Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 399/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 265 par. 1, par.2, 217 par.2, 171 par. 2a, par.3,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: par.1,
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wynagrodzenia kuratora oraz zwrotu wydatków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia[...]. nr [...]w przedmiocie określenia wysokości wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków dla P. Z. jako dla kuratora osoby nieobecnej - A.M. w kwocie 5.715,43 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Sąd Rejonowy we Włoszczowie Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005r. sygn. akt III Rns 11/05 na wniosek Urzędu Kontroli Skarbowej wyznaczył P. Z. kuratorem dla nieobecnego A.M. w celu reprezentowania go w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej. Z kolei tenże Sąd postanowieniem z dnia 19 maja 2006r. sygn. akt III Rns 11/05 oddalił wniosek kuratora o przyznanie wynagrodzenia w kwocie 79.860,00 zł tytułem sprawowania kurateli dla ochrony praw A.M., za reprezentowanie go w toku kontroli skarbowej i podczas postępowania odwoławczego przed Izbą Skarbową oraz o zwrot wydatków w kwocie 1.315,43 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż wynagrodzenie kuratora należy do kosztów postępowania administracyjnego. Stanowisko to w wyniku rozpatrzenia zażalenia podzielił Sąd Okręgowy w postanowieniem z dnia 25 września 2006r. sygn. akt II Cz 769/06.

Następnie wnioskiem z dnia 13 lutego 2007r. P. Z. zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o przyznanie wynagrodzenia tytułem sprawowania kurateli dla ochrony praw A.M. za reprezentowanie podopiecznego: w toku kontroli skarbowej i podczas postępowania odwoławczego przed Izbą Skarbową w (dwukrotnie) - w kwocie 79.860,00 zł, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - w kwocie 79.860,00 zł; przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu kasacyjnym - w kwocie 39.930,00zł oraz zwrot wydatków w kwocie 1.315,46zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...]określił wysokość wynagrodzenia oraz zwrot wydatków dla P. Z. jako kuratora w łącznej kwocie 5.715,43zł, w tym wynagrodzenie za sprawowanie kurateli dla A.M. w wysokości 4.000,00zł oraz tytułem poniesionych przez kuratora wydatków dla ochrony praw osoby nieobecnej w wysokości 1.715,43 zł.

W zażaleniu na to rozstrzygnięcie P. Z. zarzucił organowi pierwszej instancji, iż nie określił ile czasu potrzebował kurator na sprawowanie kurateli, a więc nie mógł ocenić czy zastosowano prawidłową stawkę za godzinę pracy. Dodał, iż z zawodu jest doradcą podatkowym i jako słuszną metodę wyliczenia wynagrodzenia z tytułu sprawowania kurateli należałoby przyjąć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Ponadto nie zgodził się z "metodą wyliczenia" wynagrodzenia, polegającą na przyznaniu wynagrodzenia podobnego do stosowanego przez Urzędy w podobnych sprawach. Zdaniem kuratora w zaskarżonym postanowieniu brak konkretnych przykładów, zatem brak możliwości porównania stopnia skomplikowania poszczególnych spraw i nakładów pracy poszczególnych kuratorów. Organ pierwszej instancji, jego zdaniem, niesłusznie odmówił kuratorowi przyznania wynagrodzenia za reprezentowanie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy stwierdził, że bezzasadnie P. Z. kwestionuje przyznaną wysokość wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora podnosząc, że wynagrodzenie za sprawowanie przez niego funkcji kuratora należało obliczyć jak wynagrodzenie doradcy podatkowego występującego jako pełnomocnik wyznaczony z urzędu do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że P. Z. został przez Sąd Rejonowy we Włoszczowie ustanowiony kuratorem nieobecnego A.M., a nie jego doradcą podatkowym. Dlatego też wysokości wynagrodzenia kuratora nie można utożsamiać z wysokością wynagrodzenia dla doradcy podatkowego występującego jako pełnomocnik z urzędu. Zgodnie z przepisem art. 264 Ordynacji podatkowej - jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Stosownie do przepisu art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej do kosztów postępowania zalicza się:

- koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym;

-koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się;

* wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom;

* koszty oględzin;

* koszty doręczenia pism urzędowych.

W myśl § 2 powołanego artykułu - organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał za wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy wynagrodzenie kuratora, skoro został on ustanowiony na wniosek UKS. Ustalając wysokość wynagrodzenia w kwocie 4.000,00zł wzięto pod uwagę: całość wykonanego zadania; stopień skomplikowania sprawy; uczestnictwo kuratora w przesłuchaniu świadków w i Poznaniu; sporządzenie zastrzeżeń do protokółu kontroli; uczestnictwo w postępowaniach odwoławczych; poświęcony czas i fachowość kuratora. Zatem organ uwzględnił wszystkie wnioskowane przez stronę okoliczności. Nadmienić przy tym należy, iż postępowanie dotyczyło firmowania prowadzonej przez A.M. działalności gospodarczej przez osoby trzecie, a ustalenia odnośnie firmanctwa były niezależne od roku podatkowego i rodzaju podatku. Ponadto organ pierwszej instancji uznał za zasadne wszystkie poniesione przez kuratora wydatki i ustalił zwrot kosztów w kwocie 1.715,43zł na podstawie przedłożonych dowodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają żadnych stawek wynagrodzenia za sprawowanie kurateli ani też nie odsyłają w tym zakresie do odrębnych przepisów, jak np. powołane przez stronę rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. Zatem organ pierwszoinstancyjny na zasadzie uznania administracyjnego mógł przyznać wynagrodzenie w ustalonej przez siebie wysokości. W związku z tym za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut niesporządzenia przez organ I instancji należytego uzasadnienia metody, jaką zastosował przy wyliczeniu wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora. Niezasadny jest również, zdaniem organu, podnoszony przez kuratora w zażaleniu zarzut dotyczący odmowy przyznania wynagrodzenia związanego z reprezentacją strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z przepisem art. 127 Ordynacji podatkowej - postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Postępowanie to kończy się poprzez wydanie decyzji lub postanowienia przez organ drugiej instancji. Zatem wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem sprawowania kurateli za reprezentowanie podopiecznego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu kasacyjnym kurator winien skierować do właściwego organu.

Na powyższe postanowienie P. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wskazując, że postanowienie to oraz poprzedzającej je postanowienie organu pierwszej instancji zaskarża w części dotyczącej określenia wynagrodzenia kuratora. Zarzucił obrazę przepisu art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez odniesienie się w uzasadnieniu faktycznym do okoliczności, które nie wynikają z akt postępowania, nie zostały dokładnie zbadane, ani udostępnione stronie przez co nie dają się zweryfikować. Skarżący wnosząc o uchylenie obu rozstrzygnięć wniósł o dołączenie akt postępowań sądowych Sądu Rejonowego we Włoszczowie - sygnatura III RNs 11/05 oraz Sądu Okręgowego w - sygnatura II Cz 769/06.

W uzasadnieniu skargi P. Z. wskazał, że przed rozpoczęciem kontroli skarbowej w stosunku do A.M., którego miejsce pobytu nie jest znane, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w wystąpił do Sądu Rejonowego we Włoszczowie - Sądu Rodzinnego o wyznaczenie dla niego kuratora. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005r. Sąd ten wyznaczył kuratora w osobie skarżącego "w celu reprezentowania nieobecnego w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej w ". Postanowienie to Sąd następnie zmienił tak ustalając zakres kurateli, by było możliwe skuteczne reprezentowanie podopiecznego również w postępowaniu odwoławczym i sądowoadministracyjnym. Następnie Sąd Rejonowy we Włoszczowie oddalił wniosek o przyznanie wynagrodzenia postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006r., które to postanowienie Sąd Okręgowy w dniu 25 września 2006r. zmienił stwierdzając niedopuszczalność drogi sądowej. W tej sytuacji skarżący zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o określenie wynagrodzenia za sprawowanie kurateli, który określił wynagrodzenie kuratora na 4000,00 zł oraz zwrot kosztów na kwotę 1715,43 zł (zgodnie z wnioskiem). Organ wyjaśnił przy tym, iż wcześniej przyjmował, iż koszty stanowią 20% wcześniej proponowanej kwoty 5000,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że przy określeniu wynagrodzenia kuratora przyjęto kwoty wynagrodzeń stosowane przez urzędy w podobnych sprawach i uznał, że przyjmując tę metodę wyliczenia wynagrodzenia miał na uwadze stopień skomplikowania sprawy. Odmówił też przyznania wynagrodzenia za udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stanowisko to zaakceptował organ II instancji.

Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienia naruszają prawo. Zgodnie z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienie winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Nakaz prawny umieszczenia w postanowieniu uzasadnienia faktycznego w powiązaniu z dopuszczalnością zaskarżenia tego aktu władztwa administracyjnego odczytywać należy jednoznacznie jako powinność organu rozstrzygającego sprawę takiego wytłumaczenia przesłanek rozstrzygnięcia, które strona, do której jest ono adresowane, a wreszcie organy rozpatrujące zażalenie lub skargę będą mogły zweryfikować w oparciu o obiektywne kryteria. W tej sytuacji organ pierwszej instancji odwołując się do "innych podobnych spraw" powinien nie tylko wyliczyć te sprawy, ale wskazać ich elementy wskazujące na to podobieństwo, a także, kierując się obiektywizmem, zbadać te, których uwzględnienie sugerowałoby niepodobieństwo poszczególnych spraw i wykazać, że pomimo różnic, podobieństwo jednak zachodzi. Ogólne odwołanie do "innych podobnych spraw" powoduje niemożność zweryfikowania uzasadnienia faktycznego przez stronę i organ rozpatrujący zażalenie. Ten ostatni dał temu wyraz w swoim postanowieniu, ponieważ podniesionego w tym względzie zarzutu nie zbadał. Nie ma też możliwości zweryfikowania poprawności tej części uzasadnienia przez Sąd. Ponieważ odniesienie do "spraw podobnych" stanowi jedynie uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia i bez niego okaże się, że postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego potwierdzającego prawidłowość metody zastosowanej przez organ dla "wyliczenia" kwoty wynagrodzenia. Ponadto organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutu uznania przez organ pierwszej instancji wiedzy kuratora jako okoliczności skutkującej zmniejszeniem wynagrodzenia. Oba organy konsekwentnie odmówiły określenia wynagrodzenia za występowanie przed sądami administracyjnymi, pomimo iż wobec wcześniejszego stwierdzenia niedopuszczalności drogi sądowej przez sądy powszechne, kurator może jedynie w drodze postanowienia organu pierwszej instancji uzyskać wynagrodzenie. Organy nie wzięły pod uwagę zmienionej treści postanowienia o wyznaczeniu kuratora, choć była ona im znana.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008r. skarżący wycofał zawarty w skardze wniosek o dołączenie akt spraw sądów powszechnych. Dodatkowo oświadczył, że wniosek kuratora o przyznanie wynagrodzenia złożony w sądzie rodzinnym nie obejmował wynagrodzenia za sprawowanie kurateli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem w tym zakresie nie stwierdzono przez sąd powszechny niedopuszczalności drogi sądowej. W sprawie ma więc zastosowanie przepis art. 171 §2a Ordynacji podatkowej, co odnosi się do wniosku kuratora o przyznanie wynagrodzenia za sprawowanie kurateli na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. "Odmowa przyznania wynagrodzenia" nie jest zdaniem skarżącego tożsama z "zawiadomieniem wnoszącego, że w sprawie właściwy jest inny organ".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Kwestię kosztów postępowania podatkowego regulują przepisy art. 264-271 Ordynacji podatkowej. W art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej wyliczone zostały składniki kosztów postępowania podatkowego. Wyliczenie to ma charakter przykładowy, albowiem § 2 art. 265 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki. Warunkiem ich fakultatywnego zaliczenia jest bezpośredni związek z rozstrzygnięciem sprawy. O tym, jakie są to wydatki i czy mają bezpośredni związek z rozstrzygnięciem sprawy, decyduje organ podatkowy (vide B.Dauter [w:] S.Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 783 i n.). Należy w tym miejscu też wskazać, że w obecnym systemie prawnym brak jest przepisów szczególnych, regulujących wysokość wynagrodzenia kuratora w postępowaniu podatkowym. Należy zaakceptować więc taki sposób rozstrzygnięcia sprawy, że w sytuacji, gdy brak jest konkretnych uwarunkowań prawnych, regulujących tę kwestię, organ podatkowy może ustalić kwotę wynagrodzenia, mając na uwadze właśnie rodzaj sprawy, stopień jej zawiłości i nakład pracy kuratora.

W niniejszej sprawie organy za całkowicie pozbawione podstawy prawnej uznały żądanie wynagrodzenia kuratora na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). Stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Po pierwsze, skarżący został ustanowiony kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu podatnika. W sprawie podatkowej skarżący nie występował jako doradca podatkowy, będący pełnomocnikiem podatnika, lecz jako ustanowiony przez Sąd kurator. Po drugie, z treści § 1 przywołanego rozporządzenia wynika, że dotyczy ono określenia wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przed organami podatkowymi i skarbowymi, przed którymi skarżący występował jako kurator, a nie jako doradca podatkowy.

Nie powinno budzić też wątpliwości stwierdzenie, że wynagrodzenie kuratora dla podatnika nieznanego z miejsca pobytu nie zostało zaliczone do kosztów postępowania wymienionych w art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej. Ewentualnej podstawy rozstrzygnięcia wniosku skarżącego można więc poszukiwać w § 2 art. 265 Ordynacji podatkowej. Przepis ten używając określenia "może" jest przepisem uzależniającym pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o zaliczenie do kosztów postępowania podatkowego od uznania organu podatkowego. Oczywiście uznanie to nie może być dowolne i musi uwzględniać to, czy wydatek jest bezpośrednio związany z rozstrzygnięciem sprawy.

Stan faktyczny, a zwłaszcza wykonane przez skarżącego czynności nie są pomiędzy stronami sporne. Sporna pozostaje natomiast kwestia wyceny czynności kuratora, co implikowało wysokość przyznanego mu wynagrodzenia. Przy czym należy wskazać, że we wniosku o zwrot poniesionych kosztów nie zindywidualizowano tych kosztów, np. w aspekcie dokonywanych przez kuratora konkretnych czynności procesowych. Wnioskodawca odwołał się do obowiązujących stawek wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu sądowym. Za sprecyzowanie takich kosztów nie można uznać użytych w przypisach spisu kosztów stwierdzeń typu: "postępowanie bardzo intensywne, wymagające aktywności z uwagi na przyjęte tempo [...], zaangażowanie w poszukiwanie kontaktu z podopiecznymi (rozmowy, kontakt telefoniczny i osobisty [...], liczne przesłuchania sprawy [...], postępowanie wymagające wiedzy fachowej i znajomości materiału dowodowego." Stwierdzenia takie cechuje duży poziom ogólności. Stąd nie można oczekiwać, a zarazem żądać, jak chce tego skarżący, aby organ precyzyjnie odniósł się do "innych spraw" jako materiału porównawczego, a uzasadnienie organu w szczegółach odzwierciedlało zastosowaną metodę wyliczenia kwoty wynagrodzenia. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że to wnioskodawca wie najlepiej, jaki był jego nakład pracy w realizacji czynności kuratora. Skoro natomiast wnioskodawca odwołał się faktycznie do sztywnych stawek wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu sądowym, a organ zasadnie odrzucił przyjęcie takiego mechanizmu wyliczenia kosztów wynagrodzenia to uprawnioną stała się przyjęta metoda ryczałtowego sposobu wyliczenia wynagrodzenia. Zasadnie organ stwierdził również brak podstaw do odrębnego traktowania postępowania w podziale na poszczególne podatki.

Przy czym Sąd dostrzega, co eksponuje też skarżący, ułomność odwołania się przez organ w ramach niejako porównania kosztów do "innych podobnych spraw". Jednakże, co istotne, organ nie poprzestał na tym odwołaniu, ale wskazał na uwzględnienie stopnia skomplikowania sprawy, powtarzalność stanów faktycznych spraw, w których występował kurator, co zmniejszało nakład pracy przy sporządzaniu odwołań. Organ podkreślił przy tym, że w sprawach sporządzono jedno odwołanie. Uwzględnił również fakt uczestnictwa kuratora przy przesłuchaniu świadków w i Poznaniu, sporządzenie zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz uczestnictwo w postępowaniach odwoławczych.

Taka ocena wniosku i przyjęte przez organ kryteria oraz uwzględnienie, że P. Z. posiadał wiedzę z zakresu działalności firm związanych z A. M. (czego strona nie kwestionuje), a co wpływało na zmniejszenie jego nakładu pracy, zdaniem Sądu, nie wykracza poza granice przyznanego organowi uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności.

W kontekście powyższych uwag, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art.217 §2 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób wystarczający odzwierciedla przeprowadzony przez organy proces decyzyjny. Rozstrzygnięcie nie uchyla się również od kontroli sądowej. Za istotny brak nie można poczytywać nie odniesienia się przez organ II instancji wprost do podniesionej w zażaleniu kwestii oceny relacji nakładu pracy kuratora do posiadanej przez niego wcześniej wiedzy na temat działalności firm związanych z podopiecznym. Organ II instancji zaakceptował bowiem w tej mierze stanowisko organu I instancji podkreślając m.in., że ustalając wysokość wynagrodzenia wzięto pod uwagę poświęcony czas i fachowość kuratora. Zdaniem Dyrektora Izby organ I instancji uwzględnił też wszystkie wnioskowane przez stronę okoliczności. Również w ocenie Sądu, wnioski wyprowadzone w tym zakresie przez organ I instancji należy uznać za logiczne bowiem uprzednia znajomość sprawy (czego, co już wyżej wskazano, skarżący nie kwestionuje) niewątpliwie wpływa na zmniejszenie nakładu pracy zapoznania się ze sprawą jako kurator.

Wbrew również twierdzeniom skarżącego w sprawie nie miał zastosowania art.171 § 2a Ordynacji podatkowej, który, w sposób oczywisty, reguluje postępowanie organu podatkowego, jeśli skierowany do niego wniosek obejmuje kilka żądań (dotyczy kilku spraw) i co do niektórych nie jest właściwy organ podatkowy, a inny organ administracji. Przy czym wbrew zarzutom skargi zarówno organ I jak i II instancji w uzasadnieniach swych postanowień wskazały na swą niewłaściwość do rozpoznania wniosku o zwrot kosztów kuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się również naruszenia §3 art.171 Ordynacji podatkowej. Przepisy Ordynacji podatkowej, które stanowią podstawę dla działania organów podatkowych, ani inne przepisy szczególne nie przyznają tym organom uprawnienia dla orzekania o kosztach postępowania sądowego.

Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 265 §2 Ordynacji podatkowej, dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z wymienionymi wyżej przepisami i skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. należało oddalić.