Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 89/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.36 § 1 i § 3, art.87 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 stycznia 2013 roku, sygn. akt III SA/Lu 313/12 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2012 roku, sygn. akt III SA/Lu 313/12 oddalającego skargę H.C. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy D. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2012 r. oddalającego skargę H.C. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek o przywrócenie przedmiotowego terminu został złożony w dniu 29 listopada 2012 r. We wniosku tym skarżący podał, że nie otrzymał wyroku z dnia 27 września 2012 r. i nie został poinformowany o sposobie jego zaskarżenia. Wskazał także, że pełnomocnik profesjonalny miał umocowanie jedynie do sporządzenia skargi. Ponadto podniósł, że w dniach od 10 do 16 listopada 2012 r. przebywał w szpitalu. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2012 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez podanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu. W piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. skarżący ponownie wskazał na problemy zdrowotne i pobyt w szpitalu w okresie od 10 do 16 listopada 2012 r. Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu nie przedstawił on żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącemu zachowanie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie H.C. podkreślił, że niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie było spowodowane jego winą ponieważ nie uchybił on temu terminowi celowo, umyślnie. Podkreślił, że na początku października 2012 r. zaczął odczuwać silne dolegliwości kardiologiczne, które rzutowały na jego kondycje psychiczną. Dolegliwości te doprowadziły do zawału mięśnia sercowego i hospitalizacji w dniach 10-16 listopada 2012 r. Wskazał także, że ze względu na stan jego zdrowia uniemożliwiony był jego kontakt z pełnomocnikiem, w wyniku czego kancelaria nie podjęła żadnych kroków odwoławczych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn innych niż w nim podniesione.

Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji powołał powyższy przepis, ale w żaden sposób nie odniósł się do kwestii czy termin w nim określony został zachowany. Skarżący przebywał bowiem w szpitalu w dniach od 10 do 16 listopada 2012 r., a wniosek złożony został w dniu 29 listopada 2012 r.

Ponadto rozważania wymaga kwestia czy skarżący był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarówno bowiem odpowiedź na wniesioną skargę (k.14), jak i postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji (k.21) oraz zawiadomienie o rozprawie (k.27) wysłane zostały do adw. A.M. Skarżący podniósł zaś we wniosku o przywrócenie terminu, że występował bez profesjonalnego pełnomocnika. Wskazał także, że nie został powiadomiony o terminie rozprawy, ani o sposobie zaskarżenia wydanego wyroku. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego profesjonalnemu pełnomocnikowi (k.8), jednakże pełnomocnik został w nim umocowany jedynie do "sporządzenie i złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, we wszystkich instancjach, z prawem substytucji". Skoro więc w pełnomocnictwie wymienione zostały konkretne czynności, tj. sporządzenie i złożenie skargi, do których wykonania został umocowany pełnomocnik, to nie można pełnomocnictwa tego uznać za pełnomocnictwo ogólne określone w art. 36 § 1 p.p.s.a. Jeżeli Sąd miał w tym zakresie wątpliwości to powinien był wezwać pełnomocnika i stronę do określenia zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Brak takiego działania pozwala na uznanie, iż strona faktycznie udzielił jedynie pełnomocnictwa do wykonania konkretnych czynności w nim wskazanych, czyli pełnomocnictwa określonego w art. 36 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji należałoby uznać, że strona faktycznie nie została poinformowana o terminie rozprawy oraz o konsekwencji niestawiennictwa i sposobie zaskarżenia wyroku, a także należałoby uznać, że strona bez swojej winy nie złożyła w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji