Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 112/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2020 r. sprawy ze skargi F. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. uznać się niewłaściwym miejscowo; 2. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie jako właściwemu miejscowo do jej rozpoznania


UZASADNIENIE

F. Z., zamieszkały w Z. położonych w województwie p., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W pouczeniu od decyzji organ II instancji wskazał, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w dalszej kolejności przystąpić do jej rozpoznania, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych stanowi art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), wedle którego § 2: do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jak stanowi przy tym § 3 tego przepisu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Tego typu wyjątek został unormowany w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U.

z 2012 r. poz. 604). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw

z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Tymczasem, skarżący F. Z. zamieszkuje na obszarze województwa p., dla którego to obszaru, zgodnie z § 1 pkt 11 rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652) właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Błędne pouczenie organu II instancji co do właściwości miejscowej sądu administracyjnego, nie ma wpływu na tą właściwość.

Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Wobec powyższego, na podstawie § 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.