Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1673/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, , po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G., M. P., M. S. oraz P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r., nr sprawy [...] w przedmiocie stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: kolegium) po rozpoznaniu odwołania P. S., M. S., M. P., Z. G. (dalej: odwołujący, skarżący) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...], [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...] (dalej: przedsięwzięcie) i określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

W dniu 7 listopada 2019 r. M. O. (inwestor) wystąpił z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej: burmistrz, organ I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "[...]" w miejscowości [...], gmina [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren realizacji przedsięwzięcia oraz obszar o którym mowa w przepisie art. 74 zd. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283) – dalej jako ustawa u.i.o.ś.

Po uzupełnieniu wniosku przez inwestora o m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz po uzyskaniu opinii organów, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: Inspekcja Sanitarna). Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Oddział w [...] (dalej: RDOŚ), Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: PGGWWP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia..

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – na skutek wniesionych odwołań przez M. P., Z. G., P. S. i M. S.– uchyliło zaskarżoną decyzję burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie teren inwestycji winien być oznaczony jako wszystkie działki wchodzące w skład gospodarstwa M. O.. Skoro karta informacyjna przedsięwzięcia, tj. wszelkie obliczenia oraz mapy przedstawiające izofony rozprzestrzeniania się hałasu oraz izolinie rozprzestrzeniania się poszczególnych substancji dotyczą również istniejącej chlewni zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], to teren inwestycji winien bezwzględnie obejmować wszystkie działki wchodzące w skład gospodarstwa, w tym również działki na których istnieje już wchodząca w skład gospodarstwa chlewnia. Kolegium zwróciło również uwagę, że prawidłowe określenie terenu inwestycji wiąże się również z koniecznością weryfikacji odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych.

Po uzupełnieniu wymaganej zmienionej karty przedsięwzięcia i po uzyskaniu ponownych opinii organów opiniujących (RDOŚ, Inspekcji Sanitarnej, PGWWP) burmistrz decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. (znak jak na wstępie) stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i ponownie określił warunki. Po rozpatrzeniu wniesionych przez odwołujących odwołań kolegium decyzją z dnia [...] marca 2021 r. uchyliło decyzję burmistrza i ponownie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek wniesionego przez inwestora sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 508/21 uchylił ww. decyzję kolegium. Są uzasadniając orzeczenie podniósł m.in., że kolegium nie było uprawnione do narzucenia organowi I instancji sposobu ustalenia tego terenu inwestycji oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia karty informacyjnej o ściśle określone treści. Odnośnie potrzeby przeprowadzenia ponownych obliczeń dla emisji poszczególnych substancji do powietrza oraz emisji hałasu Sąd wskazał, że istniejąca na działkach inwestora chlewnia od początku była ujęta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przy dokonywaniu pomiarów tych emisji. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę, że istniejącego budynku chlewni wybudowanego wcześniej na nieruchomości skarżącego nie należało traktować jako integralnej części planowanej inwestycji, a uwzględnić ją jako zrealizowaną już chlewnię, która musi być ujęta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jako przedsięwzięcie zrealizowane, znajdujące się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, w zakresie w jakim jego oddziaływanie może prowadzić do skumulowania odziaływań z planowanym przedsięwzięciem.

Ponownie rozpoznając sprawę kolegium zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] września 2021 r. (znak jak na wstępie) utrzymało w mocy decyzję burmistrza z dnia [...] listopada 2020 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia kolegium przywołało przepisy u.i.o.ś. m.in. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 , art. 82 ust. 1 pkt 1 i 2 lit b lub c, art. 84 i art. 85 oraz § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839), które były wzięte przy rozstrzyganiu kontrolowanej sprawy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie kolegium wskazało, że burmistrz zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Zdaniem kolegium takie stanowisko wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii wydanych przez organy opiniodawcze w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniach kolegium wskazało, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił zarówno teren inwestycji jak i odległość planowanej inwestycji od istniejących budynków mieszkalnych. Ponadto, kolegium wskazało, że odwołujący nie przedstawili żadnego specjalistycznego dokumentu podważającego informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jak również tych dotyczących emisji gazów oraz oddziaływania inwestycji.

W ocenie kolegium, zarówno burmistrz jak i kolegium dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Organy orzekające oparły się nie tylko na wydanych przez organy opiniujące opiniach, ale też na informacjach zawartych we wniosku inwestora oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak również przeanalizowały i ustosunkowały się do stanowiska zaprezentowanego w toku postępowania oraz treści złożonych odwołań przez odwołujących. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1-3 u.i.o.ś. Końcowo kolegium uznało, że w świetle powyższych okoliczności nie było podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji burmistrza.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Z. G., M. P., P. S. (dalej: skarżący) w której zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

I. art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, podczas gdy:

- organy obu instancji nie poczyniły własnych prawidłowych ustaleń w przedmiocie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji w postaci dwóch budynków chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, skupiając się wyłącznie na określeniu terenu inwestycji tj. działek, na których inwestycja ma zostać zrealizowana oraz dochodząc do - w żaden sposób nie uzasadnionego i dalece nieprecyzyjnego, a w konsekwencji nie poddającego się kontroli wniosku, że "zasięg przestrzenny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji";

- organy obu instancji, powołując się na brak unormowań prawnych oraz okoliczność, że odczuwanie zapachów jest kwestią indywidualną, nie poczyniły własnych prawidłowych ustaleń w zakresie uciążliwości odorowej planowanej inwestycji w postaci dwóch budynków chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, chociaż - zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych - zasięg takiej uciążliwości musi być zbadany w każdej sprawie dotyczącej inwestycji z zakresu ferm hodowlanych;

- organy obu instancji, w kwestii uciążliwości odorowej, oparły się wyłącznie na treści Karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej: KIP), która w sposób wprowadzający w błąd określa wielkość emisji z chowu trzody chlewnej wyłącznie dla jednego budynku planowanej chlewni oraz przyjmuje w założeniach do wyliczeń połowę obsady planowanych chlewni (397 szt.), oraz sformułowały ogólnikowy wniosek, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, że "na etapie eksploatacji nie wystąpi uciążliwe oddziaływanie na czystość i jakość powietrza atmosferycznego gazami, pyłami i odorami";

- w konsekwencji nieprawidłowego określenia emisji z planowanej inwestycji oraz jej zasięgu oddziaływania, organy obu instancji w sposób nieprawidłowy określiły krąg stron postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, ograniczając go - jak się wydaje - do osób mających tytuł prawny do nieruchomości położonych w odległości do 100 m od granic terenu inwestycyjnego;

- organy obu instancji nie wyjaśniły innych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: czy planowana inwestycja stanowi "obiekt mogący powodować stałe łub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu i zanieczyszczaniem powietrza, gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych", o którym mowa w § 86 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2006 r. Nr [...] poz. [...]), czy odległość planowanej inwestycji w postaci dwóch budynków chlewni od zabudowy mieszkalnej " umożliwia zachowanie odpowiednich standardów zamieszkania", zgodnie z § 113 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], jakie będą rzeczywista maksymalna obsada inwestycji oraz wielkość areału niezbędnego do zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z inwestycji;

II. art. 138 § l:kt 1 oraz § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione uzasadnione wątpliwości, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie (w szczególności zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, kręgu stron postępowania, wielkości emisji), które wymagały dodatkowej aktywności ze strony organów, nie wyłączając stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz nałożenia obowiązku sporządzenia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

III. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) oraz art. 11 K.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia przyczyn stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji,

oraz naruszenie prawa materialnego, które miały wpływ na treść decyzji, a mianowicie:

I. art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 28 i art. 10 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że krąg stron postępowania ogranicza się do podmiotów mających tytuł prawny do nieruchomości położonych w odległości 100 m od granic terenu inwestycyjnego, co skutkowało nieprzyznaniem statusu strony właścicielom innych działek położonych w miejscowości [...], w szczególności działek z zabudową mieszkalną bez rozważenia czy planowane chlewnie będą oddziaływać na te nieruchomości w sposób, który może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu zgodnie z aktualnym przeznaczeniem;

II. art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. § 86 pkt 1 i 2 oraz 113 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy poddane stosownej analizie kryteria rodzaju planowanego przedsięwzięcia, jego powiązań z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowania się oddziaływań, emisji i występowania innych uciążliwości, ze szczególnym uwzględnieniem emisji z chowu trzody chlewnej, w tym emisji odorów, zagrożenia dla zdrowia ludzi, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasięgu oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie będzie oddziaływać, uzasadniały stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia Raportu o oddziaływaniu na środowisko;

III. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt Mart 62a ust. 1 u.i.o.ś. poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, na podstawie informacji przedstawionych w KIP, pomimo tego, że dokument ten zawiera błędy i nieścisłości, które nie pozwalają na stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a mianowicie:

- na podstawie treści KIP nie można jednoznacznie ustalić, jaki jest teren realizacji planowanej inwestycji (treść karty sprzeczna jest w tym zakresie z przedłożoną przez inwestora mapą ewidencyjną),

- w KIP w sposób zaniżony, co najmniej o połowę, wskazana została wielkość emisji z planowanej inwestycji substancji zanieczyszczających, takich jak amoniak, kwas octowy, metan, siarkowodór, fenole i tlenki azotu (przyjęto wartości dla budynku jednej chlewni oraz 397 szt. tuczników, chociaż planowana jest realizacja dwóch budynków inwentarskich o łącznej obsadzie 794 szt.),

- w treści KIP pominięto istotne kwestie związane z lokalizacją inwestycji w świetle uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...],

- treść KIP budzi istotne wątpliwości dotyczące wskazanej liczby DJP oraz odpowiadającej jej liczby sztuk tuczników (powierzchnia istniejącego budynku chlewni uzasadnia twierdzenie o zaniżeniu deklarowanej obsady tego budynku do poziomu poniżej progu 40 DJP, deklarowane dla planowanych chlewni zapotrzebowanie na warchlaki 4500 szt. wskazuje na nieprawidłowości w opisie cyklu produkcyjnego),

- w treści KIP bezpodstawnie nie stwierdzono kumulacji oddziaływań z oborą o obsadzie ok. 175 DJP zlokalizowaną ok. 200 m od planowanych budynków inwentarskich,

- treść KIP budzi istotne wątpliwości dotyczące wielkości areału niezbędnego do zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z inwestycji.

W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżący - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. – wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r. oraz - na podstawie art. 200 P.p.s.a. - wnieśli o zasądzenie od kolegium na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, jednocześnie podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej jako P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą decyzji były: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) - dalej u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839) – dalej: rozporządzenie w związku z art. art. 138 § 1 pkt 1 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej K.p.a.

Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać pozytywną decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia zakwalifikowanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie powstaje w sposób automatyczny. Obowiązek ten może być nałożony przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w razie stwierdzenia, że jest to konieczne w związku z oceną, że z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować przedsięwzięcie, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując takiej oceny organ powinien kierować się kryteriami określonymi w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów. Treść art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. obliguje organ prowadzący postępowanie do uwzględnienia stanowiska organów opiniujących przy ustalaniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Przechodząc do oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – wbrew twierdzeniom skarżących - dawał organom podstawę do stwierdzenia, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także do określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane m.in. w oparciu o istotne dla sprawy dokumenty, tj. kartę informacji przedsięwzięcia, która była wielokrotnie uzupełniana oraz opinie organów opiniujących (RDOŚ, Inspekcji Sanitarnej, PGWWP). Analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej wraz z wnioskiem pozwala stwierdzić, że inwestor zawarł w niej podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu w szczególności informacje o: rodzaju inwestycji, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, powierzchni zajmowanej nieruchomości, rodzaju technologii, ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, rozwiązaniach chroniących środowisko, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych. W dokumencie tym przeanalizowano także oddziaływanie przedsięwzięcia pod kątem wszystkich wymaganych aspektów, m.in.. oddziaływania na tereny sąsiednie, emisję gazów, emisję hałasu, w zakresie gospodarki wodno-ściekowej. W ocenie Sądu powyższy dokument został sporządzony przez specjalistę w zgodzie z art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. w związku z art. 63a ust. 1 u.i.o.ś., zatem stanowił jeden z podstawowych i istotnych dowodów w sprawie. Ponadto, w toku prowadzonego postepowania środowiskowego wielokrotnie wypowiadały się organy opiniujące. W ostatnio wydanych opiniach, tj. w październiku 2020 r. zarówno RDOŚ, Inspekcja Sanitarna jak również PGWWP zgodnie stwierdziły, że nie zachodzi konieczność przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Zaznaczyć także trzeba, że RDOŚ i PGWWP w swoich opiniach określiły warunki i wymagania dla realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie ochrony środowiska i ochrony wód, które zostały uwzględnione w wydanej przez burmistrza decyzji z dnia [...] listopada 2020 r., co z kolei wypełniło obowiązek wynikający z art. 84 ust. 1, 1a i 2 u.i.o.ś. Zdaniem Sądu opinie wydane przez organy posiadające odpowiednią wiedzę specjalistyczną, doświadczenie w kwestiach środowiskowych w sposób jednoznaczny potwierdzają, że dokonano wnikliwej oceny planowanej inwestycji i jednoznacznie wskazują, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w tym przypadku nie jest konieczne.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, kolegium - mając na względzie ustalenia wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia co do zakresu i skali przedsięwzięcia oraz stanowiska organów opiniujących - słusznie uznało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisku. Jednocześnie kolegium zasadnie zaakceptowało określenie przez burmistrza środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, które wynikały z opinii RDOŚ i PGWWP. Wobec tego w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia – wbrew zarzutom skargi – art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., a organy były uprawnione do wydania decyzji w oparciu o art. 84, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.i.o.ś.

Nie można zgodzić się również z zarzutem skargi, że karta informacyjna przedsięwzięcia zawierała błędy, nieścisłości, które nie pozwalały na stwierdzenie przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym jednakże przysługuje jej szczególna wartość dowodowa wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń zawartych w tym dokumencie mogłoby jedynie nastąpić poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych sporządzonej przez specjalistów z dziedziny z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wskazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niejasności i ewentualnej nieprzydatności tego dokumentu. Takiej nowej analizy podważającej ustalenia i informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia skarżący nie przedstawili, nie wykazali także – co trafnie wskazało kolegium – nieprzydatności dowodowej wspomnianej karty, która podlegała zarówno ocenie organów orzekających jak i opiniujących.

Chybionym jest zarzut, że z ww. karty nie można ustalić jaki jest teren realizacji planowanego przedsięwzięcia. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia złożonej wraz z wnioskiem oraz załączników tj. mapy w skali 1:5000 oraz z uzupełnionej w dniu 21 stycznia 2020 r. karty informacyjnej przedsięwzięcia i załączonej mapy w skali 1:2000 można w sposób jednoznaczny odczytać gdzie będzie planowane przedsięwzięcie. Na uzupełnianej mapie prawidłowo i czytelnie oznaczono teren planowanego przedsięwzięcia, zatem nie budzi to wątpliwości Sądu. Nie pominięto również kwestii lokalizacji inwestycji w związku z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Z decyzji zarówno burmistrza jaki i kolegium jasno wynika, że ta kwestia była przez organy analizowana. Podkreślić trzeba, że kolegium wskazało w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że inwestycja skarżącego położona jest w obszarze R-2 na którym obowiązuje całkowity zakaz realizacji przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko wymagających sporządzenia raportu o odziaływaniu na środowisko lub dla których sporządzenie raportu może być wymagane na podstawie przepisów odrębnych z wyjątkiem obiektów chowu lub hodowli zwierząt w liczbie do 240 DJP. Z dokumentacji jako wynika, że po realizacji przedsięwzięcia łączna obsada tuczników w gospodarstwie skarżącego nie będzie przekraczać 1073 sztuk czyli 150,22 DJP, a zatem nie będzie przekraczało norm ustalonych w planie zagospodarowania przestrzennego w § 86 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] (DZ. Urz. Woj. [...]. z 2006 r., Nr [...], poz. [...]). Ponadto, jak wynika z akt organy orzekające w sprawie przeanalizowały w sposób dokładny planowane przedsięwzięcie w zakresie potencjalnego powodowania przez inwestycję uciążliwości spowodowanych hałasem czy zanieczyszczeniem powietrza i uznały – w ocenie Sądu słusznie - że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami § 86 pkt 2 oraz w § 113 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego. Nie bez znaczenia jest również to, że organy opiniujące w sprawie nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia oceny, wskazały natomiast na konieczność spełnienia warunków, aby całkowicie wyeliminować możliwość negatywnego oddziaływani na środowisko.

Sąd nie podziela podniesionego zarzutu co do prawidłowej wskazanej przez inwestora liczby DJP oraz odpowiadającej liczbie tuczników. Wskazanie przez skarżących, że inwestor celowo zaniżył obsadę chlewni już istniejącej (poniżej 40 DJP) nie ma pokrycia w materiale dowodowym zgormadzonym w sprawie, a twierdzenia mają charakter wyłącznie przypuszczeń i nie zostały poparte żadnymi analizami. Nie można również zgodzić się z tym, że zaniżono w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkość emisji z planowanej inwestycji. Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji jasno wskazało, że "Biorąc pod uwagę dwa budynki inwentarskie zestawienie emisji wyglądać będzie w sposób następujący (...). Zatem, kolegium przedstawiło wyliczenia emisji, tj. metanu, amoniaku, podtlenku azotu, siarkowodoru, kwasu octowego dla dwóch planowanych budynków. Jednocześnie wskazać trzeba, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia – co zostało także potwierdzone w dniu 21 sierpnia 2020 r. (uzupełnienie karty) były także ujęte emisje zanieczyszczeń z już istniejącej chlewni.

Za niezrozumiałe natomiast należy uznać wątpliwości skargi co do wielkości areału niezbędnego do zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z inwestycji. Sąd wskazuje, że kolegium dość jasno tę kwestię wyjaśniło, m.in. wskazano, że gnojowica będzie wykorzystywana przez skarżącego w gospodarstwie rolnym (21 h), a nadmiar będzie przekazywany innym rolnikom na podstawie podpisanych umów. Sąd uznaje te wyjaśnienia organu za wystarczające.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 28 K.p.a. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły strony postępowania. Zaznaczyć trzeba, że w toku prowadzonego postepowania na skutek przedstawionego przez skarżącego zmienionego obszaru inwestycji dopuszczono do udziału w charakterze stron właścicieli działek nr [...], [...] położonych we wsi [...]. Zatem należy uznać, że organy orzekające analizując cały materiał dowodowy dokonały oceny oddziaływania przedsięwzięcia, m.in. wskazały, że maksymalne stężenie substancji wprowadzanych do powietrza występuje w odległości 32,1 m od chlewni. Odnośnie substancji odorowych, tj. amoniaku i siarkowodoru wskazano, że stężenie jest dużo niższe niż dopuszczalne oraz dużo niższe od progu wyczuwalności. Powyższe miało przełożenie na ustalenie stron postępowania w kontekście brzmienia art. 74 ust. 3a u.i.o.ś.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art.. 7 K.p.a. należy uznać je niezasadne.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie podejmowały czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz do załatwienia sprawy. Podkreślić należy, że burmistrz w toku postępowania zwracał się do organów opiniujących o wydanie w sprawie opinii jak również zwracał się do skarżącego o uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Ponadto, organ w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i doszedł do prawidłowych wniosków. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń co do zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Ta kwestia była już przedmiotem wyjaśnień, dlatego też nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji. Sąd uznał ustalenia organów w tej kwestii za prawidłowe. Niezasadnie podnosi się w skardze, że organy nie poczyniły ustaleń w zakresie uciążliwości odorowej. Organy dokonały analizy w tym zakresie bazując na informacjach zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jak również na wydanych w sprawie opiniach organów. Podstawą tych ustaleń były obliczenia dotyczące emisji z chlewni wykonane poprzez zastosowanie wskaźników emisji przedstawionych w dokumencie referencyjnym o Najlepszych Dostępnych Technikach Intensywnego Chowu Drobiu i Świń (Ministerstwo Środowiska 2005). Organy dokonały oceny tego oddziaływania i uznały, że emisja zanieczyszczeń z chlewni spełnia kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r.

W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia pozostałych przepisów procesowych wskazanych w skardze, tj. art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 2 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w zgodzie z art. 107 § 3 K.p.a, zawiera wszystkie elementy, w szczególności zawiera uzasadnienie prawne i fatyczne oraz wyjaśnienie dlaczego organ uznał, że decyzja burmistrza zasługuje na utrzymanie w mocy. W zaskarżonej decyzji niewątpliwie wyjaśniono w sposób właściwy, jasny przyczyny wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.