Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 6446/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J.L. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III OSK 6446/21 o oddaleniu skargi kasacyjnej J.L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt III SAB/Po 19/21 o odrzuceniu skargi J.L. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wykonania uchwały w zakresie rozbudowy infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III OSK 6446/21, oddalił skargę kasacyjną J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt III SAB/Po 19/21 o odrzuceniu skargi J.L. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wykonania uchwały w zakresie rozbudowy infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej.

Następnie pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. skarżący kasacyjnie złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia poprzez odniesienie się przez NSA do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a dotyczących obligatoryjności art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r., poz. 2028), tj. obowiązku wykonania planu inwestycyjnego przedsiębiorstwa oraz art. 86 ustawy prawo wodne w zakresie budowy sieci kanalizacyjnej w odniesieniu do unijnej tzw. "dyrektywy ściekowej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na mocy art. 193 P.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.

W związku z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w składzie trzyosobowym, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna została bowiem rozpoznana w składzie jednoosobowym, co oznacza, że wniosek o uzupełnienie może zostać wydany przez skład sądu, który rozpoznał skargę kasacyjną.

Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego kasacyjnie jest dopuszczalny i został złożony w terminie określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a., jednakże brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia) co do rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi lub co do dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Pierwsza z opisanych sytuacji zachodzi wówczas, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi albo orzekł tylko co do części zaskarżonego aktu. Natomiast druga z wymienionych wyżej sytuacji ma miejsce wówczas, gdy brak jest w wyroku (postanowieniu) rozstrzygnięcia, które powinno w nim się znaleźć, a zatem wskazania czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane lub rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli strona wystąpiła o ich zwrot.

Instytucja uzupełnienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. Nie można zatem żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych, czy też ponowne odniesienie się do – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.

W ocenie NSA, wydane w sprawie postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny była skarga kasacyjna od postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt III SAB/Po 19/21 w sprawie ze skargi J.L. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wykonania uchwały w zakresie rozbudowy infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej. Postanowieniem z dnia 26 października 2021 r. NSA orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 184 P.p.s.a., a więc wypowiedział się co do wniesionej skargi kasacyjnej. Brak było jednocześnie podstaw do zamieszczenia we wskazanym postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które Sąd winien był z urzędu w nim zamieścić.

Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia wskazuje, że jest to próba zakwestionowania wydanego postanowienia. Podkreślić z całą stanowczością należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakres uzupełnienia orzeczenia, jakiego domaga się skarżący kasacyjnie nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.