Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 472/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 15 ust. 1 pkt 2a, art. 8 ust. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2021 poz 2114
law: Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 43, art. 4 ust. 1 lit.c
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 19 ust. 1, art. 19a
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. spraw ze skarg D.F. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2022 r., – nr 9009-2022-000470 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok, – nr 9009-2022-000471 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi ograniczeniami (ONW) na 2020 rok oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg D. F. (dalej: wnioskodawca, strona lub skarżący) są decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (dalej: Agencji) z dnia 3 czerwca 2022 r.: nr 9009-2022-000470 w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok i nr 9009-2022-000471 w sprawie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2020 rok, którymi utrzymano w mocy odpowiadające im decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji w [...] z dnia 14 marca 2022 r., nr 0181-2022-001546 i nr 0181-2022-001547.

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 15 czerwca 2020 r, do organu I instancji wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności bezpośrednich na 2020 rok w tym: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej, do której wnioskodawca zadeklarował działki rolne A, B, C, D i E o łącznej powierzchni wynoszącej 9,25 ha, płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II do powierzchni, do której zadeklarowano działki rolne B, C, D o pow. 3,29 ha oraz płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I do działek rolnych E i A o pow. 5,96 ha.

Organ I instancji na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej uznał, że powierzchnia uprawniona do przyznania jednolitej płatności obszarowej jest o 6,85 ha mniejsza niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności i w konsekwencji wynosi 2,40 ha (9,25 ha - 6,85 ha). Z kolei w odniesieniu do płatności ONW, organ ten ustalił, że powierzchnia uprawniona do przyznania płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi w strefie I w jest o 5,96 ha mniejsza niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności i w konsekwencji wynosi 0 ha, zaś powierzchnia uprawniona do przyznania płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi w strefie II wynosi 2,40 ha i jest o 0,89 ha mniejsza niż deklaracja z wniosku.

W konsekwencji powyższych ustaleń Kierownik BP Agencji w [...] w dniu 1 marca 2021 roku decyzjami z dnia 1 marca 2021:

- nr 0181-2021-002431 odmówił przyznania stronie płatności na 2020 rok: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł oraz przyznał płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł, stwierdzając jednocześnie że wnioskodawca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw.

- nr 0181-2021-002435 przyznał stronie płatności ONW na 2020 r. w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia (ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II) oraz odmówił przyznania płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I i nałożył sankcje w wysokości [...] zł.

Wskutek wniesionych przez stronę odwołań Dyrektor POR Agencji w Rzeszowie decyzjami z dnia 14 czerwca 2021 r., nr 9009-2021-000944 i nr nr 9009-2021-000945 uchylił zaskarżone decyzje organu I instancji z dnia 1 marca 2021 r. w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik BP Agencji w [...] decyzjami z dnia 21 lipca 2021 r.:

- nr 0181-2021-003372 przyznał stronie płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł, odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności redystrybucyjnej nakładając na te płatności sankcje w wysokości odpowiednio w wysokości [...] zł i [...] zł oraz stwierdził że wnioskodawca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw i

- nr 0181-2021-003373 przyznał stronie płatność ONW strefa II w wysokości [...] zł oraz odmówił przyznania płatności ONW w strefie I nakładając na te płatności sankcje w wysokości [...] zł.

Wskutek wniesionych odwołań od w/w decyzji organ odwoławczy raz jeszcze, decyzjami z dnia 25 października 2021 nr 0181-2021-003372 i nr 0181-2021-003373 uchylił zaskarżone decyzje organu I instancji z dnia 21 lipca 2021 r. i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Kierownik BP Agencji w [...] przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, biorąc pod uwagę sporządzoną informację na temat maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla poszczególnych działek sporządzoną przez Wydział ds. GIS, stwierdził, iż powierzchnia uprawniona do przyznania przedmiotowych płatności jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku na 2020 rok gdyż wykluczeniu z płatności według organu podlega cała działka rolna A położona na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o pow. 2,23 ha oraz cała działkę rolna E położona na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o pow. 3,73 ha. Ponadto według organu redukcji uległa powierzchnia działki rolnej B położonej na działce ewidencyjnej nr [...] o 0,03 ha oraz działka rolna C położona na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o powierzchnię 0,84 ha.

Mając na względzie powyższe organ I instancji decyzjami z dnia 3 grudnia 2021 r.:

- nr 0181-2021- 007118 odmówił przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok, w tym:

• jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł,

• płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł,

przyznał płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł oraz stwierdził, że wnioskodawca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw,

- nr 0181-2021- 007119 odmówił przyznania stronie płatności ONW strefa I na 2020 r. i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, oraz przyznał płatność ONW strefa II na 2020 r. w wysokości [...] zł.

Dyrektor POR Agencji w Rzeszowie decyzjami z dnia 18 lutego 2022 r. nr 9009-2022-000083 i nr 9009-2022-000084 po raz kolejny uchylił decyzje organu I instancji z dnia 3 grudnia 2021 r. i skierował sprawy do ponownego rozpoznania podkreślając, że wyjaśnieniu podlega powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO), uprawnionego do dochodzonych płatności na rok 2020.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji organu II instancji, Kierownik BP Agencji w [...] decyzjami z dnia 14 marca 2022 r.:

- nr 0181-2022-001546 odmówił stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok, w tym:

• jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł,

• płatności redystiybncyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł,

przyznał płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł oraz stwierdził, że wnioskodawca uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw,

- nr 0181-2022-001547 odmówił stronie przyznania płatności ONW strefa I na 2020 rok i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, oraz przyznał płatność ONW strefa II w wysokości [...] zł.

W odwołaniach od tych decyzji organu I instancji, strona, za pośrednictwem pełnomocnika - K. F., nie zgodziła się ze stanowiskiem organu Agencji, zarzucając naruszenie wskazanych w pismach przepisów prawa procesowego i materialnego.

Dyrektor POR Agencji w Rzeszowie decyzjami z dnia 3 czerwca 2022 r.: utrzymał w mocy wyżej opisane decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy na wstępie skarżonych decyzji wskazał oraz omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa.

W odniesieniu do płatności bezpośrednich, podkreślił organ odwoławczy, że zasady i tryb ich przyznawania określa ustawa o płatnościach bezpośrednich oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, z późn. zm., dalej: rozporządzenie nr 1307/2013). W myśl art. 8 ust. 1 wyżej powołanej ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami", będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha i nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto wyjaśnił organ, że płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich i zgodnie z art. 43 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 jeżeli przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Zgodnie z art. 13 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej, jednak nie większej niż 50 ha. Na podstawie art. 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej w okresie 2015-2020 oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2a ustawy o płatnościach bezpośrednich płatność związana do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno jest przyznawana rolnikowi do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno gatunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 i 2, jeżeli dokonano zbioru ziarna.

Z kolei w zakresie płatności ONW powołał się organ na rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2015 r" poz. 364 z późn. zm., dalej: rozporządzenie ONW) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm., dalej: Rozporządzeniem nr 1305/2013), a zwłaszcza § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW, zgodnie z którym, płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych na których jest położona działka rolna o powierzchni co najmniej 0,10 ha, prowadzona jest działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013 oaz położonych na obszarach ONW. Jednocześnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia ONW wynika, że przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit, b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Podkreślono dalej, że to na organie spoczywa obowiązek ustalenia zgodności deklaracji rolnika ze stanem faktycznym na gruncie, co wynika bezpośrednio z treści art. 74 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, z późn. zm. dalej: rozporządzenie nr 1306/2013), które stanowią iż państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy.

Zwrócił także uwagę organ, że konieczność przeprowadzania kontroli administracyjnych dla wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich wynika art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013, który stanowi, że system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność.

Według organu odwoławczego analiza danych akt sprawy potwierdziła, że na deklarowanych do płatności działkach rolnych A, B, C oraz E powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana. Ustalając poprawność wyznaczonej przez organ I instancji dla działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (działka rolna A), [...], [,,,] (działka rolna B), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działka rolna C) oraz działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działka rolna E) powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) sprawdził zgodność pomiędzy powierzchnią ewidencyjną (PEW) i powierzchnią odniesienia (POW) oraz zgodności przebiegu granic działek (GO) z granicami widocznymi na obrazie ortofotomapy, organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnie te zostały wyznaczone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami i przy zachowaniu należytej staranności. W tabeli 1 dokonano zestawienia wszystkich działek ewidencyjnych wraz z powierzchnią MKO, tj. powierzchnią jaka kwalifikuje się do płatności w roku 2020.

Organ odwoławczy tabelarycznie zestawił w odniesieniu do każdej działki ewidencyjnej wchodzącej w skład każdej działki rolnej powierzchnię MKO ustaloną w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art, 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, w tym o dane wynikające z ortofotomapy z dnia 16 marca 2020 roku oraz wyniki kontroli terenowej przeprowadzonej w dniu 1 kwietnia 2020 r. dla działek rolnych A, B, C, D oraz E.

I tak stwierdził organ odnośnie działki rolnej A (położonej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), że powierzchnia deklarowana wynosiła 2,23 ha, zaś powierzchnia MKO wynosi 0 ha. Podobnie na działce rolnej E (położonej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) powierzchnia MKO wynosi 0 ha, podczas gdy Pan D.F. deklarował 3,73 ha na działce rolnej E. Wykluczony obszar na obu w/w działkach rolnych o powierzchni 2,23 ha (dz. rolnej A) oraz 3,73 ha (dz. rolnej E) został uznany jako niekwalifikujący się do płatności z uwagi na fakt, że obszar tych działek jest zalany z powodu zasiedlenia bobrów. Zalanie w/w działek wodą z pobliskiej rzeki uwidoczniono na ortofotomapach, zaś strona nie przedstawiła dowodów, które skutecznie mogłyby zanegować stwierdzony przez organy Agencji stan faktyczny.

Odnośnie działki rolnej B (położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...]) stwierdził organ odwoławczy, że powierzchnia deklarowana wynosiła 0,68 ha, zaś powierzchnia MKO wynosi 0,65 ha. Wykluczenie 0,03 ha z działki rolnej B dotyczyło działki ewidencyjnej nr 68, bowiem na północno- wschodniej części przedmiotowej działki znajdują się zadrzewienia, które nie kwalifikują się do uwzględnienia do płatności. Również na działce rolnej C, która obejmuje 12 działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. wykluczeniu uległa powierzchnia 0,92 ha. Na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...] powierzchnia deklarowana wynosiła odpowiednio 0,13 ha i 0,09 ha, zaś powierzchnia MKO działki nr [...] wynosi 0,11 ha a działki nr [...] - 0,08 ha, wykluczony obszar tych działek (0,02 ha i 0,01 ha) w centralnej części obu działek w kierunku północ-południe, stanowi drogi dojazdowe do siedlisk. Na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnia MKO wynosi 0,39 ha, zaś wykluczony obszar o łącznej powierzchni 0,37 ha stanowi teren w otoczeniu zbiornika wodnego w centralnej części działki oraz siedlisko i zadrzewienia usytuowane w południowej części działki. Podobnie, na działkach ewidencyjnych nr [...] gdzie powierzchnia MKO wynosi 0,22 ha, oraz nr [...] gdzie powierzchnia MKO wynosi 0,34 ha, a wykluczony obszar działki nr [...] o powierzchni 0,11 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,21 ha to zadrzewienie w południowej części działki oraz teren w otoczeniu zbiornika wodnego w centralnej części obu tych działek. Na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnia MKO wynosi 0,12 ha, wykluczony obszar 0,08 ha to teren w otoczeniu zbiornika wodnego. Na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] oraz [...] powierzchnia MKO wynosi odpowiednio 0,08 ha, 0,02 ha oraz 0,02 ha zaś powierzchnie wykluczone odpowiednio po 0,01 ha z wymienionych wyżej działek, stanowią siedliska usytuowane w centralnej części tych działek. Na działce ewidencyjnej nr [...] .powierzchnia MKO wynosi 0,03 ha a wykluczony obszar o powierzchni 0,09 ha to teren zadrzewiony znajdujący się w północno-wschodniej części działki.

Reasumując, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji co do powierzchni wykluczonej z dochodzonych płatności, a następnie przedstawił wyliczenia dotyczące przyznanych płatności i nałożonych sankcji stosownie do stopnia (procentu) przedeklarowania na podstawie do art. 19 ust. 1 i art. 19a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu E]uropejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L 181 z dnia 20.06.2014 r., str. 48 z późn. zm., dalej: rozporządzenie Komisji (UE) nr 640/2014) potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięć organu I instancji także w tym zakresie.

W nawiązaniu do ustaleń organu I instancji co do udziału strony w systemie małych gospodarstw roku 2015 organ odwoławczy stwierdził, że strona, zgodnie z art. 56 ust. 5 ustawy o płatnościach bezpośrednich, słusznie została uznana za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw, bowiem w roku 2020 nie złożyła oświadczenia ca więc należało przyjąć, że nadal uczestniczy w tym systemie.

Odnosząc się do złożonych przez stronę odwołań stwierdził organ odwoławczy, że nie zawierają one żadnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowych rozstrzygnięć.

W jednobrzmiących skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższe decyzje Dyrektora POR w Rzeszowie z dnia 7 czerwca 2021 r., strona zarzuciła nałożenie sankcji karnych bez odniesienia się do oświadczenia rolnika, że łąki nie będą koszone w wyniku zalania spowodowanego działalnością bobrów oraz brak odniesienia się do możliwości skorzystania z "przepisów klęskowych" dla rolnika.

Wywodząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie skarżonych decyzji oraz utrzymanych nimi decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wskutek tych nieprawidłowych decyzji został ukarany podwójnie przy braku winy ze swojej strony, raz, że nie może zebrać siana, a drugi, że nałożono na niego karę.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie wniósł o ich oddalenie i podtrzymał argumentację powołaną w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wykazało, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem decyzje te nie są obarczone sugerowanymi uchybieniami przepisom prawa procesowego czy materialnego.

Zasadniczym przedmiotem sporu między stronami jest zasadność wyłączenia z płatności z tytułu wsparcia bezpośredniego oraz ONW w kampanii na 2020 r. działek rolnych A,E oraz w pewnym zakresie działek rolnych B i C, bowiem, zdaniem organu, obszary wykluczone z płatności nie były użytkowane rolniczo, z czym skarżący się częściowo nie zgadza, a częściowo przyznając nawet taki stan rzeczy (co do działek zalanych wskutek działalności bobrów - dz. rolne A i E) uważa, że nie ponosi za to odpowiedzialności i fakt niewykonywania zabiegów agrotechnicznych powinien zostać uznany za usprawiedliwiony. Według stanowiska wyrażonego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, skarżący świadomie zadeklarował "zalane" działki do obu programów, uznając, że stanowią część gospodarstwa rolnego, które w całości zostało przestawione na użytki zielone, więc płatności należą się także dla tych "zalanych" działek, co ma wynikać z bliżej nieokreślonych przez skarżącego "przepisów klęskowych".

Rację w tak zakreślonym sporze należy przyznać organom Agencji a zarzuty i oczekiwania zgłaszane w skargach należy ocenić jako nieuzasadnione.

Wpierw należy przywołać materialnoprawne przesłanki przyznania dochodzonych przez skarżącego płatności. Wynikają one w przypadku płatności bezpośrednich z art. 8 ust. 1 pkt 4 przepisów ustawy o płatnościach bezpośrednich, a w przypadku płatności ONW z § 2 rozporządzenia ONW, które to przepisy zostały przytoczone i omówione w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Przypomnieć należy, że według art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatności te są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych. W świetle zaś § 2 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje rolnikowi którego gospodarstwo obejmuje łączną powierzchnia użytków rolnych stanowiących obszary ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza. Każdy ten akt wymaga, aby deklarowane grunty stanowiły użytki rolne na których prowadzona jest działalność rolnicza. Przesłanką uzyskania pomocy istotne jest więc spełnienie warunków, o których mowa w przepisach prawa wspólnotowego, tj. także prowadzenie ,,działalności rolniczej", którą zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013 jest utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.

Wspólnym mianownikiem dla obu tych dochodzonych płatności jest to, aby powierzchnia działki rolnej nie była większa niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Maksymalny kwalifikowany obszar (MKO) wyznaczany jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki rolnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności (np. z powodu występowania zwartych zadrzewień czy zakrzaczeń czy z powodu niewykorzystywania rolniczego z innych względów) jak np. tereny zalane, drogi) i tak ustalona powierzchnia jest powierzchnią uprawnioną do płatności.

Wskazać dalej należy, że art 67 rozporządzenia nr 1306/2013, co zresztą wyjaśniał organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nakłada na państwa członkowskie obowiązek kontroli wniosków o przyznanie płatności, które dla zapewnienia skuteczności prowadzi się w oparciu o system zintegrowany, w którego skład wchodzą m.in. takie elementy jak: skomputeryzowana baza danych, system identyfikacji działek rolnych oraz zintegrowany system kontroli. Art. 70 ust. 1 w/w rozporządzenia przewiduje, że system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1: 5 000. Z kolei art. 74 ust. 1 cytowanego rozporządzenie zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia skutecznych systemów zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzających do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii i za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Powyższe przepisy stanowią zatem źródło uprawnień i obowiązków organów Agencji do weryfikacji wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich pod kątem spełnienia przesłanek tych płatności oraz określenia rodzaju stosowanych w tym zakresie narzędzi, z których organy skorzystały w niniejszych sprawach.

Wątpliwości skarżącego co do błędnej interpretacji ortofotomapy do której odwołały się organy Agencji są nieuzasadnione. Powoływanie się przez strony na tzw. strefę cienia, jest najczęściej spotykaną w praktyce argumentacją i linią obrony, w co wpisuje się skarżący. Jest to całkowicie bezpodstawne i dowodzi nieznajomości czym tak naprawdę jest ortofotomapa. Nie jest to bowiem typowe zdjęcie robione pod różnym kątem, lecz zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej. Jest to opracowanie geodezyjne wykonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, można rzec mapa, która posiada skalę gwarantującą dokładność pomiaru. Sam pomiar z wykorzystaniem ortofotomapy prowadzony jest w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). W orzecznictwie przyjęło się, że fotointerpretacja obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych również może służyć do ustalenia powierzchni kwalifikującej się do pomocy w ramach kontroli administracyjnych, a ustalenia te są wystarczająco precyzyjne.

W nawiązaniu do powyższych uwag natury ogólnej, warto zauważyć, że skarżący negując prawidłowe dokonanie pomiarów za pomocą adekwatnej do kampanii 2020 r. ortofotomapy, nie przedstawia zarazem jakichkolwiek innych dowodów, które wykazywałyby odmienny, od ustalonego przez organy, stan spornych działek. Tymczasem jak to wyjaśnił skarżącemu organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonych decyzji przytaczając stosowne regulacje, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od ogólnych zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, przenosząc ciężar aktywnego uczestnictwa w tym postępowaniu na wnioskodawcę, który zobowiązany został przedstawić dowody. Nastąpiło więc odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., co oznacza, że organy Agencji zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, że ciężar dowodu ciąży na osobie która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 2072/18).

W rozpoznawanej sprawie powierzchnia MKO spornych działek została ustalona przez organy Agencji w oparciu o kontrolę administracyjną, wykorzystującą takie właśnie narzędzia systemu informacji geograficznej, które pozwalają precyzyjnie, wbrew temu co polemicznie stara się wykazać skarżący, określić kwalifikowalność powierzchni, pod względem rolniczego ich wykorzystywania. W danym wypadku weryfikację powierzchni MKO przeprowadziła dwukrotnie wyspecjalizowana, jak sam określił pełnomocnik skarżącego, komórka w strukturach Podkarpackiego Oddziału Agencji w Rzeszowie – Biuro Kontroli na Miejscu, która dysponuje wspomnianymi już precyzyjnymi narzędziami diagnostycznymi i zatrudnia pracowników posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie do ich obsługi. W danym wypadku organy Agencji odwołały się do adekwatnej dla kampanii na 2020 r. dokumentacji - zdjęć lotniczych "ortofotomap" z dnia 16 marca 2020 r. oraz w zakresie "zalanych działek" także do wyników wizytacji na miejscu, która odbyła się w dniu 1 kwietnia 2020 r. Do wyników tej wizytacji nawiązuje zresztą skarżący w adnotacji na wniosku płatniczym, nie podważając ich bynajmniej.

W ocenie Sądu skarżone decyzje w sposób zrozumiały wyjaśniają powody wykluczenia części powierzchni działek rolnych. A mianowicie organy ponad wszelką wątpliwość wykazały, że nie były one użytkowane rolniczo w 2020 r. Jest to nawet bezsporne w odniesieniu do tych działek, na których stwierdzono obszary zalania. Organy Agencji w niniejszych sprawach w oparciu o wskazany wyżej materiał dowodowy zwizualizowany dołączonymi do akt mapami z odpowiednim opisem, prawidłowo wykluczyły z płatności niekwalifikowalną powierzchnię. Kontrola sądowa potwierdziła, że organy Agencji miały podstawy wykluczyć z deklarowanych do płatności działek A, B, C, D i E o powierzchni 9,25 ha, powierzchnię 6,91 ha. Szczegółowe zestawienie ze wskazaniem wartości dla każdej z działek ewidencyjnych składających się na poszczególne działki rolne zawiera tabela podana przez organ odwoławczy na stronie 11-12 decyzji w przedmiocie płatności bezpośrednich i stronie 11-12 decyzji w przedmiocie ONW. Mianowicie stwierdzono, czego skarżący skutecznie nie podważył, wchodząc jedynie w polemikę ze sposobem i wartością dokonanych pomiarów, że obszary wykluczeń stanowiły:

- w przypadku działki rolnej A wykluczony obszar o powierzchni 2,23 ha (cała działka) został uznany jako niekwalifikujący się do płatności z uwagi na fakt, że teren jest zalany z powodu zasiedlenia bobrów,

- w przypadku działki rolnej E wykluczony obszar o powierzchni 3,73 ha (cała działka) został uznany jako niekwalifikujący się do płatności z uwagi na fakt, że teren jest zalany z powodu zasiedlenia bobrów,

- w przypadku działki rolnej B wykluczono obszar o powierzchni 0,03 ha na którym w północno-wschodniej części znajdują się zadrzewienia,

- w przypadku działki rolnej C wykluczono łącznie obszar o powierzchni 0,92 ha na którym znajdują się: drogi dojazdowe do siedlisk (dz. ew. nr [...] na pow. 0,02 ha, dz. ew. nr [...] na powierzchni 0,01 ha, w obu przypadkach w centralnej części w kierunku północ-południe), teren w otoczeniu zbiornika, zadrzewienia i siedlisko (dz. ew. nr [...] na pow. 0,37 ha - w centralnej oraz w południowej części działki), teren w otoczeniu zbiornika wodnego oraz zadrzewienia (dz. ew. nr [...] na powierzchni 0,11 ha, dz. ew. nr [...] na powierzchni 0,21 ha w południowej raz w centralnej części działek), otoczenie w sąsiedztwie zbiornika wodnego (dz. ew. nr [...] na powierzchni 0,08 ha), siedliska (dz. ew. nr [...], [...] oraz [...] odpowiednio na pow. 0,1 ha, 0,1 ha i 0,1 ha w centralnej części tych działek), teren zadrzewiony (dz. ew. nr [...] na powierzchni 0,09 ha w północno-wschodniej części działki).

Jeszcze raz należy podkreślić, że powierzchnie MKO dla deklarowanych działek z pominięciem powierzchni niekwalifikowalnych, a więc wykluczonych z płatności zostały ustalone przez wyspecjalizowaną komórkę wewnętrzną przy Podkarpackim Oddziale Regionalnym to jest Wydział GIS. Komórka ta bazowała na aktualnej ortofotomapie z dnia 16 marca 2020 r., oraz na podstawie wyników kontroli terenowej przeprowadzonej w dniu 1 kwietnia 2020 r. Wypada zauważyć, że skarżący już deklarując niektóre działki na 2020 r. zamieścił we wniosku adnotację, że stanowią obszar zalany przez rzekę Złota z powodu zasiedlenia przez bobry; brak możliwości użytkowania rolniczego. Już wtedy powołał się na ustalenia z czynności kontrolnych z dnia 21 kwietnia 2020 r. – łąki podmokłe, częściowo zalane przez wodę, brak możliwości wykonania pomiaru. Do informacji na temat wartości MKO dołączono wizualizacje map z oznaczeniem obszarów nie spełniających wymogów kwalifikowalności.

Bezpodstawnie także zarzuca skarżący organom, że w niniejszych sprawach zaniechały policzenia ilości drzew na spornych obszarach, co uniemożliwia stwierdzenie czy przekraczały one dozwoloną ich liczbę. Jakkolwiek skarżący ogólnikowo tylko powołuje się na obowiązujące normy, to faktycznie w grę wchodzi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew (Dz. U. z 2015 r. po. 338), w którym określono, że zagęszczenie drzew nie może przekraczać 100 drzew na hektar. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. a rozporządzenia Komisji Nr 640/2014 warunkiem ustalenia, że działki rolne porośnięte drzewami podlegają dopłatom jest wykazanie, że działalność rolniczą można prowadzić w sposób podobny, jak na działkach bez drzew położonych w tym samym obszarze. Co warte podkreślenia, warunkiem wstępnym do badania czy taką działkę porośniętą drzewami uznać za obszar kwalifikujący zgodnie z przepisem art. 9 ust. 3 rozporządzenia Komisji Nr 640/2014 jest, aby drzewa te były rozrzucone. W rozpoznawanej sprawie stan gruntów rolnych wykluczał użytkowanie rolnicze ze względu na to, że zadrzewienia i zakrzewienia obejmowały zwarte obszary, które uniemożliwiały prowadzenie na nich działalności rolnej w sposób odpowiadający tej, jaka może być prowadzona na działkach pozbawionych takiej roślinności. W związku z takim charakterem zadrzewień, o charakterze zwartym, a nie rozrzuconym, zbędne było "liczenie" drzew na spornych obszarach czego bezpodstawnie domaga się skarżący.

W ocenie Sądu w niniejszych sprawach organy rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy, ustosunkowując się do zgromadzonych w sprawie dowodów i wynikających z nich okoliczności faktycznych. Ocena dowodów i wyciągnięte z niej wnioski przez organ odwoławczy, zdaniem Sądu, nie naruszają granic swobodnej oceny bowiem poczynione ustalenia wynikają ze zgromadzonych dowodów, tok rozumowania jest przejrzysty oraz zgodny z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

Co do twierdzeń skarżącego odnoszących się przynajmniej pośrednio do braku lojalności czy postępowania organów w sposób podważający zaufanie do działania organu publicznego wskazać należy, że za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności odpowiada rolnik, to przecież on powinien być najlepiej zorientowany co do zakresu w jakim grunt jest użytkowany rolniczo zgodnie z normami. Składając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca oświadcza, że znane są mu zasady programu do którego dobrowolnie przecież przystępuje. Skarżącemu wiadome powinno być więc, że warunkiem przyznania obu dochodzonych płatności jest to, aby deklarowane do programu grunty były użytkowane rolniczo i to przez cały rok (programy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego i ONW mają charakter roczny). W opozycji do takiego pożądanego i wymaganego przepisami prawa regulującymi warunki danej płatności stanu deklarowanych gruntów jest zgłaszanie gruntów, które nie są i nie mogą być użytkowane rolniczo, i to bez względu na to z jakich przyczyn taki stan zaistniał. Nie ma więc znaczenia czy rolnik ponosi za taki stan rzeczy winę czy też nie, bo na przykład nieprawidłowość powstała wskutek działalności zwierząt żyjących w stanie wolnym. Obiektywna niemożność prowadzenia działalności rolniczej w takiej sytuacji ma charakter pierwotny i nigdy nie może doprowadzić do przyznania płatności czy odstąpienia od żądania zwrotu płatności już wypłaconych. Co innego, jeżeli obiektywna niemożność prowadzenia działalności rolniczej wystąpiła w trakcie realizacji programu w danym roku, a nie już w momencie składania wniosku. W takim razie możliwe jest powołanie się na takie nadzwyczajne okoliczności czy sytuacje dla uniknięcia nałożenia kar czy obowiązku zwrotu płatności. Przepis art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013, stanowi, że można odstąpić od wymierzania tych kar w przypadku gdy:

a) niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej;

b) niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust. 6;

c) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku gdy błąd ten nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna;

d) dana osoba może dowieść w sposób zadawalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby;

e) niezgodność jest nieznaczna, w tym w przypadku gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję na podstawie ust. 7 lit. b);

f) zachodzą inne przypadki, w których nałożenie kary nie jest właściwe; przypadki te mają być określone przez Komisję zgodnie z ust. 6 lit. b).

Nie sposób przyjąć, jak chce tego skarżący, że może on się powołać w szczególności na okoliczność, że nie jest winny nie wypełnienia obowiązków (art. 64 ust. 2 lit. d) w/w rozporządzenia, skoro wiedział, że nie jest w stanie spełnić warunku programów – użytkować rolniczo zalane grunty. Płatności obszarowe nie mogą być traktowane jako forma odszkodowania czy zadośćuczynienia za niemożność użytkowania gruntów rolnych przez rolników wskutek działania zwierzyny żyjącej w stanie wolnym. Organy Agencji zasadnie więc uznały, że stwierdzone w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do przedmiotowych płatności oraz stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną, powstałą na skutek wykluczenia z płatności nieprawidłowych powierzchni, obligowały w szczególności do zastosowania dyspozycji art. 19 i art. 19a Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014.

Mając na względzie, że skarżone decyzje zostały wydane w zgodzie z przepisami prawa procesowego i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargi.