Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 751/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170, art. 171, art. 253
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Pindel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.18515.2020 ŁD.PM.ZZ 06782709 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi I. G. (dalej: Skarżąca, Strona) jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj: Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj: Dz. U, z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a.) postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor) znak: COF.OUR.6375.18515.2020 ŁD.PM.ZZ 06782709 z dnia 16 maja 2022 r. w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Zaskarżonym postanowieniem po rozpatrzeniu zażalenia Strony Dyrektor:

- uchylił postanowienie z dnia 1 czerwca 2020 r. znak: COF.OUR.6375.18515. 2020 WR.MP.P 06782709, w części dotyczącej orzeczenia odnośnie zarzutu przedawnienia obowiązku,

-uznał za uzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach El-24 tytułu wykonawczego numer 22389E1-58/GD/2020 dnia 30 stycznia 2020 r. za okres od stycznia 2015 r. do grudnia 2016 r. ,

-uznał za nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach 25-58 tytułu wykonawczego numer 22389E1-58/GD/2020 dnia 30 stycznia 2020 r. za okres od stycznia 2017 r. do października 2019 r,

- utrzymał w mocy postanowienie w pozostałym zakresie, tj. uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, uznania za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku z innego powodu, uznania za nieuzasadniony zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, uznania za nieuzasadniony zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego, uznania za nieuzasadniony zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.

W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, iż biorąc po uwagę prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/GI 1152/21, na mocy którego uchylono postanowienie z dnia 10 czerwca 2021 r. znak: COF.OUR.6375.18515.2020 BY.DF.ZZ 06782709, zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia zażalenia Strony na postanowienie z dnia 1 czerwca 2020r, znak: COF.OUR. 6375,18515.2020 WR.MP.P 06782709, uwzględniając zalecenia Sądu w zakresie zbadania zasadności zarzutu przedawnienia.

W wyroku z dnia 12 stycznia 2022 r. Sąd stwierdził, że częściowo zasadny okazał się zarzut przedawnienia obowiązku, a wierzyciel rozpatrując zarzut nie wziął pod uwagę, że postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2020 r. organ egzekucyjny uchylił czynność egzekucyjną. W rezultacie doszło do unicestwienia materialnoprawnych skutków stosowania środków egzekucyjnych, a więc odpada przesłanka do przyjęcia dalszego trwania podstawy przerwania biegu terminu przedawnienia.

Natomiast w odniesieniu do ponownie podnoszonych zarzutów w niniejszej sprawie, tj: 1) nieistnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 2) przedawnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 3) braku wymagalności obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 4) błędu co do osoby zobowiązanego, 5) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 6) zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, 7) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art, 27 u.p.e.a., Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko o ich niezasadności, albowiem kwestie te zostały prawomocnie przesądzone przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/GI 1152/21. W orzeczeniu tym Sąd potwierdził niezasadność złożonych zarzutów: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu podtrzymał zatem prezentowane już stanowisko, albowiem nie mógł ponownie oceniać kwestie, które zostały już prawomocnie przesądzone.

W dalszej kolejności Dyrektor dokonując analizy danych i dowodów zebranych w prowadzonym postępowaniu stwierdził, iż wierzyciel wydając stanowisko w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2020 r. znak: COF.OUR.6375.18515.2020 WR.MP.P 06782709 w części dotyczącej zarzutu przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E1-24 tytułu wykonawczego numer 22389E1-58/GD/2020 z dnia 30 stycznia 2020 r. za okres od stycznia 2015 r. do grudnia 2016r. niewłaściwie ocenił materiał dowodowy i uznał w całości wniesiony przez Skarżącą zarzut przedawnienia obowiązku za nieuzasadniony.

W związku z czym zachodziła konieczność uchylenia w tej części postanowienia i ponownego orzeczenia co do istoty sprawy natomiast w pozostałym zakresie postanowienie jako prawidłowe należało utrzymać w mocy.

Odnosząc się do podniesionego zarzutu przedawnienia, Dyrektor ponownie wskazał, że należności z tytułu opłat abonamentowych są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia' regulacja art. 7 u.o.a., w myśl którego do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym oraz, że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz.1540, ze zm., dalej: O.p.). W związku z powyższym zgodnie z art. 70 § 1 ww. zaległości z tego tytułu przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności.

Jednocześnie wskazać należy, iż powoływanie się przez Skarżącą w zakresie przedawnienia roszczeń z tytułu opłat abonamentowych na ustawę z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, art. 118 k.c., jest nieuprawnione,: bowiem ustawa ta określa wyłącznie zasady wykonywania i kontroli działalności polegającej na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych lub świadczeniu usług towarzyszących oraz prawa i obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych i nie zawiera uregulowań dotyczących opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Wskazany wyżej art. 70 § 1 O.p. stanowi przepis szczególny względem regulacji art. 118 .k.c., co przesądza, że dla roszczeń o opłaty abonamentowe, obowiązuje szczególny, pięcioletni okres przedawnienia; a więc termin dłuższy niż przewidziany dla pozostałych opłat abonamentowych, związanych ze świadczeniami okresowymi.

Dyrektor argumentował, że w sprawie terminu przedawnienia należności z tytułu opłaty abonamentowej wypowiedział się WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 30 lipca 2012 r. w sprawie I SA/GI 210/12, w których stwierdził, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p. a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy, stanowiący, że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności.

Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny,

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2020 r. znak: [...] uchylił czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 11 marce 2020 r. Jak wynika z informacji uzyskanych od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. po uchyleniu zajęcia, nie zastosowano skutecznie środka egzekucyjnego w 2020r. oraz w 2021r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że roszczenie obejmujące zobowiązanie za okres od stycznie 20.15r. do grudnia 2016r. objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym uległo przedawnieniu. Natomiast okres zaległości od stycznia 2017 r. do października 2019 r. nie uległ przedawnieniu.

W związku z powyższym uznać należy za uzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E1-24 tytułu wykonawczego numer 22389E1-58/GD/2020 dnia 30 stycznia 2020 r. za okres od stycznia 2015 r. do grudnia 2016 r.

Natomiast zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach 25-58 tytułu wykonawczego numer 22389E1-58/GD/2020 dnia 30 stycznia 2020 r. za okres od stycznia 2017 r, do października 2019 r., uznać należy za nieuzasadniony.

Natomiast zajęcie stanowiska w kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w zakresie egzekucji o charakterze pieniężnym pozostaje w kompetencji organu egzekucyjnego.

2.2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zaskarżyła w całości ww. postanowienie Dyrektora, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 153 i art. 170 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez skarżony organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku Wydział I z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. I SA/GI 1152/21, b) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a., c) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., d) art. 34 § 1 i § 2 w związku z art. 33 § 1 punkty 1,2,3,6,7,8 i 10 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, e) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 1 w związku z art. 33 punkty 1,2,4,6,7,8 i 10 u.p.e.a.

2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 70 § 1 i § 4 O.p. poprzez nieuwzględnienie przedawnienia obowiązku w zakresie opłat abonamentowych za okres od stycznia 2017 r. do października 2019 r. Zarzucając powyższe wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora z dnia 16 maja 2022 r. znak: COF.OUR.6375.18515.2020 ŁD.PM.ZZ 06782709, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca uzasadniając złożoną skargę wskazuje, że wierzyciel w postanowieniu z dnia 16 maja 2022r. niewłaściwie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/GI 1152/21 na skutek nieuwzględnienie w całości zarzutu przedawnienia i uznania za nieuzasadnione pozostałych zarzutów. Ponadto wskazuje, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, ponieważ nie została rozpatrzona wniesiona skarga kasacyjna do wyroku WSA w Gdańsku Wydział I z dnia 29 czerwca 2021 r. I SA/Gd 1137/20, który oddala skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 04 listopada 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 10 września 2020 r. nr [...], wydane w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W dalszej kolejności uzasadniając złożoną skargę Skarżąca podniosła, że Dyrektor niewłaściwie utrzymał w całości rozstrzygniecie z dnia 1 czerwca 2020 r. w sytuacji, gdy zostało ono zaskarżone jedynie w części. Organ powinien uznać zasadność wszystkich zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżąca podniosła, że wierzyciel zaniechał ustalenia i wyjaśnienia kwestii zarejestrowania odbiornika, co ma istotne znaczeni gdyż przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Ponadto wskazała, że nie jest zobowiązana do posiadania dowodu wyrejestrowania odbiornika, ponieważ obowiązek taki nie wynika z żadnych przepisów prawa.

Zobowiązana wyraziła pogląd, że kosztami bezzasadnie wszczętego postępowania egzekucyjnego należy obciążyć wierzyciela, a koszty egzekucyjne pobrane od Skarżącej powinny zostać jej zwrócone.

Skarżąca ponadto twierdzi, że z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych i stanu prawnego, Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła stan pandemii i taki stan zaistniał również w Polsce, ta sytuacja uzasadnia pilne uwzględnienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.

Skarżąca wskazuje również, że mimo uchylenia czynności zajęcia rachunku bankowego, organ egzekucyjny nie zwrócił jej kwoty uzyskanej z owego zajęcia oraz nie naprawił szkody spowodowanej takim działaniem, natomiast organ egzekucyjny już po otrzymaniu zarzutów, o których mowa w art, 33 § 1 u.p.e.a,, winien umorzyć postępowanie egzekucyjne.

Nieistnienie i niewymagalność obowiązku uzasadniono brakiem decyzji, która mogłaby stanowić podstawę dla wydania tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącej, obowiązku objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym nie istnieją i nie są wymagane. Wskazuje na zasadność błędu co do osoby zobowiązanej, niedopuszczalność egzekucji i środka egzekucyjnego, braku doręczenia upomnienia, uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a.

Odnośnie przedawnienia Skarżąca, podtrzymuje, że w myśl art. 118 k.c, tego rodzaju należności ulegają przedawnieniu po upływie 3 lat. Co za tym idzie na Skarżącej nie ciąży obowiązek zapłaty abonamentu za lata 2015-2019. Odsetki zostały naliczone w przedmiotowym tytule bezpodstawnie od nienależnie egzekwowanych opłat abonamentowych.

Skarżąca ponownie wskazuje, że organ egzekucyjny uwzględniając częściowo jej zarzuty umorzył postępowanie egzekucyjne. Skarżąca dodała również, że błędne sporządzenie rozstrzygnięcia i uzasadnień, w których organy I i II instancji bezzasadnie uznały, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie zasługują na uwzględnienie w całości, pozbawiło ją możliwości zapoznania się z informacjami o przesłankach rozstrzygnięcia.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej odrzucenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem zarzuty podniesione w skardze wykraczają poza zakres zaskarżonego postanowienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, zadaniem Sądu nie jest rozważenie zarzutów skargi, które zostały prawomocne rozstrzygnięte wyrokiem tut. Sądu z dnia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/GI 1152/21 oraz innych zarzutów odnoszących się do innych niż zaskarżone postanowienie, albowiem pozostają one poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.

Dalej wskazać należy, że Sąd rozpoznał sprawę merytorycznie, albowiem wbrew twierdzeniom organu wniesiona skarga nie podlegała odrzuceniu, z uwagi na przepis art. 170 i 171 p.p.s.a., zgodnie z którymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Przepis art. 58 p.p.s.a. określa przesłanki odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest min. § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Taka sytuacja nie miała jednak miejsce w rozpoznawanej sprawie.

3.3.Uzasadniając takie stanowisko wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca obecnie wniosła skargę, w której podtrzymuje zarzuty: 1) nieistnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 2) przedawnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 3) braku wymagalności obowiązków objętych tytułem wykonawczym, 4) błędu co do osoby zobowiązanego, 5) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 6) zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, 7) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art, 27 u.p.e.a.

Nie ulega wątpliwości, że skarga w tym zakresie została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2022 r. I SA/GI 1152/21, w którym to Sąd potwierdził niezasadność złożonych zarzutów: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu skład orzekający nie może ponownie oceniać kwestie, które zostały już prawomocnie przesądzone.

Taka sytuacja nie dotyczy jednak podnoszonego zarzutu przedawnienia. W tej bowiem w kwestii, WSA w Gliwicach nie przesądził prawidłowości zajętego przez organ stanowiska. W ww. wyroku potwierdził on jedynie, że należności z tytułu opłat abonamentowych mają charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny, bowiem obowiązek ich uiszczania wynika z ustawy, a nie ma charakteru umownego. Tak więc na podstawie art. 2 § 2 O.p. do przedawnienia opłat abonamentowych stosować należy art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt i GSK 1668/19, Lex nr 3007500). Oznacza to, że najstarsze zaległości z 2015r. ulegają przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2020 r. Następnie Sąd wskazał, że wierzyciel rozpatrując ten zarzut nie wziął pod uwagę tego, że postanowieniem z dnia 02 kwietnia 2020r. organ egzekucyjny uchylił czynność egzekucyjną opisaną zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] z dnia 11 marca 2020 r. W rezultacie tego doszło do unicestwienia materialnoprawnych skutków stosowania środków egzekucyjnych, a więc odpada przesłanka do przyjęcia dalszego trwania podstawy przerwania biegu terminu przedawnienia. W tym kontekście, o ile postanowienie pierwszoinstancyjne z dnia 01 czerwca 2020 r. zostało wydane w warunkach, kiedy należność była wymagalna w całości, o tyle Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej orzekając jako organ odwoławczy winien uwzględnić to, że część należności uległa przedawnieniu, tj. za 2015 r. Reasumując Sąd stwierdził w tym wyroku, że częściowo zasadny okazał się zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).

Zarówno organ rozpoznając sprawę ponownie jak i Sąd, na podstawie art. 253 p.p.s.a. są tym stanowiskiem związani.

3.4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu zasadnie zatem twierdzi Dyrektor, rozpoznają sprawę ponownie, że mając na uwadze wyrok tu. Sądu w sprawie uznał, że zaszła konieczność uchylenia w części postanowienie z dnia 1 czerwca 2020 r. znak: COF.OUR.6375.18515.2020 WR.MP.P 06782709 i ponownego orzeczenia co do istoty sprawy, natomiast w pozostałym zakresie postanowienie jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Organ w postanowieniu z dnia 16 maja 2022 r. uznał za:

- uzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach El-24 tytułu wykonawczego nr 22389E1-58/GD/2020 z 30 stycznia 2020 r, za okres od 01/ 2015 r. do 12/2016 r.,

- nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku wskazanego w pozycjach E25-58 tytułu wykonawczego nr 22389E1-58/GD/2020 z 30 stycznia 2020 r. za okres od 01/2017 r. do 10/2019 r.,

- nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku,

- nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku z innego powodu.

- nieuzasadniony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.

- nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji admininistracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego,

- nieuzasadniony zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 170 i art. 171 p.p.s.a,, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Natomiast ocena prawna zawarta w wyroku traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną" (WSA w Gdańsku z 28,03,2018 r., I SA/Gd 201/18). Rozpoznając niniejszą skargę skład orzekający nie wypowiada się co do kwestii przesądzonych już prawomocnym wyrokiem tut. Sądu odnosząc się jedynie do tych, które przesądzone nie zostały, tj. do kwestii przedawnienia, podzielając zajęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko.

3.5. Odnosząc się w dalszej kolejności do kwestii podniesionej przez Skarżącą, że postanowienie z dnia 16 maja 2022 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a,, ponieważ zostało wydane przedwcześnie, z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej przez Skarżącą od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2021 r. I SA/Gd 1137/20, Sąd podziel stanowisko wierzyciel, zgodnie z którym orzeczenie to dotyczy skargi złożonej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 04 listopada 2020 r. znak: [...], który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. nr [...] z dnia 10 września 2020 r. Organ egzekucyjny wydając postanowienie z dnia 10 września 2020 r. był związany stanowiskiem wierzyciela. Jednakże postanowienie wierzyciela z dnia 26 sierpnia 2020 r. znak: COF.OUR.6375.18515.2020 BY.KB.ZZ 06782709, na którym oparł swoje stanowisko organ egzekucyjny, zostało unieważnione przez Ministra Aktywów Państwowych postanowieniem Nr 19/2021 z dnia 01 kwietnia 2021 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ponownie rozpatrzył złożone pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. (data nadania 16 czerwca 2020 r.) przez Skarżącą zażalenie na postanowienie z dnia 1 czerwca 2020r., znak: COF.OUR.6375.18515,2020 WR.MP.P 06782709. W związku z tym 10 czerwca 2021 r. Dyrektor wydał postanowienie znak: COF.OUR.6375.18515.2020 BY.DF.ZZ 06782709, na które przysługiwała skarga do WSA w Gliwicach. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i wyniku złożonej skargi postanowienie wierzyciela z dnia 10 czerwca 2021 r. zostało uchylone przez WSA w Gliwicach (I SA/GI 1152/21). To orzeczenie stało się prawomocne od dnia 4 marca 2022r. Z uwagi na fakt, że orzeczenie prawomocne wiąże stronę i sąd, który je wydał oraz inne sądy i inne organy państwowe. Poczta Polska S.A, związana prawomocnym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. I SA/GI 1152/21, wydała w dniu 16 maja 2022 r. postanowienie w tej sprawie.

Dodać wszakże należy, że postanowienie to podlegało również merytorycznej kontroli tut. Sądu, co już wcześniej uzasadniono.

3.6. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.