Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 553/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na pismo Burmistrza Gminy i Miasta S. z [...] znak [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata R.A.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 553/16

Uzasadnienie

J. Ł. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Burmistrza Gminy i Miasta S. z [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły.

W treści skargi sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wniosek o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Postanowieniem z 12 sierpnia 2016 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Następnie skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że ma na utrzymaniu trójkę dzieci, w tym dwoje niepełnosprawnych. W związku z powyższym ponosi wysokie koszty leczenia i rehabilitacji w związku z konieczności dojeżdżania do kliniki rehabilitacji w Katowicach. Sama skarżąca, z uwagi na niepełnosprawność najmłodszej córki, nie może podjąć zatrudnienia.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i trójką dzieci (12 lat, 9 lat i 2 lata). Jest właścicielką domu o powierzchni 134,50 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,92 ha. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: dochód z działalności gospodarczej męża skarżącej w kwocie 2.160 zł oraz z gospodarstwa rolnego w kwocie 270 zł oraz świadczenie opiekuńcze (2.200 zł) i świadczenie wychowawcze 1.500 zł). skarżąca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Wskazała także na fakt ponoszenia kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, w tym energia elektryczna, gaz, woda, ogrzewanie, koszty leczenia dzieci i ich dowozu na rehabilitację (1.200 zł), koszty wyżywienia (1.700 zł) oraz inne (np. ubezpieczenie, składka KRUS). Łącznie powyższe koszty wyliczyła na ok. 5.600 zł.

Referendarz Sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawczyni, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 12 sierpnia 2016 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że wnioskodawczyni korzysta już z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Rozpoznając w związku z tym powyższy wniosek referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że dochody gospodarstwa domowego skarżącej zamykają się kwotą ok. 6.130 zł, co daje ok. 1.200 zł na jednego członka rodziny. Z tego dochodu pokrywa ona koszty bieżącego utrzymania, w tym koszty leczenia dzieci i ich dowozu na rehabilitację (1.200 zł), koszty wyżywienia (1.700 zł) oraz inne (np. ubezpieczenie, składka KRUS). Łącznie powyższe koszty wyliczyła na ok. 5.600 zł. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych oszczędności. Istotne jest przy tym, iż wychowuje dwoje niepełnosprawnych dzieci, co powoduje zwiększone koszty leczenia, rehabilitacji, a zarazem – jak wyjaśniła – jest powodem niemożności podjęcia przez nią zatrudniania.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.

R.A.