Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 137/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Borowiecki, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2007 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa Praga w Warszawie sprawy ze skargi E. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla punkt 1 zaskarżonej decyzji oraz decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. B. i K. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) listopada 2007r., po rozpatrzeniu odwołania E. i K. B. oraz Spółdzielni B. w pkt 1 - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) sierpnia 2006r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. (...) w obrębie (...), położonych przy ul. (...) w W.; w pkt 2 - umorzyło postępowanie odwoławcze wobec I. Z. D., E.M. i H. M.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż przesłanki ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717) dzielą się na dwie grupy, przy czym pierwsza obejmuje wymagania wynikające z punktów od 1 do 3, które organ ustala w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych warunków określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia organ przystępując do ustalenia warunków zabudowy wyznacza na mapie w skali 1:500 lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy w celu ustalenia funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i na jej postawie stwierdzić, czy jest możliwa realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust.1 ustawy. Organ przy ustalaniu granic obszaru analizowanego powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z pkt 1 powołanego artykułu. Powyższa analiza w myśl § 9 ust.2 cyt. rozporządzenia składa się z części tekstowej i graficznej i stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora została przeprowadzona prawidłowo w zakresie warunków, o których stanowi art. 61 ust.1 ww. ustawy.

Kolegium podało, iż w odwołaniach podniesiono zarzuty, iż na analizowanym obszarze nie występują budynki o takiej wielkości jak wskazane we wniosku inwestora, teren zabudowany jest niską zabudową. W sąsiedztwie znajduje się ponad 20 domów jednorodzinnych, a najbliższy budynek wielorodzinny i wielokondygnacyjny oddalony jest o ok. 300 m. Nie został spełniony warunek z art. 61 § 1 pkt 3 ustawy, ponieważ wykonanie uzbrojenia terenu nie zostało zagwarantowane umową zawartą z właściwą jednostką organizacyjną, a także brak jest uzgodnienia z zarządcą drogi.

Odnosząc się do tych zarzutów organ podkreślił, że stosownie do treści § 3 rozporządzenia wokół działki budowlanej objętej wnioskiem inwestora wyznacza się obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki inwestora , nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z załącznika do decyzji, wynika, iż granice wyznaczonego obszaru sięgają do ul. (...), która jest drogą publiczną, do której inwestycja ma dostęp. Organ pierwszej instancji wykazał zgodnie z treścią art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy , że co najmniej jedna działka sąsiednia , dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, ponieważ przy ul. (...) znajdują się dwa budynki IV kondygnacyjne. Zdaniem Kolegium, inwestor przedmiotowej inwestycji uzyskał potwierdzenie możliwości przyłączenia i dostarczenia paliwa gazowego oraz zaopatrzenia w wodę, co jest wystarczające, bowiem celem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji od faktycznego istnienia uzbrojenia, a jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja ma w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy dostęp do drogi publicznej - ul. (...) przez drogę prywatną - ul. (...), na korzystanie z tej drogi inwestor ma zawartą umowę z jej właścicielem. Wobec tego zarzut braku uzgodnienia z zarządcą drogi nie znajduje uzasadnienia.

Kolegium podniosło również, iż organ pierwszej instancji określając wymagania dotyczące ochrony osób trzecich wskazał, iż projekt budowlany ma uwzględniać rozwiązania chroniące przed pozbawieniem z możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, dostępu do światła dziennego do

pomieszczeń przeznaczonych dla ludzi. Zaznaczył, iż nie będzie możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która naruszałaby interesy osób trzecich, gdyż taka decyzja byłaby niezgodna z prawem. Właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji może negatywne stanowisko odnośnie planowanej inwestycji wyrażać w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium w odniesieniu do odwołania wniesionego przez I. Z. D., E. M. i H. M. stwierdziło, iż nie są one stronami przedmiotowego postępowania, ponieważ ich działki nie graniczą z działką, na której planowana jest inwestycja. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie wnieśli E. i K. B. podnosząc zarzut naruszenia art. 61 ust. 5 w związku z ust.1 pkt 3, art. 61 ust.1 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2 lit d ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. nr 164, poz. 1589) a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) sierpnia 2006r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż decyzja o warunkach zabudowy nie spełnia warunku z art. 61 ust.5 powołanej ustawy, gdyż nie jest spełniony wymóg wykazania się przez inwestora umowami z właściwą jednostką organizacyjną na wykonanie uzbrojenia terenu. W decyzji zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy oraz § 2 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia nie zamieszczono wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów odwołania dotyczących wadliwego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji wyjaśniającego przez błędne ustalenie stanu faktycznego. W analizie zagospodarowania obszaru, znajdującej się w aktach sprawy, stwierdzono, iż teren inwestycji od strony północno-wschodniej sąsiaduje z kilkoma domami jednorodzinnymi, a w rejonie ul. (...) i ul. (...) występuje 4 kondygnacyjna zabudowa wielorodzinna, gdy tymczasem z mapy terenu wynika, że w sąsiedztwie inwestycji znajduje się nie kilka lecz ponad

dwadzieścia domów jednorodzinnych, zaś najbliższy budynek wielorodzinny i wielokondygnacyjny znajduje się w odległości 300 metrów od ul. (...), a od ul. (...) około 800 m. Kolegium nie wyjaśniło dlaczego organ pierwszej instancji w okresie dwóch lat w zasadzie w identycznym stanie faktycznym wydawał trzy różne rozstrzygnięcia na wniosek tego samego inwestora dla tej samej inwestycji i dla prawie tego samego obszaru. Najpierw wydano decyzję o odmowie ustalenia warunków z uwagi na to, iż w projekcie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania W. teren inwestycji znajduje się obszarze o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej M2, a następnie dwukrotnie decyzję o ustaleniu warunków, w których do najbliższego sąsiedztwa zaliczono zabudowę wielorodzinną wielokondygnacyjną. Zdaniem skarżących Kolegium nie wyjaśniło, ani nie zakwestionowało wadliwego postępowania organu pierwszej instancji, tym samym naruszyło art.7 i 77 § 1 kpa. Ponadto nie ustosunkowano się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2007r. Prokurator Prokuratury Okręgowej (...) w W. zgłosiła swój udział w przedmiotowym postępowaniu. Na rozprawie Prokurator oświadczyła, iż przyłącza się do wniesionej skargi, podnosząc, iż przede wszystkim kwestionuje analizę obszaru zagospodarowania, bowiem została sporządzona z naruszeniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Skarżący w pismach procesowych z dnia 15 lutego 2007r. i z dnia 29 sierpnia 2007r. podnieśli, iż teren przedmiotowej inwestycji w Studium kierunków zagospodarowania i uwarunkowań przestrzennych dla W. uchwalony w dniu (...) października 2006r. został przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną przy zachowaniu 60 % powierzchni biologicznie czynnej. Także w projekcie planu miejscowego (...) T., do którego przystąpiono w czerwcu 2004r., teren ten ma to samo przeznaczenie. Dodano, iż inwestor - firma B. podjęła działania polegające na ich zastraszeniu, kierując do sądu cywilnego pozew przeciwko I. Z. D. o naruszenie dóbr osobistych, żądając odszkodowania.

Na rozprawie pełnomocnik inwestora oświadczył, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia (...) sierpnia 2006r. została decyzją Prezydenta W. na

podstawie art. 63 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeniesiona na firmę (..) B. Sp. z o.o. z siedzibą w O.

Pełnomocnik inwestora – (...)B. Sp. z o.o. złożył pismo z dnia 5 listopada 2007r., jako załącznik do protokołu, podnosząc, iż zarzuty skarżących są całkowicie bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Według art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą określenie przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania

terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych,

parametrów technicznych inwestycji, dane charakteryzujące wpływ na środowisko w

przypadku braku obowiązkuj przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko. |

i Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek

zbadania zgodności złożonejgo wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami

aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w

decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje w ten sposób przepisy wskazanych

aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji

i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obowiązany jest

przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej

zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym

przewiduje się realizację inwestycji ( art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy), przy

czym zgodnie z brzmieniem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej

zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), organ wyznacza

obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i

zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5

ustawy. Dopiero w oparciu b sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia

faktyczne organ może formułować wnioski, co do dopuszczalności ustalenia

warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora, bądź o odmowie ich

ustalenia. i

Z przytoczonych powyiej uregulowań prawnych wynika, iż organ ustalający

i

warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora z tym, że bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Inaczej rzecz ujmując, granicę, do której organ {jest związany wnioskiem inwestora, wyznacza przeznaczenie projektowanych obiektów budowlanych oraz funkcje jakie mają pełnić. Jeżeli chodzi o parametry tecłjmiczne obiektów budowlanych takie jak np. wysokość budynków, ilość kondygnacji, linię architektoniczną, geometrię dachu, to mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we

wniosku inwestora. Dopiero bowiem sporządzona analiza zasad i warunków zabudowy zagospodarowania danego terenu w myśl art. 61 ust.1 pkt 1- 5 oraz przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury daje podstawę do określenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy, a które w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę będą precyzowane.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż wprawdzie inwestor we wniosku z dnia 31 stycznia 2006r. podał, iż planowana do realizacji inwestycja na działkach o nr ew. (...) polega na budowie mieszkaniowej wielorodzinnej, w tym: budynki o III i IV kondygnacjach, w kondygnacji piwnicznej garaże, dachy strome, parkingi ziemne na terenie inwestycji, powierzchnia biologicznie czynna - 25 % terenu inwestycji, to jednak wniosek ten nie spełnia wszystkich wymogów określonych w pkt 2 od lit. a do lit. c art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor nie określił bowiem, nie podał ile ma być zrealizowanych budynków trzykondygnacyjnych i budynków czterokondygnacyjnych, jak też nie podał podstawowych parametrów technicznych poszczególnych budynków, takich jak: np. wysokość, szerokość, długość.

W niniejszej sprawie, sporządzona stosownie do treści § 3 ust.1 cyt. wyżej rozporządzenia analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełnia wymogu określonego w ust.2 wymienionego § 3, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów. W ocenie Sądu, z części graficznej analizy wynika, iż granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone wbrew regułom określonym ww. przepisie. W części opisowej sporządzonej analizy nie podano szerokości frontu działki, przez który zgodnie z § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, a który w myśl § 3 ust.2 tego rozporządzenia stanowi podstawę wyznaczenia minimalnych granic obszaru analizowanego. Także w części opisowej analizy nie podano w oparciu o jakie kryteria określono granice obszaru analizowanego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż obszar analizowany został wyznaczony wadliwie. Prawidłowo obszar analizowany powinien być wyznaczony wokół terenu inwestycji według tych samych przyjętych

odległości. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż przepis ww. § 3 pkt 2 określa minimalne granice obszaru analizowanego, a więc organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną.

Podkreślenia wymaga, iż wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie zasadniczej niezgodnie z powołanymi wyżej przepisami przesądza nie tylko o wadliwości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ale również ustalonych na jej podstawie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora.

W ocenie Sądu, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru wyznaczonego wokół działki budowlanej, objętej wnioskiem inwestora, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej, nie spełnia wszystkich wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. W części pisemnej analizy w ogóle nie dokonano analizy wyznaczonego obszaru pod względem wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy ( § 5 ust.1). Tymczasem w decyzji o warunkach zabudowy, pomimo tego braku, określono powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 25%, przy czym w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono na jakiej podstawie ten wskaźnik został przyjęty. Natomiast geometrię dachów budynków planowanych do realizacji określono alternatywnie, zalecając dachy płaskie lub o niewielkich spadkach, gdy tymczasem przepis § 8 tego rozporządzenia stanowi wprost, iż geometrię dachu, w tym kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki, ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Warto zauważyć, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. decyzja o warunkach zabudowy ma określać linię nowej zabudowy na działce inwestora, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frotowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu, przy czym te parametry techniczne muszą wynikać ze sporządzonej analizy obszaru wyznaczonego. Przepisy wymienionego rozporządzenia przewidują możliwość odstępstwa od wyników analizy dotyczących poszczególnych parametrów, z tym że organ obowiązany jest uzasadnić przyczyny zastosowanego odstępstwa. W żadnym razie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisy ww. rozporządzenia nie przewidują możliwości pominięcia ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy

chociażby jednego z parametrów, o których mowa w powołanym rozporządzeniu, jak to z naruszeniem wskazanych przepisów uczyniły w tej sprawie organy administracyjne obu instancji. Określenie w decyzji o warunkach zabudowy wszystkich wymaganych parametrów technicznych planowanej inwestycji jest konieczne z tego względu, iż zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, jak również jest wiążąca dla projektanta inwestycji.

W świetle powyższych wywodów zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z obrazą przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Natomiast za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 5 oraz art. 54 pkt 2 lit.d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że dla spełnienia wymogu wykazania możliwości uzbrojenia terenu inwestycji wystarczające jest stwierdzenie, że inwestor posiada zapewnienie właściwych jednostek organizacyjnych o możliwości wykonania uzbrojenia terenu, które w tym przypadku inwestor uzyskał. Planowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi, posiada dostęp do drogi publicznej - ul. (...) przez drogę wewnętrzną - ul. (...), która wprawdzie jest drogą prywatną, ale jak wynika z akt sprawy, inwestor posiada z właścicielem umowę na jej korzystanie. Odnośnie zarzutu określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących osób trzecich w sposób niewystarczający, to słusznie podniósł organ odwoławczy, iż w decyzji pozwoleniu na budowę następuje sprecyzowanie warunków ochrony osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, dostępu do światła ( tzw. linia słońca). Jeżeli zaś chodzi o ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby to wypada podnieść, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko i dlatego nie zachodzi potrzeba w decyzji o warunkach określać z tego punktu widzenia warunków ochrony osób trzecich.

Zasadnym jest podnieść, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma znaczenia ile organ administracji publicznej wydał decyzji dla tej samej przedmiotowo inwestycji. Postępowanie to jest postępowaniem wnioskowym, a to

oznacza, że organ, do którego wpłynął wniosek p ustalenie warunków obowiązany jest wydać decyzję negatywną lub pozytywną dla wnioskodawcy. Wprawdzie w niniejszej sprawie pierwszą decyzją z dnia (...) listopada 2005r. odmówiono ustalenia warunków, a następną decyzją z dnia (...) sierpnia 2006r. ustalono warunki zabudowy, to jednak należy zauważyć, iż każda z tych decyzji została wydana na podstawie odrębnych wniosków, w których zakres przedmiotowy inwestycji był różny, gdyż teren planowanej inwestycji obejmował inne działki, a więc nie zachodziła tożsamość przedmiotu sprawy.

W konstatacji stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja oraz utrzymana w nią mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do wyeliminowania obu rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

Poza oceną Sadu pozostają zarzuty skargi nie odnoszące się do rozstrzygnięć wydanych przez organy administracyjne obu instancji.

Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę uwzględni uwagi przedstawione powyżej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.