Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 606/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 2  pkt 15,  art. 30  ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 77  par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. R. kwotę 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016r. [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23, dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2015r. [...], wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu konstrukcji wsporczej powyżej 3 m na budynku gospodarczym na terenie działki o nr ewid.[...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że mimo częściowo błędnej podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji o sprzeciwie, zgłoszone [...] 2015r. roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

A. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, powołując art. 127 § 1 w zw. z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji w sprawie oraz umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał przebieg postępowania w sprawie i zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, który utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, powtórzył w istocie jej argumentację. Zdaniem skarżącego organ administracji nie wskazał, tak w zakresie faktycznym jak i materialnoprawnym, dlaczego i w myśl jakich przepisów zamierzona inwestycja wykracza poza zakres robót objętych zgłoszeniem oraz na jakiej podstawie jest tu wymagane ustalenie warunków zabudowy, oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. W przepisie tym nie wskazano żadnych ograniczeń dotyczących wysokości tych konstrukcji. Zgłoszone zamierzenie budowlane spełnia te warunki, oparte jest na powtarzalnym projekcie masztu kratowego, które to konstrukcje usytuowane na budynkach wielokondygnacyjnych wielokrotnie były przedmiotem tylko zgłoszenia do Starosty [...] i nie spotykały się ze sprzeciwem ze strony organu. Do skargi dołączono projekt budowlany masztu kratowego aluminiowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z [...] 2016r. skarżący na poparcie swego stanowiska przedłożył kopie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Bd 974/07, wskazując, iż Wojewoda został ukarany za błędną decyzję oraz raportu Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji w sprawie kwalifikacji robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń na obiektach budowlanych, dotyczący głównie telefonii komórkowej. Skarżący zastrzegł sobie prawo do publikacji w szczegółach przebiegu całej sprawy dla dobra publicznego, o ukaranie winnych niekompetencji urzędniczych, przede wszystkim Starosty [...], o zwrot poniesionych strat finansowych wynikających z porad prawnych w kwocie [...]zł, zwrot kosztów sądowych i przeprosin w regionalnej prasie za poniesione straty moralne i zmarnowany czas

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 - dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny pozostaje związany granicami sprawy, a nie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia [...] 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2015 r. wnoszącą sprzeciw w stosunku do złożonego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "montażu konstrukcji wsporczej powyżej 3,0 m na istniejącym budynku gospodarczym" na terenie działki nr ewid.[...] w obrębie ewidencyjnym [...] gmina [...].

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie czy inwestycja w kształcie wskazanym w zgłoszeniu skarżącego mogła być realizowana na podstawie zgłoszenia, czy też jej realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 290 dalej "P.b.") statuuje ogólną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady przewidziano w art. 29-31 P.b. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że prace związane z instalowaniem antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych stanowią roboty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia.

W myśl art. 30 ust. 1a P.b. inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W zgłoszeniu, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może w drodze decyzji wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (ust. 5). W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie tego obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (ust. 5c i 5d).

Zgodnie z ust. 6 art. 30 P.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Właściwy organ może także nałożyć, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 7).

W niniejszej sprawie A. R. w dniu [...] 2015r. zgłosił Staroście [...] zamiar wykonania robót budowlanych polegających na "montażu konstrukcji wsporczej powyżej 3,0 m na budynku gospodarczym pod anteny odbiorcze" na działce nr [...] obręb [...], sposób wykonania robót określił jako: "sposobem gospodarczym, konstrukcja stalowa montowana na stropie". Termin rozpoczęcia robót określono na [...].2015 r. Do zgłoszenia inwestor dołączył:

- formularz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym zaznaczył, że jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych oraz wskazał, że właścicielem nieruchomości jest jego ojciec T. R.,

- pismo kierowane do organu "w związku z montażem konstrukcji wsporczej na istniejącym budynku gospodarczym zlokalizowanego na działce nr [...]" wraz ze zgodą właściciela nieruchomości na ww. inwestycję oraz oświadczeniem, że nie będzie odwoływać się od zamierzenia budowlanego,

- kopię mapy zasadniczej wraz z zaznaczeniem umiejscowienia masztu konstrukcji wsporczej pod anteny odbiorcze na budynku i wskazaniem kierunków odciągów stabilizujących,

- opis techniczny,

- fotografie z naniesionym oznaczeniem konstrukcji wsporczej o wysokości 20 m,

- rysunków wskazujących rzut dachu z miejscem posadowienia konstrukcji wsporczej i kierunkami odciągów oraz widok z boku konstrukcji wsporczej mocowanej na stropie istniejącego budynku gospodarczego (wys. 5 m) w taki sposób, iż będzie ona wystawała ponad dach na wysokość 20,0 m oraz 3 odciągów,

Wniesiony przez organ I instancji decyzją z [...] 2015r. sprzeciw wobec zamiaru wykonywania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu, w podstawie prawnej przywołuje art. 30 ust. 6 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestor zamierza wykonać inwestycję wymagającą pozwolenia na budowę, wskazując tylko, że zakres robót budowlanych (instalacja masztu o wysokości 20 m) wykracza poza zakres robót objętych zgłoszeniem według prawa budowlanego, gdyż wymaga to ustalenia warunków zabudowy, oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie uzyskania pozwolenia na budowę i ustanowienia kierownika budowy oraz inspektora nadzoru budowlanego. W dalszej części organ stwierdził, że przy wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dokument Burmistrza świadczący czy wymagana jest ocena oddziaływania na środowisko i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W konsekwencji organ stwierdził, że mając na uwadze przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., wniósł sprzeciw bowiem zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego podkreślenia wymaga, że zasadnie w odwołaniu skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, bowiem ani podstawa prawna tego rozstrzygnięcia ani uzasadnienie, poza ogólnikowymi i niewyjaśnionymi w oparciu o stosowne przepisy prawa materialnego stwierdzeniami, nie wyjawia istoty sprawy, ani rzeczywistych powodów uznania w okolicznościach sprawy, że objęte zgłoszenie roboty budowlane stanowią roboty, dla których zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane wymagane jest uzyskanie pozwolenie na budowę. Stwierdzić jednak należy, że wskazanie w podstawie prawnej przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 P.b., dotyczącego rozbiórki, może wynikać z oczywistej omyłki pisarskiej, podczas gdy organ orzekał na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Starosty o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszonego zamierzenia budowlanego, Wojewoda w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2016r. także nie wskazał podstawy materialnoprawnej, a wyłącznie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b., stwierdzając jednocześnie, iż aby realizacja planowanej inwestycji mogła być wykonana w oparciu o dokonane zgłoszenie konieczna jest analiza wszystkich okoliczności faktycznych mających miejsce w niniejszej sprawie.

Dalej organ powołując się na art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015r. poz. 199 ze zm. dalej "u.p.z.p.") i stwierdził, że posadowienie na dachu budynku gospodarczego konstrukcji wsporczej z odciągami linowymi o wysokości 20m powoduje zmianę zagospodarowania terenu i inwestycja ta wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył zatem na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bowiem w przypadku braku planu miejscowego, wykazanie się przez inwestora ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest jednym z warunków wydania przez organ decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że planowany obiekt swoją wysokością przekroczy znacznie wysokość budynku, na którym ma być zamontowany i jego realizacja na tak dużej wysokości wymaga zachowania szczególnych wymogów bezpieczeństwa i zastosowania się do wymagań rozporządzeń wykonawczych:

- zgodnie z § 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (m.in. obiekty budowlane zawierające elementy konstrukcyjne o wysokości jednej kondygnacji i więcej). W ocenie organu wysokość planowanego przez inwestora obiektu przesądza o obowiązku ustanowienia przy jego realizacji inspektora nadzoru inwestorskiego, co jest możliwe wyłącznie w decyzji o pozwoleniu na budowę.

- zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U z 2003r. Nr 120, poz. 1126) roboty przy których wykonywaniu występuje ryzyko upadku z wysokości ponad 5,0m, stanowią szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi (§ 6 pkt 1 lit. b), co uzasadnia również konieczność nadzorowania przedmiotowej inwestycji przez kierownika budowy oraz sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Z tych powodów Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż przedmiotowa inwestycja nie może być realizowana w oparciu o zgłoszenie, jednakże uznał, że orzeczenie w rozpatrywanej sprawie sprzeciwu powinno znajdować oparcie w art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że do przedmiotowego zgłoszenia inwestor nie dołączył żadnego projektu montażu planowanej konstrukcji wsporczej, brak jest również rysunków podających szczegóły mocowania konstrukcji, a opis techniczny jest ogólnikowy i nie może być traktowany w sposób wiążący, szczególnie w tedy gdy jest istotny dla rozstrzygnięcia o sprawach bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. W opracowaniu projektu montażu powinno być jednoznacznie potwierdzone, że inwestycja nie stworzy faktycznie zagrożenia dla ludzi i mienia oraz niezbędne obliczenia statyczne. Szczególne znaczenie dla takich konstrukcji ma m.in. oddziaływanie wiatru jak i śniegu. Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać, że inwestor spełnił wymagania art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego co do właściwego określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych.

Wojewoda dostrzegając niedostatki uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji oraz wadliwą podstawę prawną uznał jednak, że wydana przez ten organ decyzja o sprzeciwie jest uzasadniona w stanie faktycznym i prawnym sprawy, a stwierdzone naruszenia pozostają bez wpływu na zapadłe orzeczenie.

Zaznaczyć trzeba, że dokonanie kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, czy też wystarczającym będzie zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi, nie jest możliwe bez wnikliwej analizy dokumentacji technicznej planowanej inwestycji. Jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia organu I instancji, nie dokonał on jakiejkolwiek kwalifikacji charakteru i zakresu rzeczywiście objętych zgłoszeniem robót budowlanych, nawet w takim zakresie, który wynika z przedłożonych wraz ze zgłoszeniem dokumentów. Nie wskazał do jakiej normy prawa budowlanego tego rodzaju roboty budowlane jak objęte zgłoszeniem należy zakwalifikować. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda, dostrzegając wszakże istotne braki w dokumentacji przedłożonej wraz ze zgłoszeniem, nie wezwał do uzupełnienia, a nadto nie dokonał własnej kwalifikacji i oceny planowanej inwestycji, w szczególności czy odpowiada ona zamierzeniu budowlanemu polegającemu wyłącznie na wykonaniu robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia o wysokości powyżej 3m na obiekcie budowlanym (tu o wysokości 20 m na budynku gospodarczym) w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy także uchylił się od szczegółowej analizy nawet przedłożonych wraz ze zgłoszeniem dokumentów, które uznał za niewystarczające.

Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że w zgłoszeniu nie został dostatecznie określony zakres i sposób wykonywania robót budowlanych, jednakże nie można uznać, że to inwestor nie spełnił określonych w art. 30 ust. 2 P.b. wymagań. Przeciwnie analiza akt sprawy wskazuje, że inwestor przedłożył jednak opis technicznym szkice, fotografie i.t.d. a to organ pierwszej instancji z uchybieniem swych obowiązków wynikających jednoznacznie z art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 5c P.b. nie dokonał szczegółowej analizy tych dokumentów wobec treści zgłoszenia i nie nałożył na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Skoro organ pierwszej instancji nie stwierdzi takiej potrzeby, a dostrzegł ją organ odwoławczy, również już na etapie postępowania odwoławczego winien w okolicznościach niniejszej sprawy w trybie art. 136 K.p.a. wezwać inwestora do przedłożenia brakujących i koniecznych jego zdaniem dokumentów, decyzji czy uzgodnień. Niezasadne jest zatem w niniejszej sprawie przerzucanie przez organ odpowiedzialności za własne zaniechania organów administracji publicznej na inwestora, któremu powyższe uchybienia pozbawiły możliwości ochrony praw i wykazania słusznego interesu w toku postępowania (naruszenie art. 7, art., 8 i art. 9 K.p.a. przez organ odwoławczy).

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, iż już na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów organy winny powziąć wątpliwości i szczegółowo wyjaśnić zakres prac objętych planowanym zamierzeniem budowlanych, w tym rozmiary konstrukcji, sposób i miejsce posadowienia całego planowanego urządzenia, konkretnych rodzaju, ilości, mocy anten które mają być zamontowane oraz zakresu i podstaw wskazanego prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na konkretne cele budowlane. Zważyć przyjdzie, że zarówno z kopii mapy zasadniczej jak również rysunków oraz sposobu wykonania robót w opisie technicznym wynika, że antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 20m , ma być zakotwiczona na kilka metrów w konstrukcji istniejącego budynku gospodarczego ("w istniejącym stropie oraz otworze dachowym") nadto konstrukcja ma być zabezpieczona 3 odciągami stalowymi z trzech stron, które będą instalowane na szczycie istniejącego budynku gospodarczego (z mapy zasadniczej wynika, że będzie to inny budynek gospodarczy niż ten, na którym ma być "montowana" antenowa konstrukcja wsporcza), szczycie istniejącego (w odległości kilku metrów) budynku mieszkalnego oraz ogrodzenia. Nie wynika z akt sprawy jakie roboty budowlane należy wykonać np. celem planowanego "montażu" konstrukcji na stropie budynku, czy istniał otwór w dachu czy trzeba np. przebudowy obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że użyty przez ustawodawcę m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. zwrot "instalowanie" nie został zdefiniowany w treści ustawy. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych wykształciło się stanowisko, iż pojęcie to dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zwrot ten odnosi się więc do wykonywania robót budowlanych związanych z już istniejącym obiektem budowlanym. Instalowanie oznacza zatem w szczególności przymocowanie, połączenie, złączenie lub przywieszenie określonego urządzenia do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego. Nie jest natomiast instalowaniem zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń. Obejmuje ono bowiem szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego, a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2013r. sygn. II OSK 1407/12, z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OSK 724/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 616/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Tym samym obowiązkiem Wojewody było rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja polega na instalacji urządzeń tu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na istniejącym już obiekcie budowlanym służącym jako nośnik konstrukcji, czy też polega ona na wykonaniu robót budowlanych związanych z realizacją nowego obiektu budowlanego lub przebudową istniejącego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia możliwe jest tylko i wyłącznie w wyniku rzetelnej i dokładnej analizy dokumentacji technicznej przedstawionej przez inwestora oraz ewentualnie uzupełnionej na wezwanie organu. Takiej analizy nie wykonał w ocenie Sądu ani organ pierwszej instancji ani Wojewoda. Tymczasem dokonanie oceny czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niewymagającą uzyskania pozwolenia na budowę instalacją urządzeń możliwe było tylko w wyniku analizy charakteru planowanych przez inwestora robót budowlanych. Posłużenie się przez inwestora w zgłoszeniu ogólnym pojęciem "montażu konstrukcji na istniejącym budynku" nie zwalniało organu z obowiązku samodzielnego dokonania kwalifikacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem, a takie możliwe jest tylko w wyniku wnikliwej analizy całości materiału dowodowego. Wprawdzie Wojewoda uznał, że "przedmiotowa inwestycja nie może być realizowana w oparciu o zgłoszenie" jednakże nie oparł tego na analizie charakteru planowanych robót budowlanych w kontekście konkretnych przepisów ustawy Prawo budowlane, a nadto stanowisko organu oparte jest na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego – art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 6 i 7 P.b. Zajęte stanowisko oparte jest na dodatkowej argumentacji, która nie daje dostatecznej samoistnej podstawy do oceny konkretnych podstaw zgłoszonego przez starostę bez wątpienia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. co wynika z uzasadnienia decyzji. Organ pierwszej instancji, wbrew sugestii organu odwoławczego, nie zgłosił sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania spornych robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 7 P.b., a ma to istotne znaczenie, wobec okoliczności, że organ odwoławczy z nieuzasadnionych okolicznościami sprawy powodów orzekał dopiero [...] 2016r. czyli po ponad trzech miesiącach od wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2015r.

Specyfiką postępowania zgłoszeniowego o jakim mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest okoliczność, iż nie występuje w nim klasyczny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji obiektów i robót budowlanych wskazanych w ust. 1 tegoż artykułu. Dokonanie takowego zgłoszenia aktualizuje po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej kompetencję do przeprowadzenia swoistego wstępnego postępowania sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, co upoważnia zgłaszającego do rozpoczęcia w określonym anonsowanych robót budowlanych, względnie wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Przewidziana przez ustawodawcę forma sprzeciwu jako decyzji administracyjnej przesądza o tym, iż od tego momentu w sprawie toczy się klasyczne postępowanie administracyjne podlegające w pełni regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, iż przesłanki wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wymienione w art. 30 ust. 5c, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 P.b., co oznacza, iż nie jest dopuszczalne wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach. Sprzeciw wnosi się w tych przypadkach w terminie 30 dni od zgłoszenia robót albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu.

Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż każda z powyższych norm prawnych reguluje odmienne sytuacje faktyczne i prawne wniesienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu od zgłoszenia. W szczególności zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. organ obligatoryjnie wnosi sprzeciw, jeżeli zaistnieje jedna z określonych wynikających z przepisów prawa okoliczności, w tym, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (obowiązek ten wynikać musi wprost z przepisów materialnoprawnych w tym zasady z art. 28 ust. 1 P.b.). W myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. organ wnosi sprzeciw gdy budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub przepisy. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie sprecyzował jakie przepisy miał na uwadze. W związku z tym w tym określeniu " inne przepisy" powinny na pewno się mieść przepisy uregulowane w ustawach, lub rozporządzeń wykonawczych jeżeli z przepisów tych wynikają normy o charakterze bezwzględnie obowiązującym (zwłaszcza Prawo budowlane lub przepisy techniczno-budowlane dla danego rodzaju obiektów budowlanych wydane w trybie art. 7 ust. 1 i 2 P.b.).

Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 7 P.b. właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 (czyli jest to rozstrzygnięcie fakultatywne na podstawie uznania administracyjnego), obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W okolicznościach niniejszej sprawy Starosta [...] wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., bowiem uznał, że inwestor zamierza wykonać prace wymagające pozwolenia na budowę, aczkolwiek nie określił jak zakwalifikował charakter tych prac i na jakiej podstawie prawnej wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie, co nie budzi wątpliwości, w decyzji o sprzeciwie nie nałożył na inwestora obowiązku uzyskania pozowlenia na budowę, w rozumieniu art. 30 ust. 7 P.b., bowiem orzeczenie o obowiązku musiałoby być zamieszczone w rozstrzygnięciu, a nie wywodzone z wykładni niejasnego uzasadnienia decyzji. W konsekwencji, skoro w dacie orzekania przez organ odwoławczy, upłynął już termin w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej miał kompetencję do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5 i ust. 6a P.b.), organ odwoławczy nie mógł już orzec reformatoryjnie (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Utrzymując zatem w mocy sprzeciw w niniejszej sprawie, organ nie mógł oprzeć tego rozstrzygnięcia na powołanych w uzasadnieniu argumentach wskazujących na bliżej nieokreślone zagrożenie dla bezpieczeństwa i nie odniesione wprost np. do koniecznych na konkretnej wysokości robót okoliczności wskazujących na podstawy do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., a tym bardziej nie przedłożenie przez inwestora dokumentów, które organ uznaje za konieczne dla wnikliwej oceny okoliczności sprawy. Przywołane przez organ odwoławczy przepisy aktów wykonawczych nie kształtują wprost obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto obowiązku takiego nie można także samoistnie wywodzić z przywołanego przez organ odwoławczy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przepisy tej ustawy nie regulują kategorii obiektów budowlanych lub robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wskazać przyjdzie, że norma art. 59 ust. 1 in fine w zakresie wymogu ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy odsyła do odpowiedniego stosowania art. 50 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się co do zasady również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda powinien w pierwszej kolejności uzupełnić postępowanie wyjaśniające, zgromadzić kompletny materiał dowodowy celem zweryfikowania zakresu i charakteru robót budowlanych objętych przedmiotowym zgłoszeniem, w tym dołączony do skargi projekt budowlany dla masztu kratowego aluminiowego, stosowne dokumenty określające dane statyczne budynku gospodarczego, jego rozmiary, wezwać inwestora do precyzyjnego opisu zakresu i sposobu wszelkich robót budowlanych koniecznych do realizacji zamierzenia budowlanego oraz doprecyzowania charakteru tego zamierzenia przez wskazanie konkretnych parametrów i liczby urządzeń telekomunikacyjnych, które zamierza zainstalować na wsporniku. Brak tych danych uniemożliwia ocenę czy zachodzi w sprawie, wskazana przez organ I instancji, potrzeba rozważania przedmiotowego zamierzenia w kontekście przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przy czym zważyć organ winien, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2), ich katalog uregulowany jest w rozporządzeniu wykonawczym. Przy czym ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się, w określonych w ustawie sytuacjach, zarówno przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani tereny, jak również przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 1a). "Przedsięwzięcie", zgodnie z art. 3 pkt 13 ww. ustawy – to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystywania terenu, (...) przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Ważne jest zatem ustalenie także instalacji telekomunikacyjnych, które mają być zainstalowane na przedmiotowej antenowej konstrukcji wsporczej. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięcia wymagające oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ww. ustawy z dnia 3 października 2008r.

Organ oceni także i ewentualnie wezwie inwestora do uzupełnienia dokumentów koniecznych do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na zamierzone roboty budowlane , w rozumieniu art. 3 pkt 11 w zw. z art. 30 ust. 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Przedstawiony materiał dowody, który niezbędnych dokumentów nie zawiera, uniemożliwiając kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia, powinien być uzupełniony w trybie art. 136 K.p.a., przez organ odwoławczy. Prawidłowo zgromadzony materiał dowody pozwoli organowi na skontrolowanie wniesionego przez Starostę Włocławskiego sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru robót budowlanych. Nadto organ odwoławczy winien zapewnić udział w postępowaniu także właścicielowi nieruchomości, który posiada przymiot strony postępowania administracyjnego toczącego się na skutek wydania decyzji o sprzeciwie.

W sytuacji gdyby na podstawie postępowania przeprowadzonego zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., organ odwoławczy ustalił, że wbrew ocenie organu pierwszej instancji zamierzone roboty budowlane są jednak według przepisów objęte jedynie obowiązkiem zgłoszenia i nie zachodzi żaden z innych przypadków określonych w art. 30 ust. 6 P.b., zobowiązany będzie uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe (na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Wskazać jednocześnie należy, iż nawet brak sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej po złożeniu zgłoszenia, nie zawsze sankcjonuje zgłoszone roboty budowlane. W zależności bowiem od tego czy wykonano roboty w innym zakresie niż określone w zgłoszeniu, lub mimo wniesienia sprzeciwu, czy też organ nie wniósł sprzeciwu skutecznie – kompetencja do skontrolowania zgodności wykonanych robót budowlanych pod względem zgodności z prawem przechodzi wówczas na organ nadzoru budowlanego, który może podjąć odpowiednie do okoliczności sprawy działania w trybie art. 48-52 ustawy Prawo budowlane.

Pozbawione podstaw prawnych są zgłoszone w piśmie z [...].2016r. wnioski o ukaranie winnych niekompetencji urzędników oraz przeprosin w regionalnej prasie za poniesione straty moralne i zmarnowany czas, kompetencji w tym zakresie nie przyznają sądowi administracyjnemu obowiązujące przepisy prawa.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegającym na nie zachowaniu należytej staranności organu administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, wyrażającym się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego, zgodnie z wnioskiem zwrot kosztów postępowania stanowiących równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł.) oraz kosztu dojazdu na rozprawę. Brak było podstawy prawnej dla przyznania skarżącemu także zwrotu innych kosztów bądź "strat finansowych", w tym wskazanych kosztów porad prawnych, bowiem skarżący działał w postępowaniu sądowym osobiście.