Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 848/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, 36 ust. 1, art 38 ust. 1, 2 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 2 a ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [....] w przedmiocie mianowania na inne stanowisko służbowe I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] P. Komendant Wojewódzki Policji w R. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] września 2008 r., nr 720, który z dniem 15 września 2008 r. zwolnił B. Ł. – S. z zajmowanego stanowiska eksperta stanowiska samodzielnego ds. Skarg i Wniosków oraz Dyscyplinarnych Komendy Powiatowej Policji w D. i z dniem 16 września 2008 r. mianował wyżej wymienioną na stanowisko eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej Policji w D. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm. ), § 2 a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów ( Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm. ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1070 ze zm. ).

Decyzje wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

Rozkazem organizacyjnym Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [..] wyłączono ze struktury etatowej Komendy Powiatowej Policji w D. i zlikwidowano zajmowane przez B. Ł.–S. stanowisko samodzielne ds. Skarg i Wniosków oraz Dyscyplinarnych, pozostający etat eksperta włączono zaś do Sekcji Wspomagającej Komendę Powiatową Policji w D. Wobec braku możliwości zapewnienia B. Ł.–S. ,w nowej strukturze Komendy Powiatowej Policji w D. dotychczas zajmowanego stanowiska zaproponowano w/w równorzędne stanowisko służbowe - eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej Policji w D., na co wyraziła zgodę.

Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w D. zwolnił z dniem 15 września 2008 r. B. Ł. – S. z dotychczas zajmowanego stanowiska ds. Skarg i Wniosków oraz Dyscyplinarnych w dziewiątej grupie zaszeregowania z mnożnikiem kwoty bazowej 2,05 i uposażeniem zasadniczym w wysokości 3060 zł oraz dodatkiem służbowym w wysokości 630 zł i z dniem 16 września 2008 r. mianował na stanowisko eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej Policji w D. w dziewiątej grupie zaszeregowania z mnożnikiem kwoty bazowej 1,95 z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2910 i dodatkiem służbowym w wysokości 780 zł. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zmianę mnożnika kwoty bazowej z 2,05 na 1,95 organ uzasadnił zmianą umiejscowienia stanowiska eksperta w strukturze etatowej Komendy Powiatowej Policji w D., tj. włączenia go do Sekcji Wspomagającej, co nastąpiło na podstawie § 1 ust. 1a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz. U. z 2008 r., Nr 24, poz.

149 ).

Od powyższej decyzji odwołała się B. Ł. – S. W uzasadnieniu wskazała, że wyrażając zgodę na zaproponowane jej stanowisko działała pod presją oraz w błędnym przekonaniu, iż będzie to stanowisko równorzędne. Szybko zorientowała się jednak, że jest to stanowisko niższe a zaproponowane jej podniesienie dodatku nie rekompensuje poniesionych z tego tytułu strat. Dodała, że w trakcie dokonywanych zmian struktury organizacyjnej jednostki istniała możliwość przeniesienia jej na równorzędne stanowisko Naczelnika Sekcji Wspomagającej, o grupie uposażenia i stopniu etatowym jak na stanowisku dotychczas zajmowanym. Przeniesienie jej na niższe stanowisko jest nieadekwatne do posiadanego przez nią wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz stażu pracy. Niezrozumiałe jest dla niej również twierdzenie organu, że została dopuszczona do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz, że umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań i prowadzone z nią rozmowy odbywały się w ramach postępowania administracyjnego. Podniosła także kwestię bezprawności obniżenia przysługującego jej dotychczas mnożnika i to, że nie zostało zakończone postępowanie w sprawie stwierdzenia, czy rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D., który był podstawą do wydania kolejnych decyzji, nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższych zarzutów nie podzielił P. Komendant Wojewódzki Policji w R., który wspomnianą na wstępie decyzją, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07, ( niepubl. )wskazał, że przełożeni służbowi właściwi w sprawach mianowania na stanowiska służbowe w Policji korzystają ze znacznego stopnia swobody w kształtowaniu sytuacji prawnej funkcjonariusza, co wynika z natury stosunku służbowego zakładającego daleko idąca dyspozycyjność policjanta. W związku z tym poza zakresem badania organu pozostaje podnoszona przez stronę kwestia możliwości przeniesienia jej na stanowisko Naczelnika Sekcji Wspomagającej.

Następnie organ wskazał, że postępowanie w sprawie przeniesienia na inne stanowisko służbowe zostało wszczęte z urzędu, ale po uzyskaniu zgody strony. Za wszczęciem postępowania z urzędu przemawiał, jej szczególny interes, który przejawiał się tym, iż przeniesienie na inne stanowisko służbowe było jedyną korzystną alternatywą wobec likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska pracy. Zgoda na zmianę stanowiska dawała również możliwość obniżenia dotychczasowego mnożnika kwoty bazowej, na podstawie § 2a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie, z którym zakazu obniżenia tego mnożnika nie stosuje się w stosunku do policjanta przeniesionego na własną prośbę. Nie zgodził się również organ z twierdzeniem odwołującej się, że stanowisko, na które zostało przeniesiona jest niższe od dotychczas zajmowanego. Stanowisko to jest równorzędne, co zostało podkreślone w sentencji decyzji, a organ zadbał o identyczny wymiar uposażenia ( składającego się z uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego). Zdaniem organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Strona została poinformowana o przedmiocie toczącego się postępowania, warunkach mianowania oraz prawie wypowiedzenia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ wskazał również, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego ustalającego poprzednio zajmowane przez odwołującą się stanowisko zostało umorzone i decyzja ta nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. Ł. – S. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na przyjęciu, że Ekspert Stanowisko Samodzielne ds. Skarg i Wniosków oraz Dyscyplinarnych w Komendzie Powiatowej Policji w D. w grupie 9 zaszeregowania z mnożnikiem kwoty bazowej 2,05 z uposażeniem zasadniczym 3060 zł jest równorzędne ze stanowiskiem Eksperta Sekcji Wspomagającej w Komendzie Powiatowej Policji w D. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem kwoty bazowej 1,95 i uposażeniem zasadniczym 2910 zł.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że posługiwanie się pojęciem równorzędne stanowisko nie znajduje oparcia w stanie faktycznym. Stanowisko, które dotychczas zajmowała było stanowiskiem samodzielnym, na którym przysługiwał obligatoryjny dodatek funkcyjny. Stanowisko, które jej powierzono jest stanowiskiem wykonawczym, na którym przysługuje fakultatywny dodatek służbowy. W związku z powyższym podniesienie dodatku służbowego przyznawanego fakultatywnie i uznaniowo w żaden sposób nie gwarantuje jej zachowania wysokości uposażenia. Wskazała również, ze decyzje zostały oparte na błędnej podstawie prawnej ponieważ przypadki przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe zostały uregulowane w art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W dalszej części, podtrzymała podnoszony w toku postępowania odwoławczego zarzut dotyczący zapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłaszania żądań. Wskazała, że nigdy i w żadnej formie nie zgłaszała wniosku ani prośby przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie wie zatem na czym miałby polegać jej ważny interes, który stanowił podstawę wszczęcia postępowania z urzędu. Zgodę na zaproponowane stanowisko wyraziła pod presją. Podsumowując wskazała, że bezprawnie została pozbawiona uprawnień wynikających z § 2 a pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Nie zgodził się z zarzutem skarżącej dotyczącym błędnego powołania podstawy prawnej decyzji i twierdzeniem przez nią, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe powinno odbywać się na podstawie art. 38 ustawy o Policji. Przeniesienie, które miało miejsce w niniejszej sprawie było wywołane zmianami struktury organizacyjnej jednostki Policji i wymieniony wyżej przepis nie miał zastosowania. W pozostałym zakresie została podtrzymana argumentacja, zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] o zwolnieniu B. Ł.-S. z zajmowanego stanowiska służbowego z dniem 15 września 2008 r. i mianowania na stanowisko eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej w D., z dniem 16 września 2008 r.

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 powyższej ustawy, uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) nie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powyższej ustawy, w konsekwencji więc, decyzje organów obu instancji podlegać musiały uchyleniu.

W sprawie nie jest sporne, że zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska eksperta stanowiska samodzielnego ds. Skarg i Wniosków oraz Dyscyplinarnych Komendy Powiatowej w D. i mianowanie na stanowisko eksperta Sekcji Wspomagającej tej Komendy zostało dokonane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm./. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi /miejscowy/ Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Przepis powyższy ma charakter kompetencyjny, czyli organy w nim wymienione mogą podejmować decyzje w sprawach w tym przepisie wymienionych. Natomiast przepis ten nie wskazuje kryteriów przesłanek merytorycznych uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach.

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że powyższy przepis będąc normą kompetencyjną stwarza jednak dla właściwego przełożonego podstawę prawną do podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko w ramach pełnionej służby. Podkreślono, że skoro policjant może zostać przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu /art. 36 ust. 1 ustawy o Policji/, to kompetencja właściwego przełożonego zmiany stosunku służbowego obejmuje również przeniesienie policjanta na inne stanowisko w tej samej miejscowości /por. wyrok NSA z dnia 14.11.2002 r. II SA 3411/01/. Zastrzega się przy tym, że decyzja o przeniesieniu policjanta, która może przybrać formę zwolnienia ze służby z jednoczesnym mianowaniem na nowe stanowisko, możliwa jest wyłącznie na stanowisko równorzędne, co oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym /por. wyrok NSA z dnia 19.10.2007 r. I OSK 100/07/.

Powyższe stwierdzenie wynika a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Zatem na podstawie art. 32 ust. 1 powołanej ustawy o Policji właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne w tej samej miejscowości bez jego zgody /z urzędu/ i takie rozstrzygnięcie /"władcze i jednostronne"/ podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego. Kryteria i zakres tego uznania wyznacza art. 7 K.p.a., a mianowicie interes społeczny /w tym przypadku interes służbowy Policji/ oraz słuszny interes policjanta.

W toku postępowania natomiast sporne było to, czy ocena organów obu instancji, że mianowanie skarżącej z dniem 16 września 2008 r. nastąpiło na stanowisko równorzędne, była uzasadniona. Podają bowiem, że wynagrodzenie skarżącej na nowym stanowisku, tj. eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej w D. nie uległo zmianie. Nadto organ II instancji podnosi, że postępowanie w sprawie przeniesienia skarżącej na inne stanowisko zostało wszczęte z urzędu, ale po uzyskaniu zgody skarżącej, która w konsekwencji dała możliwość obniżenia mnożnika kwoty bazowej uposażenia zasadniczego, zgodnie z § 2a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego /Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm./. Skarżąca kwestionuje równorzędność stanowisk – w jej ocenie nowe stanowisko nie jest stanowiskiem równorzędnym z dotychczas zajmowanym stanowiskiem samodzielnym, wyższy dodatek służbowy nie rekompensuje w związku z tym "poniesionych strat". Nadto skarżąca podnosi, iż bezpodstawnie została pozbawiona uprawnień określonych w § 2a ust. 1 rozporządzenia w/w.

Otóż jak wcześniej wyjaśniono, zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym, czyli na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Określona w takim sposób charakterystyka równorzędności stanowisk znajduje wsparcie w orzecznictwie na tle omówionego wyżej art. 32 ust. 1 ustawy o Policji [por. wyrok NSA z dnia 6.03.2008 r., I OSK 436/07, z dnia 19.10.2007 r., I OSK 100/07, WSA z dnia 6.11.2008 r., II SA/Wa 1189/08]. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie znajduje żadnych powodów do odmówienia słuszności takiej ocenie.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. zachowano wprawdzie skarżącej "łączny wymiar uposażenia w kwocie 3.690 zł", jednakże jednocześnie uległa zmianie wysokość mnożnika kwoty bazowej z 2,05 /z uposażeniem zasadniczym 3.060 zł/ i dodatkiem służbowym 630 zł miesięcznie na 1,95 z uposażeniem zasadniczym 2.910 zł i dodatkiem służbowym 780 zł miesięcznie. Nie można więc uznać, aby przeniesienie skarżącej miało rzeczywiście równorzędny charakter, w związku z czym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Organy nie wskazały bowiem, że nowe stanowisko jest w istocie równorzędne z poprzednim stanowiskiem skarżącej oraz jakimi kryteriami /oprócz "łącznego wymiaru uposażenia"/ kierowały się przy ocenie równorzędności obu stanowisk, nie ustosunkowały się też należycie do twierdzeń uważanych przez skarżącą za istotne /np. wykształcenie, kwalifikacje zawodowe, staż służbowy/, zaniedbując tym samym obowiązki wynikające z art. 7, 8, 107 § 3 K.p.a. Wypada tu również zaznaczyć, że uposażenie jest jednym z elementów oceny równorzędności stanowisk. Okoliczność, że w związku z mianowaniem na nowe stanowisko nie uległo zmianie dotychczasowe uposażenie, nie oznacza, iż faktycznie było to stanowisko równorzędne. Pojęcie "stanowisko równorzędne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji, stąd też obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów równorzędności obu stanowisk, a także odniesienia się do poglądu skarżącej w tym zakresie był bez wątpienia większy i przypisany organom. To właśnie one winny wykazać, że skarżąca została mianowana na stanowisko równorzędne eksperta Sekcji Wspomagającej Komendy Powiatowej Policji w D., a nie czynić jej zarzut, iż w tym zakresie nie zawarła w odwołaniu "dodatkowej argumentacji".

Nie sposób też podzielić stanowisko organu odwoławczego, zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, że zgoda skarżącej na wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie przeniesienia jej na "równorzędne" stanowisko wyłączyła w jej przypadku stosowanie § 2a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. powołanego wyżej. Postępowanie bowiem wszczęte z urzędu, w którym strona wyraziła zgodę na jego prowadzenie, przepis art. 61 § 2 zd. drugie K.p.a. traktuje jako wszczęte na wniosek /prośbę/ strony.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie wszczęte na podstawie art. 61 § 2 k.p.a. – jak wskazuje wyraźna formuła zdania pierwszego – jest postępowaniem wszczętym z urzędu i takiego charakteru postępowania nie zmienia późniejsze uzyskanie zgody strony /G.Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Zakamycze 2005 t. I, str. 589/.

Wspomniany zaś § 2a ust. 1 powyższego rozporządzenia stanowi, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe w tej samej grupie zaszeregowania, na którym przysługuje mnożnik kwoty bazowej niższy od obowiązującego na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, zachowuje prawo do tego mnożnika do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Zgodnie z brzmieniem ust. 2 nie stosuje się ust. 1 do policjanta przeniesionego na własną prośbę albo w trybie określonym w art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W ocenie Sądu, nie można zgody strony o jakiej mowa w art. 61 § 2 K.p.a. utożsamiać z przypadkiem unormowanym w art. 38 ust. 3 ustawy o Policji, tj. prośbą policjanta o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Tylko wtedy, gdy policjant złożył prośbę o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe nie stosuje się regulacji zawartej w cyt. wyżej § 2a ust. 1 rozporządzenia. Nie jest kwestionowane, że skarżąca nie inicjowała postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a przeciwnie to organ wszczął postępowanie, które to działania ocenić należy również jako niekonsekwentne. Skoro bowiem, jak zgodnie twierdzą organy obu instancji, skarżąca została mianowana na równorzędne stanowisko eksperta Sekcji Wspomagającej, to w świetle omawianego art. 32 ust. 1 ustawy o Policji bezprzedmiotowe było uzyskiwanie zgody skarżącej na takie przeniesienie. Właściwy przełożony uprawniony był do podjęcia takiej decyzji z urzędu.

Za trafny uznać należy zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 38 ust. 2 /precyzując go pkt 4/ ustawy o Policji, skoro poprzednio zajmowane stanowisko i to, na które skarżąca została mianowana rozkazem personalnym Nr 720 nie są stanowiskami równorzędnymi, zaś powyższy rozkaz – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – jest konsekwencją rozkazu organizacyjnego Nr 7/08 z dnia 8 sierpnia 2008 r. Komendanta Powiatowego Policji w D. w sprawie zmian organizacyjnych w Komendzie Powiatowej Policji w D..

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W myśl art. 152 tej ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.