Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1031/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1, par. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Dnia 22 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi B. C., M. C., D. C., D. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2014 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], Starosta T. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. D.-H. oraz M. H. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę z nadbudową budynku kwiaciarni o część mieszkalno-usługową według załączonego projektu budowlanego na działce nr [...], obręb [...], przy ul. U. [...] w T.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2012 r. inwestorzy wystąpili z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Działając w oparciu o ostateczną decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], Starosta T. w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], zatwierdził przedłożony wtedy projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to zostało jednak wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...], organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym. Ponadto wezwano B. C., D. K., M. C. i D. C. do przedłożenia dokumentów, na podstawie których w budynku gospodarczym prowadzona była działalność gospodarcza, oraz decyzji, opinii lub innych dokumentów świadczących o tym, że przedmiotowy budynek stanowił jedną całość z budynkiem kwiaciarni przed podziałem nieruchomości, a także kiedy i na jakiej podstawie powstał sporny otwór okienny w części budynku, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza. Organ I instancji wystąpił poza tym o wydanie poświadczonych kopii dokumentów dotyczących podziału działki i budynku oraz wyjaśnienie, czy otwór okienny znajdujący się na ścianie wschodniej (w granicy działki) przy podziale nieruchomości przeznaczony był do zamurowania. Zwrócono się także do Burmistrza Miasta T. o informację, czy B. C. uzyskała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dotyczącą zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działalność handlową – skup złomu i metali kolorowych. Ponadto organ I instancji zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. o przeprowadzenie kontroli w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działalność gospodarczą, a także legalności przedmiotowego otworu okiennego. W konsekwencji Starosta T. stwierdził, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości zawartych w projekcie budowlanym został usunięty. Ponadto ustalono, że B. C., D. K., M. C. i D. C. nie posiadają decyzji lub dokumentów świadczących o dopełnieniu formalności związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działalność gospodarczą. Poza tym w zasobach Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru organu I instancji nie znajdują się dokumenty wskazujące na wydzielenie działki nr [...]. Natomiast w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. Burmistrz Miasta T. wyjaśnił, że B. C. nie uzyskała decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działalność handlową. Jednocześnie Burmistrz nadmienił, że na terenie śródmieścia nie dopuszcza się lokalizacji działalności uciążliwej, takiej jak skup złomu lub metali kolorowych. Kwestia otworu okiennego usytuowanego we wschodniej ścianie zewnętrznej budynku gospodarczego na działce nr [...] została załatwiona przez właściwy organ nadzoru budowalnego w drodze likwidacji tego okna poprzez zamurowanie go pustakami szklanymi. W tej sytuacji Starosta T. stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 r. Opracowanie to jest nadto kompletne i zostało wykonane oraz sprawdzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. B. C., D. C. i D. K. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niepełny i nierzetelny.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że kwestionowana przez nich decyzja narusza ich prawo własności nieruchomości. Podnieśli oni zarzuty odnośnie projektu budowlanego w zakresie prawidłowości odwodnienia połaci dachu budynku istniejącego na połączeniu z projektowanym w zakresie osi D. Ponadto zwskazali że ze względu na wysokość planowanego obiektu budowlanego, która znacznie przewyższa wysokości istniejącego budynku, istnieje obawa o nośność więźby dachowej budynku istniejącego. Ponadto wskazywali, że kominy dymne dachowe na istniejącym budynku wyprowadzone są ok. 70 cm ponad połać dachu, tym samym w razie zrealizowania budynku według omawianego projektu budowlanego, niemożliwe stanie się prawidłowe działanie ciągów kominowych; zwłaszcza, że we wspomnianym opracowaniu nie jest wzięty pod uwagę drugi ciąg dymny.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji. Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił przy tym, że pismem z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Zarząd Dróg Powiatowych w T. na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) wyraził zgodę na usytuowanie części rozbudowywanego budynku kwiaciarni w odległości mniejszej niż 8,0 m od zewnętrznej jezdni zgodnie z przedłożonym planem sytuacyjnym. Ponadto w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], organ ten wyraził również zgodę na lokalizację dwóch miejsc postojowych na działce nr [...] w pasie zieleni między istniejącym budynkiem, a chodnikiem ze wskazaniem uwarunkowań, opiniując zarazem na planie zagospodarowania terenu miejsca parkingowe i lokalizację istniejącego zjazdu. Poza tym inwestorzy uzyskali pozwolenie nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. – Delegatura w K. z [...] maja 2013 r., znak [...], na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, tj. w strefie układu urbanistycznego miasta T., wpisanej do rejestru zabytków z dnia [...] czerwca 1984 r. Zweryfikowano przy tym program rozbiórki, przyjęto zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego na budynek handlowy – kwiaciarnię na działce nr [...], oraz uzyskano opinię kominiarską nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., zgodnie z którą planowana rozbudowa i nadbudowa (odsunięta o 3,0 m na poziomie piętra od granicy nieruchomości) odpowiada polskiej normie PN-EN 1443: Kominy. Wymagania ogólne i nie spowoduje braku ciągu kominowego w istniejących przewodach wentylacyjnych. Organ II instancji zaznaczył jednocześnie, że odpowiedzialność za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym, w tym za rozwiązania konstrukcyjne, ponoszą uprawnieni projektanci sprawdzający ten dokument. Dlatego też zarzuty skarżących dotyczące nośności więźby dachowej budynku istniejącego i drugiego ciągu dymnego, jako niepoparte żadnymi dowodami, są bezzasadna.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. B. C., M. C., D. C. i D. K. zaskarżyli powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 7, art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji i nieprzestrzeganie zasady merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy, (2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego na okoliczność zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do projektu budowlanego, (3) art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, (4) art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. poprzez niewykonanie czynności sprawdzających i oceniających zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie przekroczenia wysokości planowanego budynku w stosunku do wysokości budynku istniejącego, (5) art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez ustalenie odległości miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe przy braku opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, (6) art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z § 18 powołanego rozporządzenia poprzez zaprojektowanie miejsc parkingowych na terenie, który nie należy do inwestora.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że Wojewoda Wielkopolski ograniczył się jedynie do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji zamiast uchylić rozstrzygnięcie organu I instancji i wydać nową decyzję. Organ II instancji nie uwzględnił przy tym zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. i nie zgromadził żadnych własnych dowodów, np. w postaci wyjaśnień projektantów lub opinii biegłego. Kwestionowana decyzja nie zawiera również wymaganego uzasadnienia, w szczególności w zakresie odwodnienia połaci dachowej budynku istniejącego na połączeniu z projektowanym obiektem budowlanym w osi D. Organ II instancji nie wziął również pod uwagę faktu, że wedle projektu budowlanego elewacja zachodnia nowego budynku, bezpośrednio przylegająca do istniejącej już zabudowy na sąsiedniej nieruchomości, znacznie przekracza wysokość budynku istniejącego na działce nr [...]; obiekt ten ma dwie kondygnacje. Wojewoda Wielkopolski nie wyjaśnił też, na czym polegało zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1-5 pr. bud., a w szczególności czy zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy została sprawdzona. W tej mierze w ocenie skarżących zachodzi tymczasem niezgodność. Poza tym planowana inwestycja narusza § 23 powołanego rozporządzenia, gdyż według projektu budowlanego drzwi wejściowe do budynku od strony południowo-wschodniej znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie z zasiekiem zadaszonym na odpady. Jednocześnie przewidziana odległość od miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe od granicy z działką sąsiednią wynosi tylko ok. 2 m. Nie załączono przy tym do akt sprawy opinii właściwego państwowego inspektora sanitarnego, zezwalającej na zmniejszenie wspomnianej odległości. Co więcej, z projektu budowlanego wynika, że miejsca postojowe mają być zlokalizowane w pasie zieleni i chodnika, czyli poza terenem działki inwestora. Rozwiązanie to jest tym samym niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że w pasie o szerokości 3 m od istniejącego budynku skarżących budynek objęty omawianą inwestycją będzie miał charakter jednokondygnacyjny o wysokości nie wyższej niż budynek na działce nr 648, oddzielony od niego ścianą przeciwpożarową wychodzącą 30 cm ponad poziom dachu. W połowie szerokości od ściany budynku skarżących zaprojektowano balustradę, przeznaczając część powierzchni na taras. Przy ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano rynny i rurę spustową dla odbioru wody deszczowej z tarasu i części stropowej. Wojewoda Wielkopolski zaznaczył przy tym, że w kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyraźnie odwołano się do decyzji o warunkach zabudowy przy ocenie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto inwestorzy przedłożyli opinię sanitarną z dnia [...] czerwca 2013 r., zezwalającą na przedstawione w projekcie zagospodarowania działki miejsce gromadzenia odpadów. Z kolei w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Zarząd Dróg Powiatowych w T. wyraził zgodę na lokalizację dwóch miejsc postojowych na działce nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się nietrafna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracyjnej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. E. D.-H. i M. H. wystąpili do Starosty T. o wydanie pozwolenia na budowę – rozbudowę i nadbudowę budynku kwiaciarni o część mieszkalno-usługową, zlokalizowaną na działce nr [...], obręb [...], w T. (k. 1 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowisko, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o jakiej mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr. bud., zaświadczenia, o jakim mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud. oraz dokumentów, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 pr. bud., oraz (4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o jakim mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i legitymującymi się aktualnymi na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o jakim mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud.

Jak wynika przy tym z art. 35 ust. 3 pr. bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pr. bud., właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając zarazem termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie ustawodawca wskazuje w art. 35 ust. 4 pr. bud., że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pr. bud. i w art. 32 ust. 4 pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji publicznej, że przedmiotowa inwestycja odpowiada wymogom stawianym przez prawo.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że planowane przedsięwzięcie, wbrew twierdzeniom skarżących, realizuje postanowienia zawarte w decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], o warunkach zabudowy (k. 8-14 akt adm. organu I instancji). W tym ostatnim rozstrzygnięcia przewidziano w szczególności, że część planowanego obiektu budowlanego leżąca przy granicy z działką sąsiednią jest cofnięta o 3 m i w tym pasie będzie miała wysokość nie wyższą niż budynek istniejący na działce nr [...]. Wymóg ten został spełniony w niniejszej sprawie, czego potwierdzeniem jest w szczególności przedstawienie elewacji, rzut piętra, rzut więźby dachowej, rzut dachu i przekrój b-b, załączone do projektu budowlanego (k. 33, 36-39 projektu budowlanego; k. 40, 44-47 uzupełnionego projektu budowlanego).

Nietrafny okazał się również zarzut dotyczący niezapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.), zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosowanie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Jak wynika przy tym z § 18 ust. 2 powołanego rozporządzenia, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

W decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. o warunkach zabudowy nałożono z kolei na inwestorów obowiązek przygotowania co najmniej dwóch miejsc postojowych, w tym co najmniej jednego miejsca dla osoby niepełnosprawnej, przy czym jedno miejsce postojowe mogło być zastąpione miejscem garażowym. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika zarazem, że w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Zarząd Dróg Powiatowych w T. wyraził inwestorom zgodę na lokalizację dwóch miejsc postojowych w pasie ulicy powiatowej U., nr [...], w T., na działce nr [...], w pasie zieleni pomiędzy istniejącym budynkiem i chodnikiem (k. 13 uzupełnionego projektu budowlanego). Tym samym spełniony został wskazany wyżej wymóg przewidziany w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Należy przy tym zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga, by miejsca postojowe były zlokalizowane na nieruchomości należącej do osoby realizującej przedsięwzięcie. Inwestor jest bowiem w świetle § 18 powołanego rozporządzenia zobowiązany jedynie do zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych. Kwestia stosunku prawnego, na podstawie którego uzyska on dostęp do tych miejsc postojowych (prawo własności, ograniczone prawo rzeczowe, prawo obligacyjne itd.), pozostaje natomiast bez znaczenia prawnego dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Omawiana inwestycja nie narusza przy tym przepisów budowlanych. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Jednocześnie z § 23 ust. 2 powołanego rozporządzenia wynika, że w przypadku istniejącej zabudowy, odległości, o których mowa w § 23 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, mogą być pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę po zyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Do materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy została przy tym załączona opinia sanitarna Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], pozytywnie opiniująca proponowaną lokalizację zasieku zadaszonego na odpady (k. 252-253 akt adm. organu I instancji). Ponadto we wspomnianej opinii sanitarnej zezwolono na zmniejszenie odległości od granicy działki do miejsca składowania odpadów stałych na działce inwestora, przy czym miejsce przechowywania odpadów powinno być utwardzone, a jego odległość od okien i drzwi nie może być mniejsza niż 5 m, a od granicy z działką sąsiednią – nie mniejsza niż 1,5 m. Tym samym powyższe wymagania dotyczące składania odpadów zostały zachowane w rozpatrywanej sprawie.

Podobnie nietrafny okazał się również zarzut skarżących dotyczący ewentualnych nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania komina w razie realizacji omawianej nadbudowy. Należy przede wszystkim zauważyć, co sygnalizowano już wcześniej, że przedmiotowa nadbudowa jest cofnięta o 3 m względem granicy z działką nr [...]. Takie rozwiązanie niweluje z kolei ewentualne negatywne oddziaływanie inwestycji na komin skarżących. Konkluzja ta opiera się na opinii nr [...] mistrza kominiarskiego z dnia [...] maja 2013 r. (k. 6 uzupełnionego projektu budowlanego). W powyższej ekspertyzie stwierdzono zarazem, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z normą PN-EN 1443: Kominy. Wymagania ogólne. Jednocześnie skarżący nie przedłożyli żadnego dowodu, który podważałby prawidłowość opinii z dnia [...] maja 2013 r. Dlatego też zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania omawianego rozwiązania. Należy przy tym zauważyć, że wspomniane cofnięcie nadbudowy o 3 m czyni w istocie zadość ogólnemu wymogowi odległości pomiędzy budynkami, przewidzianemu w § 12 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Można zatem przyjąć, że skoro ustawodawca dopuszczałby lokalizację nowego obiektu budowlanego o wysokości odpowiadającej rozważanemu obiektowi budowlanemu w odległości 3 m od granicy z działką skarżących, to tym bardziej należy zezwolić na dokonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Trzeba poza tym zaznaczyć, że inwestorzy uzyskali niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia na realizację omawianego przedsięwzięcia. Zgodę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych wyraził bowiem Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w pozwoleniu z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] (k. 4-5 uzupełnionego projektu budowlanego). Z kolei pismem z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Zarząd Dróg Powiatowych w T. zezwolił na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) na usytuowanie rozbudowywanej części obiektu budowlanego w odległości 6 m od krawędzi jezdni przy ul. powiatowej nr [...] U. w T. (k. 14 uzupełnionego projektu budowlanego). Ponadto oświadczenia o zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego i zasadami wiedzy technicznej zostały złożone przez odpowiednie osoby (k. 25 uzupełnionego projektu budowlanego).

Na marginesie należy jeszcze wskazać, że inwestorzy dokonali pismem z dnia [...] marca 2006 r. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania dotychczasowego budynku garażowego na budynek handlowy – kwiaciarnię (k. 3 uzupełnionego projektu budowlanego). Ponadto z projektu budowlanego wynika, że wody opadowe będą odprowadzane z połaci dachowej w kierunku posesji własnej inwestora (k. 30, 33 projektu budowlanego; k. 32, 35 uzupełnionego projektu budowlanego).

Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd nie znalazł również żadnych podstaw do zakwestionowania poprawności gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny przez organy administracji publicznej. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i wystarczał do wydania zaskarżonej decyzji. Wojewoda Wielkopolski odniósł się przy tym w sposób wyczerpujący do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz ustosunkował się do stanowiska skarżących. Przytoczona została również treść przepisów, które znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Nie można zatem dopatrywać się naruszenia w niniejszej sprawie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzajaca ją decyzja Starosty T. odpowiadają prawu. W konsekwencji skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.