Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 163/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] września 2018 r., która nałożono J. B. (dalej "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych.

Jako postawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej k.p.a.), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.- dalej p.r.d.), art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm. - dalej u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dalej "rozporządzenie o warunkach technicznych".

Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym, jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz dopuszczalnej masy całkowitej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2018 r. w [...] na ul. [...] (droga gminna - 8 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan A.B. ( dalej "kierowca"), który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie z [...] do [...] z ładunkiem węgla typu miał (ładunek podzielny) w imieniu Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe J. B. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z [...] czerwca 2018 r. podpisanym przez kierowcę. Kierowca do protokołu kontroli oświadczył, że nie zgadza się z nałożoną karą za brak zezwolenia kat. VII.

W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono (po odjęciu błędu 2%):

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,2 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę),

- przekroczenie o 3,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 40 %),

- rzeczywista masa całkowita 40,8 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzją z [...] września 2017 r. WITD nałożył na Skarżącego, jako przewoźnika, karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych, jak za brak zezwolenia kategorii VII.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie m.in. art. 7, art. 77 k.p.a. przez określenie miejsca zatrzymania pojazdu, które w opinii Skarżącego było drogą krajową nr 10 o dopuszczalnym nacisku na pojedynczej osi do 11,5 t, jak również nie wyznaczenie rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu i określenie wyłącznie sumy nacisków jego osi. Zdaniem strony z treści instrukcji obsługi wag wynika, że wagi SAW 10C III służą tylko do ważenia kołowego i osiowego, a zatem nie można nimi wyznaczać masy całkowitej pojazdu. Wątpliwości strony budzi kwestia głębokości wnęk, w którym umieszczono wagi.

GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, czym jest pojazd nienormatywny w świetle zawartej w art. 2 ust. 35a p.r.d. definicji oraz wyjaśnił, że stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d. ruch takiego pojazdu - nienormatywnego, jest dozwolony wyłącznie pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w takim zezwoleniu. Natomiast stosownie do art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Organ wskazał, że § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stanowi, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, zaś wyjątki nie mają w tej sprawie zastosowania

GITD stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] marca 2018 r.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te legitymowały się w dniu kontroli ważną deklaracją zgodności CE z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802), została ustalona zgodnie z zapisami pkt. 8.3 normy PN-EN 45501:2015 Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych.

Jednostka notyfikowana [...] nr [...] przeprowadziła procedurę zatwierdzenia typu i w dniu [...] lutego 2017 r. wystawiła certyfikat zatwierdzenia typu WE. Jednostka notyfikowana nr [...] przy OUM w P. przeprowadziła procedurę oceny zgodności i wydała certyfikaty zgodności nr [...] i [...]. Data wystawienia deklaracji to [...] marca 2018 r.

Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniu strony, pojazd członowy został zatrzymany na ul. [...] w [...] na odcinku drogi gminnej tj. drogi o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t.

Odnosząc się do argumentacji Skarżącego odnośnie procedury ważenia, GITD wskazał, że jak wynika z pkt 1.1 instrukcji obsługi wag SAW seria III (która dotyczy wag SAW 10C III), jest to przenośna waga do statycznego ważenia kołowego i osiowego (Static Axle Weigher (SAW)) Serii III i jest kompaktowym i lekkim urządzeniem ważącym kołowo i osiowo. Pkt 1.2 tiret I i III instrukcji wag SAW seria III, dotyczy informacji o instrukcji (cel, zakres, opis dokumentu, powiązane materiały referencyjne, dane kontaktowe, skróty terminy i definicje) i przygotowanie wagi do pierwszego użycia. Zgodnie z pkt 1.4.2 ww. instrukcji wag SAW seria III, masa brutto to całkowite obciążenie osi ustalone w pojedynczym ważeniu lub suma wyników ważenia poszczególnych, pojedynczych osi, wykonanych kolejno dla danego pojazdu. W pkt 6 instrukcji - istotne aspekty dotyczące ustawienia wag, przykładowe konfiguracje wag SAW wskazano, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć Masę Całkowitą Pojazdu (Masa Brutto), a zatem producent wprost dopuścił możliwość wyznaczenia rzeczywistej masy pojazdu poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi.

Zgodnie z pkt 2.1.1.1 świadectwa aprobaty typu nr [...], dotyczącego wag SAW serii III, 2 urządzenia ważące SAW ... III tego samego typu można połączyć razem w celu ważenia osiowego, wykorzystując kabel połączeniowy. W tym trybie pracy, po lewej stronie wyświetlacza pojawia się litera "A". Dwie połączone ze sobą wagi działają jak jedno urządzenie ważące. Automatycznie podwojona zostanie działka wagi i maksymalny ciężar. Suma wyników ważenia poszczególnych osi może być wykorzystana do obliczania masy całkowitej pojazdu.

Zgodnie z pkt 6.1 i pkt 6.2 ww. instrukcji wagę SAW można używać na drodze o każdej nawierzchni, wystarczająco poziomej i wolnej od nieregularności, bez konieczności stosowania specjalnych środków dodatkowych.

Aby zapewnić stabilność wagi podczas ważenia oraz w celu zminimalizowania ryzyka uszkodzenia wagi:

- nierówne powierzchnie drogi powinny zapewniać prześwit minimum 5 mm pod płytą wagi. Prześwit mniejszy niż 5mm może prowadzić do zaniżonych wyników pomiaru nacisku koła;

- z powierzchni należy usunąć wszelkie kamienie lub inne zanieczyszczenia.

Miejsca o nachyleniu przekraczającym 2% są nieodpowiednie do wykonywania ważenia.

Miejsce, gdzie przeprowadzono pomiary legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 24 marca 2018 r. Jak wynika z treści protokołu spadek podłużny wynosił 0,10 % - 0,41 %, a spadek poprzeczny 0,10 % - 1,15 %, w związku z czym miejsce to spełniało wymagania dla zastosowania wag SAW 10 CIII. Ponadto zawarta w pkt 6.2.1.1 tabela przedstawia stopień błędu pomiaru spowodowanego nachyleniem wzdłużnym dla najgorszego przypadku dla przykładu 2-osiowego pojazdu przy założeniu:

- wysokości środka ciężkości 2,5 m (niekorzystnie wysoko),

- średniego rozstawu kół osi 1,6 m,

- rozstawie osi 3 m (niekorzystnie krótki).

W tabeli znajdują się zarówno wartości tolerancji wyrażone w "-", a więc gdy należy odjąć daną wartość, jak i wartości "+" a więc dotyczącej dodania wartości procentowej do wyniku pomiaru, jednak co warto zaznaczyć, stosowana przez organ tolerancja w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę jest wyższa niż wartość zawarta w tabeli, przy zachowaniu wymogu nie przekroczenia spadku podłużnego 1 %, a spadku poprzecznego 2 %.

Ponadto, jak wynika z pkt 6.3.1 ustawienia wag zaprezentowane w tabeli to jedynie przykładowe konfiguracje stanowiska ważenia, a nie jedynie dopuszczalne. Z opisu wynika, ze wagi SAW III mogą być stosowane oddzielnie, w parach i/lub w grupach w celu pomiaru obciążenia, nacisku koła, nacisku osi, nacisku zespołu osi, lub masy całkowitej wieloosiowej samochodów ciężarowych podczas jednej procedury ważenia.

Zdaniem organu instrukcja obsługi wag SAW Seria III zezwala na wyznaczanie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, poprzez sumowanie wyników ważeń poszczególnych (pojedynczych) osi. Podczas kontroli pomiary przeprowadzono zgodnie z zapisami instrukcji użytkowania zastosowanych wag, za pomocą dwóch połączonych wag, a zatem cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wyniki są w pełni wiarygodne.

Natomiast odnośnie głębokości wnęki w której umieszczono wagi, to należy zauważyć, że jak wynika z opisu stwierdzonego naruszenia stanowiącego załącznik do protokołu kontroli, punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag, a zatem w trakcie wykonywania pomiarów wagi znajdowały się na wysokości powierzchni jezdni w strefie ważenia. Strefa ważenia, w tym w szczególności zagłębienia na wagi nie zawierała żadnych zanieczyszczeń mogących wpływać na wyniki pomiarów. Odczytów wskazań wag dokonano wspólnie z kierującym, a w trakcie odczytów nie występowały wahania wskazań. Kontrolowany podpisał opis stwierdzonego naruszenia, do protokołu kontroli natomiast wniósł uwagę, która nie zawierała zarzutu niedostosowania głębokości wnęki do wysokości użytych wag. Kierowca natomiast oświadczył, że: "Nie zgadzam się z nałożoną karą za brak zezwolenia kat. VII. Ważenie zostało zrobione niepoprawnie i właściciel odniesie się do tego w późniejszym czasie w stosownym piśmie". Kierowca również nie zgłosił uwagi, że głębokość wnęki była niedostosowana do użytych wag, a wręcz przeciwnie, podpisał opis stwierdzonego naruszenia, że głębokość wnęk była dostosowana do użytych wag.

W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do przeprowadzania dodatkowego postępowania, w tym oględzin, skoro wnęki w których umieszczono wagi były dostosowane do wysokości wag, co wynika z materiału dowodowego sporządzonego podczas kontroli.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Jak wynika z treści przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy z dnia [...] czerwca 2018 r., pojazd po załadunku nie był ważony, kierowca nie miał wiedzy, świadomości ile waży pojazd, a pomimo to strona jako podmiot wykonujący przejazd zdecydowała się na przejazd drogą publiczną.

Strona przed rozpoczęciem przejazdu drogowego nie podjęła czynności celem weryfikacji parametrów pojazdu, celem ustalenia, czy pojazd jest normatywny. Nie podejmując żadnych aktów należytej staranności wykonywała przejazd drogowy, nie mając żadnych podstaw, aby być przekonanym, że pojazd jest normatywny.

W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy świadczy, że strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz miała wpływ na powstanie naruszenia.

Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności. To podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu.

Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił:

I. naruszenie art. 7 art. 8 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o część zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne odrzucenie dowodu korzystnego dla strony skarżącej, jak również naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez odrzucenie treści dokumentu urzędowego tj. protokołu kontroli podpisanego przez pracownika organu I instancji potwierdzającego zastosowanie w dniu kontroli pomostu pomiarowego, pomimo braku akceptacji dla takiego sposobu pomiarów ze strony producenta wag SA W 10C/III,

II. naruszenie art. 7 oraz 77 §1 k.p.a. poprzez niewyznaczenie rzeczywistej masy całkowitej poddanego kontroli pojazdu i określenie wyłącznie sumy nacisków jego osi, co z kolei doprowadziło do niepewności w zakresie zastosowania przepisu uchylającego odpowiedzialność skarżącego na gruncie niniejszej sprawy, tj. art. 140 aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

III. naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wynikach pomiarów dokonanych wagami SAW 10C/III. użytymi niezgodnie z postanowieniami instrukcji producenta oraz niezgodnie z postanowieniami dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych przyrządów, co miało wpływ na wynik pomiarów i obraża zasadę prawdy obiektywnej, a także naruszenie art. 78 §1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania.

IV. naruszenie przepisu materialnego zapisanego pod Ip. 7 tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, że będący przedmiotem kontroli pojazd, wypełnia parametry odpowiednie dla zezwolenia kategorii VII,

V. naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się uznaniem strony skarżącej, za podmiot wykonujący przejazd.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały szczegółowo omówione.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2018 r. stwierdzono naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego, jak również przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

W sprawie karę za przejazd pojazdu nienormatywnego nałożono na Skarżącego, jako przewoźnika czyli podmiot, o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Podmiot taki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drogach publicznych.

Z treści skargi wynika, że Skarżący kwestionuje wszystkie okoliczności dotyczące przeprowadzonej kontroli i zastosowanej procedury ważenia, począwszy od rodzaju drogi, na której doszło do zatrzymania pojazdu, skończywszy na samym ważeniu oraz miejscu tego ważenia.

Jednocześnie należy zauważyć, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono (po odjęciu błędu 2%):

- nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,2 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę),

- przekroczenie o 3,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 40 %),

- rzeczywista masa całkowita 40,8 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2 %),

Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie bowiem Skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia przepisów wymienionych w skardze.

Po pierwsze, w ocenie Sądu, nie można podzielić, podnoszonych w skardze ex post, zarzutów odnośnie prawidłowości procedury ważenia. W ocenie Sądu, podstawowe znaczenie mają bowiem ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli i opisane w protokole kontroli. Zasadniczo jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475). Zatem to protokół kontroli jest wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdu.

Ponadto z akt sprawy wynika, że kierowca był pouczony lecz nie wnosił żadnych konkretnych uwag do procedury ważenia.

W tym stanie rzeczy nie można podważać wiarygodności samego protokołu kontroli, skoro podczas tej kontroli, pomimo stosownych pouczeń zawartych w jego treści, żadne szczegółow uwagi nie zostały zgłoszone przez kierowcę.

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo wyczerpująco wyjaśnił procedurę ważenia dotyczącą zastosowanych wag elektronicznych osiowo/kołowych. Zgodnie z pkt 2.1.3.2. instrukcji obsługi wag w trakcie ważenia możliwe jest uzyskanie m. in. danych dotyczących: obciążenia kołowego, obciążenia osiowego, obciążenia wieloosiowego i masy brutto.

Opisane zostały zarówno przepisy instrukcji obsługi wag SAW10C/III, jak też sposób ich użycia. Jednocześnie należy podkreślić, że zostało wyjaśnione, że wskazane w protokole kontroli połączenie wag za pomocą pomostu pomiarowego było oczywistą omyłką pisarską (strona 9 decyzji WITD). Ponadto, jak wskazał organ I instancji zgodnie z instrukcją obsługi w punkcie 6.3.1. zawarto informację dotyczącą wyznaczenia masy całkowitej, która mówi, że "sumując wynika ważenia poszczególnych osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu ( masa brutto)". WITD wyjaśnił też, że legalizowane stanowisko do ważenia pojazdów w [...] jest wyposażone we wnękę dostosowaną do wag SAW 10C/III w związku z czym wszystkie osie kontrolowanego pojazdu znajdowały sie na tym samym poziomie.

W tym stanie rzeczy niniejszej sprawie zachodziła podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, gdyż naciski osi pojazdu przekraczały dopuszczalne wartości o ponad 20%.

Podkreślenia wymaga, że procedura ważenia odbyła się za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Zarówno miejsce ważenia, jak i użyte wagi SAW 10C/III o numerach wskazanych w protokole kontroli legitymowały się odpowiednimi dokumentami. Dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Zdaniem Sądu z materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Warto w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II GSK 2301/11 z dnia 5 marca 2013 r. (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że "skoro użyta do ważenia waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne i używana była zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia" (por. tez wyrok NSA z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2766/14). W konsekwencji zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i wynika z niepodważonego protokołu kontroli.

W orzecznictwie nie budzi też wątpliwości, że w świetle powołanych przepisów kara może być zawsze nałożona na podmiot wykonujący przewóz (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 491/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizował przewóz. Dodatkowo taka sama kara, niezależnie od odpowiedzialności przewoźnika, może zostać nałożona na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, w tym załadowcę, w sytuacjach opisanych w pkt 2 ust. 3 art. 140 aa p.r.d., tj. jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. W judykaturze wyrażany jest pogląd, który należy podzielić, że wymienione podmioty ponoszą odpowiedzialność na nieco innych podstawach: przewoźnik (podmiot wykonujący przejazd) ponosi odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym, a nadawca, załadowca lub spedytor ładunku ponoszą odpowiedzialność za wpływ lub godzenie się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu (zob. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II GSK 764/10, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy, że omawiane przepisy ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, organ ma obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przejazd.

Reasumując, w świetle powyższego, uznać należy, że procedura ważenia odbyła się za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Z materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i wynika z niepodważonego protokołu kontroli.

Dlatego też w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, (który Sąd przyjmuje za podstawę swojego wyrokowania), jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczoną na ten temat argumentację uznano za wyczerpującą. W konsekwencji zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.