Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 732/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 134, art. 135, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 12, art. 22, art. 39, art. 40
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 732/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.), Sędziowie: NSA Krystyna Kutzner, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Danuty Jantas, sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A sp. z o. o. w K od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...], mocą której ustalono i nałożono stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 4.059,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy A nr [...] w K (działka nr [...] obręb [...] jedn. ewid. Ś) powierzchnią reklamową o treści: "[...]" w dniach od 28 września 2017 r. do 1 października 2018 r., działając na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222, ze zm.) w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr [...] w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. 2004 r. nr 101 poz. 1394 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją Prezydenta Miasta nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 4.059,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy A nr [...] w K (działka nr [...] obręb [...] jedn. ewid. Ś) powierzchnią reklamową o treści: "[...]" w dniach od 28 września 2017 r. do 1 października 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zajęcie pasa drogowego przez powyższy szyld reklamowy dwustronny o wymiarach 0,40 x 0,80 m (powierzchnia łączna 0,64 m2) zamontowany został prostopadle do fasady budynku przy ul. A bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem oględzin pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach.

Organ wyjaśnił, że wymiary szyldu reklamowego ustalono na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy taśmy mierniczej. Wskazał również, że działka nr [...] obr. [...] Ś w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "dr", co oznacza, że stanowi pas drogowy drogi publicznej, której właścicielem jest Gmina Miejska K. Właścicielem przedmiotowego szyldu reklamowego jest A sp. z o.o. w K, bowiem reklama została umieszczona przy lokalu, w którym wskazana Spółka prowadzi działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w tym przypadku stawka za zajęcie pasa drogowego wynosi: 0,40 m (wysokość szyldu) x 0,80 m (długość szyldu) x 1,10 zł/m2/dzień x 10.

Odwołanie od powyższej wniosła strona skarżąca. W odwołaniu podniosła w szczególności, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami, ponieważ błędnie naliczono opłatę pieniężną za zajęcie pasa drogowego poprzez jej zawyżenie, w związku z czym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona skarżąca podniosła, że zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2, jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zatem art. 40 ust. 10 pozwala na zaokrąglenie powierzchni do pełnego m2. Jednakże zdaniem strony skarżącej przepisu tego nie stosuje się powierzchni reklamy, tzn. przepis ten nie pozwala na jej zaokrąglenie do pełnego m2. Skoro zatem organ I instancji dokonał precyzyjnego obliczenia powierzchni reklamy, to powinien do tej rzeczywistej, a nie zaokrąglonej powierzchni, zastosować wzór matematyczny wynikający z art. 40 ust. 6 w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie wskazało, że Rada Miasta K podjęła w dniu 28 kwietnia 2004 r. uchwałę Nr [...] w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. 2004 r. Nr 101 poz. 1394, ze zm.). We wskazanej uchwale Rada Miasta K ustaliła stawkę za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej (jaką jest ul. A), dla szyldów reklamowych w wysokości 1,10 zł/m2/dzień. Zatem w przypadku przedmiotowego szyldu reklamowego obliczenie przedstawia się następująco: powierzchnię szyldu ustalono na 0,64 m.kw., stąd stawka za zajęcie pasa drogowego wynosi: 0,40 m (wysokość szyldu) x 0,80 m (długość szyldu) x 1,10 zł/m.kw./dzień x 10.

Organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli pasa drogowego ul. A w K, przeprowadzonej w dniach 28 września 2017 r., 4 października 2017 r., 6 października 2017 r., 9 października 2017 r., 11 października 2017 r., 3 listopada 2017 r., 4 grudnia 2017 r., 17 stycznia 2018 r., 29 stycznia 2018 r., 14 lutego 2018 r., 8 marca 2018 r., 1 października 2018 r., w trakcie których stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez szyld reklamowy o treści: "[...]" o wymiarach 0,40 x 0,80 m umieszczony na fasadzie budynku nr [...] przy ul. A w K bez zezwolenia zarządcy drogi. Protokoły obejmują zdjęcia przedmiotowej reklamy. Do akt sprawy dołączono również mapy: ewidencyjną oraz zasadniczą, z zaznaczeniem miejsca usytuowania reklamy oraz oznaczeniem linii rozgraniczających pas drogowy. Do akt dołączono także uproszczony wypis z rejestru gruntów dotyczący drogi - ul. A (własność - Gmina K, działka nr [...] obr. [...] Ś).

Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne w sprawie jest, iż przedmiotowy szyld reklamowy został umieszczony bez zezwolenia zarządcy drogi w przestrzeni pasa drogowego ul. A w K, która jest drogą gminną stanowiącą własność Gminy Miejskiej K, jak również bezsporne jest to, że szyld ten o wymiarach ustalonych przez organ I instancji nie został usunięty przez właściciela przez okres wskazany w decyzji pierwszoinstancyjnej. Nie jest również przedmiotem wątpliwości, iż właścicielem przedmiotowego szyldu reklamowego jest strona skarżąca. Natomiast kwestią sporną w sprawie pozostaje prawidłowość naliczenia kary pieniężnej, bowiem w ocenie strony skarżącej kara ta została zawyżona poprzez nieprawidłowe jej obliczenie.

Organ odwoławczy podniósł, że z dokumentów kartograficznych, a także dokumentacji zdjęciowej wynika, że szyld reklamowy został umieszczony w przestrzeni nad pasem drogowym przy ul. A nr [...] w K. W związku z tym podmiot umieszczający ten szyld w pasie drogowym winien uzyskać zezwolenie zarządcy drogi. Organ wskazał także, iż uchwała nr [...] Rady Miasta K z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj.2017.3121 ze zm.), w § 5 ust. 1 pkt 1 określa, iż stawka opłaty dziennej za 1 m2 zajęcia pasa drogowego w pasie drogowym dróg gminnych, wynikającego z umieszczenia reklam, wynosi, w przypadku reklam:

mocowanych do elewacji budynku na wysięgnikach, których powierzchnia nie przekracza 1 m2, związanych z działalnością prowadzoną w tym budynku – szyldy reklamowe - 1,10 zł;

umieszczonych na słupach ogłoszeniowych (okrąglaki) o średnicy do 1,40 m i wysokości do 4,40 m oraz na tablicach informacyjno-ogłoszeniowych do szerokości 2,86 m i wysokości 2,95 m - 0,60 zł;

umieszczonych na transparentach - 0,60 zł;

na panelach zintegrowanych z wiatą przystanku komunikacji zbiorowej dla podmiotów, które na własny koszt wybudowały lub wybudują wiaty przystankowe - 0,09 zł;

markizy - 0,55 zł;

reklamy i urządzenia reklamowe o zmiennej treści w formie wyświetlaczy elektronicznych i telebimy - 10,00 zł;

reklamy ustawiane bezpośrednio na gruncie na czas otwarcia lokalu (punktu) którego dotyczą (tzw. koziołki, menu, "stacze") - 10,00 zł;

h) reklamy i urządzenia reklamowe umieszczone przez Urząd Miasta K - 0,00 zł;

i) pozostałe reklamy - 2,42 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zamocowanie reklamy do elewacji budynku na wysięgniku oraz jej związek z działalnością prowadzoną w tym budynku pozwala na zaliczenie reklamy do szyldów w rozumieniu uchwały Rady Miasta K, wobec czego decydująca pozostaje wielkość powierzchni reklamowej. W związku z tym, skoro w niniejszej sprawie powierzchnia reklamy nie przekracza 1 m2, zasadne jest zakwalifikowanie tej reklamy do kategorii określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 przywołanej uchwały Rady Miasta K.

Zatem przy przyjęciu powierzchni reklamy 0,64 m2 oraz uwzględnieniu stawki w wysokości 1,10 zł za dzień umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a także okresu zajęcia pasa drogowego wynoszącego 369 dni (okres od dnia 28 września 2017 r. do dnia 1 października 2018 r.), w niniejszej sprawie wysokość kary wynosi kwotę 4.059,00 zł (369 dni x 1,10 zł = 405,90 zł x 10 = 4.059,00 zł).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła strona skarżąca, która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 6 w zw. z art. 40 ust. 10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której dokonano nieprawidłowego naliczenia kary za zajęcie pasa drogowego, która to kara została zawyżona.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości.

Strona skarżąca podniosła, że skoro organ ustalił w zaskarżonej decyzji powierzchnię łączną szyldu reklamowego (0,64 m2), który jakoby zajmował pas drogowy bez uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi, to winien był obliczyć karę pieniężną jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m pasa drogowego.

W ocenie strony skarżącej art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych odnosi się do powierzchni pasa drogowego lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia i w ich zakresie pozwala na "zaokrąglanie" powierzchni do pełnego m2. Przepisu tego nie stosuje się zaś do powierzchni reklamy, tzn. przepis ten nie pozwala na jej "zaokrąglenie" do pełnego m2. Skoro zatem organ dokonał precyzyjnego obliczenia powierzchni reklamy, to winien do tejże rzeczywistej, a nie "zaokrąglonej", powierzchni zastosować wzór matematyczny wynikający z art. 40 ust. 6 w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Nieprawidłowe jest również zdaniem strony skarżącej powoływanie się przez organ na § 5 ust. 1 pkt. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K z dnia 28 kwietnia 2004 r., albowiem przepis ten nie daje organowi samodzielnej, nieznanej ustawie, podstawy do "zaokrąglania" powierzchni reklamy do pełnego m2, a jedynie wskazuje stawkę za zajęcie 1 m2 pasa drogowego przez reklamy mocowane do elewacji budynku na wysięgnikach, których powierzchnia nie przekracza 1 m2.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2019 r. nr [...], mocą której ustalono i nałożono stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 4.059,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy A nr [...] w K (działka nr [...] obręb [...] jedn. ewid. Ś) powierzchnią reklamową o treści: "[...]" w dniach od 28 września 2017 r. do 1 października 2018 r.

Lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam nie jest co do zasady dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie (art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2069, powoływanej dalej jako "u.d.p.").

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie powyższe wymagane jest w szczególności w przypadku umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 3 i 4 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m.kw. pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W świetle przywołanych przepisów ustawy nie ulega wątpliwości, że umieszczenie w pasie drogowym reklamy wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi.

Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c powyższej ustawy, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 powołanego przepisu. Przewidziana w art. 40 ust. 12 u.d.p. decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest decyzją związaną, a zatem w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to, z jakich przyczyn nastąpiło ziszczenie się powyższej przesłanki.

W odniesieniu do reklam przepisem wskazującym na sposób ustalania opłaty jest art. 40 ust. 6 u.d.p. Stanowi on, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 powyższego przepisu, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1m.kw. pasa drogowego, z tym, że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6 powyższej regulacji, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowanego pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł.

W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia.

W kontrolowanej sprawie ustaleń takich dokonano - w ocenie Sądu - w sposób prawidłowy. Strona skarżąca nie kwestionowała w odwołaniu ani w skardze poczynionych przez organy w powyższym zakresie ustaleń - okoliczność umieszczenia reklamy w pasie drogowym ul. A nr [...] w K (dz. ew. nr [...] obr. [...] Ś) w okresie wskazanym w treści rozstrzygnięcia nie jest sporna. Nie jest także sporne, że umieszczona przez stronę skarżącą tablica jest reklamą, która została zamontowana prostopadle do fasady budynku. Nie jest także sporna ustalona przez organ powierzchnia reklamy.

Uchwała Rady Miasta K z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w § 5 ust. 1 pkt 1 określa wysokość stawki dziennej za zajęcie pasa drogowego wynikającego z umieszczenia reklam mocowanych do elewacji budynku na wysięgnikach, których powierzchnia nie przekracza 1 m.kw., związanych z działalnością prowadzoną w tym budynku – szyldy reklamowe. Stawka dzienna wynosi w tym wypadku 1,10 zł.

Zdaniem strony skarżącej art. 40 ust. 10 ustawy o drogach publicznych odnosi się do powierzchni pasa drogowego lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia i w ich zakresie pozwala na "zaokrąglanie" powierzchni do pełnego m2. Przepisu tego nie stosuje się zaś do powierzchni reklamy, tzn. przepis ten nie pozwala na jej "zaokrąglenie" do pełnego m2. Skoro zatem organ dokonał precyzyjnego obliczenia powierzchni reklamy, to winien do tejże rzeczywistej, a nie "zaokrąglonej", powierzchni zastosować wzór matematyczny wynikający z art. 40 ust. 6 w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem Sądu powyższa interpretacja treści art. 40 u.d.p. nie jest prawidłowa. Zgodnie z art. 40 ust. 10 u.d.p. zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zawarte w art. 40 u.d.p. normy prawne należy interpretować zgodnie z zasadami wykładni systemowej, a zatem mając na uwadze, że art. 40 u.d.p. stanowi spójną całość regulacji dotyczącej zezwoleń i opłat na zajęcie pasa drogowego oraz kar pieniężnych na zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zatem treść ust. 6 i 10 art. 40 u.d.p. musi być odczytywana w sposób ze sobą powiązany. Skoro w ust. 6 mowa o "rzucie poziomym obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy", a w ust. 10 art. 40 u.d.p. mowa o "rzucie poziomym obiektu budowlanego lub urządzenia", to zdaniem Sądu w pojęciu "urządzenia" mieści się również pojęcie "reklamy". Należy zwrócić uwagę, że w art. 40 ust. 9 pkt 5) u.d.p. ustawodawca również posłużył się pojęciem "urządzenia lub obiektu budowlanego", a w art. 40 ust. 7 i 8 u.d.p. pojęciem "obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej". Z kolei w art. 40 ust. 6a u.d.p. mowa o "tablicach informujących o nazwie formy ochrony przyrody". Powyższa sekwencja sformułowań używanych przez ustawodawcę zdaniem Sądu w sposób wyraźny wskazuje na to, że pojęcie "urządzenia" użyte w ust. 10 art. 40 u.d.p. obejmuje wszystkie urządzenia, o których mowa we wcześniejszych ustępach art. 40 u.d.p., w tym reklamy.

Należy także podnieść, że uchwała Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w § 5 ust. 1 pkt 1 określa wysokość stawki dziennej za zajęcie pasa drogowego wynikającego z umieszczenia reklam mocowanych do elewacji budynku na wysięgnikach, których powierzchnia nie przekracza 1 m.kw., związanych z działalnością prowadzoną w tym budynku – szyldów reklamowych na kwotę 1,10 zł. Powyższa uchwała stanowi akt prawa miejscowego, zatem ma charakter powszechnie obowiązujący (na terenie Gminy K). Nie zmienia tego okoliczność, iż strona skarżąca podniosła w skardze zarzuty odnośnie powyższej uchwały. Póki wskazana uchwała pozostaje w obronie prawnym (to jest nie została w stosownym trybie skutecznie zakwestionowana), stanowi ona akt prawa powszechnie obowiązującego.

W tej sytuacji należy uznać, że obliczając wysokość kary pieniężnej za zajęcie pasa ruchu drogowego bez zezwolenia organy prawidłowo zaokrągliły powierzchnię reklamy, wynoszącą 0,64 m.kw., do 1 m.kw.

Z wyżej wskazanych przyczyn zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. W oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.