Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 311/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. i S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić zawieszenia postępowania.


UZASADNIENIE

J. C. i S. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 12 listopada 2014 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [..] w obr. R., gmina O., dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego w formie przyczepy kempingowej z zadaszoną werandą. W skardze skarżący sformułowali wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wszczęcie przez Wójta Gminy postępowania w sprawie podjęcia uchwały o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie nie jest zasadne.

Skarżący sformułowali w skardze wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wszczęcie przez organ gminny postępowania w sprawie podjęcia uchwały o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego. Wywieść z tego należało, że w ocenie skarżących wynik wszczętego ich skargą postępowania sądowoadministracyjnego zależy od podjętych w gminie czynności zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji sąd rozpoznał wniosek skarżących w świetle dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed TK, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Przy czym związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego będzie miało wpływ na zakończenie sprawy sądowej.

Powołany przepis ma zastosowania wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego, a jego rozstrzygnięcie jest istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszym postępowaniu sądowym jest zakończona zaskarżoną decyzją ostateczną sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego w formie przyczepy kempingowej z zadaszoną werandą na działce nr [..] w obr. R., gmina O. O powyższą decyzję skarżący ubiegali się w toku procedury legalizacji samowoli budowlanej. Skarżącym ostatecznie odmówiono ustalenia tych warunków powołując się na sprzeczność takiej zabudowy z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody określającymi zakazy w zakresie zabudowy obowiązujące na Obszarze Chronionego Krajobrazu [..], na którym terenie położona jest działka skarżących. Teren ten nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie sądu wskazane przez skarżących prace planistyczne podjęte przez organy gminy w celu podjęcia uchwały o planie miejscowym nie mają związku z kontrolowanym postępowaniem w sprawie warunków zabudowy, tym bardziej nie mają wpływu na jego wynik. Z informacji pozyskanej przez sąd ze strony internetowej Urzędu Gminy wynika, że Rada Gminy podjęła w dniu 10 lutego 2015 r. uchwałę Nr IV/13/2015 o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O. Uchwałę tą poprzedziła uchwała Nr XXXII/191/2014 Rady Gminy z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, w której stwierdzono nieaktualność Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O. uchwalone uchwałą Nr VI/46/2003 Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2003 r. i potwierdzono konieczność dokonania jego aktualizacji w trybie określonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęto również wieloletni program sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy, którego realizację uzależniono od posiadanych środków.

Z powyższego wynika, że organy gminy obecnie znajdują się na etapie procedowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z przepisów art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2016, poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p. wynika, że postanowienia studium, które nie jest aktem prawa miejscowego, są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium jest aktem planistycznym o charakterze programowym, określającym główne założenia w zakresie polityki ładu przestrzennego i zagospodarowania przestrzennego na danym terenie. Wyznacza kierunki działań, których prawna konkretyzacja następuje dopiero w planie miejscowym, którego postanowienia stanowią wiążące prawo. Akt o takim charakterze nie kształtuje szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, według których realizuje się inwestycje budowalne. Nawet w sytuacji obowiązującego studium, ale przy braku planu, warunkiem realizacji inwestycji jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.).

Powyższe okoliczności obrazują brak związku pomiędzy wynikiem kontroli legalności zaskarżonej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na terenie, na który nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a podjętymi przez organ gminy działaniami zmierzającymi do uchwalenia studium, które jest kwestią nieokreślonej przyszłości. Uchwalenie planu w tej sytuacji natomiast jest sprawą całkowicie hipotetyczną, która nie może oddziaływać na toczące się postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Na marginesie wskazać można, że przepisy u.p.z.p. przewidują w art. 62 u.p.z.p. możliwość zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na prowadzone prace planistyczne nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Uregulowanie takie ma na celu ograniczenie nieracjonalności wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Taka sytuacja nie miała nawet miejsca w dacie rozstrzygania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, i nie ma miejsca również teraz, w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji podtrzymującej w mocy odmowę ustalenia warunków zabudowy. Postępy prac nad przygotowywanym nowym studium nie wpłynęły na wynik oceny legalności zaskarżonych rozstrzygnięć w przedmiocie warunków zabudowy.

Podkreślić należy również, że zawieszenie postępowania określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 366/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Sąd w niniejszej sprawie zagadnienia takiego sąd nie zidentyfikował

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odmówił zawieszenia postępowania.