Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 288/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1, art. 39m
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 235 poz 1701
law: Ustawa z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie NSA Maria Jagielska del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 765/10 w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. F. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 765/10 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, z następującym uzasadnieniem.

W trakcie kontroli drogowej w dniu [...] września 2009 r. w miejscowości D. skontrolowano pojazd marki Autosan o numerze rej. [...], którym wykonywany był krajowy transport regularny osób. Kierowca okazał zaświadczenie o spełnieniu wymagań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) wystawione przez firmę A. A. F. z siedzibą B. [...], [...]-[...] S. Przewoźnikiem wykonującym przewóz była firma G. F. "M." Usługi Transportowe z siedzibą B. [...], [...]-[...] S. Powyższe ustalenia zawarto w protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nałożył na G. F. "M." Usługi Transportowe karę pieniężną w kwocie 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że na dzień kontroli kierowca nie posiadał właściwego zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie jak i spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Kierowca okazał zaświadczenie poświadczające zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – ale wystawione przez innego przedsiębiorcę, tj. "A." A. F. Kierowca nie okazał natomiast ww. dokumentu wystawionego przez przedsiębiorcę, na rzecz którego wykonywał regularny przewóz osób tj. G. F.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701, dalej: ustawa o zmianie u.t.d.) kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 tej ustawy, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1.

GITD wywodził, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. przewoźnik drogowy wykonujący przewóz wydaje kierowcy zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w ustawie. Według organu obowiązek ten dotyczy także niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Fakt, iż kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz G. F. wynika z protokołu kontroli podpisanego przez kierowcę bez zgłaszania uwag. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że zaświadczenie poświadczające zatrudnienie kierowcy oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą powinno być wystawione przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że bezspornie kierowca kontrolowanego pojazdu przedstawił zaświadczenie wystawione przez firmę "A." A. F., tj. podmiot zatrudniający kierowcę. Organy Inspekcji Transportu Drogowego nałożyły zaś karę za brak zaświadczenia wystawionego przez G. F. (skarżącego), na rzecz którego kierowca kontrolowanego pojazdu przewóz wykonywał.

Art. 5 ustawy o zmianie u.t.d. statuuje obowiązek legitymowania się przez kierowcę zaświadczeniem wydanym przez przewoźnika drogowego. Pojęcie przewoźnika drogowego jest zdefiniowane w art. 4 pkt 15 u.t.d. W ocenie WSA powołane przepisy nie wskazują jednak na wywiedziony przez organ obowiązek legitymowania się zaświadczeniem wystawianym przez przewoźnika drogowego wykonującego kontrolowany przewóz drogowy. W szczególności obowiązku tego nie można wywodzić z treści ust. 2 powoływanego art. 5 ustawy o zmianie u.t.d., który wskazuje jedynie na odpowiednie zastosowanie dyspozycji ustępu 1 do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.

WSA podniósł, że kierowcy nie łączył z przewoźnikiem wykonującym kontrolowany przewóz stosunek cywilnoprawny. Jego praca została udostępniona przez inny podmiot na podstawie umowy zawartej między przewoźnikiem wykazującym kontrolowany transport a tym podmiotem. Organ nie ustalał, czy zaświadczenie którym legitymował się kierowca zostało wystawione przez podmiot posiadający status przewoźnika drogowego.

Zdaniem Sądu I instancji dopuszczalna jest sytuacja legitymowania się przez kierowcę zaświadczeniem wystawionym przez zatrudniającego go przewoźnika drogowego – innego niż przewoźnik wykonujący dany transport drogowy. W takiej sytuacji przewoźnik wykonujący dany transport dopełnia ciążących na nim obowiązków starannego działania sprawdzając czy kierowca, którego usługi "wynajął", legitymuje się odpowiednim zaświadczeniem.

W ocenie WSA nie ma jednak przeszkód, aby zaświadczenie, o którym mowa w art. 5 ustawy o zmianie u.t.d. wystawił podmiot zatrudniający kierowcę, o ile posiada on status przewoźnika drogowego. W konsekwencji – zdaniem Sądu I instancji – działanie organów obu instancji naruszyło przepisy prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji organów obu instancji.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zadaniem organu będzie ustalenie czy zaświadczenie, którym legitymował się kontrolowany kierowca, zostało wystawione przez podmiot posiadający status przewoźnika drogowego i rozpoznanie sprawy ponownie z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd wykładni art. 5 ustawy o zmianie u.t.d.

Skargą kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów:

1. postępowania, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm., dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dla prawidłowego rozpoznania sprawy jednoznacznego ustalenia wymaga okoliczność, czy zaświadczenie, którym legitymował się podczas kontroli kierowca, zostało wystawione przez podmiot posiadający status przewoźnika, w sytuacji, gdy bezspornym jest, iż podmiot ten nie był wykonawcą przewozu poddanym kontroli, a zatem ustalenie czy był przewoźnikiem nie ma już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, której okoliczności faktyczne zostały ustalone należycie, w sposób pozwalający na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji;

2. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 5 ustawy o zmianie u.t.d., w związku z art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1 i 39m u.t.d. polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w świetle ww. normy prawnej prawidłowa jest sytuacja, w której kierowca legitymuje się zaświadczeniem potwierdzającym spełnienie wymogów ustawowych wystawionym przez dowolnego przewoźnika, nawet innego niż przewoźnik wykonujący poddany kontroli transport drogowy, a wykonawca przewozu dopełnia ciążących na nim obowiązków starannego działania sprawdzając tylko, czy kierowca, którego usługi "wynajął", legitymuje się odpowiednim zaświadczeniem, podczas gdy z przywołanych norm prawnych jasno wynika, że obowiązek potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wymogów ustawowych spoczywa na każdorazowym faktycznym wykonawcy przewozu, jako podmiocie odpowiedzialnym za jego realizację zgodną z przepisami, a nie innym podmiocie będącym przewoźnikiem,

W uzasadnieniu organ wskazał, że w praktyce, w coraz większej liczbie przypadków, kierowcy wykonujący transport drogowy na rzecz i w imieniu przewoźnika nie są związani z przewoźnikiem stosunkiem pracy, a jedynie umową cywilnoprawną lub też świadczą usługi kierowania pojazdami na rzecz jednego konkretnego podmiotu, jako samodzielni przedsiębiorcy, co nie oznacza jednak, że do podmiotów tych nie mają zastosowania obowiązki przewidziane w rozdziale 7a u.t.d. Decydujące znaczenie dla powstania obowiązków ustawowych ma już sam fakt świadczenia usług lub pracy na rzecz danego podmiotu, wykonującego przewozy drogowe. Wynika to wprost z przepisu art. 39m u.t.d., który ma na celu objęcie stosowanymi wymogami wszystkich kierowców realizujących przewozy drogowe i bez znaczenia jest charakter oraz podstawa świadczenia przez kierowców powierzonych im zadań. W konsekwencji powyższego rozwiązania, obowiązek kierowania kierowcy na odpowiednie szkolenia, badania lekarskie i psychologiczne a także weryfikacja posiadania przez niego stosownych uprawnień i ukończenia wymaganego wieku, spoczywa nie tylko na przewoźniku zatrudniającym kierowcę w ramach stosunku pracy, ale również na każdym innym podmiocie powierzającym takiej osobie wykonywanie czynności kierowania pojazdami w jego imieniu i na rachunek przedsiębiorcy. Wypełnienie obowiązków w powyższym zakresie przez podmiot zatrudniający kierowcę, zwalnia z nich inny podmiot, na rzecz którego kierowca będzie wykonywał przewozy np. w oparciu o umowę zlecenia czy tylko na zasadzie oddelegowania. Nie ulega natomiast wątpliwości, że na przewoźniku powierzającym kierowcy realizację zadań przewozowych w swoim imieniu spoczywa obowiązek weryfikacji posiadania przez tegoż kierowcę przedmiotowych kwalifikacji, gdyż to on, jako faktyczny wykonawca przewozu, będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne naruszenia w tym zakresie, stwierdzone podczas kontroli.

W ocenie organu art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie u.t.d. jest jasny i nie wymaga dokonywania jakiejkolwiek wykładni.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. F. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną stwierdza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i podziela pogląd tego Sądu zaprezentowany w wyroku z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 65/11.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Takie sformułowanie zarzutów nakazuje w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Dokonywanie ustaleń faktycznych winno bowiem poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie. Podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego.

Zarzucając błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze kasacyjnej, jej autor kwestionuje pogląd Sądu I instancji, że kierowca realizujący przewóz drogowy może legitymować się zaświadczeniem – o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. – wystawionym przez zatrudniającego go przewoźnika drogowego, innego niż przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że dokonując interpretacji art. 5 ustawy o zmianie u.t.d., regulującego kwestię tych zaświadczeń, należy mieć na względzie przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące wymagań jakie spełniać muszą kierowcy realizujący przewóz drogowy.

I tak: zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta spełnia wymogi określone tym przepisem – m.in. jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3), nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4), uzyskała kwalifikację wstępną (pkt 5) i ukończyła szkolenie okresowe (pkt 6).

W myśl art. 39l ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na szkolenia okresowe (pkt 1a), badania lekarskie i psychologiczne (pkt 1 b), pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych (pkt 2), przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii świadectw kwalifikacji zawodowej (pkt 3 lit. a), orzeczeń lekarskich i psychologicznych (pkt 3 lit. b).

Zgodnie z art. 39f ust. 1 ww. ustawy kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. Przy czym zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (art. 39f ust. 2).

Art. 5 ust. 1 ustawa o zmianie u.t.d. stanowi, że kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 tej ustawy, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1.

Z kolei według art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie u.t.d. przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.

Z literalnego brzmienia art. 5 ust. 1 i 2 wynika zatem, że reguluje on jedynie wymóg posiadania zaświadczenia określonej treści zarówno przez kierowcę zatrudnionego jak i niezatrudnionego przez przewoźnika na rzecz którego przewóz jest wykonywany, a także przez przewoźnika drogowego wykonującego przewozy osobiście. Treść przepisu wprost nie wskazuje zaś, w jakiej sytuacji zaświadczenie to powinien wystawić przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz.

Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów ma miejsce wówczas, gdy z uwagi na specyfikę sytuacji, do której mają być aplikowane, to zastrzeżenie jest konieczne lub może się okazać potrzebne. Odpowiednie stosowanie może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (v. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01).

Oczywiste jest, że w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. (tj. w zaświadczeniu o spełnieniu przez kierowcę prawem przewidzianych wymogów) jednoczesnego potwierdzenia zatrudnienia może dokonać tylko przewoźnik zatrudniający kierowcę w celu realizacji przewozu. W takiej sytuacji niewątpliwie prawidłowe zaświadczenie winno być wydane przez przewoźnika, na rzecz którego kierowca przewóz realizuje.

Specyfika sytuacji przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy spowoduje, że może on legitymować się jedynie wydanym przez siebie zaświadczeniem (o spełnieniu wymagań określonych w ustawie o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie o transporcie drogowym).

Z kolei w przypadku niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy, wykonującego przewozy na jego rzecz zaświadczeniem spełniającym wymogi z art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. – przy odpowiednim zastosowaniu art. 5 ust. 2 tej ustawy – będzie zaświadczenie wydane przez przewoźnika drogowego innego niż przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz.

Gdyby – jak wywodzi organ – w każdej z przedstawionych sytuacji istniał obowiązek posiadania przez kierowcę zaświadczenia wydanego przez przewoźnika, na rzecz którego przewóz jest wykonywany, regulacja zawarta w art. 5 ust. 2 powoływanej ustawy, nakazująca jedynie odpowiednie stosowanie przepisu ust. 1 tego artykułu, nie miałaby racji bytu.

W ocenie Sądu przy interpretacji omawianych przepisów nie można pomijać celu zaświadczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d.

W świetle przytoczonych na wstępie regulacji nie budzi wątpliwości, że przepis art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. ma charakter regulacji "czasowej". Celem zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, jest zastępcze potwierdzenie spełnienia przez kierowcę wymagań, która to okoliczność – zgodnie z ustawą o transporcie drogowym – docelowo ma być potwierdzana wpisem do prawa jazdy.

Uznać zatem trzeba, że wolą ustawodawcy nie było zaliczenie zaświadczeń przewidzianych w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. do dokumentów, w które kierowcę zobowiązany jest wyposażyć przewoźnik drogowy wykonujący przewóz. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że katalog dokumentów określonych art. 87 u.t.d. nie uległ zmianie.

Autor skargi kasacyjnej wymóg wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d., przez przewoźnika wykonującego przewóz, upatruje w przepisach regulujących odpowiedzialność administracyjną za niedopełnienie obowiązków przewoźnika drogowego dotyczących posługiwania się kierowcami posiadającymi odpowiednie kwalifikacje.

Z takim wywodem nie można się zgodzić.

Istotnie, stosownie do treści art. 92 ust. 1 u.t.d. karze pieniężnej podlega kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w pkt 1-8 tego przepisu. Przy tym art. 92 ust. 4 stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Przepisy wprowadzające obowiązki, naruszenie których skutkować może nałożeniem sankcji, muszą być jednak interpretowane w sposób ścisły. Wykładnia rozszerzająca tego typu przepisów nie jest dopuszczalna. Niewątpliwie nie można natomiast odczytywać znaczenia tych przepisów w taki sposób, aby zaistniała możliwość nałożenia kary na kontrolowany podmiot.

Podkreślenia wymaga nadto, że z treści zastosowanej w sprawie l.p 1.8 pkt 3 wykazu naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wynika wprost, że regulacja ta dotyczy dokumentacji pracy kierowców zatrudnionych lub wykonujących przewozy na potrzeby własne. Z regulacji tej nie można wyprowadzić wniosku, że w zaświadczenie takie kierowcę wyposażyć może tylko przewoźnik wykonujący kontrolowany przewóz, nawet jeżeli kierowcy nie zatrudnia. W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. zasadą jest bowiem, że zaświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, wystawia przewoźnik zatrudniający kierowcę (czy to na podstawie umowy o pracę czy też na podstawie innej umowy cywilnoprawnej). Jednak, jak już wskazywano, odpowiednie zastosowanie wymogu wydania omawianego zaświadczenia kierowcy niezatrudnionemu przez przewoźnika wykonującego przewóz drogowy, nie uprawnia do przyjęcia, że prawodawca nałożył na takiego przewoźnika obowiązek wydania zaświadczenia o spełnieniu wymagań określonych ustawą o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie o transporcie drogowym.

Zaświadczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d., niewątpliwie wydawane są na podstawie stosownych dokumentów. Istotne jest zatem, że skoro z literalnego brzemienia art. 39l ust. 1 pkt 3 u.t.d. wynika, iż wymóg przechowywania świadectw kwalifikacji zawodowej, orzeczeń lekarskich i psychologicznych trwa przez cały okres zatrudnienia, to znaczy, że do posiadania tych dokumentów ustawa zobowiązuje tylko przedsiębiorców lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, który kierowcę zatrudnia. Odpowiednie zastosowanie tego wymogu – stosownie do art. 39m u.t.d. – dotyczy tylko przedsiębiorców lub innych osób osobiście wykonujących przewóz drogowy. Obowiązek ten nie odnosi się zatem do przedsiębiorców niezatrudniających kierowców, którzy przewóz na ich rzecz realizują.

Tym samym stwierdzić należy, że nie dochodzi do naruszenia obowiązku określonego w art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie u.t.d. – przy odpowiednim stosowaniu ust. 1 tego przepisu – w sytuacji gdy kierowca realizujący przewóz posiada zaświadczenie wydane przez przewoźnika zatrudniającego go.

W tym stanie rzeczy – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – zarzut błędnej wykładni art. 5 ustawy o zmianie u.t.d. w związku z art. 4 pkt 15, art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1 i 39m u.t.d. trafny nie jest.

W konsekwencji tego, co zostało wyżej powiedziane, w sytuacji gdy przewóz realizuje kierowca niezatrudniony przez przewoźnika drogowego wykonującego przewóz, w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie u.t.d. okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia jest to, czy kierowca posiada zaświadczenie wystawione przez przewoźnika zatrudniającego go.

Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie znajduje więc usprawiedliwienia.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma też żadnych podstaw by przyjąć, że Sąd I instancji uchybił zasadzie wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jest więc całkowicie bezzasadny. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że spełnia ono wymogi określone art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem nie może uzasadniać postawienia zarzutu naruszenia ww. przepisu.

Wobec powyższego skarga kasacyjna – jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.