2016 r.;

• od godziny 5:24 do godziny 5:29 dnia [...].07.2016 r.;

Ponadto również w okresie od godziny 18:14 w dniu [...] lipca 2016 r. do godziny 00:52 w dniu [...].07.2016 r. tachograf zarejestrował prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy na odcinku 234 km, ze średnią prędkością wynoszącą 43,6 km/h, co wskazuje, że w tym czasie pojazd poruszał się po drogach publicznych.

Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia obowiązku rejestrowania aktywności związanej z prowadzeniem pojazdu, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej przewidzianej w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, sankcjonującej to naruszenie.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym organ nie wykazał, że przewoźnik wykonywał jakiekolwiek przewozy w okresie od [...] czerwca 2016 r. do [...] lipca 2016 r. (z wyjątkiem dnia [...] lipca 2016 r.) i że kilkuminutowy ruch pojazdu nie mógł być uznany za wykonywanie przewozu, należy wskazać, że stwierdzenie braku rejestracji aktywności pojazdu w dniu [...] i [...] lipca 2016 r. było wystarczającą podstawą do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, gdyż sankcja z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd nie jest uzależniona od ilości naruszeń, ani ich częstotliwości. Już jednokrotne naruszenie obowiązku rejestracji aktywności pojazdu jest podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Wskazać należy, że w dniu [...] lipca 2016 r. na tachografie cyfrowym zarejestrowano kilkukrotne przypadki ruchu pojazdu bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy trwające około godziny, ponadto od godziny 18:14 w dniu [...] lipca 2016 r. do godziny 00:52 w dniu [...] lipca 2016 r. tachograf zarejestrował prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy na odcinku 234 km, ze średnią prędkością wynoszącą 43,6 km/h. Oczywistym jest natomiast, że pokonanie odległości 234 km ze średnią prędkością 43,6 km/hnie nie nastąpiło na parkingu, na którym pojazdy są przechowywane.

Podkreślić także należy, że decyzja z dnia [...] września 2016 r. nakładająca karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 do utd została wyeliminowana z obrotu prawnego, a organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszeń sankcjonowanych pod tymi pozycjami. W konsekwencji nie było tym samym podstaw – wbrew twierdzeniom skarżącego – do umorzenia postępowania w tym zakresie.

Końcowo należy podkreślić, że rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wydawane na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., są skutkiem wprowadzenia przez ustawodawcę odpowiedzialności administracyjnej podmiotów wykonujących transport drogowy. Ma ona charakter odpowiedzialności zobiektywizowanej. Właściwy organ jest zobowiązany nałożyć karę pieniężną w sytuacji ustalenia okoliczności związanych z przewozem drogowym uznanych przez ustawodawcę za nieprawidłowe i niedopuszczalne, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd, jeśli tylko osobą tą przewoźnik posługuje się przy wykonywaniu działalności. Odpowiedzialność administracyjna związana z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest zależna od wystąpienia określonego skutku (od wystąpienia określonego naruszenia), przy czym organ nie ma obowiązku dowodzić związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem, a to przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów. Podstawowym warunkiem ukarania jest także to, by określone naruszenie przypisane przewoźnikowi miało oparcie w konkretnym przepisie prawa (por. wyroki z dnia 15 października 2015 r., II GSK 2111/14, z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 240/14, z dnia 21 stycznia 2015 r., II SA/Go 843/14, z dnia 25 lutego 2015 r., II SA/Go 17/15, z dnia 14 stycznia 2015 r., II SA/Rz 905/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z zarzutem nieprzeprowadzenia przez organ postępowania mającego na celu ustalenie, czy zachodzą w sprawie przesłanki egzoneracyjne określone w art. 92c utd, wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Podkreślić jednak należy, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, spoczywa na przedsiębiorcy, który chcąc uniknąć kary za stwierdzone naruszenia powinien przedstawić takie dowody, które w sposób jednoznaczny będą świadczyć o prawidłowej organizacji pracy i dochowaniu należytej staranności w zakresie szkolenia kierowców, reagowania na stwierdzone nieprawidłowości, podejmowania środków zaradczych, aby do nieprawidłowości nie dochodziło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 464/16). Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE z 4 listopada 2006 r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów cytowanego rozporządzenia nr 3821/85 (obecnie nr 165/2014), zwłaszcza z rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 (obecnie nr 165/2014), w tym przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Także z art. 33 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1087/15).

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i takich dowodów skarżący nie przedstawił też w toku postępowania. Powoływanie się na obowiązywanie w miejscu pracy regulaminu zatrudnienia informującym o obowiązku przestrzegania czasu pracy kierowcy nie jest wystarczające do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem nie tylko poinformowanie pracowników o obowiązujących przepisach, ale także egzekwowanie ich przestrzegania i tworzenie warunków pracy umożliwiających stosowanie się przez kierowców do regulacji prawnych. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawili dowodów wskazujących na podjęcie działań organizacyjnych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów (poprzez właściwy dobór kierowców i odpowiednie ułożenie planu ich pracy), co mogłoby wyeliminować naruszenia.

Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, w szczególności utrwalone w protokole kontroli okoliczności stanowią wystarczająca podstawę dla wykazania naruszeń, o których mowa w treści spornych decyzji. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zgodnie z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., nie naruszając przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem Sądu wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.