Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1401/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 49 § 1, art. 184, art. 197 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. Polska Sp. z o.o. z W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z 29 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2083/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. w sprawie ze skargi G. Polska Sp. z o.o. z W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2016 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2083/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Polska Sp. z o.o. z W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2016 r., nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że G. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w W., zw. dalej spółką, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lipca 2016 r., nr ... Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. W. z dnia 12 lutego 2016 r., nr ..., nakazującą skarżącej spółce doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu nośnika reklamowego w postaci wielkoformatowej siatki winylowej, na konstrukcji wsporczej, zamontowanej na elewacji północnej budynku przy ul. R... w W.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji zobowiązującej do demontażu urządzenia, spowoduje możliwość wystąpienia zagrożenia mienia, nieodwracalnych skutków a także powstania strat finansowych po stronie spółki. Podniesiono również, że zobowiązanie do dokonania demontażu, spowoduje wystąpienie dodatkowych nakładów finansowych w kwocie 20.500 zł oraz szkody w związku z niezrealizowanymi kampaniami reklamowymi na kwotę ok. 115 508 zł (w 2015 r. - odpowiednio sprzedaż na wrzesień 28 000 zł, na październik 32 508, na listopad 25 500 zł oraz na grudzień 30 000 zł) oraz 260 000 zł (w 2016 r. - średnio szacowany miesięczny zysk - 26.000 zł). Skarżąca wskazała również, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do sytuacji, w której demontaż skonsumuje milczącą zgodę organu na realizację inwestycji. Co dalej spowoduje, że nie będzie możliwym ponowne zainstalowanie urządzenia, mimo korzystnego rozstrzygnięcia Sądu.

Rozpoznając ww. wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2083/16 uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, samo powołanie się na charakter nakazu nałożonego zaskarżoną decyzją nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadniania wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przedstawiona argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie obowiązku demontażu nośnika reklamowego wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że w przedmiotowym wniosku brak jest odniesienia do sytuacji finansowej spółki, jak i wielkości udziału spółki w rynku reklamowym. Wprawdzie skarżąca wskazała prawdopodobny koszt jaki poniesie w przypadku demontażu oraz wysokość straty z powodu niezrealizowania zakontraktowanych kampanii reklamowych - jednakże nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie demontaż reklamy wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. W ocenie Sądu I instancji, bez ww. informacji dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, nie było możliwe.

Nadto, zdaniem Sądu I instancji, wykonanie decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż reklama wielkoformatowa w formie siatki winylowej i towarzysząca jej konstrukcja wsporcza nie są obiektami o skomplikowanej budowie, których usunięcie może spowodować zniszczenie użytych materiałów.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji.

Jednocześnie Sąd wskazał, że na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada skargi, a więc orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2016 roku i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

- naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że nakazanie dokonania rozbiórki urządzenia nie stanowi okoliczności powodującej powstanie trudnych do odwrócenia skutków,

- naruszenie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia wniosku w sytuacji, w której Sąd stwierdził istnienie braków w dokumentacji wykazującej możliwość wystąpienia szkody w majątku spółki lub powstania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek.

Wniosek spółki oparty był o obydwie przesłanki wyszczególnione art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnosząc przesłankę wyrządzenia znacznej szkody skarżąca powołała się na wysokość utraconych korzyści, tj. kwotę ok. 115 500 zł w roku 2015 oraz kosztów rozbiórki nośnika – 20 500 zł. W zażaleniu spółka podniosła, że spółka nie tylko straci przychody z kampanii reklamowych, ale również narazi się na konieczność zapłaty kar umownych z tytułu niezrealizowania zaplanowanych projektów, co może doprowadzić do konieczności złożenia przez spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości. Spółka wskazała również, że na poparcie wielkości szkody złożyła stosowne dokumenty, jednocześnie wskazując, że w aktach znajduje się wydruk z KRS spółki wskazujący jej kapitał zakładowy. W ocenie skarżącej zestawienie tych okoliczności pozwala na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powstaje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody.

Wskazać należy, że w orzecznictwie podkreśla się, iż w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników.

Jednakże, wbrew twierdzeniom spółki, w przedmiotowej sprawie Sąd nie jest w stanie ocenić czy wykonanie obowiązków nałożonych w decyzji spowoduje szkodę majątkową o znacznych rozmiarach wpływającą na funkcjonowanie przedsiębiorcy, gdyż przedstawione przez skarżącą dokumenty nie uprawdopodobniają twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do jej upadłości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spółka wnioskując o zastosowanie ochrony tymczasowej nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową. Powołanie się przez spółkę jedynie na wysokość kapitału zakładowego uniemożliwia Sądowi dokonanie takiej oceny, gdyż o kondycji finansowej spółki decyduje wiele elementów, z których podstawowym jest zysk, który spółka uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Potencjalnie istotne mogłoby być przedstawienie aktualnego rachunku zysków i strat skarżącej, natomiast w przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano, brak jest jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o kondycji finansowej spółki, co uniemożliwia dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych na jej sytuację finansową. Dodatkowo za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła także przemawiać wskazana przez spółkę wysokość utraconych korzyści (ok. 115 500 zł w 2015r.) oraz kosztów rozbiórki nośnika – 20 500 zł, gdyż po pierwsze, dołączone do skargi umowy mające obrazować zobowiązania spółki wynikające z najmu powierzchni reklamowych nie są kompletne, po drugie, ww. umowy zostały zmodyfikowane i przedstawione fragmentarycznie, co samo w sobie czyni je niewiarygodnymi. Nadto, gdyby nawet uznać przedstawiony materiał dowodowy za wiarygodny to nie zawiera on podstawowych informacji takich jak, np.: okres najmu, okres wypowiedzenia, nie zawiera także warunków odstąpienia od umowy czy w końcu rozliczenia kwot ogólnych na poszczególne usługi wykonywane w ramach umowy.

Zdaniem Sądu, trudno też przyjąć, że likwidacja wskazanych nośników reklamowych spowoduje tak istotną zmianę, że zagrożone będzie dalsze prowadzenie działalności prowadzonej przez spółkę, gdyż skarżąca nie podała skali prowadzonej przez siebie działalności.

Należy również zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o "wysokim prawdopodobieństwie uchylenia zaskarżonej decyzji", a zatem o jej wadliwości. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tej decyzji, tylko bada się złożony wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek wstrzymania zawartych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.

Odnośnie do postawionej w zażaleniu tezy, że WSA powinien wezwać spółkę do uzupełnienia ewentualnych braków w zakresie dokumentacji wskazać należy, że brak dokumentów źródłowych nie jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu w oparciu o art. 49 § 1 p.p.s.a., tym samym Sąd nie wzywa strony do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Dokumenty takie nie są bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność. Mają one za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zatem ich brak nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też brak w tym zakresie nie podlega uzupełnieniu, a niewezwanie przez Sąd do uzupełnienia wniosku nie narusza żadnego przepisu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji, uznać należy, że Sąd I instancji słusznie uznał, iż wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.

-----------------------

1