Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1091/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Dnia 22 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr.) Sędziowie NSA Jan Zając Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Kr 1091/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej określił E. S., która uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej w spółce cywilnej D. wraz z Z. B. - zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Decyzja ta była poprzedzona kontrolą i w jej wyniku dokonano korekty dochodu poprzez jego zwiększenie na ogólną kwotę [...] zł. Kwota ta stanowiła równowartość zawyżonych kosztów uzyskania przychodów, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji.

Przedmiotem odwołania skarżącej były ustalenia kontroli w zakresie nie uznania przez kontrolujących zaliczonych w koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z wyjazdami za granicę pracowników firmy.

Wyjazdy te wg E. S. wynikały z konieczności uczestnictwa w prowadzonych tam szkoleniach, mających za cel zapoznanie ich z formami handlu i pozyskiwania klientów w sieci dystrybucyjnej firmy H., której dystrybutorem była spółka.

Nie uznanie ich stanowiło wedle twierdzeń odwołania naruszenie przepisu art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /DZ. U. Nr. 90 z 1993 r., poz. 416 z zm./

Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że w roku objętym kontrolą spółka uzyskiwała przychody wyłącznie ze sprzedaży szwedzkich maszyn szyjących, jako ich wyłączny dystrybutor na podstawie umowy zawartej z H. A.B , przy czym terytorium objętym umową była Polska, uznał, że koszty wyjazdów zagranicznych , poza Szwecją, gdzie miała siedzibę H., nie mają merytorycznego związku z uzyskiwanymi przez spółkę przychodami.

W trakcie postępowania kontrolnego, kontrolowany podmiot nie przedstawił dowodów na okoliczność przynajmniej uprawdopodobnienia celów wyjazdów jak ich związku z prowadzoną działalnością i uzyskiwanymi z tej działalności przychodami. Wyjaśnienia sugerujące związek wyjazdów z prowadzonymi szkoleniami pracowników poza granicami kraju , nie zostały uznane za wiarygodne z uwagi na brak ich poparcia materiałem dowodowym na okoliczność faktycznej realizacji przedmiotowych szkoleń.

Rozpoznając odwołanie E. S. Izba Skarbowa wydała w dniu [...].2001 roku decyzję nr. [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podzieliła stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej stwierdzając n a d t o, że przedmiotowe wydatki nie zostały udokumentowane w sposób określony odrębnymi przepisami szczegółowo określającymi i definiującymi "podróż służbową" pracowników. Przepisami tymi jest Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 3 lipca 1998 roku w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju /DZ. U. Nr. 89 , poz. 568/.

Twierdzenia przedstawione w odwołaniu, iż dowodem powiązania będących przedmiotem sporu wydatków z działalnością gospodarczą spółki są umowy pomiędzy pracodawcą a pracownikiem w części zobowiązującej pracownika do odbycia szkoleń wymaganych w tej spółce, pisma nakazujące ich organizację, raporty i plany szkoleń itp. - w świetle wymogów wyżej wskazanych, nie znajdują uzasadnienia.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej E. S. zarzuca naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wyżej powołanej, poprzez nie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu D. s.c. wydatków poniesionych w 1999 roku, pomimo oczywistego związku pomiędzy nimi a uzyskanym przychodem.

Prócz tego zarzuca naruszenie przepisów postępowania, art. 122 i 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa / DZ. U. Nr. 137, poz. 926 ze zm./ wskutek zaniechania rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszystkich jej aspektów w oparciu o materiał dowodowy jaki był w dyspozycji organów podatkowych. W konsekwencji domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podtrzymuje się dotychczasowe twierdzenia o powiązaniu wydatków na szkolenia bezpośrednio z uzyskaniem przychodu w spółce. Wymóg ich przeprowadzenia był narzucony przez firmę H., która częściowo je pokrywała . Na uzasadnienie swojego stanowiska, skarżąca przedstawiła stosowne umowy i pisma zobowiązujące pracodawcę do organizacji szkoleń, pisma od producenta w kwestii organizacji i podziękowania po udanych przedsięwzięciach. W tej sytuacji stanowisko organu I instancji co do braku dowodów uprawdopodabniających cel wydatków jest błędne.

Organ zgodnie z orzecznictwem NSA, do którego się odwołuje, winien dopuścić każdy dowód służący uprawdopodobnieniu spornej okoliczności. Zdaniem skarżącej zakwestionowane wydatki zostały wystarczająco udokumentowane dla potrzeb ewidencji podatkowej.

Izba Skarbowa podtrzymując dotychczasowe stanowisko domagała się oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a wydanie jej poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z procedurą administracyjną.

Kwestią sporną było, czy wskazane przez skarżącą wydatki były kosztami poniesionymi w celu osiągnięcia przychodu w 1999 roku.

Artykuł 22 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. wyżej cyt. zawiera definicję ogólną kosztów uzyskania przychodu.

W myśl tego przepisu kosztami tymi są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu za wyjątkiem wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Podatnik zatem ma prawo zaliczyć do tychże kosztów wszelkie poniesione wydatki, tylko jednak wtedy gdy wykaże związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i zarazem przekonywająco uzasadni że ich poniesienie miało wpływ na wysokość uzyskanych przychodów /wyroki NSA I S.A. /Gd 1991/96 . I S.A. /Kr 1448/97 /. Ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku.

Analizując dowody zebrane w postępowaniu podatkowym , organy nie kwestionując zasadności i celowości szkoleń pracowników, wyjazdów skarżącej do Szwecji /siedziby firmy szwedzkiej/, uznały że nie pozwalają na przyjęcie ich merytorycznego związku z uzyskiwanymi przez spółkę przychodami.

Zarzuty skarżącej w istocie zmierzają do podważenia dokonanej w tym zakresie oceny zebranych dowodów , przy czym dodać należy ze postępowanie prowadzone było w pełnym zakresie.

Wedle sądu powyższa ocena, nie przekracza granic swobody interpretacyjnej do której organ ma prawo, jest logiczna, nie stanowi więc naruszenia prawa.

Mimo podnoszonych twierdzeń, przedkładanych dowodów przyjąć należy za prawidłowe, iż w toku całego postępowania skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny i nie budzący wątpliwości związku pomiędzy zakwestionowanymi wydatkami a przychodem. Przekonanie podatnika iż powyższy związek istnieje, musi być jednak oceniany w sensie obiektywnym a nie subiektywnym, że poniesienie kosztu po uwzględnieniu związków przyczynowo skutkowym doprowadzi do osiągnięcia przychodu.

W świetle tego nie można podzielić zarzutów podniesionych w skardze, które sprowadzają się do ogólnych w istocie twierdzeń o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy poniesionymi kosztami

a przychodem, które na podstawie zebranego materiału i prawidłowej oceny organów trudno uznać za przekonywujące.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, stąd też na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 / w związku z art. 97 par. l przepisów wprowadzających tą ustawę / DZ. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.