Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2042/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 lit. c, art. 134, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 79, art. 67, art. 105, art. 134, art. 75
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 723/06 w sprawie ze skargi "[...]" S.A. w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Wojewody M. na rzecz "[...]" S.A. w W. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "[...]" SA w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] W. z [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego.

Uzasadniając wyrok Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy.

Prezydent Miasta [...] W. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wskazując w uzasadnieniu, że skarżący w dniu [...]. zgłosił zamiar zainstalowania urządzenia reklamowego w formie siatki winylowej na ścianie budynku przy [...] w W., zaś z informacji przekazanych przez Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej, który przeprowadził oględziny, wynika, że reklama ta została zainstalowana przed upływem 30 dni od daty złożenia zgłoszenia.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący, który zarzucił naruszenie art. 79 § 1, art. 105 i art. 107 k.p.a., gdyż organ nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, nie zawiadomił o terminie oględzin, na które powołano się w decyzji oraz nie uzasadnił właściwie decyzji bowiem nie wskazał dowodów na poparcie twierdzeń, które stały się podstawą rozstrzygnięcia.

Wojewoda M. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podnosząc w uzasadnieniu, że z informacji przekazanych do tego organu przez Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej wynika, że przedmiotowa reklama została zainstalowana przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia, czego dowodem była notatka służbowa przedstawiona organowi.

Przedstawiając zarzuty skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie inwestora o terminie oględzin i tym samym uniemożliwienie wzięcia w niej udziału, naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie dowodów, na podstawie których stwierdził, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, a organowi odwoławczemu naruszenie art. 7 i art. 15 k.p.a., polegające na ograniczeniu się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji

Przedstawiając ocenę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że planowane przez inwestora zainstalowanie urządzenia reklamowego na ścianie budynku nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej. Dalej wskazał, że zgłoszenia tego należało dokonać co najmniej na 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót, ponieważ jest ono formą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymagającej ustalenia przez organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do ich realizacji. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, takie postępowanie rozpoczęło się w dniu [...], po otrzymaniu przez organ zgłoszenia i w trakcie czynności dokonywanych przez organ ustalono, że przed upływem terminu, określonego przez przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszona inwestycja została wykonana. Dalej stwierdził, że ponieważ już samo rozpoczęcie robót będących przedmiotem zgłoszenia przed upływem terminu określonego w powołanym przepisie powoduje, że postępowanie w przedmiocie zgłoszenia staje się bezprzedmiotowe rozstrzygniecie organu pierwszej instancji było prawidłowe.

Sąd pierwszej instancji wskazał też, że inwestor na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani w skardze złożonej do Sądu nie podważył ustaleń organu co do faktu wykonania inwestycji bez zachowania terminu 30 dni od daty zgłoszenia. Nie przeczył - zdaniem Sądu pierwszej instancji - ustaleniom organu i nie przedstawił żadnych dowodów przeciwko tym ustaleniom. Jedynym zarzutem zgłoszonym w odwołaniu i skardze był zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, to jest art. 79 § 1 i art. 107 k.p.a. W sytuacji, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie, nawet gdyby uznać, iż istotnie nastąpiło naruszenie art. 79 § 1 k.p.a., to nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji za nieuprawniony uznał również zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., gdyż, jak stwierdził, zaskarżona decyzja wypełnia dyspozycję powołanego przepisu.

W skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody M. kosztów postępowania, zarzucono, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z art. 75, art. 79, art. 67 i art. 105 k.p.a. oraz art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania, że rozstrzygnięcie organów obu instancji oparte zostało na notatce służbowej, która nie może stanowić dowodu w sprawie oraz że organ administracji nie zawiadomił skarżącego o terminie oględzin, czym rażąco naruszył art. 79 k.p.a. Podniesiono też, że ustalenia co do faktu wykonania inwestycji bez zachowania terminu 30 dni od daty zgłoszenia są nieprawdziwe oraz że skarżący przeczy, iż roboty wykonano przed upływem zakreślonego ustawą terminu. Przyznano, że skarżący nie przedstawił dowodów na te okoliczności, ale dlatego, że takich nie posiada. W szczególności nie posiada zdjęcia zamontowania reklamy z datą jego zamontowania, ani nie mógł wskazać innych dowodów, choćby wnosić o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Wskazano, że po raz pierwszy skarżący styka się z sytuacją, że organ administracji umarza postępowanie w związku z rzekomym wykonaniem robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni i wyjaśnił, że nie podejmował czynności, które w obecnej sytuacji mogłyby potwierdzić, iż urządzenie reklamowe zostało zainstalowane zgodnie z prawem, gdyż nie przewidział sytuacji, że organ administracji stwierdzi, iż wykonał prace budowlane przed upływem 30 dni.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę błędnie zastosował art. 75 k.p.a., dopuszczając jako dowód notatkę urzędową T. G.. Dalej wskazano zaś, że Sąd ten nie kwestionował możliwości dopuszczenia dowodu z notatki służbowej oraz nie ustalił, czy T. G. był uprawniony do dokonywania wskazanych czynności, w szczególności czy mieściły się one w zakresie jego obowiązków. Następnie, odwołując się do orzecznictwa sądowego, oceniono znaczenie notatki służbowej jako środka dowodowego, wskazując, że organ administracji nie mógł oprzeć swego rozstrzygnięcia na takim dowodzie, co sąd administracyjny rozpoznający skargę winien był uwzględnić.

Dalej argumentując wskazano, że organ administracji pierwszej instancji powinien był między innymi dokonać oględzin zgodnie z warunkami określonymi w art. 79 k.p.a., czyli zawiadomić skarżącego o przeprowadzanej czynności oraz sporządzić z niej protokół. Podkreślono przy tym, odwołując się do poglądów doktryny prawa, znaczenie art. 79 k.p.a. dla gwarancji czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Natomiast odwołując się do orzecznictwa sądowego wskazano, że zachowanie wymagań art. 79 i art. 81 k.p.a., niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, a naruszenie obowiązku zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu oraz obowiązku zapewnienia stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy.

Odwołano się też do art. 67 k.p.a. wskazując, że w rozpoznawanej sprawie "rzekoma wizja lokalna", jak to określono, nie została udokumentowana za pomocą protokołu.

Naruszenie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśniono zaś w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji wbrew wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi nie zbadał z urzędu wszelkich popełnionych naruszeń prawa.

W końcu wskazano też, że dokonane na podstawie notatki służbowej ustalenia faktyczne doprowadziły do naruszenia art. 105 k.p.a. przez przyjęcie, iż wykonanie prac budowlanych przed upływem 30 dni od zgłoszenia robót budowlanych czyni postępowanie bezprzedmiotowym, a w konsekwencji do naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, iż naruszania przepisów procedury nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna. Zasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 79, art. 67 oraz art. 105 k.p.a., a także zarzut naruszenia art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaczynając od zarzutu naruszenia art. 105 k.p.a., który okazuje się być tym o największej wadze dla rozstrzygnięcia, wskazać należy, że powołany przepis określa przypadki umorzenia postępowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy może wchodzić w grę jedynie paragraf pierwszy tego przepisu, dotyczący umorzenia z powodu bezprzedmiotowości postępowania, a nie paragraf drugi, dotyczący umorzenia na wniosek strony. Bezprzedmiotowość postępowania wiąże się z przedmiotem postępowania administracyjnego, którym jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., czyli wynikająca z przepisów prawa materialnego kompetencja organu administracji publicznej do wydania w indywidualnej sprawie decyzji administracyjnej. Przepisy prawa materialnego upoważniają organ administracji publicznej do wydania decyzji w określonych hipotezą normy prawnej okolicznościach faktycznych, na które składają się elementy przedmiotowe i podmiotowe. Postępowanie może być więc bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych, uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej. W świetle art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.), który reguluje zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Sprzeciw natomiast zgłasza w przypadkach określonych w art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 w terminie 30 dni od zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia lub, w przypadku, gdy chodzi o sprawy wymienione w art. 30 ust. 5a, 30 dni od złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych. Analogia do przyjmowanej w orzecznictwie sądowym bezprzedmiotowości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na skutek rozpoczęcia robót budowlanych nie jest uzasadniona. W sprawie pozwolenia na budowę organ administracji publicznej posiada kompetencje zarówno do wydania decyzji zezwalającej na rozpoczęcie robót budowlanych (pozwolenie na budowę), jak i sprzeciwiającej się ich rozpoczęciu (odmowa wydania pozwolenia na budowę) i konstytutywnym elementem faktycznym tej kompetencji jest fakt, że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte. Inaczej jest natomiast w przypadku zgłoszenia robót budowlanych. Na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydaje pozytywnej decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ ten jest uprawniony jedynie do wydania decyzji o sprzeciwie. Rozpoczęcie robót budowlanych nie jest więc elementem, od którego zależałoby uprawnienie tego organu do wydania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia ich zgłoszenia nie stanowi więc podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich zgłoszenia.

Nie oznacza to oczywiście, że w ten sposób nastąpi zalegalizowanie rozpoczętych z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego robót budowlanych. Jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zdania, że zgłoszone mu roboty budowlane zostały wykonane przed upływem 30 dni od ich zgłoszenia, to winien powiadomić o tym właściwy organ nadzoru budowlanego, który oceni, czy istnieją w związku z tym podstawy do zastosowania art. 49b ust. 1 lub 2 albo art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że umarzając w niniejszej sprawie postępowanie z powodu rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od ich zgłoszenia organy administracji publicznej naruszyły art. 105 § 1 k.p.a.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., gdyż, mimo że wskazany przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje sądowi administracyjnemu uwzględnić skargę i uchylić decyzję, gdy stwierdza naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na decyzję, którą podjęto z naruszeniem wskazanego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadność wskazanego zarzutu powoduje, że zasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wskazane okoliczności dotyczące naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji winien był uwzględnić niezależnie od tego, że nie zostały wskazane w skardze.

Uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. sprawia, że okoliczność faktyczna wykonania zgłoszonych robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od ich zgłoszenia okazuje się być prawnie obojętna. Nie zwalnia to jednakże Sądu drugiej instancji od oceny sposobu jej ustalenia skoro przy przyjętej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji prawnej koncepcji rozstrzygnięcia sprawy była ona przedmiotem wadliwych ustaleń, i co za tym idzie, jednego z zarzutów skargi kasacyjnej.

Przechodząc, zatem do oceny naruszenia tych przepisów wskazać należy, że art. 79 k.p.a. jest jednym z podstawowych wyrazów czynnego udziału stron postępowania administracyjnego w postępowaniu dowodowym. Zawiera on m.in. normę, która nakazuje organowi administracji zapewnić stronie postępowania administracyjnego aktywny udział w przeprowadzaniu dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin. W rozpoznawanej sprawie norma ta nie została zachowana. Istotne w sprawie, w ocenie organu, ustalenie faktyczne, sprowadzające się do stwierdzenia, że planowane roboty budowlane zostały wykonane przed upływem terminu 30 dni od ich zgłoszenia właściwemu organowi, zostało oparte na relacji T. G. utrwalonej w formie notatki służbowej. T. G. jest, jak wynika z akt administracyjnych, pracownikiem Urzędu Miasta [...] W.. Zatem, jeżeli jest nadto pracownikiem upoważnionym do prowadzenia postępowań administracyjnych związanych ze zgłoszeniem robót budowlanych, to jego czynność na terenie budowy była niczym innym jak oględzinami. Jeżeli zaś nie jest on upoważniony do prowadzenia tego rodzaju postępowań, to jego relacja dotycząca wykonanych robót winna była być uznana za dowód ze świadka. W każdym jednak z tych przypadków przeprowadzony dowód, czy to z oględzin, czy to ze świadka winien być przeprowadzony z zapewnieniem udziału w jego przeprowadzeniu strony postępowania. Postępując inaczej organ administracji narusza art. 79 k.p.a.

Ocena naruszenia art. 79 k.p.a. nie może obyć się bez rozważenia szczególnych unormowań zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W szczególności chodzi o to, czy uprawnienia kontrolne organów administracji architektoniczno-budowlanej (art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego) nie wyłączają obowiązku stosowania art. 79 k.p.a. przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W związku z tym należy wskazać, że przepis, który ten szczególny, uproszczony środek dowodowy reguluje, nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku przeprowadzania innych dowodów. Ponadto zgodnie z treścią powołanego przepisu, jedynie protokolarne ustalenia dokonane w toku czynności kontrolnych stanowią podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Takich zaś protokolarnych, czyli utrwalonych w formie protokołu, ustaleń w niniejszej sprawie nie dokonano. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie skorzystał więc w niniejszej sprawie z tego szczególnego środka dowodowego, w związku z czym miał obowiązek stosować się do reguł zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym do art. 79 k.p.a.

Zauważyć też należy, że w niniejszej sprawie wydano decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, którą oparto na konkretnym ustaleniu faktycznym. Zatem, to ustalenie faktyczne, skoro stanowiło podstawę wydania decyzji administracyjnej, musiało być dokonane zgodnie z regułami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym z zastosowaniem art. 79 k.p.a.

Zasadne jest zatem twierdzenie, iż organy administracji naruszyły w niniejszej sprawie art. 79 k.p.a., przy czym w ostatecznym rozrachunku, z uwagi na to, że ustalenie faktyczne, którego naruszenie to dotyczyło, okazało się nieistotne, nie miało ono istotnego znaczenia dla wyniku sprawy.

Wskazane naruszenie prawa uzasadnia też trafność zarzutu naruszenia art. 67 k.p.a., który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zaprotokołowania m.in. dowodu z oględzin i zeznań świadków, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Uchybienie to jednak ma charakter wtórny do naruszenia art. 79 k.p.a., gdyż jest niejako jego konsekwencją.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 75 k.p.a., to nie naruszono go dopuszczając jako dowód notatkę służbową. Notatka taka sama w sobie nie jest sprzeczna z prawem, jednakże chodzi o to, że nie mogła ona zastąpić prawidłowo przeprowadzonego dowodu z oględzin lub zeznań świadka.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę uwzględni przedstawioną wykładnię przepisów postępowania.

Na mocy art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, zasądzono od organu na rzecz skarżącego 550 zł z tego tytułu, na którą to kwotę złożyły się opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (250 zł) i wynagrodzenie radcy prawnego (200 zł).