Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1036/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 279/11 w sprawie ze skargi A. D.-B. na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (M.P. Nr 4, poz. 38) postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 279/11, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 § 3 ustawy z 330 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." odrzucił skargę A. D.-B. na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z [...] stycznia 2008 r., nr [...] w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (M.P. Nr 4, poz. 38).

W skardze kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zawarła również wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie ze skargi konstytucyjnej o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 55 §1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.) pod sygnaturą SK 37/08.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W skargach konstytucyjnych: A. K., E. W., A. D.-B. (skargi z 16 kwietnia 2008 r.) oraz M. D. (skarga z 15 stycznia 2008 r.) skarżący wnieśli o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, rozumiany w ten sposób, że dopuszcza możliwość niepowołania sędziego przez Prezydenta, pomimo wniosku Krajowej Rady Sądownictwa, jest niezgodny z następującymi przepisami Konstytucji: art. 179 (zasada powoływania sędziego przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa), art. 179 w związku z art. 2 i art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 (prawo do sądu), art. 60 (zasada dostępu do służby publicznej), art. 32 (zasada równości wobec prawa i niedyskryminacji w życiu społecznym), art. 30 (zasada ochrony, poszanowania i nienaruszalności przyrodzonej godności człowieka, zasada ochrony praw nabytych), art. 2 (zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i zasada demokratycznego państwa prawa), art. 7 (zasada działania organów władzy publicznej na podstawie prawa), art. 10 ust. 1 (zasada trójpodziału władzy), art. 173 (zasada niezależności sądownictwa), art. 178 ust. 1 (zasada niezawisłości sędziowskiej).

W wyniku wstępnego rozpoznania, powyższe skargi konstytucyjne (odpowiednio sygnatury: Ts 120/08, Ts 121/08, Ts 123/08 oraz Ts 22/08) zostały przekazane do merytorycznego rozpoznania. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 24 lipca 2008 r., ze względu na tożsamość przedmiotową, zostały one połączone do wspólnego rozpoznania. Następnie, postanowieniem z 29 listopada 2010 r., Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie, w zakresie dotyczącym skargi konstytucyjnej M. D., ze względu na zbędność wydania wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rezultat toczącego się postępowania ze skarg konstytucyjnych A. K., E. W. i A. D.-B. przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał kluczowe znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy, gdyż wydanie na obecnym etapie postępowania orzeczenia rozstrzygającego kwestię właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania przedmiotowej sprawy mogłoby potencjalnie narazić skarżącą na zamknięcie drogi sądowej w sytuacji, w której Trybunał Konstytucyjny może taką drogę dopuścić.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.