Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1070/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na rzecz adwokat A. U. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu W. D. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w S. .

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem E. D. , która wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Organ pierwszej instancji orzekł o wymeldowaniu wymienionego z pobytu stałego w spornym lokalu uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, iż został spełniony warunek konieczny do wymeldowania, określony w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Wobec tego, iż zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy był niewystarczający aby jednoznacznie stwierdzić, czy W. D. opuścił miejsce stałego zamieszkania, organ odwoławczy zlecił Prezydentowi Miasta S. przeprowadzenie postępowania uzupełniającego.

W dniu 26 sierpnia 2009 r. W. D. wniósł do Wojewody [...]wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia się przed Sądem Rejonowym w S. sprawy z jego powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił zawieszenia postępowania o wymeldowanie W. D. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w S. Na skutek wniesionego przez W. D. zażalenia , Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody. Na postanowienie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1998/09, umorzył postępowanie sądowe.

Z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania decyzji przez organ pierwszej instancji Wojewoda [...] wystąpił do Prezydenta Miasta S. o uzupełnienie materiału dowodowego.

W wyniku analizy akt postępowania organu pierwszej instancji oraz postępowania uzupełniającego, Wojewoda [...] stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie potwierdza, że W. D. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący od dnia 17 sierpnia 2010 r. przebywa w Zakładzie Karnym w S.

Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż do chwili aresztowania przebywał on w miejscu stałego zameldowania. Z uwagi natomiast na fakt, iż była żona E. D. utrudniała mu zamieszkiwanie w przedmiotowym budynku (wymieniła zamki w drzwiach), skarżący wystąpił do sądu z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w S. I Wydział Cywilny oddalił powództwo W. D. W wyniku złożonej apelacji, Sąd Okręgowy w S. [....] Wydział Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] marca 2010 r. przywrócił skarżącemu posiadanie budynku przy ul. [...] w S. Z uwagi na fakt, iż pomimo wezwania skarżącego, E. D. nie chciała mu udostępnić kluczy do przedmiotowego mieszkania, w dniu 21 czerwca 2010 r. w obecności funkcjonariuszy policji skarżący dokonał wymiany zamków w drzwiach przedmiotowego lokalu. W. D. oświadczył, iż po odbyciu kary pozbawienia wolności zamierza powrócić do miejsca stałego zameldowania.

Wojewoda [...] wskazał, iż z oświadczeń E. D. wynika, że W. D. nie mieszka w spornym budynku od około 3 lat. Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r. rozwiązano przez rozwód związek małżeński E. D. i W. D. W wyjaśnieniach złożonych w dniu 29 stycznia 2009 r. E. D. wskazała, iż były mąż mieszka u swojej obecnej żony. E. D. zaprzeczyła, żeby skarżący przed jego aresztowaniem i osadzeniem w zakładzie karnym mieszkał w budynku przy ul. [...] w S. Wskazała, iż skarżący nie zamieszkuje w spornym budynku od około 3 lat, próbuje jedynie stworzyć pozory zamieszkania na potrzeby toczącego się postępowania.

Organ odwoławczy podniósł, iż fakt niezamieszkiwania przez W. D. w miejscu stałego zameldowania od około 3 lat potwierdzają również zeznania świadków. Według wyjaśnień złożonych przez D. D., skarżący w okresie letnim często widywany jest na terenie posesji przy ul. [...] , jednak nie może on potwierdzić, czy skarżący tam zamieszkuje. Z kolei świadek H. P. podała, że ostatni raz widziała W. D. na terenie przedmiotowej posesji w okresie letnim 2010 r. Według oświadczeń wymienionej, skarżący nie nocował w spornym lokalu. Według natomiast zeznać kolejnego świadka- A. C., od powrotu z wakacji, tj. od sierpnia 2010 r. do chwili obecnej nie widziała aby skarżący zamieszkiwał w budynku przy ul. [...]. Wymieniona oświadczyła, że ostatni raz widziała W. D. pomieszkującego w przedmiotowym budynku około 3 lat temu.

Wojewoda [...] wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 10 stycznia 2011 r. oględzin spornego mieszkania stwierdzono, że w przedmiotowym lokalu brak było przedmiotów świadczących o zamieszkiwaniu ludzi w spornym lokalu (mieszkanie było wyziębione, w budynku brak było wody oraz gazu). Obecna podczas kontroli E. D. zeznała, iż na przedmiotowej posesji bywa średnio dwa razy w tygodniu, dlatego też może z całą stanowczością stwierdzić, że wszystkie męskie ubrania znajdujące się w dniu kontroli w mieszkaniu, zostały wniesione do budynku w ostatnich dniach przed kontrolą. E. D. zaznaczyła, iż dzień przed kontrolą meldunkową była w spornym lokalu i nie widziała wówczas przedmiotów należących do jej byłego męża, co oznacza, iż zostały one wniesione bezpośrednio przed kontrolą. Ponadto dodała, iż ubrania te są starymi ubraniami W. D. sprzed 15-20 lat. Oświadczyła, iż były mąż jest w posiadaniu kluczy do mieszkania, klucze posiada również jego ojciec.

W aktach sprawy znajdują się także protokoły z przesłuchań córek W. D., z których wynika, iż skarżący nie zamieszkuje od 2006 r. w spornym budynku. Według zeznań P. D. ojciec przedmiotowy lokal opuścił dobrowolnie, zabierając z niego większość swoich rzeczy. Od 2008 r. W. D. mieszka ze swoją żoną przy ul. [...] w S., jego życie osobiste od około 3 lat przestało się koncentrować w budynku przy ul. [...] w S. Z kolei K. D. potwierdzając że przedmiotowy budynek od kilku lat jest niezamieszkiwany wyjaśniła, że ojciec nie zamieszkuje w nim od 2004 r. Również pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzili, że W. D. nie zamieszkuje od 2008 r. w spornym budynku.

Wojewoda [...] stwierdził, iż z pisma Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia 27 grudnia 2010 r. wynika, że w budynku przy ul. [...] w S. na przełomie lipca i sierpnia 2010 r. nie odnotowano żadnej interwencji. Wskazano, iż zatrzymanie skarżącego nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2010 r. w budynku Komendy Miejskiej Policji w S. Osoba poszukiwana zgłosiła się tam sama i została przekazana do Zakładu Karnego w S.

Wojewoda [...] uznał, iz analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, iż W. D. opuścił sporny budynek i centrum swojego życia skoncentrował w innym miejscu. Fakt niezamieszkiwania skarżącego w spornym lokalu potwierdzają bowiem wyjaśnienia E. D. , zeznania świadków, szczególnie córek skarżącego. Organ odwoławczy odmówił natomiast mocy dowodowej zeznaniom W. D. wskazując, iż w wielu miejscach są one niespójne i wzajemnie się wykluczają. Na potwierdzenie powyższego przywołano pismo Komendy Miejskiej w S. , z którego wynika, że w spornym budynku na przełomie lipca i sierpnia 2010 r. nie odnotowano żadnej interwencji. Z ustaleń organu wynika dodatkowo, iż w miesiącu czerwcu 2010 r. pod wskazanym adresem również nie były zgłaszane jakiekolwiek interwencje. Zdaniem organu powyższe okoliczności potwierdzają, że nieprawdziwe są zeznania W. D. wskazujące na fakt wymiany w czerwcu 2010 r., w obecności policji, zamków w drzwiach spornego budynku.

Zdaniem organu odwoławczego, o zamieszkiwaniu skarżącego w spornym budynku nie może również świadczyć okoliczność, iż skarżący przychodził do przedmiotowego budynku, bowiem nie przesądza to o fakcie, że mieszkanie to stanowi jego centrum spraw życiowych. Sporadyczne przebywanie w określonym lokalu, w ocenie organu, nie świadczy jeszcze o zamiarze stałego przebywania w nim, a jedynie korzystania z tego lokalu w razie konieczności. Ponadto wskazano, że przeprowadzone oględziny w spornym budynku potwierdziły, iż nie ma w nim grzejników, zdemontowany jest licznik gazu, brak jest wody. Mieszkanie jest wyziębione i sprawia wrażenie niezamieszkanego. W tych okolicznościach sprawy Wojewoda uznał, iż skarżący przychodząc do budynku przy ul. [...] w S. , przetrzymując w spornym lokalu rzeczy, miał na celu jedynie stworzyć pozory zamieszkania na potrzeby toczącego się postępowania. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda podkreślił, iż pozostawienie w lokalu rzeczy stanowiących własność danej osoby nie świadczy, że nie opuściła ona tego lokalu, bowiem opuszczenie miejsca pobytu stałego nie musi być połączone z opróżnieniem zajmowanego mieszkania.

Ponadto Wojewoda wskazał, iż założenie przez skarżącego nowej rodziny świadczy o tym, że nie będzie on przebywała w spornym budynku, stanowiącym własność jego byłej żony, utrzymywanie zatem meldunku W. D. w przedmiotowym mieszkaniu stanowiłoby fikcję meldunkową.

Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenie dla niniejszej sprawy pozostaje również fakt, iż obecnie skarżący przebywa w zakładzie karnym. Skarżący sam bowiem zgłosił się na komisariat policji celem odbycia kary, co potwierdza, iż nie został on zatrzymany w miejscu stałego zameldowania, tym samym nie można uznać, że opuszczenie przez niego spornego budynku nie miało charakteru dobrowolnego.

Wojewoda [...] dodatkowo zaznaczył, iż argument skarżącego zawarty w odwołaniu dotyczący czynienia nakładów pieniężnych na utrzymanie przedmiotowego budynku, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego, bowiem nie stanowi on przesłanki ustawowej, której spełnienie lub wykluczenie miałoby wpływ na wynik sprawy.

Na powyższą decyzję Wojewody [...]skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. D. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez niewłaściwą interpretację warunków w jakich podjął on decyzję o opuszczeniu spornego lokalu.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż jego nieobecność w przedmiotowym lokalu jest spowodowana utrudnieniami ze strony byłej żony, która wymieniła zamki w drzwiach, zakręciła wodę oraz odcięła gaz i prąd. Podjęte przez E. D. działania utrudniły skarżącemu przebywanie w spornym budynku, o czym informował on organy prowadzące postępowanie administracyjne. W ocenie skarżącego przy rozpoznawaniu sprawy organ pominął istotny dla sprawy fakt toczącego się przed Sądem Okręgowym w S. postępowania w sprawie przywrócenia naruszonego posiadania. W. D. wskazał na błędne działanie Wojewody [...], który pomimo posiadania wiedzy na temat toczącego się postępowania w sprawie, nie zawiesił toczącego się postępowania.

Skarżący zakwestionował również wiarygodność zeznań świadków, na okoliczność niezamieszkiwania przez niego w spornym budynku, na których orzekający organ oparł swoje rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego błędne są również ustalenia Wojewody [...], iż bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt przebywania przez skarżącego w zakładzie karnym oraz jego oświadczenia, iż po odbyciu kary pozbawienia wolności zamierza on wrócić do miejsca stałego zameldowania. Zdaniem skarżącego nieprawdziwe są także ustalenia Wojewody, kwestionujące wiarygodność jego zeznań na temat interwencji policji w spornym budynku w miesiącu czerwcu 2010 r. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organu odwoławczego wskazującą, iż sporny lokal nie stanowi ośrodka jego spraw życiowych. Podkreślił, iż nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż jako osoba poważnie chora, zmuszony jest do częstych wyjazdów na badania onkologiczne i neurologiczne.

W świetle powyższych okoliczności, w ocenie skarżącego, twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji o dobrowolności opuszczenia spornego lokalu wydają się być nieuzasadnione i bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Działający w imieniu skarżącego pełnomocnik ustanowiony z urzędu w piśmie procesowym z dnia 21 października 2011 r. podtrzymując wniesioną przez W. D. skargę dodatkowo wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

- art. 28 Koa poprzez błędne ustalenie, iż E. D. jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania,

- art. 7, 77 i 107 Kpa poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz art. 10 Kpa poprzez niezawiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego przez organ II instancji,

- art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgłoszenie się skarżącego na komisariat policji w celu odbycia kary pozbawienia wolności stanowi dobrowolne opuszczenie lokalu, wynikające z woli skarżącego.

W dniu 25 października 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe uczestnika postępowania- E. D. , która wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż zarzuty stawiane przez skarżącego rozstrzygnięciu Wojewody [...]z dnia [...] maja 2011 r. są czystą polemiką z jego treścią, nie popartą żadnymi argumentami, które wskazywałyby na jego wadliwość. Zdaniem E. D. , przeprowadzone przez organ odwoławczy dodatkowe czynności wyjaśniające potwierdziły wcześniejsze ustalenia, dokonane przez organ pierwszej instancji, tj. fakt, iż W. D. co najmniej 3 lata wstecz opuścił dobrowolnie dotychczasowe miejsce swojego zameldowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Wojewody [...]z dnia [...] maja 2010 r. nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną decyzji o wymeldowaniu skarżącego z budynku przy ul. [...] w S. stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji). Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Orzeczenie o wymeldowaniu w trybie administracyjnym wymaga zatem ustalenia, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - stałe przebywanie oznacza skoncentrowanie w danym miejscu swoich interesów osobistych i majątkowych, a więc ulokowanie w nim swego centrum życiowego (zob. wyrok z dnia 6.12.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1890/06; wyrok z dnia 20.03.2008r., sygn. akt II SA/Bd 64/08).

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest także pogląd, w świetle którego - miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmując wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (zob. wyrok z dnia 6.12.2007r., sygn. akt III SA/Gd 281/07; wyrok z dnia 12.03.2008., sygn. akt VIII SA/Wa 600/07).

O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można natomiast mówić, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe. Należy przy tym mieć na uwadze, iż spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały, a nie wynika z bezprawnych działań lub zachowań innych osób (zob. wyrok z dnia 5.06.2008r., sygn. akt n OSK 626/07; wyrok z dnia 7.10.2008r., sygn. akt n SA/Bd 569/08).

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, pozwolił orzekającym w sprawie organom na stwierdzenie, że skarżący nie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w S. od około 3 lat. Opuścił go dobrowolnie i opuszczenie to ma charakter trwały. Potwierdzają to przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zeznania E. D. (byłej żony skarżącego), P. D. i K. D. (córek skarżącego), mieszkających po sąsiedzku świadków D. D. , A. C., H..P.

Fakt niezamieszkiwania skarżącego w budynku przy ul. [...] w S. potwierdził również w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt [...] z powództwa W. D. przeciwko E. D. o przywrócenie posiadania. Sąd ten stwierdził, iż mimo niezamieszkiwania w przedmiotowym budynku, W. D. cały czas dysponował pilotem do bramy i kluczami do drzwi wejściowych do budynku przy ul. [...] i od czasu do czasu pojawiał się w nim. Potwierdził te ustalenia faktyczne również Sąd Okręgowy w S. w sprawie sygn. akt [...] w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzając, iż "fakt pozostawania przedmiotowego budynku mieszkalnego w posiadaniu powoda jest w niniejszej sprawie okolicznością oczywistą. Powód nie mieszkał w tym budynku, ale miał do niego ograniczony dostęp, i z tego dostępu wielokrotnie korzystał, posługując się własnymi kluczami do drzwi wejściowych i pilotem do bramy wjazdowej".

Wobec powyższego należy uznać, że fakt przywrócenia skarżącemu posiadania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S. , poprzez nakazanie E. D. wydania kompletu kluczy do drzwi wejściowych tego budynku i umożliwienie swobodnego wchodzenia na posesje przez bramę wjazdową nie stoi w sprzeczności z zaskarżoną decyzją utrzymującą w mocy decyzję orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca jego stałego zameldowania. Zakres naruszonego posiadania ustalony przez Sąd Rejonowy w S. i potwierdzony przez Sąd Okręgowy w S., nie wskazuje na zamieszkiwanie skarżącego w budynku przy ul. [...] w S.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego wskazał, że po wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] marca 2010 r. przywracającym mu posiadanie budynku przy ul. [...] w S. , skoro E. D. nie wykonała go dobrowolnie, sam wykonał ten wyrok wchodząc na posesję i nie ma istotnego znaczenia w sprawie czy odbyło się to z asystą, czy bez asysty policji. Skarżący był widywany latem 2010 r., przed 17 sierpnia 2010 r., na terenie posesji przy ul. [...] w S. Potwierdzają to zeznania świadka H. P., która widziała jak skarżący przyjeżdża na posesję rowerem z małym chłopczykiem. Nie nocował tam, jedynie chodził po posesji i następnie odjeżdżał. Dowodzi to, że skarżący również po przywróceniu posiadania nie zamieszkał w przedmiotowym budynku, a jedynie przychodził na posesję, co nie wiąże się ze stałym zamieszkaniem.

Odnoszą się do zarzutów pełnomocnika skarżącego podniesionych w piśmie procesowym z dnia 21 października 2011 r., należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku zaprezentowanemu w tym piśmie, E. D. , jako właścicielka zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości przy ul. [...] w S. ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o wymeldowanie skarżącego z tego budynku. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych postępowanie to zostało wszczęte na jej wniosek.

W ocenie Sądu, organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w związku z czym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 7, 77, 107 k.p.a.

W. D. w dniu 17 sierpnia 2010 r. stawił się w Komendzie Miejskiej Policji w S. celem odbycia kary pozbawienia wolności. W dniu 18 sierpnia 2010 r. W. D. udzielił żonie J. M. pełnomocnictwa do prowadzenia w jego imieniu wszelkich spraw przed organami administracji publicznej. Pełnomocnictwo zostało złożone do akt administracyjnych w sprawie o wymeldowanie skarżącego z budynku przy ul. [...] w S. . Jednocześnie J. M. zwróciła się z prośba o przekazywanie wszelkiej korespondencji w sprawie wymeldowania męża na adres ul. [...] w S. . Pełnomocnik skarżącego była powiadamiana przez organ II instancji o dowodach przeprowadzanych przez ten organ. Natomiast fakt niezawiadomienia przez organ odwoławczy skarżącego o możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego niewątpliwie jest naruszeniem zasad prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, jednakże podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSk 1311/09, Lex nr 694345). W sprawie, w ocenie Sądu, nie zostało wykazane, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

W zaskarżonej decyzji organ jedynie stwierdził, że skarżący nie został zatrzymany w miejscu stałego zameldowania w związku z koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności, tym samym nie można uznać, że opuszczenie przez niego budynku przy ul. [...] w S. nie miało charakteru dobrowolnego. Wobec powyższego, zarzut skarżącego naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgłoszenie się skarżącego na komisariat policji w celu odbycia kary pozbawienia wolności stanowi dobrowolne opuszczenie lokalu, wynikające z woli skarżącego jest nadinterpretacją wyżej przytoczonego stanowiska organu.

Z tych względów Sąd oceniając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.