Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 885/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na posiedzeniu w dniu [...] r. po rozpatrzeniu odwołania T. Z od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] poz. rej. [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2008 r. działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856), oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 121 poz. 844), art. 233 § 1 pkt l ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005r. póz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości na 2008 r. obejmujący budynki i grunty zakwalifikowane do kategorii "pozostałe".

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi błędną interpretację prawa materialnego oraz uchybienia proceduralne i wniosła o jej uchylenie.

W pierwszej części uzasadnienia odwołania podatnik zakwestionował przyjętą stawkę podatkową, wskazując, iż budynek powinien być zakwalifikowany jako szpital, co wynika z aktu notarialnego zakupu nieruchomości.

Z aktu tego, zdaniem podatnika jednoznacznie wynika również powierzchnia do opodatkowania - [...]. W tym zakresie strona zarzuciła organowi pominięcie tego dowodu oraz naruszenie zasady ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego sprawy, w tym również w treści zaskarżonej decyzji, poprzez brak uzasadnienia. W drugiej części odwołania podatnik kwestionował opodatkowanie obiektu w ogólności, gdyż nie jest to budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie spełnia bowiem wymogów formalnych (brak przegród budowlanych), co wskazać mogą także oględziny. Kwestionował także opinię organu budowlanego uzyskaną w trakcie postępowania jako opierającą się na innych przepisach prawa, niż dotyczące organu podatkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując niniejszą sprawę stwierdziło iż odwołanie jest niezasadne, gdyż istnieją podstawy do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości i to z zastosowaniem stawki podatkowej przyjętej w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w pierwszej kolejności powinno się ustalić kwestię zasadności opodatkowania obiektu, a dopiero potem kwestię prawidłowości stawki podatkowej. W tym kontekście zauważono, że zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza art. 2. ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl tego przepisu "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".

Zaakcentowano następnie, że w zakresie ustalenia prawidłowości kwalifikacji danego przedmiotu pod wskazany przepis pomocny jest zbiór definicji legalnych zawarty w art. 1a. ust. 1 wymienionej ustawy. Art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, definiując na potrzeby ustawy podatkowej pojęcie "budynek" wskazuje, iż jest to "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Taką definicję pojęcia "budynek" zawiera też definicja legalna zawarta w art. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. Nr 156 z 2006r. póz. 1118 ze zm.).

Dalej zauważono, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwalifikacja obiektu znajdującego się w B. przy ul. [...], byłego szpitala A, pod kategorię "budynek" zastosowaną w zaskarżonej decyzji .

Zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...]r. (rep. [...]) strona nabyła od Województwa [...] nieruchomości obejmujące grunty o łącznej powierzchni [...]m2 zabudowane "m.in. 14-kondygnacyjnym budynkiem byłego szpitala - sanatorium o powierzchni użytkowej [...]m2" oraz innymi wymienionymi budynkami zaplecza technicznego. Zauważono, że w tym przedmiocie zostało przeprowadzone ponowne postępowanie wyjaśniające przez organ pierwszej instancji bowiem strona podniosła omawianą okoliczność podczas poprzedniego postępowania odwoławczego dotyczącego 2007 r. i Kolegium z tego powodu uchyliło wówczas decyzję wymiarową i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (tak : decyzja [...] z [...] r.).

Z akt sprawy wynika, że co najmniej od stycznia 2006 r., w zakresie obiektu byłego szpitala istnieje stan, który zdaniem strony ma zasadniczy wpływ na fakt opodatkowania. Według pisemnych oświadczeń dwóch osób, przedłożonych przez stronę do akt sprawy, obiekt nie posiada "ściany frontowej" (tak : oświadczenia p. T. B. oraz p. B. K.).

Dalej zwrócono uwagę na treść § 1 umowy z dnia 16.01.2006 r. zawartej między stroną, a firmą B z siedzibą w K., w myśl którego firma dokonała "zabezpieczenia oraz rozbiórki stolarki aluminiowej rozkradzionej i zdewastowanej". Okoliczność takiego stanu faktycznego potwierdzają także inne dowody jak : opinie rzeczoznawców p. W. M. i A. S. (z dnia [...]r.) - przedłożone przez stronę do akt sprawy, jak i akty administracyjne oraz pisma wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia [...]r. w sprawie nakazania doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami" , postanowienie poprzedzające z dnia [...] r. i pisma z dnia 17.07.2007 r. i 12.12.2007 r.). Wszystkie dokumenty zawierają opis stanu faktycznego w terenie. Biorąc pod uwagę liczne dokumenty zawierające dokładny opis obiektu, w tym dokonany przez specjalistów z zakresu budownictwa, Kolegium stwierdziło, iż żądanie przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin obiektu nie wymaga uwzględnienia, gdyż okoliczność ta jest wystarczająco potwierdzona wskazanymi dowodami już istniejącymi w sprawie (tak : art. 188 Ordynacji podatkowej).

Na etapie postępowania odwoławczego Strona przedłożyła do akt sprawy opinię dwóch rzeczoznawców W. M. i A. S., i wniosła o dołączenie jej do akt sprawy. Zaznaczono, iż opinie zostały przedłożone przez Stronę, a ich twórcy nie zostali powołani do sprawy w charakterze biegłego. Dlatego w piśmie z dnia 20.03.2008 r. Kolegium poinformowało Stronę, iż dołączyło wskazaną opinię do akt sprawy. Zauważono też, że ta sama opinia została dołączona już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego (wówczas bez podpisu p. A. S.). W trakcie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym strona podtrzymała stanowisko zawarte w tej opinii i, mimo pytania prowadzącego spotkanie, nie wyraziła woli osobistej możliwości wymiany argumentów z twórcą opinii. Celem opinii było "ustalenie charakteru i rodzaju budynku dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości". Kolegium zaznaczyło, że jako organ podatkowy drugiej instancji jest powołany do dokonywania subsumcji stanu faktycznego pod wyinterpretowany przepis prawa, zatem dokonuje procesu stosowania prawa podatkowego. Natomiast rzeczoznawca budowlany nie jest kompetentny w zakresie dokonywania interpretacji tegoż prawa. Z tego powodu Kolegium wzięło pod uwagę jedynie tę część omawianej opinii, która poświęcona jest zagadnieniom budowlanym, w którym specjalistami są podpisani twórcy. Autorzy opisali i zanalizowali stan techniczny budynku i wskazali, iż stan techniczny konstrukcji wymaga remontu kapitalnego oraz wymiany elementów wypełniających, wykończeniowych i instalacji. Zdaniem autorów brak ściany frontowej prowadzi do wniosku, iż praktycznie jest to szkielet budynku i nie można go traktować jako budynek.

Do akt sprawy została dołączona inna opinia techniczna - sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego p. A. K., której tematem było "ocena przydatności do użytkowania budynku głównego wchodzącego w kompleks byłego szpitala - sanatorium w dniu zawarcia transakcji kupna-sprzedaży" (sporządzona we wrześniu 2007 r.). Rzeczoznawca stwierdził, że budynek główny nie nadawał się do eksploatacji i użytkowania i powinien zostać wyłączony do czasu przeprowadzenia prac projektowych i budowlanych dostosowujących do współczesnych warunków technicznych i pełnych procedur przewidzianych przepisami prawa, (tak : wnioski na str. 4 i 6).

Natomiast ze wskazanych powyżej aktów administracyjnych wydanych przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że strona podjęła samowolnie czynności rozbiórkowe, które mają być wstrzymane, a stan techniczny budynku doprowadzony do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami. Ponadto, w piśmie z dnia 12.12.2007 r. organ ten wskazał, iż obiekt ten ,*nigdy nie przestał być i nadal jest budynkiem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. l pkt 2 ustawy Prawo budowlane", choć w chwili obecnej nie nadaje się do użytkowania. W korespondencji i opiniach wskazano również, iż obiekt nie został formalnie wyłączony z użytkowania.

Zaznaczono, że w trakcie postępowań obu instancji strona miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, do którego następnie dołączył tylko materiał nadesłany przez stronę w dniu 10.06.2008 r.

Oceniając opisany materiał dowodowy Kolegium przychyliło się do stanowiska, iż omawiany obiekt nadal pozostaje budynkiem i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Brak jednej ze ścian zewnętrznych - stanowiącej dotychczas "stolarkę aluminiową"- nie eliminuje cechy wydzielenia tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej za pomocą przegród. Obiekt nie został rozebrany w stopniu pozbawiającym go charakteru budynku. Kolegium przychyla się tu do stanowiska organu nadzoru budowlanego.

Także rzeczoznawcy w obu opiniach cały czas nazywają obiekt "budynkiem", co ma znaczenie, biorąc pod uwagę fakt, iż wypowiadają się specjaliści z zakresu materii budowlanej. Także w załączonym przez Stronę piśmie z dnia 07.05.2007 r., dwóch kolejnych rzeczoznawców budowlanych - S. M. i J. M. wypowiadają się na temat "budynku" i wskazują, iż badają jego stan techniczny "w okresie przejściowym to jest od dziś do momentu rozpoczęcia jego przebudowy i adaptacji do nowego przeznaczenia".

Kolegium wzięło również pod uwagę fakt, iż strona deklaruje do opodatkowania piwnice i parter tego obiektu jako "budynki pozostałe" (tak : deklaracja podatkowa i oświadczenie zawarte w pkt 4 protokołu z czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym).

Analiza przepisów ustawy Prawo budowlane i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wskazuje by stan techniczny obiektu dyskredytował zasadność uznania obiektu za "budynek" i w konsekwencji opodatkowania go. Ma natomiast wpływ na stawkę podatkową.

Kontynuując wywód wskazano, że w sprawie sporna jest również sprawa prawidłowej stawki podatkowej przyjętej do opodatkowania budynku "byłego szpitala - sanatorium". Organ przyjął stawkę jak dla budynków "pozostałych", Strona uważa, iż powinna to być znacznie niższa stawka dla nieruchomości szpitala, tzn. według art. 5 l pkt 2d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych".

Zdaniem Kolegium stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe co wynika z wykładni językowej przepisu prawa ustanawiającego omawianą stawkę podatkową, jak i z okoliczności faktycznych.

Ustawodawca określając omawianą tu stawkę podatkową użył sformułowania "zajęte na prowadzenie...". Zdaniem Kolegium pojęcie to powinno być interpretowane w kierunku ściślejszej więzi pomiędzy nieruchomością a działalnością.Za stanowiskiem tym przemawia wykładnia językowa. Słowo "zająć" oznacza "zapełnić, wypełnić czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię czegoś" (Słownik Języka Polskiego PWN tom III, W-wa 1996). Utożsamiane może być zatem z faktycznym zawładnięciem pewną powierzchnią i wykonywaniem na niej danej działalności.

Organ pierwszej instancji ustalił, iż na terenie budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza, także w zakresie świadczeń zdrowotnych. W każdym dokumencie podkreśla się niezdatność do użytkowania oraz fakt "byłego" szpitala, łącznie z treścią aktu notarialnego nabycia tej nieruchomości przez stronę. W świetle powyższego, sam fakt, iż budynek jest "byłym szpitalem - sanatorium" nie wystarcza na zastosowanie żądanej stawki podatkowej. Ze względu na powyższe i na stan budynku, prawidłową stawką będzie stawka dla "budynków pozostałych".

Ustosunkowując się do zarzutu przyjęcia nieprawidłowej powierzchni do opodatkowania Kolegium wskazuje na to, że akt notarialny nabycia nieruchomości stanowi dowód powstania obowiązku podatkowego i może być pomocny w ustaleniu wymiaru podatku. W niniejszej sprawie, już na etapie pierwszej instancji był on poddany ocenie na co wskazuje także treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że akt ten nie może jednak stanowić jedynego dowodu, gdyż nie daje pełnej informacji o przedmiotach opodatkowania, szczególnie co do powierzchni opodatkowania. W akcie tym wymieniono jedynie powierzchnię budynku "byłego szpitala -sanatorium" ([...]), ale wskazano istnienie jeszcze innych budynków i budowli tzw. zaplecza technicznego np. "pralnia, kotłownia, magazyny, oczyszczalnia ścieków, portiernia, tlenownia, agregatorownia I, agregatorownia II, przepompownia", bez podania ich powierzchni użytkowej, a cała listę poprzedzając sformułowaniem : "m.in.", co w efekcie nie daje podstawy do przyjęcia tych danych dla celów opodatkowania.

Wobec faktu, iż w ewidencji gruntów i budynków nie ujęto budynków, a Strona nie przedstawiła informacji o tych innych nieruchomościach, istniała konieczność przyjęcia danych, które były w posiadaniu organu podatkowego (dowód : dokumenty dotyczące poprzedników prawnych, tzn. protokół zdawczo-odbiorczy nieruchomości gruntowej zabudowanej tzw. A spisany w dniu 18.09.2003 r. pomiędzy Szpitalem Wojewódzkim w B. a Województwem [...]). Organ pierwszej instancji wskazał te podstawy swojego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stąd większa powierzchnia niż wskazuje Strona w odwołaniu wynika z faktu, iż opodatkowaniu podlegają budynki byłego szpitala oraz zaplecza.

Natomiast powołany w odwołaniu zarzut naruszenia art. 7 ustawy nie miał miejsca, bowiem przepis ten dotyczy zwolnień ustawowych od podatku od nieruchomości i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie chodzi tu bowiem o zastosowanie zwolnienia, a o korzyść dla podatnika wynikającą z niższej stawki podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w oparciu o zarzuty:

-naruszenia prawa materialnego –art.2 ust.1 i art.1a ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 12 stycznia o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.z 2006 r. Nr.121 poz.844 ze zm.) art.3 pkt.1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr4.156 poz.1118 ze zm.)poprzez błędną wykładnie i uznanie, że obiekt położony w B przy ul. [...] jest budynkiem i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;

- naruszenia prawa procesowego :

Art.122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

-art.124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy,

-art.197 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechaniem ,pomimo konieczności uzyskania wiadomości specjalistycznych, powołania biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia stanu obiektu ,który pozwoliłby stwierdzić ,czy jest on budynkiem ,przez co nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy,

-art.198 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin pomimo istnienia wątpliwości, co do zakwalifikowania obiektu jako budynku,

-art.210 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie przyczyn ,dla których organ nie dał wiary opiniom załączonym przez skarżącego do akt sprawy, mimo ich przyjęcia jako materiał dowodowy , a bezkrytycznie przyjął, w trym zakresie interpretację organu nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podatnika najmocniej zaakcentował zarzut, iż organ bezkrytycznie przyjął stanowisko organu nadzoru budowlanego w tej kwestii iż sporny obiekt jest budynkiem, w sytuacji gdy z zasadniczych części opinii rzeczoznawców przedłożonych przez skarżącego wynikało, że ów obiekt z uwagi na stan techniczny (brak ściany frontowej brak elementów wykończeniowych i instalacji ) jest szkieletem i nie można traktować go jako budynek. Zdaniem pełnomocnika skarżącego należało się zastanowić, czy opodatkowaniu może podlegać zadeklarowana przez skarżącego część obiektu (parter, piwnice) ale rozważania takie organ pominął.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :skarga okazała się zasadna gdyż strona skarżąca trafnie wskazała na to, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy obiekt położony w B. przy ul. [...] nabyty przez skarżącego w grudniu 2005r.z uwagi na stan techniczny stanowi budynek w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych(zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l"). Jest to spor dotyczący okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy jako że od początku 2003 r. zasadnicze znaczenie przy określaniu zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów budowlanych ma ich właściwe zakwalifikowanie do kategorii budynków lub budowli. W art. 1a pkt 1 zmienionej u.p.o.l. zawarta jest nowa definicja budynku. Jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Zmieniona definicja odbiega od obowiązującej wcześniej przede wszystkim ze względu na to, że budynek w nowym rozumieniu musi posiadać fundamenty i dach oraz być trwale związany z gruntem. Nie bez znaczenia jest również to, że musi on być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W poprzedniej definicji wystarczyło, żeby dany obiekt miał "ściany lub słupy albo filary". Tak więc za budynek należało uznać w poprzednim stanie prawnym np. obiekt składający się z dachu umocowanego na dwóch słupach. Teraz tego rodzaju obiekty nie spełniają definicji budynku ze względu na to, że nie posiadają wspomnianych wyżej przegród budowlanych wydzielających je z przestrzeni. Już na wstępie rozważań w tym przedmiocie trzeba zauważyć, że w aktach sprawy brak dokumentacji szczegółowej technicznej dotyczącej rzeczonego budynku. Brak materiału fotograficznego który pozwoliłby Sądowi na zweryfikowanie wypowiedzi osób występujących w tej sprawie w różnych rolach procesowych. Brak szczegółowego, obiektywnego opisu stanu technicznego budynku , w miejsce tego mamy do czynienia z oświadczeniami T. B. i B. K., którzy , przy okazji wypowiadania się na temat innych kwestii potwierdzili fakt ,iż sporny budynek nie posiada ściany frontowej. Bardziej szczegółowe w tej materii dane zawierają opinie W. M. i A. S. odpowiednio-rzeczoznawcy majątkowego i rzeczoznawcy budowlanego, ekspertyza stanu zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku opinia techniczna której tematem była..." ocena przydatności do użytkowania budynku głównego wchodzącego w kompleks byłego szpitala –sanatorium ..."autorstwa inż. A. K..

Tym niemniej nie można wykluczyć, iż autorzy wskazanych ekspertyz ograniczyli się w opisie stanu technicznego do tych jego elementów, które były im przydatne do opracowania ekspertyzy. W tym stanie rzeczy za w pełni zasadny należy uznać zarzut strony skarżącej naruszenia art.198 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin spornego budynku, skoro jest oczywiste że stan techniczny obiektu miał zasadnicze znaczenia dla jego kwalifikacji z punktu widzenia ustawowej definicji budynku zawartej w art.1a ust.1 u.p.o.l. a stan ten budzi istotne wątpliwości i to wśród osób posiadających wiadomości specjalne z zakresu budownictwa. W. M. – inżynier budownictwa lądowego i A. S. –inżynier architekt w swej opinii określają rzeczony obiekt mianem "szkieletu budynku" a odnosząc ten swój opis stanu technicznego obiektu do norm ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzają, że nie stanowi on budynku gdyż nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.

Rzeczoznawca K. skoncentrował się na ustaleniu, czy przedmiotowy budynek kwalifikował się do eksploatacji i użytkowania w dniu zawarcia umowy kupna- sprzedaży i choćby z tego już powodu jego wypowiedź jest mało przydatna dla rozstrzygnięcia istoty sporu. Rzeczoznawca budowlany J. M. zajmował się aktualnym stanem technicznym obiektu i skoncentrował się na wnioskowaniu nakazania podatnikowi niezwłocznego usunięcia ze stropów zalegającego tam gruzu co stało się podstawą do wydania decyzji nakazującej skarżącemu doprowadzenie do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami stan techniczny obiektu poprzez usunięcie owego gruzu.

Gdy chodzi natomiast o meritum sporu, to wypowiedź Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 grudnia 2007 r. zawiera istotne elementy. Organ ten bowiem wskazał, że analizowany obiekt nigdy nie przestał być i nadal jest budynkiem w rozumieniu przepisu art.3 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego, choć w chwili obecnej nie nadaje się do użytkowania.

Jeśli zważyć, że wszystkie wymienione wcześniej osoby, co podkreślał też organ odwoławczy posiadają wiadomości specjalne w takim zakresie, o jakim stanowi art.197b §1 Ordynacji podatkowej, to nie można nie dostrzec w ich wypowiedziach owej zasadniczej sprzeczności co do tego, czy aktualny w roku podatkowym 2008 stan techniczny obiektu przy ul, [...] uzasadniał przyjęcie ,że stanowi on budynek w rozumieniu ustawowej definicji zawartej w art.1a ust.1 pkt.1 u.p.o.l. Skoro zaś tak, to zgodnie z naczelną zasadą postępowania podatkowego sformułowaną w art.122 Ordynacji podatkowej organ winien był podjąć wszelkie działania zmierzające do usunięcia zasadniczych wątpliwości wynikających z tych sprzecznych opinii.. Mógł to uczynić poprzez dopuszczenie z urzędu dowodu z opinii kolejnego biegłego ,natomiast jeśli uznał materiał dowodowy za kompletny , a wymagający jedynie wnikliwej oceny, to ocena taka nie mogła ograniczyć, się do "przychylenia się " do stanowiska jednego z podmiotów wyrażających swą opinię w sprawie a winna przedstawiać argumentację wskazująca na to dlaczego "wyróżniona" przez organ opinia jest dowodowo bardziej wartościowa od tych opinii które zostały pominięte. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że takiej niezbędnej argumentacji organ nie przytoczył .W szczególności brak uzasadnienia stanowisko organu, co do tego, że opinia sprowadzająca się do tezy iż brak w badanym obiekcie jednej ze ścian nie pozbawia go charakteru budynku . jest opinią w pełni wartościową dowodowo.

Z przedstawionych powodów Sąd uznał, że skoro zasadniczy dla rozstrzygnięcia sprawy spór między stronami nie został rozstrzygnięty zgodnie z zasada prawdy obiektywnej ,to zaskarżona decyzja nie może się ostać.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym kierunku i dokonać jego kompleksowej oceny .

Kwestie dotyczące stawki podatkowej i powierzchni podlegającej opodatkowaniu są drugorzędne w stosunku do tej która była przedmiotem niniejszych rozważań i w aktualnej sytuacji procesowej przedwczesne jest odnoszenie się do nich.

Uznając zatem skargę za zasadna, działając w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz.1270 ze zm.) oraz art.152 i 200 tej samej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.