Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 132/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 37, art. 217
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.u w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R. L. wniósł do tutejszego Sądu w dniu 27 maja 2014 r. pismo zawierające między innymi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2013 r. "o wydanie zaświadczenia o wysokości "sortów mundurowych" opłat nadkomisarza, w latach 1990-2013.

Podał, że powyższy wniosek złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Następnie wystąpił do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma w tym trybie składał 14 października 2013 r., 4 listopada 2013 r. i 19 maja 2014 r. Skarżący przedstawił również szereg przepisów, które w jego ocenie uzasadniły merytoryczne rozpoznanie jego wniosków.

Dołączył również do skargi między innymi opisane w niej wnioski a także wezwania kierowane w trybie art. 35 i 37 kodeksu postępowania administracyjnego, do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że do organu wpłynął wskazany przez skarżącego wniosek. Zarzucił, że twierdzenia skarżącego, że nie został on załatwiony i istnienie bezczynności są nieprawdziwe. Podanie bowiem skarżącego zostało skierowane do właściwego organu do jego załatwienia w pierwszej instancji. Załatwiając podanie skarżącego Komendant Powiatowy Policji w J. wydał w dniu 28 listopada 2013 r. postanowienie Nr [...], w którym odmówił wydania zaświadczenia. Powyższe rozstrzygnięcie skarżący zaskarżył zażaleniem skierowanym w dniu 3 grudnia 2013 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Równocześnie pismem z dnia 3 marca 2014 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie na niezałatwienie w terminie jego zażalenia. Wniosek ten został załatwiony przez Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem Nr [...] z dnia 15 maja 2014 r. uznał zażalenie za bezzasadne.

Jako dowód na powyższe twierdzenia powołał postanowienie nr [...] KPP w J. z dnia 28 listopada 2013 r., postanowienie nr [...] KGP z dnia 15 maja 2014 r., pismo KWP d dnia 22 maja 2014 r. L.dz. [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skargi na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi, uprawnieniu w przypadku stwierdzeniu bezczynności.

Istotą zatem sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia wniosku. Celem bowiem postępowania sądowoadministracyjnego opartego na art. 149 p.p.s.a. jest zmuszenie organu do podjęcia nakazanych prawem działań.

Analiza akt pod wskazanym wyżej kontem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ był bezczynny w dacie złożenia skargi to jest 27 maja 2014 r. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA/Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r.; I SAB/60/99/OSP 2000, Nr 6, poz. 87).

Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. "W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy" (art. 36 § 1 k.p.a.).

Skarżący zarzucił bezczynność w sprawie rozpoznania wniosków dotyczących wydania zaświadczeń. Ustawodawca w tym zakresie przewidział krótsze terminy do załatwienia takiego żądania. Art. 217 § 3 k.p.a. stanowi bowiem, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.

Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji – art. 37 k.p.a.

Wnoszenie zażalenia jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność. Badając zasadność skargi i spełnienie przesłanek wynikających z powołanych przepisów należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący złożył opisane wnioski a także złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenia określone w art. 37 k.p.a. Zatem spełnił warunek formalny do złożenia skargi.

Natomiast badając merytoryczną zasadność wniosku należy uznać, że nie może być on uwzględniony albowiem w sprawie w dniu wnoszenia skargi nie występowania bezczynność. Powyższe Sąd stwierdza w oparciu o treść złożonego wniosku i podjęte w tej sprawie czynności przez organ.

Mianowicie – wnioskiem z dnia 23 września 2013 r. kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. skarżący wniósł o wydanie mu zaświadczenia o wysokości "sortów mundurowych" – czyli o wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie.

Z dokumentów dołączonych przez organ jednoznacznie wynika, że wniosek ten był przedmiotem rozpoznania Komendanta Powiatowego Policji w J. i Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz Komendanta Głównego Policji.

Przede wszystkim z treści postanowienia Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia 28 listopada 2013 r. odmawiającego wydania zaświadczenia wynika, że opisany wniosek został przekazany do rozpoznania temu organowi przez Wojewódzkiego Komendanta Policji we Wrocławiu (do którego był adresowany). Po drugie, że wniosek ten został rozpoznany, a następnie na skutek zażalenia skarżącego postanowieniem odrzucony przez Komendanta Głównego Policji o czym świadczy postanowienie Nr [...] z dnia 15 maja 2014 r.

Wskazane dokumenty zatem jednoznacznie świadczą o tym, że nie istniała bezczynność w niniejszej sprawie, do dnia złożenia niniejszej skargi postępowanie wszczęte wskazanym wnioskiem zostało również zakończone na etapie odwoławczym przez Komendanta Głównego Policji.

To, że wniosek nie został rozpoznany zgodnie z oczekiwaniami skarżącego nie może być podstawą do stwierdzenia bezczynności. Jak stwierdzono wyżej o bezczynności można mówić wówczas gdy organ nie podejmuje we właściwym czasie działań zmierzających do rozpoznania wniosku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Zatem mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

H.B. 1.12.2014 r.