Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2229/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: § 2, § 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.
article: art. 5 pkt 18, art. 22 ust. 1 i ust. 3-4
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art. 141 §  4, art. 185 § 1, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Janusz Zajda Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 410/13 w sprawie ze skargi L. Spółki z o.o. w B. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz L. Spółki z o.o. w B. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem, objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych

Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] lipca 2010 r. L. Sp. z o.o. złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Wniosek obejmował pomoc na przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszalni pasz na zakład produkcji domów drewnianych z częścią socjalno-sanitarną, gdzie prowadzona będzie działalność wymieniona w kodzie PKD 16.23 Z "produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa". Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja) wezwała wnioskodawcę do złożenia uzupełnień w formie stosownych dokumentów i wyjaśnień dla wykazania spełnienia przesłanki statusu mikroprzedsiębiorcy w rozumieniu Zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r. (Dz. Urz. UE L 124, poz. 36 z 20.05.2003, dalej: Zalecenie Komisji 2003/361/WE). W oparciu o przedłożone dokumenty oraz KRS Agencja przyjęła, że w skład L. Sp. z o.o. wchodziły następujące osoby fizyczne: R. P., A. I. oraz H. Z., każdy posiadający 33,33% udziałów. Nadto od dnia [...] lipca 2009 r. wspólnikiem większościowym wnioskodawcy jest W. Sp. z o.o. (96,71% udziałów). Wspólnikami spółki W. są: W. C. (50,29% udziałów), A. I. (24,86% udziałów) i H. Z. (20,23% udziałów). Dodatkowo nieujawniony w odpisie z KRS wspólnik posiada 4,62% udziałów. Ponadto z dostarczonej umowy spółki cywilnej L.[...] S.C. wynika, że została ona utworzona przez dwie osoby fizyczne, tj. R. P. oraz W. C.

Na skutek tych ustaleń Agencja odmówiła skarżącej przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.). Podając przyczyny odmowy Agencja wskazała, że W. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od spółki L. S.C. z uwagi na to, że W. C. posiadał w okresie referencyjnym 50,29% jej udziałów. Ponadto, L. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem zależnym od W. Sp. z o.o., gdyż dwóch wspólników spółki W. Sp. z o.o., tj. A. I. oraz H. Z., posiada łącznie 2/3 udziałów w spółce L. Sp. z o.o. Nadto L.[...] S.C. jest przedsiębiorstwem zależnym od spółki L. Sp. z o.o. z uwagi na to, że R. P. będący wspólnikiem spółki L. Sp. z o.o. posiada połowę udziałów w spółce L.[...] S.C. Powyższe podmioty w ocenie Agencji należy traktować jako podmioty zależne, a to oznacza, że przy ustalaniu statusu mikroprzedsiębiorcy uwzględnić należało w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Ustalenie te wskazują, że w całym okresie referencyjnym z uwagi na poziom zatrudnienia, wnioskodawca nie spełniał warunków do zaklasyfikowania go jako mikroprzedsiębiorcy. W roku 2007 i 2008 posiadał on status przedsiębiorcy średniego, a w 2009 r. przedsiębiorstwa małego.

W dniu [...] października 2012 r. skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargę do Sądu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że Agencja właściwie wywiodła, czego skutecznie nie podważyła skarga, że skarżąca nie posiada statusu mikroprzedsiębiorstwa ze względu na przekroczony poziom zatrudnienia w latach 2007, 2008 i 2009, a okoliczność ta wynika z powiązań występujących pomiędzy wnioskodawcą, W. Sp. z o.o., L. Sp. z o.o. i L.[...] S.C.

WSA przyznał rację skarżącej, że ani w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. U. UE Nr L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., str. 3), ani w Zaleceniu Komisji 2003/361/WE dotyczących definicji małych i średnich przedsiębiorstw nie występuje pojęcie "przedsiębiorstwo zależne", którym posłużyła się Agencja, lecz mowa jest o przedsiębiorstwach związanych lub powiązanych. Sąd I instancji przyjął jednak, że na gruncie rozpoznawanej sprawy pojęcia te mogły być użyte zamiennie bez wypaczenia ich merytorycznych treści i zarzut ten nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu.

Jako bezzasadny, ocenił Sąd, również zarzut nieuprawnionego przyjęcia przez Agencję, iż skarżąca prowadziła działalność "na tym samym właściwym rynku, bądź rynku pokrewnym".

Sąd wskazał, że na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji Agencja uprawniona była do ustalenia, że L. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem powiązanym z L.[...] S.C., W. Sp. z o.o. oraz A. I. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Z. "I.". Agencja wykazała w zaskarżonym rozstrzygnięciu procentowe wyliczenia udziałów i powiązania wymienionych podmiotów, a Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania.

W ocenie Sądu Agencja prawidłowo przyjęła, iż wszystkie przedsiębiorstwa prowadzą część swej działalności na tym samym rynku właściwym – w tej samej branży. W świetle art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r., działanie przedsiębiorstw na tym samym właściwym rynku, bądź rynku pokrewnym jest dodatkową przesłanką, wskazującą na istnienie powiązania, o którym wyżej mowa, a które, zdaniem Sądu, ma miejsce w sprawie.

Sąd uznał również za prawidłowe stanowisko, że skarżąca, należąc do grupy podmiotów powiązanych, winna przy ustalaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, zgodnie

z art. 6 ust. 2 Zalecenia Komisji 2003/361/WE, uwzględnić w całości średnioroczne stany zatrudnienia występujące w każdym z badanych przedsiębiorstw. Te w latach 2007, 2008, 2009 mieściły się w przedziale 10-50 osób, a zatem poziom zatrudnienia dyskwalifikował spółkę z możliwości zakwalifikowania jako mikroprzedsiębiorcy.

Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 624/10 Sąd I instancji przyjął, że przy wykładni Załącznika "Nr 1" należy w pierwszym rzędzie kierować się wykładnią celowościową.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.

Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. Sp. z o.o. zaskarżając orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj.:

- § 2 i § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 3 Załącznika do Zaleceń Komisji 2003/361/WE dotyczącego definicji małych

i średnich przedsiębiorstw i przyjęcie w efekcie, że w ustalonym stanie faktycznym skarżąca nie posiadał statusu mikroprzedsiębiorstwa;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez brak dokonania należytej kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte i dlaczego wraz z oceną ich pod względem zgodności z prawem, w tym w szczególności

w odniesieniu do definicji zawartych w Zaleceniu Komisji 2003/361/WE;

- art. 146 § 2 p.p.s.a. przez brak stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżony akt jest niezgodny z przepisami wymienionych w pkt 1 zarzutów oraz brak ustalenia przysługującemu skarżącemu uprawnienia wynikającego z tych przepisów.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że skarżąca nie neguje w ogóle faktu występowania pewnych powiązań, lecz powiązania te są tego rodzaju, że nie powodują utraty przez spółkę statusu mikroprzedsiębiorstwa

w rozumieniu Zalecenia Komisji. Ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do twierdzenia, że skarżąca prowadząca działalność gospodarczą jako osoba prawna jest powiązana z innymi przedsiębiorstwem poprzez to, że działa na tym samym rynku właściwym lub rynku sąsiednim. Skarżąca przedstawiła szczegółowo wszelkie powiązania z innymi wspólnikami i przedsiębiorcami. Zarówno A. I., jak i H. Z. nie prowadzą działalności na tym samym rynku, czy też rynku sąsiednim w stosunku do L. Sp. z o.o., W. Sp. z o.o. i L.[...] S.C., a powiązanie L. Sp. z o.o. z W. Sp. z o.o. nastąpiło dopiero od 15 lipca 2009 r.

Zdaniem skarżącej, WSA w powyższym zakresie nie przeprowadził żadnej oceny.

III

W piśmie procesowym Agencja wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, z powodu niespełnienia wymogów jej prawidłowego sporządzenia, ewentualnie

o oddalenie jako niezasadnej.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Zgodnie z art. 5 pkt 18 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173, dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) program rozwoju obszarów wiejskich obejmuje działanie: tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw. Pomoc na to działanie, stosownie do treści art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, jest przyznawana na podstawie umowy, zawieranej pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. W myśl z kolei art. 22 ust. 3 tej ustawy, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania jej z podaniem przyczyn odmowy. W sytuacji uregulowanej w tym przepisie wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (art. 22 ust. 4 ustawy

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).

Przesłanki udzielenia pomocy na działanie, tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw określa rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który prowadzi mikroprzedsiębiorstwo w rozumieniu Zalecenia Komisji 2003/361/WE dotyczącego definicji małych i średnich przedsiębiorstw. W myśl natomiast § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, o pomoc może ubiegać się osoba prawna, jeżeli podejmuje, albo wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą jako mikroprzedsiębiorca.

Dla ustalenia, czy wnioskodawca jest mikroprzedsiębiorcą decydujące znaczenie ma zatem definicja mikroprzedsiębiorstwa zawarta w Zaleceniu Komisji, a ściślej rzecz ujmując, w załączniku do tego Zalecenia. Definicję mikroprzedsiębiorcy zawiera art. 2 ust. 3 załącznika do Zalecenia Komisji stanowiąc, że w kategorii MŚP przedsiębiorstwo mikro jest zdefiniowane jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 osób i którego obroty roczne i/lub roczna suma bilansowa nie przekracza 2 mln EURO. Z kolei art. 3 załącznika do Zalecenia Komisji wprowadza pojęcia przedsiębiorstwa niezależnego (ust. 1), przedsiębiorstwa partnerskiego (ust. 2) oraz przedsiębiorstw powiązanych (ust. 3). Uznanie, że dane przedsiębiorstwo jest przedsiębiorstwem powiązanym rodzi skutek określony w art. 6 ust. 2 w związku z ust. 3 załącznika do Zalecenia Komisji, polegający na tym, że dane dotyczące przedsiębiorstwa, w tym liczbę zatrudnionych osób, ustala się na podstawie sprawozdań finansowych i innych danych przedsiębiorstwa, przy czym, w zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia, do danych dodaje się 100% danych każdego przedsiębiorstwa, które jest powiązane bezpośrednio lub pośrednio z danym przedsiębiorstwem.

Wprowadzając pojęcie przedsiębiorstw powiązanych w art. 3 ust. 3 załącznika do Zalecenia Komisji określono w punktach a - d oraz akapicie 3 i 4 tego przepisu różne sytuacje, w których uznać należy, że przedsiębiorstwa są powiązane.

Omówione regulacje prawne wyznaczają ramy kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrolując zatem zgodność z prawem aktu o odmowie udzielenia pomocy na działanie obejmujące tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw z powodu przekroczenia pułapu zatrudnienia, będącego następstwem ustalenia istnienia przedsiębiorstw powiązanych, sąd administracyjny zobligowany jest najpierw wskazać, która – wg podmiotu wdrażającego – z sytuacji określonych w art. 3 ust. 3 pkt a - d i akapit 3 i 4 załącznika do Zalecenia Komisji wystąpiła, a następnie dokonać oceny zgodności tego stanowiska z przepisami mającymi w sprawie zastosowanie i przedstawić ją w uzasadnieniu orzeczenia, sporządzonego stosownie do wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis ten w zdaniu pierwszym stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i subsumcji. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów.

Wśród niezbędnych składników uzasadnienia wyroku przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia także obowiązek przedstawienia zwięzłego stanu sprawy. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno w związku tym zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi już wątpliwości, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestię tę przesądziła uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3 (36), poz. 39). Jak podkreślono w uzasadnieniu powołanej uchwały, dokonując kontroli legalności sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych

w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza, jeżeli ustalenia te są kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu, co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie. Tak przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych

w skardze kasacyjnej.

Przenosząc te uwagi na treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sposób niewystarczający został przedstawiony stan sprawy, a przede wszystkim, w ogóle nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uchybienia te są na tyle istotne, że uniemożliwiają dokonanie kontroli instancyjnej objętego skargą kasacyjną wyroku.

Odnosząc się najpierw do przedstawienia stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w części historycznej uzasadnienia wyroku Sąd I instancji relacjonując stanowisko Agencji wskazał na powiązania istniejące pomiędzy spółkami – L. Sp. z o.o. (wnioskodawca) W. (sp. z o.o.) oraz L.[...] (spółka cywilna). Natomiast w części prawnej uzasadnienia wyroku Sąd stwierdził, że istniało również powiązanie z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Z. "I.". Z nader lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie sposób wywieść, czy są to własne ustalenia Sądu I instancji, czy też, ustalenia Agencji pominięte w części historycznej, czy też skutek przeniesienia tego fragmentu z treści uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 409/13, którym oddalono skargę Andrzeja Iskry prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. "I." na odmowę przyznania pomocy.

Uznając za trafne stanowisko Agencji, że skarżąca spółka jest przedsiębiorstwem powiązanym, Sąd I instancji, w istocie, oparł się na dwóch argumentach. Pierwszym z nich było przyjęcie, że wszystkie przedsiębiorstwa prowadzą działalność na tym samym rynku właściwym w rozumieniu "art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r." Drugim natomiast było odwołanie się do utrwalonej linii orzeczniczej co do wykładni "Załącznika I" i powołanie w tym względzie poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 624/10.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. nie definiuje pojęcia rynku właściwego, ani też nie odnosi się do tego zagadnienia. Natomiast w powołanym przez Sąd I instancji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest argumentacji wskazującej powody, dla których Sąd I instancji przyjął, że przepisy tego rozporządzenia miały w sprawie zastosowanie.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji zaniechał wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, a to zarówno uniemożliwia dokonanie jego kontroli instancyjnej, jak i wpływa na sytuację wnoszącego skargę kasacyjną pozbawiając go możliwości prawnej polemiki z poglądem Sądu o zgodności zaskarżonego aktu z przepisami, które miały w sprawie zastosowanie.

Braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawiają, że przedwczesnym jest odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U.

z 2013 r., poz. 490) orzekł jak w sentencji.