Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 42/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 i 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 678
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zmiany oznakowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz.1257),art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1604 zpóźn. zm.) w związku z: art. 3 pkt 5 art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1604 z późn. zm.), art. 6, art. 7 ust. 1 lit. a i c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z dnia 22 listopada 2011 r., s. 18 z późn. zm.), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r., str. 1 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania K. Sp. z o,o. z siedzibą w [...] , od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] , nakazującej K. Sp. z o.o., poddanie zabiegowi zmiany oznakowania opakowań jednostkowych partii 864 szt. wyrobu garmażeryjnego pn. LECZO warzywne. Leczo z warzywami. Produkt pasteryzowany a'660 g Kuchnia STAROPOLSKA (dane identyfikacyjne partii: nr partii 79 03 L660967, data minimalnej trwałości: 09 2018), nieodpowiadającej wymaganiom jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, ze względu na zastosowanie w oznakowaniu opakowań jednostkowych określenia "Kuchnia STAROPOLSKA" sugerującego, że produkt ten został wyprodukowany przy zastosowaniu starych polskich receptur, podczas gdy nazwa produktu leczo wywodzi się z kuchni węgierskiej oraz sugerującego, że produkt posiada szczególne właściwości (został wyprodukowany prostymi metodami z zastosowaniem naturalnych składników), podczas gdy do jego produkcji użyto skrobi modyfikowanej E 1422. tj. składnika poddanego modyfikacji metodą chemiczną (usieciowania), charakterystycznego dla produkcji przemysłowej, a także ekstraktu z papryki, polegającemu na usunięciu z oznakowania określenia "Kuchnia STAROPOLSKA" - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniach 21 oraz 24-28 kwietnia 2017 r., inspektor WIJHARS w [...] działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr [...] z dnia 26 kwietnia 2017 r., znak; [...] , przeprowadził kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów mięsnych i wyrobów garmażeryjnych za okres od dnia 31.03,2016 r. do dnia 28.04.2017 r. (Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] ).

W trakcie działań kontrolnych sprawdzono oznakowanie partii artykułu rolno-spożywczego o nazwie LECZO warzywne. Leczo z warzywami. Produkt pasteryzowany a'660 g Kuchnia STAROPOLSKA, dane identyfikacyjne partii: nr partii 79 03 L660967, data minimalnej trwałości: 09 2018, wielkość partii produkcyjnej 2250 szt. (magazynowej 864 szt.).

Oznakowanie przedmiotowego produktu jest niewłaściwe, ponieważ zawiera określenie "Kuchnia STAROPOLSKA" sugerujące, że produkt został wytworzony przy zastosowaniu starych polskich receptur, natomiast nazwa produktu "leczo" wywodzi się z kuchni węgierskiej ponadto do produkcji użyto składniki charakterystyczne dla produkcji przemysłowej, takie jak ekstrakt z papryki czy skrobia modyfikowana E 1422 (składnik poddany modyfikacji chemicznej - usieciowaniu).

Organ I instancji biorąc pod uwagę powyższe w dniu 29 maja 2017 r. wszczął postępowanie w sprawie nakazu poddania przedmiotowej partii zabiegowi zmiany oznakowania.

Strona, zarówno do protokołu kontroli (pismo z dnia 05.05.2017 r.), jak i w postępowaniu administracyjnym (pismo z dnia 07.06.2017 r.) składała wyjaśnienia w sprawie, podnosząc, że:

- zastosowane oznakowanie nie wprowadza konsumenta w błąd i nie powoduje mylnych wyobrażeń o produkcie,

- kwestionowany produkt posiada nazwę LECZO warzywne. Leczo z warzywami, a występujący obok nazwy znak słowno-graficzny "Kuchnia STAROPOLSKA" jest objęty prawem ochronnym, znak ten służy m.in. budowaniu rozpoznawalnej dla konsumentów marki oraz umożliwia konsumentom odróżnienie tego produktu od produktów konkurencji, znak ten nie odnosi się do sposobu przyrządzania, podwyższonej jakości czy też specyficznego składu, lecz wskazuje jedynie na związek potrawy z kuchnią staropolską (smakami swojskimi),

- nazwa handlowa produktu nie odnosi się do ściśle klasycznej węgierskiej receptury, przeciętnemu konsumentowi nie kojarzy się tylko z tradycyjną potrawą kuchni węgierskiej, lecz także z jednogarnkowym daniem warzywnym lub warzywno- mięsnym,

- zastosowana nazwa handlowa kwestionowanego produktu umożliwia jednoznaczne rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów, na etykiecie został także w czytelny sposób umieszczony skład produktu, konsument nabywając produkt oznakowany jako "leczo warzywne" dokładnie wie jakiego produktu się spodziewa, w związku z tym nie można uznać, że zostaje on w jakikolwiek sposób wprowadzony w błąd,

- ocena wprowadzenia konsumenta w błąd powinna być dokonywana w oparciu o model przeciętnego konsumenta i oznakowanie przedmiotowego produktu nie może być analizowane wybiórczo, przedmiotowy produkt należy do kategorii produktów gotowych wymagających podgrzania przed spożyciem, jest to rodzaj posiłku prostego i szybkiego w przygotowaniu, to produkt masowy o stosunkowo długim terminie przydatności do spożycia oraz stosunkowo tani (2,36 zł brutto), konsument dokonując zakupu ma świadomość, iż nie jest to produkt luksusowy, co do którego oczekiwałby podwyższonych standardów przygotowania, ponadto zapoznaje się z ogółem informacji podanych na etykiecie m.in. z nazwą, rodzajem i kategorią produktu, znakiem towarowym, wykazem składników i ceną, oznakowanie przedmiotowego produktu zawiera nazwę określającą wyrób, prawdziwe, jasne i rzetelne informacje o składzie oraz odpowiada zwyczajowo produktowi znanemu jako leczo warzywne,

- podczas poprzednich kontroli organ I instancji kwestionując określenie "Kuchnia STAROPOLSKA" na opakowaniach innych produktów Spółki z uwagi na użycie substancji dodatkowych nie wymienił wśród kwestionowanych dozwolonych substancji dodatkowych skrobi modyfikowanej E 1422, która była składnikiem tych produktów.

Organ I instancji nie podzielił stanowiska strony, wskazując, że oznakowanie środka spożywczego należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie informacje znajdujące się na etykiecie. Informacje podane w oznakowaniu nie mogą stać ze sobą w sprzeczności i wprowadzać konsumenta w błąd. Znak towarowy znajdujący się na etykiecie pozwala nie tylko odróżnić produkt od innych znajdujących się w obrocie ale i sugeruje (biorąc pod uwagę treść), że produkt ten ma specjalne właściwości. Określenie "Kuchnia STAROPOLSKA" sugeruje konsumentowi, iż produkt jest wyprodukowany metodami tradycyjnymi przy użyciu prostych, nieprzetworzonych składników, tymczasem jest on produkowany w warunkach przemysłowych z zastosowaniem przetworzonych składników (skrobia modyfikowana, ekstrakt z papryki). Strona umieściła znak towarowy na wyrobie w celach marketingowych niezależnie od składu i charakteru wyrobu oraz zestawiła w oznakowaniu nazwę leczo wywodzącą się z kuchni węgierskiej ze znakiem towarowym "Kuchnia STAROPOLSKA". Ponadto organ I instancji odnosząc się do zarzutu nie kwestionowania skrobi modyfikowanej podczas uprzedniej kontroli wskazał, że wydał zalecenia pokontrolne, z których wynika, że do produktów oznaczonych znakiem "Kuchnia STAROPOLSKA" nie można stosować dozwolonych substancji dodatkowych i składników charakterystycznych dla produkcji przemysłowej, a zatem i skrobi modyfikowanej E 1422, pomimo że nie została on wymieniona bezpośrednio w piśmie.

W dniu [...] lipca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor JHARS wydał decyzję nakazującą producentowi K. Sp. z o.o., poddanie partii 864 szt. wyrobu garmażeryjnego pn. LECZO warzywne. Leczo z warzywami. Produkt pasteryzowany a'660 g Kuchnia STAROPOLSKA (dane identyfikacyjne partii: nr partii 79 03 L660967, data minimalnej trwałości: 09 2018), nieodpowiadającej wymaganiom jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej (ze względu na zastosowanie w oznakowaniu opakowań jednostkowych określenia "Kuchnia STAROPOLSKA" sugerującego, że produkt ten został wyprodukowany przy zastosowaniu starych polskich receptur, podczas gdy nazwa produktu leczo wywodzi się z kuchni węgierskiej oraz sugerującego, że produkt posiada szczególne właściwości (został wyprodukowany prostymi metodami z zastosowaniem naturalnych składników), podczas gdy do jego produkcji użyto skrobi modyfikowanej E1422, tj. składnika poddanego modyfikacji metodą chemiczną (usieciowania), charakterystycznego dla produkcji przemysłowej, a także ekstraktu z papryki), zabiegowi zmiany oznakowania opakowań jednostkowych polegającemu na usunięciu z oznakowania określenia "Kuchnia STAROPOLSKA".

Pismem z dnia 31 lipca 2017 r., strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r., zarzucając jej naruszenie przepisów:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a,, poprzez: 1) pominięcie w rozstrzygnięciu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik przedmiotowej sprawy poprzez uznanie, że sporny produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej , w sytuacji gdy brak jest przesłanek dla takiego zakwalifikowania, a tym samym błędnego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych; 2) błędne przyjęcie, że oznaczenie spornych produktów może wprowadzić w błąd konsumenta,

- art. 7 ust. 1 lit. a i c rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 poprzez przyjęcie, że oznaczenie spornego produktu może wprowadzić konsumenta w błąd co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji; przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza poprzez szczególne podkreślenie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych.

Strona odwołująca wniosła o:

,, uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie albo ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania".

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Powyższe oznacza, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeśli w przepisach o jakości handlowej zostały one określone oraz dodatkowe wymagania, jeżeli producent zadeklarował ich spełnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, tj. posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.

Organ centralny podkreślił, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd (art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002).

Etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd (art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002)

Należy również podkreślić, że podstawowym celem prawa żywnościowego, obok ochrony zdrowia i życia ludzi, jest ochrona interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością (art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia).

W związku z powyższym artykuły rolno-spożywcze powinny być zgodne z wymaganiami jakości handlowej na każdym etapie produkcji. Należy zaznaczyć, że z obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego producent nie może być zwolniony.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczania konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodne z tym rozporządzeniem.

W myśl art. 7 ust. 1 lit. a i c ww. rozporządzenia, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności:

- co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności: co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

- poprzez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza poprzez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że oznakowanie środka spożywczego należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie informacje znajdujące się na etykiecie. Informacje podane w oznakowaniu muszą być ze sobą spójne,

W toku kontroli ustalono, że umieszczony na etykiecie znak towarowy, stoi w sprzeczności z nazwą produktu (wywodzącą się z potrawy "leczo" charakterystycznej dla kuchni węgierskiej) oraz składem.

Strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, iż oznakowanie spornego produktu wprowadza konsumenta w błąd, ponieważ

- zastosowane oznakowanie nie powoduje mylnych wyobrażeń o produkcie, kwestionowany produkt posiada nazwę Leczo warzywne. Leczo z warzywami, która nie odnosi się do ściśle klasycznej węgierskiej receptury,

- znak słowno-graficzny "Kuchnia STAROPOLSKA" objęty prawem ochronnym - nie odnosi się do sposobu przyrządzania, podwyższonej jakości czy też specyficznego składu, lecz służy m.in. budowaniu rozpoznawalnej dla konsumentów marki, umożliwia konsumentom odróżnienie tego produktu od produktów konkurencji,

- nazwa handlowa produktu nie odnosi się do ściśle klasycznej węgierskiej receptury, przeciętnemu konsumentowi nie kojarzy się tylko z tradycyjną potrawą kuchni węgierskiej, lecz także z jednogarnkowym daniem warzywnym lub warzywno- mięsnym,

- zastosowana nazwa handlowa kwestionowanego produktu umożliwia jednoznaczne rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów, na etykiecie został także w czytelny sposób umieszczony skład produktu,

- ocena wprowadzenia konsumenta w błąd powinna być dokonywana w oparciu o model przeciętnego konsumenta i oznakowanie przedmiotowego produktu nie może być analizowane wybiórczo, przedmiotowy produkt należy do kategorii produktów gotowych wymagających podgrzania przed spożyciem, jest to rodzaj posiłku prostego i szybkiego w przygotowaniu, to produkt masowy o stosunkowo długim terminie przydatności do spożycia oraz stosunkowo tani, konsument dokonując zakupu ma świadomość, iż nie jest to produkt luksusowy, co do którego oczekiwałby podwyższonych standardów przygotowania, ponadto zapoznaje się z ogółem informacji podanych na etykiecie m.in. z nazwą, rodzajem i kategorią produktu, znakiem towarowym, wykazem składników i ceną, oznakowanie przedmiotowego produktu zawiera nazwę określającą wyrób, prawdziwe, jasne i rzetelne informacje o składzie oraz odpowiada zwyczajowo produktowi znanemu jako leczo warzywne,

- podczas poprzednich kontroli organ I instancji kwestionując określenie "Kuchnia STAROPOLSKA" na opakowaniach innych produktów Spółki z uwagi na użycie substancji dodatkowych nie wymienił wśród kwestionowanych dozwolonych substancji dodatkowych skrobi modyfikowanej E 1422, która była składnikiem tych produktów,

- ekstrakt z papryki pełni rolę barwnika, zastępując barwniki sztuczne, zastosowanie zamienników nie zapewnia odpowiedniej trwałości barwy lub wymagałoby użycia zbyt dużego dodatku papryki, który wpłynąłby na walory smakowe - dając produkt niesmaczny.

Odnosząc się do powyższego organ centralny wskazał, że zastrzeżony znak towarowy słowno-graficzny będący elementem oznakowania niesie nie tylko przekaz graficzny ale także słowny. Jak strona przyznaje ma on służyć budowaniu rozpoznawalnej dla konsumentów marki oraz umożliwiać odróżnienie produktu od podobnych produktów znajdujących się na rynku, w związku z tym powinien być używany w stosunku do artykułów rolno-spożywczych w taki sposób, aby nie wprowadzał konsumenta w błąd.

Podkreślono, że oznakowanie środka spożywczego należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie informacje znajdujące się na etykiecie, dlatego też organ I instancji słusznie zakwestionował oznakowanie przedmiotowego produktu, gdyż jego nazwa oraz znak towarowy nie są ze sobą spójne. Nazwa "leczo" wywodzi się z kuchni węgierskiej w związku z tym nie powinna być łączona ze znakiem towarowym o treści "Kuchnia STAROPOLSKA", gdyż taka potrawa w kuchni staropolskiej nie istniała. Strona posiada prawo do posługiwania się zastrzeżonym znakiem słowno-graficznym, jednakże, sam fakt posiadania takiego uprawnienia nie zwalnia jej z odpowiedzialności za oznakowanie środka spożywczego w sposób zgodny z prawem i niewprowadzający konsumenta w błąd. Zatem przed umieszczeniem znaku towarowego na etykiecie produktu strona powinna dokonać analizy całego oznakowania, tak aby nie pozostawał on w sprzeczności z pozostałymi obowiązkowymi informacjami o produkcie.

GIJHARS zaznaczył, że wykaz składników oraz nazwa wyrobu są informacjami obowiązkowymi, które charakteryzują produkt, umożliwiając rozpoznanie rodzaju i właściwości oraz pozwalającymi na odróżnienie środka spożywczego od innych podobnych produktów znajdujących się na rynku, jednakże poprawne zamieszczenie wykazu składników nie zwalnia producenta z odpowiedzialności za pozostałe elementy oznakowania. Oznakowanie artykułu rolno-spożywczego musi być zawsze rozpatrywane całościowo, tak aby poszczególne informacje były ze sobą spójne a całe oznakowanie zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego nie wprowadzało konsumenta w błąd.

Treść znaku towarowego "Kuchnia STAROPOLSKA" pozostaje także w sprzeczności z takimi składnikami jak skrobia modyfikowana E 1422 czy ekstrakt z papryki, ponieważ nie są to składniki charakterystyczne dla kuchni staropolskiej. Takie składniki są powszechnie stosowane we współczesnej produkcji przemysłowej. Ekstrakt z papryki jest używany w celach barwiących dla utrzymania określonej barwy produktu, a skrobia modyfikowana E 1422 dla utrzymania odpowiedniej konsystencji.

Odnosząc się do modelu przeciętnego konsumenta, należy podkreślić, że przeciętny konsument jest co prawda osobą należycie poinformowaną, uważną i racjonalną, który potrafi wykorzystać posiadany zasób informacji do samodzielnej analizy adresowanych do niego przekazów rynkowych, ale nie upoważnia to producenta do stosowania oznaczeń, które wprowadzają konsumenta w błąd. (...)" (Wyrok z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 359/09).

GIJHARS w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutu niekwestionowania skrobi modyfikowanej podczas uprzedniej kontroli wskazując m.in., że wydał zalecenia pokontrolne, z których wynika, że do produktów oznaczonych znakiem "Kuchnia STAROPOLSKA" nie można stosować dozwolonych substancji dodatkowych i składników charakterystycznych dla produkcji przemysłowej, a zatem i skrobi modyfikowanej E 1422. Tym samym w ocenie Głównego Inspektora JHARS strona miała świadomość, że znak towarowy "Kuchnia STAROPOLSKA" nie może być stosowany w stosunku do dowolnego produktu strony, lecz jedynie do wyrobów, które zostały wyprodukowane z surowców niegdyś stosowanych w staropolskiej kuchni. Skrobia modyfikowana E 1422 i ekstrakt z papryki nie były stosowane w kuchni staropolskiej.

W niniejszej sprawie strona wprowadziła do obrotu artykuł rolno-spożywczy niespełniający wymagań jakości handlowej w zakresie oznakowania z uwagi na zastosowanie znaku towarowego "Kuchnia STAROPOLSKA" do produktu: 1) o nazwie Leczo warzywne. Leczo z warzywami. Produkt pasteryzowany a'660 g zawierającej określenie potrawy "leczo" ,która wywodzi się z kuchni węgierskiej oraz 2) zawierającego skrobie modyfikowaną E 1422 i ekstrakt z papryki w swoim składzie, tj. oznakowania wewnętrznie niespójnego i wprowadzającego konsumenta w błąd co do właściwości artykułu rolno-spożywczego. Ponadto oznakowanie zakwestionowanego produktu może także sugerować, że wyrób ten posiada szczególne właściwości, podczas gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości.

Biorąc pod uwagę powyższe konieczne było zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, nakazanie poddania przedmiotowej partii produktu zabiegowi zmiany oznakowania, tj. usunięcia z oznakowania określenia "Kuchnia STAROPOLSKA"

Określenie "Kuchnia STAROPOLSKA" jest, zdaniem organu, nieadekwatne dla przedmiotowego środka spożywczego.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wojewódzki inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a i e-g, może w drodze decyzji nakazać poddanie artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej określonym zabiegom.

Strona w odwołaniu wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji do czasu ostatecznego zakończenia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wskazał, iż decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z mocy ustawy podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 3). Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Na powyższą decyzję GIJHARS z dnia [...] listopada 2017 r. K. Sp. z o,o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżonej decyzji zarzucono

1. naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

a. art, 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych;

b. art. 7 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 poprzez przyjęcie, że oznaczenie spornych produktów może wprowadzić w błąd konsumenta (i) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji; (ii) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych

c. art. 16 i 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności;

2. stanowiące konsekwencję naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej w punkcie 1, błędne zastosowanie sankcji określonych w art. 29 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

3. naruszenie przepisów postępowania to jest zasad ogólnych postępowania, tj. art. 7, 11, 77 § 1 i 80 KPA:

a. poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik przedmiotowej sprawy poprzez uznanie, że sporny produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, w sytuacji, gdy brak jest przesłanek dla takiego zakwalifikowania, a tym samym błędnego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych;

b. poprzez błędne przyjęcie, że oznaczenie spornych produktów może wprowadzić w błąd konsumenta

W tych okolicznościach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

W myśl zaś przepisu art. 3 pkt 5 ustawy o jakości jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Dla konsumenta informacja, że artykuł rolno - spożywczy spełnia powyższe wymagania powinna być zawarta w oznakowaniu, z mocy art. 7 ust. 1 ustawy o jakości. Oznakowanie winno zawierać informacje istotne z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego, w szczególności: nazwę, pod którą artykuł rolno-spożywczy jest wprowadzany do obrotu (pkt 1); inne dane umożliwiające identyfikację artykułu rolno-spożywczego oraz odróżnienie go od innych artykułów rolno-spożywczych (pkt 2).

Szczegółowe wymagania odnoszące się do oznakowania środków spożywczych zawarto w rozporządzeniu nr 1169/2011, które weszło w życie z dniem 13 grudnia 2014 r. Dlatego dostosowano przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych do przepisów rozporządzenia nr 1169/2011 (por. uzasadnienie projektu ustawy 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, druk sejmowy VII.2683). Ustawa zmieniająca weszła w życie także z dniem 13 grudnia 2014 r. (art. 5 tego aktu – Dz. U. z 2014 r., poz. 1722).

Jako wymóg podstawowy rozporządzenie nr 1169/2011 w art. 6 wskazuje, iż każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodne z tym rozporządzeniem. Według art. 2 ust. 2 lit. a) ww. rozporządzenia informacje na temat żywności oznaczają informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego. Chodzi o zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w zakresie informacji na temat żywności, przy uwzględnieniu różnic percepcji ze strony konsumentów i ich potrzeb informacyjnych, z równoczesnym zapewnieniem płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego (art. 1 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011). Rozporządzenie to określa ogólne zasady, wymogi i zakresy odpowiedzialności dotyczące informacji na temat żywności, a w szczególności etykietowania żywności (art. 1 ust. 2 tego aktu).

Ten akt ma zastosowanie do podmiotów działających na rynku spożywczym na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego, na których ich działania dotyczą przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Ma ono zastosowanie do wszelkich środków spożywczych przeznaczonych dla konsumenta finalnego, w tym do środków spożywczych dostarczanych przez zakłady żywienia zbiorowego i do środków spożywczych przeznaczonych do dostarczenia do zakładów żywienia zbiorowego (art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011).

Informacje na temat żywności, także te znajdujące się na etykiecie, zgodnie art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności:

a) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji;

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada;

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych;

d) przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem.

Ponadto informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta, w myśl art. 7 ust. 2 cyt. aktu.

Przez etykietowanie według art. 2 ust. 2 lit. j) rozporządzenia 1169/2011 rozumie się wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej.

Uwzględniając treść przywołanych przepisów podkreślić należy znaczenie tego elementu oznakowania artykułu rolno - spożywczego wprowadzanego do obrotu, którym jest jego nazwa, pod którą produkt funkcjonuje, jest oferowany i jest dostępny na rynku dla konsumentów.

Nazwa więc jest pierwszą informacją o produkcie, która trafia do konsumenta i ma zasadnicze znaczenie dla podejmowania decyzji o zakupie danego produktu.

Oczywistym potwierdzeniem tego wniosku, jest treść art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, z którego wprost wynika, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Potwierdzeniem powyższego jest również treść regulacji zawartej w art. 8 w związku z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, która w zakresie określonych nią celów akcentuje potrzebę ochrony interesów konsumentów poprzez tworzenie unormowań umożliwiających im podejmowanie świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością, w tym poprzez zapobieganie działaniom oraz praktykom znakowania produktów mogących wprowadzać ich w błąd.

Skoro z powyższego wynika, że oznakowanie środka spożywczego, w tym jego nazwa, jako zasadniczy element tego oznakowania, nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w tym w szczególności co do składu oraz metod wytwarzania tego produktu, to nie można za nieprawidłowe uznać stanowiska organu wynikającego z zaskarżonej decyzji.

Racjonalna jest bowiem ocena, że użycie (wykorzystanie) w nazwie produktu wyrażenia "Kuchnia Staropolska" - stanowiącego odwołanie do starych, domowych, tradycyjnych receptur i metod produkcji - wyraźnie dysonuje z wskazanym wyżej składem zakwestionowanego środka spożywczego, który z kolei, gdy odnieść się do poszczególnych spośród jego składników, w tym dozwolonych składników dodatkowych, nie pozostaje w żadnym związku z metodą wytwarzania produktu, do której odwołuje się jego nazwa.

Zdaniem Sądu, część oznaczenia zakwestionowanego produktu, tj. "Kuchnia Staropolska", może wprowadzać potencjalnych klientów w błąd, co do składu, czy też (oraz) metod wytworzenia (produkcji) spornego w sprawie artykułu rolno - spożywczego. Nazwa ta tworzy mylne wyobrażenie o produkcie, a w sytuacji, gdy jak powyżej już to podkreślono, stanowi ona pierwszy i wiodący element informacji o samym produkcie, za oczywiste uznać należy również i to, że tym samym, nie pozostaje bez wpływu na możliwość podjęcia w pełni racjonalnej decyzji o jego zakupie, a przez to, że wprowadza w błąd. Oznakowaniem wprowadzającym w błąd jest niewątpliwie oznakowanie mylące (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2359/12) - a więc takie, które może skłonić konsumenta do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął - a ocena czy w danym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd dokonywana być powinna przy uwzględnieniu kryterium odwołującego się do modelu przeciętnego konsumenta (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1954/12). W tym też kontekście wskazać należy, że w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, przeciętnym konsumentem jest konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa.

Sposób użycia (posłużenia się) znakiem towarowym w oznakowaniu produktu nie może jednak wprowadzać w błąd konsumenta, nawet jeżeli ma być on dostatecznie poinformowany i zorientowany. Znak towarowy, jest częścią oznaczenia produktu i podlega związanym z tym rygorom. Ocenia się go w ramach całego oznaczenia, które poddaje analizie. Dokonując zaś takiej całościowej analizy status tej części nazwy, tj. jako znaku towarowego, nie jest do uchwycenia przez przeciętnego konsumenta.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że zastosowane oznakowanie badanego produktu może wprowadzać konsumenta w błąd, ponieważ powoduje mylne wyobrażenie o produkcie

Trzeba podkreślić, że użyty zastrzeżony znak towarowy słowno-graficzny będący elementem oznakowania niesie nie tylko przekaz graficzny ale także słowny. Jak strona przyznaje ma on służyć budowaniu rozpoznawalnej dla konsumentów marki oraz umożliwiać odróżnienie produktu od podobnych produktów znajdujących się na rynku, w związku z tym powinien być używany w stosunku do artykułów rolno-spożywczych w taki sposób, aby nie wprowadzał konsumenta w błąd.

Sąd stwierdza, że oznakowanie środka spożywczego należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie informacje znajdujące się na etykiecie, dlatego też organ administracji słusznie zakwestionował oznakowanie przedmiotowego produktu, gdyż jego nazwa oraz znak towarowy nie są ze sobą spójne.

Nazwa "leczo" wywodzi się z kuchni węgierskiej w związku z tym nie powinna być łączona ze znakiem towarowym o treści "Kuchnia STAROPOLSKA", gdyż taka potrawa w kuchni staropolskiej nie istniała. Strona posiada prawo do posługiwania się zastrzeżonym znakiem słowno-graficznym, jednakże, sam fakt posiadania takiego uprawnienia nie zwalnia jej z odpowiedzialności za oznakowanie środka spożywczego w sposób zgodny z prawem i niewprowadzający konsumenta w błąd. Przed umieszczeniem znaku towarowego na etykiecie produktu strona powinna dokonać analizy całego oznakowania, tak aby nie pozostawał on w sprzeczności z pozostałymi obowiązkowymi informacjami o produkcie.

Trzeba podkreślić, że wykaz składników oraz nazwa wyrobu są informacjami obowiązkowymi, które charakteryzują produkt, umożliwiając rozpoznanie rodzaju i właściwości oraz pozwalającymi na odróżnienie środka spożywczego od innych podobnych produktów znajdujących się na rynku, jednakże poprawne zamieszczenie wykazu składników nie zwalnia producenta z odpowiedzialności za pozostałe elementy oznakowania.

Oznakowanie artykułu rolno-spożywczego musi być zawsze rozpatrywane całościowo, tak aby poszczególne informacje były ze sobą spójne a całe oznakowanie zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego nie wprowadzało konsumenta w błąd.

Jak słusznie zauważył organ treść znaku towarowego "Kuchnia STAROPOLSKA" pozostaje także w sprzeczności z takimi składnikami badanego produktu, jak skrobia modyfikowana E 1422 czy ekstrakt z papryki, ponieważ nie są to składniki używane w kuchni staropolskiej.

Składniki te są powszechnie stosowane we współczesnej produkcji przemysłowej. Ekstrakt z papryki jest używany w celach barwiących dla utrzymania określonej barwy produktu, a skrobia modyfikowana E 1422 dla utrzymania odpowiedniej konsystencji nie mają one jednak nic wspólnego z kuchnią staropolską.

Odnosząc się do modelu przeciętnego konsumenta, Sąd pragnie podkreślić, że przeciętny konsument jest co prawda osobą należycie poinformowaną, uważną i racjonalną, który potrafi wykorzystać posiadany zasób informacji do samodzielnej analizy adresowanych do niego przekazów rynkowych, ale nie upoważnia to producenta do stosowania oznaczeń, które wprowadzają konsumenta w błąd.

W tym miejscu trzeba także zauważyć, że GIJHARS w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zarzutu niekwestionowania skrobi modyfikowanej podczas uprzedniej kontroli wskazując m.in., że organ wydał zalecenia pokontrolne, z których wynika, że do produktów oznaczonych znakiem "Kuchnia STAROPOLSKA" nie można stosować dozwolonych substancji dodatkowych i składników charakterystycznych dla produkcji przemysłowej, a zatem i skrobi modyfikowanej E 1422.

Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora JHARS, że strona miała świadomość, że znak towarowy "Kuchnia STAROPOLSKA" nie może być stosowany w stosunku do dowolnego produktu strony, lecz jedynie do wyrobów, które zostały wyprodukowane z surowców niegdyś stosowanych w staropolskiej kuchni. Skrobia modyfikowana E 1422 i ekstrakt z papryki nie były stosowane w kuchni staropolskiej.

W niniejszej sprawie strona wprowadziła do obrotu artykuł rolno-spożywczy niespełniający wymagań jakości handlowej w zakresie oznakowania z uwagi na zastosowanie znaku towarowego "Kuchnia STAROPOLSKA" do produktu: o nazwie Leczo warzywne. Leczo z warzywami. Produkt pasteryzowany a'660 g zawierającej określenie potrawy "leczo" ,która wywodzi się z kuchni węgierskiej oraz zawierającego skrobie modyfikowaną E 1422 i ekstrakt z papryki w swoim składzie, tj. oznakowania wewnętrznie niespójnego i wprowadzającego konsumenta w błąd co do właściwości artykułu rolno-spożywczego.

Ponadto oznakowanie zakwestionowanego produktu może także sugerować, że wyrób ten posiada szczególne właściwości, podczas gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze produkowane na skalę przemysłową mają takie właściwości.

Zdaniem Sądu prawidłowo organy administracji oceniły działanie strony postępowania odnośnie badanego produktu.

Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają art. 7 i 11 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Niewątpliwie ocenie wyrażonej przez organ w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej - tak zresztą jak i każdej innej - można postawić zarzut subiektywizmu. Niemniej organy prawidłowo - zdaniem Sądu – swoje stanowiska uzasadniły. Wywody organów w tym zakresie Sąd może bez trudu skontrolować, a uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego, także zaakceptować. Tak więc ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji nie nosi cechy dowolności i nie ma podstaw aby ją podważać.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne, zaś organ odwoławczy dokonując ponownej analizy materiału dowodowego wyciągnął zasadne wnioski i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.