Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 460/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej opłaty manipulacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w na rzecz skarżącego J. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/M. Bejgerowska /-/B. Koś /-/M. Kosewska JMd


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, art. 262 Kodeksu celnego, po rozpatrzeniu odwołania J. B. ( reprezentowanego przez adwokata ) złożonego od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania dotyczącego J. B. podając co następuje.

W dniu [...] Oddział Celny w K.D. postanowieniem nr [...] przekazał do Urzędu Celnego samochód osobowy marki [...] nr nadwozia [...], celem dokonania odprawy celnej ostatecznej. Zgodnie z ww. dokumentem odbiorcą towaru miał być Pan M. S., natomiast Pan J. B. występował w nim jako osoba przewożąca towar. W związku z faktem, iż ww. pojazd nie został doręczony do urzędu celnego odbiorczego, Dyrektor Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] wymierzył cło oraz opłatę manipulacyjną dodatkową. W rozstrzygnięciu tym, jako podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą, został wskazany J.B.

J. B. zaskarżył ww. decyzję. Prezesa Głównego Urzędu Ceł, po rozpoznaniu odwołania strony z dnia [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] w której uchylił rozstrzygniecie organu I instancji w części dotyczącej wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej i umorzył postępowanie w tym zakresie. W pozostałej części zaś decyzja Dyrektora Urzędu Celnego została utrzymana w mocy.

Dnia [...] do Głównego Urzędu Ceł wpłynął wniosek w spawie stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu tego podania w dniu [...] Prezes GUC wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie odwoławczym, twierdząc zarazem, iż odpowiada ona prawu, a zatem brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Pismem z dnia [...] strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał decyzję nr [...] , w której utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...], ponieważ nie znalazł podstawy do jego zmiany. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 24.10.1997r. sygn. akt I SA/Po 1209/97 odrzucił skargę na ww. decyzję, gdyż została ona wniesiona z uchybieniem terminu.

Pismem nadanym na poczcie w dniu [...] adwokat J. K., działając w imieniu J. B., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł nr [...] z dnia [...], ponieważ wniosek został złożony po upływie roku od doręczenia rozstrzygnięcia, którego dotyczył.

Postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] zostało wszczęte na wniosek J. B. złożony przez jego pełnomocnika dnia [...] w którym żądał on wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, 4 i 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] nr [...], podając że wskazana decyzja oparta została na sfałszowanych dokumentach, a sprawcami masowego wydania pojazdów osobom fikcyjnym byli pracownicy spółki "A". Postanowieniem z dnia [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] ( decyzja wskazana we wniosku była wydana w I instancji ). Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Izby Celnej ( który przejął kompetencje organu orzekającego w w/w sprawie na podstawie ustawy z [...] o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. Nr 41, po. 365 ) stwierdził, że nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wskazane we wniosku i decyzją z dnia 21stycznia 2004 r. odmówił uchylenia dotychczasowego rozstrzygnięcia.

W odwołaniu od wydanej decyzji, skarżący wskazywał m.in. na naruszenie art. 42, art. 2 pkt 6 i art. 48 Prawa celnego. Stwierdził również, że organy celne dysponują dokumentami, które zaprzeczają ustaleniu, iż J. B. dokonywał odprawy samochodu marki [...] we własnym imieniu. Rozpatrując złożone odwołanie Dyrektor Izby Celnej wskazał w motywach decyzji z dnia [...] co następuje:

- nie zachodziła zarzucana w odwołaniu zwłoka w działaniu organów celnych, która doprowadziła do przedawnień w instytucji wznowienia; niezależnie od nietrafności tego zarzutu wyjaśniono, że zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ), który stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem 1 stycznia 2003 r. i w tym terminie niezakończonych stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, należałoby uznać, że już w 1995 r. ustały przesłanki procesowe do ewentualnego uchylenia rozstrzygnięcia w trybie wznowieniowym; zgodnie bowiem z nowym brzmieniem art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pierwotna decyzja mogła zostać uchylona po wznowieniu postępowania o ile nie minął okres przedawnienia należności, co w przypadku należności celnych wymaganych na podstawie ustawy z 1989 r. - Prawo celne wynosiło 2 lata od dnia, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia ( art. 83 ust.1 Prawa celnego ). Organ celny przyjął jednak, że dopiero po pięciu latach, to jest w [...] upływał termin dla wzruszenia decyzji pierwotnej,

- prawidłowo uznano w decyzji z [...] że nie zachodzi możliwość uchylenia decyzji gdyż nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; jakkolwiek Prezes Głównego Urzędu Ceł wydając decyzję, będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego nie odniósł się do dowodów zawartych w materiale zgromadzonym w dochodzeniach prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. akt [...] i przez Prokuraturę Rejonową W. sygn. akt [...], które ujawniły istnienie w spółce "A" praktyki przywożenia pojazdów przeznaczonych do odprawy celnej ostatecznej na plac tej firmy i wydawania ich osobom, które na piśmie zobowiązywały się dokonać takiej odprawy w urzędzie celnym przeznaczenia, jednakże dowody te i ujawnione okoliczności okazały się nieistotne dla rozstrzygnięcia ( art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej ); w przedmiotowej sprawie bezspornym jest , iż to J.B. stawił się w Oddziale Celnym w K. D. w dniu [...] dostarczył towar w postaci samochodu osobowego marki [...] i przedłożył wymagane dokumenty : m.in. upoważnienie od rzekomego właściciela pojazdu oraz uprawnienie od swojego pracodawcy. Następnie ww. podpisał się na postanowieniu o przekazaniu sprawy w polu 11 "Zobowiązania strony". Zatem gdyby okazało się, że umocowanie pochodzące od M. S. jest skuteczne, to właśnie J. B., a nie firma "A", byłby zobowiązany do dostarczenia towaru do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przekazowym (zgodnie z art. 42 Prawa celnego). Rozumowanie takie oparte jest na fakcie, iż w rozpatrywanej sprawie pełnomocnikiem strony w postępowaniu celnym mogła być tylko osoba fizyczna lub agencja celna (art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego związku z art. 118 prawa celnego). W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego w Sz., przekazując sprawę do rozpatrzenia Dyrektorowi Urzędu Celnego w P., jak również inne organy celne orzekające w przedmiotowej sprawie traktowały upoważnienie spółki "A" jedynie jako dokument potwierdzający status J. B. jako pracownika tej firmy i tym samym pozwalający pomocniczo stwierdzić, iż rzeczywiście ww. był uprawniony do reprezentowania właściciela samochodu i odbioru postanowienia o przekazaniu sprawy. W tym miejscu warto nadmienić iż chybionym jest zarzut strony zawarty w odwołaniu, jakoby organ celny uznał pełnomocnictwo firmy za nieważne. Organ ten w żaden sposób nie zanegował autentyczności tego upoważnienia, lecz jedynie wskazał na ograniczony zakres czynności wykonywanych przez kierowcę w imieniu swojego pracodawcy, podkreślając różnicę między obowiązkami służbowymi wynikającymi ze stosunku pracy, a zobowiązaniami publiczno - prawnymi powstałymi z powodu dysponowania towarem celnym.

Niezależnie od skutków posłużenia się w tym ostatnim względzie sfałszowanym upoważnieniem, podkreślić wypada, że J. B., jako osoba przewożąca towar celny, nie dostarczył tego towaru do urzędu przeznaczenia. Faktu tego w żaden sposób nie zmieniają okoliczności, które miały miejsce po dowiezieniu samochodu na plac firmy. Wywiązanie się z zadań nałożonych przez firmę transportową nie zwalniania osoby tam zatrudnionej (kierowcy) z obowiązku dostarczenia towaru do urzędu celnego wskazanego w postanowieniu o przekazaniu sprawy. W tej materii bowiem działały odrębne uregulowania i różne umocowania. Wiedzę na ten temat organ celny posiadał z chwilą wprowadzeniu towaru na polski obszar celny, a więc nie stanowiła nowej okoliczności istniejącej w chwili wydania decyzji, a ujawnionej po tym fakcie. Zaś obieg dokumentów w firmie "A" i panujące w tam zwyczaje pozostawiły bez wpływu na wykonanie obowiązków celnych. Były więc one nieistotne dla oceny zaistniałych zdarzeń;

- w decyzji z dnia [...] prawidłowo zastosowano powołany w sentencji przepis art. 48 Prawa celnego, zgodnie z którym osobę fizyczną uważa się za dokonującą obrotu z zagranicą towarami, którymi bezpośrednio włada podczas kontroli celnej, chyba, że odpowiednimi dokumentami wykaże, że obrotu tymi towarami dokonuje inny podmiot; w niniejszej sprawie osoba, która figurowała w przedłożonych dokumentach jako właściciel pojazdu okazała się fikcyjna. W zaistniałej sytuacji, przy braku dowodów przeciwnych, na podstawie ww. przepisu przymiot strony postępowania celnego zyskała osoba fizyczna, która faktycznie władała pojazdem na granicy powołując się na sfałszowane upoważnienie. W związku z powyższym wszelkie czynności lub zaniechania J. B. mogą wywierać skutki prawne jedynie w stosunku do jego osoby.

Ponadto odnosząc się do zarzutu, iż Urząd Celny przyjął i posiada dokumenty, które zaprzeczają tezie, że J. B. dokonał odprawy we własnym imieniu i na własną rzecz, należy po raz kolejny przypomnieć, iż jedynymi dokumentami mogącymi o tym świadczyć były: pełnomocnictwo notarialne do odprawy na rzecz M. S. oraz upoważnienie firmy "A". Pierwsze z nich okazało się jednak sfałszowane, a drugie nieskuteczna w postępowaniu celnym. Strona nie przedłożyła, ani nie wskazała, żadnych innych dokumentów, które potwierdzałyby umocowania dla J. B. przez faktycznie istniejącą osobę. Natomiast powołanie się dokumenty (akt własności, faktura zakupu ) wystawione na osobę fikcyjną, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik strony, nie może stanowić odpowiedzi na czyją rzecz dokonywane były czynności celne. W związku z tym, to na tej podstawie właśnie, odmiennie niż wywodzi skarżący, istnieje domniemanie, iż podmiotem dokonującym obrotu był przewożący auto i w żaden przekonujący sposób strona nie potrafi tego obalić. Zatem wspomniany podmiot zyskuje walor zobowiązanego w tej sprawie.

W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. B. żądał jej uchylenia i stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi podał, że znaczny upływ terminów był wynikiem opieszałości organów celnych i podtrzymał swoje twierdzenia co do tego, że J. B. był tylko pełnomocnikiem, który działał na rzecz wystawcy upoważnienia i o jego sfałszowaniu nic nie wiedział, zatem nie może być uznany za osobę która we własnym imieniu i na swoją rzecz dysponowała towarem na granicy. Uznanie go za osobę władającą towarem było błędne w świetle postanowień art. 48 w związku z art. 2 ust. 6 Prawa celnego.

Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu opieszałości w działaniu organów celnych przyznał, że miała ona miejsce lecz nie wpłynęła na treść decyzji. Kwestię przedawnienia poruszono w decyzji organów obu instancji tylko ubocznie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowiło merytoryczne rozpoznanie kwestii czy wskazane przez stronę okoliczności były na tyle istotne, że uzasadniały usunięcie decyzji z [...] z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] zostały wydane w związku z rozpoznaniem wniosku J. B. z dnia [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]. Przedmiotem tego ostatniego postępowania było zbadanie wniosku J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej z dnia [...] utrzymanej częściowo w mocy decyzją ostateczną Prezesa GUC z [...]. Zatem badanie przesłanek wznowienia i zaistnienia warunków dla wydania stosownej decyzji na podstawie art. 245 Ordynacji podatkowej powinno dotyczyć postępowania zakończonego decyzją z [...] a nie wprost decyzji z [...]. W związku z tym i z uwagi na poruszone w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa GUC z [...] kwestie dotyczące przedawnienia wskazać należy, że wskazany w decyzji z [...] przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b/ Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 68 lub 70., nie może być zastosowany w rozpoznawanej sprawie gdyż przepisy art. 68 i 70 zamieszczone są w dziale II Ordynacji podatkowej i nie stosuje się ich do spraw celnych, których dotyczy jedynie procedura z działu IV Ordynacji. Wskazanie na art. 83 Prawa celnego w miejsce art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia w świetle brzmienia powołanego wyżej przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b/ Ordynacji podatkowej, jak i przepisu art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. - Kodeks celny ( t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ).

Przechodząc do zasadniczego powodu odmowy uchylenia decyzji z dnia 7 lipca 1997 r. przypomnieć należy, że było nim ustalenie przez organy celne, że nie zachodzi żadna ze wskazanych we wniosku przesłanek wznowienia postępowania. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości ustalenie braku przesłanek wskazanych w punktach 1 i 4 § 1 art.240 Ordynacji podatkowej, zresztą strona nie sprecyzowała swoich zarzutów w tym zakresie ani we wniosku z [...] ani nie kwestionowała prawidłowości rozstrzygnięcia co do tych dwóch przesłanek w odwołaniu od decyzji z [...]. Skarżący dla wykazania, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe zobowiązany był przedstawić organowi celnemu dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że konkretny dokument na podstawie którego ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy wznowionej, to jest postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] okazał się fałszywy. Taką istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] było ustalenie, czy decyzja z [...] została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie ( art. 156 § 1 pkt 4 kpa ), gdyż taką podstawę wskazał J. B. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Było to postępowanie nadzwyczajne, które na skutek wniosku skarżącego z [...] zostało wznowione i tego postępowania winien dotyczyć zarzut o sfałszowaniu dowodu, a nie postępowania wymiarowego zakończonego w [...]. Zarzut sfałszowania upoważnienia z dnia [...] nie był nigdy kwestionowany przez organy celne w żadnym postępowaniu ( zwykłym i nadzwyczajnym ) i jego znaczenie dla każdej ze spraw było poddane ocenie tych organów.

Strona nie sprecyzowała nigdy również na czym polegało pozbawienie jej możliwości brania udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] ( art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). Sąd również nie dostrzega zaistnienia takich okoliczności w toku postępowania. Decyzje organów obu instancji zostały prawidłowo doręczone, a jakkolwiek w aktach administracyjnych brak jest dowodu zastosowania przez te organy art. 200 Ordynacji podatkowej to taka wadliwość postępowania nie jest podstawą jego wznowienia wymienioną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej ( por. uchwałą NSA z 25.04.2005 r., FPS 6/04, ONSA i WSA 2005/4/66 ).

Nieprawidłowe w ocenie Sądu okazało się ustalenie co do tego, że nie wystąpiła również trzecia ze wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania, to jest ujawnienie nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który ją wydał ( art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ). Według organów celnych za takie okoliczności i dowody nie mogą być przyjęte zebrane przez prokuraturę materiały w toku postępowań karnych prowadzonych w [...] i nie znane organom celnym ( bo nie omówione w decyzjach wydanych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 8.11.1994 r. ) dotyczące obiegu dokumentów w firmie "A" ( w której J. B. był pracownikiem ) i panującej tam praktyki co do postępowania z pojazdami przywożonymi do Polski i działaniach osób trzecich pośredniczących w imporcie, gdyż nie miały one znaczenia dla obowiązku zapłaty przez skarżącego należności celnych za przywieziony przez niego samochód.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności wynikające z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu karnym, w powiązaniu z treścią upoważnień z dnia [...] ( k.192 i 193 akt administracyjnych ) wskazują jednoznacznie, że osobą przewożącą przekazany samochód zobowiązaną do dostarczenia go do wskazanego urzędu celnego była spółka "A", a nie jej pracownik - kierowca wykonujący bezpośrednio przewóz. Upoważnienie z [...] wystawione przez nieustaloną osobę (M. S. okazał się osoba fikcyjną ) nie wskazywało imiennie J. B. jako osoby upoważnionej do działania w imieniu tej osoby, a mówiło jedynie o pracowniku firmy "A". Było to więc faktycznie upoważnienie dla spółki, która przyjęła zlecenie od klienta (bez sprawdzenia prawdziwości danych zawartych w upoważnieniu ). Z kolei upoważnienie udzielone przez spółkę J. B. w dniu [...] nie dotyczyło żadnego konkretnego transportu, zwłaszcza objętego decyzją z [...] lecz było to ogólne upoważnienie wydane mu jako pracownikowi zatrudnionemu w charakterze kierowcy do wykonywania wskazanych w nim czynności - "załatwiania formalności celnych na granicach związanych z wykonywanym transportem przewozem samochodów". Był on więc upoważniony do działania w imieniu i na rzecz spółki "A", a nie jej zleceniodawców. Organy celne zinterpretowały je w inny sposób, aby być w zgodzie z art.33 kpa w związku z art. 118 ustawy z dnia 28.12.1989 r. - Prawa celnego - Dz. U. Nr 75, poz. 445 ze zm. ( por. uzasadnienie decyzji z 1.06.2004 r., str. 4 ). Oznacza to, że spółka "A" była osobą przewożącą towar celny w rozumieniu art. 42 Prawa celnego. J. B. podpisując postanowienie Nr [...] o przekazaniu sprawy w rubryce "zobowiązania strony" podpisał je jako pracownik spółki "A", działając z jej upoważnienia, a nie we własnym imieniu, czy też w imieniu nieustalonego zleceniodawcy. W decyzji z [...] organ celny przyznaje, że J. B. był tylko pracownikiem i wszystkie czynności związane ze zleconym spółce transportem wykonywał w imieniu swojego pracodawcy, który zyskiwał status przewoźnika. Niekonsekwentne jest w tej sytuacji przyjęcie przez organ celny, że to ten konkretny pracownik, a nie sam przewoźnik zobowiązany był do dostarczenia towaru do wskazanego w postanowieniu urzędu celnego, a przyjęta konstrukcja o rozdzieleniu obowiązków pracowniczych od obowiązków publicznoprawnych jakie ciążyły na J. B. jest sztuczna. Reasumując organy celne błędnie uznały, że to skarżący był osobą przewożącą towar, zobowiązaną go dostarczyć do urzędu celnego wskazanego w dokumencie przekazowym, o której mowa w art. 42 Prawa celnego, jak również w rezultacie nie prawidłowo wskazały na przepis art. 48 Prawa celnego, jako dodatkową podstawę odpowiedzialności skarżącego. Przepis art. 48 Prawa celnego zawiera definicję osoby fizycznej dokonującej obrotu towarowego z zagranicą i stanowi on uzupełnienie art. 2 ust. 6 Prawa celnego, który obejmuje osoby fizyczne, osoby prawne i podmioty nie posiadające osobowości prawnej, stanowiąc że osoby te są uważane za dokonujące obrotu towarowego z zagranicą jeśli czynią to we własnym imieniu i na własny rachunek. Uzupełnienie definicji zawarte w art. 48 powoduje, że osoba fizyczna władająca towarem podczas kontroli celnej jest uważana za podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą, chyba że wykaże odpowiednimi dokumentami, że obrotu tymi towarami dokonuje inny podmiot. Ta sytuacja nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż J. B. działał w imieniu i na rzecz spółki "A", a ta spółka realizowała zlecenie dla nieustalonego odbiorcy i to spółka władała towarem. Ponieważ zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...]nie uwzględniają powyższych okoliczności należało je uchylić, a organy celne przy ponownym rozpoznaniu sprawy będą zobowiązane powtórnie ocenić wskazaną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 7.07 1993 r., uznającą, że J. B. jest tą stroną postępowania, do której winna być skierowana decyzja z [...].

Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. c/ , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).

/-/M. Bejgerowska /-/B. Koś /-/M. Kosewska

za nieobecnego

sędziego/ -/ B. Koś

JM