Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1620/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 21 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 sierpnia 2016 r. (16 sierpnia 2016 r. – data nadania skargi do organu) M. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych.

W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy).

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia.

M. P. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił tym, że wskutek cofnięcia pozwolenia na broń zostanie pozbawiony możliwości aktywnego uczestnictwa m.in. w życiu Stowarzyszenia [...], podnosząc, że aktywność skarżącego na tym polu bez możliwości zgodnego z prawem dysponowania i posługiwania się bronią palną jest niemożliwa. Zaprzestanie tej działalności, i to wobec odebrania niezbędnych do tego uprawnień, będzie dla skarżącego równoznaczna, nie tylko z utratą dotychczasowego zajęcia, jako takiego, ale przede wszystkim z utratą wypracowanych na przestrzeni wielu lat aktywności – pozycji i roli w Stowarzyszeniu oraz zaufania, tak ze strony samej jednostki, jak i ze strony beneficjentów organizowanych przez nią przedsięwzięć, którymi niejednokrotnie były podmioty publiczne, czy też podmioty, których działalność ma doniosłe znaczenie społeczne. Podkreślił, że jest to trwała zmiana w rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje, której – jak wskazuje doświadczenie życiowe – odwrócenie jest niemożliwe, nawet w przypadku ponownego nabycia uprawnień. Jest to szkoda osobista, dotkliwa dla pasjonata przedsięwzięć (np. współorganizowanie szkoleń specjalistyczny w zakresie wykształcenia strzeleckiego oraz taktyki interwencji dla funkcjonariuszy służb mundurowych, zawodów sportowych oraz strzeleckich), skutkująca eliminacją skarżącego z dotychczasowego uczestnictwa w życiu społecznym, niwecząca wypracowany status i zaufanie. Skarżący zaznaczył, że był związany z ww. grupą, a organizacja ww. przedsięwzięć była drogą do samorealizacji zawodowej i pasją. Jest to strata nie tylko dla skarżącego, ale i strata w aspekcie społecznym (organizowanie specjalistycznych szkoleń dla służby mundurowych, czy działalność charytatywna z tym związana).

Dodatkowo skarżący wskazał, że stan wykonalności decyzji cofającej pozwolenie na broń implikuje konieczność zbycia posiadanej broni. Tymczasem egzemplarze broni zostały nabyte nieprzypadkowo i stanowią przedmiot osobisty, do którego skarżący jest przywiązany. Posiadane przez skarżącego egzemplarze broni mają dla niego wartość sentymentalną w związku z czym konieczność ich zbycia będzie stanowiła nieodwracalną szkodę po stronie skarżącego. W ocenie skarżącego, powyższe również uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.

W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody.

Wskazywana przez skarżącego okoliczność braku możliwości aktywnego uczestnictwa w życiu Stowarzyszenia [...], nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Utrata uprawnienia do posiadania broni nie stoi na przeszkodzie w organizowaniu szkoleń, czy też zawodów sportowych i strzeleckich dla członków Stowarzyszenia, czy też w prowadzeniu działalności charytatywnej i socjalnej Stowarzyszenia.

Natomiast wskazywana przez skarżącego okoliczność wyrządzenia nieodwracalnej szkody związanej ze zbyciem posiadanej broni, do której skarżący jest przywiązany, również nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 3 ).

Zauważyć jednak należy, iż jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, skarżący w dniu 16 sierpnia 2016 r. dokonał sprzedaży posiadanej przez siebie broni.

Dodatkowo należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia.

Zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji.

W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.