Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 692/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1, 3 i 3a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA (del.) Izabela Najda – Ossowska (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. Spółka z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 161/09 w sprawie ze skargi K. Spółka z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz K. Spółka z o.o. w C. kwotę 2031 zł (słownie: dwa tysiące trzydzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zwraca (z konta Naczelnego Sądu Administracyjnego) K. Spółka z o.o. w C. kwotę 769 zł (słownie: siedemset sześćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. Sp. z o.o. w C. (dalej Spółki) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2003r.

Sąd I instancji przedstawił dotychczasowy tok postępowania: przeprowadzona kontrola w zakresie podatku od towarów i usług za rok 2003 nie stwierdziła nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych za grudzień 2003r. Jednakże organ I instancji dokonał zmniejszenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z uwagi na zmniejszenie kwoty nadwyżki do przeniesienia za listopad 2003r., co skutkowało zmniejszeniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2003r, do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy o 48.695 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej rozliczył Spółce podatek od towarów i usług za grudzień 2003r i określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 7.153 zł, tj. niższą od zadeklarowanej przez podatnika o 48.695 zł.

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Powołując się na art. 21 § 2, § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej O.p.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U 1993 nr 28 poz 127 ze zm dalej jako ustawa o VAT z 1993r) zaznaczył, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 O.p., przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Natomiast w korekcie deklaracji VAT-7 dla podatku od towarów i usług za grudzień 2003r., złożonej 8 marca 2005r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wykazując kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji, to jest z miesiąca listopada 2003r. Jednakże decyzją z 29 września 2008r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił za listopad 2003r. kwotę nadwyżki podatku

naliczonego nad należnym VAT do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości 5.905 zł, tj. niższą od zadeklarowanej o 48.695 zł. Zatem do rozliczenia za grudzień 2003r. przyjęto kwotę z przeniesienia z poprzedniego miesiąca określoną wskazaną wyżej decyzją w wysokości 48.695 zł., wobec czego w deklaracji VAT -7 za grudzień 2003r. Spółka zawyżyła sumę podatku naliczonego do odliczenia o tę kwotę, dlatego organ odwoławczy określił ją w odpowiedniej wysokości.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i wniosła o uchylenie decyzji obu instancji bądź uchylenie decyzji ostatecznej w zaskarżonym zakresie.

W uzasadnieniu Spółka powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 197 § 1, art. 193 § 1 -§ 6 oraz art. 200 § 1 oraz art. 201 § 3 i 210 § 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuciła, że dowody zgromadzone w postępowaniu są niekompletne, materiał należało poszerzyć o przesłuchanie wskazanych świadków w celu ustalenia, czy otrzymali od Spółki księgi rachunkowe oraz czy zostały one przekazane przedstawicielom kontrolowanej Spółki po zakończeniu prowadzenia dokumentacji księgowej 2003r; dokumentację leczenia psychiatrycznego świadka G. K., z uwzględnieniem przyjmowanych przez niego środków farmakologicznych; opinię biegłych psychiatrów czy świadek ten znajdował się w stanie pozwalającym na swobodne i świadome złożenie zeznań podczas wskazanych przesłuchań.

Spółka kwestionowała sposób dokonania oceny dowodu z przesłuchania świadka podnosząc, że jest sprzeczny z zasadą swobodnej oceny, gdyż organ nie wyjaśnił należycie, dlaczego dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie, w jakim są one niekorzystne dla Spółki, a w pozostałym zakresie odmówił im wiary.

W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 201 Or. pełnomocnik Spółki dodatkowo wskazał na konieczność analizy zagadnienia przedawnienia zobowiązań podatkowych kwestionowanych w toku niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi. W pierwszej kolejności rozważył zasadność zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o treść art. 70 § 1 O.p. Wyjaśnił, że organ podatkowy II

instancji w odpowiedzi na skargę oraz pełnomocnik organu na rozprawie sądowej odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazali na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań za styczeń, lipiec i sierpień 2003r. wobec zastosowania środków egzekucyjnych, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. Sąd I instancji uznał zarzut Spółki w kwestii przedawnienia za bezzasadny z uwagi na to, że zobowiązania za grudzień danego roku rozliczane są do dnia 25 stycznia roku następnego, zatem 5-letni termin przedawnienia dla dokonania rozliczenia za grudzień 2003r. w niniejszej sprawie upływał dopiero 31 grudnia 2009r, a zaskarżona decyzja w przedmiocie podatku od towaru i usług za ten okres została doręczona Spółce 14 stycznia 2009r., przed upływem ustawowo określonego terminu przedawnienia.

Ponadto Sąd wskazał, że uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej za okres od lutego do czerwca 2003r. wyrokami z dnia 8 stycznia 201 Or. oraz wyrokiem z 13 stycznia 2003r. decyzji dotyczących miesięcy od września do listopada 2003r. pozostało bez wpływu na decyzję wymiarową dotyczącą grudnia 2003r. W rozpoznawanych sprawach dotyczących rozliczeń za pierwsze półrocze 2003r. i 3 miesiące drugiego półrocza, Sąd uchylił wyłącznie zaskarżone decyzje II instancyjne pozostawiając nadal w obrocie prawnym rozstrzygnięcie I instancji. Zatem nadal pozostaje w mocy decyzja w zakresie rozliczeń za listopad 2003r. wywołując określone konsekwencje prawno - finansowe. Zdaniem Sądu I instancji, skoro decyzja dotycząca grudnia 2003r. oparta została na ustaleniach będących podstawą określenia wysokości rozliczeń podatkowych za poprzedni okres, to tym samym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji z uwagi na powyższą okoliczność. Natomiast ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie określenia wymiaru podatku od towarów i usług za listopad 2003r. będzie stanowiło podstawę do wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie rozliczeń za ten miesiąc 2003r. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 7 O.p. W takiej sytuacji Sąd nie stwierdził zaistnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. ponieważ na obecnym etapie brak było przesłanki wznowieniowej.

Poza tym w ocenie Sądu ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny oraz jego analiza są prawidłowe.

Natomiast zarzuty skargi dot. fikcyjności faktur wystawionych przez G. K., zdaniem Sądu I instancji, pozostają poza granicami niniejszej sprawy i tym samym nie podlegają rozważaniom w niniejszej sprawie.

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153 poz 1270 ze zm dalej p.p.s.a.)

-naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku

poprzez obrazę prawa materialnego mającą istotny wpływ na wynik sprawy w

zakresie art. 120 O.p. w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o VAT z

1993rw brzmieniu obejmującym stan faktyczny sprawy oraz z art. 21 § 3 i 3 a O.p. w

brzmieniu z dnia wydania decyzji w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez

naruszenie zasady proporcjonalności w stosunku do zobowiązania podatkowego

Spółki

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1

O.p. oraz art. 191 O.p. polegające na nierzetelnym przeprowadzeniu postępowania

dowodowego,

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zasądzenie kosztów postępowania, łączne rozpoznanie skarg na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawach o sygn. III SA/G I 156/09, III SA/G 1157/09 oraz III SA/GI 161/09.

Uzasadniając pierwszy zarzutu Spółka podkreśliła, że decyzja wymiarowa, podjęta w sprawie jest skutkiem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 grudnia 2008r. utrzymującej w mocy decyzję wymiarową Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, na którą Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uwzględnioną wyrokiem z 13 stycznia 2010r. (syg akt III SA/GI 160/09). Podkreśliła, że niniejsza skarga stanowi zasadniczo bezpośrednią konsekwencję decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej wysokość podatku od wartości dodanej naliczonego nad należnym oraz kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie na rachunek urzędu skarbowego za miesiąc lipiec 2003r., podtrzymanej następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Spółka wyjaśniła, że decyzja ta miała wpływ na określenie wysokości VAT za kolejne miesiące, tj. od sierpnia do grudnia 2003r. Wskazała, że wszystkie powyższe decyzje zostały

zaskarżone przez Spółkę i część z nich została uwzględniona. Z uwagi na to, że pomiędzy wskazanymi sprawami istnieje funkcjonalny i normatywny związek, nie można ich rozpatrywać całkowicie oddzielnie, toteż Spółka wskazała, ze aktualne pozostają jej zarzuty skierowane względem zaskarżonego w tej sprawie wyroku. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że niezgodność z prawem decyzji wymiarowej za lipiec 2003r., która stała się podstawą decyzji wymiarowych za kolejne miesiące 2003r wynikała z naruszenia norm prawa materialnego i przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalonego stanu faktycznego.

W odniesieniu do drugiego zarzutu Spółka podkreśliła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził należycie postępowania wyjaśniającego, ograniczając się w znacznej mierze do twierdzeń zaskarżonej decyzji. W przekonaniu strony skarżącej, Sąd przyjął założenie o nieskomplikowanym charakterze sprawy i w związku z tym nie dokonał żadnych czynności weryfikujących. Spółka podkreśliła, że przepisy ustawy p.p.s.a. jednoznacznie wskazują, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ani zarzutami podniesionymi przez stronę, co wyznacza Sądowi swoistego rodzaju dyrektywę uwzględniania szerszego kontekstu sprawy, zwłaszcza normatywnego, ale również faktycznego. Zdaniem Spółki, z uzasadnienia wyroku wynika tymczasem, iż Sąd bardzo pobieżnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, czym uchybił zasadom postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały podzielone. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie wydane zostało w warunkach nieważności, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem do rozważenia pozostawały zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów postępowania określony jako naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za niezasadny. Jakkolwiek autor skargi kasacyjnej nie do

końca jasno uzasadnił zarzut w zakresie naruszenia wskazanych przepisów postępowania, analiza całej skargi kasacyjnej pozwala na uznanie, że dotyczą one postępowania wymiarowego przeprowadzonego w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2003r. Wszelkie podniesione uchybienia postępowania dowodowego (brak przeprowadzenia wymienionych w skardze dowodów) odnoszą się właśnie do tego postępowania, w którym organ określił zobowiązanie Spółki w sposób odmienny od deklarowanego przez podatnika, co było wynikiem stwierdzonych nieprawidłowości za ten miesiąc. Konsekwencją ustaleń i wymiaru dotyczącego lipca 2003r było rozstrzyganie o podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2003r, w tym także grudnia 2003r. Zmiana wysokości kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejne następne miesiące skutkowała zmianą rozliczeń w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r.

Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej odnoszące się do ustaleń faktycznych dotyczących lipca 2003r, w sposób następczy wpływających na podatek od towarów i usług za grudzień 2003r, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Ocena postępowania w tym zakresie może być wyłącznie przeprowadzona w ramach postępowania toczącego się w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2003r. W niniejszym postępowaniu nie mogą być kontrolowane merytoryczne ustalenia w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za inne miesiące, niż grudzień 2003r, tylko dlatego, że wpływają na rozliczenia w kolejnych następujących miesiącach. Stąd zarzuty naruszenia art. 122, 187 § 1 oraz 191 O.p. były niezasadne z uwagi na brak konieczności przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego, w którym mogłoby nastąpić uchybienie tym przepisom.

Za zasadny natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego w postaci art. 10 ust 2 pkt 1 oraz art. 21 § 3 i § 3a ustawy o VAT z 1993r. Autorka skargi kasacyjnej nie sprecyzowała, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu wskazanych przepisów, chociaż z analizy uzasadnienia wynika, że zachodzi drugi z wymienionych przypadków.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust 1 przyjmuje się w kwocie wynikającej z decyzji podatkowej, chyba że organ określi je w innej wysokości. Zgodnie z art. 21 ust 1

ustawy o VAT z 1993r w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust 2 i 2a tej ustawy, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust 2 - 9, do obniżenia o tę różnicę podatku należnego na następne okresy.

Zdaniem Spółki w sprawie zachodzi potrzeba rozliczenia miesiąca grudnia 2003r po zakończeniu rozliczenia miesięcy poprzedzających, z których wynikać będzie ostateczna kwota nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia z listopada 2003r do rozliczenia jej w grudniu 2003r.

Bezspornym jest, że kontrola przeprowadzona w odniesieniu do listopada 2003r wykazała potrzebę obniżenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (grudzień 2003r), co skutkowało wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. odnosząca się do listopada 2003r została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 201 Or.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska Sądu I instancji, że uchylenie wskazanym wyżej wyrokiem decyzji drugoinstancyjnej w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2003r nie ma istotnego wpływu na trwałość decyzji dotyczącej grudnia 2003r z uwagi na pozostawienie w obrocie prawnym decyzji pierwszej instancji, nie sposób zaakceptować. Możliwość prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług w następnym miesiącu zależy od prawidłowego określenia nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z poprzedniego miesiąca. Ustalenie, że decyzja w tym zakresie została uchylona, sprawia że brak ostatecznej informacji o wysokości tej nadwyżki. Twierdzenie, że ewentualne uchylenie wymiaru zawartego w decyzji pierwszej instancji stanowić może podstawę do wznowienia postępowania nie jest prawidłowym rozstrzygnięciem sprawy. Uruchamianie trybów nadzwyczajnych powinno zachowywać taki (nadzwyczajny) charakter; przy zaistnieniu okoliczności, które znacząco zwiększają prawdopodobieństwo konieczności przyszłego wzruszania decyzji ostatecznej z wykorzystaniem trybu wznowienia postępowania, powinno dążyć się przede wszystkim do rozstrzygnięcia wszystkich istotnych kwestii w trakcie prowadzonego zwykłego postępowania. Oznacza to, że w przypadku informacji, że uchylona została decyzja określająca dane stanowiące podstawę do dokonania wymiaru w rozstrzyganej sprawie, zasadnym jest powstrzymanie się z

wydaniem rozstrzygnięcia w tej sprawie do czasu zakończenia sprawy, której wynik wpływa bezpośrednio na przedmiotową decyzję.

Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy należy więc wstrzymać się z rozstrzygnięciem do czasu zakończenia prawomocnego postępowania dotyczącego listopada 2003r, by dysponować niezbędnymi danymi do oceny prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2003r.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 6 pkt 6 i §18 ust 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2002r nr 163 poz 1348). Jednocześnie w związku z uiszczeniem przez Spółkę wpisu sądowego w kwocie wyższej, niż należna na podstawie art. 225 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a orzeczono o zwrocie Spółce kwoty 769zł.