Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1228/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.J. o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1228/17 o uwzględnieniu zażalenia K.J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 38/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: 1. odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OZ 1228/17; 2. odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OZ 1228/17.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1228/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 38/17 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. K.J. wniósł o sprostowanie ww. poprzez zamieszczenie w miejsce słów: "Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi" stanowiska, iż "wezwanie to nastąpiło bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem nakazów i zakazów ustawowych".

W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, skarżący wniósł o wyjaśnienie, co należy rozumieć pod słowem: "nieprawidłowo wezwał", w okolicznościach pozostałej części uzasadnienia i stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnioski skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do wniosku o sprostowanie ww. postanowienia należy wskazać, iż wskazane w art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia oraz treści orzeczenia.

Z wniosku o sprostowanie uzasadnienia wynika jednoznacznie, że w istocie skarżący żąda zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 25 sierpnia 2017 r., co oznacza, że zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu. Ten zaś nie może być utożsamiany z oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W konsekwencji należało uznać, że wniosek strony o sprostowanie zmierza do – niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 P.p.s.a. – merytorycznej zmiany treści uzasadnienia, co czyni go oczywiście bezzasadnym.

Z tego względu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

Co się zaś tyczy wniosku o wykładnię ww. postanowienia z dnia 25 sierpnia 2017 r., wniosek ten również nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. sąd, który wydał postanowienie, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści.

Potrzeba wyjaśnienia treści postanowienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie.

Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.

Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje, ponieważ w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jasny i jednoznaczny wskazał powody dla których uznał, iż zaskarżone zarządzenie jest nieprawidłowe. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.

Z tych względów na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.