Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 363/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 363/20 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia 22 stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 363/20, oddalił skargę M. D. na decyzję Wojewody z dnia 22 stycznia 2020 r., znak [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 października 2020 r.

W piśmie z dnia 9 listopada 2020 r. skarżący M. D. wskazał, że nie zgadza się z powyższym wyrokiem i zdecydował się wnieść od tego wyroku skargę kasacyjną. Skarżący wniósł o zgodę na przyjęcie skargi kasacyjnej przygotowanej przez skarżącego osobiście albo o przyznanie pomocy prawnika. Wniosek skarżącego o przyznanie pomocy prawnika został wpierw zinterpretowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak w kolejnym piśmie z dnia 9 stycznia 2021 skarżący jednoznacznie wyjaśnił, że nie wnioskował o zwolnienie od kosztów sądowych ani o ustanowienie radcy prawnego czy adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości rozstrzygania o wyrażeniu zgody na przyjęcie skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącego ani o wskazaniu prawnika uprawnionego do złożenia skargi kasacyjnej – poza prawem pomocy, które jest jednak przyznawane tylko na wniosek (a skarżący wyraźnie wskazał, że takiego wniosku nie składa). W okolicznościach niniejszej sprawy pismo skarżącego, w którym skarżący wyraził niezadowolenie z wyroku i wolę jego zaskarżenia, należało zatem uznać za skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez skarżącego – i ocenić dopuszczalność tej skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona – z zastrzeżeniem wyjątków określonych w § 2 i 3 tego przepisu – przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego, lecz osobiście przez skarzącego; nie ma też zastosowania żaden ze wspomnianych wyjątków. Skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogu określonego w powołanym przepisie.

Wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę, która nie ma kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a., nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, lecz brakiem uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04 oraz z dnia 4 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OZ 1088/11, CBOSA). Skarga kasacyjna jest w takim przypadku niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.