Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1791/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 i 15 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 65 poz 386
law: Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. B. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego - utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] maja 2002 r. (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji – 4, przeciw – 23, wstrzymujących się – 4).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy poprzednią decyzją Centralnej komisji, odmawiającą zatwierdzenia powyższej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za utrzymaniem decyzji – 10, przeciw – 0, wstrzymujących się – 0).

Ponownie rozpatrując sprawę organ powołał kolejnych dwóch recenzentów. Przedstawili oni, podobnie jak recenzenci powołani poprzednio w Centralnej Komisji, negatywne opinie odnośnie zasadności wniosku o zatwierdzenie uchwały nadającej dr I. B. Z. stopień naukowy doktora habilitowanego.

Centralna Komisja stwierdziła, że – jak wynika z przeprowadzonej oceny – dorobek naukowy dr I. B. Z. jest liczbowo skromny, obejmujący różne obszary tematyczne ([...]), a jego wartość merytoryczna nie pozwala na stwierdzenie, że wkład tego dorobku w rozwój [...] jest istotny, o czym świadczy znikomy oddźwięk w środowisku specjalistów oraz publikowanie prac tylko w czasopismach o niskiej randze. Zdaniem Centralnej Komisji, rozprawa habilitacyjna dr I. B. Z. obejmuje dwie dość luźno tematycznie powiązane części. Pierwsza z nich dotyczy syntezy i badań nieliniowych właściwości optycznych [...], a druga poświęcona jest syntezie i reakcjom [...] i [...]. W ocenie wszystkich czterech recenzentów Centralnej Komisji, rozprawa habilitacyjna nie wnosi istotnego wkładu w rozwój [...], a szczególnie syntezy organicznej. Wyniki badań zawarte w obydwu fragmentach rozprawy habilitacyjnej dr I. B. Z., z punktu widzenia zastosowań praktycznych, stanowią etap początkowy i nie są zakończone. W konsekwencji Centralna Komisja podtrzymała zarzut, że rozprawa habilitacyjna dr I. B. Z. oraz jej dorobek naukowy nie stanowią wystarczającej podstawy do zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o nadaniu dr I. B. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Organ stwierdził, iż wystąpienie o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dostarczyło żadnych nowych podstaw, aby uchylić zarzut braku należytego rozgraniczenia udziału habilitantki od udziału innych współautorów publikacji wykorzystanych do przygotowania rozprawy. Potwierdziło jedynie fakt, że szereg osób było współautorami tych prac, bez określenia, co w tych pracach stanowi ich własność intelektualną. Udział we wspólnych pracach, i to tylko niektórych autorów, określono w procentach, co z punktu widzenia potrzeb procesu oceny rozprawy habilitacyjnej jest informacją mało użyteczną. Akceptując fakt, że rozprawa habilitacyjna stanowi część pracy zespołowej, Rada Wydziału [...] była zobowiązana, przed dokonaniem oceny rozprawy, sprawdzić i udokumentować, co stanowi wkład habilitantki do wspólnych opracowań, by umożliwić ocenę rozprawy z uwzględnieniem również art. 15 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr I. B. Z. stopień naukowy doktora habilitowanego.

Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. Z., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 10 § 1, art. 24 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 27 § 1 kpa, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz § 7 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r. ze zm. w zw. z art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 17 ust. 2, art. 34 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w zw. z § 9 pkt 3 i 4 Statutu Centralnej Komisji z dnia 19 kwietnia 1991 r. ze zm.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności albo uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] września 2003 r. jako podjętych z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca nie naruszają prawa.

Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie podziela zarzutów skargi.

Centralna Komisja d/s Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W niniejszej sprawie już dwukrotnie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i dwukrotnie sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 480/05 uwzględnił skargę I. Z. i uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] września 2003 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą prawną rozstrzygnięć Centralnej Komisji nie mogła być nieobowiązująca w dacie wydania decyzji ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, lecz całe postępowanie powinno być prowadzone w trybie obowiązującej od dnia 1 maja 2003 r. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Ponadto, Sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące wadliwości protokołów, wskazał na niekompletność recenzji, rozbieżność wyniku głosowania w protokole z posiedzenia Sekcji z treścią uzasadnienia decyzji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I OSK 611/06 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie wskazał, że zatwierdzenie uchwały powinno być dokonane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 51 ust. 1 tej ustawy przewody doktorskie i habilitacyjne nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych i zaniechanie zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule i stopniach naukowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 26 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 133/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2003 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy Centralna Komisja dysponowała wystarczającym materiałem dla wydania rozstrzygnięcia, a więc uznania, że rozprawa habilitacyjna I. Z. nie stanowi znacznego wkładu w rozwój tej dziedziny nauki, którą zajmuje się habilitant. Sąd wskazał, że wszyscy 4 powołani przez Centralną Komisję recenzenci wydali jednoznacznie negatywne opinie, jednak dwie z recenzji, na podstawie których Centralna Komisja podejmowała decyzję, nie obejmowały całości pracy. Zatem cząstkowe recenzje nie spełniają kryterium oceny rozprawy habilitacyjnej i nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji przez Centralną Komisję, przez co doszło do naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1013/07 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczył się do kontroli prawidłowości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2003 r., a pominął dokonanie kontroli zgodnego z prawem rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją tego organu z dnia [...] października 2004 r., a także fakt powołania dwóch dodatkowych recenzentów i przedłożonych przez tych recenzentów opinii.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po raz trzeci dokonując oceny zaskarżonej decyzji, uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Centralna Komisja d/s Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.), natomiast decyzja z dnia [...] października 2004 r. wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ, została wydana wprawdzie pod rządami nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), która weszła w życie z dniem 1 maja 2003 r., jednakże, prawidłowo, na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, stosownie do przepisu przejściowego - art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., zgodnie z którym, przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z art. 14 i 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r., do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która, posiadając stopień naukowy doktora, uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny i przedłożyła rozprawę habilitacyjną; rozprawa habilitacyjna powinna stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej.

Z opinii czterech powołanych w sprawie recenzentów wynika, że dorobek naukowy dr I. B. Z. jest liczbowo skromny, a jego wartość merytoryczna nie pozwala na stwierdzenie, że wkład tego dorobku w rozwój [...] jest istotny, o czym świadczy, zdaniem organu, znikomy oddźwięk w środowisku specjalistów oraz publikowanie prac tylko w czasopismach o niskiej randze.

Jeśli zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 14 ustawy z dnia 12 września 1990 r. - uzyskanie znacznego dorobku naukowego – to organ prawidłowo stwierdził, iż należy podtrzymać zarzut, iż rozprawa habilitacyjna dr I. B. Z. oraz jej dorobek naukowy nie stanowią wystarczającej podstawy do zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o nadaniu dr I. B. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

1