Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1095/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent sędziego Anna Dziosa - Płudowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o., Spółka komandytowa z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 847/12 w sprawie ze skargi [...]" Spółka z o.o., Spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 847/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w W. (dalej: Spółka) na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 14 grudnia 2011 r. ww. Spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na montażu dwutablicowej reklamy na słupie o wysokości 16 m na działce nr [...], obręb K. gmina P. Zgłoszenie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Świdniku w dniu [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta Świdnicki, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, wskazując że zakres robót i gabaryty reklamy wskazują na budowę wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, co może nastąpić jedynie na podstawie pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji z dnia [...] r. odwołanie wniosła Spółka.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Lubelski zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia montażu tablicy reklamowej na innym obiekcie budowlanym, wymagającego jedynie zgłoszenia, od budowy wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. Wskazując na wielkość obiektu budowlanego, jego masę i względy bezpieczeństwa, jako kryteria rozróżniające, Wojewoda doszedł do wniosku, że montaż dwóch tablic reklamowych o powierzchni 12 000 x 4000 mm, na słupie o wysokości 12 m wymaga pozwolenia na budowę. Nie jest to instalowanie tablic reklamowych na innym obiekcie budowlanym, ale inwestycja obejmująca także budowę słupa, wymagającego powiązania z gruntem. Stąd też reklama powinna zostać zaprojektowana w sposób zapewniający spełnienie podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, czyli uwzględniać obciążenia własne, jak również spowodowane naporem wiatru.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 lipca 2012 r. złożyła Spółka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 847/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane sprowadzający się do uchybienia trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ nie może znaleźć akceptacji. W orzecznictwie wskazuje się, że wspomniany termin ma charakter zawity, czego skutkiem jest bezskuteczność zgłoszenia w razie jego przekroczenie, to już ustalenie daty jego upływu nie jest rozumiane tak jednolicie, jak usiłuje wywieść skarżąca. Sąd powołując się na dotychczasowe orzecznictwo, wyraził pogląd, zgodnie z którym wspomniany termin ma charakter materialny, jest terminem, którego zachowania oczekuje się od organu, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora prac budowlanych. Upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. Sąd wywiódł ponadto, powołując się na dotychczasowe orzecznictwo, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i nadanie przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym, która potwierdza fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Data nadania przesyłki, zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym ma znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów np. antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, określonego w art. 30 ust. 5 ustawy. Sąd zwrócił uwagę, że przyjęcie stanowiska, według którego datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie, faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnienie daty odbioru wysłanej przez organ korespondencji. Zauważył ponadto, że w treści przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie ma wyraźnego powiązania zachowania przez organ budowlany terminu 30 dni z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie wobec zgłaszanych robót budowlanych. Z wykładni celowościowej art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. Natomiast w przypadku przyjęcia, że istnieje obowiązek doręczenia inwestorowi decyzji o sprzeciwie w terminie 30 dni, zachowanie terminu byłoby de facto uzależnione od pocztowych placówek operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji. Zdaniem sądu nie można przyjąć, że wniesienie sprzeciwu, a więc wydanie decyzji o sprzeciwie, jest równoznaczne z doręczeniem decyzji o sprzeciwie. Wniesienie sprzeciwu w rozumieniu powołanego przepisu to wydanie decyzji o sprzeciwie, czyli sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a. Pogląd ten sąd rozpoznający sprawę całkowicie podziela. Z akt wynika, że zgłoszenie zamiaru montażu ekranu reklamowego zostało doręczone organowi I instancji 22 grudnia 2011 r. decyzję zaś zgłaszającą sprzeciw wydano w dniu [...] r. i wysłano 10 stycznia 2012 r. zarówno spółce jak i jej pełnomocnikowi, co potwierdza wykaz korespondencji. W tej sytuacji zachowanie omawianego terminu nie może budzić wątpliwości. Fakt odbioru przez pełnomocnika przesyłki dopiero w dniu 31 stycznia 2012 r. (spółka odebrała decyzję 26 stycznia 2012 r.) nie mógł mieć zatem dla ustalenia daty wniesienia sprzeciwu decydującego znaczenia.

Sąd podkreślił również, że zarzut wadliwej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 6 pkt. 1 w związku z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, choć uwaga skarżącego o odmiennym rozumieniu urządzeń reklamowych w świetle tych przepisów jest poprawna nie zasługuje na uwzględnienie. W przepisie art. 3 pkt 3 ustawy wymieniono wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i zaliczono je do budowli (obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury). Tych dodatkowych określeń nie zawiera natomiast art. 29 ust. 2 pkt 6. Zatem wśród cech odróżniających urządzenia reklamowe będące budowlą jest to, że w przeciwieństwie do tych drugich są to urządzenia "wolno stojące" i "trwale związane z gruntem". Wobec tego, że już z treści omawianych przepisów wynika, że dotyczą one różnych urządzeń reklamowych, konsekwencją tego faktu jest to, że wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, niebędącego wolno stojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Jednocześnie wykonywanie robót budowlanych przy realizacji tablic i urządzeń reklamowych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy możliwe jest wyłącznie w drodze instalowania, co oznacza, że wykluczone jest przy tego rodzaju urządzeniach prowadzenie innych rodzajowo robót budowlanych, w tym budowy. Dla możliwości zastosowania wspomnianej regulacji decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy prowadzone roboty budowlane można uznać za instalację. Dokonując analizy tego pojęcia Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zarówno instalacja jak i montaż odnoszą się do pewnego rodzaju działania, w wyniku którego ma powstać zespolone w całość urządzenie. Można więc przyjąć, że instalacja jest formą montażu, szczególnym rodzajem takich robót. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, usiłującą wykazać, że dla oceny, czy ma miejsce instalacja tablic i urządzeń reklamowych bez znaczenia pozostaje rodzaj i specyfikacja techniczna samej ich konstrukcji. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że skoro przy zastosowaniu art. 29 ust. 2 pkt 6 nie jest wymagane pozwolenie na budowę, to ocena zakresu planowanych robót budowlanych powinna uwzględniać treść art. 5 prawa budowlanego, nakazującego przy budowie obiektu budowlanego zapewnić spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania, przy uwzględnieniu przewidywanego okresu użytkowania oraz zgodności z przepisami w tym techniczno - budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, istotne są zwłaszcza takie elementy jak wielkość i cechy konstrukcyjne urządzenia reklamowego. W tym kontekście całkowicie trzeba podzielić zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego nie sposób przyjąć, że szczególny przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego odnosi się do wszystkich urządzeń reklamowych niezależnie od ich wielkości, masy i parametrów płaszczyzny reklamowej (wyrok z 3 lutego 2010 r., II OSK 249/09 oraz wyrok z 15 maja 2009 r., II OSK 249/09). W świetle powyższego przekonująca jest argumentacja organu, według którego przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega jedynie na instalowaniu urządzenia reklamowego. Z analizy przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego, jak również wyjaśnień przedstawionych w piśmie z dnia 16 kwietnia 2012 r. wynika, że zgłoszenie dotyczy montażu urządzenia reklamowego, składającego się z dwóch tablic reklamowych o wymiarach 12 x 4 m na słupie o średnicy 812,8 mm i wysokości 12 m, przy czym całkowita wysokość słupa ma wynosić 16 m. Wprawdzie, mimo wezwania Wojewody spółka nie podała masy urządzenia reklamowego i nie przedstawiła sposobu mocowania samego słupa, to jednak bez wątpienia będzie wymagało wykonania robót ziemnych pozwalających na trwałe związanie całej konstrukcji z gruntem. Mając powyższe na uwadze uzasadnione jest przekonanie, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego przedmiotowe roboty budowlane należy uznać za budowę obiektu budowlanego, o którym stanowi art. 3 ust. 3 ustawy, co przesądza o konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 28 ust. 1.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie z dnia 15 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 6 i 7 oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegającą na uznaniu sprzeciwu za skutecznie wniesiony, mimo że montaż urządzenia reklamowego został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;

2. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie, polegające na błędnym przyjęci, że zawiły termin materialny na wniesienie przez organ sprzeciwu jest zachowany w przypadku wydania sprzeciwu przed upływem 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, podczas gdy termin ten jest zachowany tylko w przypadku doręczenia stronie w tym terminie decyzji;

3. art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 w zw. z art. 109 i 110 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja może wiązać organ i wpływać na prawa i obowiązki skarżącego przed ich prawidłowym doręczeniem stronie;

4. art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 10 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mimo iż wydane w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego i naruszeniem zasad gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a uzasadnienie jest dotknięte poważnymi brakami;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie przytoczenie zarzutów skargi oraz nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia;

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania, oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art.174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego "przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie". Powyżej cytowany fragment przepisu został wprost zamieszczony w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej. Tymczasem autorka skargi kasacyjnej powinna wyraźnie wskazać i uzasadnić, czy przepisy prawa materialnego powołane w pkt 1 i 2 zostały naruszone przez bledną ich wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie, albo jednocześnie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Rozróżnienia takiego i wyjaśnienia postawionego zarzutu brak jednak w skardze kasacyjnej, co narusza zasady prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego nie można utożsamiać z zarzutem niewłaściwego zastosowania prawa, gdyż są to różne semantycznie i prawnie pojęcia, odrębnie wymienione jako podstawy kasacyjne w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 10 lipca 2007 r., II FSK 886/06, Legalis). Dopuszczalne jest zarzucenie w skardze kasacyjnej obu form naruszenia prawa materialnego, w sytuacji gdy niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa było konsekwencją jego błędnej wykładni (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 587).

Zarzuty skargi kasacyjnej zamieszczone w pkt 1 i 2, zarzucające naruszenie wskazanych tam przepisów prawa materialnego "poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie", co powtórzono również w uzasadnieniu, świadczą o braku zdecydowania autorki skargi kasacyjnej w jakiej formie zostało naruszone prawo materialne. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać ich, bądź domyślać się, o którą formę naruszenia prawa materialnego chodziło (wyrok NSA z 30 marca 2004 r., GSK 10/04).

Niezależnie od powyższych mankamentów skargi kasacyjnej, co niewątpliwie ma wpływ na jej skuteczność, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z przepisów wymienionych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, nie został naruszony przez błędną wykładnię ani przez niewłaściwe zastosowanie zaskarżonym wyrokiem.

"Reklama dwutablicowa", której dokonano zgłoszenia w niniejszej sprawie, z racji swoich parametrów i konstrukcji jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, zaliczanym zgodnie z art. 3 pkt 3 pr.bud. do budowli i tego typu obiekt wymaga pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 pr.bud.). Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud., wbrew twierdzeniom inwestora, nie dotyczy tego typu urządzeń reklamowych, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie NSA (A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 323-328). Wznoszenia obiektów budowlanych zaliczanych do budowli, nie można określać instalowaniem, tak jak to wynika z art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud., takie roboty budowlane niezależnie od przyjętej techniki i technologii wykonania są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 pr.bud. i wymagają pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pr.bud.

W związku z powyższym sprzeciw wniesiony przez organ – Starostę Świdnickiego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 pr.bud. był zgodny z prawem oraz skuteczny w świetle art. 30 ust. 5 pr.bud.

Warunkiem skuteczności sprzeciwu, zgodnie z powyższym przepisem, jest jego wniesienie w drodze decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy, zgłoszenie zostało doręczone organowi w dniu 21 grudnia 2011 r. Decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] r. przez Starostę Świdnickiego i przesyłka nadana w urzędzie pocztowym w dniu 10 stycznia 2012 r. Natomiast odebranie tej przesyłki przez skarżącą Spółkę z urzędu pocztowego miało miejsce w dniu 26 stycznia 2012 r., a przez jej pełnomocnika w dniu 31 stycznia 2012 r. Nie można więc w takiej sytuacji do terminu trzydziestodniowego do wniesienia sprzeciwu wliczać terminu kiedy decyzja zostanie doręczona stronie, a właściwie kiedy strona zdecyduje się odebrać przesyłkę awizowaną w urzędzie pocztowym.

Możliwość doręczania przesyłek w trybie art. 44 k.p.a., nie może mieć wpływu na zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ, gdyż nie może to być uzależnione od tego kiedy "poczta" doręczy przesyłkę, czy kiedy adresat zdecyduje się ją łaskawie odebrać w urzędzie pocztowym. Takie rozumienie art. 30 ust. 5 pr.bud., że w terminie 30 dni organ musi również doręczyć decyzję o sprzeciwie stronie, niweczyłoby całkowicie sens instytucji zgłoszenia i sprzeciwu, gdyż dochowanie tego terminu przez organ w praktyce byłoby niewykonalne (wyrok NSA z 11 lipca 2014 r., II OSK 299/13).

Na temat zgłoszenia w prawie budowlanym i sposobów omijania przepisów art. 30 ust. 5 pr.bud. przez inwestorów krytycznie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 kwietnia 2011 r., Kp 7/09 (OTK. ZU-A 2011, nr 3, poz. 26). W rozstrzygnięciu niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę wszystkie te uwagi Trybunału.

Należy odróżnić wniesienie sprzeciwu przez organ od doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie, gdyż nie są to tożsame pojęcia. Są to pojęcia występujące w dwóch równych płaszczyznach prawnych. Instytucja "zgłoszenia" podobnie jak i "sprzeciw" są instytucjami prawa materialnego – Prawa budowlanego, podobnie jak termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 5 art. 30 pr.bud. jest terminem prawa materialnego.

Zdaniem sądu kasacyjnego podobnie jak sądu pierwszej instancji, dla skutecznego wniesienia sprzeciwu w terminie wystarczające jest jeżeli organ w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 pr.bud., wyda decyzję o sprzeciwie i podejmie czynności, o których mowa w art. 57 § 5 k.p.a., co będzie stanowiło potwierdzenie daty wniesienia sprzeciwu (W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., ZNSA 2011, nr 4, s. 23-24).

Nie zasługuje w związku z powyższym na uwzględnienie też zarzut zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony przez organ w ustawowo przewidzianym terminie, odbiór zaś decyzji o sprzeciwie (doręczenie) nastąpił w terminie zależnym od woli strony, nie można więc w takiej sytuacji mówić również o naruszaniu przepisów wymienionych w pkt 3 skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie decyzja została prawidłowo doręczona stronie w terminie, w jakim strona uznała za stosowne odebranie, wcześniej awizowanej przesyłki, w urzędzie pocztowym. Nie można przepisów art. 109 i 110 k.p.a. traktować instrumentalnie w celu uniemożliwienia skutecznego wniesienia przez organ sprzeciwu.

Organy administracji publicznej, nie mają środków prawnych wymuszających na stronie odbiór przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie. Nie można więc tak rozumieć terminu do wniesienia sprzeciwu, że o skuteczności wniesienia sprzeciwu faktycznie decydowałaby strona. Powołana w skardze kasacyjnej uchwała NSA II GPS 4/08 nie jest wiążąca w tej sprawie, gdyż dotyczyła innego stanu faktycznego i innych przepisów.

Zaskarżony wyrok spełnia również wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższe rozważania na temat art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 5 pr.bud. wskazują również, że niezasadny jest zarzut zamieszczony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, gdyż wymieniane tam przepisy nie zostały naruszone w niniejszej sprawie.

Na marginesie należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej powołano głównie orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i to sprzed wielu lat, co nie może stanowić skutecznego argumentu dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.