Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 665/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 11, art. 15, art. 16 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 126, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145, art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. Z., Z. K., I. M., J. P., J. K., M. T. i D. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. nr [...], znak[...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] nr [...] z [...], znak: [...], odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...]. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji gazu LPG na nieruchomości położonej w [...] przy ul. A nr 30, działka nr ewid. 100/27, obręb [...].

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 7 lutego 2019 r., na wniosek adw. A.K. działającej w imieniu własnym i na rzecz M.T., Z. K., I. M., J.P., T.K., J. K., M. K., W.K., R.K., M. T., D.T., R.M., R.B. i D.B. z dnia 28 stycznia 2019 r. (data wpływu), Starosta [...] postanowieniem nr [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę. W powyższym podaniu z dnia 28 stycznia 2019 r. zawarto również wiosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Starosta [...] odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Następnie w dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję nr [...] kończącą postępowanie wznowieniowe, którą odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji gazu LPG na nieruchomości położonej w [...] przy ul. A nr 30, działka nr ewid. [...], obręb [...].

Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji z dnia [...] wniosła A. K. oraz M.T., Z.K., I.M., J.P., T.K., J.K., M.K., W.K., R.K., M.T., D.T., R.M., R.B. i D. B., reprezentowani przez adw. A.K. Strony wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy w całości postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, odwołując się uprzednio do treści art. 152 k.p.a., wskazał, że organ wydając postanowienie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bada jedynie, czy w sprawie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej. W ocenie organu II instancji fakt wydania przez organ I instancji w dniu [...] decyzji nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] świadczy, że w przedmiotowej sprawie nie istniało prawdopodobieństwo jej uchylenia. Ponadto organ wojewódzki stwierdził, że w uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] uprawdopodobnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nr [...] nie zostanie uchylona.

Organ II instancji wskazał również, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zdaniem organu II instancji, zbyt szybkie, niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej.

Ponadto odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów organ II instancji stwierdził, iż w myśl art. 152 k.p.a., zadaniem organu wydającego postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej jest tylko uprawdopodobnienie, że nie zostanie ona uchylona, a nie udowodnienie poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. Takie ustalenia powinny znaleźć się dopiero w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe.

Skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A.Z., M, T., Z,K., I,M, J.P., J.K., M.T. i D.T., zarzucając w szczególności naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w całości;

b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez:

- ogólnikowe wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów rozstrzygnięcia, a w szczególności odwołanie się wyłącznie do wydanej przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] nr [...], bez merytorycznego uzasadnienia przez Wojewodę [...] utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy i powołanie się w zasadzie wyłącznie na nieprawomocną decyzję nr [...], a także na postanowienie (jak się skarżący domyślają błędnie nazwane przez Wojewodę [...] decyzją) nr [...]z dnia [...]., a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż organ II instancji odstąpił od merytorycznego rozpoznania sprawy na skutek powyższego, czyli oparcia się w pełni na nieprawomocnej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] odmawiającej skarżącym statusu strony w postępowaniu oraz postanowieniu nr [...] z dnia [...] organ II instancji:

- błędnie ustalił, że dla przedmiotowej inwestycji nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy w ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja znajduje się na liście przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. w szczególności zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 33, 35, 36, 36a, 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

- błędnie ustalił, że zakres oddziaływania inwestycji mieści się w obrębie działki inwestora,

- błędnie ustalił, że wszystkie obiekty stacji tankowania gazem usytuowane zostały na działce nr ewid. 100/27 zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie,

- pominął fakt, że na tej samej działce - 100/27 istnieje już inna inwestycja w postaci trzech silosów zbożowych typu BLN 1500W z urządzeniami towarzyszącymi, a zatem budowa stacji paliw i zbiorników z paliwem jest kolejną inwestycją o bardzo dużym oddziaływaniu na nieruchomości sąsiednie,

- pominął, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja charakteryzuje się uciążliwością niezamykającą się w granicach władania, co jest sprzeczne z § 7 ust. 23 uchwały Nr XII/80/03 Rady Gminy Grabów z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Grabów,

c) art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art.3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w całości,

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w całości.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] nr [...] z dnia [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Jednocześnie pełnomocnik skarżących wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, tj. przeprowadzenie dowodu z dokumentu - prywatnej opinii biegłego, w szczególności na okoliczność, że inwestycja polegająca na budowie stacji gazu LPG powodować będzie ograniczenie z korzystania z nieruchomości sąsiednich, prowadzić będzie do spadku wartości nieruchomości sąsiednich, dla inwestycji konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, oraz że uciążliwość inwestycji nie zamyka się w granicach władania. Ponadto pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatami skarbowymi od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że organ błędnie uznał, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem pełnomocnika skarżących, inwestor sztucznie rozdzielając inwestycję (etapując inwestycję), czyli rozdzielając inwestycję na budowę stacji gazu LPG oraz na budowę trzech silosów zbożowych typu BIN 15 00W z urządzeniami towarzyszącymi, zmierzał do stworzenia sytuacji, w której nie będzie potrzebna ocena oddziaływania na środowisko. W ocenie pełnomocnika, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pod uwagę powinno być brane całe zamierzenie inwestycyjne. Całość zamierzenia inwestycyjnego wskazuje z kolei na to (zgodnie z Kartą informacyjną dla przedsięwzięcia), że nie dość, że inwestycja nie spełnia wymogów dotyczących odległości od domów jednorodzinnych, to inwestycja obejmuje m.in. budowę zbiornika paliw płynnych, dwupłaszczowego, 4- komorowego o pojemności 80 m; zbiornika gazu LPG 6,4 m do tankowania pojazdów, rozbudowę grupy 3 szt. zbiorników podziemnych gazu płynnego 3 x 6,4 m, co niewątpliwie powoduje, iż przedmiotowa inwestycja znajduje się na liście przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. w szczególności zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 33, 35, 36, 36a, 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena powinna być dokonywana całościowo, biorąc pod uwagę inne istniejące już inwestycje (a w szczególności suszarnię do suszenia kukurydzy i zbóż oraz BLNy, które wytwarzają hałas oraz wprowadzają zanieczyszczenia do środowiska ponad dozwolone normy).

Ponadto pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę, że odległość stacji LPG od granic działek należących do skarżących nie wynosi znacznie więcej niż określają to przepisy. W ocenie skarżących, najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości około 12 metrów, a nie jak to wskazano w aktach administracyjnych ponad 40 metrów. Zdaniem pełnomocnika skarżących, inwestycja polegająca na budowie stacji gazu LPG w sposób oczywisty oddziaływać będzie na nieruchomości sąsiednie chociażby ze względu na hałas, zapylenie, emisję gazów, kurzu, spalin, a także chociażby ze względu na podwyższone ryzyko pożaru.

W dalszych motywach skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że organ bezzasadnie wskazuje, że zakres oddziaływania inwestycji mieści się w obrębie działki inwestora. Dodał przy tym, że właściciele działek są ograniczeni co do mogących powstać w przyszłości inwestycji na ich działkach, gdyż ich inwestycje będą musiały spełniać wymogi co do odległości wskazanych chociażby w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Pełnomocnik wskazał również, że uciążliwość inwestycji nie zamyka się w granicach władania, co oznacza, że pozwolenie na budowę zostało wydane sprzecznie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. sprzecznie z § 7 ust. 23 uchwały Nr XII/80/03 Rady Gminy Grabów z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Grabów.

W ocenie pełnomocnika, skarżący wykazali, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] w szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co jest podstawą do wstrzymania wykonania decyzji. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik dodał, że organy skupiły się wyłącznie na tym, czy zostały spełnione wymogi techniczne do wydania pozwolenia na budowę. Jednocześnie pełnomocnik skarżących wskazał, że organy pominęły okoliczność, że nawet gdyby inwestycja spełniała wymogi techniczne, to organ w przypadku postępowania wznowieniowego uchyla decyzję, gdy uzna, że zaszły przesłanki do jego wznowienia, w tym przypadku, gdy zaszły przesłanki do przyznania skarżącym statusu strony. Skarżący zaprzeczają, że inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.T. z uwagi na brak zachowania warunków formalnych, wskazując w uzasadnieniu na motywy tego orzeczenia.

Pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]. uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stwierdzającą brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, a także podniósł, że w piśmie znak: [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S. wskazał informacje dotyczące wyników pomiaru hałasu na posesji przy ul. A nr 18 w [...].

Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. uczestniczka postępowania - Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w K. wniosła o oddalenie skargi oraz oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z prywatnej opinii biegłego, powołanej w skardze. Podniesiono również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że na etapie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie rozstrzyga się kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony o pozwoleniu na budowę, gdyż kwestię tę organ bada w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie uczestniczki postępowania, skarżący nie mogą zasadnie w przedmiotowym wpadkowym postępowaniu powoływać się na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. Ponadto uczestniczka dodała, że miejscowość G. to gmina i miejscowość typowo rolnicza. Wcześniej w tym miejscu działała spółdzielnia ogrodnicza skupiająca warzywa. Odnosząc się do kwestii hałasu, uczestniczka wskazała, że uciążliwość inwestycji, na którą powołują się skarżący jest wyolbrzymiona.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. pełnomocnik skarżących poparła skargę i cofnęła zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii biegłego, gdyż nie została ona sporządzona. Wyjaśniła, że po uchyleniu decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania organ I instancji nie rozpoznał jeszcze sprawy.

Pełnomocnik uczestniczki postępowania Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...]z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...], znak: [...], odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. pozwolenia na budowę obejmującego budowę stacji gazu LPG na opisanej na wstępie nieruchomości.

Dokonując kontroli tego postanowienia, w ramach wyżej wskazanej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 145 k.p.a., stanowi art. 152 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Analiza powołnego przepisu dowodzi, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania, tj. sytuacja, gdy na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany, że kwestionowana decyzja zostanie w toku wznowionego postępowania uchylona. Organ zobligowany jest wówczas do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, a także do wskazania okoliczności, które uzasadniają prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji.

Dokonana z perspektywy powyższej regulacji analiza akt kontrolowanej sprawy dowodzi, że w dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...], kończącą postępowanie wznowieniowe, którą odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji gazu LPG na ww. nieruchomości. Biorąc pod uwagę tę okoliczność Wojewoda [...] przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie istniało prawdopodobieństwo uchylenia wskazanej decyzji z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę, podkreślając przy tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Starosta [...] uprawdopodobnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nr [...] nie zostanie uchylona.

W niniejszej sprawie Sąd podziela powyższe stanowisko Wojewody [...], iż wobec faktu wydania decyzji z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w K. przedmiotowego pozwolenia na budowę, kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania, w sprawie nie wystąpiły podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji, co tym samym uzasadniało utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...]. Można się jedynie zgodzić ze skarżącymi, że uzasadnienie postanowienia organu I instancji nie spełnia wszystkich wymogów ustawowych, wynikających z art.107 w zw. z art. 126 k.p.a., aczkolwiek wobec faktu wydania ww. decyzji z dnia [...] ewentualnie rozważane naruszenia prawa w tym zakresie nie miały wpływu na wynik kontrolowanej sprawy. W tych kategoriach naruszenia prawa należy również ocenić omyłkowe wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 3) - decyzji nr [...] z dnia [...], w miejsce znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia [...], nr [...].

Jednocześnie, w ocenie Sądu, Wojewoda trafnie stwierdził, iż w świetle art.152 k.p.a. zadaniem organu wydającego postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej jest tylko uprawdopodobnienie, że nie zostanie ona uchylona, a nie udowodnienie poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nie bada się merytorycznie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Takie ustalenia, jak prawidłowo wskazał Wojewoda, powinny znaleźć się dopiero w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Ta zaś decyzja pozostaje poza granicami kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawy.

Oceny tej nie zmienia okoliczność późniejszego uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] w drodze decyzji kasacyjnej Wojewody [...]z dnia [...], albowiem Sąd w ramach kontroli legalności sprawowanej w niniejszej sprawie bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonego aktu (tj. [...]).

Nie sposób przy tym odmówić racji stanowisku Wojewody, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego powinna być traktowana jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie, niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z tej instytucji może prowadzić do naruszenia zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a.

Na kanwie powyższych rozważań należało uznać, że w toku postępowania administracyjnego Wojewoda [...] wyjaśnił okoliczności sprawy pozwalające na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, a następnie w dostateczny sposób uzasadnił rozstrzygnięcie, czyniąc zadość dyspozycjom art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a. Niewątpliwie w sprawie wystąpiły określone w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanki do wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania.

Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę należało zatem oddalić jako niezasadną.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

IB