Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 415/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 22 ust. 6, art. 59, art. 60 ust. 2, art. 77 ust. 2-3, art. 85 ust. 1, art. 103 ust. 1-2, art. 119, art. 120
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 187 § 1, art. 191, art. 194
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Referent Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi o numerach:

- [...] z dnia 29 listopada 2017 r.;

- [...] z dnia 2 grudnia 2017 r.;

- [...] z dnia 1 lutego 2018 r.;

- [...] z dnia 16 kwietnia 2019 r.;

- [...] z dnia 17 maja 2019 r. oraz

- [...] z dnia 5 czerwca 2019 r.,

objęto towar w postaci folii aluminiowej w rolkach, importowany przez A. Sp. z o. o. z siedzibą w T. (zwanej dalej: "spółką", "importerem", "stroną" albo "skarżącą").

Dla przedmiotowego towaru zadeklarowano w zgłoszeniach kod TARIC 7607 11 19 10 wraz z kodem dodatkowym V999 oraz kraj pochodzenia – Tajlandia (TH). Jako eksportera wskazano tajlandzki podmiot W. i L. Kwoty wynikające z długu celnego wyliczono w oparciu o zadeklarowaną stawkę celną erga omnes – 7,5%.

W dniu 23 marca 2020 r. Izba Administracji Skarbowej w Gdańsku przekazała Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismo Działu Strategiczne Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (pismo z dnia 11 marca 2020 r. nr [...]) dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwany dalej: "OLAF"). Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej (dalej także w skrócie: "ChRL") środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (dalej: "DFT") i tajlandzkim Departamentem Celnym. Zebrany

w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazywał na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot L. i W. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak: [...].

W następstwie powyższego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni powiadomieniem z dnia 14 października 2020 r. wystosowanym w trybie art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L Nr 269 z 2013 r.; ze zm.; dalej powoływanego w skrócie jako "UKC") poinformował importera, że zgromadził dowody, dające podstawę do wydania decyzji w sprawie określenia faktycznego kraju pochodzenia importowanego towaru, stawki cła antydumpingowego oraz należności celnych A30 w stosunku do towaru objętych zgłoszeniami celnymi, powiadamiając jednocześnie o możliwości przedstawienia swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia.

Odpowiadając na powiadomienie spółka w piśmie z dnia 16 listopada 2020 r. wskazała, że przedstawione w Raporcie końcowym OLAF wnioski/ustalenia nie mogą stanowić ostatecznych dowodów, na podstawie których może zostać rozstrzygnięte prowadzone postępowanie administracyjne na przykład w zakresie taryfikacji czy pochodzenia towarów. Wnioski te stanowią w istocie wyłącznie pewne dane informacyjne, na podstawie których urząd powinien przede wszystkim rozstrzygnąć o konieczności lub nie wszczęcia postępowania administracyjnego, a następnie przeprowadzić w tym postępowaniu wszelkie niezbędne środki dowodowe w zakresie właściwości pochodzenia tajskiego przedmiotowych towarów w postaci folii aluminiowej.

Niezależnie od powyższego, spółka podkreśliła, że w trakcie postępowania kontrolnego/weryfikacyjnego prowadzonego przez OLAF nie zakwestionowano prawidłowości świadectw niepreferencyjnego tajskiego pochodzenia towarów w postaci folii aluminiowej wystawionych przez Ministerstwo Handlu Królestwa Tajlandii.

W wyniku przeprowadzonego postępowania w dniu 11 grudnia 2020 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał wobec A. Sp. z. o. o. decyzję nr 328000-COC-GA.4322.30-25.2020.MG, w której dla towaru objętego zgłoszeniami celnymi wskazanymi na wstępie określił kraj pochodzenia – Chiny, kod dodatkowy Taric A999 oraz stawkę cła antydumpingowego w wysokości 30% oraz orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w łącznej wysokości 366.209 zł.

Pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. spółka odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. nr 2201-IOC.4322.2.2021.MS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W myśl art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie zaś z art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, datą przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest data, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.

Odpowiadając na zarzut związany z powiadomieniem spółki o długu celnym po upływie terminu określonego w art. 103 ust. 1 UKC organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym (art. 103 ust. 2 UKC). Organ odwoławczy wskazał, że wykładnia przywołanych przepisów uwzględniać musi odnoszące się do nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

Z analizy tego orzecznictwa wynika, że:

- dłuższy termin na powiadomienie może mieć zastosowanie nie tylko w przypadkach, gdy dług celny powstał w następstwie nielegalnego wprowadzenia towaru na unijny obszar celny, usunięcia towaru spod dozoru celnego, czy naruszenia przepisów regulujących daną procedurę, ale także w przypadku określonym w art. 201 WKC (77 UKC), to jest gdy stanowi on następstwo przyjęcia zgłoszenia celnego; dla zastosowania analizowanych przepisów wystarczające jest bowiem wykazanie związku przyczynowo skutkowego między popełnionym czynem a długiem celnym (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-522/16);

- w celu określenia ostatecznego terminu na powiadomienie o długu celnym organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TS w sprawie Zefeser: C-62/06 );

- nie jest konieczne, aby przestępstwa (przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani (por. m.in. wyrok TS w sprawie Gilbert Snauwaert: C-125/08).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny dowodzi, że towary eksportowane przez tajlandzkie firmy nie posiadały niepreferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez ww. podmiot z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych, a działania podejmowane w nowej lokalizacji nie prowadziły do zmiany kraju pochodzenia eksportowanych produktów. Odmowa udokumentowania procesu obróbki dokonywanej przez tajlandzką spółkę jednoznacznie potwierdza, że jedynym celem jej działania była sprzedaż chińskich produktów w sposób pozwalający na uniknięcie zapłaty ceł antydumpingowych. Analiza i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia twierdzenie, iż w niniejszej sprawie mogło dojść do popełnienia czynu polegającego na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie, a więc czynu realizującego znamiona czynu zabronionego w art. 87 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. W związku z powyższym termin na powiadomienie dłużnika o zaksięgowaniu uszczuplonych kwot należności celnych ulega przedłużenia zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że dla zastosowania tego przepisu nie jest konieczne wydanie prawomocnego wyroku skazującego ani nawet wszczęcie postępowania przygotowawczego, bez znaczenia też pozostaje, kto dopuścił się przestępstwa. Co ważne organ celny został wprowadzony w błąd poprzez podanie w zgłoszeniu celnym nieprawdziwych danych dotyczących rzekomo pochodzenia towaru z Tajlandii, podczas gdy został on wyprodukowany w ChRL. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wyczerpane zostały znamiona przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentu (art. 270 oraz 273 ustawy - Kodeks karny), jak i przestępstwa skarbowego z art. 87 § 1 Kodeksu karnego skarbowego.

W odniesieniu do naruszenia art. 22 ust. 6 UKC w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 6 UKC przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Termin, w którym wnioskodawca ma możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji, która byłaby dla niego niekorzystna, wynosi 30 dni (art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE. L Nr 343 z 2015 r. ze zm.; dalej powoływanego w skrócie jako "RD"). Mając na uwadze treść powyższych przepisów Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. powiadomił stronę o zgromadzonym materiale dowodowym w niniejszej sprawie oraz o planowanym wydaniu decyzji niekorzystnej na jego podstawie. Zatem nie można zgodzić się z zarzutem, że strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, bowiem w terminie 30 dni od doręczenia powiadomienia strona miała możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie a co za tym idzie wszelkich dowodów oraz dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Strona oprócz pisma z dnia 26 stycznia 2021 r., w którym poddała ocenie raport OLAF nie dostarczyła żadnych dowodów umożliwiających odstąpienie od naliczenia cła antydumpingowego w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi.

Za niezasadny organ uznał podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia reguł postępowania administracyjnego poprzez wyłączne oparcie się na raporcie z Misji OLAF w wydaniu rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego przez organ celny. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że obowiązek zebrania materiału dowodowego oznacza, iż organ gromadzi w aktach sprawy dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić także dowody wskazane przez stronę, o ile mają one znaczenie dla sprawy. Jednak ciążący na organie orzekającym obowiązek gromadzenia dowodów nie ma charakteru nieograniczonego. Organ nie jest zobowiązany do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody pozwalają na ustalenie stanu faktycznego. Postępowanie prowadzone przez OLAF bezsprzecznie wykazało, że w przypadku przedmiotowych towarów nie została spełniona podstawowa zasada do nabycia tajlandzkiego pochodzenia, to jest zmiana pozycji taryfy celnej co spowodowało, że folia zachowała swoje chińskie pochodzenie. Folia sprowadzona z Chin do Tajlandii była klasyfikowana do pozycji CN 7607, a po dokonaniu obróbki w Tajlandii kod folii nie uległ zmianie. Folia została wyeksportowana do Unii z kodem pozycji CN 7607. Ponadto dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez spółkę L./W. z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych. Wbrew twierdzeniu strony organ pierwszej instancji miał pełne prawo do wykorzystania raportu OLAF oraz wydania na jego podstawie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii dysponowania świadectwami wskazującymi na tajlandzkie pochodzenie spornych towarów organ przypomniał, że towar nie nabył tajlandzkiego pochodzenia, a zatem bezspornym jest, że eksporter w Tajlandii niezasadnie wnioskował o wystawienie świadectw pochodzenia. Świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia nie było wymagane przy dopuszczeniu do obrotu folii aluminiowej objętej ww. zgłoszeniami celnymi. W przypadku niepreferencyjnych dowodów pochodzenia nie obowiązuje taki system weryfikacji jaki jest przewidziany do preferencyjnych dowodów pochodzenia.

Wobec braku sformalizowanej procedury weryfikacji tego rodzaju dowodów pochodzenia ustalenia OLAF w kwestii pochodzenia są wiążące tym bardziej, że dochodzenie OLAF prowadzone było w Tajlandii w ścisłej współpracy z upoważnionymi organami w Tajlandii, to jest Departamentem Handlu Zagranicznego (DFT) i tajlandzkim Departamentem Celnym. Wspólna kontrola wykazała, że sporne towary nie nabyły tajlandzkiego niepreferencyjnego pochodzenia, tym samym weryfikacja dowodu pochodzenia pod kątem potwierdzenia pochodzenia, której domaga się strona jest nieuzasadniona.

Mając na uwadze podnoszony zarzut naruszenia przepisów art. 58 i art. 59 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny organ odwoławczy zauważył, że dotyczą one weryfikacji niepreferencyjnych świadectw pochodzenia wystawionych dla produktów objętych specjalnymi niepreferencyjnymi ustaleniami przywozu, to jest przypadków, gdy w przepisach prawa rolnego lub innych unijnych przepisach przewidziano taki dowód pochodzenia jako warunek korzystania ze specjalnych ustaleń dotyczących przywozu. Towary w postaci folii aluminiowej nie są objęte tego rodzaju ustaleniami a ich niepreferencyjne pochodzenie jest ustalane w szczególności na podstawie informacji o procesach jakie miały miejsce w ostatnim kraju produkcji. Takie informacje w przedmiotowej sprawie wynikały wprost z zebranego w trakcie dochodzenia OLAF materiału dowodowego. Tym samym nie można mówić o naruszeniu ww. przepisów.

W zakresie podnoszonych przez spółkę kwestii przyporządkowania dostaw towarów z Chin do Tajlandii i wyeksportowanych z Tajlandii do Unii Europejskiej organ wyjaśnił, że z danych dotyczących realizowanych przez W. i L. w 2017 r., 2018 r. i 2019 r. importów i eksportów wynika, że ww. podmiot importował z Chin do Tajlandii, a następnie eksportował do Unii towary objęte tą samą pozycją 7607. Oznacza to, że podstawowa zasada wymagająca zmiany pozycji taryfy nie została spełniona. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 kodeksu. W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

Tajlandzkie firmy importowały z Chin do Tajlandii gotowy surowiec w postaci rolek folii aluminiowej klasyfikowanej do pozycji taryfy celnej 7607. Przetwarzanie w Tajlandii polegało na obróbce cieplnej, rolowaniu, cięciu i pakowaniu. Czynności te nie powodowały żadnej zmiany surowca sprowadzonego z Chin w postaci folii aluminiowej. Z tego też powodu przedmiotowa folia była eksportowana do Unii pod tą samą pozycją taryfy celnej, to jest 7607. Podstawą dla zasad niepreferencyjnego pochodzenia są art. 59-63 UKC. Zgodnie z art. 60 (1) UKC towary pochodzące to towary, które zostały w całości uzyskane lub wyprodukowane w danym kraju. Zgodnie z art. 60 (2) UKC, w przypadku gdy dwa lub więcej krajów uczestniczy w produkcji, towary uznaje się za pochodzące z kraju, w którym przeszły ostatnie, zasadnicze i ekonomicznie uzasadnione przetwarzanie lub obróbkę w przedsiębiorstwie wyposażonym dla tego celu, którego wynikiem jest wytworzenie nowego produktu lub stanowiące istotny etap produkcji.

W przypadku niektórych produktów szczególne zasady niepreferencyjnego pochodzenia określa Załącznik 22-01 do RD. Folia aluminiowa objęta pozycją HS 7607 nie jest objęta tymi aneksami. W przypadku produktów nieobjętych określoną zasadą w RD, na poziomie UE uzgodniono powszechnie, że ich pochodzenie należy określić zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez UE w trakcie negocjacji prowadzonych w ramach Programu Prac Harmonizujących WTO, który określa taką samą koncepcję "ostatniej zasadniczej obróbki lub przetworzenia". Takie "zasady" (opublikowane na stronie internetowej DG TAXUD) należy brać pod uwagę przy interpretowaniu art. 60 (2) UKC, pod warunkiem, że nie powoduje to zmiany tych artykułów". W przypadku folii aluminiowych z pozycji HS 7607, podstawowa zasada wymaga zmiany pozycji taryfy.

Dochodzenie przeprowadzone przez OLAF potwierdziło, że jedynym celem przeniesienia działalności przez spółkę L./W. z Chin do Tajlandii było uniknięcie ceł antydumpingowych. Potwierdza to m.in. informacja zamieszczona na stronie internetowej eksportera. Oznacza to, że eksportowane przez ww. spółkę chińskie folie, których "produkcja" w Tajlandii była wynikiem przetwarzania/obróbki, które uznaje się za nieuzasadnione ekonomicznie, zachowały swoje pierwotne pochodzenie.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że faktycznym krajem pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym są Chiny. W niniejszej sprawie niewątpliwie organ celny został wprowadzony w błąd poprzez podanie w zgłoszeniach celnych nieprawdziwych danych dotyczących rzekomego pochodzenia towaru z Tajlandii, podczas gdy w istocie został on wyprodukowany w Chińskiej Republice Ludowej.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego organ wyjaśnił, że na organie celnym spoczywa ciężar zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie natomiast z zasadą dysponowania zakresem postępowania dowodowego, organ celny jest uprawniony do samodzielnego decydowania o tym, jakie środki dowodowe w danym postępowaniu zostaną przeprowadzone. Swoje uprawnienia do dysponowania zakresem postępowania dowodowego organ celny zachowuje także wtedy, gdy strona zgłasza wnioski dowodowe (np. weryfikacja dowodów pochodzenia). Nie jest on bowiem związany tymi wnioskami i samodzielnie decyduje o tym czy środek dowodowy objęty wnioskiem zostanie przeprowadzony.

Przytaczając treść art. 188 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa organ wskazał, że obowiązek zebrania materiału dowodowego oznacza, iż organ gromadzi w aktach sprawy dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić także dowody wskazane przez stronę, o ile mają one znaczenie dla sprawy. Jednak ciążący na organie orzekającym obowiązek gromadzenia dowodów nie ma charakteru nieograniczonego. Organ nie jest zobowiązany do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody pozwalają na ustalenie stanu faktycznego.

Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał podniesiony w odwołaniu zarzut strony odnośnie pominięcia przez organ dłużnika solidarnego w przypadku wydania decyzji wymiarowej w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, to jest tajlandzkiego eksportera towarów. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 3 UKC dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Jako, że ww. zgłoszenia celne zostały dokonane w imieniu spółki A. przez agencję P. P. S. działającą w charakterze przedstawiciela bezpośredniego (por. art. 18 ust. 1 UKC), zgłaszającym w rozumieniu art. 5 pkt 15 UKC, a zarazem jedynym dłużnikiem – w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu – pozostaje importer. Organ dodał, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku prowadzić postępowania wyjaśniającego ukierunkowanego za zweryfikowanie tego, czy któregoś z tajlandzkich przedsiębiorców można byłoby uznać za podmiot dostarczający nieprawidłowych danych, o których mowa w art. 77 ust. 3 zdanie ostatnie UKC. Abstrahując od innych powodów, za takim pragmatycznym podejściem, zdaniem organu, przemawiają obiektywne trudności związane z prowadzeniem jurysdykcyjnego postępowania celnego, a następnie egzekucyjnego wobec podmiotu z Tajlandii.

Mając na uwadze podnoszony przez spółkę zarzut niezastosowania przepisów wynikających z art. 119 oraz art. 120 UKC dotyczących kwestii zwrotu lub umorzenia należności celnych organ wskazał, że kwestie te nie stanowiły przedmiotu postępowania, bowiem dotyczyło ono wymiaru i poboru cła antydumpingowego. Niezależnie od tego organ zauważył, że przepis zawarty w art. 119 ust. 1 i 2 UKC ma zastosowanie wówczas, gdy miał miejsce błąd organu, na skutek którego kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna i jednocześnie dłużnik działał w dobrej wierze oraz w normalnych okolicznościach nie mógł wykryć tego błędu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nie mamy do czynienia z błędem organu. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego to organy zostały wprowadzone w błąd przy przeniesieniu działalności gospodarczej z Chin do Tajlandii, przy wystawianiu świadectw pochodzenia, oraz zgłoszeniu towaru jako pochodzącego z Tajlandii w celu ominięcia nałożonego cła antydumpingowego na folię pochodzącą z Chin.

A. Sp. z o. o. z siedzibą w T. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając decyzji naruszenie przepisów:

1) art. 22 ust. 6 i ust. 7, art. 103 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 lit. b) UKC w zw. z art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretację, skutkujące nieuprawnionym przyjęciem o możliwości powiadomienia dłużnika po upływie trzech lat, licząc od daty powstania długu celnego;

2) art. 22 ust. 6 UKC w związku z art. 73 ustawy - Prawo celne poprzez błędną interpretację w zakresie możliwości nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz oparcia się wyłącznie na przedstawionym przez OLAF Raporcie kontrolnym, z pominięciem fazy dowodowego postępowania administracyjnego przy uwzględnieniu podstawowych reguł tego postępowania, w szczególności reguły praworządności i reguły dochodzenia do prawdy obiektywnej;

3) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie oceny dowodów w postaci ustaleń pokontrolnych zawartych w Raporcie z Misji OLAF z pominięciem przeprowadzenia dowodów wskazywanych przez stronę – nie w sposób obiektywny, lecz nakierowany na udowodnienie z góry założonej przez organy celne tezy, zgodnie z którą spółka pozostaje odpowiedzialna za dokonywanie importu towarów z terytorium celnego Tajlandii, z naruszeniem reguł postępowania antydumpingowego;

4) art. 59, art. 60, art. 61 UKC w związku z art. 58 i art. 59 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego Unijny Kodeks Celny – poprzez odmowę podjęcia czynności w zakresie weryfikacji niepreferencyjnego pochodzenia towarów importowanych przez spółkę na terytorium Unii Europejskiej wobec przedstawienia do zgłoszeń celnych importowych dowodów pochodzenia towarów, wystawionych przez uprawnione organy Królestwa Tajlandii, mając przy tym na względzie brak wyjaśnienia w postępowaniu kontrolnym realizowanym przez OLAF problematyki prawidłowości wystawienia świadectw pochodzenia niepreferencyjnego w stosunku do zaimportowanych przez spółkę towarów;

5) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia oraz sprzeczność ustaleń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z treścią zebranego w sprawie materiału, zważywszy na przedstawione dowody, które po przeprowadzeniu prawidłowej, całościowej ich oceny, winny doprowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wskazanego w skarżonej decyzji;

6) art. 119 ust. 1 i 2 oraz art. 120 ust. 1 UKC poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, stanowiącym, iż zaksięgowania kwoty należności celnych a posteriori – kiedy pierwotnie została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej – nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać odpowiednio zauważony przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów obowiązujących w zakresie postępowania celnego.

Niezależnie od powyższych zarzutów skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że podtrzymuje całą poprzednio przedstawioną argumentację, co do konieczności określenia w niniejszej sprawie dłużnika solidarnego, to jest tajlandzkiego eksportera towarów. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 3 UKC dłużnikiem celnym w procedurze dopuszczenia towarów do obrotu pozostaje co do zasady zgłaszający. Jednakże w szczególnych okolicznościach - jak stanowi przedmiotowy przepis: "Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem obowiązujących procedur, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lutego 2022 r. dotycząca określenia kraju pochodzenia towaru, stawki cła antydumpingowego oraz zaksięgowania wymaganej kwoty należności celnych. Tym samym, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1856 ze zm.), postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o stosowane odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "o.p.").

W okolicznościach faktycznych sprawy bezsporne jest, że A. Sp. z o. o., działając przez przedstawiciela bezpośredniego, zgłosiła do odprawy celnej towar (folię aluminiową w rolkach, kod TARIC 7607 11 19 10) importowany z Tajlandii. Towar objęty sześcioma zgłoszeniami (odpowiednio o numerach: [...] z dnia 29 listopada 2017 r., [...] z dnia 2 grudnia 2017 r., [...] z dnia 1 lutego 2018 r., [...] z dnia 16 kwietnia 2019 r., [...] z dnia 17 maja 2019 r., [...] z dnia 5 czerwca 2019 r.) został zakupiony od firmy W. i L.

Spór w sprawie ogniskuje się głównie wokół ustaleń organów obu instancji, a dotyczących faktycznego pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi.

W dniu 23 marca 2020 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło bowiem pismo przekazujące otrzymane z Działu Strategiczne Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej w Katowicach pismo znak [...] dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego (dalej: "DFT") i tajlandzkim Departamentem Celnym. Zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot L. i W., które były częścią tej samej grupy i działały w tym samym zakładzie w mieście R. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak [...].

Poczynione w toku postępowania ustalenia organów zaowocowały finalnie uznaniem chińskiego pochodzenia towaru i wydaniem decyzji nakładającej na skarżącą spółkę cło antydumpingowe.

Z tak poczynionymi ustaleniami nie zgadza się skarżąca zarzucając m.in., że organy wyciągnęły wnioski na podstawie niepełnych i błędnych ustaleń odnośnie kraju pochodzenia towarów, akcentując że do części zgłoszeń celnych przedłożone zostały dowody niepreferencyjnego pochodzenia towarów wystawione przez Ministerstwo Handlu Tajlandii. Ponadto, zdaniem skarżącej, nie było podstaw do wydania decyzji z uchybieniem trzyletniego terminu na powiadomienie spółki o długu celnym.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym, przez co jest błędne.

Wyjaśniając motywy wydanego wyroku wskazać należy, że zgodnie z art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

Jeżeli zatem szczególne przepisy nie stanowią inaczej datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje też o stawce celnej właściwej dla zgłaszanego towaru. Ponadto dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny.

Wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego w postępowaniu celnym jest więc moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem data dokonania przez stronę skarżącą zgłoszenia celnego.

Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygające znaczenie mają przepisy prawa wspólnotowego dotyczące folii aluminiowej o kodzie TARIC 7607 11 19 40 właściwe z uwagi na czas dokonania zgłoszenia celnego. Jednocześnie dostrzec należy tło przedmiotowej sprawy obrazujące kształtowanie się polityki antydumpingowej UE dotyczącej importu folii aluminiowej z Chin począwszy od 2009 r. do chwili obecnej.

W tym zakresie wskazać trzeba, że rozporządzeniem Rady Unii Europejskiej (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z 6 października 2009 r. ze zm.) nałożono cło antydumpingowe według podstawowej stawki 30% na przywóz folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0.008 mm i nie większej niż 0, 018 mm bez podłoża, walcowanej, nieobrobionej więcej, w rolkach o szerokości nie przekraczającej 650 mm i gramaturze ponad 10 kg objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10) pochodzącej z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej. W 2015 r. przedłużono zaś okres obowiązywania środków wprowadzonych wobec wyżej określonego produktu na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z 18 grudnia 2015 r.).

Natomiast towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego skarżącej należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji.

Powyższe rozporządzenie oparto na określającym kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE. L 343/51 z 22 grudnia 2009 r. ze zm.). Punkt 25. Preambuły tego rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Przepis art. 14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.

Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania przyszłości podwyższonego cła.

Instytucja prawna rejestracji sprowadzanych towarów została zachowana w podobnej formie także w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. U. UE. L. 2016.176.21), które uchyliło rozporządzenie nr 1225/2009 z dniem 20 lipca

2016 r. Powyższa zmiana prawa wspólnotowego nie miała żadnego wpływu na obowiązywanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/865 i stosowanie zasad w nim określonych co do towarów objętych jego regulacjami.

W art. 1 rozporządzenia nr 2016/865 wskazano, że na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1225/2009 wszczyna się dochodzenie w celu stwierdzenia czy przywóz do unii następujących produktów:

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości większej niż 0,018 mm, ale mniejszej niż 0,021 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, lub

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, bez podłoża, walcowana, ale nieobrobiona więcej, w rolkach, o wadze ponad 10 kg, o dowolnej szerokości, nawet wyżarzona, zawierająca przynajmniej dwie warstwy,

pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 7607 11 19 (kody TARIC 7607 11 19 30, 7607 11 19 40 i 7607 11 19 50) oraz ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607 11 90 45 i 7607 11 90 80), stanowi obejście środków nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384.

Punkt 22. rozporządzenia nr 2016/865 stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia wprowadzenia rejestracji tego przywozu.

Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych - stosownie do art. 4 tego aktu - weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, to jest w dniu 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem - folia aluminiowa klasyfikowana do kodu TARIC 7607 11 19 40, podlegały zatem rejestracji.

W chwili wydania rozporządzenia nr 2016/865 cłem antydumpingowym na mocy przepisów wspólnotowych była już wprost objęta, pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, folia aluminiowa objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10). W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach nr 925/2009 i nr 2015/2384 i import tych towarów może stanowić praktykę stosowaną w celu obejścia środków antydumpingowych, co wymaga przeprowadzenia stosownego dochodzenia.

Finalnie, na podstawie ustaleń poczynionych w dochodzeniu Komisja stwierdziła, że cła antydumpingowe, nałożone na przywóz folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10, były obchodzone.

Tym samym w dniu 16 lutego 2017 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L 40/51 z 17 lutego 2017 r.). W rozporządzeniu przedstawiono wyniki dochodzenia, które wykazały, że wprowadzenie od 2009 r. ceł antydumpingowych na folię aluminiową określonego rodzaju istotnie wpłynęło na strukturę handlu między UE a Chińską Republiką Ludową, dla której to zmiany nie było ani wystarczających racjonalnych przyczyn, ani też ekonomicznego uzasadnienia - poza nałożonym cłem. Wzrostowi przywozu nieznacznie zmienionych produktów objętych dochodzeniem towarzyszył bowiem równoległy zanik przywozu folii aluminiowej już objętej środkami antydumpingowymi. Wzrost przywozu nieznacznie zmienionego produktu był znaczący, wynosząc około 80 % łącznej wielkości przywozu objętego dochodzeniem. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów stwierdzono przy tym, że sprzedaż nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej pochodzącej z Chin następuje po cenach dumpingowych.

W art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/271 orzeczono zatem, że cło antydumpingowe w wysokości ustalonej w rozporządzeniu nr 925/2009 (30%) zostaje nałożone na pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej takie rodzaje folii aluminiowej objęte dochodzeniem jak:

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111930),

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm i nie większej niż 0,018 mm, w rolkach o szerokości przekraczającej 650 mm, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607111940),

- folia aluminiowa o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm i nie większej niż 0,045 mm, zawierająca przynajmniej dwie warstwy, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzona, objęta obecnie kodem CN ex 7607 11 90 (kody TARIC 7607119045 i 7607119080).

W art. 1 ust. 2 rozporządzenia wskazano, że rozszerzenie cła nie ma zastosowania do przywozu towarów produkowanych przez wymienione w rozporządzeniu cztery przedsiębiorstwa. Postanowiono również o zwolnieniu wskazanych produktów z ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli są one przywożone z innym przeznaczeniem niż do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (art. 1 ust. 4).

Z akt sprawy wynika, że objęty kontrolowanymi zgłoszeniami towar (folia aluminiowa w rolkach o grubości nie mniejszej niż 0,008 mm, ale nie większej niż 0,018 mm, w zwojach o szerokości nieprzekraczającej 650 mm) jest przeznaczony dla zastosowań w gospodarstwach domowych, przy czym nie został wyprodukowany przez wymienione w rozporządzeniu nr 2017/271 przedsiębiorstwa. Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa powyżej nie dotyczy przedmiotowego towaru.

Odnosząc się do podstawowego zarzutu dotyczącego niezasadnego przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego wyjaśnić należy, że przepis art. 48 UKC przewiduje, iż do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi.

Weryfikacja prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu celnym nie jest czasowo nieograniczona. W art. 103 UKC ustawodawca wspólnotowy wprowadził ramy czasowe, w jakich procedura ta jest dopuszczalna. Zgodnie z wyrażoną w art. 103 ust. 1 UKC zasadą, o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. W przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym (ust. 2). Okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli:

a) złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub

b) organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia.

Okres przedawnienia długu celnego przedłuża się zatem w przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu. Termin pięcioletni jest obecnie terminem minimalnym określonym w UKC.

W wyroku z dnia 27 października 2022 r. (sygn. akt III SA/Gd 1065/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił uwagę, że ukształtowane w orzecznictwie TSUE i sądów krajowych stanowisko co do przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego pozwala na sformułowanie następujących tez:

- to organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu i dokonuje tego całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od uprzedniego wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TS w sprawie Zefeser: C-62/06);

- nie jest konieczne, aby przestępstwa (w tym przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani – dla zastosowania art. 221 ust. 4 WKC pozostaje bez znaczenia czy przestępstwa dopuścił się dłużnik celny czy też nawet osoba niezwiązana z dłużnikiem celnym (wyrok TS z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie Snauwert sygn. akt C -124/08),

- konieczne jest wykazanie, że pomiędzy popełnionym czynem zabronionym (przestępstwem) istnieje (realny i konkretny) związek przyczynowo - skutkowy, czyli skutkiem popełnienia konkretnego czynu stanowiącego przestępstwo ma być powstanie długu celnego.

Akceptując powyższe Sąd w składzie rozpoznającym sprawę wskazuje, że z punktu widzenia zastosowania przepisów dotyczących przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego obecnie nie ma znaczenia, czy doszło do wszczęcia postępowania karnego i jego prawomocnego zakończenia, czy tylko mogło do tego dojść. Użyte w treści art. 103 ust. 2 UKC sformułowanie "[...] gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu [...]" nie może być rozumiane w sposób zaprezentowany przez skarżącą, a zatem jako uruchomienie etapu postępowania, w którym orzeka już organ sądowy, bądź przynajmniej kiedy w wyniku prowadzenia postępowania przygotowawczego stwierdzona została konieczność wszczęcia procedury sądowej. Sformułowanie to, zdaniem Sądu, oznacza jedynie, że czyn zabroniony (to jest czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia – przyp. Sądu), w wyniku którego powstał dług celny może być przedmiotem oceny ze strony sądu. Innymi słowy, obecne brzmienie art. 103 ust. 2 UKC jednoznacznie wskazuje, iż nie jest konieczne wszczynanie postępowania karnego czy też karnego skarbowego dla zastosowania art. 103 ust. 2 UKC. Wystarczające jest bowiem, że czyn, który był podstawą do powstania długu celnego, był w momencie jego powstania penalizowany. Należy mieć przy tym na uwadze, że nie wszystkie czyny zabronione pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie ich popełnienia będą finalnie podlegały ocenie ze strony sądu. W danym przypadku okoliczności sprawy mogą bowiem determinować na przykład konieczność umorzenia postępowania karnego. Trudno nadto racjonalnie przyjmować, że prawodawca unijny tworząc regulację art. 103 ust. 2 UKC zakładał, że możliwość powiadomienia o długu celnym w przedłużonym terminie dotyczyć może wyłącznie sytuacji, gdy uruchomiono już etap postępowania sądowego.

Należy mieć również na uwadze, że organy administracji celnej dokonują kwalifikacji czynu jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu i pobór niewystarczających należności celnych, a nie rozstrzygają o popełnieniu przestępstwa. Organ dokonuje "rozstrzygnięcia" na użytek prawa celnego, co nie uchyla domniemania niewinności dłużników w świetle odpowiedzialności karnej (karnoskarbowej). Co istotne, z ukształtowanego orzecznictwa TSUE i sądów krajowych wynika, że nie jest konieczne, aby przestępstwa (w tym przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny, czy też jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani. Ukrycie przed spółką przez jej zagranicznego kontrahenta okoliczności faktycznego pochodzenia towaru nie mogą zatem uzasadniać odmowy stosowania instytucji przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego.

Organy celne mogą więc skutecznie powiadomić dłużnika o kwocie należności celnych, podlegających zgodnie z prawem zapłacie, po upływie trzyletniego terminu od dnia powstania długu celnego w wypadku, gdy organy te nie mogły określić prawidłowej kwoty tych należności wskutek popełnienia czynu podlegającego ściganiu karnemu, choćby sprawcą tego czynu nie był dłużnik celny zgłaszający towar.

Konkludując, w przeciwieństwie do tego co twierdzi skarżąca, do powiadomienia o długu celnym po upływie trzyletniego terminu określonego w art. 103 ust. 1 UKC nie jest konieczne przeprowadzenie przez organy celne czynności pod kątem wykrycia sprawcy czynu oraz ustalenie wszystkich jego okoliczności. Warunkiem koniecznym i wystarczającym jest natomiast jednoznaczne stwierdzenie, że w istocie doszło do popełnienia czynu podlegającego sądowemu postępowaniu karnemu.

Wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego pochodzenia towarów w celu uniknięcia zapłaty należności celnych samo w sobie, gdyby czyn ten był popełniony na terenie Polski przez obywateli polskich spełniałoby znamiona przestępstwa z art. 87 § 1 ustawy – Kodeks karny skarbowy, to jest narażenia należności celnych na uszczuplenie poprzez wprowadzenie organów celnych w błąd.

W rozpoznawanej sprawie okoliczność ta została wykazana w sposób niebudzący wątpliwości. Organ pierwszej instancji uzyskał w tej kwestii wiedzę w dniu 23 marca 2020 r., kiedy doręczono mu pismo dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. Dochodzenie to prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na import niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych kodem TARIC 7607 11 19 10, poprzez deklarowanie ich tajlandzkiego pochodzenia. Dochodzenie prowadzone było w ścisłej współpracy z Departamentem Handlu Zagranicznego i tajlandzkim Departamentem Celnym. Z przedmiotowego pisma wynika, że zebrany w trakcie dochodzenia materiał dowodowy wskazuje na nieprawidłowości w deklarowaniu kraju pochodzenia importowanych do Unii Europejskiej towarów, wysyłanych przez podmiot L. i W. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak [...].

Zatem zgodzić należy się z organami, że przesłanka przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego została wyczerpana, a termin przedawnienia należności celnych objętych zaskarżoną decyzją wynosił 5 lat. Decyzja organu pierwszej instancji, stanowiąca akt powiadomienia skarżącej spółki o długu celnym, doręczona została stronie przed upływem tego terminu. Zarzut naruszenia art. 22 ust. 6-7 i art. 103 ust. 1-3 UKC w zw. z art. 56 ustawy - Prawo celne okazał się chybiony.

Odnosząc się do wiarygodności ustaleń dokonanych w trakcie przeprowadzonego dochodzenia zawarto w Raporcie z misji OLAF znak [...] do czego nawiązuje część podniesionych w skardze zarzutów, wskazać należy, że moc dowodowa raportów OLAF podlegających ocenie na ogólnych zasadach była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 68/15; z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 444/09). Podkreślić trzeba, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, prowadząc dochodzenie OLAF działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty. Polskie organy celne nie mogą więc drugi raz weryfikować tego, co zostało stwierdzone przez powołany do przeprowadzenia stosownej weryfikacji organ unijny.

Urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 października 2013 r.

Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.

W tym świetle należy wskazać, że przedmiotowy raport OLAF pomimo, iż nie stanowi raportu końcowego, stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Odnośnie mocy dowodowej raportu OLAF odnotować należy, że w postępowaniu celnym prowadzonym przez krajowe organy, raport OLAF należy traktować identycznie, jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Wartym podkreślenia jest, że dokumenty urzędowe nie mają ostatecznej mocy dowodowej. Przepis art. 194 § 3 o.p. dopuszcza bowiem możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania skarżącej nie udało się wniosków płynących z raportu OLAF obalić.

Podkreślić należy, że o ile raport OLAF miał kluczowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, o tyle organy nie ograniczyły się do automatycznego przyjęcia wniosków płynących z raportu, co niewątpliwie stawiałoby tak przeprowadzone postępowanie w negatywnym świetle. Przed dopuszczeniem tego dowodu organ pierwszej instancji wystosował do OLAF zapytanie dotyczące aktualnego etapu dochodzenia, charakteru dokonanych względem firm L./W. ustaleń oraz stanowiska firmy L./W. odnośnie wysnutych w raporcie OLAF wniosków. W odpowiedzi z dnia 26 sierpnia 2020 r. OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie [...] jest w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach, gdyż Wspólna Misja objęła eksport do UE ze strony L./W. w latach 2016 – 2019. Wskazano także, że L./W. nie współpracuje z DFT i odmawia przekazania jakichkolwiek dodatkowych informacji na temat procesu produkcyjnego. W powyższym piśmie nie zostały wskazane numery identyfikacyjne konkretnych zgłoszeń celnych, jednakże zgłoszenia celne objęte kontrolowaną decyzją zostały zidentyfikowane podczas misji OLAF w Tajlandii w 2019 r. (wymienione w załączniku 10 do raportu znak: [...]). Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto (Uzgodniony Wspólny Protokół; s. 3; k. 102), że Wspólna Misja zebrała wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie całej folii wyeksportowanej do Unii Europejskiej w latach 2016 - 2019 przez ww. podmioty. W Protokole tym wskazano wprost, że folia aluminiowa była produkowana z chińskiego surowca, a przetwarzanie w Tajlandii miało minimalny zakres i odbywało się wyłącznie w celu wyeliminowania konsekwencji ceł antydumpingowych nałożonych w UE na chińską folię aluminiową.

Skarżąca kwestionując ustalenia dokonane w Raporcie z misji OLAF nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że importowany towar został w tym kraju poddany ostatniej, istotnej i ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowałyby wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.

Tymczasem materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że krajem pochodzenia towaru jest Chińska Republika Ludowa. W Tajlandii dokonano jedynie nieistotnej z punktu istoty towaru, którym jest folia aluminiowa do zastosowań domowych, zmiany jego pierwotnej formy (z rolek jumbo) na finalny produkt, bez zmiany pozycji taryfowej. Taki towar był następnie wysyłany do Polski. Opisany sposób działań prowadzony przez powiązane podmioty gospodarcze (chiński i tajlandzkie) nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego, innego niż wskazującego na zamiar unikania należności z tytułu cła antydumpingowego.

Przepis art. 60 ust. 2 UKC przewiduje, że towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania. W sytuacji zatem, gdy przedmiotowy towar w niemal gotowej formie trafiał do firmy L./W., której zadaniem było jedynie doprowadzenie go do stanu, w jakim ma on trafić do finalnego odbiorcy, organy celne obu instancji zasadnie przyjęły chińskie pochodzenie objętej zgłoszeniem folii, albowiem tam została ona w istocie wyprodukowana.

Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 33 RD wszelkie operacje obróbki lub przetwarzania przeprowadzone w innym państwie lub na innym terytorium uznaje się za ekonomicznie nieuzasadnione, jeżeli na podstawie dostępnych faktów ustalono, że celem tych operacji było uniknięcie zastosowania środków, o których mowa w art. 59 UKC.

W odniesieniu do towarów, które nie są objęte załącznikiem 22-01 RD (takich jak folia aluminiowa HS 7607), uznaje się, że towary te zostały poddane ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w państwie lub na terytorium, z którego pochodziła większa część materiałów, określona na podstawie wartości tych materiałów.

W tej sytuacji za chybione uznać należy zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego, w szczególności naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów przez organ odwoławczy. Materiał dowodowy pozyskany od OLAF, w ocenie Sądu, jest jednoznaczny i przekonujący.

Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że dowody zebrane podczas misji OLAF jednoznacznie wskazują, iż importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Z ustalonego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że firmy L./W. nie produkowały produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu, lecz rolek jumbo zawierających gotowy niemalże produkt, wymagający jedynie dostosowania do formy przewidzianej dla sprzedaży detalicznej. Oznacza to, że importowana przez spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie.

Ustalenia organów poczynione w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w skład którego wchodził m.in. wskazany raport OLAF były zatem w ocenie Sądu prawidłowe.

Odnotować również należy, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji, działając zgodnie art. 22 ust. 6 UKC, pismem z dnia 14 października 2020 r. (doręczonym w dniu 19 października 2020 r.) poinformował skarżącą o zamiarze wydania niekorzystnej dla niej decyzji oraz możliwości przedstawienia – w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia – swojego stanowiska w sprawie, w tym wszelkich dowodów oraz dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Skarżąca oprócz pisma, w którym poddała ocenie treść raportu OLAF (kwestionując jego ustalenia), nie dostarczyła żadnych dowodów umożliwiających odstąpienie od naliczania cła antydumpingowego.

Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonej przez skarżącą kwestii dysponowania świadectwami niepreferencyjnego pochodzenia towaru wskazać należy, jak zasadnie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia nie było wymagane przy dopuszczeniu do obrotu folii aluminiowej. Dodatkowo należy zauważyć, że procedura wystawiania świadectw pochodzenia przez władze celne (lub inne wyspecjalizowane instytucje) kraju eksportu opiera się, co do zasady, na deklaracji oraz dokumentach przedłożonych i załączonych do wniosku o wydanie świadectwa przez przedsiębiorcę. W przypadku, gdy dokumenty przedłożone przez przedsiębiorcę pod względem formalnym nie budzą wątpliwości i wskazują na wnioskowane pochodzenie, nie jest prowadzona weryfikacja w celu ustalenia pochodzenia. W rozpoznawanej sprawie uznać należy, że brak współpracy ze strony L./W., jak również odmowa udzielenia informacji, w rezultacie czego nałożone zostały sankcje, jednoznacznie podważa wiarygodność eksportera i jakichkolwiek deklaracji przez niego składanych. Potwierdza również to, że tajlandzka spółka nie posiada dokumentów, z których mogłoby wynikać, że towar zmienił swoje pochodzenie w związku z wykonaną obróbką.

Za chybiony Sąd uznał nadto zarzut naruszenia art. 119 UKC i art. 120 UKC poprzez ich niezastosowanie. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że w postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia należności celnych. Ewentualne postępowanie w tym zakresie jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego.

Odnosząc się końcowo do zarzutu skarżącej dotyczącego zakresu podmiotowego zaskarżonej decyzji i wywodzonego stąd naruszenia art. 77 ust. 3 zdanie trzecie UKC Sąd w pełni podziela argumentację organu, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, jak zasadnie zauważył organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w myśl art. 77 ust. 3 zdanie pierwsze UKC dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Jako, że kontrolowane zgłoszenia celne zostały dokonane w imieniu spółki A. przez agencję P. P. S. działającą w charakterze przedstawiciela bezpośredniego (art. 18 ust. 1 UKC), zgłaszającym w rozumieniu art. 5 pkt 15 UKC, a zarazem jedynym dłużnikiem – w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu – pozostaje importer.

Sąd wskazuje w tym miejscu, że w art. 77 ust. 3 zdanie trzecie UKC określono, że jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem. Zważyć nadto należy, że zgodnie z przepisem art. 84 UKC, jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty.

Podobną treść ma uchylony z dniem 1 maja 2016 r. przepis art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej powoływany w skrócie jako "WKC"). Na tle przepisu art. 213 WKC w orzecznictwie zaprezentowano zasadny pogląd, że przepis art. 213 WKC wprowadził solidarność dłużników tylko w fazie pokrycia długu celnego, nie wprowadzając konieczności udziału wszystkich dłużników w jednym postępowaniu jako współuczestników koniecznych (zob. w tej materii: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 stycznia 2014 r.; sygn. akt I GSK 1361/12 oraz sygn. akt I GSK 1272/12). Trzeba podkreślić, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku wydanego w dniu 7 maja 2015 r. (sygn. akt II CNP 57/14; dostępność: System Informacji Prawnej LEX nr 1767090), wskazał że solidarna odpowiedzialność wynikająca z art. 213 WKC oznacza, że organ celny w drodze decyzji ma prawo według swego uznania obciążyć kwotą wynikającą z długu celnego dłużników określonych w art. 203 WKC, a jeżeli zgodnie z treścią stosunku prawnego istniejącego między dłużnikami solidarnymi z art. 213 WKC nie są wyłączone roszczenia regresowe między nimi, w wypadku gdy jeden z nich usunął spod dozoru celnego towar, przez to, że nie dostarczył go do urzędu celnego przeznaczenia, a tym samym spowodował dług celny, dłużnikowi solidarnemu, który został zmuszony do zapłaty tego długu może przysługiwać roszczenie regresowe w pełnej wysokości.

Z powyższych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że organy celne były uprawnione do wydania rozstrzygnięć nakładających na skarżącą cła antydumpingowe w związku z dokonanymi w okresie od 29 listopada 2017 r. do 5 czerwca 2019 r. zgłoszeniami celnymi dotyczącymi importu folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 10 (odpowiednio o numerach: [...] z dnia 29 listopada 2017 r., [...] z dnia 2 grudnia 2017 r., [...] z dnia 1 lutego 2018 r., [...] z dnia 16 kwietnia 2019 r., [...] z dnia 17 maja 2019 r., [...] z dnia 5 czerwca 2019 r.). Uprawnienie to wynika z rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. UE L nr 332 z 18.12.2015 r. ze zm.), którym Komisja (UE) nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej, objętych tym kodem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla ww. produktu wynosi 30 %.

Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).