Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 659/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 134 par. 1, art. 135, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 176, art. 183 par. 1, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 123 par. 1, art. 129, art. 178 par. 1, art. 178 par. 3, art. 179 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Kazimierz Maczewski, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1370/15 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania odpisów dokumentów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1370/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania dokumentów.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. (Dyrektor UKS) wszczął wobec P. S.A. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za luty 2014 r.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Dyrektor UKS, działając na podstawie m.in. art. 180 § 1 i art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p."), dopuścił jako dowód w prowadzonym postępowaniu kontrolnym uwierzytelnione kserokopie dokumentów źródłowych - 16 protokołów przesłuchania, zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w G. w postępowaniu karnym [...].

Następnie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. organ wyłączył z jawności w prowadzonym postępowaniu kontrolnym informacje zawarte w ww. dokumentach.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. spółka, na podstawie art. 178 § 3 O.p., wniosła o wydanie uwierzytelnionych odpisów protokołów przesłuchań włączonych do akt sprawy postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Zdaniem spółki w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2015 r. organ nie uzasadnił zastosowania przesłanki interesu publicznego.

Pismem z dnia 5 maja 2015 r. Dyrektor UKS poinformował spółkę, że postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. wyłączono z jawności informacje zawarte w protokołach przesłuchań świadków i podejrzanych w związku z tym, że ich ujawnienie mogłoby naruszyć interes publiczny. Wyjaśnił, że wyłączenie z jawności informacji polegało na anonimizacji wyłącznie danych osobowych osób przesłuchiwanych, zawartych w protokołach przesłuchań i sporządzeniu z nich wyciągów.

Postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r. Dyrektor UKS, działając na podstawie m.in. art. 178 i art. 179 O.p., odmówił wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów, wyłączonych z jawności z akt sprawy prowadzonej wobec spółki, ze względu na interes publiczny. W uzasadnieniu wskazał, że wyłączone z jawności informacje zawarte w ww. dokumentach dotyczyły danych osobowych przesłuchiwanych świadków podejrzanych (adresy, nr PESEL itp.). W ocenie organu, anonimizacja wyłącznie danych osobowych osób przesłuchiwanych, zawartych w protokołach przesłuchań i zmodyfikowanie dokumentów w tym zakresie - poprzez sporządzenie z nich wyciągów - nie ma wpływu na ich treść merytoryczną i całkowicie umożliwia ustalenie stanu faktycznego wynikającego z tych dokumentów. Organ wyjaśnił, że powyższe informacje nie stanowiły podstawy do ustaleń w niniejszym postępowaniu i pozostają bez znaczenia dla prowadzonej sprawy, ponieważ nie dotyczą spółki. Poinformował spółkę, iż może ona uzyskać uwierzytelnione wyciągi z dokumentów.

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, że użyte w art. 179 § 1 O.p. pojęcie "interesu publicznego" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Dlatego posiłkując się dorobkiem judykatury, przyjął, że przez "interes publiczny" należy rozumieć korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. "Interesem publicznym" jest także dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumenty, w szczególności gdy zawierają istotne informacje o tych podmiotach gospodarczych lub osobach. Zaufanie zaś obywateli do organów władzy publicznej to jedna z zasad, której organy powinny przestrzegać w prowadzonych postępowaniach podatkowych.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, skoro uprawnienie organu podatkowego rozciąga się tak daleko, że może on wyłączyć z akt sprawy cały dokument, to zasadne jest przyjęcie wniosku o możliwości pozbawienia dostępu strony tylko do jego części. Wniosek ten organ odwoławczy wywiódł z rozumowania argumentum a fortiori (z silniejszego) w odmianie a maiori ad maius (z większego na mniejsze). Zatem w sytuacji, gdy wyłączono z jawności informacje zawarte w dokumentach ze względu na interes publiczny, pozostawiając przy tym w aktach sprawy sporządzone z nich wyciągi, to organ pierwszej instancji był zobligowany do odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów.

W skardze do Sądu pierwszej instancji spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 178 § 1 i 3 w zw. z art. 179 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p.; 2) art. 179 § 1 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p.; 3) art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 239 O.p. Wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

We wskazanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż spółka miała możliwość odniesienia się do ustaleń zawartych w wyłączonych dokumentach, ponieważ miała do nich wgląd - po usunięciu z nich informacji zawierających dane osobowe. Wyłączenie i odmowa umożliwienia spółce zapoznania się z wyłączonymi danymi personalizującymi świadków jest odmową leżącą w interesie publicznym, wskazanym jako przesłanka zastosowania art. 179 § 1 O.p. Pod pojęciem "interesu publicznego" mieści się bowiem dobro osób trzecich, niebędących stroną w toczącym się postępowaniu, których dotyczą informacje zawarte we włączonych do akt sprawy dokumentach.

Sąd wskazał również, że odmowa udostępnienia informacji nie dotyczyła informacji o znaczeniu dla rozstrzygnięcia dotyczących okoliczności podlegających kontroli. Informacje i materiały w tym zakresie udostępniono spółce, usunięto z nich jedynie dane umożliwiające identyfikację osób fizycznych.

Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe.

W skardze kasacyjnej spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a") naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy poprzez wydanie wyroku z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co narusza też art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 P.p.s.a.:

1) poprzez błędne zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., tj. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy oczywiście błędnego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lipca 2015 r. i poprzedzającego je postanowienia Dyrektora UKS z dnia 6 maja 2015 r. - w sytuacji, gdy w realiach sprawy, Sąd powinien uwzględnić w całości skargę oraz uchylić w całości rozstrzygnięcia organów obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a.;

2) poprzez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji, tj. poprzez błędne zaakceptowanie naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 178 § 1 i § 3 w zw. z art. 179 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez to, iż Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe błędne stanowisko wyrażone w postanowieniu Dyrektora UKS z dnia 6 maja 2015 r., przejawiające się w nieuprawnionej odmowie wydania spółce uwierzytelnionych odpisów dokumentów (zgodnie z wnioskiem spółki po ich zanonimizowaniu) z uwagi na to, iż błędnym zdaniem organów oraz Sądu pierwszej instancji w sprawie zaistniała przesłanka interesu publicznego, o której mowa w art. 179 § 1 in fine O.p., uzasadniająca wyłączenie dokumentów z akt postępowania i odmowę dostępu spółce do dokumentów - w sytuacji, gdy w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej, ww. przesłanka interesu publicznego z art. 179 § 1 in fine O.p. nie wystąpiła, o czym świadczy - oprócz wniosku spółki o wydaniu odpisów dokumentów po ich zanonimizowaniu - też to, iż dokumenty są w znacznej części, a być może nawet w całości, cytowane w protokole badania ksiąg z dnia 24 kwietnia 2015 r., sporządzonym przez Dyrektora UKS w toku postępowania na podstawie art. 193 § 6 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r., nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej jako: "u.k.s.");

tym samym, w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej brak było podstaw do odmowy wydania spółce uwierzytelnionych odpisów dokumentów, przez co naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażoną w art. 123 § 1 O.p., a czego błędnie nie zauważył Sąd pierwszej instancji;

3) poprzez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji, tj. poprzez błędne zaakceptowanie naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 239 O.p., tj.: (i) błędne zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. oraz (ii) błędne niezastosowanie art. 233 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 239 O.p. przejawiające się w tym, iż Dyrektor Izby Skarbowej błędnie utrzymał w mocy nieprawidłowe postanowienie Dyrektora UKS z dnia 6 maja 2015 r. - w sytuacji, gdy w realiach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji po dokonaniu analizy akt tej sprawy - w których znajdował się wniosek spółki o wydanie odpisów dokumentów po ich zanonimizowaniu - powinien zauważyć, iż Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był uchylić postanowienie Dyrektora UKS z dnia 6 maja 2015 r. zgodnie z petitum zażalenia;

4) poprzez naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 zdanie 1 P.p.s.a. - z uwagi na to, iż Sąd: (i) nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób wymagany przepisami prawa, tj. pominął konieczność dokonania własnej analizy wystąpienia w tej sprawie przesłanki interesu publicznego z art. 179 § 1 in fine O.p. oraz (ii) nie zweryfikował możliwości wystąpienia po stronie spółki prawa do uzyskania zanonimizowanych, uwierzytelnionych odpisów dokumentów, o co wnioskowała spółka od momentu wszczęcia postępowania w tej sprawie (na s. 2 uzasadnienia wniosku spółka wskazała na możliwość zanonimizowania dokumentów, o ile zajdzie taka konieczność), w tym w skardze - co zdaje się nie zauważać Sąd pierwszej instancji.

Spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu pierwszej instancji i merytoryczne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 P.p.s.a., bądź w przypadku uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przedstawione w pkt 1 – 4 petitum skargi kasacyjnej zarzuty zostały zbudowane w oparciu o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, które zdaniem jej autora doprowadziło do naruszenia art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 P.p.s.a. Przy tym w zarzucie oznaczonym jako pkt 1 zarzucono błędne zastosowanie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi.

Zarzut naruszenia art. 134 § 1, art. 135 i art. 120 P.p.s.a. w ogóle nie został uzasadniony, więc uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przypomnieć należy, że w świetle postanowień art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, a przy zarzucie naruszenia prawa procesowego - obowiązek wykazania wpływu ich naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. To strona, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i w ich ramach uchybień prawu, zakreśla granice kontroli instancyjnej. Z tego względu istotne jest jednoznaczne, dokładne sformułowanie zarzutów i ich wyczerpujące uzasadnienie.

Zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. jest natomiast niezasadny, ponieważ Sąd pierwszej instancji słusznie oddalił skargę, nie naruszając przy tym art. 178 § 1 i § 3 w zw. z art. 179 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., jak twierdzi autor skargi kasacyjnej w zarzucie oznaczonym jako pkt 2.

Art. 178 § 1 O.p. stanowi, iż strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Według postanowień § 3 tego artykułu, strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Z przepisów tych wynika, że co do zasady strona ma m.in. prawo: wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów, sporządzania kopii, żądać wydania uwierzytelnionych odpisów. Prawo to stanowi jeden z aspektów zasady jawności postępowania podatkowego (art. 129 O.p.) i zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu (art. 123 § 1 O. p.). Jednak regulacja zawarta w 178 § 1 i § 3 nie ma charakteru absolutnego i doznaje określonych art. 179 § 1 O.p. ograniczeń. Ten ostatnio wskazany przepis stanowi, że art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo zdefiniował termin "interes publiczny", o którym mowa w art. 179 § 1 O.p., jako korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Słusznie uznał, że "interesem publicznym" jest także dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumenty, w szczególności gdy zawierają istotne informacje o tych podmiotach gospodarczych lub osobach. Termin ten w taki właśnie sposób jest rozumiany w judykaturze (por. wyroki NSA: z dnia 30 marca 2012 r. II FSK 1876/10, z dnia 12 grudnia 2013 r. II FSK 3037/11, z dnia 12 września 2017 r. II FSK 2302/15, z dnia 14 września 2017 r. II FSK 1048/17, z dnia 4 października 2017 r. II FSK 2358/15 – dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA), zaś Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela takie jego postrzeganie.

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej organy podatkowe słusznie uznały, iż w rozpoznanej sprawie występuje przesłanka określona w art. 179 § 1 O.p., tj. interes publiczny. Zasadnie stwierdziły, że dla dobra osób trzecich należy utajnić zawarte w dokumentach wymienionych w postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2015 r. dane ich dotyczące, takie jak PESEL, imiona rodziców, cechy rysopisowe, data i miejsce urodzenia, miejsce zameldowania i zamieszkania, adres do doręczeń, stan cywilny, stan zdrowia, karalność itd. Podkreślić należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że anonimizacji podlegały wyłącznie ww. dane przesłuchiwanych świadków i podejrzanych. Argument skargi kasacyjnej jakoby dane, które zostały zanonimizowane zostały ujawnione w protokole nie może ostać się, z tej prostej przyczyny, że nie widnieją one w protokole (są w nim wyłącznie imiona i nazwiska świadków). Dane, które zostały utajnione wynikają wprost z każdego zanonimozowanego dokumentu, jako że w miejscu oznaczającym konkretną informację (np. miejsce zameldowania) zostały one usunięte, zaś skarżąca mogła zapoznać się z tymi dokumentami. Wydaje się dość oczywiste, że utajnienie danych osobowych służy temu, by nie mogła ich poznać strona danego postępowania (dla dobra osób, których te dane dotyczą), więc podnoszona przez autora skargi kasacyjnej okoliczność, iż skarżąca nie mogła ocenić, czy w protokole zostały zawarte wszystkie informacje wynikające z dokumentów pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Skarżąca mogła wystąpić do organu o wydanie jej uwierzytelnionych wyciągów z dokumentów, o czym została poinformowana w postanowieniu Dyrektora UKS z dnia 6 maja 2015 r., ale wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie uczyniła tego. Treść wniosku z dnia 13 kwietnia 2015 r. nie potwierdza kategorycznego stwierdzenia skargi kasacyjnej, iż skarżąca wyraźnie wskazała w nim, że dotyczy on możliwości uzyskania przez skarżącą zanonimizowanych odpisów dokumentów. We wniosku wskazano bowiem, że żądanie dotyczy wydania protokołów przesłuchań świadków włączonych do akt sprawy postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Wyraźnie wskazano więc dokumenty, których uwierzytelnionych odpisów żąda skarżąca, natomiast w treści wniosku (na str. 2) pouczono organ, iż jeśli niektóre elementy wymagają ochrony ze względu na interes publiczny, to prawidłowym postępowaniem Dyrektora UKS byłoby zanonimizowanie pisma w odpowiednim zakresie. W rzeczy samej organ postąpił tak, jak instruowała go skarżąca we wniosku, więc można wyrazić zdziwienie, iż takie działanie organu kwestionowała, czemu dała wyraz w skardze do Sądu pierwszej instancji oraz w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu oznaczonego jako pkt 3. Ponieważ bezsprzecznie skarżąca we wniosku z dnia 6 maja 2015 r. nie zawarła żądania wydania odpisów dokumentów po ich anonimizacji, zarzut skargi kasacyjnej (pkt 3) odnoszący się do tej kwestii, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie i poddaje się kontroli kasacyjnej. Brak stanowiska Sądu pierwszej instancji odnośnie do wszystkich zarzutów skargi nie przesądza per se, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., tym bardziej gdy tak jak w rozpoznanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - spełnia wymogi i standardy, o których stanowi ten przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Zastrzec należy, że przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podnieść też trzeba, iż w skardze kasacyjnej nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. na wynik sprawy.

Wyjaśnić jeszcze pozostaje, że podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia możliwości odniesienia się przez skarżącą do utajnionych dowodów i ewentualnego zwalczania wniosków na ich podstawie wysnutych, stanowi zagadnienie odrębne od stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ta kwestia może być podniesiona w postępowaniu wymiarowym.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.