Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 588/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 145 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 124 § 1pkt 1, art. 128  § 1 pkt 1, art. 151, art. 194 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził zdatność do użytku wiaty o wymiarach 10,00 m x 2,60 m, zlokalizowanej w [...]. Jednocześnie zobowiązał właściciela obiektu – E.Z. do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wiaty, wybudowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. E.Z. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej wiaty.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 55 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) udzielił E.Z. pozwolenia na użytkowanie wiaty o wymiarach 10,00 m x 2,60 m (oznaczonej nr 5 na mapie, stanowiącej załącznik do protokołu z dnia 20 maja 2004 r.), położonej w [...], działka nr ewid. [...].

2. Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. R.P. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji samowolnie wybudowanej wiaty na posesji w [...] w związku z ujawnieniem nowych okoliczności w sprawie.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że podczas prowadzenia prac porządkowych odsunął szafę skierowaną na posesję sąsiada i stwierdził, iż okno od strony sąsiada jest zamurowane. Natomiast po usunięciu cegieł zauważył, że przedmiotowe okno znajduje się pod samowolnie wybudowaną przez sąsiada wiatą.

Nadto R.P. stwierdził, że "ktoś poświadczył nieprawdę" w dokumentach wrysowując przedmiotową wiatę na samodzielnej konstrukcji nośnej, natomiast wiata ta, bez wymaganej zgody, została zamocowana do jego budynku. W załączeniu przedłożył mapę z przedmiotowym obiektem.

3. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez wnioskodawcę były znane zarówno organowi jak i samemu wnioskodawcy. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdzono je w treści odwołania R. i H.P. z dnia [...] sierpnia 2004 r.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. H.P. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania w sprawie budowy wiaty na posesji w [...].

Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała, że nie była świadoma lokalizacji przedmiotowego obiektu na wprost jednego z okien należącego do niej budynku gospodarczego. Stwierdziła, że gdyby posiadała taką wiedzę nigdy nie wyraziłaby zgody na budowę wiaty.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił H.P. wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że zgromadzone w sprawie materiały jednoznacznie określają lokalizację obiektu względem działek sąsiednich. Okoliczność ta była znana organowi przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Znana była również wnioskodawczyni, co potwierdza treść odwołania z dnia [...] sierpnia 2004 r.

4. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. R.P. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchylenie decyzji nr [...]. Uzasadniając wniosek wskazał, że nie wiedział wcześniej, iż przedmiotowe okno jest zamurowane. Wskazał, że było ono cały czas zasłonięte wełną mineralną i szafą. Jednocześnie stwierdził, że nie był obecny podczas oględzin na posesji sąsiada ponieważ E.Z. i R.Z. nie wyrażali na to zgody.

Natomiast wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. H.P. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchylenie decyzji nr [...]. Wskazała również, że nie była obecna podczas oględzin bo sąsiedzi nie wpuścili jej na swoją działkę, a o tym iż przedmiotowe okno jest zamurowane nie wiedziała.

5. Po rozpatrzeniu odwołania R.P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Podobnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postąpił z odwołaniem H.P. i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] uchylił decyzję Nr [...].

W uzasadnieniu obu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że chociaż wnioskodawca nie wskazał na konkretną decyzję ostateczną, której dotyczy wniesione żądanie wznowienia postępowania, to organ powinien wiedzieć, że w myśl art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej określoną decyzją ostateczną, co powinno znaleźć wyraz w rozstrzygnięciu wydawanym w przedmiocie wznowienia postępowania poprzez wyraźne wskazanie, że żądane wznowienie postępowania dotyczy sprawy rozstrzygniętej konkretną decyzją ostateczną. Tymczasem organ pierwszej instancji nie wskazał, jakiej ostatecznej decyzji dotyczy rozpatrywane żądanie.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przypadku wątpliwości w tym względzie organ pierwszej instancji powinien, w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., wezwać wnoszącego podanie do sprecyzowania żądania poprzez jednoznaczne określenie, jakiej konkretnej decyzji ostatecznej dotyczy wniosek o wznowienie postępowania.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedwczesna była ocena okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie, bowiem w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.). Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

6. Uwzględniając zalecenia organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał wnioskodawców do uzupełnienia złożonych wniosków poprzez wskazanie decyzji ostatecznej, której przedmiotowe wnioski dotyczą.

W udzielonych odpowiedziach wskazano, że wnioski te dotyczą decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...]. Wobec powyższego organ pierwszej instancji rozpatrzył przedmiotowe wnioski łącznie i postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że podstawę uchylenia decyzji stanowi zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b k.p.a. natomiast w przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek wskazanych w tych przepisach nie zachodzi. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgromadzony przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie materiał dowodowy pozwalał na określenie wszystkich parametrów kwestionowanej wiaty, w tym także przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych oraz jej lokalizacji. Dodatkowo stwierdził, że posiadał wiedzę w zakresie wskazanym w przedmiotowych wniosku o wznowienie postępowania.

7. Od powyższej decyzji R.P. odwołał się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu odwołania podtrzymał argumentację wyrażoną we wnioskach o wznowienie postępowania.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które są dla sprawy istotne, są one nowe, istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracji, który wydał decyzję. Ujawnione istotne okoliczności i dowody muszą być nowe, co oznacza, że zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracji po wydaniu decyzji. Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, albowiem w takiej sytuacji mogłaby nastąpić odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest przecież związany.

W ocenie organu odwoławczego wskazana w przedmiotowych wnioskach okoliczność pozostaje bez wpływu na dokonaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], ocenę zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w momencie wydawania decyzji domniemany otwór okienny w ścianie budynku R. i H.P. położonej na granicy dwóch działek budowlanych był zamurowany. Zatem ściana ta stanowiła jednolitą przegrodę bez otworów. Sytuacja taka była zgodna z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dniu jej wydania, to jest z przepisem § 12 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który zezwalał na sytuowanie ściany budynku bez otworów bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią ze względu na rozmiary działki.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że bez wpływu, na taki stan pozostaje domniemane wcześniejsze istnienie otworu okiennego, bowiem ustawodawstwo polskie, regulujące kwestie sytuowania budynków na działkach budowlanych, począwszy od rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (tekst jednolity: Dz.U. z 1939 r. Nr 34 poz. 216 z późn. zm.) wykluczały możliwość sytuowania otworów okiennych lub drzwiowych. W ocenie organu odwoławczego nawet gdyby w budynku wnioskodawców istniał, w momencie wydawania decyzji nr 14/2007 z dnia 26 stycznia 2007 r., otwór okienny, to okoliczność ta świadczyłaby o niezgodności z przepisami ich budynku, nie zaś wiaty usytuowanej na sąsiedniej działce.

8. Powyższą decyzję R.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej:

- sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji w sprawie oraz że do stanu faktycznego nie ma zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.;

- naruszenie art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznaniu, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego okoliczność ujawnienia istniejącego otworu okiennego nie ma wpływu na uchylenie decyzji zezwalającej na użytkowanie wiaty w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością skarżącego;

- naruszenie art. 7 k.p.a. przez nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności ustalenia, czy skarżący powinien brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie budowy wiaty na nieruchomości w [...] oraz czy wobec tego nie naruszone zostały jego prawa;

- błąd w ustaleniach faktycznych i ustalenie, że sprawa istnienia otworu okiennego w ścianie budynku jest sprawą tzw. domniemania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału wynika, że sprawa istnienia takiego otworu jest faktem;

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania.

9. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnośnie zawartego w skardze zarzutu nie ustalenia przez organ, czy skarżący powinien brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., wskazano, że we wniosku o wznowienie skarżący nie powołał się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. radca prawny M.W. zawiadomiła Sąd, że w dniu [...] września 2011 r. zmarł uczestnik postępowania – E.Z..

Postanowieniem z dnia 12 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) zawiesił postępowanie w sprawie.

Pismem z dnia [...] listopada 2011r. pełnomocnik skarżącego wskazał następców prawnych E.Z. w osobach: I.H.Z., M. Z. i R.Z..

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. , na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podjął postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 12 października 2011 r.

Wnioskami z dnia [...] grudnia 2011 r. następcy prawni E.Z. wnieśli o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie podnosząc, że nie zostało przeprowadzone postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 21 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił wyżej wskazane wnioski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

11. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] udzielającej E.Z. pozwolenia na użytkowanie wiaty o wymiarach 10,00 m x 2,60 m (oznaczonej nr 5 na mapie, stanowiącej załącznik do protokołu z dnia 20 maja 2004 r.) na nieruchomości w [...], przylegającej do budynku na nieruchomości [...].

Decyzje te wydane zostały w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, jakim jest wznowienie postępowania.

Wskazać należy, ze wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. W instytucji wznowienia występują zasadniczo dwa elementy, materialny - to jest prawo strony do żądania ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oraz element procesowy dotyczący weryfikacji prawidłowości postępowania.

Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, która ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na tej decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania.

12. Celem postępowania wznowieniowego jest stwierdzenie wystąpienia przesłanek wznowienia, a następnie w razie pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny – przeprowadzenie postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Zgodnie bowiem z regulacją art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania organ dokonuje, zatem najpierw ustaleń, co do rzeczywistego zaistnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a następnie w razie ich wystąpienia, w kolejnym etapie postępowania przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Stwierdzenie w pierwszym etapie, braku ustawowych przesłanek wznowienia wyłącza jednak dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy i powoduje odmowę uchylenia ostatecznej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

13. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wznowione na wniosek skarżącego, który jako podstawę wznowienia wskazał ujawnienie nowych okoliczności w sprawie. Zatem organy obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżący wnosi o wznowienie postępowania na jednej z podanych przesłanek mianowicie wymienionej w pkt. 5 § 1 art. 145 k.p.a. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane.

Spełnienie warunku ujawnienia nowych okoliczności i dowodów należy odnieść do organu a nie strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były one mu znane. "Nowe okoliczności" przedstawiają zatem taki stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Nadto okoliczność ta ma być istotna czyli taka, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W przedmiotowej sprawie, we wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że podczas prowadzenia prac porządkowych odsunął szafę skierowaną na posesję sąsiada i stwierdził, iż okno od strony sąsiada jest zamurowane. Natomiast po usunięciu cegieł zauważył, że przedmiotowe okno znajduje się pod samowolnie wybudowaną przez sąsiada wiatą.

W kolejnych pismach kierowanych do organu R.P. twierdził, że nie wiedział wcześniej, iż przedmiotowe okno jest zamurowane. Wskazał, że było ono cały czas zasłonięte wełną mineralną i szafą. Dodatkowo twierdził, że nie był obecny podczas oględzin na posesji sąsiada ponieważ nie wyraził on na to zgody.

Ta okoliczność nie może być uznana ani za nową ani istotną, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, to właśnie skarżący usunął cegły z zamurowanego otworu okiennego. A zatem, w świetle powyższych, bezspornych ustaleń, brak jest podstaw do przyjęcia, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, ściana budynku gospodarczego była zaopatrzona w otwór okienny, okoliczność ta zaistniała przecież dopiero po usunięciu cegieł. Okoliczność istnienia otworu okiennego pojawiła się zatem w momencie wykreowania tego stanu przez skarżącego, wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, że istniała ona w dacie wydania decyzji ostatecznej.

Wskazać należy, że nawet fakt stwierdzenia, że w ścianie budynku znajduje się zamurowany otwór okienny, nie obligował organu nadzoru budowlanego do szczególnego potraktowania tej sytuacji. Okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o wznowienie były również znane organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej. Wobec powyższego organy obu instancji zasadnie przyjęły, że nie zaistniała rozważana przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...].

14. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności ustalenia, czy skarżący powinien brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wskazać należy, że zgłoszenie przesłanki wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pojawiło się dopiero na etapie wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. W toku postępowania R.P. nie wnosił o wznowienie na podstawie tego przepisu, natomiast treść art. 147 k.p.a. wyraźnie wskazuje, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145 a i b następuje tylko na żądanie strony.

Natomiast odnośnie do zarzutu niezastosowania w sprawie art. 151 § 2 k.p.a. wskazać należy, że przepis ten może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy postępowanie wznowieniowe wykaże, że poddana weryfikacji decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W sytuacji stwierdzenia, iż decyzja nie zawiera wad prawnych, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a taka sytuacja miała miejsce w analizowanej sprawie, powyższy przepis nie może mieć zastosowania.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

15. Jeśli chodzi o zasadność podjęcia zawieszonego postępowania i oddalenie wniosków następców prawnych uczestnika postępowania o zawieszenie postępowania sądowego, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1, art. 128 § 1 pkt 1 oraz

art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. spadkobiercy uczestnika postępowania E.Z. zostali ustaleni w stopniu wystarczającym do kontynuowania postępowania przed sądem administracyjnym. Treść art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie uzależnia podjęcia postępowania sądowego od zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, bądź upływu terminów przewidzianych w postępowaniu spadkowym. Z treści tegoż przepisu wynika, że do podjęcia postępowania wystarczy wskazanie następców prawnych zmarłego, przy czym sąd w takiej sytuacji ma obowiązek wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Odmienna interpretacja przytoczonych powyżej przepisów ustawy p.p.s.a., mogłaby doprowadzić do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania sądowego.

Nadto wnioski o ponowne zawieszenie postępowania sądowego, zgłoszone zostały w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, albowiem nie zawierały one w swej treści żadnych nowych okoliczności faktycznych, bądź prawnych, wpływających na odmienną ocenę sprawy przez Sąd, który wydał postanowienie z dnia 28 listopada 2011 r. o podjęciu postępowania sądowego.