Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 496/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2006r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2006r. sprawy ze skargi E. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984r. Nr 32, poz. 174 ze zm.) orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania druku zgłoszenia pobytu czasowego do lokalu przy ulicy [...] w [...] E. U. Postępowanie wyjaśniające wszczęto na wniosek najemców przedmiotowego lokalu W. i M. J.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż anulowanie czynności materialno-technicznej było zasadne, gdyż zameldowanie na pobyt czasowy miało charakter fikcyjny. W toku sprawy ustalono, że E. U. nie zamieszkiwała w lokalu przy ulicy [...], a więc nie spełniła przesłanki koniecznej do zameldowania.

Na powyższą decyzję odwołanie wniosła E. U. Zarzuciła, iż nie było podstaw do wydania przedmiotowej decyzji, gdyż W. i M. J. na dzień wydania decyzji nie posiadali tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] ze względu na przydział nowego lokalu. Ponadto podkreśliła, iż wymeldowanie z lokalu pozbawi ją i jej rodzinę prawa do uzyskania lokalu - mieszkania socjalnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ stwierdził, iż podnoszona przez stronę okoliczność ubiegania się o przydział lokalu socjalnego w niniejszej sprawie nie ma znaczenia. Istotne jest to czy mieszkała w lokalu przy ulicy [...] w dacie zameldowania. Wojewoda w tej kwestii podzielił stanowisko organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie E. U. wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu. Zarzuciła, iż organ nie zbadał należycie sprawy i pominął istotny fakt, iż lokal przy ulicy [...] posiada dwa mieszkania. Nadto wyraziła niezadowolenie z powodu opieszałości Prezydenta Miasta [...] w sprawie przydziału dla niej lokalu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga okazała się niezasada, gdyż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i właściwie rozstrzygnął sprawę.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Obowiązek zgłoszenia zameldowania ciąży na osobie, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Z powyższego wynika, iż osoba może żądać zameldowania wówczas gdy w danym lokalu przebywa. Organ dokonuje czynności ewidencyjnych, gdy nie powziął żadnych wątpliwości co do okoliczności zameldowania. Natomiast kiedy zgłoszone dane we wniosku

o zameldowanie budzą wątpliwości, organ właściwy przeprowadza postępowanie administracyjne w celu rozstrzygnięcia tej kwestii.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta [...], po uzyskaniu informacji, iż zgłoszenie meldunkowe nie odpowiadało stanowi rzeczywistemu wszczął postępowanie wyjaśniające. Przedmiotem tego postępowania była kwestia, czy w dniu dokonania czynności istniała ustawowa przesłanka pobytu w lokalu.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż ta przesłanka nie została spełniona, co potwierdza zebrany materiał dowodowy w sprawie. Bezspornym jest fakt, iż skarżąca w dniu zameldowania faktycznie nie mieszkała w lokalu przy ulicy [...] w [...]. W związku z tym, zameldowanie zostało dokonane w oparciu o nieprawdziwe dane, a więc z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Zważywszy, że organ dokonując czynności materialno-technicznej potwierdza fakt pobytu danej osoby, to w przypadku stwierdzenia, że pobyt taki nie miał miejsca, ma obowiązek uchylić dokonaną czynność. Dlatego też, zdaniem Sądu, Prezydent Miasta [...] wydał zasadną decyzję o anulowaniu czynności materialno-technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania druku zgłoszenia pobytu czasowego. Powyższe stanowisko potwierdza dotychczasowe orzecznictwo zgodnie z którym, wadliwe potwierdzenie uprawnień do pobytu w lokalu powinno skutkować uchyleniem dokonanej czynności materialno-technicznej zameldowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.09.1999r. sygn. akt V SA 277/99 LEX nr 49951).

Sąd kontrolując ww. decyzję kieruje się tylko przesłankami prawnymi. Wobec tego argumentacja podnoszona przez skarżącą dotycząca kwestii istnienia w lokalu dwóch mieszkań czy też ubiegania się o przydział lokalu socjalnego leży poza sferą zainteresowania Sądu i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.