Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 438/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na Dyrektora Aresztu Śledczego w O. w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu P. K. zwrócił się z wnioskiem "dotyczącym przestrzegania prawa, chodzi o naruszenie ochrony danych osobowych, gdyż nie są respektowane przez Areszt Śledczy w O.".

Jednocześnie wniósł o zasądzenie nawiązki pieniężnej w kwocie 20.000 zł na cele charytatywne oraz o przyznanie odszkodowania w kwocie 50.000 zł za naruszenie dóbr osobistych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że podstawą legalności przetwarzania danych osobowych w niniejszej sprawie jest art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Działając w ramach kompetencji nadanych przywołanym przepisem, będącym normą szczególną w stosunku do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, Służba Więzienna może gromadzić i przetwarzać informacje i dane osobowe, w tym także bez zgody osób, których dotyczą, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej.

W wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, przez oznaczenie organu, którego działalność lub bezczynność skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący podał, że organ, którego skarga dotyczy to Dyrektor Aresztu Śledczego w O., Ministerstwo Sprawiedliwości, Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej, Dyrektor Zakładu Karnego w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4 (pkt 8).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W sprawie niniejszej P. K. wniósł skargę na Dyrektora Aresztu Śledczego w O. w związku z uzasadnionym prawdopodobieństwem niewłaściwego wykonania aktów administracyjnych i innych czynności związanych z ochroną danych osobowych, żądając jednocześnie odszkodowania . Skarżący nie wskazał jednak jako zaskarżonego żadnego aktu, ani czynności wymienionych w treści przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. aktów, w przedmiocie których kognicja należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

P. K. nie wykazał również bezczynności organu polegającej na niepodjęciu przewidzianego prawem aktu lub czynności w sprawie indywidualnej (art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie nie został, więc wydany żaden akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej, nie miała tez miejsca bezczynność organu administracji.

W tym stanie rzeczy skarga P. K. była niedopuszczalna i - jako taka - podlegała odrzuceniu.

Natomiast odnosząc się do żądania uzyskania przez skarżącego określonych w skardze kwot należy podnieść przyjdzie, że kwestia rozstrzygania o odszkodowaniach pozostaje poza kompetencjami sądów administracyjnych należąc do właściwości sądów powszechnych lub karnych.

Do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie uprawniony jest sąd karny, prowadząc postępowanie i rozstrzygając takie żądanie zgodnie z przepisami art. 552 i nast. Kodeksu postępowania karnego, jednocześnie stosownie do art. 46§ 1 Kodeksu karnego, sąd karny, na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej, orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części; przepisów prawa cywilnego o

przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się, przy czym zamiast obowiązku określonego w § 1 przywołanego wyżej przepisu Kodeksu karnego sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w celu zadośćuczynienia za ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała, rozstrój zdrowia, a także za doznaną krzywdę. Jednocześnie żądanie od organów czynności dotyczących kwestii cywilnoprawnych (odszkodowania, obowiązku zapłaty określonych kwot), należą do materii prawa cywilnego i będąc sprawami cywilnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego (art. 1 K.p.c.), do których rozpoznawania, zgodnie z art. 2 K.p.c., powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy.

Dodatkowo podać przyjdzie, że zasady i tryb udostępniania danych osobowych regulują przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926). Jedynym organem upoważnionym do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach udostępnienia tych danych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ ten z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy nakazuje administratorowi danych, w drodze decyzji administracyjnej, przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia