Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 654/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt I SA/Bk 654/20 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. S.A. w Ł. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Prezydenta Miasta Ł. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa P. S.A. w Ł. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo P. S.A. w Ł. (dalej: "spółka") wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Przedstawiając stan faktyczny spółka wskazała, że na nieruchomościach należących do spółki zlokalizowane są kontenerowa stacja transformatorowa i instalacje sprężonego powietrza. Stacja transformatorowa jest obiektem o charakterze kontenerowym, którego wyposażenie stanowią urządzenia elektryczne. Montaż kontenerowej stacji rozpoczyna się od wykonania wykopu w gruncie, w którym osadza się misę fundamentową. Następnie na misę nakłada się bryłę główną stacji kontenerowej oraz dach. Z kolei stacja sprężonego powietrza jest obiektem kontenerowym, którego wyposażenie stanowią urządzenia ciśnieniowe m.in. filtry powietrza oraz sprężarki. W celu oddzielenia od gruntu spółka posadowiła stację na płycie marki polbruk.

W związku z powyższym spółka zadała następujące pytanie: "Czy urządzenia techniczne opisane w stanie faktycznym powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?"

Wyrażając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, że jej zdaniem przedmiotowe urządzenia nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowane powinny być jedynie części budowlane urządzeń, tj. fundamenty pod urządzenia.

W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta Ł. uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Zdaniem organu, stosownie do przepisów art. 2 ust., 1, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej: u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186 ze zm., zwanej dalej: "u.p.b."), urządzenia znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element składowy sieci elektroenergetycznej i w związku z faktem, iż wchodzą one w skład tej sieci, również będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle.

Odnośnie instalacji sprężonego powietrza organ podkreślił, że filtry powietrza oraz sprężarki wchodzą w skład stacji sprężonego powietrza. Wskazana przez spółkę instalacja sprężonego powietrza podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część sieci technicznej sprężonego powietrza.

W skardze na powyższą interpretację spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła jej m.in.:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019, poz. 900, ze zm., dalej: "o.p."), poprzez wydanie interpretacji w oparciu o ustalony przez organ we własnym zakresie stan faktyczny, odmienny od przedstawionego we wniosku, w szczególności uznanie, iż:

(-) urządzenia techniczne znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element składowy sieci elektroenergetycznej, wymontowanie ich uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie sieci zgodnie z przeznaczeniem, jak również bez połączenia z siecią urządzenia znajdujące się w stacji tracą swój użytkowy charakter i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle;

(-) stacja sprężonego powietrza stanowi część sieci technicznej - sieci sprężonego powietrza i jako taka podlega opodatkowaniu jako budowla;

(-) kontenery z zamontowanymi wewnątrz urządzeniami i sprężarkami tworzą spójną całość,

podczas gdy indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska podatnika bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, podczas gdy spółka w opisie stanu faktycznego nie zawarła ww. charakterystyki obiektów, a organ nie uzyskał tych informacji w drodze wezwania spółki do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, lecz samodzielnie uzupełnił opis obiektów, a zatem naruszył przepisy postępowania, gdyż postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji;

2) a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 70/20 uchylił interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Ł. z [...] listopada 2019 r. Sąd wywiódł, że przy wydawaniu interpretacji rola organu interpretacyjnego ogranicza się tylko do oceny stanowiska prawnego wnioskodawcy w ramach przedstawionego przez niego stanu faktycznego i wskazania własnego stanowiska z uzasadnieniem. Sąd ocenił, że w sprawie organ interpretacyjny nie dość, że wykroczył poza sferę zawartą we wniosku interpretacyjnym, to jeszcze rozszerzając stan faktyczny objął postępowaniem interpretacyjnym elementy, których we wniosku nie było. Nie wyjaśnił natomiast, dlaczego obydwa urządzenia zawarte we wniosku potraktował tak samo. Sąd zwrócił uwagę, że jedno z nich było posadowione na fundamencie, drugie natomiast na płycie typu polbruk. Sąd wskazał, że aby wyjaśnić te zagadnienia organ mógł wystosować dodatkowe pytania do skarżącego, celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego jednak tego nie uczynił.

Wydając interpretację z [...] czerwca 2020 r., nr [...] Prezydent Miasta Ł. uznał ponownie stanowisko spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że urządzenia znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element sieci elektroenergetycznej i w związku z faktem, iż wchodzą one w skład tej sieci, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wymontowanie ich uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie sieci zgodnie z przeznaczeniem. Organ wyjaśnił, że połączenie z siecią techniczną zapewnia urządzeniom stacji możliwość działania, a urządzenia te zapewniają sieci możliwość pełnienia przez nią funkcji przesyłowej energii elektrycznej. Stacja nie może istnieć bez powiązania z systemem elektroenergetycznym, gdyż jej przeznaczeniem jest umożliwienie przesyłania energii elektrycznej w układzie, w którym pracuje. Bez połączenia z siecią urządzenia znajdujące się w stacji tracą swój użytkowy charakter. Odłączenie danej stacji od sieci sprawiałoby, że nie pełniłaby ona żadnej funkcji. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 55/19 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 374/19.

Odnośnie pytania dotyczącego instalacji sprężonego powietrza organ podkreślił, że zgodnie z wyjaśnieniem spółki, w skład stacji sprężonego powietrza wchodzą mi.in. filtry powietrza oraz sprężarki. Zgodnie zaś z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2498/11, sieci sprężonego powietrza należy zaliczyć do jednego z rodzajów sieci technicznych. Część sieci sprężonego powietrza, która znajduje się w budynku, stanowi jego część jako obiektu budowlanego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast przyłącze, które umożliwia połączenie sieci wewnętrznej i zewnętrznej oraz sieć zewnętrzna będą podlegać opodatkowaniu zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. Po tych wyjaśnieniach organ przyjął, że wskazana przez spółkę instalacja sprężonego powietrza podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie przyjętej argumentacji organ odwołał się do wyroku WSA w Lublinie z 13 lutego 2013 r., I SA/Lu 1005/12.

W skardze do WSA w Białymstoku spółka, działając przez pełnomocników, zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie:

a) art. 153 w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) poprzez wydanie w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej interpretacji indywidualnej o tożsamej treści co pierwsza wydana w sprawie interpretacja z 20 listopada 2019 r. uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 4 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 70/20, w której zostały naruszone tożsame przepisy postępowania oraz prawa materialnego, a tym samym nieuwzględnienie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tym prawomocnym wyroku, które są wiążące dla organu;

b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 o.p. poprzez wydanie interpretacji w oparciu o ustalony przez organ we własnym zakresie stan faktyczny, odmienny od przedstawionego we wniosku, w szczególności uznanie, iż urządzenia techniczne znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element składowy sieci elektroenergetycznej, wymontowanie ich uniemożliwiłoby prawidłowe funkcjonowanie sieci zgodnie z przeznaczeniem, i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, podczas gdy indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska podatnika, bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, a w opisie stanu faktycznego spółka nie zawarła charakterystyki obiektów, a organ nie uzyskał tych informacji w drodze wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, lecz samodzielnie uzupełnił opis obiektów;

c) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez:

(-) pominięcie znaczenia części art. 3 pkt 3 u.p.b. stanowiącego, że odrębnymi i samodzielnymi budowlami są części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, w sytuacji, gdy:

• wskazana część przepisu wymienia przykłady odrębnych i samodzielnych budowli, wobec czego musi być uwzględniana w interpretacji definicji budowli z upoi, a w konsekwencji na nieprawidłowym przyjęciu przez organ, że stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza w całości (części budowlane i urządzenia techniczne) stanowią budowlę, gdy tymczasem zgodnie z definicją budowlami są wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych, a podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość jedynie elementów budowlanych i fundamentów pod te maszyny i urządzenia;

• zgodnie z wykładnią systemową Prawa budowlanego nie jest możliwa sytuacja, w której budowla będzie składała się z innych budowli, a do tego sprowadza się stanowisko organu, zgodnie z którym stacja transformatorowa, stacja sprężonego powietrza, w przypadku których budowlami są ich części budowlane, fundamenty, jako elementy sieci technicznych stanowią budowle;

(-) nawiązywanie do kryterium całości techniczno - użytkowej, podczas gdy kryterium całości techniczno - użytkowej mogło mieć ewentualne zastosowanie tylko w stanie prawnym obowiązującym do 27 czerwca 2015 r., a nadto dotyczyło wtedy obiektu budowlanego, natomiast przedmiotem opodatkowania nie jest obiekt budowlany, ale budynek, budowla; pogląd wedle którego budowlą jest całość techniczno - użytkowa, o której mowa w art. 3 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r.) należy uznać zdecydowanie za daleko idący i stanowi przykład niedopuszczalnej na gruncie prawa podatkowego wykładni rozszerzającej, natomiast na gruncie prawa obowiązującego od dnia 28 czerwca 2015 r. - jako pozbawiony podstaw prawnych; ponadto, przy ocenie, co składa się na daną budowlę jako całość techniczno-użytkową nie można pominąć wyliczenia budowli, zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b. i urządzeń budowlanych, zawartego w art. 3 pkt 9 tej ustawy; nie może zatem być uznany za budowlę lub urządzenie budowlane obiekt, który nie jest wymieniony wprost w przepisach ustawy Prawo budowlane i nie jest do tych obiektów nawet podobny - skoro ustawodawca definiuje budowlę jako całość techniczno-użytkową, jednocześnie zaznaczając w odniesieniu do niektórych obiektów, że budowlę stanowią tylko części, które nie są odrębne pod względem technicznym, to tym samym wyróżnia w budowli części budowlane i niebudowlane; brak odmiennego potraktowania wolnostojących urządzeń technicznych nieposiadających części budowlanych i urządzeń technicznych posiadających części budowlane, podczas gdy ustawodawca celowo wskazał na rozróżnienie tych obiektów;

b) art. 3 pkt 1 u.p.b. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r.) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, iż stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza podlegają opodatkowaniu jako budowle (odwołując się do kryterium całości techniczno - użytkowej), na gruncie definicji obiektu budowlanego w obecnie obowiązującym brzmieniu, podczas gdy:

(-) ustawodawca dokonując zmiany definicji obiektu budowlanego na mocy nowelizacji, która weszła w życie dniem 28 czerwca 2015 r. w zamierzony sposób usunął postanowienie dotyczące traktowania obiektu budowlanego jako całości techniczno - użytkowej, celem doprecyzowania, że budowlą są tylko części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, a ponadto z definicji obiektu budowlanego usunięte zostało pojęcie urządzeń i pozostawiono jedynie pojęcie instalacji, a wobec tego:

• zmiana art. 3 pkt 1 u.p.b. poprzez wyłączenie z definicji obiektu budowlanego "urządzeń technicznych", z którymi obiekt budowlany ma stanowić "całość techniczno-użytkową", zapewniła spójność tego przepisu z art. 3 pkt 3 u.p.b.; odtąd jako budowla opodatkowaniu podlegają obiekty budowlane niebędące budynkami lub obiektami małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, nie podlegają natomiast opodatkowaniu urządzenia techniczne, chyba że są to urządzenia techniczne wolnostojące; jeżeli natomiast urządzenia techniczne posiadają części budowlane, wówczas opodatkowaniu podlegają te części budowlane: w przypadku zaś, gdy urządzenie budowlane posadowione jest na fundamencie, jako odrębnej pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, opodatkowaniu

podlegają jedynie fundamenty:

• w związku z tym, że ustawa Prawo budowlane posługuje się w innych przepisach zarówno pojęciem instalacji jak i pojęciem urządzeń, nie mogą one być rozumiane w sposób tożsamy; nie można też uznać, iż przedmiotowe urządzenia miałyby być instalacją zapewniającą możliwość użytkowania (tu: budowli] zgodnie z jego przeznaczenie, takie stwierdzenie prowadziłoby bowiem do konkluzji, że urządzenia te zapewniają możliwość użytkowania fundamentów i części budowlanych (budowli), zgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy to fundamenty, części budowlane pełnią funkcję pomocniczą dla tych urządzeń;

• skoro na mocy ww. nowelizacji pojęcia obiektu budowlanego nie definiuje się już obiektu budowlanego z użyciem kryterium całości techniczno - użytkowej wraz z urządzeniami, które w ogóle nie stanowią obecnie elementu budowli, nie można już na to kryterium się powoływać przy dokonywaniu kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów; oznacza to, że argumenty z powołaniem się na ww. przesłankę całości techniczno - użytkowej nie mogą być już przedstawiane na uzasadnienie stanowiska co do zaliczenia określonego obiektu do budowli w obecnym stanie prawnym;

(-) na gruncie obecnej definicji obiektu budowlanego, budowlą jest obiekt budowlany wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; a zatem nowa definicja obiektu budowlanego wyłączyła spod opodatkowania urządzenia techniczne (niebudowlane części obiektu] oraz instalacje, które nie są konieczne do tego, by zapewnić użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co oznacza, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko elementy budowlane przedmiotowych obiektów;

c) art. 3 pkt 3 u.p.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, że przedmiotowe obiekty, tj. stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza, stanowią elementy sieci technicznych i przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, podczas gdy przedmiotowe urządzenia techniczne nie charakteryzują się cechami zbliżonymi do budowli, tak usytuowanych urządzeń nie można zatem uznać za sieci techniczne, ich elementy; nie są one w jakikolwiek sposób podobne do przykładów budowli przedstawionych w art. 3 pkt 3 u.p.b., w związku z tym nie mogą zostać uznane za budowle.

Pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Stwierdził, że organ podatkowy nie pomija znaczenia art. 3 pkt 3 u.p.b. który stanowi, że samodzielnymi budowlami są części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jednakże budowla, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., to również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Organ podatkowy stoi na stanowisku, że w wydanej interpretacji nie odwoływał się do pojęcia całości techniczno - użytkowej, które funkcjonowało w definicji budowli jako obiektu budowlanego do 27 czerwca 2015 r. Ponadto z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, którą dokonano zmiany pojęcia obiektu budowlanego wynika, że zasadniczym celem było skrócenie i uproszczenie procedury budowlanej, a nie zmiana zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślono, że nowelizacja nie wpłynęła na zmianę charakteru urządzeń technicznych zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - w dotychczasowym jak i zmienionym stanie prawnym urządzenie budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b., to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne (...).

W piśmie z [...] października 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej przedstawił argumenty dokumenty mające przemawiać za uznaniem przyjętego w sprawie stanowiska, tj. że urządzenia opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej tj. kontenerowa stacja transformatorowa oraz stacja sprężonego powietrza nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a opodatkowaniu powinny podlegać jedynie części budowlane tych urządzeń tj. fundamenty pod urządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu przede wszystkim ze względu na zasadność zarzutu naruszenia art. 14b § 3 o.p., ale też art. 153 p.p.s.a. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przedmiotem zaskarżenia jest interpretacja indywidulna wydana przez Prezydenta Miasta Ł. z [...] czerwca 2020 r. po uprzednim wyroku tut. Sądu z 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 70/20 uchylającym interpretację wydaną przez ten organ z 20 listopada 2019 r. W wyroku tym stwierdzono, że doszło do naruszenia procedury interpretacyjnej. Sąd uwzględnił bowiem stanowisko strony skarżącej, że indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska wnioskodawcy, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o interpretację, a w postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Sąd podkreślił, że to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. W wyroku tym sąd ocenił, że organ interpretacyjny wykroczył poza sferę zawartą we wniosku interpretacyjnym i rozszerzając stan faktyczny objął postępowaniem interpretacyjnym elementy, których we wniosku nie było. W związku z tym sąd wskazał na potrzebę poczynienia dodatkowych wyjaśnień w sprawie.

Prezydent Miasta Ł., nie wzywając strony do sprecyzowania wniosku czy uzupełnienia opisu stanu faktycznego, wydał ponownie interpretację stanowiącą praktycznie powielenie tej poprzedniej.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis art. 14c o.p. stanowi natomiast, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2010 r., II FSK 1557/08 (wszystkie powołane w tym wyroku orzeczenia są dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl/) wyjaśnił, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnia przyjęcie, że organ wydający tę interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany określił we wniosku. W wyroku podkreślono, że na podstawie przepisów działu II rozdziału 1a Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego, ani do udzielania jej w obszarze przepisów prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt: I SA/Kr 1678/08). Z kolei w wyroku z 31 maja 2012 r., II FSK 206/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ze względu na treść art. 14c § 1 ab initio o.p. oraz konsekwencje prawne oceny stanowiska wnioskodawcy przez organ interpretujący, o których mowa w art. 14k i 14m o.p., organ interpretujący nie może wyjść w tej ocenie poza granice zakreślone treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację (zob. także uchwała NSA (7) z 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12).

Przyjąć zatem należy, że obowiązkiem organu, do którego jest kierowany wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, jest zbadanie, czy wniosek ten spełnia wymagania określone w art. 14b § 3 o.p. W razie stwierdzenia, że złożony wniosek nie spełnia tych wymagań, organ interpretacyjny, zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., wzywa zainteresowanego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie we wniosku o interpretację przedstawiając stan faktyczny spółka wskazuje, że na należących do niej nieruchomościach zlokalizowane są kontenerowa stacja transformatorowa i instalacje sprężonego powietrza, łącznie określając je jako "urządzenia". Po zdawkowym opisie kontenerowej stacji transformatorowej i stacji sprężonego powietrza spółka zwróciła się do organu interpretacyjnego z następującym zapytaniem: "czy urządzenia techniczne opisane w stanie faktycznym powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?"

Sąd zauważa, że już zestawienie podanego we wniosku opisu stanu faktycznego i zadanego pytania powinno wzbudzić wątpliwość organu co do tego, co wnioskodawca nazywa urządzeniem technicznym – czy, zdaniem wnioskodawcy, urządzeniem tym jest kontenerowa stacja transformatorowa i stacja sprężonego powietrza, czy też wyłącznie ich "wyposażenie". Zdaniem sądu, nie da się tego jednoznacznie wywieść analizując przedstawione we wniosku stanowisko spółki zajęte we wniosku o interpretację.

Organ interpretacyjny dokonał natomiast niedopuszczalnego zabiegu, samodzielnie uzupełniając pytanie spółki poprzez wskazanie w zaskarżonej interpretacji, że dotyczy ona kwestii "czy urządzenia techniczne opisane w stanie faktycznym – kontenerowa stacja transformatorowa i instalacje sprężonego powietrza powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Tym samym organ w sposób nieuprawniony domniemywa, co jest przedmiotem pytania interpretacyjnego. Zamiast wezwać spółkę do doprecyzowania pytania i stanu faktycznego, organ sam próbuje usunąć występujące wątpliwości, dodając niewyrażone przez spółkę w treści pytania słowa "kontenerowa stacja transformatorowa i instalacje sprężonego powietrza".

Następnie organ, pomimo, że spółka wyraźnie nazywa opisane przez nią w stanie faktycznym urządzenia "urządzeniami technicznymi", pomija fakt, że urządzenia techniczne są skategoryzowane w ustawie Prawo budowlane, co z kolei ma konkretne przełożenie na sposób opodatkowania takich obiektów podatkiem od nieruchomości. Organ przyjmuje, że obiekty określone przez spółkę jako "urządzenia techniczne" stanowią "niezbędny element sieci elektroenergetycznej".

Zauważyć należy, że kategoria "urządzeń technicznych" pojawia się w ustawie Prawo budowlane. Jest ona wymieniona w katalogu budowli, obok obiektów liniowych czy sieci technicznych. Art. 3 pkt 3 p.b. stanowi, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak, m.in. obiekty liniowe, (...) sieci techniczne, (...) wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne (...) a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń).

Co do zasady, jeśli podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej sam nazywa pewne obiekty urządzeniami technicznymi, to organ interpretacyjny powinien przyjąć, że w tym zakresie wnioskodawca nie ma wątpliwości prawnych i kwestia ta nie powinna podlegać interpretacji w postepowaniu interpretacyjnym. Nawet jeżeli organ uznaje, że taka kwalifikacja obiektu jest błędna, to może ją korygować w postępowaniu podatkowym, ale nie w postępowaniu interpretacyjnym.

W sytuacji natomiast, gdy zachodzi wątpliwość co do tego, jakie zagadnienie ma być przedmiotem interpretacji – organ winien tę kwestię wyjaśnić. Przyjmując, że złożony wniosek o interpretację nie spełnia wymagań wyczerpującego przestawienia zaistniałego stanu faktycznego organ winien, zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., wezwać spółkę do usunięcia tych braków, w tym do sprecyzowania, jakiej dokładnie kwestii dotyczą wątpliwości spółki (w jakim zakresie żąda ona zinterpretowania przepisów prawa podatkowego).

Jeśli spółka formułując pytanie podtrzyma stanowisko, że wskazane przez nią obiekty kwalifikuje jako "urządzenia techniczne", organ w postępowaniu interpretacyjnym nie może z tym polemizować. W postępowaniu interpretacyjnym organ odnosi się do stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, nie może natomiast zmieniać tego, co zostanie wskazane w stanie faktycznym i w pytaniu.

Ponadto organ w wydanej interpretacji, niezależnie od zadanego przez spółkę pytania, przyjmuje, że urządzenia znajdujące się wewnątrz stacji transformatorowej stanowią niezbędny element sieci elektroenergetycznej i w związku z faktem, że wchodzą one w skład tej sieci, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie organ, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że urządzenia techniczne stanowią elementy sieci elektroenergetycznej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Słusznie podnosi strona skarżąca, że w opisie stanu faktycznego nie została zawarta charakterystyka spornego obiektu, która pozwalałaby organowi interpretacyjnemu na przyjęcie takich wniosków. Organ przyjął pewne założenia dotyczące stacji transformatorowej, do czego nie był uprawniony. Z wniosku wynikało jedynie, że wyposażenie stacji transformatorowej stanowią urządzenia elektryczne. Wnioskodawca nie wskazał, że stanowią one element sieci elektroenergetycznej. Przede wszystkim natomiast, na co wskazano już wcześniej, wnioskodawca nie wskazał, co uznaje za urządzenie techniczne – stację transformatorową czy jedynie jej wyposażenie.

Podobnie należy przyjąć w odniesieniu do stacji sprężonego powietrza. Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, że jest to obiekt o charakterze kontenerowym, którego wyposażenie stanowią urządzenia ciśnieniowe m.in. filtry powietrza oraz sprężarki, a w celu oddzielenia od gruntu wnioskodawca posadowił stację na płycie marki polbruk. Przy tak sformułowanym opisie stanu faktycznego i pytaniu "czy to urządzenie techniczne powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości" organ interpretacyjny wyjaśnia, że filtry powietrza oraz sprężarki wchodzą w skład stacji sprężonego powietrza, a sieci sprężonego powietrza należy zaliczyć do jednego z rodzajów sieci technicznej. Tymczasem z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby stacja była częścią jakiejś sieci czy też aby posiadała przyłącze do takiej sieci.

Zatem dopiero doprecyzowanie treści wniosku w zakresie stanu faktycznego i zadanego pytania pozwoli organowi na wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Stwierdzone braki obligowały sąd, z mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Sąd uznał, że w zaistniałej sytuacji przedwczesnym byłoby odniesienie się do zarzutów skargi naruszenia prawa materialnego, wymienionych w pkt 2 a – c skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) i wydane na jego podstawie w dniu 19 października 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.