Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 799/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1036
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. M. Sp. z o. o. w B. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 799/18

UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych

w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a lub lit. b ustawy CIT, będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek, w odniesieniu do których spełnione zostały przesłanki udokumentowania nieściągalności określone w art. 16 ust. 2 ustawy CIT. We wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe, zgodnie z którym Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług finansowych w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest polskim rezydentem podatkowym.

Wnioskodawca prowadzi tę działalność w oparciu o ustawę z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2016 r., poz. 1528 ze zm. dalej "u.k.k."). Spółka jest instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 59a u.k.k., tj. Wnioskodawca prowadzi działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z kapitałem zakładowym w wysokości co najmniej [...] zł, który został pokryty wkładami pieniężnymi niepochodzącymi z kredytu, pożyczki, emisji obligacji lub źródeł nieudokumentowanych.

Członkami zarządu ani rady nadzorczej nie są osoby skazane prawomocnie za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe. Wnioskodawca wpisany jest również do rejestru instytucji pożyczkowych prowadzonego na podstawie przepisów Rozdziału 5a ww. ustawy. Podczas prowadzenia powyższej działalności gospodarczej mogą Spółce zdarzyć się trudności z wyegzekwowaniem należności od swoich klientów. Dotyczy to zarówno części kapitałowej (pożyczonej kwoty), odsetkowej i należności z tytułu zawarcia i obsługi pożyczki (opłaty i prowizje). Może się okazać, że kwoty te będą de facto nieściągalne i spółka podejmując odpowiednie kroki prawne będzie mogła pozostać z niespłaconą wierzytelnością oraz z:

postanowieniem o nieściągalności wydanym przez organ egzekucyjny, które to postanowienie zostanie uznane przez Spółkę jako wierzyciela, za odpowiadające stanowi faktycznemu;

postanowieniem sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów;

postanowieniem sądu o umorzeniu postępowania upadłościowego;

postanowieniem sądu o zakończeniu postępowania upadłościowego.

Ponadto, mogą zachodzić sytuacje, gdy przewidywane koszty procesowe

i egzekucyjne związane z dochodzeniem danej wierzytelności, byłyby równe lub wyższe od kwoty dochodzonej wierzytelności. W takim wypadku nieściągalność wierzytelności będzie mogła zostać udokumentowana przez Spółkę protokołem stwierdzającym powyższy stan.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy CIT, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych opłat i prowizji, o których mowa w opisie przedstawionym w poz. 74, wynikających z zawartych przez niego umów pożyczek, jeżeli zostaną:

A) uprzednio, na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy CIT, zarachowane jako przychody należne oraz

B) odpisane jako wierzytelności nieściągalne a także

C) udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT?

2. Czy Wnioskodawca na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b, ustawy CIT, jako instytucja pożyczkowa działająca na podstawie u.k.k. będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych wierzytelności pożyczkowych w zakresie kwoty głównej (kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki), jeżeli zostaną one:

A) odpisanych jako wierzytelności nieściągalne,

B) pomniejszone o kwotę niespłaconych odsetek oraz rezerw na nie utworzonych, zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów,

C) udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Art. 16 ustawy CIT zawiera zamknięty katalog kosztów nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, co oznacza, że przy ustalaniu dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, takich kosztów, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jednakże z uwagi na konstrukcję powyższego unormowania, po spełnieniu określonych warunków zawartych np. w treści tych wyłączeń lub też w ramach konkretnie ustalonych limitów, podatnik może niektóre z nich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym, Spółka będzie uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy CIT w części dotyczącej opłat i prowizji, oraz na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy CIT w części dotyczącej kwoty głównej pożyczki pomniejszonej o niezapłacone odsetki i ew. kwoty rezerw utworzonych na te wierzytelności zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodu.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności z tytułu niespłaconych, wymagalnych

i nieprzedawnionych udokumentowanych zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT:

opłat i prowizji na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy CIT – jest prawidłowe,

wierzytelności pożyczkowych (kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki) na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b – jest nieprawidłowe.

Zdaniem organu przepisy jednoznacznie wykluczają możliwość uznania Wnioskodawcy za jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, ponieważ żadna z form nadzoru nad rynkiem finansowym wymieniona w nnrf nie jest realizowana przez Komisję Nadzoru Finansowego w stosunku do działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę. W szczególności nie będzie to nadzór bankowy, który – jak stanowi art. 131 ust. 1 ustawy Prawo bankowe – dotyczy innego rodzaju podmiotów niż Wnioskodawca. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca – jako instytucja pożyczkowa – nie jest ani bankiem, jak również oddziałem czy też przedstawicielstwem banku zagranicznego, jak również nie jest oddziałem czy też przedstawicielstwem instytucji kredytowej, czyli nie jest żadnym z podmiotów, nad którymi sprawuje nadzór Komisja Nadzoru Finansowego.

Wnioskodawca nie będzie miał prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b updop, niezależnie od tego, czy zostały one prawidłowo udokumentowane w sposób określony w art. 16 ust. 2 updop, ponieważ nie spełnia wymogów podmiotowych określonych w tym przepisie, tzn. działalność Wnioskodawcy nie podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.

W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji

i orzeczenie zgodnie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie:

art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej ustawy CIT), poprzez dowolną i błędną jego wykładnię, w zakresie wyodrębnionego pojęcia "odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania jednostek uprawnionych do udzielania kredytów (pożyczek)", w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności z tytułu niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych, udokumentowanych zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT wierzytelności pożyczkowych (kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki) na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b,

art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez dowolną i błędną jego wykładnię, w zakresie wyodrębnionego pojęcia "jednostki organizacyjnej, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym", w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności z tytułu niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych udokumentowanych zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT wierzytelności pożyczkowych (kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki) na podstawie art. 16 ust.l pkt 25 lit. b,

art. 5 ust. 2a ustawy o kredycie konsumenckim (dalej u.k.k.) na skutek błędnej

i dowolnej wykładni poprzez przyjęcie, że spółka jako instytucja pożyczkowa

w rozumieniu tego przepisu, nie jest jednostką organizacyjną, uprawnioną na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania do udzielania kredytów (pożyczek) w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy CIT, a przez to błędne przyjęcie, że w odniesieniu do spółki i posiadanych przez nią wymagalnych,

a nieściągniętych pożyczek, nie znajduje zastosowania wyjątek z art. 16 ust. 1 pkt 25

lit. b ustawy CIT, pozwalający zliczyć wierzytelności odpisane jako nieściągalne do kosztów podatkowych,

art. 59a ustawy o kredycie konsumenckim poprzez dowolną i błędną jego wykładnię, w wyniku której uznano, że skarżąca mimo spełnienia wymogów ustawowych, nie należy do grona instytucji pożyczkowych, będących jednostką organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania,

art. 59 a ustawy o kredycie konsumenckim poprzez dowolną i błędną jego wykładnię, w wyniku której uznano, że skarżąca nie należy do grona instytucji pożyczkowych będących jednostką organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,

art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez dowolną i błędną jego wykładnię, w sposób uniemożliwiający uznanie, iż dla skarżącej nie są kosztami odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności pożyczkowych (kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki) z tytułu niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych udokumentowanych zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b, mimo tego, iż mają one bezpośredni związek z powadzoną działalnością, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu,

art. 14h w związku z art. 121§1 ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie pełnej analizy stanowiska skarżącej i tym samym naruszenie obowiązku działania w sposób budzący zaufanie organów podatkowych,

art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony skarżącej niejasnych przepisów prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Kognicji sądów administracyjnych zostały poddane również interpretacje prawa podatkowego. W przypadku uwzględnienia skargi, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację, w szczególności, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c P.p.s.a.).

Celem interpretacji indywidualnej jest wyeliminowanie wątpliwości co do prawidłowego zastosowania przez podatnika prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Organy interpretacyjne są związane granicami wniosku, a więc przedstawionym w nim stanem faktycznym/opisem zdarzenia przyszłego oraz powołanymi przepisami, których interpretacji domaga się podatnik.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że wydanej interpretacji organu nie można zarzucić naruszeń wskazanych w skardze, a które by w przypadku ich uznania spowodowały wyeliminowanie interpretacji z obrotu prawnego. W sprawie ma zastosowanie ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 z późn. zm., dalej "updop").

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Spór dotyczy interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ww. ustawy. Zdaniem wnioskodawczyni w oparciu o ww. przepis będzie mogła jako instytucja pożyczkowa, uprawniona do udzielania pożyczek działająca na podstawie ustawy o kredycie konsumenckim uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych wierzytelności pożyczkowych również w zakresie kwoty głównej ( tj. kapitału przekazanego klientowi w formie pożyczki , jeżeli zostaną one :

1. – odpisane jako wierzytelności nieściągalne

2. – pomniejszone o kwotę niespłaconych odsetek oraz rezerw na nie utworzonych , zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów;

3. – udokumentowanych zgodnie z art. 16 ust. 2 cit. Ustawy o CIT.

Zdaniem strony, będzie mogła po spełnieniu wskazanych przesłanek z art. 59 a ustawy o kredycie konsumenckim, zaliczyć ww. wierzytelności w koszty, bo ustawa o kredycie konsumenckim w analogiczny sposób reguluje formę i sposób działania instytucji pożyczkowych. Na potwierdzenie swego stanowiska strona powołała się na m. innymi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2017 , jaki zapadł w sprawie o sygn.. akt I SA/Po 1544/16.

Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy wskazać, że rację ma organ stwierdzając, że stanowisko strony w odniesieniu do pyt. 2 jest nieprawidłowe. Zasadą jest, że wierzytelności z tytułu kredytów ( pożyczek) odpisane jako nieściągalne bez względu na przyczynę ich nieściągalności ) nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Wyjątek od tej zasady jest uregulowany w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Od 1 stycznia 2018r. z treści przywołanego przepisu wynika, że do kosztów uzyskania przychodów w wysokości ustalonej wg tego przepisu zaliczać będą wierzytelności odpisane, jako nieściągalne tj. wierzytelności wymagalnych a nieściągalnych kredytów ( pożyczek) a ich nieściągalność musi być udokumentowana w oparciu o art. 16 ust. 2 cyt. ustawy. Należy podkreślić, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do jednostek organizacyjnych :

. uprawnionych do udzielania kredytów;

. których działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.

Najważniejszą i kluczową okolicznością decydującą o rozstrzygnięciu sporu w niniejszej sprawie jest to, że obie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. Jak wynika z akt sprawy Wnioskodawca prowadzi działalność w oparciu o ustawę z dnia 12 maja 2011 r o kredycie konsumenckim ( Dz. Z 18, 993). Jest to działalność gospodarcza w zakresie usług finansowych. To oznacza, że wnioskodawczyni jest bezspornie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 59 a ww. ustawy.

W opinii Sądu skarżąca nie spełnia drugiej z wymienionych w tym przepisie przesłanki, a mianowicie nie podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, którym jest KOMISJA NADZORU FINANSOWEGO, w skrócie " KNF".

Zgodnie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j.Dz.U. z 2018 r., poz. 621, dalej: "nnrf'), ustawa ta określa organizację, zakres i cel sprawowania nadzoru nad rynkiem finansowym. Z art. 3 ust. 1 i 2 nnrf wynika, że organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym jest Komisja Nadzoru Finansowego.

W myśl art. 1 ust. 2 nnrf, nadzór nad rynkiem finansowym obejmuje:

nadzór bankowy,

nadzór emerytalny,

nadzór ubezpieczeniowy,

nadzór nad rynkiem kapitałowym,

nadzór nad instytucjami płatniczymi, małymi instytucjami płatniczymi, dostawcami świadczącymi wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, biurami usług płatniczych, instytucjami pieniądza elektronicznego, oddziałami zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego,

nadzór nad agencjami ratingowymi w zakresie przewidzianym przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (Dz. Urz. WE L 302 z 17.11.2009, str. 1),

nadzór uzupełniający, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1252),

nadzór nad spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi i Krajową Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową,

nadzór nad pośrednikami kredytu hipotecznego oraz ich agentami,

nadzór w zakresie przewidzianym przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz. Urz. UE L 171 z dnia 29.06.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 137 z dnia 24.05.2017, str. 41).

Należy zauważyć, że przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 nnrf precyzuje, że nadzór bankowy jest sprawowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, 2361 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 62, 106 i 138), zwanej dalej "ustawą - Prawo bankowe", ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373), ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2016 r. poz. 1826 oraz z 2017 r. poz. 1089) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 575/2013".

Natomiast art. 131 ust. 1 ustawy Prawo bankowe stanowi, że działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów i przedstawicielstw instytucji kredytowych podlega nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie i w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

Zdaniem Sądu powyższe przepisy jednoznacznie wykluczają możliwość uznania Wnioskodawcy za jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, ponieważ żadna z form nadzoru nad rynkiem finansowym wymieniona w nnrf nie jest realizowana przez Komisję Nadzoru Finansowego w stosunku do działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę. W szczególności nie będzie to nadzór bankowy, który - jak stanowi art. 131 ust. 1 ustawy Prawo bankowe – gdyż dotyczy innego rodzaju podmiotów niż Wnioskodawca. Należy zauważyć, że z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca - jako instytucja pożyczkowa - nie jest ani bankiem, jak również oddziałem czy też przedstawicielstwem banku zagranicznego, jak również nie jest oddziałem czy też przedstawicielstwem instytucji kredytowej, czyli nie jest żadnym z podmiotów, nad którymi sprawuje nadzór Komisja Nadzoru Finansowego.

Wykluczenie instytucji pożyczkowych z grona podmiotów objętych nadzorem bankowym Komisji Nadzoru Finansowego wynika zatem z art. 1 ust. 2 nnrf w powiązaniu z art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim, który precyzuje, że instytucja pożyczkowa, to kredytodawca inny niż:

bank krajowy, bank zagraniczny, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa lub oddział instytucji kredytowej w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, z późn. zm.),

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytową oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa,

podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich w postaci odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na zakup oferowanych przez niego towarów i usług.

W podsumowaniu należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie miał prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, odpisanych jako nieściągalne, wierzytelności z tytułu udzielonych pożyczek, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b updop, niezależnie od tego, czy zostały one prawidłowo udokumentowane w sposób określony w art. 16 ust. 2 updop, ponieważ nie spełnia wymogów podmiotowych określonych w tym przepisie, tzn. działalność Wnioskodawcy nie podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

U. Wiśniewska E. Kruppik – Świetlicka T. Wójcik