Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3520/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 62 par. 4, i art. 55 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. Spółka z o.o. z siedzibą w T. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 3520/11

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] wydanym w stosunku do M. Sp. z o.o. (dalej powoływanej jako Skarżącą Spółka) Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Z akt sprawy wynika, ze naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekł w stosunku do Skarżącej Spółki o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła antydumpingowego oraz określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W dniu 3 lipca 2009 r. Skarżącą Spółka wpłaciła kwotę 49 490,00 zł na poczet zobowiązań wynikających z ww. decyzji a także zobowiązań wynikających z innych decyzji organu celnego. Wpłacona kwota została zaliczona na poczet zaległości podatkowej określonej ww. decyzją i odsetek od tej zaległości, zgodnie z treścią art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dalszej części powoływanej jako O.p.

W sprawie zaliczenia tej wpłaty Dyrektor Izby Celnej w W. wydał w stosunku do Skarżącej Spółki postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], które zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego samego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10 stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i poprzedzającego je postanowienia tego samego organu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] .

Powołany wyrok został zaskarżony przez Dyrektora Izby Celnej w W. w drodze kasacji do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Organ uznał, że po zaliczeniu wskazanej wpłaty przez organ na Skarżącej Spółce ciążył nadał obowiązek zapłaty części należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. wystawił tytuł wykonawczy z dnia obejmujący niezapłacone należności, który został doręczony Spółce. Egzekucję przeciwko spółce prowadził Dyrektor Izby Celnej w K. jako organ właściwy ze względu na miejsce siedziby Skarżącej Spółki.

Skarżąca Spółka pismem z dnia 12 października 2009 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Spółka zarzuciła niewłaściwość organu egzekucyjnego oraz, że egzekwowany obowiązek został wykonany w całości. Spółka podnosiła, że dokonana przez nią wpłata w pełni pokrywała wysokość ciążących na niej zobowiązań, jednakże organ w sposób błędny zaliczył tę wpłatę na ciążące na spółce należności główne i odsetki i wydał w tej sprawie omówione powyżej postanowienia. Zdaniem Spółki, gdyby organ dokonał prawidłowego zaliczenia dokonanych przez nią wpłat nie byłoby podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uznał zarzuty wniesione przez Skarżącą Spółkę za bezzasadne. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że egzekwowany obowiązek został określony w sposób prawidłowy i że jest on wymagalny. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 194 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a. właściwym organem egzekucyjnym jest Dyrektor Izby Celnej w K. .

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2010 r.

Na postanowienie wydane w drugiej instancji Spółka wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 sygn. akt III SA/Wa 3212/10 zawiesił postępowanie w sprawie. Sąd w uzasadnieniu postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania stwierdził, że w niniejszej sprawie podstawą zarzutu wykonania kwoty będącej przedmiotem postępowania egzekucyjnego, była okoliczność niewłaściwego zaliczenia przez organ wpłaty dokonanej przez Skarżącą Spółkę.

Okoliczność ta stanowiła podstawę zażalenia wniesionego przez Skarżącą Spółkę od postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego samego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] .

W ocenie Sądu uzasadnione było przypuszczenie, że w niniejszej sprawie zachodzić może sytuacja wskazana w art. 34 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10 stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i poprzedzającego je postanowienia tego samego organu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] . W przypadku uprawomocnienia się wskazanego wyroku, powołane postanowienia w sprawie zaliczenia dokonanej wpłaty nie wywierałyby skutków prawnych od samego początku a zatem odpadłby wskazana w art. 34 § 2 u.p.a. przyczyna niedopuszczalności wniesionego w niniejszej sprawie zarzutu w postaci wykonania egzekwowanego obowiązku Jednakże mając na uwadze okoliczność, że wyrok ten był nieprawomocny, gdyż został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej nie było możliwe stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi wskazana w tym przepisie niedopuszczalność zarzutu.

Z tego względu Sąd uznał, że rozpatrzenie skargi wniesionej do Sądu w niniejszej sprawie uzależnione było od wyniku postępowania prowadzonego ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) postanowił zawiesić postępowanie sądowe toczące się w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego toczącego się w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada sygn. akt I FSK 88/11 sygn. akt oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10. Sąd drugiej instancji stwierdził, że prawidłowe było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie według, którego postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] dotknięte było wadą nieważności.

W dniu 22 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie, którym podjął postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że prowadzenie egzekucji wobec Skarżącej jest zasadne, gdyż wpłata dokonana przez Skarżąca w dniu 3 lipca 2009 r. nie pokryła całej należności, której dotyczy niniejsza sprawa. Organ jako dowód na tę okoliczność powołał postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] wydane na podstawie art. 62 § 4 i art. 55 § 2 O.p. orzekające o sposobie zaliczenia dokonanej przez Skarżąca wpłaty na poczet ciążących na niej zobowiązań.

Po stwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 202/10 postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i poprzedzającego je postanowienia tego samego organu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] , brak jest postanowienia o którym mowa w art. 62 § 4 O.p. wskazującego w jaki sposób kwota zapłacona przez Skarżącą w dniu 3 lipca 2009 r. została zaliczona na ciążące na niej zobowiązania, których dotyczy niniejsza sprawa. Zatem na obecnym etapie postępowania brak jest postanowienia wydanego na podstawie art. 62 § 4 O.p., na którym organ w niniejszej sprawie opierał twierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu uznającym za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącą zarzut niewymagalności egzekwowanego obowiązku uznał za nieuzasadniony.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że twierdzenia organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, według których wpłata z dnia 3 lipca 2009 r. nie pokryła wszystkich należności, których dotyczy niniejsza sprawa nie mają oparcia w aktach sprawy. Mając na wadze tę okoliczność Sąd uznał, że organ w rozpoznaj sprawie nie wyjaśnił podstawowej w niniejszej sprawie okoliczności tj. sposobu rozliczenia zapłaty dokonanej przez Skarżącą w dniu 3 lipca 2009 r. czym naruszył art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreśla, że bez wykazania przez organ, w jaki sposób została rozliczona przedmiotowa wpłata, nie jest możliwa jednoznaczna ocena podnoszonego w niniejszej sprawie zarzutu opartego na art. 33 pkt 1 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie organ dla prawidłowego rozpoznania wniesionego przez Skarżącą zarzutu wykonania obowiązku objętego egzekucją będzie musiał uzyskać od organu właściwego w sprawie poboru należności objętych egzekucją postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 O.p. rozstrzygające w sprawie dokonanych przez Skarżącą wpłat. Dopiero po uzyskaniu takiego postanowienia możliwe będzie stwierdzenie czy w niniejszej sprawie rzeczywiście tak, jak twierdzi Skarżąca nastąpiło wykonanie egzekwowanego obowiązku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.