Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 160/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Referent stażysta Marta Sacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 5 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. S. (zwaną dalej również skarżącą lub stroną) jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 5 lutego 2018 r., nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza Krapkowic z dnia 7 grudnia 2017 r., nr [...], oraz orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 3 lipca 2017 r. J. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Burmistrza Krapkowic o wymeldowanie B. S. z miejsca stałego zameldowania. Wyjaśnił, że jest właścicielem domu znajdującego się w [...] przy ul. [...], a małżonkowie B. i M. S. zamieszkiwali w nim od 1984 r. do około 2012 r., na podstawie umowy bezpłatnego użyczenia.

Po wszczęciu postępowania administracyjnego i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz Krapkowic decyzją z dnia 7 grudnia 2017 r. - działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej K.p.a. - odmówił wymeldowania B. S. z miejsca stałego pobytu. W ustaleniach stanu faktycznego odnotował, że wnioskujący o wymeldowanie wskazał, iż od 5 lat prawdopodobnym miejscem przebywania B. i M. S. jest adres: [...][...], ul. [...], gdzie ww. małżonkowie zamieszkują i prowadzą działalność gospodarczą ([...]). Natomiast pełnomocnik B. i M. S. oświadczył, że jego mandanci zamieszkują w miejscu stałego zameldowania, gdzie znajduje się ich centrum życiowe. Przesłuchani zaś świadkowie zeznali, że od pewnego czasu nie widzieli małżonków S., jeden ze świadków stwierdził, że latem ich syn kosił trawę, a w okresie zimowym widział od czasu do czasu zapalone światło. Z kolei B. S. oświadczyła, że wraz z mężem przebywa w [...] w czasie wolnym - raz na tydzień lub co dwa tygodnie. Dodała, że jada posiłki, nocuje oraz przyjmuje korespondencję w [...]. Sołtys [...] stwierdził, że nie orientuje się, czy małżonkowie S. opuścili przedmiotowy dom, a przesłuchana w charakterze świadka K. L. - pracownica kancelarii należącej do pełnomocnika wnioskodawcy, która była w domu w [...], zeznała, że sprawia on wrażenie opuszczonego, wyczuwa się w nim zapach stęchlizny. W trakcie oględzin obiektu pracownicy organu odnieśli zgoła odmienne wrażenie i stwierdzili, że budynek wygląda na zamieszkały, jest umeblowany, a szafy są zapełnione ubraniami, oprócz szaf należących do dzieci. Na podstawie ww. dowodów organ pierwszej instancji przyjął, że brak jest przesłanek dobrowolności i trwałości opuszczenia przez małżonków S. przedmiotowego budynku mieszkalnego, co skutkowało koniecznością odmowy wymeldowania B. S. z miejsca pobytu stałego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. S., nadal reprezentowany przez pełnomocnika. Zarzucił, że organ naruszył przepisy procesowe, a to art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., przez ocenę dowodów niezgodnie z zasadami logiki, brak wskazania dowodów uznanych za wiarygodne, bezzasadne pominięcie dowodu w postaci notatki służbowej oraz zdjęć wykonanych przez K. L.; a także naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy przez jego błędne zastosowanie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 lutego 2018 r. Wojewoda Opolski uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o wymeldowaniu B. S. Przede wszystkim wyjaśnił, że wymeldowanie na podstawie art. 35 ustawy uzależnione jest od stwierdzenia, czy nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, a jego opuszczenie uznać należy za dobrowolne i trwałe. Powyższą okoliczność potwierdzają dowody zgromadzone w sprawie, w tym: pismo Z. T. - Komendanta Straży Miejskiej w [...] z dnia 28 sierpnia 2017 r., z którego wynika, że podczas kontroli meldunkowej uzyskano informację od sąsiadów (M. J. i R. K.), iż B. S. nie przebywa pod adresem zameldowania; protokół sporządzony w dniu 25 września 2017 r. na okoliczność przesłuchania B. S., w którym strona oświadczyła, że na co dzień nie przebywa w [...]; protokół przesłuchania w dniu 25 września 2017 r. i w dniu 16 października 2017 r. następujących świadków: R. K., M. J., Z. J. i R. W., którzy nie potwierdzili faktu stałego zamieszkiwania przez małżonków S. przy ul. [...] w [...]; protokół sporządzony w dniu 16 października 2017 r. na okoliczność przesłuchania świadka – K. L., która oświadczyła, że w dniu 25 września 2017 r. była w spornej nieruchomości i na podstawie własnych obserwacji stwierdziła, iż małżonkowie S. pod ww. adresem nie zamieszkują. Organ akcentował, że miejscu stałego pobytu danej osoby musi towarzyszyć przebywanie pod danym adresem, które polega na koncentrowaniu w tymże miejscu osobistych i majątkowych interesów danej osoby i oznacza w istocie realizację podstawowych funkcji życiowych, takich jak zamieszkiwanie, nocowanie, sporządzanie posiłków, wypoczywanie, przechowywanie rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania, przyjmowanie wizyt członków rodziny lub znajomych, utrzymywanie okazjonalnych kontaktów z sąsiadami, przyjmowanie i nadawanie korespondencji. Natomiast za pobyt stały nie może być uznany fakt przebywania w lokalu jedynie okazjonalnie. Dla utrzymania zameldowania nie jest też wystarczający sam zamiar zamieszkania w lokalu przyszłości czy pozostawienie rzeczy osobistych. Ponadto z akt sprawy nie wynika, by B. S. była zmuszona do opuszczenia miejsca pobytu stałego. W podsumowaniu Wojewoda uznał, że okoliczność nieprzebywania strony w [...] nie budzi wątpliwości. Zaznaczył, że ewidencja ludności nie rozstrzyga spraw życiowych i materialnych, dlatego nie są one przedmiotem decyzji, natomiast dalsze utrzymywanie zapisu zameldowania skarżącej na pobyt stały, niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym, byłoby nieprawidłowością. Ponadto stworzyłoby duże utrudnienie wszystkim organom administracji publicznej, sądom, prokuraturze i innym jednostkom państwowym oraz komunalnym występującym o udostępnienie danych osobowych ze zbiorów meldunkowych.

W skardze skierowanej do tut. Sądu B. S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Podniosła zarzut dokonania błędnych ustaleń faktycznych przez przyjęcie, że nie przebywa w lokalu objętym decyzją i że opuściła ten lokal, gdyż nie przebywa w nim codziennie, co dodatkowo ma świadczyć - wedle organu - o zamiarze opuszczenia spornego lokalu. Zgłosiła nadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy, poprzez przyjęcie, że przebywanie w lokalu w systemie co klika - kilkanaście dni spełnia przesłankę opuszczenia lokalu i zawiera zamiar jego opuszczenia. Zdaniem skarżącej, materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji potwierdza, że zajmuje budynek w [...], gdzie znajdują się należące do niej wyposażenie i rzeczy osobiste. Ponadto skarżąca wraz z mężem utrzymuje i ogrzewa dom, posiada do niego klucze, dba o całą posesję. Skarżąca wywodziła, że czasowe zamieszkiwanie nie może być utożsamiane z trwałym zerwaniem więzi z miejscem stałego zameldowania. Podkreśliła, że od samego początku wskazuje, iż pod przedmiotowym adresem znajduje się jej centrum życiowe, w którym zamierza przebywać. Natomiast fakt przebywania w obiekcie znajdującym się w miejscowości [...] związany jest wyłącznie z wykonywaniem przez stronę pracy zawodowej. Dlatego za nietrafny uznała argument Wojewody o okazjonalnym zamieszkiwaniu w domu w [...], a poza tym zauważyła, że analiza zeznań świadków dowodzi, iż posiadają oni w niniejszej sprawie jedynie "ułomną i wyrywkową wiedzę". Dalej skarżąca argumentowała, że w świetle art. 25 ust. 1 ustawy organ powinien był wziąć pod uwagę element woli, czyli zamiaru opuszczenia przez stronę danego lokalu. Natomiast w okolicznościach sprawy taka przesłanka nie wystąpiła.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski w całości podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2018 r. uczestnik postępowania J. S. domagał się oddalenia skargi, zaś w piśmie z dnia 5 czerwca 2018 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dodatkowo podniósł, że art. 35 ustawy zawiera jedynie przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, zaś przesłanki w postaci trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu wypracowane zostały przez orzecznictwo. Zgodził się z Wojewodą, że materiał dokumentacyjny sprawy potwierdził wystąpienie tych przesłanek. Wskazał na sprzeczność twierdzeń skarżącej, która raz podnosi, że nie ma możliwości codziennego powrotu do domu w [...], a drugim razem utrzymuje, że jej pobyt w tym domu nie jest okazjonalny. Podkreślił uczestnik postępowania, że skarżąca nie realizuje w przedmiotowym lokalu podstawowych funkcji życiowych, zaś dla utrzymania w nim zameldowania nie jest wystarczające samo twierdzenie, iż traktuje go za swoje centrum życiowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa przez organ odwoławczy.

Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że kontroli poddana została decyzja Wojewody Opolskiego uchylająca w całości decyzję Burmistrza Krapkowic z dnia 7 grudnia 2017 r. i orzekająca o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w [...] przy ul. [...].

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, nadal zwanej w skrócie "ustawą". Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W świetle powołanego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

W orzecznictwie sądowym, na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ukształtował się pogląd, że miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, ma tam urządzone centrum życiowe, tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy, przyjmuje wizyty (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1120/13, oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela i uznaje, że zachowuje on aktualność także na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Porównanie przepisów tej ustawy z przepisami ustawy poprzednio obowiązującej prowadzi do wniosku, że norma prawna zawierająca definicję pobytu stałego została przez ustawodawcę zachowana w dotychczasowym brzmieniu. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. stanowił bowiem, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

To samo dotyczy normy zawartej w art. 35 ustawy, określającej podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia o wymeldowaniu. Nadal podstawą wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią tego miejsca i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Z powyższych względów zachowują aktualność również poglądy orzecznictwa wyrażane na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Tym samym, badając zasadność wniosku o wymeldowanie, ustalenia wymaga, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego, przy czym - w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska - przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, o jakim mowa w komentowanym przepisie, nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Ma to ważne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu. Dla oceny zamiaru istotne jest z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby (por. wyroki NSA: z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 376/11; z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2313/10).

Zdaniem Sądu, analiza niniejszej sprawy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że organ administracji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy doszedł do prawidłowych wniosków. W kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca nie koncentruje swoich codziennych, życiowych interesów pod adresem, z którego została wymeldowana. Powyższe ustalenie pozostaje w zgodzie nie tylko z wyjaśnieniami większości przesłuchanych świadków, w tym sąsiadów domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...], tj. R. K., Z. J. i R. W., którzy nie potwierdzili faktu zamieszkiwania skarżącej pod ww. adresem, ale też z oświadczeniem uczestnika postępowania inicjującego to postępowanie, jak i oświadczeniem złożonym w dniu 25 września 2017 r. przez samą skarżącą. Z wyjaśnień skarżącej bezsprzecznie wynika, że wraz z mężem od około 2013 r. na co dzień przebywają w [...], gdzie prowadzą działalność gospodarczą, tj. [...]. Tam też skoncentrowali swoją aktywność życiową (nocują, spożywają posiłki, wypoczywają). Dom położony w [...] przy ul. [...] małżonkowie odwiedzają okazjonalnie, w wolnym czasie lub w razie potrzeby wymiany znajdujących się tam rzeczy. Dodatkowo, jak podała skarżąca, w pewnym okresie - na czas swojej nieobecności - ww. dom udostępniała do zamieszkania znajomej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy przyjął, że skarżąca dobrowolnie opuściła przedmiotowy dom mieszkalny, który od czasu rozpoczęcia działalności gospodarczej w [...] nie jest przez nią zamieszkiwany. Okoliczności wynikające z materiału dowodowego sprawy świadczą bezspornie, że nastąpiło zerwanie przez skarżącą więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dowodów wprost wynika, że lokal, z którego strona została wymeldowana nie stanowi jej centrum życiowego, a opuszczenie dotychczasowego miejsca zamieszkania ma charakter trwały i dobrowolny. Potwierdza to również kolejny dowód w postaci protokołu przesłuchania K. L. - pracownicy kancelarii prawnej, sporządzony w dniu 16 października 2017 r. w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta i Gminy [...], jak i znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja zdjęciowa wykonana podczas wizyty tego świadka w przedmiotowej nieruchomości. Dowody te świadczą o tym, że w domu mieszkalnym w [...] skarżąca nie realizuje podstawowych funkcji życiowych. Takie okoliczności jak zapach stęchlizny, duża ilość pajęczyn, kurz, puste szafki, brak śladów użytkowania czynią zasadnym stwierdzenie, że dom sprawia wrażenie opuszczonego. Nie można też pominąć, że regułą jest, iż małżonkowie S. nie nocują i nie koncentrują funkcji życiowych w miejscowości [...], co wynika z treści podpisanego przez skarżącą protokołu przesłuchania z dnia 16 października 2017 r. Zauważyć również należy, że skarżąca oświadczyła, że kierowaną do niej korespondencję przyjmuje w [...].

Powiedziane dotąd, zdaniem Sądu, jednoznacznie potwierdza fakt niezamieszkiwania skarżącej pod wskazanym adresem. Nadto nie budzi wątpliwości, że opuszczenie miejsca stałego pobytu nosi znamiona dobrowolności. Zresztą, wskazana kwestia dobrowolnego przeniesienia spraw zawodowych i życiowych do [...] nie była sporna, ponieważ skarżąca stwierdziła, że decyzję o zamieszkaniu na co dzień w innej miejscowości podjęła wspólnie z mężem. Z kolei prawidłowości oceny co do opuszczenia domu w [...] nie podważa w szczególności wskazywana przez skarżącą przyczyna, która skłoniła ją do opuszczenia dotychczasowego stałego miejsca pobytu, a także fakt pozostawienia w spornym lokalu umeblowania i części rzeczy osobistych, czy w końcu okoliczność dbałości o posesję. Całokształt zachowań skarżącej po opuszczeniu spornego lokalu mieszkalnego pozwala bowiem stwierdzić, że strona w miejscowości [...] ułożyła swoje życie rodzinne i zawodowe.

Poza tym podnieść trzeba, że przy ustalaniu zamiaru (tj. jego dobrowolności i trwałości) nie można poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale należy wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Deklaracje osoby wymeldowanej o przebywaniu w lokalu mieszkalnym lub zamiarze powrotu do lokalu mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z innymi okolicznościami charakteryzującymi jej pobyt poza miejscem dotychczasowego zameldowania, co zdaniem Sądu organ drugiej instancji wykazał w konkretnym przypadku.

Za trafne Sąd uznaje też prezentowane przez Wojewodę stanowisko, wedle którego okazjonalne odwiedzanie przez skarżącą przedmiotowego domu mieszkalnego nie wyczerpuje znamion pobytu stałego. Również pozostawienie w ww. miejscu rzeczy, które nie są potrzebne w miejscu faktycznego przebywania osoby, nie świadczą o istnieniu związku z lokalem. Nie ma także wpływu na decyzję w przedmiocie wymeldowania fakt ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem przedmiotowego lokalu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek ten jest związany z posiadaniem tytułu prawnego do lokalu, niezależnie od tego czy osoba legitymująca się tytułem prawnym do lokalu mieszka w nim, czy też nie.

Ponadto, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych skonfliktowanych stron, zaś dla spraw meldunkowych ma znaczenie jedynie okoliczność niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Z wyżej wymienionych przyczyn, Sąd nie podziela zarzutu skargi co do naruszenia przez organ art. 35 ustawy. W świetle dotychczasowych wywodów zgodzić się należy z oceną Wojewody, że poczynione w tym wypadku ustalenia całkowicie uzasadniały zastosowanie ww. przepisu, a to w celu wyeliminowania oczywistej fikcji meldunkowej, jaka zaistniała po opuszczeniu przez skarżącą przedmiotowego domu mieszkalnego. Jedynie końcowo odnotować trzeba, że przy ustalaniu przesłanek wymienionych w przepisie art. 35 ustawy należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, tak jak i zameldowanie mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Tym samym podejmowane w powyższym zakresie czynności nie rodzą, ani też nie niweczą żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można natomiast dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Jeżeli zatem dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 359/16).

W przekonaniu Sądu, w niniejszej sprawie wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie został przeanalizowany przez organ odwoławczy zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 K.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.