Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2946/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: sędzia WSA Joanna Borkowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. P. i S. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2019 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia E. P. i S. P. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech domów mieszkalnych z infrastrukturą techniczną, przyłączami, zbiornikami na ścieki lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków, przewidzianej na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], położonej w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...].

W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Wójt Gminy [...] wnioskiem z [...] maja 2019 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech domów mieszkalnych z infrastrukturą techniczną, przyłączami, zbiornikami na ścieki lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid.: [...] w obrębie [...], gm. [...].

Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Powodem odmowy była możliwość naruszenia przez planowaną inwestycję § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie: Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r., Nr [...], poz. [...], z późn. zm. - dalej: "uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r."), zakazującego realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać, którym, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, jest zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu.

Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 13 czerwca 2019 r., zażalenie złożyli E. P. i S. P.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] października 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] czerwca 2019 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zastosowanie mają przepisy uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Z uwagi na powyższe planowana inwestycja nie może naruszać zakazów, które zostały określonych w § 3 ust. 1 tej uchwały. Wyznaczony teren inwestycji i opisany literami od A do N został zaplanowany na części użytku gruntowego oznaczonym jako łąka (ŁV) oraz części gruntu ornego (RVI) należącym do klasoużytku Lzr-RVI. Przeprowadzona analiza w trakcie postępowania odwoławczego wykazała jednak, że stan faktyczny gruntu ornego RVI w liniach rozgraniczających teren inwestycji jest inny niż określa to ewidencja gruntów. Fotomapy ukazują teren działki nr ew. [...] niemal w całości pokryty roślinnością wysoką. Dokumentacja z oględzin terenu (zdjęcia i protokół) wykonane przez organ pierwszej instancji w dniu [...] maja 2019 r. potwierdza, że teren orny przeznaczony pod inwestycję porośnięty jest drzewami gatunku sosna i brzoza. Wiek występujących na terenie drzew przekracza 10 lat. Glebę przykrywa igliwie sosnowe. Tym samym obszar inwestycji oznaczony w ewidencji gruntów jako grunt orny w rzeczywistości porasta roślinność tworząca siedlisko leśne. Teren wyznaczony pod realizację inwestycji (zgodnie z obliczeniami organu II instancji) ma ok. 3680 m2 i wraz z pozostałą częścią użytku ornego R, na którym jest położony oraz użytkiem Lzr, tj. gruntem zadrzewionym na użytkach rolnych tworzy jednorodny obszar pokryty drzewami rosnącymi w różnym zagęszczeniu. Kontynuacja roślinności o podobnym charakterze ma miejsce na działce bezpośrednio graniczącej od północy z działką nr ew. [...], tj. na działce nr ew. [...] oraz na działkach położonych od strony południowej, tj. nr ew. [...], [...], [...]. Wymienione działki wraz użytkiem Lzr-RVI na działce nr ew. [...] tworzą pas terenu o długości ok. 350 m. Zdaniem organu II instancji, istnieją przesłanki by wyznaczony obszar inwestycji w części użytku ornego, pomimo istniejącego oznaczenia w ewidencji gruntów, uznać za obszar lasu. Organ odwoławczy podniósł, że by móc zrealizować planowaną budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną niezbędne jest dokonanie wycinki istniejących drzew oraz likwidacja runa leśnego. Nie budzi wątpliwości także, że poprzez usunięcie roślinności, po pierwsze, zmieni się wykształcony las w grunt nieleśny, po drugie, zamianie ulegnie dotychczasowe użytkowanie tego gruntu, tj. po zrealizowaniu inwestycji będzie to obszar zabudowy jednorodzinnej. Wskazane wyżej czynności (nawet jeśli obejmą tylko pewną jego część) sprowadzą się więc do wylesienia i trwałej zmiany sposobu użytkowania gruntu, co należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody. Planowana inwestycja, ma być realizowana w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. na tym terenie obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.). Z uzgadnianego projektu decyzji wiadomo, że dla planowanej inwestycji nie była wszczęta procedura oceny oddziaływania na środowisko w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Skoro możliwość realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] uzależniona jest od wyniku przeprowadzonej oceny, to w sytuacji jej braku, przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów nie może być dopuszczone do realizacji, albowiem narusza ono § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały, który mówi o zakazie realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ dodał również, że w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] do roślinności tworzącej zadrzewienia ma zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., który zakazuje likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Nie jest więc tak, że zadrzewienia śródpolne po spełnieniu określonych obowiązujących procedur mogą być likwidowane i niszczone.

Skargę na postanowienie z [...] października 2019 r. złożyli E. P. i S. P., w której wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżących, protokół oględzin został błędnie sporządzony, gdyż nie ujmuje wszystkich naniesień na działce i nie odzwierciedla funkcji całej działki. Ponadto na proponowanej do wydzielenia działce samosiejki znajdują się tylko na jej części, a nie na całości jak podaje protokół. Opisane runo leśne to wysuszone place igliwia na gruncie klasy VI bez żadnych objaw zieleni. Skarżący podnieśli, że podstawowym dokumentem do analizy stanu faktycznego klasyfikacji gruntu jest wypis z rejestru gruntów i sugerowanie innego stanu prawnego jest nieuprawnione. Teren działki jest zabudowany dwoma budynkami mieszkalnymi z wjazdami z drogi powiatowej, uzbrojony w podstawowe media. Działka nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego, a studium przewiduje tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Ponadto działka nr [...] nie jest objęta w planach urządzenia lasów Wydziału [...] Starostwa Powiatowego w [...]. Skarżący zaznaczyli, że planowane budynki można zlokalizować na działce w miejscach bez zadrzewień, a dopiero pozwolenie na budowę szczegółowo określa te warunki. Ich zdaniem rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednoznacznie określa, że działka poniżej 0,5 ha nie kwalifikuje się do przedsięwzięć negatywnie oddziałujących i nie wymaga opracowania oceny oddziaływania na środowisko.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wskazane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów chronionego krajobrazu wydaje się po uzgodnieniu m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Szczegółowe zasady ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni określają przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614), w szczególności art. 24 powołanej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

Organ odwoławczy w istocie oparł rozstrzygnięcie odmawiające uzgodnienia planowanej inwestycji na dwóch podstawach – zakazach określonych w § 3 ust. 1 pkt 2 (zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) i § 3 ust. 1 pkt 3 (zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych) uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

Przepis art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, powołując się na informację katastralną powiatu [...], informacje o działce z [...] września 2019 r., protokół oględzin działki [...] z [...] maja 2019 r. wraz z dokumentację fotograficznę i ortofotomapy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organowi wystarczające podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa czterech budynków mieszkalnych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą komunikacyjną i techniczną – przyłączami, zbiornikami na ścieki lub przydomowymi oczyszczalniami ścieków na terenie części działki nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...] o pow. 2,3736 ha. Obszar inwestycji został wyznaczony linią rozgraniczającą oznaczoną na załączniku graficznym Nr 1 literami od A do N i stanowi teren oznaczony w ewidencji gruntów jako grunty orne klasy VI-RVI, łąki ŁV oraz grunty zadrzewione i zakrzewione – Lzr-RVI. Organ odwoławczy ustalił, że teren działki niemal w całości pokryty jest roślinnością wysoką. Tereny orne przeznaczone pod inwestycję porośnięte są drzewami gatunku sosna i brzoza. Wiek występujących na terenie drzew przekracza 10 lat. Teren wyznaczony pod realizację inwestycji ma ok. 3680 m2 i wraz z pozostała częścią użytku ornego R, na którym jest położony oraz użytkiem Lzr (gruntem zadrzewionym na użytkach rolnych) tworzy jednorodny obszar pokryty drzewami rosnącymi w różnym zagęszczeniu. Kontynuacja roślinności o podobnym charakterze ma miejsce na działce bezpośrednio graniczącej od północy z działką nr ewid. [...] (na działce nr ewid. [...]) oraz na działkach położonych od strony południowej tj. nr ewid. [...], [...] i [...]. Działki te stanowią pas terenu o długości około 350 m.

Teren inwestycji znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], którego funkcjonowanie reguluje uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Jednym z ograniczeń wprowadzonych na tym terenie powołaną uchwałą Sejmiku Województwa [...] jest zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 2 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (czyli m.in. na obszarach chronionego krajobrazu – art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody). Ponadto, na terenie tym obowiązuje także zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.).

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie miały wystarczających podstaw do przyjęcia, że teren spornej działki stanowi las, a zatem nie było także podstaw do uznania, że realizacja spornej inwestycji będzie prowadziła do wylesienia terenu mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody i w konsekwencji będzie naruszała zakaz, określony w § 3 ust. 1 pkt 2 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2019 r., poz. 2129 ze zm.) lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b)stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. W ocenie Sądu, grunt jest lasem nie tylko w znaczeniu przyrodniczym, ale także prawnym, konieczne jest zatem spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; lit. a punktu 1 art. 3) bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b) (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) czy lit. c) (grunt wpisany do rejestru zabytków). Za wyjątkiem przypadków, gdy chodzi o rezerwat przyrody, grunt wchodzący w skład parku narodowego albo grunt wpisany do rejestru zabytków, o zaliczeniu gruntu do lasu nie decyduje tylko to, że jest on porośnięty drzewami, krzewami i runem leśnym, ale jego funkcja, mianowicie to, że jest przeznaczony do produkcji leśnej. Grunt, który co prawda spełnia kryterium przyrodnicze i obszarowe, lecz nie wypełnia przy tym żadnej z przesłanek funkcjonalnych, nie może zostać uznany za las w znaczeniu prawnym (por. wyroki NSA z: 23 kwietnia 2013 r., II OSK 1983/11, 2 października 2015 r., II OSK 308/14, z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3027/15).

Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela wykładni tego przepisu dokonanej przez organ odwoławczy, który wadliwie przyjął, że za las należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym, nawet jeżeli nie spełnia żadnego kryterium określonego w art. 3 pkt 1 lit. a), b), c) ustawy o lasach, ponieważ kryteria te dotyczą jedynie gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, które za las zostaną uznane o ile spełniają dodatkowe kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a), b), c) ustawy o lasach. Pogląd oparto wyłącznie na wykładni zawartej w wyroku Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2010 r., sygn. I CSK 258/09, postanowienie Sąd Najwyższy z 20 września 2012 r., sygn. IV CSK 41/12. Pogląd zaprezentowany w powołanych przez organ odwoławczy orzeczniach jest kontrowersyjny i Sąd rozpoznający tę sprawę nie podziela go.

Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie, w której chodzi o grunty w ewidencji gruntów klasyfikowane jako grunty orne, łąki, grunty rolne zadrzewione, które jednocześnie nie zostały objęte planem urządzenia lasu, a organ nie wykazał, że są one przeznaczone do produkcji leśnej, nie było wystarczających podstaw do przyjęcia, że grunty te stanowią las. W konsekwencji w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, niezasadnym było uznanie, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Na marginesie należy wskazać, że w obecnym stanie prawnym stosownie do § 3 ust. 1 pkt 88 c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się nie tylko zmianę lasu, ale także innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Jednocześnie organ odwoławczy dokonał także oceny dopuszczalności realizacji spornej inwestycji w kontekście innych zakazów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w przypadku gdyby zadrzewienia, porastające teren nieruchomości nr [...] nie zostały uznane za las, to w takiej sytuacji należy uznać, że nieruchomość ta porośnięta jest zadrzewieniami śródpolnymi (m.in. protokół z oględzin działki, dokumentacja fotograficzna, ortofotomapy). Z protokołu oględzin z [...] maja 2019 r. podpisanego przez stronę bez uwag, jednoznacznie wynika, że część działki (wg. ewidencji stanowiąca grunty orne, łąki i grunty rolne zadrzewione) przeznaczona pod zabudowę porośnięta jest zadrzewieniami rodzaju sosna i brzoza na całej powierzchni. Realizacja inwestycji, polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie części działki nr ewid. [...] o pow. ok. 3680 m2, w sytuacji gdy zadrzewieniami porośnięta była praktycznie cała część działki przeznaczona pod inwestycję, nie byłaby możliwa bez wcześniejszego usunięcia tych zadrzewień. W konsekwencji takiego ustalenia realizacja spornej inwestycji naruszałaby zakaz, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., albowiem wiązałaby się z koniecznością usunięcia części zadrzewienia na terenie obszaru inwestycji.

Na zmianę stanowiska w tej sprawie nie wpływają twierdzenia skarżących, że tylko część zadrzewienia stanowiły samosiejki ani to, że zdaniem skarżących protokół został błędnie sporządzony i nieprawidłowo wskazano, że na całości działki rosną zadrzewienia. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali, że protokół został wadliwie sporządzony ani nie podważyli jego ustaleń. S. P. podpisał protokół oględzin bez uwag, a jego zarzuty obecnie opierają się na gołosłownych twierdzeniach. Uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. jednoznacznie wprowadza zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Jedyne wyjątki od tego zakazu dotyczą sytuacji gdy likwidacja, czy zniszczenie tych zadrzewień wynika z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3). W rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy do przyjęcia, że realizacja spornej inwestycji będzie prowadzić do naruszenia zakazu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Wymienione zakazy w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. zostały określone w sposób rozłączny, a zatem naruszenie któregokolwiek z nich stanowi dostateczną podstawę do wydania negatywnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Tym samym, wystarczające do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy było ustalenie organu, że realizacja inwestycji narusza zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. (zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych).

Ponadto wskazana przez skarżącego okoliczność, że teren działki jest zabudowany dwoma budynkami mieszkalnymi z wjazdami z drogi powiatowej, uzbrojony w podstawowe media nie ma wpływu na wynika sprawy, zwłaszcza że jest to ta część działki, która nie jest objęta obszarem inwestycji. Realizacja budownictwa mieszkaniowego, choć niezakazana w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...], nie może wiązać się z łamaniem przepisów obowiązujących na jego terenie, w szczególności likwidowaniem i niszczeniem zadrzewień śródpolnych (zadrzewień na gruntach ornych)

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ), oddalił skargę.