Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 472/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję [...] Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej sp. z o.o. w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej sp. z o.o. w [...] na rzecz W. D. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżący W. D. zwrócił się drogą e-mail do [...] Sp. z o.o. w Bydgoszczy (dalej "K. w B.") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dostawy energii cieplnej do budynku przy al. [...] w B. w listopadzie 2020 r., tj. wniósł o urzędowo potwierdzoną kopię faktury za ciepło wystawioną przez dostawcę ciepła: K. w B. dla odbiorcy ciepła: I. w B. - w części dotyczącej przedmiotowego budynku.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] K. w B., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm., prawidłowo t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. ze zm.; dalej powoływanej też jako "ustawy o dostępie do informacji publicznej" lub w skrócie jako "udip"), odmówiło udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej ze względu na to, iż wnioskodawca nie jest odbiorcą ciepła, a jedynie osobą zamieszkałą w zasobach I. , który to podmiot jest stroną umowy z K. w B., a treść umowy stanowi tajemnicę.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący wielokrotnie zwracał się do K. w B. z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie objętym umową zawartą pomiędzy K. a I. w B., że każdorazowo skarżący był informowany, iż treść umowy zawartej z I. w B. stanowi tajemnicę i, że treść tej umowy oraz dane związane z jej wykonywaniem (tj. stany liczników, wysokości faktur, zużycie ciepła) nie mogą być przekazywane osobom trzecim, a taką właśnie dla K. w B. jest skarżący, niezależnie od okoliczności powołania się na postanowienia Konstytucji RP czy udip. Podstawą powyższego, jak wyjaśnił K. w B., jest w szczególności porozumienie zawarte pomiędzy K. w B. a I. w B., na mocy którego wskazane dokumenty i informacje zostały objęte tajemnica podmiotów. W celu uzyskania wnioskowanych informacji, skarżący powinien więc zwrócić się do I. w B..

Na powyższą decyzję W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy domagając się jej uchylenia i zobowiązania K. w B. do udzielenia mu wyczerpującej nieprzetworzonej informacji, zgodnie ze złożonym w sprawie wnioskiem

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,

2) art. 2 udip,

3) art. 5 ust. 2 udip w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji. naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że K. w B. w sposób nieprawidłowy ograniczył mu prawo do informacji publicznej. Błędnie uznał, że skoro nie jest on stroną umowy o dostawę ciepła do budynku stanowiącego własność Skarbu Państwa i będącego w zarządzie I. w B., to nie ma prawa do informacji publicznej. Stanowi to, zdaniem skarżącego, dyskryminację. Błędnie również uznano, że jeśli w umowie z podmiotem zewnętrznym zastrzeżono zachowanie określonych informacji w poufności, to takie zastrzeżenie umowne automatycznie oznacza konieczność odmowy udostępnienia informacji. Wskazanie tzw. przesłanki formalnej (działań podjętych przez przedsiębiorcę w celu zachowania poufności informacji) nie jest bowiem wystarczające do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na art. 5 ust. 2 udip. Konieczne jest również wykazanie, że określone informacje przejawiają wartość gospodarczą. Na podstawie zaś lakonicznego przywołania zapisów umowy, nie sposób przyjąć, jak stwierdził skarżący, że żądane informacje przejawiają istotną wartość gospodarczą. Podniósł, że nie sposób wywnioskować z treści wydanej decyzji, dlaczego ujawnienie treści objętych zakresem przesłanki formalnej (regulacji umownej) w istocie doprowadziłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy, w tym zwłaszcza nie wykazano, że informacje te mają rzeczywistą wartość gospodarczą. Skarżący podkreślił, że przedsiębiorca, podejmujący współpracę z podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, ma (lub powinna mieć) świadomość, że działalność tego podmiotu podlega zasadzie jawności. Nie powinno więc budzić sprzeciwu i wątpliwości zainteresowanie społeczeństwa informacjami związanymi z działalnością takiej osoby, o ile mają one związek ze sprawami publicznymi, czyli o ile odnoszą się do publicznej sfery jej działalności, a nie sfery osobistej czy intymnej. Z tego powodu błędnie uznano, jak podsumował skarżący, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 5 ust. 2 udip, gdyż nie można zastosować tego przepisu w sytuacji, gdy udostępnienie informacji publicznej nie naruszyłoby tajemnicy przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę K. w B. wniosło o oddalenie wniesionej w sprawie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. K. w B. dodatkowo wskazało, że żądana informacja służyć będzie wyłącznie interesowi prywatnemu skarżącego (jako materiał dowodowy w sporze), który popadł w konflikt z odbiorcą ciepłą, jako osoba korzystająca z lokalu w budynku przy ul. [...] w B.. Podkreśliło, że skarżący nie jest odbiorcą ciepła związanym jakąkolwiek umową z K. w B. jako dostawcą ciepła, gdyż odbiorcą takim jest I. w B.. Ze względu na postanowienia umowy kompleksowej dostarczania ciepła wiążącej K. w B. I. w B., w tym w szczególności postanowienia o poufności, nie jest możliwe udostępnienie osobie trzeciej informacji związanych z wykonywaniem tej umowy, w tym w szczególności w zakresie doręczenia faktury VAT za dostarczone ciepło i świadczone usługi przesyłowe. W art. 5 ust. 2 udip ustawodawca ograniczył dostęp do informacji publicznej ze względu m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy. Żądana przez skarżącego faktura VAT za listopad 2020 r. jest dokumentem wykonawczym w stosunku do umowy łączącej K. w B. z H. w B., a w konsekwencji jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa stosownie do uzgodnień ww. podmiotów, co oznacza spełnienie przesłanki formalnej zastosowania przepisów o tajemnicy przedsiębiorstwa. Skarżącego interesują przede wszystkim informacje zawarte w części czwartej faktury, tj. szczegółowe rozliczenie wszystkich punktów poboru ciepła - nie jest zatem możliwe udzielenie w tym zakresie informacji zanonimizowanej. Wszystkie dane będące przedmiotem wniosku musiałyby bowiem zostać zakryte, z uwagi na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa. K. w B. zaznaczył również, że przedmiotowa faktura VAT ma dla stron umowy znaczenie gospodarcze, bowiem pozwala ustalić szczegóły rozliczeń wszystkich punktów pomiarowych w budynku nr [...] przy al. [...] w B.. Dane te pozwolą skarżącemu na ustalenie poziomu przychodów K. w B. z dostaw ciepła oraz skorelowanych z tym kosztów I. w B.. Ponadto zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016 r. Nr 1047), księgi rachunkowe i dowody księgowe należy chronić przed nieupoważnionym rozpowszechnianiem, a faktury VAT są dowodem księgowym. K. w B. stwierdził również, że skarżący nadużywa swojego prawa podmiotowego, jakim jest prawo do informacji publicznej, podkreślając że jego obecny wniosek jest jednym z wielu wniosków, którymi zmuszony jest zająć się K. , przy czym wnioskodawca realizuje poprzez przysługujące mu prawo do informacji interes prywatny, a nie publiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym, iż skarżący domagał się udostępnienia wnioskowanych informacji w trybie udip. Zgodnie z treścią z art. 1 ust. 1 udip informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy. Przepis art. 2 ust. 1 udip stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 udip wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip). Z powyższego wynika, że z zastrzeżeniem ograniczeń wskazanych w art. 5, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, bez konieczności wykazywania interesu prawnego czy faktycznego, przy czym wyjątek od zakazu żądania wykazania interesu w uzyskaniu informacji publicznej obejmuje informację publiczną przetworzona, gdyż uzyskanie przetworzonej informacji zależy od jej "szczególnej istotności" dla interesu publicznego.

W sprawach dostępu do informacji publicznej konieczne jest spełnienie zakresu podmiotowego i przedmiotowego stosowania udip. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 udip) zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie informacji publicznej – wskazane w art. 1 ust. 1 udip, uszczegółowione przykładami w art. 6 udip. W niniejszej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania udip nie budził sporu między stronami. Sąd nie ma wątpliwości, że K. w B., jako spółka komunalna, realizująca m.in. zadania publiczne w zakresie dostarczania ciepła na terenie B., S. K., S., N. i K. jest na gruncie udip podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 udip), a także że wnioskowane informacje objęte decyzją odmowną mają walor informacji publicznej, jako że dotyczą one informacji o działalności podmiotu, który wykonuje zadanie publiczne, a także majątku, którym dysponuje ten podmiot (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f oraz pkt 5 udip).

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do oceny czy K. w B. prawidłowo odmówiło zaskarżoną decyzję udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. informacji powołując się w zaskarżonej decyzji na tajemnicę przedsiębiorstwa i związaną z tym okoliczność, że skarżący nie jest stroną umowy z K. w B. na dostarczanie ciepła.

Jak stanowi art. 5 udip, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1) oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W myśl art. 16 ust. 1 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej (mająca miejsce m.in. z uwagi na ograniczenia prawa do informacji przewidziane w art. 5 udip) oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przy czym, do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie zaś z art. 17 udip do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1), a ponadto wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).

Z powyższego wynika, że, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 udip), co stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 udip). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji "tajemnicy przedsiębiorcy", dlatego też dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 udip terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 913, dalej powoływanej w skrócie jako "uznk"). Zgodnie z art. 11 ust. 2 uznk przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią zatem nieznane powszechnie i niełatwo dostępne informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których uprawniony podmiot podjął niezbędne działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (przesłanka materialna). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako poufnej. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie (przesłanka formalna).

W ramach sądowoadministracyjnej kontroli odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy - konieczne jest badanie przesłanki materialnej i formalnej tej tajemnicy. Nie jest wystarczające jedynie spełnienie przesłanki formalnej, w postaci podjęcia działań przez przedsiębiorcę mających zachować informację w poufności. Informacja ta musi mieć bowiem ponadto charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą (przesłanka materialna). Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie w świetle ww. przepisów. Wobec tego, dla zgodnej z prawem odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, muszą zostać spełnione zarówno ww. przesłanki formalne, jaki i materialne. Za niewystarczającą w tym zakresie należy natomiast uznać wyłącznie wolę przedsiębiorcy o utajeniu określonej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1939/15 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Aby można było uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy, musi mieć ona wartość gospodarczą, którą - w przypadku stosowania art. 5 ust. 2 udip - musi wskazać w decyzji organ/podmiot odmawiający udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 854/17 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Nie wystarczy więc ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienie wnioskowanej informacji, iż żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest bowiem wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Zatem zaniechanie dopełnienia powyższych obowiązków i poprzestanie na powołaniu się na tajemnicę przedsiębiorstwa czy przedsiębiorcy, bez podania konkretnych podstaw dla takiego twierdzenia oraz następstw ujawnienia informacji powoduje, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie poddaje się kontroli sądu. Jak wskazano powyżej odmowa udostępnienia informacji publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 udip), do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (art. 16 ust. 2 udip). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać więc prawne i faktyczne uzasadnienie (art. 107 § 3 kpa), z którego wynikałyby motywy podjętej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie K. w B. nie spełniło wymogów pozwalających na stwierdzenie, że odmowa udostępnienia określonych w zaskarżonej decyzji informacji odpowiada prawu. Przede wszystkim, z treści kontrolowanej decyzji nie wynika, dlaczego K. w B. uznało wnioskowaną informację za tajemnicę przedsiębiorstwa. Okoliczność, w drodze aneksu do umowy kompleksowej dostarczania ciepła nr [...] zawartej przez K. w B. z I. w B., strony umowy wprowadziły klauzulę poufnością do umowy, obejmującą treść umowy i dokumenty związane z jej wykonaniem i rozliczeniem, w ramach której zastrzeżono, że dokumenty te stanowią tajemnicę handlową, którą strony umowy zobowiązane są dochować, oznacza że w sprawie K. w B. wykazał spełnienie przesłanki formalnej uznania wnioskowanych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. tego, iż przedsiębiorstwo podjęło działania zmierzające do wyeliminowania możliwości dotarcia do wnioskowanej informacji przez osoby trzecie (przesłanka formalna). Jak podkreślono jednak powyżej, sama ta okoliczność nie wystarcza do zgodnego z prawem odmówienia udostępnienie informacji publicznej w oparciu o podstawę z art. 5 ust. 2 udip. Koniecznym jest bowiem wykazanie w decyzji odmownej, że żądane informacje w sensie materialnym stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. że rzeczywiście te konkretne informacje posiadającej wartość gospodarczą (przesłanka materialna tajemnicy przedsiębiorstwa). W zaskarżonej decyzji, K. w B., w ogóle nie wskazał na okoliczności stanowiące o tym, iż wnioskowane informację mają istotną wartość gospodarczą dla przedsiębiorstwa, nie podał jakichkolwiek podstaw dla takiego stanowiska. Wprawdzie określone informacje w tym zakresie przytoczone zostały w odpowiedzi na skargę, niemniej jednak to decyzja, a nie odpowiedź na skargę, skierowana jest do wnioskodawcy i podlega kontroli Sądu. Z tej przyczyny także zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko K. w B., że żądana informacja służyć będzie wyłącznie interesowi prywatnemu skarżącego, a nie interesowi publicznemu, nie mogło wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja K. w B. nie odpowiada prawu, z uwagi na brak wskazania podstaw do uznania, że wnioskowana informacje podlega ochronie w świetle art. 5 ust. 2 udisp. K. w B. powołał bowiem w zaskarżonej decyzji jedynie okoliczności stanowiące o wystąpieniu w sprawie przesłanki formalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, natomiast nie wskazał przesłanek uznania tych informacji za informacje mające wartość gospodarczą, a więc że w sprawie wystąpiła także przesłanka materialna uznania danej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Obie te przesłanki muszą zaś być spełnione łącznie, aby dana informacja podlegała ochronie w świetle regulacji art. 5 ust. 2 udip.

Podkreślić należy, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej, co skutkuje tym, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do niejasnego czy ogólnikowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy, a zobowiązany jest do wskazania konkretnej podstawy i zakresu utajenia danej informacji. Dopiero szczegółowa i precyzyjna argumentacja przedstawiona przez podmiot wydający decyzję, stanowi podstawę do oceny czy rzeczywiście w konkretnym przypadku i w jakim zakresie zachodzą przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 854/17; WSA w Krakowie z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 217/19 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Tego jednak w sprawie zabrakło.

Podsumowując Sąd stwierdził, że w sprawie brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na dokonanie oceny, czy istniały podstawy do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji, ze względu na wystąpienie przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 2 uznk. Ciężar wykazania przesłanek stanowiących podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej spoczywa na właściwym organie czy podmiocie, do których skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie zdaniem Sądu, K. w B. nie wykazało w sposób zgodny z prawem w zaskarżonej decyzji, że spełnione zostały przesłanki odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, tzn. że wnioskowana informacja dotyczy ze swej istoty kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, a jak zaznaczono odpowiedź na skargę nie zastępuje uzasadnienia decyzji. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż "określenie zakresu podmiotowego i przedmiotowego ochrony poufnych danych pozostaje w gestii przedsiębiorcy". Takie stanowisko powodowałoby, że tajemnicą przedsiębiorcy objęte zostałyby dane w takim zakresie, w jakim przedsiębiorca arbitralnie zakwalifikowałby je w ten sposób (również poprzez nałożenie odpowiedniej klauzuli). To z kolei nadawałoby dokonywanej przez Sąd kontroli wyłączenia jawności określonych danych charakter pozorny, czy wręcz iluzoryczny, co godziłoby w wartości konstytucyjne (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 184 Konstytucji RP). Tajemnica przedsiębiorcy jest oceniana przez Sąd w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie można zatem istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności podmiotu.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej argumenty, Sąd stwierdzając istotne naruszenie przepisów art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 uznk oraz art. 107 § 3 kpa, na podstawie art. 145 lit. a i c ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję jako niezgodną z prawem. K. w Bygodczy - jako podmiot wydający decyzję odmowną, zobowiązany był do zbadania i wykazania istnienia w sprawie zarówno przesłanki formalnej i materialnej, a także do odpowiedniego uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie (art. 107 § 3 kpa). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spółka nie rozważyła i nie umotywowała w sposób zgodny z prawem podstawy do wydania decyzji odmownej w postaci potrzeby ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. K. w B. ponownie rozpatrując wniosek skarżącego wykaże czy wnioskowana informacja objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy we wskazanym przez Sąd rozumieniu, a więc że spełnia ona nie tylko przesłankę formalną tajemnicy przedsiębiorstwa, ale i przesłankę materialną.

O kosztach postępowania sądowego obejmujących kwotę uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.