Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 473/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. M. Z. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący M. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 17 marca 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Jednocześnie, w ww. piśmie, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżący powołał się na wyrządzenie znacznej szkody w jego majątku związanej ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że dysponuje wprawdzie środkami pozwalającymi na uregulowanie zobowiązań podatkowych, jednakże środki te musiałyby pochodzić ze sprzedaży domu zamieszkałego przez skarżącego, a w przypadku sprzedaży domu w obecnej chwili z uwzględnieniem krótkiego czasu na uregulowanie należności - jak dalej utrzymuje - poniesie z tego tytułu znaczną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się ponadto, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Ocena zaś, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, że jej wykonanie z uwagi na wysokość wskazanego zobowiązania podatkowego grozi wyrządzeniem znacznej szkody w jego majątku w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jak podkreślił, co prawda dysponuje środkami pozwalającymi na ich uregulowanie jednakże pochodziłyby one ze sprzedaży domu zamieszkanego przez niego, zaś sprzedaż domu w obecnej chwili z uwzględnieniem krótkiego czasu na uregulowanie należności spowodowałoby znaczna szkodę dla skarżącego.

Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a., w opinii Sądu, skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma bowiem ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Tymczasem, w niniejszej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. Przede wszystkim, nie wskazał on jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację majątkową, finansową, rodzinną, chociażby aktualnych dochodów, ich źródła czy stanu majątkowego. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że jedynym jego majątkiem i jedynym źródłem dochodu jest zamieszkiwany przez niego dom, w żadnym razie nie może świadczyć o jego obecnym stanie majątkowym. Nie wiadomo bowiem dokładnie jakie są składniki gospodarstwa domowego, czy posiada on, a jeśli tak to jakie rzeczy ruchome np. samochody, jaka jest ich wartość, stan prawny itp. W przedmiotowej sprawie strona nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy w zawiązku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej skarżącego na podstawie wykazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek.

Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa skarżącego działań organu egzekucyjnego zmierzających do wyegzekwowania należności podatkowych. Wyjaśnić bowiem przy tym należy, że samo wszczęcie procedury egzekucyjnej nie zawsze prowadzi do konkretnych działań organu, np. sprzedaży nieruchomości dłużnika; organ egzekucyjny ma bowiem do wyboru szereg innych możliwości egzekucji należności pieniężnych przewidzianych przez ustawodawcę. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś skarżący nie wykazał bowiem jego argumentacja jest ogólnikowa. Powyższe nie wynika również z akt sprawy.

W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.