Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 240/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12  ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwrotu prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W, po rozpoznaniu wniosku M. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]. nr[...] odmawiającej M. Z. zwrotu prawa jazdy kat. C,CE,D,DE, na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: kpa) odmówiło stwierdzenia nieważność ww decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podniosło, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stoi w opozycji do zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych. Przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ( 156 § 1 pkt 2kpa ) zachodzi wówczas, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej, bądź też, gdy rażące naruszenie prawa jest oczywiste, wyraźne i bezsporne.

Dokonując w tym aspekcie analizy zarzutów strony Kolegium wskazało, że w obecnym porządku prawnym regulowanym przez podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 627 – dalej ustawa), w stosunku do osoby ubiegającej się o zwrot (wydanie) prawa jazdy, m.in. nie może być zwrócone (wydane) prawo jazdy kategorii C,CE,D,DE w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Oznacza to, że skutki zdarzenia prawnego jakim jest prawomocny wyrok zakazujący prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie określonej kategorii, zostały rozciągnięte na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy tej innej kategorii, jaki i dysponującym już takim prawem jazdy.

Kolegium podkreśliło, że wyrok sądu karnego spośród kategorii prawa jazdy, którymi dysponował oskarżony pozbawiał go jednej z nich - kategorii B, ale już to w świetle wyżej wymienionej ustawy musiało skutkować orzeczeniem o odmowie wydania prawa jazdy w zakresie kategorii C,CE,D,DE.

Kolegium nie podzieliło zarzutu, że brak obowiązującego orzeczenia prokuratora lub sądu o zatrzymaniu prawa jazdy spowodował naruszenia art. 102 ustawy poprzez zatrzymanie prawa jazdy bez wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie oraz art. 137 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o ruchu drogowym poprzez odmowę zwrotu prawa jazdy w zakresie nieobjętym wyrokiem sądu. Organ argumentował, że w niniejszym postępowaniu nie może być rozpatrywana kwestia dotycząca podstaw zatrzymania prawa jazdy przez prokuratora i naruszenia w związku z tym art. 137 prawa o ruchu drogowym. Prawidłowość postanowienia prokuratora w tym zakresie nie może bowiem podlegać kontroli organu administracji, a tym bardziej w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy.

Zważywszy na przywołaną powyżej argumentację prawną Kolegium uznało, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa ani nie jest obarczona inną wadą o której mowa w art. 156 kpa.

M. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/wym. decyzją SKO z [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Zdaniem strony, SKO nie rozpoznało istoty sprawy. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje podstaw zatrzymania prawa jazdy przez prokuratora, lecz podstawy zatrzymania prawa jazdy przez Starostę L. W ocenie skarżącego, podstawową przesłanką odmowy zwrotu prawa jazdy dokonanie oceny, czy nastąpiło uprzednie zgodne z prawem zatrzymanie tego dokumentu. Starosta nie może bowiem sankcjonować bezprawia własną decyzją. Skoro organ ten bez podstawy prawnej dysponuje prawem jazdy, to nie może też skutecznie odmówić zwrotu posiadanego w ten sposób dokumentu, gdyż w ten sposób rażąco narusza art. 6 i 7 kpa.

Decyzją z dnia [...]. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium podkreśliło, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ocena kwestionowanej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, nie zaś prowadzenie postępowania niejako w kolejnej instancji. Rozstrzygając sprawę w tym zakresie Kolegium nie dopatrzyło się wskazywanych we wniosku wad kwalifikowanych decyzji. Badana decyzja Starosty [...] miała bowiem swoje materialne podstawy w art. 12 ust 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, w treści nadanej ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 970). Z art. 12 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy wynika bowiem, że przepis ust. 1 pkt 2 (stanowiący o tym, że prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu) stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii:

2) AM, A1 A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, Dl lub D.

Przytaczając chronologię zdarzeń zaistniałych w rozpoznawanej sprawie i konfrontując je z regulacją zawartą w ustawie o kierujących pojazdami organ wskazał, że z wyraźnej woli ustawodawcy powołane przepisy rozciągają skutki zdarzenia prawnego, jakim jest prawomocny wyrok zakazujący prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy tej innej kategorii, jak i dysponującym już takim prawem jazdy, a tylko ubiegających się o jego zwrot.

Kolegium wyjaśniło ponadto, że przedmiotem niniejszej sprawy jest zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, nie zaś kwestia prawidłowości zatrzymania prawa jazdy. Materialnoprawne podstawy wydania decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy (art. 12 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy) stanowiły samodzielną podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia i nie wymagały uprzedniego orzeczenia (wyroku albo decyzji) o zatrzymaniu prawa jazdy w zakresie szerszym niż kat. B. W tej sytuacji jako pozbawiony podstaw uznany został przez Kolegium zarzut naruszenia omawianych przepisów, który miałby polegać na odmowie zwrotu prawa jazdy pomimo, że nie zostało one zatrzymane w zakresie szerszym, niż wynika to z wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r.

W ocenie organu nie mógł być także naruszony, tym bardziej w sposób rażący, art. 102 ustawy, który w sprawie prowadzonej przez Starostę L. nie miał zastosowania. Przepis ten określa bowiem przypadki, w których organ wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, tymczasem przedmiotem kwestionowanej decyzji jest odmowa zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Z tych samych powodów organ uznał, że nie został naruszony także art. 137 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o ruchu drogowym, który reguluje kwestie związane z właściwością organów do wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy.

Jako nieuprawniony oceniło Kolegium zarzut rażącego naruszenia art. 12 ust.3 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami i wyjaśniło, że przepis ten ma zastosowanie do przypadków wydania prawa jazdy po raz pierwszy (w sensie nabycia uprawnień) i nie stosuje się go do osób posiadających już uprawnienia do kierowania pojazdami, a ubiegających się tylko o zwrot prawa jazdy.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że rozróżnienie w analizowanych przepisach ustawy instytucji wydania prawa jazdy, zwrotu prawa jazdy i przywrócenia uprawnień w zakresie prawa jazdy oraz fakt wyraźnego dodania do treści analizowanego przepisu dwóch ostatnich instytucji prawnych nie pozwalają na wyłączenie którejś z nich z konsekwencji objętych przepisem art. 12 ustawy o kierujących pojazdami. Wobec prawomocnego wyroku sądu karnego zakazującego skarżącemu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których uprawnia prawo jazdy kategorii "B", decyzja Starosty [...] o odmowie zwrotu mu prawa jazdy kat. C,CE,D,DE, nie była ani pozbawiona podstawy prawnej ani wydana z rażącym naruszeniem prawa. Miała swoje podstawy w art. 12 ust 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 12 ust.l pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. Z. żądając jej uchylenia i podnosząc, że wydana ona została z naruszeniem:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności Decyzji Starosty [...] z dnia [...] o odmowie zwrotu prawa jazdy pomimo, że nie zostały spełnione przesłanki do odmowy zwrotu prawa jazdy, a to doprowadziło do obrazy przepisów:

- art. 12 ust 2 pkt.2 i pkt. 3, art. 12 ust 3 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w tych przepisach do odmowy zwrotu stronie prawa jazdy,

- art. 102 wyżej wymienionej ustawy poprzez zatrzymanie prawa jazdy bez wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu,

- art. 137 ust 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 1260) poprzez odmowę zwrotu prawa jazdy w zakresie nieobjętym wyrokiem sądu w sytuacji, gdy brak jest obowiązującego orzeczenia uprawnionego organu o zatrzymaniu prawa jazdy,

II. przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj:

-art. 6 kpa poprzez usankcjonowanie działań organów dokonanych bez podstawy prawnej,

-art.7 kpa poprzez usankcjonowanie złamania zasady praworządności oraz zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, -art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego.

Uzasadniając tak postawione zarzuty względem kwestionowanej decyzji skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze skoncentrowało uwagę na samej odmowie zwrotu prawa jazdy uznając, że wyłącznie to zagadnienie jest przedmiotem rozpoznania, co oznacza, że w ocenie organu można odmówić zwrotu prawa jazdy nie zatrzymując go wcześniej.

Skarżący zarzucił Kolegium nieustosunkowanie się do zarzutu braku podstaw prawnych zatrzymania prawa jazdy, co stanowi naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77§1 kpa. W ocenie strony, Starosta mógł odmówić zwrotu zatrzymanego prawa jazdy tylko wówczas, gdyby legitymuje się stosownym orzeczeniem o jego zatrzymaniu. Prawidłowa decyzja o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy musi być poprzedzona ustaleniem niezbędnych przesłanek. Po pierwsze należy zbadać, czy zachodzi negatywna przesłanka do wydania osobie prawa jazdy określona w art.12 ust 1 pkt.2 ustawy o kierujących pojazdami, po drugi czy takiej osobie zatrzymano prawo jazdy w rozumieniu przepisów prawa. Dopiero łączne istnienie obydwu przesłanek uprawnia Starostę do odmowy zwrotu dokumentu.

Skarżący zarzucił organowi, że przy rozważaniu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji uchyla się bezpodstawnie od zajęcia stanowiska co do legalności zatrzymania prawa jazdy podczas, gdy prawidłowa wykładnia art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, prowadzi do wniosku, że można odmówić zwrotu zatrzymanego prawa jazdy jedynie wówczas, gdy w obrocie prawnym istnieje orzeczenie o zatrzymaniu tego dokumentu. Skoro w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wymienionych w art. 102 ustawy, w których Starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, to oznacza, że Starosta w chwili wydawania decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy nie był uprawniony do dysponowania nim w zakresie wykraczającym poza ten, określony w wyroku sądu.

Reasumując skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie przepisy art. 12 ustawy zostały naruszone poprzez błędnie ich zastosowanie. Stan faktyczny wykluczył bowiem przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki określone w tych przepisach do odmowy zwrotu stronie prawa jazdy w zakresie szerszym, niż wynika z wyroku sądu karnego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej powoływanej jako ppsa), nie uzasadnia zdaniem Sądu uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi.

Zaskarżona do Sądu decyzja SKO z dnia [...]. oraz poprzedzająca ją decyzja SKO z dnia [...]. wydane zostały w wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]. odmawiającej M. Z. zwrotu prawa jazdy kat. C,CE,D,DE.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że instytucja stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 kpa). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, nie prowadzi ponownie postępowania wyjaśniającego, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym, lecz jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W konsekwencji organ nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Konstrukcja instytucji prawnej stwierdzenia nieważności decyzji oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Dlatego więc rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności jest stan (faktyczny i prawny) z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może zatem mieć też wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 kpa zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem.

Mając zatem na uwadze poczynione uwagi i okoliczność, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji odmowie zwrotu prawa jazdy kat. C,CE,D,DE , Sąd uznał, że SKO prawidłowo stwierdziło, iż kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Strona skarżąca nie kwestionuje tego stanowiska w odniesieniu do przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1, 3 - 7 kpa. Spór natomiast między skarżącym a SKO dotyczył kwestii, czy decyzja o odmowie zwrotu prawa jazdy określonych kategorii nie narusza w sposób rażący prawa, a więc koncentrował się na przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić wówczas, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki:

- naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje widoczna sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, czyli decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w powyższym przepisie prawnym, wbrew przesłankom określonym w tym przepisie,

- naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą),

- skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze) nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa).

Wskazane przesłanki rażącego naruszenia prawa muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wykazane. W przypadku rażącego naruszenia prawa nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Potraktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce tylko wyjątkowo - gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, gdy zachodzi bezprawie, którego nie można tolerować ani usprawiedliwiać. Z powyższego wynika, iż dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, należy brać pod uwagę stopniowanie wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi o tego rodzaju wady, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 12 ust 2 pkt.2 i pkt. 3, art. 12 ust 3 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami, art. 102 ustawy i art. 137 ust 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 1260) poprzez odmowę zwrotu prawa jazdy w zakresie nieobjętym wyrokiem sądu w sytuacji, gdy brak jest obowiązującego orzeczenia uprawnionego organu o zatrzymaniu prawa jazdy.

Ponadto skarżący wskazał również na naruszenie przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj: art. 6 kpa, art.7 kpa i art. 77 § 1 kpa

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia przepisów art. 12 ust 2 pkt.2 i pkt. 3, art. 12 ust 3 pkt. 1 ustawy wskazać należy, że regulują one kwestię pozbawienia możliwości korzystania z uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi określoną kategorią prawa jazdy, która nie została objęta zakresem prawomocnie orzeczonego środka karnego, w stosunku do osób, które nabyły rzeczone uprawnienia przed wydaniem orzeczenia i nie utraciły ich na skutek prawnokarnej reakcji. Zgodnie z powołanym przepisem, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii:

1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (art. 12 ust. 2 ustawy).

Z dniem 25 października 2014 r. nastąpiła nowelizacja art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wskazanie, że przepis ten odnosi się do osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii oraz do osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy danej kategorii. Wcześniej, tj. przed ww. zmianą, regulacja art. 12 ust. 2 stanowiła jedynie, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy, nie określając wprost, że należy go stosować także względem osoby ubiegającej się o jego zwrot.

Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, a ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, prawo jazdy nie może być zwrócone w zakresie kategorii AM, A1, A2, ,A, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E , D1+E. Skarżący zakwestionował natomiast prawidłowość przyjęcia przez Starostę L. takiej wykładni omawianego przepisu i wywodził, że organ ten uchylił się od zbadania drugiej przesłanki zwrotu prawa jazdy, t.j. czy zatrzymanie przez Starostę L. prawa jazdy miało materialnoprawne podstawy. Zaniechanie ustalenia zaistnienia tej przesłanki, w ocenie skarżącego, stanowiło przejaw rażącego naruszenia prawa przez ten organ.

W ocenie Sądu rację ma SKO wywodząc, że omawiany przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, których spełnienie obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy określonej kategorii. Skoro nie jest sporne, że wyrok sądu karnego spośród kategorii prawa jazdy, którymi dysponował oskarżony pozbawił go jednej z nich - kategorii B, to decyzji Starosty [...] nie można przypisać rażącego naruszenia art. 102 ustawy poprzez zatrzymanie prawa jazdy bez wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie, bowiem w świetle art. 12 ust.1 pkt 2 w związku z art. 12 ust.2 pkt 2 i 3 ustawy nie było podstaw do analizowania legalności działania Starosty [...] w odniesieniu do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Ponadto wyjaśnić należy, że zarzut rażącego naruszenia prawa musi dotyczyć konkretnej sprawy administracyjnej będącej przedmiotem oceny organu w procesie weryfikacji zarzutu nieważności decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie natomiast rażącego naruszenia prawa skarżący doszukuje się w działaniach Starosty [...], które wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Tym samym nie było podstaw do analizowania legalności działania Starosty [...] w odniesieniu do zatrzymania prawa jazdy.

Tym bardziej nieuzasadniony jest podnoszony przez skarżącego zarzut wydania decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy z rażącym naruszeniem art. 137 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 1260).Jak wynika wprost z jego brzmienia reguluje on kwestie właściwości prokuratora i sądu do wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy w toku postępowania karnego. Biorąc pod uwagę zakres tej regulacji oczywistym jest, że nie miała ona zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie odmowy zwrotu prawa jazdy. Skoro przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, to jego treść nie mogła zostać przez organ naruszona. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za zbędne szczegółowe odnoszenie się do zarzutu rażącego naruszenia tego przepisu.

W konsekwencji takiej oceny legalności decyzji Starosty [...], brak było podstaw dla uznania za zasadne zarzutów strony w zakresie naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77§1 kpa. Nie można bowiem skutecznie stawiać Staroście L. zarzutu działania bez podstawy prawnej i z naruszeniem słusznego interesu obywatela w sytuacji, w której to właśnie wydanie decyzji zgodnej z oczekiwaniami strony byłaby niezgodne z prawem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy, a więc wszelkie okoliczności mające wpływ na jej sprawy. Nie można mu także zarzucić, że organ ten przy załatwianiu sprawy nie miał na względzie interesu społecznego i słusznego interesu strony skoro szczegółowo przeanalizował wszystkie aspekty przedmiotowej sprawy, a także odniósł się w sposób wyczerpujący do zarzutów skarżącego zarówno na etapie pierwszego, jak i ponownego rozpoznawania sprawy.

Mając zatem na uwadze wszystkie przytoczone przepisy prawa i poczynione do nich uwagi, uwzględniając charakter kontrolowanego postępowania, a więc to, iż dotyczyło ono stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, co w sposób bezpośredni determinuje zakres i przedmiot tego postępowania, a w konsekwencji wpływa na spektrum weryfikacji decyzji ostatecznej, a także biorąc pod uwagę okoliczność, że w przypadku instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jej kwalifikowana wadliwość musi tkwić w samej decyzji, Sąd orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi, nie dopatrując się rażącego naruszenia przepisów prawa, a w przypadku przepisów proceduralnych także ich bezpośredniego i oczywistego wpływu na ostateczną decyzję o odmowie zwrotu prawa jazdy. Zdaniem Sądu, żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Również Sąd z urzędu nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.