Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2279/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: par. 2, 3, 6, 7
journal: Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie dyżurów – oddala skargę –


UZASADNIENIE

P. F. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym dowódca plutonu - lekarz w Jednostce Wojskowej Nr [...] w [...], w okresie od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] lipca 2008 r.

W dniu [...] października 2008 r. pełnomocnik reprezentujący [...] P. F. wystąpił do dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], z wnioskiem o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżurów i pozostawanie poza PZOZ JW. Nr [...], w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. odmówił przyznania P. F. dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Od powyższej decyzji pełnomocnik reprezentujący P. F. odwołał się żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznanie dodatkowego wynagrodzenia swojemu mocodawcy.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], działając jako organ II instancji, decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez tego dowódcę (organowi I instancji). Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] nie zebrał w sprawie jakichkolwiek dowodów.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił P. F. wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia, za pełnienie, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżurów i pozostawanie poza PZOZ JW. Nr [...], w gotowości do udzielenia świadczeń zdrowotnych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z dowodów zebranych w sprawie wynika, że zainteresowany nie pełnił dyżurów medycznych oraz nie pozostawał poza PZOZ JW. Nr [...] w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wszelkie zadania P. F. wykonywał w ramach ciążących na nim obowiązków służbowych.

Pełnomocnik P. F. odwołał się od decyzji Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], podtrzymując argumentację uprzednio wyrażoną w przedmiotowej sprawie.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że z treści rozkazów organizacyjnych, jak również wydawanych na ich podstawie rozkazów dziennych dowódcy jednostki wojskowej wynika, że wykonywane przez P. F. czynności były jedynie zwykłymi obowiązkami służbowymi.

Od powyższej decyzji Nr [...] pełnomocnik reprezentujących P. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucając, że rozkazami dziennymi nie można wyłączyć stosowania przepisów o dodatkowym wynagrodzeniu za powierzone czynności lekarzom, a fakt niepowołania kierownika ZOZ świadczy o "niedowładzie organizacyjnym" jednostki nie zaś o utracie prawa do wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 331/10, uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem "dyżurów pod telefonem", w aktach brak dokumentów umożliwiających ustalenie charakteru pełnionych przez skarżącego dyżurów oraz rozkazów dziennych, które miałyby świadczyć, że dyżury wynikały z obowiązków służbowych.

W ocenie Sądu organ prowadząc ponownie postępowanie winien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz wyjaśnić wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności powinien wyjaśnić zakres obowiązków służbowych skarżącego, organizację jednostki, jak i publicznego zakładu opieki zdrowotnej - ambulatorium z izbą chorych w zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych, a także treść i zakres rozkazów zobowiązujących skarżącego do pełnienia spornych "dyżurów pod telefonem". W przypadku ustalenia przez organ, że dyżury miały charakter zobowiązania żołnierza zawodowego - lekarza do pozostawania poza zakładem opieki zdrowotnej, w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy w trakcie pełnienia dyżurów skarżący pozostawał przez cały czas w faktycznej gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych i nie wykonywał innych czynności, które uniemożliwiałyby wywiązywanie się z obowiązków związanych z pozostawaniem w gotowości do podjęcia przez lekarza świadczeń zdrowotnych w zakładzie opieki zdrowotnej.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem oceny i wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. odmówił P. F. wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia, za pełnienie, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżurów i pozostawanie poza PZOZ JW. Nr [...], w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Pełnomocnik P. F. wniósł odwołanie od decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia, w kwocie 12.606,40 zł z należnymi odsetkami ustawowymi.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności w aktach brak dokumentacji odnoszącej się do służby garnizonowej Garnizonu [...], w części dotyczącej służby lekarza garnizonu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił wypłacenia P. F. dodatkowego wynagrodzenia za pełnione, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżury i pozostawanie poza PZOZ JW. Nr [...] w gotowości do udzielenia świadczeń zdrowotnych.

Pełnomocnik P. F. wniósł odwołanie od decyzji Nr [...], żądając o jej uchylenia i przyznania skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie dyżurów w kwocie 12.606,40 zł z należnymi odsetkami ustawowymi i wskazując, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem.

Dowódca Wojsk Lądowych, decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...], Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...].

W ocenie organu II instancji, całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarżący pełniąc służbę dyżurną lekarza dyżurnego garnizonu, zabezpieczał medycznie Jednostkę Wojskową Nr [...], łącznie z Garnizonem [...], a tym samym nie mógł pozostawać poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości, do udzielania świadczeń zdrowotnych, na polecenie kierownika tego zakładu. Wobec tego pełnienie dyżurów pod telefonem mieściło się w zakresie obowiązków służbowych P. F..

Pełnomocnik reprezentujący P. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] żądając jej uchylenie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że decyzja jest sprzeczna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1458/12, uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych oraz decyzję Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] stwierdzając, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń jedynie, co do kilku terminów wymienionych w zestawie złączonym do wniosku skarżącego [...] maja 2008 r. ([...] września 2009 r. i [...], [...], [...] i [...] listopada 2008 r.) stwierdzając, iż w tym czasie skarżący pełnił dyżur w Pogotowiu Ratunkowym, co wynika z zestawienia złączonego do pisma Dyrektora SPZOZ w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Zasadne jest zatem twierdzenie, iż we wskazanych terminach skarżący nie mógł pozostawać w gotowości do "pełnienia dyżuru na telefon", zgodnie z poleceniem Dowódcy [...].

Natomiast organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie wykazały, iż w pozostałych terminach skarżący pełnił dyżury tylko i wyłącznie w ramach zwykłych czynności służbowych związanych z zabezpieczeniem potrzeb medycznych JW. i Garnizonu w [...]. W swych ustaleniach organy ograniczyły się bowiem do zamieszczenia w aktach administracyjnych rozkazu Dowódcy Garnizonu [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. i [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Pominięto jednak, iż w swoich rozkazach do działalności w 2006 r., w 2007 r., w 2008 r. Dowódca [...] w zakresie zabezpieczenia medycznego ustalił, że dyżur pod telefonem będzie pełnił wyznaczony wg grafiku, ujętego w rozkazie dziennym pułku lekarz w godz. 1530 – 730.

Przedmiotowych grafików i rozkazów dziennych nie załączono do akt sprawy administracyjnej. Tym samym nie poddano kontroli harmonogramów (grafików) dyżurów pełnionych przez skarżącego w spornym okresie w ramach zabezpieczenia medycznego JW. i Garnizonu w [...] oraz zabezpieczenia medycznego Ambulatorium z Izbą Chorych w JW w [...], a także nie skonfrontowano zaplanowanych skarżącemu dyżurów z faktycznym, ich wykonaniem wynikającym z ewidencji czasu służby, choć obowiązek rozliczania czasu służby żołnierz zawodowego i jego ewidencjonowania (także lekarza), wynika z powołanego art. 60 ustawy pragmatycznej i ww. przepisów wykonawczych. Tym samym organ nie wskazał jakichkolwiek dowodów, na podstawie których przyjął, iż skarżący we wskazanych przez siebie terminach dyżurów pełnionych pod telefonem, wykonywał jedynie dyżury w ramach zwykłych czynności służbowych pełnionych przez żołnierza zawodowego – lekarza na rzecz JW. i Garnizonu w [...].

Innymi słowy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie można jedynie stwierdzić, iż do obowiązków skarżącego należało pełnienie dyżurów pod telefonem w ramach zabezpieczenia potrzeb medycznych JW. w [...]. Natomiast w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy skarżący właśnie w terminach przez niego wskazanych we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. wykonywał "dyżur pod telefonem" w ramach zwykłych obowiązków służbowych, czy też dyżury te miały inny charakter, wykraczający poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Doprowadziło to do uznania, iż zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy. Organy zostały z obowiązane do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy pełnione przez skarżącego dyżury miały charakter zwykłych czynności służbowych związanych z zabezpieczeniem potrzeb medycznych JW. i Garnizonu w [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r., w oparciu o art. 104 § 1 kpa., art. 88 ust. 2 oraz 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), § 3 pkt 2 i 3, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.) decyzję nr [...], którą ponownie odmówił P. F. wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia, za pełnienie, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżurów i pozostawanie poza PZOZ JW. Nr [...], w gotowości do udzielenia świadczeń zdrowotnych.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ w pierwszej kolejności przypomniał, że P. F. w czasie, gdy odbywał służbę wojskową w jednostce, wykonywał również, w okresie od września 2007r. do kwietnia 2008 r. dodatkową pracę poza macierzystą jednostką wojskową, na stanowisku lekarza dyżurnego Izby Przyjęć i Pogotowia Ratunkowego w SP ZOZ w [...]. Na wykonywanie tej pracy żołnierz posiadał wymagane zezwolenie - udzielone decyzją Dowódcy JW. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r.

Następnie wskazał, że Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w [...] w swoich rozkazach: Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. do działalności w 2006r., Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. do działalności w 2007r., Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. do działalności w 2008r., ustalił, iż w zakresie zabezpieczenia medycznego Jednostki Wojskowej [...] dyżur pod telefonem pełnił wyznaczony wg grafiku ujętego w rozkazie dziennym pułku lekarz w godzinach od 15.30 - 7.30.

Natomiast zabezpieczenie medyczne Garnizonu w [...] zostało uregulowane w Rozkazach Dowódcy Garnizonu [...]: Nr [...] z dnia [...].12.2004r., Nr [...] z dnia [...].01.2007r., normujących jego funkcjonowanie w 2005r. i 2007r. Wskazano, iż brak jest rozkazów dotyczących 2006 r. i 2008 r. Na mocy powyższych rozkazów Dowódca Garnizonu ustanowił służbę lekarza dyżurnego garnizonu.

Powyższe rozkazy dawały podstawę zabezpieczenia medycznego Jednostki Wojskowej i Garnizonu w [...] i były uszczegółowiane co do danych osobowych osób pełniących służbę oraz terminów służb w drodze rozkazów dziennych wydawanych przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...].

Następnie organ przytoczył daty, w jakich P. F. pełnił służbę dyżuru domowego lekarza, w zakreślonym jego wnioskiem o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia okresie.

Wskazano też, że P. F., pełniąc służbę na stanowisku dowódcy plutonu medycznego - lekarza dywizjonu [...] w zakresie obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym, miał określone pełnienie w systemie zmianowym służby lekarza dyżurnego garnizonu.

Zaznaczono również, że w skład Jednostki Wojskowej [...] wchodziło Ambulatorium z Izbą Chorych - Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Jednostki Wojskowej Nr [...] (zwane dalej "AzICh"). Szczegółowe regulacje w zakresie zabezpieczenia medycznego AzICh zostały zawarte w statucie oraz regulaminie porządkowym Ambulatorium z Izbą Chorych - PZOZ JW. [...] w [...], umowach zawieranych przez Dowódcę jednostki wojskowej o świadczenie usług medycznych z [...] Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia.

Odnosząc się do przedstawionego przez P. F. żądania wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie dyżurów i pozostawanie w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych poza PZOZ Jednostki Wojskowej [...] w [...], Dowódca jednostki stwierdził, że nie znajduje ono oparcia w przepisach prawa, konkretnie w treści rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2004r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.). Zaznaczono, że ww. Rozporządzenie rozróżnia dwie sytuacje, odrębne od siebie, które mogą być zakwalifikowane jako czynności powierzone, wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Są to:

– dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych

– pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

Zdaniem organu, pełnienie przez P. F. "dyżurów domowych" nie wykraczało poza zadania wynikające z zajmowanego przez oficera stanowiska służbowego dowódcy plutonu medycznego - lekarza. Owe "dyżury domowe" zdaniem organu były pełnioną w systemie zmianowym służbą lekarza dyżurnego garnizonu [...], która to służba była wpisana w zakres obowiązków zainteresowanego na zajmowanym etatowo stanowisku służbowym.

Podkreślono przy tym, iż pełnienie służby lekarza dyżurnego garnizonu, podobnie zresztą jak innych służb dyżurnych, nie musi wynikać wprost z zakresu obowiązków żołnierza zawodowego, aby powinność ta na nim ciążyła. Ich podstawę stanowi bowiem Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którego postanowienia są wiążące dla wszystkich żołnierzy zawodowych i przyznają dowódcy jednostki wojskowej (garnizonu) w podporządkowanej jednostce organizacyjnej uprawnienie do ich tworzenia, ustalania ich składu oraz organizacji.

Ponadto wskazano, że "dyżury domowe" stanowiły formę zabezpieczenia medycznego Jednostki Wojskowej [...] i Garnizonu w [...], nie zaś AzICh. Zaznaczono, że "dyżur pod telefonem", o którym mowa w aktach normujących funkcjonowanie AzICh dotyczył wyłącznie zabezpieczenia funkcjonowania części stacjonarnej izby chorych w ramach świadczeń zdrowotnych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, nie zaś zabezpieczenia medycznego Jednostki Wojskowej i Garnizonu w [...]. Dopiero zaistnienie sytuacji polegających na zobowiązaniu żołnierza zawodowego - lekarza do pełnienia dyżuru medycznego w zakładzie opieki zdrowotnej lub pozostawania poza tym zakładem w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych stworzyłoby podstawę do zastosowania § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

Jednocześnie organ stwierdził, że rozpoznawanej sprawie brak jest dowodów na to, że zainteresowany pełnił dyżury medyczne na terenie AZiCh.

Ponadto organ w trakcie postępowania zwracał się do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...], w którym P. F. dodatkowo podejmował pracę, celem ustalenia, czy w istocie pełnił on dyżury domowe we wskazanych rozkazami dziennymi datach. Z uzyskanych od ZOZ w [...] danych wynika, że w 12 przypadkach daty pełnienia dyżurów domowych pokrywały się z terminami dyżurów w SP ZOZ w [...]. Z powyższych informacji organ wyciągnął wniosek, iż P. F. nie mógł jednocześnie wykonywać czynności na dyżurze w Pogotowiu Ratunkowym SP ZOZ i pozostawać w dyspozycji Dowódcy w miejscu swojego zamieszkania w ramach pełnionej służby, a zatem nie pełnił "dyżuru domowego" w ramach wykonywania rozkazu Dowódcy Jednostki.

Jednocześnie wskazano, że w trakcie prowadzenia postępowania nie znaleziono dowodów na zaistnienie sytuacji, w których P. F. istotnie byłby wzywany do Jednostki Wojskowej [...] w celu świadczenia pomocy medycznej. Nie był mu również udzielany ekwiwalentny czas wolny.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania wniesionego przez pełnomocnika strony do Dowódcy Wojsk Lądowych, w którym domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia wypłaty dodatkowego wynagrodzenia.

W odwołaniu zarzucono organowi pominięcie uwag i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2012 r. II SA/Wa 1458/12 oraz dokonywanie sztucznego rozróżnienia dyżurów dla potrzeb zabezpieczenia medycznego JW nr [...], Garnizonu w [...] i PZOZ Ambulatorium z Izbą Chorych. Jednocześnie zaznaczono, że w decyzji nie omówiono zapisu Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP stanowiącego, że lekarze są zwolnieni z pełnienia służby wewnętrznej, a zatem powierzanie im dodatkowych dyżurów nie może być traktowane jako służba pełniona w ramach obowiązków żołnierza.

Dodatkowo zarzucono organowi, że nie udowodnił, iż P. F. nie był w stanie świadczyć pomocy medycznej na rzecz JW nr [...] czy też Ambulatorium przez fakt iż w tym czasie pełnił dyżury w SP ZOZ w [...].

W wyniku rozpoznania odwołania Dowódca Wojsk Lądowych w [...] wydał w dniu [...] października 2013 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] Nr [...].

Uzasadniając swoją decyzję, organ II instancji przytoczył uregulowania ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 90 poz. 593 z późn. zm.), dotyczące uposażenia żołnierzy, a także treść przepisów rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 07 kwietnia 2004 roku w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.).

Następnie wskazał, że P. F. swoje żądanie opiera na przepisie § 3 pkt 2 i 3 ww. rozporządzenia zgodnie z którym do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie zalicza się m. in.:

1) dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych (§ 3 pkt 2),

2) pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych (§ 3 pkt 3).

Wobec powyższego, zdaniem Dowódcy Wojsk Lądowych, w celu rozstrzygnięcia co do zasadności żądania strony należało ustalić, jakie zajmował stanowisko służbowe w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej w Jednostce Wojskowej Nr [...], jakie zadania służbowe były przypisane do przedmiotowego stanowiska służbowego oraz czy i ewentualnie jakiego charakteru pełnił dyżury (służby dyżurne).

Z ustaleń poczynionych w postępowaniu wynika, że służbę wojskową zainteresowany pełnił na stanowisku służbowym dowódca plutonu-lekarz w Jednostce Wojskowej Nr [...] w [...], a do jego zakresu obowiązków służbowych wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego (dowódcy plutonu medycznego) należało m. in. pełnienie w systemie zmianowym funkcji Lekarza Dyżurnego Garnizonu.

Z akt sprawy wynikło, że P. F. w okresie od sierpnia 2007 r. do maja 2008 r. był wyznaczany do pełnienia służby - dyżuru domowego lekarza.

Z rozkazów Dowódcy Garnizonu [...] w sprawie funkcjonowania Garnizonu [...] wynika, że do pełnienia służby garnizonowej lekarza dyżurnego garnizonu miał być wyznaczany lekarz dyżurny [...], a więc Jednostki Wojskowej Nr [...].

Lekarz dyżurny [...] był każdorazowo wyznaczany do pełnienia służby garnizonowej w rozkazie dziennym Dowódcy [...] (Jednostki Wojskowej Nr [...]), jako pełniący dyżur domowy.

W ocenie organu II instancji wskazane przez Dowódcę Jednostki nr [...] rozkazy dzienne dotyczące wyznaczenia P. F. do pełnienia dyżurów domowych, nie pozostawiają wątpliwości co do kwestii, iż miały one charakter służby lekarza dyżurnego garnizonu [...], a nie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego dowódcy plutonu medycznego, o których mowa w § 3 pkt 2 lub § 3 pkt 3 Rozporządzenia.

Organ uznał, że brak jest zatem uzasadnienia dla żądań skarżącego, który nie spełnił warunków uzasadniających przyznanie i wypłatę dodatkowego wynagrodzenia, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy pragmatycznej w zw. z § 6, § 7 w zw. z § 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia, albowiem pełnienie przez niego dyżurów nie wykraczało poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego dowódcy plutonu medycznego.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony, organ II instancji zaznaczył, że sąd nie uznał zasadności żądań, lecz jedynie orzekł, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie o niepełny materiał dowodowy i nakazał jego uzupełnienie.

Odnosząc się zaś do zarzutu pominięcia Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej (załącznik do decyzji Nr 3O6/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz Zestawienia wzorów dokumentów do Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. Urz. MON Nr 17, poz. 191 z późn. zm.), organ przytoczył treść pkt 196 ww. Regulaminu, wedle którego "służbę wewnętrzną pełnią równomiernie wszyscy żołnierze, z wyjątkiem (...) lekarzy pełniących inne służby". Z kolei przytaczając treść pkt 547, zgodnie z którym w skład służby garnizonowej w zależności od potrzeb może wchodzić również lekarz dyżurny garnizonu, organ uznał, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iż pełnienia służby lekarza dyżurnego garnizonu może być uznane za pełnienie służby wewnętrznej.

W świetle wszystkich powyższych okoliczności organ nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Powyżej decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych stała się przedmiotem skargi P. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu I instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając skargę pełnomocnik podniósł, iż działanie organów zmierzają do wykazania, że przepisy ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz Rozporządzenie MON z 7 kwietnia 2004 r. w zakresie dotyczącym dyżurów lekarzy wojskowych są przepisami "martwymi", w praktyce niemożliwymi do zastosowania.

Ponadto podtrzymał swoje zarzuty z wcześniejszych skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak również z odwołania od decyzji I instancji.

Wskazał zatem, iż w świetle art. 81 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenia, dodatki i inne należności finansowe nalicza i wypłaca się żołnierzowi z urzędu, nie czekając na jego prośbę bądź podanie w tej sprawie. Niezasadne jest twierdzenie organów, iż skoro lekarz pełnił jednocześnie dyżur jako lekarz garnizonu, to za pełnienie dyżurów wynagrodzenie mu nie przysługuje. Stwierdził, że niezasadne jest także twierdzenie, że skoro lekarz pełnił w tym samym czasie dyżur pod telefonem w SP ZOZ [...] i w JW w [...], to wynagrodzenie za dyżur mu nie przysługuje. Strona przeciwna nie wykazała i nie udowodniła, że lekarz nie był fizycznie gotowy do udzielania pomocy lekarskiej w JW w [...] i że nie mógł on niezwłocznie stawić się w JW w razie wezwania w celu udzielenia świadczeń zdrowotnych. Wykonując w oparciu o rozkazy dzienne zadania, wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska, poza normalnym czasem pracy - będąc w faktycznej gotowości do pracy, lekarz nabywa prawa do dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie, zgodnie z rozkazami dowódcy, dyżurów.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie poinformował, iż w związku z art. 11 w zw. z art. 17 i art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 852), z dniem 1 stycznia 2014 roku Dowództwo Wojsk Lądowych ulega likwidacji (rozformowaniu). Następcą prawnym Dowództwa Wojsk Lądowych staje się Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych. Z kolei przepis art. 15 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem 1 stycznia 2014 roku przez Dowódcę Wojsk Lądowych przejmuje Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Mając na uwadze, iż wyrok w niniejszej sprawie nie jest pierwszym rozstrzygnięciem sądu administracyjnego w kwestii oceny zasadności żądań skarżącego, to na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi.

Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie.

Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Natomiast obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku (vide wyroki: NSA z dnia 19 marca 2009r. w sprawie sygn. akt I OSK 591/08, LEX nr 580357; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2009r. w sprawie sygn. akt II SA/Go 851/08, LEX nr 519320; WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2007r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 594/07, LEX nr 440499).

W realiach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie dla oceny poprawności działań organów administracji mają wskazania co do dalszego postępowania i ocena prawna wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 listopada 2012 r., w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1458/12, gdzie po pierwsze przesądzono, że w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń jedynie, co do kilku terminów wymienionych w zestawie załączonym do wniosku skarżącego [...] maja 2008 r. ([...] września 2009 r. i [...], [...], [...] i [...] listopada 2008 r.).

Po drugie Sąd wskazał, iż organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie wykazały, iż w pozostałych terminach skarżący pełnił dyżury tylko i wyłącznie w ramach zwykłych czynności służbowych związanych z zabezpieczeniem potrzeb medycznych JW. i Garnizonu w [...]. W swych ustaleniach organy ograniczyły się bowiem do zamieszczenia w aktach administracyjnych rozkazu Dowódcy Garnizonu [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. i [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.

Pominięto jednak, iż w swoich rozkazach do działalności w 2006 r., w 2007 r., w 2008 r. Dowódca [...] w zakresie zabezpieczenia medycznego ustalił, że dyżur pod telefonem będzie pełnił wyznaczony wg grafiku, ujętego w rozkazie dziennym pułku lekarz w godz. 1530 – 730.

Przedmiotowych grafików i rozkazów dziennych nie załączono do akt sprawy administracyjnej. Tym samym nie poddano kontroli harmonogramów (grafików) dyżurów pełnionych przez skarżącego w spornym okresie w ramach zabezpieczenia medycznego JW. i Garnizonu w [...] oraz zabezpieczenia medycznego Ambulatorium z Izbą Chorych w JW w [...], a także nie skonfrontowano zaplanowanych skarżącemu dyżurów z faktycznym, ich wykonaniem wynikającym z ewidencji czasu służby, choć obowiązek rozliczania czasu służby żołnierz zawodowego i jego ewidencjonowania (także lekarza), wynika z powołanego art. 60 ustawy pragmatycznej i ww. przepisów wykonawczych. Tym samym organ nie wskazał jakichkolwiek dowodów, na podstawie których przyjął, iż skarżący we wskazanych przez siebie terminach dyżurów pełnionych pod telefonem, wykonywał jedynie dyżury w ramach zwykłych czynności służbowych pełnionych przez żołnierza zawodowego – lekarza na rzecz JW. i Garnizonu w [...].

Innymi słowy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie można jedynie stwierdzić, iż do obowiązków skarżącego należało pełnienie dyżurów pod telefonem w ramach zabezpieczenia potrzeb medycznych JW. w [...]. Natomiast w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy skarżący właśnie w terminach przez niego wskazanych we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. wykonywał "dyżur pod telefonem" w ramach zwykłych obowiązków służbowych, czy też dyżury te miały inny charakter, wykraczający poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Uwzględniając powyższe wskazania Sądu, organy ponownie przeprowadziły postępowanie, w wyniku którego zgromadziły i oceniły materiał dowodowy w sposób, na który wskazał Sąd w swoich zaleceniach.

Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając poprzednio sprawę wyrokiem z dnia 12 listopada 2012 r. o sygn.. akt II SA/Wa 1458/12 stwierdził, iż w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie można jedynie stwierdzić, iż do obowiązków skarżącego należało pełnienie dyżurów pod telefonem w ramach zabezpieczenia potrzeb medycznych JW. w [...], natomiast w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy skarżący właśnie w terminach przez niego wskazanych we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. wykonywał "dyżur pod telefonem" w ramach zwykłych obowiązków służbowych, czy tez dyżury te miały inny charakter, wykraczający poza zadania wynikające czynności powierzone skarżącemu wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, to obowiązkiem było tę okoliczność zbadać, w oparciu o wskazane przez Sąd, grafiki i rozkazy dzienne, których nie było załączonych na wcześniejszym etapie postępowania.

Wskazać należy, że organy zgromadziły w sprawie materiał dowodowy zgodnie z zaleceniami Sądu i dokonały jego analizy tj. grafików i harmonogramów a następnie orzekły, że skarżący nie spełnił warunków uzasadniających przyznanie mu i wypłaty dodatkowego wynagrodzenia, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy pragmatycznej, w zw. z § 6, § 7 w zw. z § 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.), ponieważ pełnienie przez niego tzw. dyżurów domowych, nie wykraczało poza zadania wynikające z zajmowanego stanowisk służbowego dowódcy plutonu medycznego.

Z tym stanowiskiem wypada się zgodzić. Wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 88 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za "dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. Zasady wypłacania zaś dodatkowego wynagradzania określa wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. A zatem żołnierz zawodowy otrzymuje uposażenie z tytułu wykonywania zadań służbowych. W razie powierzenia żołnierzowi wykonywania zadań, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego żołnierz ma prawo do dodatkowego wynagrodzenia. Istotne zatem dla sprawy było ustalenie, jakie stanowisko służbowe zajmował skarżący w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej, w Jednostce Wojskowej nr [...], jakie zadania służbowe były przypisane do tego stanowiska służbowego oraz ustalenie czy i ewentualnie jakie charakteru pełnił skarżący służbę. Jak wynika z akt sprawy skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] lipca 2008 r. na stanowisku służbowym dowódca plutonu – lekarz w Jednostce Wojskowej Nr [...] w [...].

Podkreślić należy, co zostało już wcześniej ustalone, że do zakresu obowiązków służbowych skarżącego, wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego należało m. in. pełnienie w systemie zmianowym funkcji Lekarza Dyżurnego Garnizonu. Wskazać należy, a co również już zostało ustalone i potwierdzone wcześniejszym wyrokiem WSA w Warszawie, że należało to do zakresu obowiązków skarżącego na tym stanowisku. Ponadto przypomnieć należy, że skarżący w czasie, gdy odbywał służbę wojskową w jednostce wojskowej, wykonywał również, w okresie od września 2007r. do kwietnia 2008 r. dodatkową pracę poza macierzystą jednostką wojskową, na stanowisku lekarza dyżurnego Izby Przyjęć i Pogotowia Ratunkowego w SP ZOZ w [...]. Na wykonywanie tej pracy żołnierz posiadał wymagane zezwolenie - udzielone decyzją Dowódcy JW. [...] w [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r.

Wskazać należy, że jak wynika ze zgromadzonego obecnie w sprawie materiału dowodowego, w tym z rozkazów Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...]: Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. do działalności w 2006r., Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. do działalności w 2007r., Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. do działalności w 2008r., że w zakresie zabezpieczenia medycznego Jednostki Wojskowej [...] dyżur pod telefonem pełnił wyznaczony wg grafiku ujętego w rozkazie dziennym pułku lekarz w godzinach od 15.30 - 7.30.

Zabezpieczenie zaś medyczne Garnizonu w [...] zostało uregulowane w Rozkazach Dowódcy Garnizonu [...]: Nr [...] z dnia [...].12.2004 r., Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., normujących jego funkcjonowanie w 2005 r. i 2007 r. (niestety brak jest rozkazów dotyczących 2006 r. i 2008 r., którymi organ jak wskazał, nie dysponuje). Na mocy powyższych rozkazów Dowódca Garnizonu ustanowił służbę lekarza dyżurnego garnizonu. Z rozkazów Dowódcy Garnizonu [...] w sprawie funkcjonowania Garnizonu [...], wynika, że do pełnienia służby garnizonowej lekarza dyżurnego garnizonu miał być wyznaczany lekarz dyżurny [...], a zatem Jednostki Wojskowej Nr [...]. Lekarz dyżurny [...] był każdorazowo wyznaczany do pełnienia służby garnizonowej w rozkazie dziennym Dowódcy [...] (Jednostki Wojskowej Nr [...]), jako pełniący dyżur domowy.

Wskazać należy, że organ przytoczył daty i poddał je analizie, w jakich P. F. pełnił służbę dyżuru domowego lekarza, w zakreślonym jego wnioskiem o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia okresie i z analizy tej wynika, że, pełniąc tę służbę na stanowisku dowódcy plutonu medycznego - lekarza dywizjonu [...], w zakresie obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym, miał określone pełnienie w systemie zmianowym służby lekarza dyżurnego garnizonu. Wynika to w sposób niebudzący wątpliwości z przedstawionych przez organ rozkazów dziennych. Wskazać ponadto należy, że rozkazy te zawierają w sobie jednocześnie grafiki służb, w których dokonuje się podziału zadań na poszczególne osoby i wskazuje miejsca ich wykonywania, o czym poinformowała pełnomocnik organu na rozprawie, składając stosowne oświadczenie do protokołu. A zatem zgodzić się należy z organem, że z analizy akt sprawy, uzupełnionej o wskazane rozkazy dzienne, stanowiące jednocześnie grafiki nie wynika, ażeby skarżący spełniał warunki uzasadniające przyznanie i wypłatę mu dodatkowego wynagrodzenia, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy pragmatycznej w zw. z § 6, § 7 w zw. z § 3 pkt 2 i 3 pow. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, ponieważ pełnienie przez skarżącego tzw. dyżurów domowych, o których mowa w rozkazach dziennych Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], nie wykraczało poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego dowódcy plutonu medycznego, szczególnie w sytuacji gdy z akt sprawy nie wynika ażeby skarżący w trakcie pełnienia tej służby lekarza dyżurnego garnizonu wykonywał jakiekolwiek czynności. Zasadne zatem jest, że nie otrzymywał z tego powodu czasu wolnego. Zrozumiałe jest zatem stanowisko organu, że fakt pełnienia służby lekarza dyżurnego garnizonu nie był ujmowany w ewidencji czasu służby poza zapisami we właściwych rozkazach dziennych dowódcy jednostki wojskowej, stwierdzającymi okoliczność wyznaczenia żołnierza do pełnienia służby.

Wskazać ponadto należy, że zgodnie z § 6 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby oraz rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (DZ.U. Nr 161, poz. 1138), obowiązującego do 25 lipca 2008 r., żołnierzowi zawodowemu, który na polecenie dowódcy jednostki wojskowej wykonywał zadania służbowe, związane z pełnioną służbą (dyżurem służbowym) w wymiarze powodującym przekroczenie tygodniowej normy czasu służby udzielano czasu wolnego w takim samym wymiarze. Następnie z dniem 1 stycznia 2008 r., w wyniku nowelizacji przepisu art. 60 ustawy pragmatycznej, wprowadzono zasadę, zgodnie z którą pełnienie służby (dyżuru) nie wliczano do tygodniowej normy czasu służby. Zmiana ta spowodowała, że do żołnierzy pełniących służby (dyżury) nie stosowano przepisów dotyczących ograniczeń co do maksymalnego wymiaru tygodniowej normy czasu służby oraz dobowego wymiaru odpoczynku.

Ponadto Sąd podziela również pogląd organu, który odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie służby wewnętrznej wskazał, że pełnienie służby lekarza dyżurnego garnizonu, podobnie zresztą jak innych służb dyżurnych, nie musi wynikać wprost z zakresu obowiązków żołnierza zawodowego, aby powinność ta na nim ciążyła. Ich podstawę stanowi bowiem Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiący załącznik do decyzji Nr 306/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP oraz Zestawienia wzorów dokumentów do Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych (Dz. Urz. MON NR 17, poz. 191 ze zm.), obowiązującym do dnia 30 czerwca 2009 r., zgodnie z którym służbę wewnętrzną pełnią równomiernie wszyscy żołnierze z wyjątkiem (...) lekarzy pełniących inne służby (pkt 196). Z zapisu tego wynika, że żołnierz zawodowy lekarz zwolniony jest z pełnienia służby wewnętrznej o ile pełni inną służbę. Analiza zaś pkt 209 tego regulaminu oraz pkt 547 wskazuje, że pełnienie służby lekarza dyżurnego garnizonu nie może być uznana za pełnienie służby wewnętrznej. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu, że w materiale dowodowym brak jest dowodów stwierdzających że skarżący w czasie pełnienia służby lekarza dyżurnego garnizonu pełnił również inną służbę wewnętrzną.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.