Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 345/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/18 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. z siedzibą w B. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., oddalił wniosek A. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie mogła skutecznie uczynić przedmiotem żądania wstrzymania decyzji Marszałka Województwa, gdyż rozstrzygnięcie to nie mieści się w granicach skarżonej obecnie sprawy. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem rozstrzygnięcie Ministra odmawiające wznowienia postępowania, w którym ten organ w żadnym razie nie odniósł się merytorycznie do sprawy udzielenia koncesji. Postępowania prowadzone przez Marszałka Województwa (postępowanie koncesyjne) oraz przez Ministra (w sprawie wznowienia postępowania koncesyjnego) były z udziałem innych stron (w postępowaniu przed Marszałkiem Województwa strona skarżąca nie brała udziału) oraz w oparciu o inne podstawy faktyczno-prawne. Pomiędzy tymi sprawami nie ma zatem tożsamości warunkującej możliwość wstrzymania wykonania decyzji koncesyjnej. W tym przypadku decyzja koncesyjna i odmowne postanowienie nie zostały wydane w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Sprawa o udzielenie koncesji oraz sprawa o wznowienie postępowania koncesyjnego - wszak bez wątpienia łączące się ze sobą, to jednak dwie różne sprawy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 oraz art. 135 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej, odmowa wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją jest nierozerwalnie związana z tą decyzją, gdyż ewentualne wznowienie postępowania będzie się wiązało z wyeliminowaniem z obrotu tej decyzji. Skarżąca podniosła, że formalnie nie była stroną postępowania toczącego się przed Marszałkiem Województwa [...] nie ze swojej winy i z tego powodu domaga się wznowienia postępowania koncesyjnego. Wstrzymanie wykonania ww. decyzji jest niezbędne, aby uchronić Gminę X, której interesy reprezentuje i broni skarżąca od spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wystąpienia nieodwracalnych strat polegających na degradacji środowiska wywołanej wydobyciem surowców, których dotyczy koncesja.

W odpowiedzi na zażalenie Minister Środowiska wniósł o jego oddalenie z uwagi na to, że wniosek skarżącej leży poza granicami sprawy ze skargi na postanowienie Ministra Środowiska w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania koncesyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] udzielającą koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, a wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie udzielenia koncesji.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wymaga podkreślenia, że w przywołanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej, z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". Ocena zasadności zażalenia wymagała zatem udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], na mocy której Y. sp. z o.o. z siedzibą w Z. udzielono koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża [...] gm. X., pow. [...], woj. [...].

Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, co trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, opubl. w: ONSA 2001, nr 1, poz. 7, por. też postanowienie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 290/13).

Również w literaturze przedmiotu podnosi się, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym (tak B. Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Lex 2018).

Podzielając powyższe poglądy i przenosząc prezentowaną w nich argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym udzielenia koncesji, a postępowaniem w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją udzielającą koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa. Pomimo występującego związku między tymi sprawami, co podkreślała strona wnosząca zażalenie w uzasadnieniu tego środka prawnego, różnią się one przedmiotem, a także podstawą prawną rozstrzygnięcia. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie udzielenia koncesji nie mógł zostać uwzględniony w tym postępowaniu (w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego), co trafnie stwierdził Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.