Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1072/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1207/15 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2009 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. p. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 4 800 (słownie: cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1207/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA, Sąd I instancji) oddalił skargę C.

Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: DIS, organ) z 1 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2009 r.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Spółka w korekcie zeznania CIT-8 za 2009 r. złożonej w [...] Urzędzie Skarbowym w G. (dalej: US) wykazała: przychody - 9.759.970,09 zł., koszty ich uzyskania - 9.070.189,57 zł., dochód - 689.780,52 zł, należny podatek dochodowy od osób prawnych - 131.058,00 zł.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: NUS, organ

I instancji) decyzją z 25 lipca 2014 r. określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 457.231,00 zł. Decyzją wydaną

w tym samym dniu NUS uwzględniając stwierdzone nieprawidłowości w zakresie przychodów i kosztów uzyskania tych przychodów określił Spółce wysokość odsetek na dzień złożenia zeznania od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2009 roku w łącznej kwocie 12.916,00 zł.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania DIS orzeczeniem

z 1 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Mając bowiem na uwadze regulację zawartą w art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) oraz stanowisko wyrażone przez NSA w uchwale z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 5/09, organ stwierdził, że prawo do wydania decyzji określającej wysokość odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2009 r. wygasało - co do zasady - z dniem 31 grudnia 2014 r. Odsetki te ulegały bowiem przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od końca 2009 r. Niemniej jednak, w rozpoznawanej sprawie w skutek powiadomienia Spółki o zastosowanym środku egzekucyjnym w postaci zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym, doszło w dniu 30 grudnia 2014 r. do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia i począwszy od dnia 31 grudnia 2014 r. bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo.

DIS stwierdził również, że podnoszone przez Spółkę zarzuty co do ustaleń mających wpływ na określenie wysokości przedmiotowych odsetek za zwlokę, uznać należny za chybione, ponieważ okoliczności przedstawione przez stronę w odwołaniu stały się podstawą wydania przez NUS decyzji określającej wysokość ciążącego na Spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Strona nie podważyła natomiast prawidłowości ustaleń co do wysokości kwoty przedstawionych odsetek, np. rachunkowego sposobu wyliczenia, poprawności zastosowanych stawek, okresu pozostawiania w zwłoce. Tymczasem, zdaniem organu, sam fakt kwestionowania zgodności z prawem odrębnej od zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym, nie stwarza podstaw do kwestionowania decyzji określającej wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy.

W skardze do WSA Spółka wniosła o uchylenie decyzji DIS oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 70 § 4 O.p. oraz art. 53a O.p. w zw.

z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm. – dalej u.p.d.o.p.)

W uzasadnieniu wskazała, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, albowiem postanowienie o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane z naruszeniem prawa. Tym samym, brak było podstaw do dokonania, w oparciu o nieostateczną decyzję, czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego.

Spółka wskazała także, że wydanie decyzji określającej wysokość należnych odsetek, jako konsekwencji wydania wadliwej zdaniem strony, decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych, narusza treść art. 53a O.p.

w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. Wadliwie prowadzone postępowanie doprowadziło bowiem do nieprawidłowych ustaleń faktycznych i co się z tym wiąże nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego, od którego Spółka zobowiązana była uiścić zaliczki na podatek dochodowy. W konsekwencji, rzutuje to na prawidłowość naliczenia odsetek.

DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji oddalając skargę strony wskazał, że rozpoznawana sprawa jest konsekwencją rozliczenia przez organy podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. w sposób odmienny od deklarowanego przez Spółkę, w związku

z zakwestionowaniem przez organy szeregu wydatków zaliczonych przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodu. Kwestia rozliczenia podatku była przedmiotem rozstrzygnięcia DIS w decyzji z 1 czerwca 2015 r., która została poddana kontroli WSA i który wyrokiem z 1 grudnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1206/15 oddalił skargę Spółki, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów strony.

WSA wskazał (a co jest bezsporne), że w niniejszym postępowaniu dotyczącym odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na poczet podatku, nie bada się podstawy wydania ostatecznej decyzji wymiarowej.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, WSA wskazał, że wadliwość rozstrzygnięcia strona upatruje w niepoprawności postanowienia NUS z 31 października 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji NUS z 25 lipca 2014 r., które to stało się podstawą do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki.

Sąd podniósł, że DIS postanowieniem z 5 lutego 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS z 31 października 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji NUS z 25 lipca 2014 r. określającej Spółce wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Orzeczenie to zostało poddane kontroli Sądu, który wyrokiem z 13 października 2015 r., w sprawie o sygn. akt I Sa/Gd 586/15 oddalił skargę Spółki, albowiem uznał, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył prawa.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że organy podatkowe uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonanie. Przyjmując, że

w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uzasadnione było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, miał na uwadze krótki okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji uległoby przedawnieniu. Takie stanowisko Sąd uznał za prawidłowe zważywszy, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 O.p., związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji.

Mając na względzie to rozstrzygnięcie WSA odwołał się do treści art. 70 § 1 O.p.,

i wskazał, że z przepisu tego wynika, że decyzję określającą wysokość podatku, inną niż zdeklarowaną przez podatnika, organ podatkowy może wydać dopóty, dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego (...).

Nawiązując następnie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., II FPS 5/09 (opubl. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 12, poz. 20), stwierdził, że zaliczkowy system płatności podatku powoduje, że stają się one zobowiązaniem podatkowym odrębnym od zobowiązania z tytułu samego podatku. Obowiązek uiszczenia przez podatnika zaliczek, z uwzględnieniem określonych terminów płatności oraz ich wysokości, nie musi bowiem rodzić obowiązku zapłaty podatku po zakończeniu okresu podatkowego. Powstanie tego rodzaju zobowiązania podatkowego nie oznacza, że po zakończeniu okresu podatkowego wystąpi zawsze konieczność zapłaty podatku. Zaliczka jest bowiem zobowiązaniem podatkowym odrębnym od zobowiązania z tytułu podatku.

WSA wskazał, że na odrębny charakter zobowiązania podatkowego z tytułu zaliczek na podatek oraz zaległości podatkowej wskazują przepisy art. 53 § 3 oraz art. 53a O.p. Mimo tego, że nieuiszczona w terminie zaliczka z końcem roku podatkowego traci swój byt prawny, jednak zanim to nastąpi, stanowi ona w danym okresie podatkowym zaległość podatkową, od której obliczane są odsetki za zwłokę, tak jak od innych rodzajów należności publicznoprawnych niezapłaconych w terminie. Oznacza to, że warunkiem powstania zobowiązania z tytułu zaliczki na podatek oraz opartego na nim roszczenia o odsetki jest uprzednie istnienie zobowiązania głównego, którym jest opłacona w zaniżonej wysokości i nie uiszczona w terminie zaliczka. Zobowiązaniem głównym w przypadku odsetek od niezapłaconych w terminie oraz uiszczonych w zaniżonej wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest bowiem zaliczka na podatek, a nie zaległość podatkowa w podatku dochodowym za dany rok.

WSA stwierdził, że instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego obejmującego zaliczki na podatek nie można zatem rozpatrywać w oderwaniu od przepisów regulujących zasady przedawnienia zobowiązania podatkowego, na poczet którego zaliczki były płacone. Nie zmienia tego fakt wprowadzenia do Ordynacji podatkowe

art. 53a. Przedawnienie powoduje bowiem zawsze rozwiązanie stosunku zobowiązaniowego w związku z upływem czasu, w określonych warunkach, jaki ustawodawca wyznaczył na wydanie i doręczenie podatnikowi decyzji, w wyniku czego roszczenie podatkowe wygasa.

Za trafne WSA uznał stwierdzenie zawarte w decyzji (co zresztą jest bezsporne), że prawo do wydania decyzji określającej wysokość odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2009 r. wygasało - co do zasady - z dniem 31 grudnia 2014 r. Niemniej jednak, o czym stanowi art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Do środków egzekucyjnych, zgodnie z art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zalicza się m. in. egzekucję z rachunku bankowego.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie na podstawie decyzji NUS z 25 lipca 2014 r., określającej Spółce wysokość odsetek, której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, NUS wystawił tytuły wykonawcze, w oparciu o które prowadzone było postępowanie egzekucyjne z majątku zobowiązanej Spółki. W celu wyegzekwowania należności pieniężnych, dokonano zajęcia rachunków bankowych, prowadzonych dla Spółki odpowiednio przez Bank Pekao S.A. oraz Millennium S.A. O zastosowaniu środka egzekucyjnego Spółka została zawiadomiona z 30 grudnia 2014 r. W związku

z tym, mając też na uwadze fakt, że Sąd nie dopatrzył się uchybień przy wydawaniu postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia i począwszy od dnia 31 grudnia 2014 r. bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo. To oznacza, że zobowiązanie podatkowe z tytułu odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminach zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 r. będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie uległo do chwili obecnej przedawnieniu.

WSA zaaprobował również w pełni wyliczenie należnych odsetek i nie znalazł w tym zakresie żadnych uchybień, które uzasadniłyby uchylenie zaskarżonej decyzji.

W skardze kasacyjnej na powyższe orzeczenie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w postaci: naruszenia art. 70 § 4 O.p. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na wydaną przez DIS decyzję, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, oraz naruszenia art. 53a O.p. w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na decyzję DIS nieprawidłowo określającą odsetki od zaliczek na podatek, wynikające z przyjęcia za podstawę naliczania odsetek decyzji wymiarowej NUS z 25 lipca 2014 r. określającej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 457.231,00 zł, która została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym

w postępowaniu dotyczącym określenia skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. co jednocześnie spowodowało nieprawidłowe określenie kwot zaliczek na ten podatek.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi

I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie od Skarbu Państwa - DIS na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie, łączne rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną na wyrok WSA z 1 grudnia

2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1206/15.

W motywach strona głównie akcentowała brak przerwania biegu terminu przedawnienia. Według niej, choć NUS w oparciu o postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z 25 lipca 2014 r. nr PP-1I/4210-19/12 wszczął postępowanie egzekucyjne, w następstwie którego 30 grudnia 2014 r. dokonał zajęcia jej rachunku bankowego, to jej zdaniem czynność ta nie mogła skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Kwestionowała bowiem zasadność i prawidłowość wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona podkreślała, że w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na wyrok WSA w sprawie I SA/Gd 586/15 wydany w przedmiocie zaskarżonego postanowienia

o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i w rezultacie wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego oznaczać to będzie, że wystawienie na jego podstawie tytułu wykonawczego i zastosowanie środka egzekucyjnego przez organ było nieuprawnione.

W odniesieniu do drugiej spornej kwestii skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że podstawą dla jej wydania była decyzja NUS

z 25 lipca 2014 r. określająca zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zasadne jest więc wskazanie, że naliczenie na podstawie decyzji wydanej

z wymienionymi wyżej uchybieniami wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz wydanie na tej podstawie decyzji dotyczącej określenia odsetek

od tych zaliczek narusza przepis art. 53a O.p. w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p.,

ponieważ wadliwie prowadzone przez organy postępowanie podatkowe doprowadziło

w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i - co się z tym wiąże - wadliwego określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych, z tytułu którego skarżąca była zobowiązana do uiszczania zaliczek na podatek. W efekcie wynikiem takiego postępowania było nieprawidłowe określenie wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, jak również odsetek od tych - uznanych przez organ za zaniżone - zaliczek.

Zdaniem strony, w tym kontekście nie ulega wątpliwości, że pomiędzy decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych,

a decyzją określającą wysokość odsetek od zaniżanych zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych zachodzi ścisły związek. Wysokość odsetek od rzekomo zaniżonych zaliczek wynika bezpośrednio z wysokości podatku określonego przez organ odmiennie niż przez samego podatnika.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIS wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, stąd podlega oddaleniu.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zasadności zarzutu skarżącej kasacyjnie sformułowanego w kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ma wyrok NSA z 26 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 73/16 oddalający skargę kasacyjną Spółki wniesioną na orzeczenie WSA wydane w sprawie o sygn.

akt I SA/Gd 586/15, którym z kolei oddalano skargę strony złożoną na postanowienie DIS z 5 lutego 2015 r. wydane na podstawie m. in. art. 239b § 2 O.p. – utrzymujące

w mocy postanowienie NUS z 31 października 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji NUS z 25 lipca 2014 r. określającej skarżącej wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik 2009 r. w kwocie 12.916 zł.

Istotne znaczenie temu orzeczeniu przypisywała również sama strona argumentując

w skardze kasacyjnej, że w razie uwzględnienia złożonego przez nią środka zaskarżenia na wyrok WSA w sprawie I SA/Gd 586/15 i w rezultacie wyeliminowania tego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z obrotu prawnego oznaczać będzie, że wystawienie na jego podstawie tytułu wykonawczego

i zastosowanie środka egzekucyjnego przez organ było nieuprawnione.

Uznając powyższe stanowisko co do zasady za prawidłowe koniecznym jest więc podkreślenie, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w w/w wyroku z 26 stycznia 2018 r. stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, skoro nadano rygor natychmiastowej wykonalności 31 października 2014 r., a termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu zaliczek od podatku dochodowego upływał z końcem 2014 r., a ponadto skarżąca spółka nie podjęła działań zmierzających do ich zapłaty - to została spełniona przesłanka o której mowa w art. 239b § 2 O.p. Przemawia za tym również okoliczność podnoszona w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że egzekwowanie należności objętych decyzją odbyło się dopiero w drodze przymusowej egzekucji. Należy zatem uznać, że uprawdopodobniono przesłankę z art. 239b § 2 O.p.

Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie niniejszej wystąpiły przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p., pozwalające na nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W tym stanie rzeczy, mając na względzie powyższe okoliczności, zarzut skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 70 § 4 O.p. okazał się bezpodstawny.

Co do drugiej spornej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie, zgodnie z którym z przepisu art. 53a O.p. wynika, że decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest - w sferze ustaleń faktycznych - prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego [podkreślenie NSA], prowadzonego

w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu

rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną,

w oparciu o którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Powyższe oznacza też, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania "wymiarowego". Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego

i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę

faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyroki NSA z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1388/13, z 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 489/15, z 27 stycznia 2017 r. sygn.

akt II FSK 3999/14 – te, jak i wszystkie wymienione powyżej – dostępne: na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przypomnieć należy, że skarżąca w skardze kasacyjnej między innymi podniosła, że naliczenie na podstawie decyzji wydanej z wymienionymi przez nią uchybieniami wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz wydanie na tej podstawie decyzji dotyczącej określenia odsetek od tych zaliczek narusza przepis

art. 53a O.p. w zw. z art. 25 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ wadliwie prowadzone przez organy postępowanie podatkowe doprowadziło w rezultacie do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i - co się z tym wiąże - wadliwego określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych, z tytułu którego była ona zobowiązana do uiszczania zaliczek na podatek. W efekcie, wynikiem takiego postępowania było nieprawidłowe określenie wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, jak również odsetek od tych - uznanych przez organ za zaniżone - zaliczek.

Koniecznym jest więc podkreślenie, [o czym Sądowi wiadomo z urzędu], że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 1071/16 oddalił skargę kasacyjną Spółki wniesioną na wyrok WSA z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1206/15 oddalający jej skargę na decyzję DIS wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r.

Z przyczyn podniesionych powyżej, oraz zważając na fakt, że kwestia prawidłowości w/w decyzji wymiarowej została ostatecznie przesądzona, jak też uwzględniając stanowisko o niesamoistnym charakterze "decyzji odsetkowej" należało uznać, że nie doszło do naruszenia art. 53a O.p.

Z tych względów i na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.