Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 410/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Edmund Łój Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędzia NSA Janusz Zubrzycki ( spr.) Protokolant Ewa Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z,.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt I SA/Ol 369/05 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odmowy wypłaty odszkodowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie kwotę 120 zł ( sto dwadzieścia złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 410/06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odmowy wypłaty odszkodowania.

Powyższą decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w Olsztynie odmawiającej Z. S. wypłaty odszkodowania. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wskazał, że w trybie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w Olsztynie. Weryfikacja postępowania poprzedzającego wydanie ww. decyzji w związku z podstawami określonymi przepisami art. 240 § 1 pkt 1, 2, 4, 5, 6, 7, Ordynacji podatkowej dokonana przez organ podatkowy I instancji nie potwierdziła wystąpienia wad stanowiących podstawy wznowienia postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił ponadto, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie odmowy wypłat odszkodowania, stwierdził, iż nie wystąpiły przesłanki określone brzmieniem art. 260 § 1 Ordynacji podatkowej skutkujące powstaniem odpowiedzialności odszkodowawczej, nie wystąpiły ciężkie wady w działaniach organów podatkowych uregulowane w trybach nadzwyczajnych. Ponowna kontrola postępowania nie ujawniła podstaw wznowienia określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej powołanych przez zainteresowanego. Organ odwoławczy analizując dokumentację dostarczoną przez odwołującego i akta sprawy odszkodowawczej nie dopatrzył się wystąpienia w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w sprawie odmowy wypłaty odszkodowania: fałszywych dowodów, wydania decyzji w wyniku popełnienie przestępstwa czy zaniedbania w zakresie uczestnictwa strony w postępowaniu. Nie stwierdzono ponadto, aby kwestionowana decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, czy w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone.

W skardze do Sądu skarżący wniósł o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji Izby Skarbowej NR [...] z [...] września 2000 r. w sprawie odmowy wypłaty odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że skarżący nie wykazał istnienia jakiejkolwiek przesłanki umożliwiającej wznowienie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności odszkodowawczej prowadzone było w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Tymczasem skarżący w skardze wskazuje na inną wadliwość postępowania podatkowego. W takim przypadku odpowiedzialność Skarbu Państwa oparta jest o treść art. 77 ust. 1 Konstytucji RP i przepisy Kodeksu cywilnego i może być dochodzona przed sądem powszechnym. Z. S. z takim powództwem odszkodowawczym wystąpił. Jednakże jego powództwo zostało oddalone. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny w Warszawie wskazał, że nie przyjął art. 260 Ordynacji podatkowej, za podstawę wyrokowania. Sąd ten jednak podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego powoda nie doszło do wznowienia postępowania, ani do stwierdzenia nieważności żadnej z podjętej decyzji.

Sąd podkreślił, że reguły odpowiedzialności na podstawie art. 260 i 261 Ordynacji podatkowej co do zasady, po wejściu w życie Konstytucji RP nie uległy zmianie. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 260 § 1 Ordynacji podatkowej ograniczający prawo do odszkodowania tylko do wysokości "rzeczywistej szkody", czyli do wyrównania rzeczywistej straty, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.

W skardze kasacyjnej z dnia 31 stycznia 2006 r. Z. S. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, polegające na obrazie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazał, że ogólna zasada wyrażona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt SK 18/00 powinna wpływać na interpretacją art. 260 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że także zmiana decyzji w toku instancji na korzyść podatnika, wówczas gdy na skutek wcześniejszej decyzji poniósł on szkodę, powinna stanowić o możliwości dochodzenia odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej także "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej w żadnym zakresie nie uzasadnił postawionego w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa. Stwierdził jedynie, że organ administracji pomijając przedstawione kwestie stanu faktycznego, a zasadniczo wyrok TK z 4 grudnia 2001 r. SK 18/07 naruszył przepis art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, zaś WSA oddalając skargę naruszył przepisy postępowania wymienione w zarzucie skargi kasacyjnej. Takiej konstatacji nie można uznać za uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. stanowiącego, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, bowiem w skardze kasacyjnej nie wykazano de facto na czym miało polegać naruszenie tegoż przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Przypomnieć należy, że to do autora skargi kasacyjnej należy nie tylko wskazanie naruszonego jego zadaniem przepisu prawa procesowego przez Sąd pierwszej instancji, lecz również uzasadnienie sformułowanego zarzutu, w tym wykazanie wpływu podnoszonego naruszenia prawa na wynik sprawy (treść orzeczenia). Od uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej, stanowiącego jeden z wymogów decydujących o istocie tego środka zaskarżenia zależy powodzenie skargi kasacyjnej. Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 176 nie określa wprawdzie jak powinno być sformułowane takie uzasadnienie, lecz nie budzi wątpliwości, że powinno być ono wyczerpująco prezentujące stanowisko strony składającej skargę kasacyjną w zakresie wykazania trafności przedstawionych zarzutów. Lakoniczność uzasadnienia skargi kasacyjnej powoduje, że autor skargi kasacyjnej nie przedstawia sądowi kasacyjnemu stosownych argumentów na poparcie swojego stanowiska, w zakresie wykazania zasadności stawianych w skardze zarzutów naruszenia prawa.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że podnoszona powyżej lakoniczność uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa zawartego w rozpoznawanej sprawie, czyni ten zarzut niezasadnym, skoro w skardze kasacyjnej nie wykazano w jaki sposób Sąd pierwszej instancji miał się dopuścić uchybienia tym przepisom.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku.