Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 772/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent Natalia Kopiś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. N., A. K., A. B., L. W., M. S., Z. S. oraz W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

Uzasadnienie

We wniosku z dnia 5 marca 2018r. Spółka [...] S.A. zwróciła się do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości J. L. C., gmina J. L., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0383ha, stanowiącej współwłasność A. B., A. K., J. N., L. W., Z. S., W. S. i M. S. przez wejście i wjazd szlakiem 1 m ( licząc po 0,5m od osi ) Wnioskodawca wskazał, że nieruchomość jest niezbędna dla realizacji celu publicznego w postaci przeprowadzenia linii kablowej S. 15kV długości 14 m w ramach zadania "Przebudowa linii 15kV J.- F. od słupa nr [...] do słupa nr [...], J. S. od słupa nr [...] do słupa nr [...]". Prace te mają na celu poprawę warunków napięciowych w tym terenie i jest to konieczne dla ochrony interesu publicznego. Do wniosku dołączono m. in. dokumenty z przeprowadzonych rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości, z których wynika, że współwłaściciele nie wyrazili zgody na inwestycję.

Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2020 r., poz. 65 ) Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części ww. nieruchomości, poprzez zezwolenie Spółce na budowę linii kablowej zgodnie z dołączoną mapą, stanowiącą załącznik do decyzji. Ograniczenie polega na wyłączeniu trwałym, obejmującym pas technologiczny gruntu o powierzchni 14 m2 oraz na wyłączeniu czasowym gruntu, o powierzchni 28 m2, obejmującym strefę budowlano-montażową, którą współwłaściciele obowiązani są udostępnić na czas budowy.

Po rozpatrzeniu odwołania współwłaścicieli nieruchomości decyzją z [...]., Wojewoda decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Również zdaniem organu odwoławczego zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Organ zaznaczył, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest konsekwencją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci S. 15kV, nN 0,4kV m.in. na działce nr [...] (obr. ewid. 0003 J. L. C.) w ramach przedsięwzięcia pn. " budowa linii 15kV J. - F. od słupa [...] do słupa [...], J. S. od słupa nr [...] do słupa [...]". Według organu inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt. 2 ustawy, w myśl którego celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja ta ma charakter ponadlokalny w rozumieniu art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) ma bowiem służyć zwiększeniu bezpieczeństwa linii średniego napięcia oraz polepszeniu warunków napięciowych i pewności zasilania okolicznych odbiorców energii elektrycznej Gminy J. L. z istniejącego punktu energetycznego J. - F.. Organ zaznaczył również, że mimo prowadzonych rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości nie doszło do zawarcia porozumienia. przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Tylko jeden z nich M. S. podpisał umowę użyczenia nieruchomości. Jeżeli jednak nieruchomość jest przedmiotem współwłasności (w tym przypadku siedmiu osób), na wykonanie robót i jej zajęcie muszą wyrazić zgodę odpowiednio wszyscy współwłaściciele nieruchomości. W przypadku braku zgody chociażby jednego ze współwłaścicieli, starosta jest uprawniony do wydania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości, bez obowiązku uprzedniego zwracania się do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia na podstawie art. 199 kc. Zdaniem organu ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] określone zostało w decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób precyzyjny, co wyklucza, aby zgodnie z tą decyzją korzystanie przez inwestora z nieruchomości stanowiło ingerencję w wykonywanie prawa własności nieruchomości w nieograniczonym zakresie. Integralną część decyzji Starosty [...] stanowi opis i mapa, z precyzyjnie wyszczególnioną powierzchnią pasa technologicznego stanowiącego wyłączenie trwale o powierzchni 14 m2 oraz powierzchnią strefy budowlano montażowej stanowiącej wyłączenie czasowe o powierzchni 28 m2. Inwestor, w ramach złożonego przez siebie wniosku, nie ma natomiast obowiązku określenia w jaki sposób posadowiona na przedmiotowym gruncie infrastruktura techniczna wpłynie na wartość działki, a tym bardziej na możliwość jej odrolnienia.

W skardze do sądu administracyjnego A. B., A. K., J. N., L. W., Z. S., W. S. i M. S. podniósł zarzuty naruszenia: (1) art. 138 § 1 w zw. z art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a oraz art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami , poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas, gdy organ pierwszej instancji pominął, że inwestor nie zaproponował właścicielom nieruchomości ekwiwalentu odpowiadającego standardom rynkowym za uszczuplenie ich praw lub celowo zaniżył wartość odszkodowania po to, aby uruchomić dyspozycję art. 124 ustawy (obejście ustawy), zaś organ przeszedł nad tym do porządku dziennego, nie bacząc ma interes indywidualny obywatela (pozorne rokowania); (2) art. 138 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, z której nie wynika jaka jest podstaw faktyczna prawna planowanego przedsięwzięcia; ponadto zarzut ten uzasadnia lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia, brak informacji o strefie oddziaływania planowanej inwestycji i możliwym w związku z tym obniżeniem wartości nieruchomości lub pozbawieniem stron możliwości odrolnienia nieruchomości, brak informacji o przyczynie z powodu jakiej skarżący nie zgodzili się na realizację inwestycji oraz brak szczegółowych informacji o rokowaniach pomiędzy inwestorem a skarżącymi; (3) art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 54 pkt. 2, art. 53 ust. 1 i 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym, a także art. 28 k.p.a. z uwagi na to, że w postępowaniu nie brali udziału właściciele wszystkich działek objętych strefą oddziaływania planowanej inwestycji. Uzasadniając zarzut pozorności rokowań skarżący wskazali, że pod pojęciem negocjacji należy zatem rozumieć, sytuację, w której - jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie prawa cywilnego - strony uzgadniają treść poszczególnych postanowień, to jest niejako "wypracowywują" kształt przyszłego porozumienia ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r. l OSK 2866/17). Tymczasem inwestor od samego początku nie przejawiał rzeczywistej woli "wypracowania" porozumienia, zupełnie ignorując stanowisko strony postępowania. Powoływanie się na wymianę szeregu pism, która miała miejsce pomiędzy właścicielami nieruchomości a inwestorem, a co miało dowodzić przeprowadzenia w tym wypadku owych rokowań, nie jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Te jednoznacznie wskazują na brak faktycznych negocjacji, a jedynie zwyczajną wymianę pism zawierających stanowisko inwestora, które skarżący de facto musieli zaakceptować. Skoro więc takowych negocjacji nie przeprowadzono, wniosek o ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości nie miał uzasadnienia i nie powinien być przez organ zaakceptowany. Nadto zdaniem skarżących, wymogów stawianych przez przepisy prawa nie spełnia uzasadnienie organu, który ich zdaniem ponownie ogranicza się do lakonicznych i ogólnikowych stwierdzeń, ogólnikowo powołuje się na przepisy ustawy oraz dokumenty, nie wskazuje jaki był przebieg rokowań pomiędzy inwestorem a skarżącymi, oraz przyczyny z powodów których skarżących nie zgodzili się na realizację inwestycji. Tymczasem jednym z podstawowych obowiązków organów jest takie uzasadnienie swojego stanowiska, aby przekonać stronę o słuszności zapadłego rozstrzygnięcia. Poza powołaniem tez orzeczeń organ powinien wyjaśnić, dlaczego akurat w indywidualnie rozstrzyganej sprawie dany pogląd uzyskał jego aprobatę i jak odnosi się on do tez oraz zarzutów odwołania. W ocenie skarżących wadliwe jest także uznanie inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Skarżący stwierdzili ponadto, że decyzja Burmistrza [...] o ustaleniu lokalizacji wydana została z rażącym naruszeniem powyższych regulacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Rację ma oczywiście Wojewoda wskazując, że wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym jest mowa w art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ( Dz. U z 2018r. poz. 2204 ) dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ma wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja, polegająca, według wniosku [...] Sp. z o.o. z [...] marca 2018r. na przeprowadzeniu linii kablowej S. 15kV w ramach zadania "Przebudowa linii 15kV J.- F. od słupa nr [...] do słupa nr [...], J. S. od słupa nr [...] do słupa nr [...]", jest inwestycją celu publicznego, wskazanego w art. 6 pkt 2 ustawy jako budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z kolei w ust. 1 art. 124 ustawy mowa jest o przewodach i urządzeniach służących do przesyłania lub dystrybucji płynów. W wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r., (II OSK 648/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiej jej kwalifikacji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Jak już wskazano, planowana inwestycja mieści się w zakresie przedmiotowym art. 6 ustawy, natomiast z uzasadnienia wniosku wynika, że ma służyć m.in. polepszeniu warunków napięciowych i pewności zasilania energetycznego okolicznych odbiorców energii elektrycznej Gminy J. L. z istniejącego punktu zasilającego J. – F.. Ma także poprawić niezawodność sieci i ułatwić przeciwdziałanie skutkom poważnej awarii systemowych. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016 r.: I OSK 1648/15, I OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2013 r., I OSK 2967/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Realizowanie sieci energetycznej jest zatem realizacją celu publicznego. Dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma przy tym znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem – Skarb Państwa, samorząd terytorialny, czy inna osoba prawna. Również nie ma znaczenia, czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r. I OSK 697/15 i I OSK 796/16 opubl. w CBOSA). Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r. ( I OSK 1244/15 opubl. w CBOSA) ma się tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Bez wątpienia zatem przedmiotowa inwestycja ma walor inwestycji celu publicznego. Odmienne zdanie skarżących, poza jego ogólnikowym sformułowaniem, nie zostało poparte jakąkolwiek argumentacją. Jest też oczywiste, że cel publiczny przedmiotowej inwestycji został przesądzony w decyzji Burmistrza J. L. z dnia [...]. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, poddanej weryfikacji instancyjnej, zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że w postępowaniu prowadzącym do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez które ma być poprowadzona inwestycja, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie może być, inaczej, jak uważają skarżący, przedmiotem oceny (wyrok NSA z 15.05.2014r. I OSK 2587/12 opubl. w CBOSA). Stąd też sugestia jakoby w postępowaniu dotyczącym jej wydania nie brały udziału wszystkie strony, a sama decyzja z powodu naruszenia art. 52 ust.1 pkt.1, 53 ust. 1 oraz art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym była obciążona wada nieważności pozostaje bez znaczenia.

Co oczywiste natomiast, wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Trafnie organ przyjął, że zakres ograniczenia korzystania z nieruchomości pokrywa się z ostateczną decyzją z [...]. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Porównanie jej załącznika graficznego z załącznikiem graficznym do decyzji o ograniczeniu pozwala na wniosek o zachowaniu na przedmiotowej działce trasy przebiegu kabla ziemnego średniego napięcia [...] Ujawniono ponadto powierzchnię pasa technologicznego 14m˛ jako trwałe wyłączenie, przy długości kabla 14m i pasa liczonego po 0,5m od jego osi raz strefę budowlano -montażową o powierzchni 28 m˛ - jako wyłączenie czasowe. Powyższe wartości zostały zapisane w decyzji Starosty [...]. Zresztą skarżący nie zgłaszali w tej mierze żadnych uwag, co pozwala sądzić, że również nie dopatrzyli się przekroczenia warunków wynikających z decyzji o lokalizacji inwestycji. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 ustawy poprzez uznanie, że organy obydwu instancji nie przeprowadziły analizy strefy oddziaływania inwestycji i możliwego obniżenia wartości nieruchomości lub pozbawienia możliwości jej odrolnienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że ewentualna analiza uciążliwości inwestycji, na potrzeby realizacji której wydawana jest decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, nie może wykraczać poza unormowanie art.112 ust. 3 i art. 124 ustawy (NSA w wyrokach z dnia 23 listopada 2009 r. I OSK 197/09 i 23 maja 2017 r. I OSK 336/16 opubl. w CBOSA). Jak trafnie też zauważył NSA w wyroku z dnia 23 marca 2017 r. ( I OSK 99/17 opubl. w CBOSA ) w sprawie prowadzonej w trybie art. 124 ustawy organ nie jest uprawniony do badania uciążliwości linii elektroenergetycznej na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z treści powołanego przepisu. Kwestia ta jest natomiast badana w postępowaniu planistycznym, a także, jeśli wymagają tego przepisy szczególne, w postępowaniu, które kończy decyzja środowiskowa. Mimo to organy jasno wytłumaczyły znaczenie inwestycji dla mieszkańców gminy, ponadto zwrócić należy uwagę, że działka jest niezabudowana, z opisu gruntu w uproszonym rejestrze gruntów wynika klasyfikacja do łąk trwałych ŁIV i pastwisk trwałych PsVI.

Zdaniem sądu rozpoznającego sprawę nie ma również podstaw do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości o jakich mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Również sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko skarżących, uznających, że negocjacje nie mogą mieć charakteru pozornego. Wniosek składany w tym trybie muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy. W tej sprawie inwestor przedłożył jednak, zgodnie z dyspozycją tego przepisu, korespondencję prowadzoną ze współwłaścicielami nieruchomości w której tłumaczono powody dla których jej udostępnienie jest niezbędne. Podano kontakt telefoniczny i e-mailowy dla wyjaśnienia wątpliwości. Przedstawiono również projekty umów użyczenia nieruchomości w których wskazano cel inwestycji, zakres jej realizacji i sposób wynagrodzenia za powstałe szkody. Miały one zostać oszacowane na zasadzie porozumienia lub przez rzeczoznawcę, a odszkodowanie wypłacone w terminie 2 miesięcy od zakończenia prac. Wypłacone odszkodowanie miało stanowić zaspokojenie wszelkich roszczeń współwłaścicieli i ich następców prawnych z tytułu wejścia na nieruchomość cele wykonania niezbędnych robót. Z protokołów z rokowań wynika, że współwłaściciele z tytułu zawarcia umowy proponowali po [...] zł dla każdego z nich, inwestor zaś kwotę po [...] zł. Jedynie jeden ze współwłaścicieli wyraził zgodę na zawarcie umowy. W liście ich pełnomocnika z 12 marca 2018r. powyższą kwotę uznano za nieporozumienie i świadczącą o mało poważnym podejściu inwestora. W odpowiedzi kontrowano, że zaproponowana kwota jednorazowego odszkodowania wyliczona została na podstawie cen wolnorynkowych obowiązujących w tym terenie i na podstawie powierzchni wyłączonej z użytkowania. Jednocześnie podano, że w razie braku zgody Spółka gotowa jest przystąpić do negocjacji, jednakże kwoty podane przez współwłaścicieli powinny być poparte odpowiednimi wyliczeniami. Z akt nie wynika, aby takie wyliczenia zostały złożone lub w ogóle przedstawiona inna propozycja wynagrodzenia. Trudno zatem dowodzić pozorności negocjacji. W orzecznictwie wielokrotnie podnoszono, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich drugiej stronie propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, nie przewidziano również szczególnej formy ich zakończenia (wyrok NSA z 22 lutego 2012r. I OSK 357/11 opubl. w CBOSA). Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują o tym, czy rezultatem podjęcia rokowań będzie porozumienie, skutkujące dokonaniem czynności prawnej, a także o tym, kiedy je zakończyć, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por.m.in. wyroki NSA z dnia 21 września 2017 r., I OSK 3236/15; 7 września 2016 r., I OSK 87/16; i 6 lipca 2016 r. I OSK 179/15 opubl. w CBOSA). Natomiast niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody, albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Stąd też przyjmuje się, że jeżeli mimo prowadzonych rokowań nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonanie prac, przy czym okoliczność czy inwestor zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia nie może być weryfikowana w trybie art. 124 ust. 3. W sytuacji więc, gdy okolicznością niesporną był fakt, że strony nie doszły do porozumienia w wyniku prowadzonych rokowań, bo nie zawarły stosownej umowy, zaistniała tym samym przesłanka uzasadniająca wydanie decyzji w trybie art.124 ust.1 omawianej ustawy.

Wbrew przekonaniu skarżących nie ma podstaw do zarzucenia Wojewodzie naruszenia art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Wojewoda prawidłowo przywołał wszystkie istotne w sprawie ustalenia faktyczne, wyjaśnił ich źródła, przedstawił prawidłową, logicznie spójną argumentację prawną. Zakres przedsięwzięcia jest prawidłowo określony w decyzji organu I instancji (z uwagi na specyfikę tego rodzaju spraw bardziej miarodajna jest w tym względzie decyzja organu I instancji, zaopatrzona w załącznik graficzny w postaci mapy). Również argumenty Wojewody wskazujące na niepowodzenie rokowań są wystarczające.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.