Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 812/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1-2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i c), art. 7a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 194 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminny i Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], ustalił P. Ś. (dalej jako: "podatnik" lub "skarżący") wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie [...]zł od nieruchomości położonej w G. pod nr [...], nr geodezyjny [...], dz. [...] letniskowa.

Wymiaru podatku dokonano w następujący sposób: budynki letniskowe o pow. [...] m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł) i grunty letniskowe o pow. [...] m2 (stawka [...] zł, podatek [...] zł).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wysokość podatku została ustalona na podstawie ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej w oparciu o informacje złożone przez podatnika i dane z ewidencji gruntów, a stawki podatkowe zostały określone w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – w skrócie: "u.p.o.l.") oraz w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 12 listopada 2019 r. poz. 9432 – w skrócie: "uchwała RMK").

W odwołaniu z [...] marca 2021 r. podatnik wniósł o zmianę powyższej decyzji organu I instancji i ustalenie podatku od nieruchomości za 2021 r. w wysokości [...] zł. Na wskazaną kwotę podatku składa się: 1) kwota [...]zł, jako podatek od budynków mieszkalnych o pow. [...] m2 x stawka [...] zł, zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały RMK, 2) kwota [...]zł, jako podatek od pozostałych gruntów o pow. [...] m2 x stawka [...] zł, zgodnie z § 1 pkt 1 lit. d) uchwały RMK. Organowi I instancji odwołujący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym zakwalifikowaniu nieruchomości położonej w G. pod nr [...], jako nieruchomości o charakterze letniskowym, podczas gdy nieruchomość ta jest użytkowana przez podatnika i jego rodzinę, jako nieruchomość o charakterze mieszkalnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia SKO wskazało, że w aktach sprawy znajduje się "Informacja na podatek od nieruchomości", sporządzona przez podatnika [...] września 2013 r., wskazująca jako przedmioty opodatkowania grunty zajęte na cele letniskowe i rekreacyjne o pow. [...] m2 oraz budynki pozostałe zajęte na cele letniskowe i rekreacyjne o pow. użytkowej [...] m2. Z dokumentacji ewidencyjnej nieruchomości prowadzonej przez Starostwo Powiatowe [...] wynika, że nieruchomość stanowi grunt klasyfikowany jako "tereny mieszkaniowe" oznaczone symbolem "B" o pow. [...] m2. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o głównej funkcji letniskowej. [...] sierpnia 2013 r. podatnik złożył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy tego budynku rekreacyjnego zaś Inspektor w dniu [...] września 2013 r. wydał zaświadczenie o niewniesieniu sprzeciwu w przedmiocie zakończenia tej budowy i przystąpienia do użytkowania.

SKO wskazało, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm. – w skrócie: "p.g.k."). SKO podkreśliło, że w świetle przepisów § 3 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. – w skrócie: "rozporządzenie MI") nie ulega wątpliwości, że pojęcia "budynek mieszkalny" i "budynek letniskowy" nie są tożsame. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że budynek został określany jako "budynek rekreacyjny", a jego główną funkcję określono jako "dom letniskowy".

SKO, opierając się na wyroku NSA, uznało, że dokumentacja architektoniczno-budowlana decyduje o wpisaniu danych do ewidencji, które wiążą organ podatkowy dokonujący wymiaru podatku. Z kolei w świetle przepisów u.p.o.l. kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych podatnika nie może stanowić podstawy do wymiaru podatku od nieruchomości. Jest ono po prostu niewłaściwe i nie ma oparcia w obowiązujących regulacjach prawnych. Potencjalna możliwość zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich nie może więc skutkować uznaniem budynku letniskowego za mieszkalny.

Z powyższego SKO wywiodło, że organ I instancji w sposób właściwy zakwalifikował opodatkowany budynek do kategorii budynków letniskowych. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l. rada gminy przy określaniu stawek może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu, a także lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Z takiej możliwości skorzystała Rada Miejska [...] w uchwale RMK, przewidując dla gruntów zajętych na cele rekreacyjne i letniskowe oraz budynków zajętych na takie cele odrębne stawki w granicach stawek maksymalnych (odpowiednio § 1 pkt 1 lit. d i pkt 2 lit. f).

W konkluzji poczynionych rozważań SKO stwierdziło, że przedmiot i podstawy opodatkowania pozostają w zgodności z deklaracją podatnika, a organ I instancji zastosował właściwe stawki podatkowe i prawidłowo wyliczył wysokość zobowiązania.

Ubocznie organ odwoławczy wskazał, że podatnik może zainicjować czynności zmierzające do zmian w ewidencji gruntów i budynków, a wynik przeprowadzonego w tym zakresie postępowania będzie wiążący dla organów podatkowych. Dokonywanie takich zmian w ramach postępowania podatkowego jest wykluczone.

W skardze z [...] września 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO [...] a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, decyzji uwzględniającej wniosek o ustalenie podatku od nieruchomości za 2021 r. w wysokości [...] zł

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 21 § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - w skrócie: "k.p.a.") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niczym nieuzasadnionym wyłączeniu obowiązku stwierdzenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku gdy zobowiązanie podatkowe oparto na deklaracji, a jest ona niezgodna ze stanem faktycznym, co doprowadziło do uznania, że nieruchomość położona w G. pod nr [...] stanowi nieruchomość letniskową (zgodnie z deklaracją), a nie jak winno zostać ustalone zgodnie ze stanem faktycznym - nieruchomość mieszkalną, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji,

2) art. 5 ust. 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię polegającą na niczym nieuzasadnionym wyłączeniu dyspozycji dotyczącej ustalenia wysokości opodatkowania opartej w szczególności na sposobie wykorzystania i rodzaju zabudowy co doprowadziło do zakwalifikowania nieruchomości położonej w G. pod nr [...] jako nieruchomości letniskowej, a co winno doprowadzić do zakwalifikowania (ze względu na sposób wykorzystania i rodzaj zabudowy) jako nieruchomość mieszkalną, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji,

3) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego - a w szczególności zaniechaniu przedsięwzięcia dowodów mających na celu ustaleniu stanu faktycznego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

4) art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na dowolnym, sprzecznym z materiałem dowodowym uznaniu, że nieruchomość położona w G. pod nr [...] stanowi nieruchomość o charakterze letniskowym, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy a w szczególności sposób korzystania z ww. nieruchomości wprost wskazuje, że jest ona nieruchomością mieszkalną.

Skarżący wniósł ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), o przeprowadzenie dowodu z zdjęć załączonych do niniejszego pisma celem wykazania faktu rodzaju zabudowy mieszczącej się pod adresem G. nr [...] oraz sposobu korzystania z nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę SKO [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru skarżącemu podatku od nieruchomości za 2021 r.

Głównym przedmiotem sporu jest zasadność opodatkowania przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] budynku i gruntów skarżącego według stawek właściwych dla budynku i gruntów zajętych na cele letniskowe i rekreacyjne, w sytuacji gdy skarżący wraz z rodziną faktycznie wykorzystują budynek i grunty na własne cele mieszkalne.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części.

Ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określono górne granice stawek dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e).

Z powołanej regulacji wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,54 zł od 1 m2 powierzchni.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. stanowi, że rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części mieszkalnych - 0,89 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. uchwalone przez radę gminy stawki nie mogą przekroczyć rocznie od tzw. budynków pozostałych lub ich części – 8,68 zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że maksymalna ustawowa stawka od "pozostałych budynków" jest blisko 10 razy wyższa od stawki mającej zastosowanie do budynków mieszkalnych. W związku z tym zrozumiałe jest, że ustalenie, że dany budynek należy zaliczyć do budynków mieszkalnych, a więc opodatkowanych preferencyjnie, jest bardzo ważne dla ochrony interesu podatnika.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaznaczenia wymaga, że u.p.o.l. nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Przepis art. 5 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Rada Miejska [...] w uchwale Nr XII/89/2019 z dnia 30 października

2019 r. (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 19 listopada 2019 r., poz. 9432) w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w § 1 pkt 1 określiła roczne stawki podatku od nieruchomości od gruntów: - pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 0,42 zł od 1 m2 powierzchni, z zastrzeżeniem zawartym w lit. d (lit. c), - zajętych na cele letniskowe i rekreacyjne – 0,50 zł od 1 m2 powierzchni (lit. d).

Z kolei w § 1 pkt 2 uchwały RMK Rada określiła roczne stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części: - mieszkalnych – 0,81 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (lit. a), - zajętych na cele letniskowe i rekreacyjne – 8,05 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Z postanowień § 2 ust. 1 i 2 uchwały RMK wynika natomiast, że grunty oznaczone m.in. symbolem "B" uznaje się za zajęte na cele letniskowe i rekreacyjne, jeżeli na takim gruncie znajduje się budynek określony jako letniskowy lub rekreacyjny. Za takie budynki uważa się budynki nazwane w ten sposób w pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie (§ 2 ust. 2).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W tym miejscu podkreślić należy, że zagadnienie związania organów danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy dana nieruchomość pełni faktycznie odmienną funkcję, aniżeli wynika to z danych ujawnionych we wspomnianej ewidencji było już przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2875/19; 10 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2519/17; 23 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3391/16; 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 552/18; 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1515/16; 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 860/16; 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3097/17; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2511/10 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W podobnych, jak w tej sprawie, okolicznościach faktycznych, NSA wprost wskazał, że decydujące znaczenie ma tutaj przypisanie budynkowi jako funkcji głównej – "dom letniskowy" (wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II FSK 1245/20).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko.

Zaznaczenia wymaga, że odstępstwo od zasady bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W przypadku danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, jeżeli ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, to dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Organy podatkowe nie mogą zatem samodzielnie zmieniać tych danych, tym bardziej, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego. Podatnik kwestionując prawidłowość tych danych powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12, wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14). Innymi słowy, w świetle art. 21 ust. 1 p.g.k podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że budynek posadowiony na nieruchomości G. [...] jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (klasa wg PKOB) z funkcją główną – dom letniskowy ("Informacji z kartoteki budynków" z [...] marca 2021 r., k. [...] akt admin.). W zawiadomieniu o zakończeniu budowy z [...] sierpnia 2013 r. skarżący poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], że w dniu [...] sierpnia 2013 r. została zakończona budowa budynku rekreacyjnego na nieruchomości położonej w G. na działce o nr geodezyjnym [...] (k. [...] akt admin). W zaświadczeniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] września 2013 r. o nie wniesieniu sprzeciwu w przedmiocie zakończenia budowy i przystąpienia do użytkowania także jest mowa o zakończeniu budowy budynku rekreacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w miejscowości G., działka ewidencyjna nr [...] (k. [...] akt admin.).

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] prawidłowo określił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie [...]zł. Organ I instancji zasadnie zastosował w sprawie stawki wynikające z § 1 pkt 1 lit. d) uchwały RMK dla gruntów zajętych na cele letniskowe i rekreacyjne i z § 1 pkt 2 lit. f) uchwały RMK dla budynku zajętego na cele letniskowe. Jak już wyżej wskazano o zastosowaniu konkretnej stawki podatkowej, zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd zauważa, że przeprowadzenie przeciwdowodu do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 194 § 3 o.p., jest dopuszczalne, ale wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby w sprzeczności z "bezwzględnie obowiązującymi przepisami" lub danymi zawartymi w innych ewidencjach (np. księgach wieczystych). Skoro jednak żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w sprawie, to organy podatkowe zasadnie zastosowały stawki podatkowe właściwe do klasyfikacji gruntu i budynku wynikającej z ewidencji gruntów i budynków.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ podatkowy nie miał prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków, co też uczynił, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku w 2021 r., tj. czy budynek ten służył skarżącemu i jego rodzinie do zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Sąd podkreśla, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12). Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10).

Warto także zaznaczyć, że organ odwoławczy w końcowej części uzasadnienia pouczył skarżącego, że może on zainicjować czynności zmierzające do zmian w ewidencji gruntów i budynków, a wynik przeprowadzonego w tym zakresie postępowania będzie wiążący dla organów podatkowych. Jednocześnie SKO podkreśliło, że dokonywanie takich zmian w ramach postępowania podatkowego jest wykluczone.

W związku z powyższym za bezzasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 21 § 5 o.p. i art. 5 ust. 3 u.p.o.l.

Za całkowicie chybione należy uznać zarzuty naruszenia k.p.a., albowiem postępowanie podatkowe prowadzone jest na podstawie przepisów o.p.

Załączone do skargi fotografie obrazujące stan budynku dotyczyły okoliczności bezspornych i bezprzedmiotowe było prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zauważyć należy, że organy podatkowe nie kwestionowały w tej części stanu faktycznego sprawy, uznały natomiast, że faktyczny sposób korzystania przez skarżącego z budynku, nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego.

W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu, albowiem przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.