Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 16/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 23 ust. 2.
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...]; II. przyznaje [...] M. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Ponownie rozpoznając wniosek M. S. z dnia 7 listopada 2012 r. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...], znak: [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji szamba na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 878 obręb C. położonej w miejscowości C. Organ wskazał, że brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem inwestora, w związku z czym zastosowanie znalazły art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określające tryb i zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Organ – na podstawie sporządzonej zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizy obszaru - uznał, iż planowana budowa szamba nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zgodność decyzji z przepisami odrębnymi), gdyż narusza przepisy zawarte w rozporządzeniu Nr 37 Wojewody z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rozporządzenie powyższe wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Organ wskazał, że mając na uwadze wytyczne wskazane w uchylającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...], zwrócił się w dniu 2 lipca 2013 r. pismem znak: BUA.6730.92.2012 do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w L. Wydział Spraw Terenowych V w K. D. o zajęcie stanowiska w kwestii dopuszczalności realizacji inwestycji w świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody. Organ wyjaśnił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. przedstawił opinię w sprawie możliwości budowy krytego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr ew. 878 położonej w miejscowości C., z której wynika m.in.: że ze względu na uwarunkowania ekofizjologiczne (...) przedmiotowej nieruchomości najwłaściwsze z punktu ochrony środowiska jest systemowe podejście do kwestii odprowadzania ścieków indywidualnych gospodarstw domowych poprzez podłączenie do istniejącej sieci kanalizacji sanitarne (pkt 2) i że podłączenie do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej czyni zadość warunkom § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który wskazuje wyraźnie, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, a z dokumentacji sprawy wynika, że w analizowanym przypadku możliwość taka istnieje (pkt 3).

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uznał, że projektowane zamierzenie byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi, którymi zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] M. S. podniosła, że decyzja narusza jej interes prawny, który ma oparcie w art. 5 ust. 2, 3a i 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w trakcie postępowania administracyjnego organ nie dokonał właściwej oceny położenia planowanego obiektu budowlanego względem granic C. Obszaru Chronionego Krajobrazu i możliwości zabudowy gruntu, na którym obiekt ma zostać usytuowany. Wnioskodawczyni wskazała także, iż ani ustawa ani rozporządzenie wskazane przez Wójta Gminy C. nie wprowadzają obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, a tym samym każda sprawa powinna być rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności ekonomicznych.

M. S. zakwestionowała - powołaną przez organ I instancji - opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., gdyż Wójt Gminy C. nie poddał analizie całej opinii, tylko posłużył się korzystnymi dla niego fragmentami.

Wskazała także, że pomimo położenia jej działki na terenie Obszaru Chronionego, działka ta nie znajduje się w terenie bezpośrednio objętym ochroną tylko na terenach mieszkalnych położonych w środku miasta. Zdaniem strony nie można zaakceptować stanowiska organu, iż uwarunkowania ekofizjologiczne nieruchomości przemawiają przeciwko realizacji wnioskowanej inwestycji. Tym bardziej, gdy zbiornik na nieczystości ciekłe służy czasowemu ich przechowywaniu, jest bowiem regularnie opróżniany, a nieczystości wywożone, co zaprzecza jego stałemu i trwałemu charakterowi. Dodatkowo, powołując się na orzecznictwo SN i NSA, podkreśla - przepisy dotyczące ochrony środowiska nie mają charakteru absolutnego i nie mogą ograniczać uprawnień właścicielskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podkreślił, że pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia, w jaki sposób z nieruchomości nr 878 położonej w miejscowości C. należy odprowadzać nieczystości ciekłe, tj. czy poprzez możliwość odprowadzanie ścieków do kanalizacji sanitarnej, czy też ich gromadzenie w bezodpływowym zbiorniku, o co wystąpiła M. S.

Kolegium wskazało, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Stanowisko to ma bowiem oparcie w § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Kolegium przytoczonego przepisu wynika bezspornie, że właściciel nieruchomości położonej na terenie, na którym występuje sieć kanalizacji sanitarnej nie ma swobody w zakresie odprowadzania ścieków ciekłych w inny sposób, niż poprzez realizację przyłącza do tej sieci. Obowiązek ten jednocześnie nie dopuszcza żadnych z wyjątków, pozwalających na uchylenie się od tej powinności. W konsekwencji budowa zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków jest możliwa jedynie wówczas, gdy nieruchomość nie może zostać przyłączona do sieci kanalizacji sanitarnej. Z akt sprawy wynika, iż miejscowość C. posiada zbiorczą sieć kanalizacji sanitarnej i komunalną oczyszczalnię ścieków (pkt 3 Załącznika nr 2 do decyzji pn. Podsumowanie analizy), co potwierdza zasadność decyzji Wójta Gminy C.

Organ odwoławczy ponadto podniósł, że materiał dowodowy sprawy dowodzi, iż organ poprawnie ustalił miejsce położenia działki strony w C. Obszarze Chronionego Krajobrazu, którego granice wyznaczyło wspomniane rozporządzenie Nr 37 Wojewody L., przez co jego postanowienia mają zastosowanie w omawianej sprawie. Nie jest więc podważane położenie działki wnioskodawczyni w obszarze zabudowy mieszkaniowej realizowanej w miejscowości C., jednakże to szczególnie w odniesieniu do tej miejscowości powinny być przestrzegane ustalenia rozporządzenia Wojewody, zwłaszcza w sytuacji, gdy ośrodek ten dysponuje siecią kanalizacji sanitarnej.

Poza tym z akt sprawy wynika, że organ I instancji wykonał zalecenia Kolegium, tj. zasięgnął opinii Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. w sprawach ochrony przyrody. Z przekazanej Wójtowi Gminy C. w dniu 1 sierpnia 2013 r. opinii wymienionego organu ochrony przyrody wynika, iż działka strony położona jest w C. Obszarze Chronionego Krajobrazu utworzonego na mocy rozporządzenia Nr 37 Wojewody L. z dnia 16 lutego 2006 r., które zawiera w swej treści katalog zakazów (§ 5 ust. 1 pkt 1-7) oraz ustalenia czynnej ochrony ekosystemów (§ 4 pkt 1-10), w tym kształtowanie prawidłowej gospodarki wodno-ściekowej. Rozporządzenie to za podstawę prawną ma delegację ustawową zawartą w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z 2004 r. ze zm.), którą należy traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu ar. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie budzą zatem zastrzeżeń stwierdzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. Wydział Spraw Terenowych V w K. D., że realizację zbiornika bezodpływowego należy traktować jako inwestycję długoterminową, ukierunkowaną na długoletnią kontynuację, podczas której może dojść do niekontrolowanego zagrożenia środowiska i pogorszenia stanu ekologicznego głównie wód i gleb.

Kolegium poza tym wyjaśniło, że powołane przez stronę przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach również wskazują bezspornie na obowiązek właściciela nieruchomości polegający na przyłączeniu jego nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 2). Przepis ten koresponduje z § 34 ww. rozporządzenia, a jednocześnie wynika z niego, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych (drugie zdanie przepisu). Z oczywistych powodów przepis ten nie może jednak mieć zastosowania w omawianej sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że prawo własności nie ma charakteru prawa bezwzględnie obowiązującego i jakkolwiek Konstytucja RP wskazuje na jego poszanowanie, może ono w zakresie swobody dysponowania nim i wykonywania doznawać ograniczeń wynikających z ustaw. Do takich właśnie ustaw należy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która poza tym zobowiązuje do wydawania decyzji zgodnych z przepisami odrębnymi.

M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w związku z faktem, że w trakcie postępowania administracyjnego nie dokonano właściwej oceny położenia planowanego obiektu budowlanego i możliwości zabudowy gruntu, na którym obiekt budowlany ma zostać usytuowany oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 3a i art. 5 ust 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej jako u.c.p.g.).

W uzasadnieniu skarżąca powołując art. 5 ust 3a u.c.p.g. oraz art. 5 ust. 3b, wskazała, że Wójt Gminy blokuje budowę szamba, które ma służyć gromadzeniu nieczystości ciekłych, uniemożliwia jej realizację obowiązków nałożonych przez ustawę. Ponadto wyjaśniła, że zgodnie z powołanym przez Wójta rozporządzenia oraz wymienioną ustawą, obowiązek przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej nie ma charakteru absolutnego. Za każdym razem należy ocenić, jakie skutki ekonomiczne będzie ze sobą pociągać budowa i przyłączenie danej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Jeżeli koszty te są niewspółmiernie wysokie, można zwolnić właściciela nieruchomości z obowiązku przyłączenia jego nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Stanowi o tym wprost art. 5 ust. 2 u.c.p.g, który nakłada na właściciela obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych.

Skarżąca wskazała, że mając na uwadze - ukształtowanie działki, które wiąże się z koniecznością położenia ponad 70 metrowego odcinka rur, łączącego jej posiadłość z siecią kanalizacyjną istniejącą w gminie, jak i koszty związane z przygotowaniem dokumentacji - nie jest opłacalne przyłączania jej nieruchomości do istniejącej kanalizacji.

Zdaniem skarżącej zgodnie z obowiązującymi zasadami, określonymi w Konstytucji RP, przepisy ustawy znajdują zastosowanie przed przepisami określonymi w rozporządzeniu. Z powyższych względów argumentację przedstawioną przez Wójta Gminy w zaskarżonej decyzji należy uznać za nietrafną.

W dalszej części skargi M. S. powołała zarzuty już wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące usytuowania jej działki na obszarze C. Obszaru Chronionego Krajobrazu, jak i kwestii powołania się na opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. w sprawie dopuszczalności budowy. Dodała także powołując się na orzecznictwo SN i NSA, że przepisy dotyczące ochrony środowiska nie mają charakteru absolutnego, i nie mogą ograniczać uprawnień właścicielskich. Poza tym wójt Gminy C. wydawał już podobne decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę zbiorników na nieczystości ciekłe, np. budowa szamba przy ulicy S. w C.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania, w stopniu uzasadniającym uchylenie ich rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) daje jako "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z powyższej regulacji prawnej, niespełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Ocena wystąpienia w sprawie tych warunków musi być zatem poprzedzona wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem przez organy całego materiału dowodowego, a wyniki oceny tego materiału winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji. Takie obowiązki ciążą na organach administracji publicznej na podstawie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Tymczasem, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szamba na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 878 obręb C. położonej w miejscowości C., która usytuowana jest na terenie C. Obszaru Chronionego Krajobrazu.

W związku z tym, że inwestycja ma być usytuowana na ww. terenie chronionym, należało decyzję ustalającą warunki zabudowy w odniesieniu do tego obszaru wydać dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1008/11, Lex nr 1109384). Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Z powyższego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy na terenie objętym ochroną może być wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Organ zajmujący stanowisko w trybie art. 106 k.p.a. nie rozstrzyga sprawy głównej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a wyraża jedynie stanowisko co do sprawy niemającej bytu samodzielnego bo związanej ze sprawą główną. Organ współdziałający w granicach swej właściwości i kompetencji ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do istoty mając na uwadze jedynie niektóre występujące w niej okoliczności (np. ochronę przyrody). Postępowanie to ma więc charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji. Organ może więc wydać decyzję rozstrzygającą wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dopiero po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego (zob.: J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, Warszawa 2005, wyd. C.H. Beck). Ustawodawca w art. 60 ust. 1 a także w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. używa terminu "decyzję wydaje się po uzyskaniu uzgodnienia" lub "decyzję wydaje się po uzgodnieniu". W orzecznictwie sądowo- administracyjnym przyjmuje się, że zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska, co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych np. w zakresie ochrony konserwatorskiej, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (zob.: wyrok WSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 638/06, wyrok WSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1814/06). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że organ prowadzący postępowanie główne przesyła do uzgodnienia zarówno projekt decyzji ustalający warunki zabudowy, jak i projekt odmawiający ustalenia warunków zabudowy. Nadto należy wskazać, że art. 53 ust. 4 u.p.z.p. odwołuje się do decyzji o której mowa w art. 51 ust. 1 tej ustawy, a jest w nim mowa o decyzji w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Przez określenie "w sprawach ustalenia warunków zabudowy" należy rozumieć zarówno decyzje ustalające warunki zabudowy, jak i decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w kwestiach szczegółowych np. ochrony przyrody jako organy uzgadniające wypowiadają się organy zajmujące się tą problematyką jak np. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Jeżeli organ główny prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przesądza kwestie należące, z woli ustawodawcy, do właściwości innych organów (współdziałających) to działania takie uznać należy za naruszające prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2914/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Co prawda w aktach sprawy znajduje się pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 30 lipca 2013 r., stanowiące odpowiedź na pismo Wójta Gminy C. w sprawie zajęcia stanowiska w przedmiocie dopuszczalności realizacji spornej inwestycji na działce nr ewid. 878 w C., w kontekście potrzeby ochrony C. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jednak nie stanowi ono, ani uzgodnienia wydanym w trybie art. 106 k.p.a., ani pisma o charakterze wiążącym organ ustalający warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Stanowi jedynie pismo informujące, że sporna inwestycja usytuowana ma być na terenie obszaru chronionego oraz, że rozporządzenie w sprawie C. Obszaru Chronionego Krajobrazu zawiera szereg zakazów. W związku z tym - zdaniem RDOŚ – "w analizowanym przypadku, biorąc pod uwagę uwarunkowania ekofizjograficzne przedmiotowej nieruchomości – położenie w obrębie doliny rzeki Chodelki z łagodnym spadkiem terenu w kierunku cieku, w sąsiedztwie strefy narażonej na powodzie, najwłaściwsze z punku ochrony środowiska jest systemowe podejście do kwestii odprowadzania ścieków z indywidualnych gospodarstw domowych poprzez podłączenia do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej". Dodatkowo wskazano, że planowana inwestycja powinna uwzględniać § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Zdaniem Sądu błędnie organ odwoławczy przyjął, że organ I instancji "zasięgnął opinii" właściwego organu w sprawach ochrony przyrody. Jak już wyżej wskazano, pismo RDOŚ jest jedynie odpowiedzią na pismo Wójta Gminy C. w sprawie. Nie stanowi ono uzgodnienia, opinii, ani innego pisma o charakterze wiążącym. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych - stanowisko RDOŚ nie ma mocy wiążącej dla organu prowadzącego postępowanie główne w zakresie wyboru właściwego rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza jeżeli organ współdziałający nie wskazuje, tak jak w niniejszej sprawie, żadnych wiążących zaleceń, czy uwarunkowań, od których uzależnia możliwość przeprowadzenia pozytywnego postępowania uzgodnieniowego (por. wyrok NSA z 17 listopada 2011r., II OSK 1609/10, publ. CBOSA).

Wynika z tego, że organy nie przeprowadziły w sposób prawidłowy analizy zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z obowiązującymi na tym terenie z przepisami rozporządzenia Nr 37 Wojewody L. z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C. Obszaru Chronionego Krajobrazu. W ocenie Sądu, takie działanie organów narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na mocy bowiem art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska.

Zwrócić także należy uwagę, że stosownie do art. 53 ust. 5c w związku z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji, a więc nawet w przypadku braku postępowania przed tym organem. Jeżeli przepis przewiduje również taki sposób uzgadniania to zasadnym jest stanowisko, że organ wydający decyzję w takich sprawach winien przeprowadzić postępowanie związane również z oceną, o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem niewiążące pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 30 lipca 2013 r., nie zwalniało organu orzekającego w sprawie od oceny, czy lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z przepisami ochrony przyrody.

Uzasadnienie organu odwoławczego, które – zdaniem sądu – jest niewystarczające i nieprzekonywujące – wskazuje jedynie, że inwestycja jest niezgodna z przepisami ochrony przyrody i ogranicza się do powołania ogólnych ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów Obszaru (§ 4 pkt 1-10 rozporządzenia Wojewody L. Nr 37) i ogólnych spostrzeżeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawartych w piśmie z dnia 30 lipca 2013 r., który zauważył, że "najwłaściwsze z punktu widzenia ochrony środowiska" byłoby podłączenie inwestora do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. Trzeba wskazać, że powołane przez organ § 4 pkt 1-10 rozporządzenia Wojewody L. Nr 37 nie zakazują wprost usytuowania na obszarze chronionym krytego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce inwestorski, a odmienne stanowisko organów w tym zakresie nie spełnia art. 8, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a.

W ocenie sądu uchybie powyższe organów również miało wpływ na wynika sprawy.

Ponadto wbrew twierdzeniom Kolegium i Regionalnego Dyrektora - organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. Przepisy zawarte w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie mogą być uznane za przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Wyjaśnić należy, że ocena zachowania przy sytuowaniu planowanej inwestycji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej (na etapie udzielania pozwolenia na budowę), a nie organów właściwych w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok z dnia 23 października 2012r., sygn. akt II SA/Ol 820/12, publ. CBOSA oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 488/08, publ LEX nr 517960, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 140/10, Lex nr 674297 wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 255/11, LEX nr 1153742).

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem przeprowadzić stosowną ocenę, czy wydanie decyzji o warunkach zabudowy w tej sprawie odpowiada wymogom określonym w przepisach u.p.z.p. oraz z przepisami rozporządzenia Wojewody, a wyniki tej oceny odzwierciedlić w uzasadnieniu decyzji.