Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 549/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 roku sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej oddala skargę. bg


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt. 2 i 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415 z późn.) oraz art. 104 k.p.a., pozbawił A. Sz. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 2 kwietnia 2010 roku z powodu uzyskania jednorazowej pomocy finansowej na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

W dniu 25 maja 2010 roku A. Sz. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 31 marca 2010 roku, z datą rozpoczęcia działalności od dnia 8 kwietnia 2010 roku.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie utraty przez A. Sz. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 2 kwietnia 2010 roku, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 7 kwietnia 2010 roku.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił własną decyzję z dnia 7 kwietnia 2010 roku o pozbawieniu A. Sz. statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku z dniem 2 kwietnia 2010 roku i orzekł o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 31 marca 2010 roku.

Od powyższej decyzji pełnomocnik A. Sz. złożył odwołanie, w którym podniósł zarzut błędnej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 1 października 2010 roku o wznowieniu postępowania z urzędu i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych pełnomocnik podkreślił, że dla oceny, czy dana osoba utraciła statusu osoby bezrobotnej istotne jest podjęcie przez nią działalności gospodarczej, albowiem dopiero z tą chwilą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. W ocenie pełnomocnika za datę rozpoczęcia działalności gospodarczej należy uznać datę faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności, a nie datę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji wraz z poprzedzającym ją postanowieniem.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2011 roku, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy (...), jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Osoba bezrobotna winna spełniać wskazane powyżej warunki nie tylko w dniu dokonania rejestracji, ale także w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, prowadzonej przez właściwy urząd pracy. W przypadku, gdy osoba bezrobotna przestaje spełniać warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, traci status bezrobotnego. Wynika to jednoznacznie z treści art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy, który stanowi, że starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2. Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku Z analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu 1 kwietnia 2010 roku A. Sz. zawarł z PUP nr 1 umowę o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Przelew środków nastąpił w dniu zawarcia umowy, a decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie przez A. Sz. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 2 kwietnia 2010 roku. W dniu 25 maja 2010 roku A. Sz. przedłożył w PUP nr 1 w Ł. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 31 marca 2010 roku. Mając na uwadze wskazaną powyżej okoliczność oraz treść art. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004r., postanowieniem z dnia 1 października 2010 roku Prezydent Miasta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 7 kwietnia 2010 roku. Okoliczność bowiem, iż skarżący od dnia 31 marca 2010 roku posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej była nową, istotną okolicznością faktyczną, która istniała w dacie wydania decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 roku, a która nie była znana wcześniej organowi. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Wojewoda [...] wskazał, iż definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną interpretację. Z brzmienia przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że status osoby bezrobotnej został powiązany nie z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, jak twierdzi pełnomocnik skarżącego, lecz z faktem posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez potrzeby badania, czy działalność taka rzeczywiście jest prowadzona. Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uzyskanie przez osobę bezrobotną wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę statusu bezrobotnego bez względu na okoliczność, czy działalność ta rzeczywiście została podjęta. Organ administracyjny nie dysponuje w tym względzie możliwością zastosowania uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący zapoznał się z treścią przepisów obowiązujących w dniu rejestracji dotyczących statusu osób bezrobotnych, zawartych w pouczeniu (k. 49 i 50), co poświadczył składając w dniu 15 września 2009 roku własnoręczny podpis. Miał zatem świadomość, że uzyskanie przez niego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej będzie skutkowało utratą statusu osoby bezrobotnej z jednoczesną utratą prawa do zasiłku oraz wszystkich świadczeń przysługujących bezrobotnym (pkt II ppkt. l i 2 pouczenia oraz pkt. 7 karty identyfikacyjnej -oświadczenia bezrobotnego - k. 57). W związku z powyższym należy przyjąć, że uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej skarżący ponosi ciężar konsekwencji prawnych określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię. Dodatkowo podniósł także zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 125 k.p.a, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację pełnomocnik podniósł, iż od dnia 1 lutego 2011 roku art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f obowiązuje w nowym brzmieniu, stanowiąc, iż za bezrobotnego uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:

nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

– zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

– nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Zmiana powyższej definicji przez ustawodawcę potwierdza zatem w ocenie pełnomocnika konieczność zastosowania wykładni celowościowej, a nie literalnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Podobne stanowisko zaprezentował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 524/10.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga A. Sz. nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. bada czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99 poz.1001 z późn. zm.).

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma interpretacja przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2011r., zgodnie z którym, bezrobotnym jest osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to czy sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej decyduje o tym, iż osoba nie może być osobą bezrobotną czy też decyduje o tym faktyczne podjęcie przez nią działalności gospodarczej.

Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż za osobę bezrobotną może być uznana osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i nie ma znaczenia to czy faktycznie podjęła działalność gospodarczą. Wskazuje na to treść przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) ustawy z 20 kwietnia 2004r., z którego wynika, że bezrobotnym może być osoba nie wpisana do ewidencji działalności gospodarczej.

Należy zaznaczyć, iż przepis art.2 ust.1 pkt.2 f.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2011r., został wprowadzony ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 176 poz.1243). W uzasadnieniu do projektu tej ustawy wskazano, że proponuje się zmianę definicji bezrobotnego przez doprecyzowanie pojęcia warunku umożliwiającego posiadanie statusu bezrobotnego jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej. Zmiana ma na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych przy stosowaniu ustawy i polega na doprecyzowaniu, że osobą bezrobotną nie może być osoba, która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Uzasadnienie projektu ustawy z 24 sierpnia 2007r. nie budzi zatem wątpliwości jaki był cel wprowadzenia zmiany przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.).

Podkreślić należy, iż punktem wyjścia przy wykładni przepisu prawnego winna być analiza kontekstu językowego danego przepisu. Jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania to tak właśnie należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Skoro treść przepisu dzięki wykładni językowej pozwala skonstruować obowiązującą normę a ponadto wyraźna jest ratio legis tak ustalonej normy to brak jest podstaw od stosowania wykładni systemowej i celowościowej. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 czerwca 1999r. w spr. SK 12/98 – OTK nr 5 z 1999r. poz.96).

Punktem wyjścia wykładni prawa jest zatem tekst prawny i aby go zrozumieć należy w pierwszym rzędzie odwołać się do reguł językowych powszechnego języka polskiego. Jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje normę postępowania to tak właśnie należy dany przepis rozumieć. (wyrok NSA z 8 czerwca 1994r. w spr. SA/Po 692/94 – Lex nr 22880).

Przepis art.2 ust.1 pkt.2 f.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. jednoznacznie formułuje normę postępowania a więc należy go rozumieć tak jak faktycznie brzmi a mianowicie, że uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 stycznia 2011r. nie można było posiadać statusu osoby bezrobotnej będąc jednocześnie wpisany do ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia było tutaj wyznaczenie nawet odległej daty faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej. Sam fakt wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowił przeszkodę do uzyskania statusu osoby bezrobotnej zaś w przypadku uzyskania takiego statusu powodował jego utratę. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 7 września 2010r. w spr. I OSK 674/10, z 27 lipca 2010r. w spr. I OSK 531/10, z 28 lipca 2010r. w spr. I OSK 577/10 i z 9 grudnia 2010r. w spr. I OSK 1256/10. Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach: z 12 stycznia 2011r. w spr. III SA/Łd 551/10, z 12 stycznia 2011r. w spr. III SA/Łd 598/10 i z 12 stycznia 2011r. w spr. III SA/Łd 550/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 września 2010r. w spr. II SA/Wa 322/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 8 grudnia 2009r. w spr. III SA/Lu 454/09 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 28 kwietnia 2011r. w spr. III SA/Gd 120/11. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

Odmienny pogląd w tym zakresie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 kwietnia 2010r. w spr. I OSK 118/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 24 listopada 2010r. w spr. III SA/Łd 524/10 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca 2009r. w spr. IV SA/Po 579/08. Analiza uzasadnień tych orzeczeń wskazuje, iż o utracie statusu bezrobotnego nie decyduje fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lecz faktyczne podjęcie takiej działalności. W przekonaniu sądu w obecnym składzie, argumentacja przedstawiona w wymienionych orzeczeniach nie jest przekonująca. Rozszerza ona w sposób nadmierny pojęcie "nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej" wbrew założeniom wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy z 24 sierpnia 2007r. W wymienionych wyrokach przyjęto nową przesłankę posiadania statusu bezrobotnego (niepodjęcie działalności gospodarczej) nie przewidzianą w treści przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. Można zatem uznać, iż taka interpretacja jest interpretacją contra legem. Poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach są odosobnione i nie przyjęły się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd w obecnym składzie nie podzielił tych poglądów.

W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. pozbawił A. Sz. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 2 kwietnia 2010r. W dniu 25 maja 2010r. skarżący złożył w urzędzie pracy zaświadczenie o wpisie w dniu 31 marca 2010r. do ewidencji działalności gospodarczej przy czym jako datę rozpoczęcia działalności wskazano dzień 8 kwietnia 2010r. Przede wszystkim należy podnieść, iż A. Sz. został pouczony, iż sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku (pkt. II ppkt.2 pouczenia z 15 września 2009r.). Skarżący zapoznał się z pouczeniem i pokwitował jego odbiór. Zdawał zatem sobie sprawę jakie są konsekwencje uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skoro więc w dniu 31 marca 201r. wpisał się do ewidencji to z tym dniem utracił status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. Organy administracji trafnie uznały, iż z tym dniem przestał spełniać przesłanki dla uznania go za osobę bezrobotną i nabycia prawa do zasiłku.

W przekonaniu sądu istniała podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art.145 § 1 pkt.5 kpa. Nową okolicznością faktyczną było to, iż w dniu 31 marca 2010r. skarżący wpisał się do ewidencji działalności gospodarczej. Jest to okoliczność istotna, istniała ona w dacie wydania decyzji (7kwietnia 2010r.) i nie była znana organowi administracji. Spełnione zatem zostały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 7 kwietnia 2010r.

Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, iż o utracie statusu osoby bezrobotnej nie decyduje sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej lecz fakt podjęcia przez bezrobotnego takiej działalności. Strona skarżąca taką interpretację przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. oparła na wykładni celowościowej tego przepisu. W przekonaniu sądu taka interpretacja wymienionego przepisu nie jest prawidłowa. Jeszcze raz należy podkreślić, iż przy wykładni konkretnego przepisu prawnego należy się odwołać w pierwszej kolejności do wykładni językowej. Skoro treść przepisu jest jasna, jednoznaczna i nie budzi ona wątpliwości to tak należy ten przepis rozumieć. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stosowania wykładni systemowej lub celowościowej. Treść przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) wymienionej ustawy jest jasna i nie budzi wątpliwości. Jest ona zgodna z uzasadnieniem projektu zmiany tego przepisu w ustawie z 24 sierpnia 2007r. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby ustawodawcy chodziło o to aby o utracie statusu osoby bezrobotnej decydował nie wpis do ewidencji działalności gospodarczej lecz faktyczne podjęcie takiej działalności przez bezrobotnego to treść przepisu art.2 ust.1 pkt.2f.) byłaby inna. Przepis ten miałby takie brzmienie jak obecnie obowiązujące od 1 lutego 2011r. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 stycznia 2011r. przepis art.2 ust.1 pkt.2 f.) jednoznacznie stanowi, że nie można posiadać statusu osoby bezrobotnej będąc jednocześnie wpisany do ewidencji działalności gospodarczej. Tak też należy rozumieć ten przepis. W związku z czym sąd nie podzielił odmiennego poglądu w tym zakresie wyrażonego w skardze.

Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. A. Sz. w dniu 31 marca 2010r. został wpisany do ewidencji działalności gospodarczej. W świetle obowiązującego wówczas przepisu art.2 ust.1 pkt.2 f.) ustawy z 20 kwietnia 2004r. z tym dniem utracił on status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę A. Sz.

a.ł.