Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 138/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 1, art. 194 par. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. U. H. P. "E.-T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 282/08 w przedmiocie oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi P. U. H. P. "E.-T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję K. S. P. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 282/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. otworzył na nowo rozprawę i oddalił wniosek P. U. H. P. "E.-T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 22 kwietnia 2008 r. o zawieszenie postępowania sądwoadministracyjnego w sprawie ze skargi P. U. H. P. "E.-T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję K. S. P. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż wniosek o zawieszenie postępowania oparty został o przepis art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., który zakłada przedstawienie przez sąd, w konkretnym postępowaniu, pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nie ma zatem zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, między innymi jej art. 18 ust. 5, wystąpiła wnioskiem z dnia 28 marca 2008 r. do Trybunału Konstytucyjnego Gmina L.. Zdaniem Sądu I instancji powyższa okoliczność może stanowić wyłącznie przesłankę fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższe postanowienie zażaleniem zaskarżyła Spółka "E.-T." wnosząc o jego uchylenie i przekazanie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż we wniosku o zawieszenie postępowania omyłkowo wskazano przepis art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a., jednakże z uzasadnienia tego wniosku wyraźnie wynikało, że skarżąca Spółka domagała się zawieszenia postępowania w związku z wnioskiem Gminy L. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego, któremu nadano sygnaturę Tw 10/08, odnoszącym się między innymi do art. 18 ust. 5 tej ustawy, a stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji K. S. P.. Zdaniem Skarżącej, wobec treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł samodzielnie, na podstawie ustalonego w sprawie materiału dowodowego, dokonać kontroli i zastosowania obowiązujących norm prawa. Skarżąca Spółka podniosła, iż zaskarżenie przez Gminę L., wnioskiem, o którym mowa powyżej, ustawy o transporcie drogowym również w zakresie art. 18 ust. 5 tej ustawy oznacza, że przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest przepis ustawy, który stanowi materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Zatem nie ulega wątpliwości w ocenie skarżącego, że rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, co uzasadnia wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący podniósł również, iż dynamika postępowania sądowego, na który to argument powołuje się Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, nie może stać w sprzeczności z nadrzędnym celem postępowania jakim jest wydanie prawidłowego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu.

Przepis art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje stronie postępowania prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Mając zatem na względzie treść tego przepisu wskazać należy, iż nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Zauważyć należy, iż powyżej powołany przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. zawiera katalog przypadków, w których jest dopuszczalne zaskarżenie określonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Zatem jeżeli ani powyższy przepis, ani inny przepis p.p.s.a. nie przewiduje wprost prawa strony do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowego, oznacza to, że zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem w oparciu o przepis art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.