Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 889/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013r. nr [...] i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że: ustaliło wysokość zobowiązania S. K. jako dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta, nr [...] z dnia [...] 2011 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz na rzecz osoby uprawnionej – P. K., na kwotę 1200,00 zł za okres od 1 kwietnia 2011 r. do 30 września 2011 r. wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 575,32zł liczonymi od dnia wypłaty każdej kwoty miesięcznej świadczeń do dnia wydania niniejszej decyzji, zobowiązało pana S. K. jako dłużnika alimentacyjnego do zwrotu ww. należności wraz z odsetkami.

W dniu 19 czerwca 2015 r. S. K. złożył skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając ten wniosek podał, że jego stan uległ pogorszeniu i znajduje się w trudnej sytuacji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie.

Nadto podnieść należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Jego wniosek jest bowiem bardzo ogólny – nie wynika z niego jakie dochody skarżący osiąga, jakie konkretnie ponosi wydatki, co pozwalałoby Sądowi na ocenę czy uiszczenie przez niego kwoty 1200 zł wraz z odsetkami mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę. Również z akt sprawy nie wynika, jaka jest sytuacja finansowa skarżącego, a jest to istotna okoliczność przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż tylko pełna sytuacja finansowa wnioskodawcy pozwala na prawidłową ocenę czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić wnioskodawcy szkodę w znacznych, a nie jakichkolwiek, rozmiarach.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.