Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 511/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 85aa ust. 1 pkt 18
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi Koła [...]" w L. na decyzję [...]o Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] r., znak: [...] II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] na rzecz Koła [...]" w L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w L. , po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego [...]" w L. (dalej także jako: skarżący lub Koło), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ł. z [...] r. w przedmiocie wymierzenia Kołu kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...]

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Na podstawie rozporządzenie Nr 8 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa [...] z 2020 r., poz. [...]) zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa lubelskiego nakazano w terminie od [...] lutego 2020 r. do [...] maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 21 dzików w obwodzie łowieckim nr [...] dzików w obwodzie nr [...] przypadło do odstrzału skarżącemu Kołu.

Rozporządzenie Nr 8 było kilkukrotnie zmieniane rozporządzeniami Wojewody. Finalnie, na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2020 r., poz. [...]) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 20 sztuk dzików, a na terenie obwodu nr [...] – 13 dzików, w obydwu przypadkach w terminie do dnia [...] lipca 2020 r.

Ze złożonej przez skarżące Koło dokumentacji, wynikało, iż dokonano odstrzału sanitarnego w ilości 13 sztuk dzików w obwodzie nr [...] sztuk dzików w obwodzie nr [...]. Koło łowieckie nie zrealizowało nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału dzików na terenie ww. obwodów.

Decyzją z [...] r. organ I instancji wymierzył Kołu karę pieniężną w wysokości 1.229,54 zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...], których jest dzierżawcą lub zarządcą.

W odwołaniu od decyzji Koło zarzuciło naruszenie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020r. poz. 142; dalej jako: u.o.z.z.), wywodząc, że kara pieniężna może być nałożona wyłącznie w razie nieprowadzenia w ogóle odstrzału sanitarnego, a nie za niewykonanie odstrzału w nakazanej przez właściwy organ ilości zwierząt. Koło powołało się również na deficyt dzików na terenie obwodów łowieckich nr [...]

i drastycznie zmniejszenie liczebności populacji dzików, aż do poziomu, przy którym dziki na terenie obwodu w ogóle nie występują. Wskazało również na błędne niezastosowanie przez organ instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.), pomimo znikomej wagi naruszenia i podjętych przez Koło działań związanych z odstrzałem sanitarnym.

Po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c u.o.z.z. W myśl art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich).

Zgodnie ze wskazanym wyżej rozporządzeniem Nr 8 Wojewody [...] skarżące Koło zostało zobligowane do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego dzików. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że Koło nie wykonało obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego odstrzału 20 sztuk dzików na terenie obwodu nr [...] odstrzelono 11 sztuk, z kolei na terenie obwodu nr [...] zamiast nakazanych 13 sztuk odstrzelono 8 sztuk.

Karze pieniężnej na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega ten, kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w przedziale przewidzianym w powołanym przepisie.

Kara pieniężna w sprawie w wysokości 1.229,54 zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej, przy czym wymierzając wysokość kary pieniężnej organ I instancji kierował się dyrektywami wymiary kary wskazanymi w art. 189d k.p.a. Przy ustalaniu wysokości kary wzięto pod uwagę, że jest to pierwsze naruszenie przepisów przez stronę. Uwzględniono również ogromny stopień spowodowanego zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia zwierząt poprzez niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików, którego celem jest zmniejszenie populacji dzika w środowisku. Zbyt duża liczba dzików na danym terenie, u których stwierdzono ASF ma wpływ na występowanie tej choroby w gospodarstwach rolnych utrzymujących świnie, co powodować mogłoby ogromne straty zarówno dla budżetu Państwa, jak i dla innych posiadaczy świń, związane ze zwalczaniem ASF. Z powyższych względów, zagrożenie chorobą nie było hipotetyczne lecz realne, a naruszenie obowiązków nie można uznać za znikome. Wprowadzony nakaz odstrzału sanitarnego dzików, ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Jednocześnie z uwagi na charakter nałożonych na koło łowieckie obowiązków organ nie znalazł przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f k.p.a.

W skardze do sądu administracyjnego, pełnomocnik Koła zarzucił naruszenie:

(1) art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów nr [...], podczas gdy Koło prowadziło regularny odstrzał sanitarnych dzików w ww. obwodach w nakazanym terminie;

(2) art. 85aa ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzeń działań;

(3) § 1 ust. 2 pkt 10) lit. f) rozporządzenia nr 8 Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 roku w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...], bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie;

(4) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także brak odniesienia się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodów łowieckich nr [...];

(5) art. 8 § 1 i art.107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, iż skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

(6) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania;

(7) art.189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej;

(8) art. 189c k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego;

(9) art. 6 i art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady dwuinstancyjności, polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa;

(10) art.81a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Koła wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy obydwu instancji, o umorzenie postępowania administracyjnego, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci książek ewidencji pobytu myśliwych i korespondencji e-mail kierowanej przez Koło do Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w Ł..

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że uchybieniami dotknięta jest także decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Należy na wstępie odnotować, że tutejszy Sąd orzekał już w licznych analogicznych sprawach kar pieniężnych za niewykonanie sanitarnego odstrzału zwierząt (por. m.in. wyroki z 22 czerwca 2021 r. w sprawach II SA/Lu 330/21 i II SA/Lu 310/21, wyroki z 8 lipca 2021 r., II SA/Lu 374/21 i II SA/Lu 250/21, z 12 sierpnia 2021 r., II SA/Lu 375/21). W orzeczeniach tych zaprezentowano jednolity pogląd co do wykładni przepisów stanowiących podstawę wymierzania kary, który to pogląd skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., zgodnie z którym wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Językowa wykładnia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje jednoznacznie, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Jest to okoliczność istotna, ze względu na fakt, że chodzi o przepis o charakterze represyjnym. Tego rodzaju przepisy muszą być wykładane ściśle, ze zdecydowanym naciskiem na wykładnię językową, literalną. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna żadna wykładnia rozszerzająca.

Należy zwrócić uwagę, że w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: karze podlega ten kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego. W przepisie tym nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. W szczególności nie ma w nim mowy o niewykonaniu założonych przez prawodawcę delegowanego poziomów odstrzału sanitarnego, co faktycznie przyjął organ wymierzając karę pieniężną za "niewykonanie" odstrzału w obwodzie łowieckim.

Kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym, należy stwierdzić, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot, będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich).

W konsekwencji użytego przez prawodawcę pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. nie można w sposób mechaniczny utożsamiać jedynie z faktem nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z.

Czym innym bowiem jest nieprowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów odstrzału zwierząt. Sankcji z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega podmiot, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału.

W ocenie Sądu, wnioski wynikające z wykładni językowej, wspierają również konkluzje płynące z zastosowania reguł wykładni celowościowej. Oczywiste jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych szacunkach

i przypuszczeniach co do liczby zwierzyny dzikiej utrzymującej się na danym obszarze. Wynika to z istoty i charakteru zwierząt dziko, a więc wolno żyjących, których bytowanie nie ogranicza się wyłącznie do granic danego obwodu łowieckiego. Nawet więc jeśli trafnie ustalono w rozporządzeniu liczbę zwierząt do odstrzału to i tak nie ma żadnej gwarancji tego, że zwierzęta te będą nadal przebywać na terenie danego obwodu łowieckiego także i w okresie późniejszym, tj. w czasie wykonywania zaplanowanego odstrzału. Możliwa jest więc sytuacja, w której mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt.

W takiej sytuacji, wzgląd na racjonalność ustawodawcy, uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, tj. nie prowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne

i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku, w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ odwoławczy orzekając w sprawie nie rozpatrzył także i nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko ten dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania oceny czy działania łowieckie podejmowane przez skarżące Koło miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie.

W celu dokonania takich ustaleń organ powinien ocenić, czy wskazywane przez skarżące Koło działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można było kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym kontekście uwzględnić należało także liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych przez koło łowieckie, przy czym okoliczność ta nie ma wcale charakteru rozstrzygającego. Możliwa do zaistnienia jest bowiem sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych

i wymaganych działań łowieckich, nie uda się dokonać odstrzału nawet jednej sztuki zwierzyny. Jeżeli stan taki będzie wynikać z przyczyn niezależnych od koła łowieckiego, np. z braku zwierzyny na danym terenie, to i taka sytuacja będzie mogła być kwalifikowana jako prowadzenie odstrzału z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dokonał tego rodzaju ustaleń

i ocen. Tych samych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na którym w pierwszym rzędzie spoczywał obowiązek przeprowadzenia prawidłowego

i wnikliwego postępowania dowodowego oraz należytego i dokładnego wyjaśnienia oraz rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy.

Stwierdzone naruszenia należało zakwalifikować jako naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a., skutkuje koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i obarczonej takimi samymi błędami decyzji organu

I instancji. Naruszenia przepisów dotyczyły kwestii związanych bezpośrednio z wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem były to naruszenia, które kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe argumenty są zasadnicze dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, dlatego jedynie na marginesie wypada odnotować, że błędów nie ustrzegł się również prawodawca miejscowy wydając akty normatywne ustalające limity zwierząt w ramach odstrzału sanitarnego. W dacie wydania decyzji przez organy obydwu instancji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr 8 Wojewody L. z dnia [...] lutego 2020 r. Zostało ono uchylone z dniem 20 sierpnia 2020 r., na mocy § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa [...] z 2020 r., poz. [...]). Przepisy rozporządzenie Nr 8 Wojewody L. z dnia 6 lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania. Brak precyzji prawodawcy miejscowego prowadzi do trudności z ustaleniem skutków uchylenia rozporządzenia Nr [...] Wojewody. Jeżeli rozporządzenie Nr [...] nie obowiązywało już w dacie wydania zaskarżonych decyzji, powstaje otwarte pytanie o moc obowiązującą limitów określonych w tym akcie. Trudności interpretacyjne potęguje fakt, że z kolei nowe rozporządzenie określiło dłuższy termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików, jednakże w rozporządzeniu Nr 33 Wojewoda nie wskazał terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań.

Są to jednak w istocie kwestie poboczne, gdyż kluczowym problemem w rozpoznawanej sprawie, który zdecydował o konieczności uchylenia decyzji wydanych przez organy, jest wadliwa, rozszerzająca wykładnia przepisu sankcjonującego – art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej dotyczącej interpretacji pojęcia nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym celu organy muszą ponownie rozpatrzyć cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w celu ustalenia, czy podejmowane przez skarżące Koło działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

W tej sytuacji Sąd nie przeprowadził wnioskowanych w skardze dowodów z dokumentów, było to bowiem zbyteczne dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Dokumenty te mogą mieć natomiast znaczenie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, w związku z obowiązkiem ponownego przeanalizowania całego materiału dowodowego w sprawie w celu ustalenia, czy działania Koła mogą być zakwalifikowane jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących. Wskazane jest w związku z tym, aby skarżące Koło wykazało w tym zakresie inicjatywę dowodową, przedstawiając dokumenty w toku postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

i art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwoty: 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, którego wysokość ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).