Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1504/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 października 2014 r. Prezydent Miasta ustalił A. L. i M. L. podatek od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 317,00 zł.

Podatnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując stawkę podatkową przyjętą dla opodatkowania garażu stanowiącego odrębny przedmiot własności od lokalu mieszkalnego. Powołano się na wyroki sądów administracyjnych.

Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 maja 2016r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wskazano, że podstawę ustalenia obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", które określają podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Po przywołaniu treści art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 tej ustawy, uznano decyzję Prezydenta Miasta za prawidłową.

Z akt sprawy wynikało, że podatnicy w dniu 11 września 2002 r. nabyli na własność lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w G. wraz z przynależnym udziałem w nieruchomości wspólnej wynoszącym 993/4424 oraz lokal stanowiący garaż o powierzchni użytkowej 21 mkw wraz z udziałem wynoszącym 210/4424 części w nieruchomości wspólnej stanowiący odrębną nieruchomość. W ewidencji gruntów działka ta oznaczona jest jako B - tereny mieszkaniowe, z rejestru budynków wynika, że na działce znajduje się budynek o funkcji niemieszkalnej – garaż.

Stawki podatku przewidziane są w § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. e uchwały Nr LVIII/1393/14 Rady Miasta z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie Miasta (Dz.Urz. Woj. Pomorskiego z 2014r., poz. 3832).

Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował dla garażu stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy, czyli jak dla budynków lub ich części pozostałych. Powołano przy tym uchwałę 7 sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11, w której Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał analizy przepisów prawa i wyraził pogląd, iż garaż (również miejsce postojowe w hali garażowej) może stanowić bądź to pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego bądź odrębną własność lokalową, co wprost wpływać będzie na sposób jego opodatkowania. W pierwszej z tych sytuacji garaż nie będzie stanowił odrębnego od samodzielnego lokalu mieszkalnego przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, stanowiący odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego).

W oparciu o to, Sąd w przedmiotowej uchwale sformułował następującą tezę, iż w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.

Powyższe zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego potwierdziło legalność decyzji organu pierwszej instancji.

Nie zgadzając się z decyzją SKO skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania, a w szczególności art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 615 ze zm.), zwanej dalej O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji mimo braku ku temu podstaw, albowiem doprowadziło to do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji niezgodnej z prawem, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, wynikających z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 165 § 4, art. 148 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie, gdyż organ nie zbadał okoliczności czy postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wobec braku doręczenia skarżącym postanowienia o wszczęciu postępowania;

2. przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, a polegające na zastosowaniu przez organ podatkowy stawki podatku od nieruchomości w sposób niezgodny z przeznaczeniem budynku, gdyż budynek, w którym znajduje się także lokal mieszkalny stanowiący własność skarżących, jest budynkiem mieszkalnym, w związku z tym powierzchnia części budynku, stanowiąca garaż także powinna być objęta stawką 0,75 za mkw., a nie stawką obowiązującą dla "budynków pozostałych" wynoszącą 7,77 za mkw.

Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że garaż mieszczący się w budynku mieszkalnym powinien być objęty stawką niższą, jak dla budynku mieszkalnego, a nie stawką wyższą, jak dla "budynków pozostałych". Fakt, że dla garażu utworzona została odrębna księga wieczysta pozostaje bez znaczenia. Przepisy ustawy nie przewidują kryterium wyodrębnienia prawnego lokalu. Ponadto podnieśli, że uchwała NSA, na którą powołały się organy, wiąże tylko w sprawie, w której została wydana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości jaka powinna być zastosowana przy opodatkowaniu garażu, stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Problem ten rozstrzyga treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Przepis art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.): dalej "p.p.s.a." statuuje ogólną moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Wbrew zatem stanowisku strony, uchwała wiąże nie tylko w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ale również w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować.

W ww. uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył m.in., że przepis art. 2 ust. 1 stawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.), wskazuje, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W ust. 4 art. 2 wskazano także, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi".

Z powyższych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego).

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, zdaniem NSA, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, dla których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych.

Mając na uwadze wiążącą moc uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że SKO prawidłowo przyjęło w zaskarżonej decyzji, że dla garażu stanowiącego odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności, należy zastosować stawkę podatku jak dla budynków pozostałych.

Wobec wiążącej mocy uchwały Sąd nie może uznać za trafny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Takiego naruszenia nie dopatrzył się bowiem NSA wydając ww. uchwałę.

Bezzasadne są także zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 148 § 1 O.p. regulującego sposób dokonywania doręczeń w postępowaniu podatkowym i powiązanych z tym zarzutów naruszenia art. 120, 121, 122, 187 i 165 § 4 O.p. Uzasadniając te zarzuty skarżący podnieśli, że zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania jak i pismo o wyznaczeniu im siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, nie zostały im doręczone. W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2017 r. skarżący sprecyzowali argumentację podnosząc, że obie przesyłki odebrane zostały przez ich małoletnią córkę, w związku z czym nie mogą zostać uznane za skutecznie doręczone. Przy czym należy zauważyć, że wymóg doręczenia pisma za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi wynika z art. 149 O.p., a nie art. 148 § 1 O.p., jak wskazano w skardze. Analiza treści zwrotnych potwierdzeń odbioru obu przesyłek (k. 15 i 12 akt administracyjnych), kierowanych zarówno do A. L. jak i M. L., nie potwierdza zasadności tego zarzutu. Potwierdzenia te zawierają czytelny podpis "L.". Ponadto, na przesyłce skierowanej do A. L. doręczyciel zaznaczył, że została ona doręczona adresatowi, a na przesyłce skierowanej do M. L., że została doręczona "adresatowi, dorosłemu domownikowi". Skoro zatem przesyłki odebrała "L.", a doręczyciel poświadczył, że była ona adresatem w odniesieniu do jednej przesyłki i pełnoletnim domownikiem w odniesieniu do drugiej przesyłki, to brak jest logicznych podstaw aby twierdzić, że przesyłki doręczone zostały M. L., nie wynika to bowiem z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru. Zwrotne potwierdzenie odbioru pisma jest dokumentem urzędowym, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Domniemanie to można wprawdzie obalić, jednakże w niniejszej sprawie skarżący nie zdołali tego dokonać, bowiem spójnej i prawidłowo wypełnionej treści tego dowodu przedstawili wyłącznie swoje oświadczenie.

Dodatkowo Sąd zauważa, że w aktach sądowych znajdują się dwa zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji sądowej kierowanej do skarżących, podpisane przez M. L. Podpis ten różni się od podpisu widniejącego na spornych potwierdzeniach odbioru przesyłek zawierających postanowienie o wszczęciu postępowania nie tylko tym, że zawiera pełne imię i nazwisko, ale także choćby kształtem liter. Okoliczność ta w sposób dodatkowy podważa wiarygodność twierdzeń skarżących i zasadność postawionych przez nich zarzutów zmierzających do zakwestionowania skuteczności doręczenia spornych przesyłek.

Wbrew zatem zarzutom zawartym w skardze, postanowienie o wszczęciu postępowania jak i pismo o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie, zostały prawidłowo doręczone adresatom w dniu 28 maja 2016 r. Zarzuty naruszenia przepisów postepowania okazały się nieuzasadnione.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.