Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1807/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA del. Elzbieta Kremer /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2144/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2144/10 oddalił skargę [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. , znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] znak: [...] nr rej. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...], ul. [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z instalacją zasilająca na budynku przy ul. [...] w B. na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...].

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

[...] sp. z o o. rozpoczynając starania o uzyskanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z instalacją zasilająca na budynku przy ul. [...] w B. na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...], w pierwszej kolejności złożyła wniosek o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia. uzyskała W dniu [...] VII 2006r. Prezydenta Miasta Białegostoku wydał decyzję ustalającą środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia, (decyzja ta straciła ważność w dniu [...] lipca 2008). Natomiast w dniu [...] marca 2007r. wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w decyzji tej określono, że wysokość każdego z trzech masztów będzie wynosić 5,5m, a nadto w decyzji tej określono, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia [...] listopada 2007r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, jednak Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. uchylił decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. Prezydent Miasta Białegostoku ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, jednak ta decyzja została również uchylona decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2008r.. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta Białegostoku postanowieniem nałożył na wnioskodawcę obowiązek wykonania wskazanych czynności, a wobec ich nie wykonania decyzją z dnia [...] lutego 2009r. odmówił pozwolenia na budowę. W dniu [...] kwietnia 2009r. wnioskodawca złożył nowy wniosek, a Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] znak: [...] nr rej. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...], ul. [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z instalacją zasilająca na budynku przy ul. [...] w B. na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. Decyzja ta stała się ostateczna.

Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009 r. stwierdził jej nieważność.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie brak zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego omawianej inwestycji, co zdaniem organu stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane i obliguje organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzja z [...] maja 2009r. zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej 1 maszt stalowy o wysokości 3,6 m oraz 2 maszty stalowe o wysokości 4,5 m, umożliwiające montaż instalacji antenowych, podczas gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zezwalała na budowę 3 masztów o wysokości 5,5 m, na których zainstalowane miały być anteny sektorowe i radioliniowe. Ponadto, w załączonych aktach administracyjnych brak jest decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą inwestor miał obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z decyzją organu samorządowego o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego omawianego przedsięwzięcia. Odwołanie od decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowania przestrzennym ( Dz. U. 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.), przez błędną wykładnię, a ponadto naruszenie przepisów postępowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez wadliwą ocenę zasadności stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Wyjaśnił również, że decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lipca 2006 r. ustalająca środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia straciła ważność w dniu [...] lipca 2008 r., a wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zostały zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdującej się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z "Informacją o planowanym przedsięwzięciu" opracowaną na luty 2009 i stanowiącą załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] moc promieniowania z pojedynczej anteny wynosi 826,74 W i 828,90. Organ nadmienił, że część graficzna, zawierająca projekt zagospodarowania terenu wraz z naniesionymi odcinkami osi głównych wiązek promieniowania anten, nie zawiera naniesionych zwymiarowanych odległości od stacji bazowej do poszczególnych sąsiednich obiektów budowlanych w tym mieszkalnych. Z projektu zagospodarowania terenu, zawartego w projekcie budowlanym wynika, iż najbliżej położony budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 30 m i 25 m od dwóch z trzech zaprojektowanych anten. Ponadto, informacja o planowanym przedsięwzięciu z której wynika, że nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko pochodzi od inwestora, który nie załączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub ewentualnie informacji organu właściwego do wydania tej decyzji, że inwestor zwolniony jest z obowiązku jej uzyskania, ze względu na planowane przedsięwzięcie. Na decyzję organu odwoławczego [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania , a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na jego błędnym zastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynikał obowiązek organu uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy, 2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego poprzez jego błędną interpretację oraz zastosowaniu polegającym na przyjęciu, że projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) rażące naruszenie przez organ I i II instancji przepisów postępowania a mianowicie art. 6, 7, 9 i 77 § 1 kpa polegające na oparciu ww. decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno-prawnych przepisów prawa, 4) rażące naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 kpa polegające na braku uzasadnienia prawnego przedmiotowej decyzji i oparciu jej na argumentacji odbiegającej od zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu istotnym, które skutkowałoby jej uchyleniem. Decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które obliguje organ do zbadania, czy naruszenie prawa ma charakter rażący, a ma to miejsce w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Sąd podkreślił, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji spowodowaną skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażoną stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych zasad sąd uznał, iż decyzja ta prawa nie narusza. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie w prawidłowym zakresie, z uwzględnieniem właściwego stanu prawnego i materiału dowodowego dla oceny ważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...], a ocena ta jest prawidłowa. Organ nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnej z decyzją lokalizacyjną stanowi rażące naruszenie prawa. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego ( art. 71 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.). Pominięcie tej procedury rażąco narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zobowiązujący organ architektoniczno-budowlany do dokonania kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego. "Informacja o planowanym przedsięwzięciu" opracowana na luty 2009 r., wskazująca, że nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko pochodzi od inwestora, zatem nie jest wiążąca dla organu architektoniczno-budowlanego. Organ odwoławczy wydając zaskarżona decyzję prawidłowo dokonał analizy spełnienia wszystkich przesłanek rażącego naruszenia prawa tj. oczywistości naruszenia prawa, którą Sąd wykazał wyżej w uzasadnieniu, charakteru naruszenia przepisu oraz skutków, które wywołuje decyzja. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę prowadziłaby do zaakceptowania okoliczności zmierzających do obejścia przepisów w zakresie ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego i prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania. Skarżąca wniosła w dniu [...] lipca 2011 r. skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania zarzucono naruszenie: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. “a" i art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), polegające na tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i oddalił skargę, a nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. “a", podczas gdy organ administracji nie dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do istoty zarzutów skargi i ich uzasadnienia przez skarżącego oraz niezamieszczenia w uzasadnieniu wyroku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, że zakwestionowane w skardze rozstrzygnięcia nie naruszają przepisów prawa. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego: § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, nieuzwględnienie, że inwestycja niniejsza spełnia kryteria przedsięwzięcia, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu na środowisko oraz nie uwzględnienie pojęcia “miejsca niedostępnego dla ludzi", podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zarzut dotyczy również naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. O udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że inwestycja objęta niniejszą sprawą wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego oraz wydania decyzji w tym zakresie lub w razie uznania przez odpowiedni organ administracji, że przeprowadzenie takiego postępownia nie jest wymagne również wydania w tym przedmiocie stosownego orzeczenia. Zarzuciła również naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie niniejszej brak jest zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także wymaganiami ochrony środowiska.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Skarżąca spółka wskazuje, że obie decyzje nie muszą być dosłownie zgodne, wystracza bowiem brak sprzeczności, czego organ nie rozważył wnikliwie, a co skutkuje rażącym naruszeniem prawa. Informacja o planowanym przesięwzięciu pochodząca od inwestora powinna być wiążąca dla organu. Skarżąca spółka powołując sie na cel Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. W sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływania na stodowisko stwierdziła, że zwalnia ono niektóre inwestycje od obowiązku przeprowadzania postępowania środowiskowego, w tym niektóre instalacje emitujace pole elektromagnetyczne niewymienione w rozporządzeniu. Ustawodawca nie określił też organu powołanego do oceny konieczności przeprowadzania takiego postępowania. Parametry stacji bazowej nie mieszczą sie w zakresie parametrów i rodzajów urzadzeń uregulowanych powołanym rozporządzeniem. Inwestycja nie jest zatem inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów skargi kasacyjnej.

Zawarte w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia wyroku nie dają dostatecznych podstaw do jej uwzględnienia bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek takiego stanowiska w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego o jakich mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze strukturę przedstawionych zarzutów, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art.35 ust.1 pkt 1 Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jest okolicznością bezsporną, że decyzją z [...] maja 2009r. Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej 1 maszt stalowy o wysokości 3,6 m oraz 2 maszty stalowe o wysokości 4,5 m, na których miał nastąpić montaż instalacji antenowych, podczas gdy z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] marca 2007r. jednoznacznie wynika, że wysokość każdego z 3 masztów miała wynosić 5,5 m. . Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, określiła wysokość masztów w sposób precyzyjny i konkretny nie dopuszczając, w tym zakresie żadnego marginesu, ani odstępstwa. W takich okolicznościach należy przypomnieć art.55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. To związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Można więc przyjąć, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o parametrach lokalizacyjnych określonych w tej decyzji, jeżeli jej adresat spełni warunki przewidziane przepisami Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012r. II OSK 94/11 sformułował pogląd, że związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., to jest sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podobnie w wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. II OSK 1932/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55 u.p.z.p. nie polega na tym, że organ ten jest zobowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, to organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę.

Wydanie w niniejszej sprawie przez Prezydenta Miasta Białegostoku decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...],którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...], ul. [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z instalacją zasilająca na budynku przy ul. [...] w B. na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...], w sytuacji gdy ustalono inną wysokość masztów niż w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowi rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że to naruszenie prawa kwalifikowało już do wszczęcia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009r. Tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie niniejszej brak jest zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowy.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów: § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, nieuzwględnienie, iż inwestycja niniejsza spełnia kryteria przedsięwzięcia, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu na środowisko, oraz naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. O udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że inwestycja objęta niniejszą sprawą wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego oraz wydania decyzji w tym zakresie lub w razie uznania przez odpowiedni organ administracji, iż przeprowadzenia takiego postępowania nie jest wymagane również wydania w tym przedmiocie stosownego orzeczenia, należy stwierdzić co następuje: Przede wszystkim wskazany zarzut został sformułowany nieprecyzyjnie, albowiem przepis art.71 ust.1 powołanej ustawy nie zawiera pkt 1. Z kolei ogólnie sformułowany zarzut dotyczący naruszenia art. 63 ustawy, jak wynika z uzasadniania skargi kasacyjnej należy ograniczyć do art.63 ust.1 i ust.2 . Art.63 ust. 1 stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania. Przepis art. 63 ust. 2 tej ustawy stanowi z kolei, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 ustawy) przy czym do dnia wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenie to nie zostało wydane. W tej sytuacji zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 prawa ochrony środowiska zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 ustawy, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy tj. do 24 listopada 2010 r. Dlatego też w okresie przejściowym zgodnie z tymi regułami stosowane były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) i mają one zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rozporządzenie to w § 2 wskazuje rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu, natomiast w § 3 ust.1 wskazują te przedsięwzięcia, które mogą wymagać sporządzenia raportu. Analizując § 3 ust.1 powołanego rozporządzenia szczególnej uwagi wymaga pkt 8, który miedzy innymi był przedmiotem nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r.,a która weszła w życie w dniu 31 sierpnia 2007r. (dz.U.2007.158.1105). W pierwotnym brzmieniu przepis ten stanowił, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać " instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30kHz do 300GHz, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 7". W tym stanie prawnym była wydawana decyzja z [...] lipca 2006r. o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz decyzja z [...] marca 2007 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast w wyniku nowelizacji rozporządzenia, która weszła w życie 31 sierpnia 2007r. § 3 ust.1 pkt 8 uzyskał inną treść. Mianowicie w przepisie tym postanowiono, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: ....pkt c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,...Należy zaznaczyć, że nowelizujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. nie zawierało żadnych przepisów przejściowych, a w życie wchodziło z dniem ogłoszenia czyli 31 sierpnia 2007r., tym samym decyzje wydawane po tej dacie powinny uwzględniać obowiązujący stan prawny. Analiza § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w brzmieniu nadanym od 31 sierpnia 2007r. wskazuje, jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że poza przedsięwzięciami dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter fakultatywny albo obligatoryjny istnieje grupa przedsięwzięć, które z uwagi na moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny od miejsc dostępnych dla ludności, nie podlega obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( tak też w wyroku NSA z dnia 19 maja 2011r. II OSK 864/10). Mając powyższe na uwadze istotnym zagadnieniem staje się ocena danego przedsięwzięcia z punktu widzenia ustalenia charakteru obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ( obligatoryjnego, fakultatywnego ) lub braku takiego obowiązku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uregulowania zawarte w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należało odnosić do uregulowań zawartych w przepisach § 2 i § 3 ust.1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. - w zakresie ustaleń co do obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przy czym konieczność wydania postanowienia w przedmiocie - przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 1 i 2) odnosić należy jedynie do § 3 ww. rozporządzenia. W stosunku bowiem do przedsięwzięć o których mowa w § 2 rozporządzenia, sporządzenie raportu o jego oddziaływaniu na środowisku jest obowiązkowe. Zatem mechanizm ustalania postanowieniem czy dane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jest czy też nie jest objęte obowiązkiem sporządzenia oceny (raportu), może dotyczyć jedynie tych przedsięwzięć w stosunku których rozstrzygniecie może być różne w zależności od oceny dokonanej przez organ administracji w oparciu o kryteria wskazane w § 5 - a zatem jedynie do tych przedsięwzięć o których mowa w § 3 ust.1 rozporządzenia. Jednak sposób określenia w § 3 ust.1 rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie jest jednolity, w szczególności dotyczy to przedsięwzięć o których mowa w pkt 8. Jak podnoszono bowiem wcześniej analiza § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazuje, że istnieje grupa przedsięwzięć, która nie podlega obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku przedsięwzięć o których mowa w § 3 ust.1 pkt 8 to w samym rozporządzeniu zostały określone szczegółowe parametry spełnienie których powoduje, że dane przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Jak podnosi skarżący przedsięwzięcie będące przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r., co do której Wojewoda Podlaski decyzję z dnia [...] kwietnia 2010r. stwierdził jej nieważność, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał ją w mocy było przedsięwzięciem o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 8. W takiej sytuacji zagadnieniem pierwszoplanowym przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r. powinno być ustalenie i zbadanie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy zamierzone przedsięwzięcie spełnia przesłanki określone w § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia, a w konsekwencji nie podlega obowiązkowi prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jak wynika z decyzji z [...] maja 2009r. Prezydent nie poczynił w tej kwestii żadnych ustaleń, oparł się na przedłożonej przez inwestora "Informacji o planowanym przedsięwzięciu" opracowanej w lutym 2009 r., która wskazywała, że nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W informacji tej nie odniesiono się wprost do przesłanek określonych w § 3 ust.1 pkt 8 lit. c , a w szczególności do tej części przepisu, w którym jest mowa "a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny" natomiast w informacji podano, że najbliżej położony budynek znajduje się w odległości 15.. Prezydent nie zweryfikował przedłożonej informacji nie poczynił dalszych ustaleń faktycznych w sprawie, sam nie zwrócił się o wydanie ekspertyzy w przedmiocie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tym czasem z projektu zagospodarowania terenu, zawartego w projekcie budowlanym wynika, że najbliżej położony budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 30 m i 25 m od dwóch z trzech zaprojektowanych anten. W oparciu o takie ustalenia nie można było stwierdzić, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie spełnia przesłanki określone w § 3 ust.1 pkt 8 lit.c. Dla uznania, że realizacja danego przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezbędne jest aby w danej sprawie został właściwie ustalony stan faktyczny. Właściwe organy powinny zatem w pierwszej kolejności ustalić konkretne odległości od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, w których znajdują się miejsca dostępne dla ludności, z powołaniem się na źródło takich ustaleń. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można będzie wskazać czy zachodzi bądź nie zachodzi przypadek wymieniony w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 845/09). W przypadku zaś braku możliwości jednoznacznej oceny danego przedsięwzięcia z punktu widzenia spełnienia przesłanek o których mowa w § 3 ust.1 pkt 8 lit.c , a tym samym ustalenia, że dane przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, oceny tej w formie postanowienia powinien dokonać organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie poczynienie powyższych ustaleń przez Prezydenta Miasta Białegostoku i mimo to wydanie decyzji z dnia [...] maja 2009r. Nr [...] znak: [...] nr rej. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...], ul. [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z instalacją zasilająca na budynku przy ul. [...] w B., a także określenie w decyzji tej wysokości masztów w sposób niezgodny z decyzją z dnia [...] marca 2007r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, słusznie ocenione zostało jako wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Stąd też podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 poprzez niezastosowanie, nieuzwględnienie, że inwestycja niniejsza spełnia kryteria przedsięwzięcia, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu na środowisko, zasadny był tylko w części w której teoretycznie stwierdzono, że obok obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko o charakterze fakultatywnym albo obligatoryjnym istnieje grupa przedsięwzięć, które nie podlegają obowiązkowi prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast zarzut ten był niezasadny w zakresie w jakim przyjmował, że przedmiotowa inwestycja spełniała kryteria określone w § 3 ust.1 pkt 8. W tym bowiem zakresie w postępowaniu kończącym się wydaniem przez Prezydenta Miasta Białegostoku decyzji z dnia [...] maja 2009r.nie zostały poczynione wyczerpujące i prawidłowe ustalenia faktyczne, organ odwołał się tylko do przedłożonej przez inwestora "Informacji o planowanym przedsięwzięciu" i nie oceniając tego dowodu, nie podejmując żadnych innych ustaleń przyjął, że planowana inwestycja jest inwestycją, do której ma zastosowanie § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia. W takich okolicznościach organy administracji orzekające w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r., zasadnie stwierdziły, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawem, a Sąd I instancji dokonując kontroli zasadnie podzielił ten pogląd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie na tle przepisu § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia; pierwsze dotyczy materialnoprawnych przesłanek określonych w tym przepisie spełnienie których prowadzi do przyjęcia, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem, które nie podlega obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w konsekwencji prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz drugie zagadnienie to sposób, forma w jakiej można ustalić spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie. Jak wskazywano już wcześniej w przypadku przesłanek materialnoprawnych o których mowa w § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia to Rada Ministrów określiła konkretne warunki techniczne, które gdy są spełnione powodują, że mamy do czynienia z trzecią grupą przedsięwzięć, które nie podlegają obowiązkowi sporządzenia raportu o oddziaływaniu ( a więc są to przedsięwzięcia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny nie ma charakteru ani obligatoryjnego, ani fakultatywnego ), w takich przypadkach zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający zezwolenia na budowę może w oparciu o stosowne dowody ustalić, czy spełnione są przesłanki z § 3 ust.1 pkt 8. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, że wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r. musiało być poprzedzone bądź uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jeśliby organ nie potwierdził potrzeby wydania takiej decyzji, wówczas wydałby informację, że inwestor zwolniony jest z obowiązku jej uzyskania względem planowanego przedsięwzięcia, albowiem mogła mieć miejsce jeszcze sytuacja dotycząca przedsięwzięć określonych w § 3 ust.1 pkt 8, przepis ten w rozważanej treści wszedł w życie w dniu 31 sierpnia 2007r., a więc po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2007r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i miał charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym wykluczenie takiej możliwości bezprzedmiotowym czyniłoby wyodrębnianie przedsięwzięć dla których obowiązek przeprowadzenia oceny ma charakter obligatoryjny, albo fakultatywny oraz grupy przedsięwzięć, które nie podlegają temu obowiązkowi ( wyrok NSA z dnia 19 maja 2011r. II OSK 864/10 ). Jednak pomimo tej różnicy w poglądach skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca zezwolenia na budowę nie została poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, ani postanowieniem o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a teoretyczna możliwość zakwalifikowania przedsięwzięcia inwestora jako przedsięwzięcia określonego w § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia nie została w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009r. wyjaśniona i ustalona, w takich okolicznościach zasadnie organy stwierdziły nieważność tej decyzji, a Sąd I instancji oddalił skargę.

Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. “a" i art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Odnośnie tych zarzutów należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] maja 2009 r., były to zatem decyzje które zapadły w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym, a nie w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu nieważnościowym nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Stąd też wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania a dotyczące postępowania dowodowego, zebranych dowodów mogą dotyczyć postępowania zwykłego w którym jest ono prowadzone dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie prowadzi postępowania dowodowego nie zbiera dowodów. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art.80 kpa wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów, to organ w postępowaniu zwykłym naruszył tą zasadę, a organy w postępowaniu nieważnościowym podniosły tą okoliczność, a w konsekwencji kontrola przepisów postępowania dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa.

Dlatego też mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.

Stąd Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.