Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 872/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 a ust. 1 pkt 1, art. 115 a
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 107, art. 138 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komendanta [...] z dnia 30 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] z dnia 13 września 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta [...] na rzecz skarżącego R. R. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 października 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w G. orzekł o uchyleniu w całości decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 13 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty R. R. (dalej także jako "funkcjonariusz" albo "skarżący") "wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w W. o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wymiarze 66 dni w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ pierwszej instancji odmawiając żądanej wypłaty podniósł, że wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Wyrok ten został ogłoszony w Dzienniku Ustaw RP w dniu 6 listopada 2018 r. i z tym dniem orzeczenie to weszło w życie. Tym samym zakwestionowana przez Trybunał regulacja nie może być stosowana od tego momentu. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że skoro ustawodawca nie określił nowego wskaźnika niezbędnego do ustalenia wysokości należnego funkcjonariuszom uposażenia za niewykorzystane urlopy wniosek R. R. nie mógł być uwzględniony.

Organ odwoławczy podniósł dalej, że skarżący odwołał się od wydanej decyzji wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do ekwiwalentu w określonej wysokości.

Żądaniu skarżącego organy Policji nie mogą jednakże uczynić zadość. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie ma sporu co do tego, czy zwolnionemu funkcjonariuszowi przysługuje ekwiwalent skoro prawo to przysługuje z mocy ustawy. W chwili obecnej z uwagi na wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego jak i zaniechania ustawodawcy w zakresie nowelizacji art. 115a ustawy o Policji brak jest podstawy prawnej do działania przez organ. Organ nie może zarówno odmówić wypłaty ekwiwalentu jak i wydać rozstrzygnięcia jedynie na podstawie uzasadnienia wskazanego wyroku Trybunału w zakresie ewentualnego zastosowania wskaźnika 1/22 albo 1/21 bez wyraźnej delegacji ustawowej. Na skutek wydania tego wyroku powstała bowiem w systemie prawnym luka, która wobec nakazu działania organów na podstawie przepisów prawa uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Organ nie jest zaś władny dokonać ustaleń odnośnie wskaźnika we własnym zakresie ponieważ kompetencje w tym zakresie przysługują jedynie ustawodawcy. Z informacji posiadanej przez organ wynika jednak, że stosowne prace legislacyjne są w toku.

W skardze na wyżej wskazaną decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. R. podniósł zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia nieznanego ustawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie może z odwołaniem się do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzestać wyłącznie na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie ze wskazaną regulacją organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości albo w części w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Komendant Wojewódzki Policji w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ odwoławczy odmówił skarżącemu "wyrównania" ekwiwalentu za niewykorzystany urlop podczas gdy skarżącemu nie wypłacono ekwiwalentu w jakiejkolwiek wysokości. Decyzja ta nie mogła być zatem utrzymana w mocy. Organ odwoławczy nie mógł również umorzyć postępowania jak i rozstrzygnąć co do istoty sprawy z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dla skarżącego jako policjanta zwolnionego ze służby po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny jest w toku. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji winien był poinformować skarżącego o tym, że postępowanie w jego sprawie się toczy i ewentualnie przedłużyć termin do załatwienia sprawy.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie co do istoty sprawy jest wydawane przez ten organ wtedy, gdy zachodzi takla potrzeba. W ocenie organu odwoławczego decyzją merytoryczną jest także decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w całości lub w części bez orzekania na nowo co do istoty sprawy. Taka decyzja w doktrynie prawa jest kwalifikowana jako "proste" rozstrzygnięcie organu drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że są bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia - który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob.: w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 marca 2008 r.; sygn. akt I OSK 1799/07; z dnia 9 kwietnia 2008 r.; sygn. akt II GSK 22/08; z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając na uwadze wskazany powyżej zakres kognicji przyznany sądowi administracyjnemu Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii proceduralnych, w tym formy załatwienia sprawy przez organy policyjne należy stwierdzić, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w drodze czynności materialno-technicznej, zaś odmowa przyznania tego świadczenia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej. Stanowisko to jest akceptowane w pełni w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r.; sygn. akt I OSK 542/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sposób zasadny organ drugiej instancji uznał zatem pismo Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 13 września 2019 r. nr [...] za decyzję administracyjną, gdyż przesądza o tym jego treść. Pismo to, niezatytułowane wprawdzie decyzją, czyni bowiem zadość zasadniczym wymogom, które przepis art. 107 § 1 k.p.a. stawia decyzji administracyjnej.

Nieprawidłowe w ocenie Sądu było jednakże wydanie przez organ odwoławczy decyzji "uchylającej decyzję organu pierwszej instancji" z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji (odpowiednio w całości albo w części) jest bezwzględnie zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy bądź umorzenie postępowania pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest w ocenie Sądu w tym składzie aktem wadliwym, gdyż jako akt administracyjny omija w istocie kwestię fundamentalną, to jest kwestię skutków uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W rozpatrywanej sprawie zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego poprzez wydanie decyzji kasacyjnej bez określenia stanowiska organu odwoławczego w sprawie (co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy) bądź umorzenie postępowania pierwszej instancji prowadzi do uznania, że wniosek skarżącego poszukującego ochrony swoich roszczeń w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji w dalszym ciągu pozostaje niezałatwiony. Nie do zaakceptowania jest w związku z tym w ocenie Sądu argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę, że organ odwoławczy nie mógł umorzyć postępowania jak i rozstrzygnąć sprawy co do istoty z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dla skarżącego jako policjanta zwolnionego ze służby po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny "jest w toku". Nieprawidłowe jest również twierdzenie, że organ pierwszej instancji winien był poinformować skarżącego o tym, że postępowanie w jego sprawie się toczy i ewentualnie przedłużyć termin do załatwienia sprawy. To, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji po wyroku Trybunału Konstytucyjnego jak i to, że organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował żądanie skarżącego ("żądanie wypłaty wyrównania ekwiwalentu" zamiast "żądanie wypłaty ekwiwalentu") nie determinują bowiem uznania, że organy Policji nie mogły rozpoznać złożonego przez skarżącego wniosku. Argumentacja wspierająca powyższe konstatacje zostanie zaprezentowana przez Sąd w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Wskazać w tym miejscu należy, że niespornym w sprawie jest to, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 18 lutego 2019 r. jak i to, że skarżącemu nie wypłacono ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz niewykorzystany urlop. Niespornym w sprawie jest także to, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (ogłoszonym w Dzienniku Ustaw z dnia 6 listopada 2018 r., poz. 2102) orzeczono, iż: "Art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 416, 650, 730, 1039, 1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Poza sporem jest i to, że do chwili obecnej stwierdzony jako "niekonstytucyjny" ułamek 1/30 nie został zastąpiony ustawowo innym ułamkiem – np. 1/22 (ew. 1/21), zastosowanym w innych ustawach dotyczących funkcjonariuszy innych służb mundurowych: Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego czy wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Pozostające poza sporem jest także to, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego nabywane jest wyłącznie w sytuacji zwolnienia ze służby (na zasadach art. 41 i art. 116 ustawy o Policji w zw. z art. 114 tej ustawy).

Sporną w sprawie jest przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy w chwili obecnej, przy braku ustawowego zastąpienia "niekonstytucyjnego" ułamka 1/30 innym ułamkiem, można wyliczyć należną, niewypłaconą skarżącemu kwotę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, jak chce tego skarżący, czy też nie da się takiej kwoty wyliczyć, jak twierdzą to organy Policji obu instancji.

Przepis art. 115a ustawy o Policji, będący przedmiotem oceny ze strony Trybunału Konstytucyjnego stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Przepis ten wprowadzony został w życie ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 2001 r., Nr 100, poz. 1084) i obowiązywał od dnia 19 października 2001 r.

Skutkiem wyroku Trybunału była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji w dzienniku urzędowym) mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepis ten nie został zatem wyeliminowany z systemu prawnego w całości.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15) wskazał, że "ekwiwalent pieniężny przyznawany jest w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby, zaś celem tej regulacji, w kwestionowanym zakresie, jest zrekompensowanie funkcjonariuszowi faktycznej niemożności wykorzystania przysługującego mu urlopu, co stanowi urzeczywistnienie konstytucyjnie zagwarantowanych corocznych płatnych urlopów".

Trybunał Konstytucyjnej wskazał dalej, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Innymi słowy, po ustaniu stosunku służby, prawo do urlopu przekształca się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), ponieważ w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, których z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować w naturze (...). Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze.

Zdaniem Trybunału przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym to przepisem pracownik ma prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów, zaś maksymalne normy czasu pracy określa ustawa.

W ocenie Sądu skarżący ma prawo do rozstrzygnięcia jego sprawy dotyczącej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w nowym, ukształtowanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego stanie prawnym.

Nie budzi żadnych wątpliwości, że pozbawienie przez Trybunał Konstytucyjny danej normy prawnej domniemania jej konstytucyjności powoduje wyeliminowanie tej normy od początku jej obowiązywania. Oznacza to usunięcie danej normy prawnej z przepisu. W niniejszej sprawie oznacza to, że ułamek 1/30, zaniżający policjantowi wysokość należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, nie istnieje. Tym samym należy skonstatować, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15) "przyznał" policjantowi prawo do wyższego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 2001 r., Nr 100, poz. 1084) która to ustawa wprowadziła do ustawy o Policji art. 115a. To przyznanie prawa do wyższego ekwiwalentu pieniężnego dotyczy policjantów zwolnionych ze służby od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. a przed wydaniem wyroku Trybunału jak i tych zwolnionych po jego wydaniu (jak skarżący) Inne stanowisko byłoby sprzeczne z regułami demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i zasadą równości wobec prawa. W kontrolowanej sprawie jest to prawo gwarantowane treścią art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, to jest prawo do urlopu i jego ekwiwalentu pieniężnego, które - jak to podkreślał w powołanym wyżej i omawianym wyroku Trybunał Konstytucyjny - mają charakter bezwarunkowy.

Rozważając w świetle powyższych zapatrywań stanowisko organów policyjnych, które wskazywały na brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w zgodzie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z uwagi na brak regulacji ustawowej należy podkreślić, że Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności całego przepisu art. 115a ustawy o Policji, a jedynie jego części określającej sposób obliczania ekwiwalentu. Zatem pozostała w systemie prawnym obowiązująca regulacja ustanawiająca uprawnienie policjanta do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w przypadku jego zwolnienia ze służby.

Rozważenia wymaga zatem, czy możliwe jest w istniejącym stanie prawnym zadośćuczynienie uprawnieniu policjanta do uzyskania ekwiwalentu w wysokości odpowiadającej regulacjom konstytucyjnym.

W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu analizowanego wyroku wyinterpretował trafnie z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji oraz art. 115a ustawy o Policji normę prawną, zgodnie z którą świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela powyższą wykładnię konstytucyjnego prawa do urlopu w zakresie, w jakim obejmuje ono także prawo do ekwiwalentu pieniężnego. Przyjąć należy zatem, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu funkcjonariusza jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest okolicznością faktyczną możliwą do ustalenia w oparciu o kalendarz na dany rok i przepisy ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 90). Z kolei pobierane przez funkcjonariusza wynagrodzenie w danym roku kalendarzowym należy do danych posiadanych przez organ policyjny.

Jakiekolwiek wątpliwości co do sposobu, w jaki współczynnik dni roboczych powinien zostać ustalony nie mogą, zdaniem Sądu, uniemożliwiać realizacji gwarantowanego art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariuszy Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania. Nie ma nadto żadnych prawnych przesłanek, by ograniczyć uprawnienie funkcjonariuszy Policji do uzyskania pełnego, odpowiadającego wymogom konstytucyjnym ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w zależności od kryterium daty zwolnienia ze służby. Ważne jest aby zwolnienie to nastąpiło po wejściu w życie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny art.115a ustawy o Policji, czyli po dniu 19 października 2001r. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 30 sierpnia 2019 r. rzeczą organu policyjnego jest zatem dokonanie wyliczenia i wypłaty należnego skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a ustawy o Policji interpretowanego w zgodzie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią wystarczającą podstawę prawną dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreśla, że pomimo braku ustawowego zastąpienia ułamka 1/30 innym ułamkiem można wyliczyć kwotę należną, przy prawidłowej "wycenie" 1 dnia roboczego na dzień zwolnienia policjanta ze służby. Na sposób "wyceny" 1 dnia roboczego i wyliczenia kwoty należnej wskazuje wprost uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15). W realiach sprawy, wobec zwolnienia skarżącego ze służby w dniu 18 lutego 2019 r. dokonując "wyceny" 1 dnia roboczego i wyliczenia kwoty należnej organ orzekający winien mieć na uwadze art. 33 ust. 2 ustawy o Policji w brzmieniu przed zmianą dokonaną z dniem 1 lipca 2019 r. na mocy ustaw z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1635).

W konsekwencji, uznając, że w wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit a. i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania (punkt drugi wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).