Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 878/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"
article: art. 77 i 107
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Marzena Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających na rok 2007 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], II. zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego S.K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania , III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ B. Sokołowska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu 7 maja 2007 roku S.K., zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 roku Nr 35, poz. 217, ze zm.) w zw. z art. 4 ustawy o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U Nr 44, poz. 262) złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2007, do gruntów rolnych 1) jednolitej płatności obszarowej; 2) płatności uzupełniającej do powierzchni: a) grupy upraw podstawowych.

We wniosku producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne o numerach [...]

W dniu 28 maja 2007 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo E.K., w którym zwróciła się z prośbą o wstrzymanie płatności (dopłaty obszarowej) do części gruntów, które były jej własności, a od chwili zawarcia związku małżeńskiego (2004 rok) zostały współwłasnością małżeńską wraz ze S.K.. Aktualnie strony są w trakcie sprawy rozwodowej.

W dniu 26 listopada 2009 roku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, wystosował zarówno do producenta rolnego, jak i do E.K. wezwania do wzięcia udziału w rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 roku, w charakterze strony, w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich na 2007 r., w celu ustalenia komu przysługują płatności na grunty zadeklarowane we wniosku. W przedmiotowym piśmie Kierownik Biura Powiatowego wskazał również, iż wszelkie wyjaśnienia, dokumenty i inne dowody dotyczące przedmiotu sprawy, oświadczenia świadków, nakaz płatniczy podatku, umowę dzierżawy należy złożyć do dnia 7 grudnia 2007 roku oraz poinformował, że nie złożenie wyjaśnień oraz nie przedłożenie dowodów i dokumentów, będzie miało wpływ na przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

W dniu 11 grudnia 2007 E.K. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR oświadczenie, w którym wskazała, iż przed zawarciem związku małżeńskiego była posiadaczem, od 2003r. właścicielem gospodarstwa rolnego położonego w [...]. zawarła związek małżeński ze S.K. W roku 2004 razem użytkowali wszystkie grunty. Zasiewy w 2006r. na jesień dokonali wspólnie. Wyjaśniła, że rozmawiała z mężem w maju 2007r. i oświadczyła, że nie zgadza się na złożenie wniosku przez niego, bowiem to ona w momencie złożenia wniosku o rozwód, użytkowała swoją część gruntu. Od kwietnia 2007r. jest wyłącznym użytkownikiem spornego gruntu, zaś mąż nie dokonywał żadnych prac polowych, zakupiony za wspólne środki nawóz wykorzystał tylko na swoim gruncie. Dokonała zbiorów na poświadczenie czego załączyła oświadczenia osób, które wykonywały prace polowe.

E.K. na potwierdzenie swojego zeznania przedłożyła również fakturę [...]

Ponadto złożyła również tego dnia w Biurze Powiatowym ARiMR prośbę o udostępnienie informacji na temat działek zadeklarowanych we wniosku męża oraz prośbę o umożliwienie przyznania płatności za należący do niej grunt rolny.

S.K. przesłuchany w dniu 20 grudnia 2007 roku zeznał, że dokonał również zasiewów na gruncie należącym do żony. Zbiorów dokonała żona, a on zasiał nawóz oraz zboże w 2006 i 2007roku ( 0,80 ha na wiosnę). Na dowód tego dostarczył faktury. Potwierdził, że użytkował grunt żony i jest gotów zrzec się dopłaty za jej grunt.

Wnioskodawca przedstawił również fakturę [...]

W dniu 11 lutego 2008 roku, E.k. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR kolejne oświadczenie, iż nie było zniesienia wspólnoty majątkowej na grunty nabyte przed zawarciem małżeństwa. Po zawarciu małżeństwa wnioski o przyznanie płatności były składane na numer producenta należący do męża. Pozew o rozwód został złożony w dniu 13 kwietnia 2007roku, natomiast wniosek o przyznanie płatności obszarowych mąż składał w maju bez pytania o zgodę na złożenie wniosku na jej grunty. Taka zgoda nie zostałaby udzielona.

S.K., w oświadczeniu z dnia 12 lutego 2008 roku, wyjaśnił, iż nie była ustanowiona wcześniejszej wspólnota majątkowa na grunty nabyte przed zawarciem małżeństwa.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu 6 czerwca 2008 roku wystosował do S.K. wezwanie, w celu uzupełnienia akt sprawy poprzez dołączenie do wniosku zgody na dopłaty współposiadacza spornych działek rolnych.

W dniu 20 lutego 2009 roku do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło kolejne pismo E.K., w którym między innymi podkreśliła, iż była i jest nadal wyłącznym właścicielem i użytkownikiem gruntów podanych we wniosku i to ona sama ponosiła koszty związane z ich uprawą.

Z kolei w dniu 23 lutego 2009 roku, stawił się w Biurze Powiatowym ARiMR S.K., który poinformował, iż nie dostarczy zgody żony na pobranie przez niego dopłat bezpośrednich.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia 24 lutego 2009 roku, odmówił S.K. przyznania płatności na 2007 rok. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał jedynie, że zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej w przypadku gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania, płatności przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę. Zgodę, o której mowa, w ust. 7, dołącza się do wniosku o przyznanie płatności. Ponieważ pismem z dnia 28 maja 2007 r. E.K.- współposiadacz gospodarstwa rolnego S.K., nie wyraziła zgody na otrzymanie przez niego dopłat, płatności nie mogły zostać wypłacone.

S.K. w dniu 16 marca 2009 roku skorzystał z prawa wniesienia odwołania od powyższej decyzji, podnosząc naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy z dnia 29 lutego 2008 roku o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej poprzez niewłaściwą interpretację przepisu w odniesieniu do okoliczności przedmiotowej sprawy. Naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej poprzez nieuwzględnienie przez organ orzekający treści zasady K.p.a. Zdaniem odwołującego w trakcie postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku organ orzekający naruszył fundamentalną zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 K.p.a. Artykuł ten wprowadzający zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie określa hierarchii tych wartości ani też zasad rozstrzygnięcia konfliktów między nimi. Z punktu widzenia struktury i celów postępowania administracyjnego można przyjąć, wywodzi producent rolny, że wymienione w tym artykule interesy są prawnie równorzędne, co oznacza, iż w procesie wykładni norm proceduralnych organ administracji publicznej nie może kierować się założoną a priori hierarchią tych interesów. Rolnik powołał się przy tym na wyroku SN z dnia 18 listopada 1993r., III ARN 49/93, w którym stwierdzono, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym przypadku interesu publicznego nad indywidualnym podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej".

Ponadto rolnik podnosił, że ustawodawca posługuje się pojęciem posiadania w cywilnoprawnym znaczeniu, rozróżniając posiadanie samoistne i zależne w rozumieniu przepisów art. 336-352 K.c. Dla przyznania płatności istotne jest czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem. Producent rolny uważał, że wnioskodawca nie musi wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami. Ewentualne spory związane z przysługującym wnioskodawcy prawem do gruntu mają charakter cywilnoprawny i powinny być rozstrzygane przez sądy powszechne w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego. Dalej odwołujący wywodził, iż organ orzekający nie wziął pod uwagę okoliczności, że de facto gruntami określonymi we wniosku zarządza tylko on i tylko on jest ich posiadaczem. Wszelkie prace na przedmiotowych gruntach są wykonywane przeze niego osobiście i tylko on dba o utrzymanie ich w stanie pozwalającym o ubieganie się o wspomniane dotacje.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634 ze zm.) oraz na podstawie art. 19 ust. 3 o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 4 ustawy zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej i art. 4 ustawy. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne, ponieważ sformułowana w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Prawidłowe załatwienie sprawy indywidualnej jest uwarunkowane oparciem rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonych, tzn. obiektywnie istniejących, oraz właściwie ocenionych okolicznościach faktycznych. Stadium postępowania wyjaśniającego obejmuje całokształt czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym w celu wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające można zatem utożsamić z postępowaniem dowodowym, tzn. czynnościami postępowania administracyjnego, które zmierzają do ustalenia stanu faktycznego sprawy indywidualnej. Efektem postępowania dowodowego jest materiał dowodowy, w oparciu o który organ załatwia sprawę indywidualną.

Zdaniem Dyrektora ARiMR postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ rozstrzygniecie zostało oparte na wszechstronnej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U Nr 44, poz. 262) do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, wszczętych i niezakończonych decyzja ostateczna do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Dopiero od 15 marca 2008 r. obowiązuje ustawa o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U Nr 44, poz. 262), w której art. 7 ust. 1 otrzymał brzmienie:

"1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarowania rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli:

1) na dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej z załączeniu nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności."

Tak więc w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy przyjął stan prawny zgodny z brzmieniem przed nowelą, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, jeżeli:

1. Posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1,0 ha; działka rolna nie może być mniejsza niż 0,1 ha;

2. Utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami;

3. Został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto organ odwoławczy wywódł, że aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować, ponieważ celem płatności jest przyznanie producentowi rolnemu środków pieniężnych z przeznaczeniem na pokrycie kosztów poniesionych przez niego w danym okresie w związku z uprawą gruntów rolnych, a w efekcie wpłynięcie na rozwój działalności rolniczej i wzrost jej konkurencyjności na rynku europejskim. Płatności należne są więc temu rolnikowi, który faktycznie uprawia grunty rolne i ponosi w związku z tym koszty.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, iż zarówno S.K. i E.K. byli rzeczywistymi posiadaczami spornych działek w 2007 roku, ponieważ odwołujący poniósł koszty związane z siewem, E.K. dokonała zbioru, co potwierdziła w swoim zeznaniu, a przede wszystkim sam odwołujący. Wobec powyższego nie jest możliwe przyznanie S.K. płatności, do gruntów w 2007 roku, ze względu na fakt, iż nie był on jedynym użytkownikiem spornych działek, a nie jest możliwe przyznanie podwójnej płatności do tej samej działki w danym roku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że nie ma żadnego znaczenia, fakt, posiadania działek rolnych w dniu 31 maja, co zdaniem rolnika, ma kluczowe znaczenie w sprawie.

Zdaniem organu II instancji, zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej w przypadku gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania, płatności przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę. Zgodę, o której mowa, w ust. 7, dołącza się do wniosku o przyznanie płatności. Ponieważ pismem z dnia 28 maja 2007 r. E.K.- współposiadacz gospodarstwa rolnego S.K., nie wyraziła zgody na otrzymanie przez niego dopłat, płatności nie mogły zostać wypłacone.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 18 września 2009 r. Dyrektora ARiMR złożył S.k..

Skarżący zarzucił organom naruszenia prawa materialnego, art.7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy z dnia 29 lutego 2008 roku o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej poprzez niewłaściwą interpretację przepisu w odniesieniu do okoliczności przedmiotowej sprawy oraz naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art.7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy z dnia 29 lutego 2008 roku o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej poprzez nieuwzględnienie przez organ orzekający treści zasady K.p.a. w sprawie.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze powtórzono zarzuty, które zostały już wcześniej podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Płatności bezpośrednie na rok 2007 zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przysługują rolnikowi na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, jeżeli: posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1,0 ha; działka rolna nie może być mniejsza niż 0,1 ha; utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami; został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto na mocy art.7 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy warunkiem otrzymania pomocy przez producenta rolnego jest utrzymanie gruntów zgodnie z normami w myśl rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U Nr 46, poz. 306, ze zm.).

Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż organy administracji przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy naruszyły przepisy postępowania, w szczególności art. 77 i 107 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja organu I instancji została wydana przede wszystkim z naruszeniem § 3 art. 107 K.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Skarżący zadeklarował do płatności działki ewidencyjne o numerach [...]

Spór w niniejszej sprawie dotyczył tylko i wyłącznie dwóch działek: [...] które stanowiły współwłasność wnioskodawcy i jego żony oraz, co do których producent rolny nie otrzymał zgody żony na pobranie przez niego dopłat bezpośrednich.

W odniesieniu do działek o numerach ewidencyjnych [...] organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia 24 lutego 2009 r. odmówił przyznania płatności producentowi rolnemu w całości, nie przedstawiając w ogóle stanu sprawy, nie dokonując w uzasadnieniu żadnych ustaleń co do współposiadania działek, zgłoszonych wnioskiem. Organ całkowicie pominął kwestię, że brak zgody współposiadacza dotyczył tylko dwóch działek, a nie wszystkich zadeklarowanych przez rolnika.

Zgodnie zaś z art. 7 ust. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej w przypadku gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania, płatności przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę. Zgodę, należy dołączyć do wniosku o przyznanie płatności. Ponieważ pismem z dnia 28 maja 2007 r. E.K. - współposiadacz gospodarstwa rolnego S.K., nie wyraziła zgody na otrzymanie przez wnioskodawcę dopłat do działek 144/1, 235/20, płatności nie mogły zostać wypłacone w tym zakresie i należało to w sposób wyczerpujący zamieścić w uzasadnieniu decyzji. Jednakże jeśli chodzi o pozostałe zgłoszone działki organ winien dokonać stosownych ustaleń, które powinny być dokonane z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, w tym art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. Wyraz również temu winien dać organ w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Tymczasem w decyzji I instancji nie przedstawiono stanu faktycznego sprawy, w ogóle jej nie uzasadniono, podając jedynie, że negatywne rozstrzygnięcie zostało podjęte ze względu na brak zgody współposiadacza.

Sąd zauważa, że Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR rozpatrując odwołanie nie wskazał przesłanek, które zadecydowały o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy co prawda w uzasadnieniu podnosił kwestię współposiadania działek, co więcej wskazał, że spór dotyczy wyłącznie działek [...], lecz w efekcie swoich rozważań wydał decyzję, którą utrzymał w mocy orzeczenie I instancji, ostatecznie pomijając w rozstrzygnięciu fakt zadeklarowania przez producenta rolnego we wniosku działek o numerach ewidencyjnych nr [...]

Dokonując subsumcji pominął okoliczności, na które sam zwrócił uwagę, iż brak zgody dotyczył tylko dwóch działek, jednocześnie nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji powodów odmowy przyznania płatności w całości.

Należy w tym miejscu podkreślić, że prawidłowe i zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie, jest szczególnie ważne zwłaszcza przy decyzjach negatywnych dla wnioskodawcy. W takich sytuacjach uzasadnienie powinno szczegółowo wskazywać przyczyny, dla których organ nie przyznał dopłat zgodnie z wnioskiem. Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie okoliczności przemawiających za przyznaniem bądź odmową dopłat we wnioskowanym zakresie. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem jej właściwą kontrolę ze strony sądu (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2003 r., sygn. I SA 1320/01, Lex nr 137809).

W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z treścią którego w toku postępowania organy administracji zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy obu instancji nie dokonały ustaleń dotyczących wszystkich działek rolnych zgłoszonych przez producenta rolnego we wniosku, w odniesieniu do wymogów określonych art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 roku Nr 35, poz. 217, ze zm.).

Zdaniem Sądu skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMRz dnia 24 lutego 2009 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie rozpatrzenie w całości okoliczności faktycznych sprawy oraz wady uzasadnienia obu decyzji wskazane powyżej, powodują, iż obie decyzje wymykają się kontroli sądowej.

Rozpoznając ponownie sprawę rzeczą organów administracji będzie w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w odniesieniu do pełnego zakresu wniosku strony skarżącej i braku zgody współposiadacza działek rolnych oraz uwzględnienie wymogów określonych art. 107 § 3 K.p.a., w kontekście przedstawionej oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy, zaś kosztach postępowania zgodnie z art. 200 cytowanej ustawy.

/-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ B. Sokołowska