Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2332/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1327/06 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) maja 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia (...) lutego 2006 r. odmawiającą wymeldowania R. W. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. (...)w O..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd przedstawił organowi wskazania co do dalszego postępowania, a mianowicie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ miał wyjaśnić okoliczności, nie ustalone wcześniej, a mianowicie czy rzeczy R. W. i jego syna znajdują się w spornym lokalu, czy pokrywa on i w jakiej części koszty jego utrzymania, czy w lokalu są warunki do przechowywania jego rzeczy, czy znajduje się miejsce do spania, jaki jest charakter i godziny jego pracy, skoro w trakcie przeprowadzanych kilkakrotne kontroli nie zastano go w lokalu w O., czy w lokalu przy ul. (...) w Z., wynajmowanym od trzech lat przez jego żonę, nie znajdują się jego rzeczy, gdzie zamieszkuje, kiedy rano odprowadza syna M. W. na zajęcia do Domu Dziennego Pobytu dla Dzieci Niepełnosprawnych w Z., czy jego przybory do higieny osobistej faktycznie, znajdują się u jego siostry zamieszkałej w M.. Organ winien dokonać ponownej oceny ustaleń w aspekcie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W konsekwencji powyższego wyroku Burmistrz Miasta M. ponownie rozpatrywał wniosek o wymeldowanie R. W.. Organ pierwszej instancji przeprowadzał kontrole meldunkowe. W dniu 14 marca 2007 r. R. W. nie zostano, jego matka H. W. wskazała, że przybory do higieny osobistej R. W. ma w samochodzie oraz u swojej siostry w M.. W dniu 10 maja 2007 r. R. W. był obecny i wskazał, że zamieszkuje w przedmiotowym lokalu wraz ze swoją matką oraz synem. Syn również mieszka u swojej matki w Z.. Ponadto Komisariat Policji w M.

przeprowadził 8 kontroli meldunkowych (w dniach: 27 marca, 29 marca, 2 kwietnia, 7 kwietnia, 10 kwietnia, 30 maja, 2 czerwca, 5 czerwca 2007 r.) jednak ani razu nie zastano R. W. w mieszkaniu w O.. W rozmowie z mieszkańcami ustalono, że R. W. nie jest widywany w miejscu zameldowania.

Z kolei Komenda Powiatowa Policji w Z. przeprowadziła kilka kontroli meldunkowych w lokalu nr (...) przy ul.(...) w Z.. Podczas jednej z kontroli zastano R. W., natomiast w wyniku rozmowy z sąsiadami ustalono, że w lokalu tym zamieszkuje rodzina tj. małżeństwo z dziećmi.

Organ pierwszej instancji przeprowadził również kontrolę meldunkową w domu siostry R. W. w M.. W kontrolowanym domu znajdowały się ubrania i rzeczy do higieny osobistej - jak wskazała L. K. -należące do jej brata.

Z informacji z Domu Dziennego Pobytu dla dzieci Niepełnosprawnych w Z. wynika, że M. W. na zajęcia przyprowadzany jest przez oboje rodziców i przebywa na zajęciach od 8.00 do 16.00.

Na podstawie powyższego materiału dowodowego Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. orzekł o wymeldowaniu R. W. z pobytu stałego z nieruchomości położonej przy ul. (...)w O.. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wymeldowanie, a określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

R. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie ma innego miejsca, w którym mógłby się zameldować.

Badając zasadność wniesionego odwołania Wojewoda Mazowiecki wydał w dniu (...) września 2007 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta M.. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji daje podstawy aby uznać, że wola R. W. do przebywania w nieruchomości położonej przy ul. (...) w O. pozostaje w sprzeczności z okolicznościami ustalonymi podczas postępowania. Zebrane dowody nie wykazały, aby R. W. koncentrował interesy życiowe w przedmiotowej nieruchomości, a także nie wykazały obiektywnej możliwości realizacji woli przebywania tam.

W skardze na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wskazał, że w przedmiotowym lokalu mieszka od 35 lat wraz z matką, która złożyła wniosek o wykupienie mieszkania i działki, a sprawa jego wymeldowania związana jest z wykupem mieszkań przez inną osobę. Ponadto skarżący podkreślił, że opiekuje się niepełnosprawnym synem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, powołując się na stan faktyczny i prawny zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 1327/06 zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.

W piśmiennictwie (J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach.

Naruszenie przez organy administracyjne postanowień powołanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej.

Jak konsekwentnie podnoszono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącym skutków prawnych związania oceną wyrażoną w orzeczeniu sądu, konieczność podporządkowania się tej ocenie może ulec

wyłączeniu tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego ( mającej miejsce po wydaniu wyroku ), a także w sytuacji gdyby orzeczenie to zostało wzruszone.

W dacie ponownego orzekania przez Burmistrza Miasta M. i Wojewodę Mazowieckiego wskazane wyżej okoliczności nie zaszły.

Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji przeprowadził dowody wskazane w wytycznych zawartych w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 87 poz. 960 ze zm.) o ewidencji ludności i dowodach osobistych - na wniosek strony lub z urzędu organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. A zatem dla wydania decyzji o wymeldowaniu muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki:

* opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz

* nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się.

Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że przesłanki te zostały spełnione. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że R. W. nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Wielokrotne kontrole meldunkowe przeprowadzone w mieszkaniu O. wykazały, że R. W. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Faktu zamieszkiwania nie potwierdzili również sąsiedzi. W mieszkaniu tym nie było przyborów osobistego użytku R. W., a na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja matki skarżącego, że rzeczy osobiste wozi on w samochodzie. Natomiast podczas kontroli meldunkowej zastano R. W. w Z. w mieszkaniu żony, gdzie z kolei sąsiedzi potwierdzili, że zamieszkuje tam małżeństwo z dziećmi.

Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd poprzednio orzekający w niniejszej sprawie koniecznym było ustalenie kto odprowadza syna M. W. do Domu Dziennego Pobytu dla Dzieci Niepełnosprawnych w Z.. Z pisma tej placówki wynika, że dziecko odprowadzane i zabierane jest przez oboje rodziców, a zajęcia odbywają się od 8.00. do 16.00. Doświadczenie życiowe wskazuje na zamieszkiwanie skarżącego w Z. skoro codziennie syn R. W. odprowadzany jest przez niego do Domu Dziennego Pobytu właśnie w Z..

Pozostają bez znaczenia dla rozstrzygania w sprawie o wymeldowanie, kwestie dotyczące spraw majątkowych i własnościowych do tego lokalu, które podnosi w skardze skarżący.

Natomiast ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych normuje sprawy ewidencji ludności, ta natomiast polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art.1 ust.2 w/w ustawy). Postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r. V SA 3657/02 Wspólnota 2004/8/55). Skoro R. W. nie mieszka w mieszkaniu w O. - należało uznać, że organ administracji prawidłowo orzekł wymeldowaniu go z przedmiotowego lokalu.

W konsekwencji powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie podzielił zarzutów skargi, nie dopatrzył się również tego rodzaju naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia i prowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skargę należało oddalić.

Mając powyższe okoliczności na względzie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.