Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1459/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 31 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Urszula Raczkiewicz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Go 413/11 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Go 413/11, wydanym w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu sprawy ustalonego przez Sąd pierwszej instancji:

W dniu [...] listopada 2009 r., działająca w imieniu S. B., zwanego dalej "skarżącym", Agencja Celna dokonała zgłoszenia celnego nr [...] do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzonego ze Szwajcarii powypadkowego, używanego samochodu osobowego marki Volvo o pojemności silnika 1999 cm³, rok produkcji 2007. Do zgłoszenia celnego została załączona umowa kupna-sprzedaży z dnia [...] listopada 2009 r. na kwotę 4200 CHF, dokument pojazdu, świadectwo pochodzenia EUR 1 P nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., a także opracowana na zlecenie skarżącego opinia techniczna nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącą stanu wspomnianego pojazdu. W świetle tej opinii ustalono współczynnik wartości badanego pojazdu w stosunku do wartości pojazdu bazowego S, który wyniósł 0,43. Zadeklarowano preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających z takiej stawki.

Organ celny, po zwolnieniu towaru, dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. Przekazał do weryfikacji załączone do zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR 1 P nr [...]. Pismem nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Generalny Zarząd Ceł Berno w Szwajcarii poinformował, że eksporter nie udowodnił pochodzenia pojazdu, w związku z czym przedmiotowy pojazd należy traktować jako nieokreślonego pochodzenia.

W ocenie organu celnego deklarowana wartość celna pojazdu (4200 CHF) nie odpowiada jego wartości rzeczywistej, gdyż w świetle włączonego do akt wydruku ze strony internetowej ww.2.auto-i-dat.ch z dnia [...] listopada 2009 r. ceny podobnego pojazdu, co sprowadzony, kształtują się na poziomie 17.500 – 19.500 CHF.

Wszczęto postępowanie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu.

Organ dopuścił dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy techniczno-motoryzacyjnego na okoliczność wartości rynkowej pojazdu identycznego lub podobnego do objętego zgłoszeniem celnym.

W świetle opinii Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. sporządzonej przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego Oddział w Z. do wyliczenia wartości pojazdu przyjęto wartość rynkową tego samego rodzaju i podrodzaju, o niemalże identycznych parametrach trakcyjno-technicznych, wyprodukowanego w Japonii, kraju spoza Wspólnoty Europejskiej, jakim jest pojazd marki Mitsubishi Lancer 2.00. Pojazd ten jest dostępny na rynku polskim i ujęty w komputerowej bazie notowań wartości rynkowych pojazdu programu IFO-EKSPERT. Wartość takiego pojazdu na miesiąc listopad 2009 r. wynosiła 45.200 zł. Po uwzględnieniu stopnia uszkodzenia sprowadzonego pojazdu ustalono jego wartość rynkową brutto na kwotę 21.500 zł, stosując metodę tzw. ostatniej szansy, stosownie do przepisów art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.302.1), zwanego dalej "WKC"

Powyższą kwotę, po odliczeniu podatku VAT, podatku akcyzowego oraz cła, organ przyjął za miarodajną dla ustalenia wartości celnej omawianego sprowadzonego pojazdu, którą ustalono na kwotę na kwotę 15.539 zł (5.653 CHF).

Ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w której określono:

1. wartość celną pojazdu na kwotę 15.539 zł (5.653 CHF);

2. cło w kwocie 1.554 zł;

3. niedopłacony podatek akcyzowy w kwocie 164 zł;

4. niedopłacony podatek VAT w kwocie 1.196 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.

Według Sądu pierwszej instancji, z uwagi na nieważność okazanego przez skarżącego dowodu pochodzenia pojazdu, a także znaczną różnicę zadeklarowanej wartości pojazdu w stosunku do cen rynkowych, organ celny był uprawniony do skontrolowania prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, stosownie do przepisu art. 78 ust. 2 WKC, a także ustalić wartość sprowadzonego z zagranicy pojazdu, zgodnie z metodą tzw. ostatniej szansy, stosownie do przepisu art. 31 ust. 1 WKC.

Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także naruszenia prawa w ustaleniu organów celnych, stosownie do opinii powołanego w sprawie biegłego, że samochód Mitsubishi Lancer 2.0, rok produkcji 2007, wyprodukowany w Japonii, jest porównywalny z samochodem sprowadzonym przez skarżącego.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W petitum skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

• art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.) poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru,

• art. 30 ust. 2 WKC w zw. art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej "p.u.s.a." w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a." poprzez niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych,

• art. 31 ust. 2 WKC w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości,

• art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie wynikiem czego winno być uchylenie decyzji, gdyż samochód z opinii biegłego nie jest samochodem porównywalnym z samochodem importowanym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 31 ust. 2 WKC w zw. z art. 1 § 2 w zw. z art. 3 § p.u.s.a. w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Istotnym mankamentem skargi kasacyjnej jest brak uzasadnienia wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych, co nie pozwala na skontrolowanie poprawności zaskarżonego wyroku, podzielającego stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Uwaga ta odnosi się w szczególności do kwestii mogącej mieć w sprawie najbardziej istotne znaczenie, a mianowicie, czy dla ustalenia wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu marki Volvo o pojemności silnika 1999 cm³ może być przeciwstawiony samochód marki Mitsubishi Lancer 2000 cm³. W tym zakresie w skardze kasacyjnej ograniczono się jedynie do sugestii, w myśl której samochód wymieniony w opinii biegłego to samochód "zdecydowanie inny, posiadający inne parametry techniczne, lepszej klasy oraz marki itp."

Ponadto w świetle ustalonego orzecznictwa i piśmiennictwa (por. J.P. Tarno, Komentarz, str. 373 wraz z podanym orzecznictwem) próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Uwaga ta odnosi się do postawionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.) poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia Przez Sąd pierwszej instancji art. 31 ust. 2 WKC, a to w następstwie zaakceptowania przyjęcia przez organ, na potrzeby ustalenia wartości celnej towaru, wyższej z dwóch alternatywnych wartości. Taka sytuacja, wbrew stanowisku skarżącego, nie miała w sprawie miejsca. W postępowaniu administracyjnym na powyższą okoliczność organ dopuścił dowód z opinii jednego tylko biegłego, nie zaś dwóch. Rzeczoznawca, który na zlecenie skarżącego sporządził opinię, nie występował w charakterze biegłego w postępowaniu celnym.

Zarzucając naruszenie wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów postępowania jednocześnie nie podejmuje się próby wykazania w realiach niniejszej sprawy, iż zarzucone naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak to wymaga przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. I tak, w istotnej dla sprawy kwestii ustalenia wartości celnej spornego pojazdu nie podaje się jaka konkretnie metoda określenia wartości celnej tego pojazdu mogłaby wchodzić w rachubę na etapie poprzedzającym powołanie biegłego, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów nie są zasadne bo niewykazane, zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w art. 122, art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej.

Nie zasługują również na uwzględnienie, zresztą także nie stanowiące przedmiotu uzasadnienia w skardze kasacyjnej, zarzuty naruszenia art. 1 § 2 i art. 3 § 2 p.u.s.a. Aby wywieść naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a., skarga kasacyjna powinna wykazać, a czego nie uczyniła, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, lecz według innych kryteriów, przykładowo celowościowych. Zupełnie zaś niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 3 § 2 p.u.s.a., który odnosi się do kompetencji orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego, a więc którego nie stosuje Sąd pierwszej instancji.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył również zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w sprawie, czego zresztą skarżąca nie zakwestionowała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby skutecznie zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powołanego wyżej przepisu skarga kasacyjna powinna wskazać i uzasadnić istnienie konkretnego przepisu postępowania naruszonego przez organ, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, akceptując wadliwe rozstrzygnięcie organu. Jednakże skarga kasacyjna nie przeprowadziła takiego rozumowania.

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarżący mógłby w skardze kasacyjnej zarzucić naruszenie tego przepisu, jeśli wskazałby wraz z uzasadnieniem istnienie w sprawie przepisu naruszonego przez Sąd pierwszej, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Takiego zaś przepisu skarga kasacyjna skutecznie nie wywiodła.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionej podstawie, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.