Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 440/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 91/14 odrzucającego skargę S. K. na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 91/14 odrzucił skargę S. K. na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M.

Sąd wskazał, że w dniu 15 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wpłynęła wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przekazana przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skarga S. K. z dnia 10 sierpnia 2014 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, pismem z dnia 17 października 2014 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie przedmiotu skargi, tj. wskazanie skarżonej czynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.

Odpowiadając na wezwanie Sądu, pismem z dnia 27 października 2014 r. pełnomocnik S. K. podtrzymał stanowisko skarżącej, iż organem, którego skarga dotyczy jest L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Jednocześnie podał, iż zakres oczekiwań skarżącej jest wielowątkowy, nie wskazując jednoznacznie jaki jest przedmiot skargi S. K. z dnia 10 sierpnia 2014 r.

Wobec powyższego, zarządzeniem Sędziego z dnia 4 listopada 2014 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi przez dokładne sprecyzowanie jej przedmiotu zgodnie z treścią art. 46 § 1 i art. 57 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a, w tym poprzez wskazanie, czy złożona przez S. K. skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Go 91/14 dotyczy:

1) bezczynności L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony z dnia 27 maja 2014 r. (dot. postępowania dyscyplinarnego wobec geodety M. H.) lub

2) bezczynności L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej, powołując się na jej bieżące stanowisko, wyjaśnił, że postępowanie w sprawie II SAB/Go 91/14 dotyczy przede wszystkim skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ Powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podał również, że powinno ono dotyczyć także: niepodjęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w trybie art. 217 k.p.a. zaświadczenia o aktualnej powierzchni działek nr [...], [...], [...] wchodzących w skład nieruchomości gruntowej - zapisanej w księdze wieczystej [...] (powierzchnia tych trzech działek to 9,7000 ha wg stanu na dzień 22 października 2014 r.), nadto niewyznaczenia granic działki, tj. braku stosownych znaków granicznych odnośnie działki nr [...] lub też ich usunięcie oraz ciągłe naruszenie granic działki, zatarcie tych granic i zmiana stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, skargę S. K. z dnia 10 sierpnia 2014 r. zakwalifikowano jako skargę na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. (dot. prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę należało odrzucić.

Sąd wskazał, że zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 tej ustawy. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Zgodnie natomiast z art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu czy też jednoznaczne oznaczenie sprawy, której organ nie załatwił w terminie i organu, działania którego skarga dotyczy - wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości - jest dla sądu wiążące. Obowiązkiem skarżącego jest dokładne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub poprawienie w terminie siedmiodniowym pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismo stanowi skargę, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi powoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd wskazał, że skarżąca w korespondencji kierowanej do Sądu wskazywała na wiele zagadnień, dotyczących m.in. nieprawidłowych działań podejmowanych przez Burmistrza T. w sprawie rozgraniczenia zakończonego decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, nieprawidłowych czynności Starosty M. jako organu odpowiedzialnego za prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wobec tego, że podnoszone przez skarżącą zarzuty, jak i pisma formułowane były w sposób chaotyczny i mało precyzyjny, Sąd podjął czynności zmierzające do dokładnego sprecyzowania skargi z dnia 10 sierpnia 2014 r.

W toku postępowania, w oparciu o korespondencję pełnomocnika skarżącej z dnia 27 października 2014 r. oraz 20 listopada 2014 r. ustalono, że przedmiotem skargi S. K. jest bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. w kwestii prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Sąd jednocześnie wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącej w ww. pismach wskazał również na zarzuty strony związane z przeprowadzeniem postępowania rozgraniczającego oraz nieprawidłowe prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie precyzując, w oparciu o które wnioski skarżącej, postępowanie to miałoby zostać przez organ wszczęte. Podnoszone przez stronę w tym zakresie zarzuty, powtórzone następnie przez pełnomocnika, nie zostały zatem sprecyzowane, w stopniu pozwalającym na ich prawną kwalifikację. Pismo procesowe skierowane do sądu administracyjnego powinno zawierać sprecyzowane żądanie w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga. Sąd podkreślił, że w istocie nie może to być dowolne żądanie ochrony, lecz jedynie takie, któremu zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny pozostając w granicach ustrojowej właściwości szczególnej może nadać bieg.

Powyższe wiąże się z zakresem kompetencji sądu administracyjnego, wyznaczonych przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a., zgodnie z którymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, w tym rozpatrywanie skarg na decyzje, postanowienia, a także inne akty i czynności, podejmowane w sferze administracji publicznej przez te organy, a także skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie. Jednocześnie w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy kontrolując działalność administracji publicznej w powyższym zakresie, stosować mogą jedynie środki określone w ustawie. Oznacza to, że sądy mogą podejmować jedynie takie czynności procesowe, które przewidziane zostały przepisami prawa.

Oceniając zatem liczną korespondencję skarżącej oraz wyjaśnienia pełnomocnika, pod względem treściowym, Sąd stwierdził, że poza wskazaniem, że dotyczy ona bezczynności L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. w kwestii prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, brak jest w tych dokumentach elementów pozwalających na odnalezienie związku żądań tam wymienionych ze wskazanym wyżej zakresem kompetencji sądu administracyjnego.

Są one zarazem na tyle wielowątkowe i nieprecyzyjne, że w istocie nie sposób zorientować się w kierunku samego żądania, a nawet jego adresata. Wynika z nich jedynie szerokie spektrum oczekiwań skarżącej, począwszy od czynności podejmowanych w toku postępowania Burmistrza T., przez wydane przez niego rozstrzygnięcie, aż po czynności organów różnych szczebli służby geodezyjnej i kartograficznej.

Odnosząc się natomiast do oceny dopuszczalności skargi S. K. na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w powyższym zakresie, Sąd stwierdził, że jest ona niedopuszczalna, gdyż przedmiot zarzucanej organowi bezczynności nie mieści się w określonym przepisem art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. katalogu aktów i czynności podlegających sądowej kontroli.

Z akt sprawy wynika, że S. K. prowadzi z L. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego korespondencję już od kilku lat, podnosząc wciąż na nowo te same zarzuty. Pismem z dnia 27 maja 2014 r. wniosła o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i rozliczenia odpowiedzialnych pracowników za nadużycia w związku z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez wprowadzenie do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nielegalnych danych.

Sąd wskazał, że LWINGK w piśmie z dnia 24 czerwca 2014 r. skierowanym do S. K. wskazał, że pismo z dnia 27 maja 2014 r. stanowi kontynuację korespondencji podjętej przez stronę pismem z dnia 7 listopada 2011 r., w którym skarżąca skierowała skargę w trybie art. 235 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Organ podkreślił również, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego kontroluje działania administracji geodezyjnej i kartograficznej, w tym przypadku Starosty M., co oznacza, że wnioskowane przez skarżącą przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Starosty nie należy do kompetencji organu, a może wynikać np. z przepisów Kodeksu pracy, na mocy którego Starosta jako pracodawca ma prawo podejmować działania dyscyplinujące swoich pracowników, o ile naruszyli przepisy prawa.

Sąd zgodził się z argumentacją organu w tej kwestii, albowiem ewentualna bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku S. K. o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników Starostwa M. nie mieściłaby się w zakresie spraw wyznaczonych przez art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Do spraw związanych ze stosunkiem pracy i ewentualną odpowiedzialnością dyscyplinarną pracowników urzędów obsługujących organy administracji publicznej stosuje się przepisy, które mają głównie charakter aktów kierownictwa wewnętrznego (obowiązują podmioty pozostające ze sobą w stosunku pracy czy też w relacji podległości organizacyjnej) i nie są skierowane do obywateli pozostających poza strukturą administracji publicznej. Sprawy dotyczące zakresu podległości służbowej i reguł wykonywania obowiązków pracowniczych nie są przy tym załatwiane na podstawie przepisów procedury administracyjnej (zob. art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, ewentualna czynność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc również bezczynność organu w tym zakresie (niewszczęcie postępowania czy też nierozpatrzenie wniosku osoby niezatrudnionej w danym urzędzie) nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Innymi słowy, zdaniem Sądu, zarzutem bezczynności można objąć nierozpatrzenie podania (wniosku, odwołania itp.), jeśli dane pismo zostało wniesione w sprawie, która może zakończyć się wydaniem któregokolwiek z aktów opisanych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Natomiast relacje pracodawca-pracownik pozostają poza kognicją sądu administracyjnego.

W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W postępowaniu skargowym uregulowanym we wskazanym rozdziale nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to służy jedynie usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania czy biurokratyzm. Stanowi zatem odrębny rodzaj postępowania, które zostaje uruchamiane, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, a także nie może stanowić podstawy wniesienia powództwa lub wniosku czy skargi zmierzających do wszczęcia postępowania sądowego. Podlega ona załatwieniu w formie czynności materialno – technicznej zgodnie z art. 239 k.p.a., która nie jest decyzją ani postanowieniem, a więc aktami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., a także indywidualną interpretacją podatkową (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Nie należy również do kategorii określonej w pkt 4 p.p.s.a., które to akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Z tych względów w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że tryb "ogólnoskargowy" z art. 221-240 k.p.a. jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1064/09; postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt l OSK 802/09, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt l OSK 803/09; postanowienie NSA z 7 lipca 2009 r., sygn. akt l OSK 827/09 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie także w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2783/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Ponieważ zaś rozstrzygnięcie wydane w ramach tego postępowania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a contrario art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kognicji sądu nie będzie podlegać także bezczynność w tym zakresie.

Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła S. K., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz poprzez przyjęcie, iż strona nie uzupełniła braków formalnych skargi,

2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie co doprowadziło do odrzucenia skargi,

3) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do jego zastosowania,

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku stanowiska organu w zakresie, w jakim skarżąca rozszerzyła swą skargę.

W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za postępowanie przed Sądem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zakres rozpoznania skargi został zawężony jedynie do kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a pominięto kwestie podniesione w pismach skarżącej z dnia 27 października 2014 r. i 20 listopada 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych.

Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, że bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w kwestii wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji bezpodstawnie zawęził granice sprawy jedynie do kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w powyższym zakresie, z pominięciem innych kwestii podniesionych w pismach skarżącej z dnia 27 października 2014 r. i 20 listopada 2014 r.

Wobec tego, wskazać należy, że Sąd I instancji dwukrotnie wzywał pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania przedmiotu skargi z dnia 10 sierpnia 2014 r. W piśmie z dnia 27 października 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 17 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że podtrzymuje stanowisko skarżącej, że organem skarżonym jest L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Podał, że zakres oczekiwań skarżącej wobec skarżonego organu jest wielowątkowy. Zwrócił jednocześnie uwagę, że skarga dotyczy przede wszystkim zarzutu niepodejmowania czynności kontrolnych przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie prowadzenia powiatowego zasobu geodezji i kartografii w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w M. W piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że postępowanie w sprawie II SAB/Go 91/14 dotyczy przede wszystkim skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazał również, że dotyczy ono także: niepodjęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w trybie art. 217 k.p.a. zaświadczenia o aktualnej powierzchni działek nr [...], [...], [...] wchodzących w skład nieruchomości gruntowej - zapisanej w księdze wieczystej [...], powierzchnia tych trzech działek to 9,7000 ha wg stanu na dzień 22 października 2014 r., a ponadto niewyznaczenia granic działki, tj. braku stosownych znaków granicznych odnośnie działki nr [...] lub też ich usunięcie oraz ciągłe naruszenie granic działki, zatarcie tych granic i zmiana stanu faktycznego.

W piśmie z dnia 18 listopada 2014 r., które zostało wniesione osobiście przez skarżącą, skarżąca jednoznacznie wskazała zaś, że skarga z dnia 10 sierpnia 2014r. zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Go 91/14 dotyczy bezczynności L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie wszczęcia postępowania nadzorczego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Wobec treści powyższych pism uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował skargę z dnia 10 sierpnia 2014 r. jako skargę na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Za niezasadne należy uznać twierdzenia skargi kasacyjnej, że Sąd pominął pozostałe kwestie podnoszone w pismach skarżącej z dnia 27 października 2014 r. i 20 listopada 2014 r. Sąd dokonując kwalifikacji skargi na bezczynność musi ustalić, jakiego postępowania organu ta bezczynność dotyczy. Strona jest zatem zobowiązana jednoznacznie oznaczyć sprawę, której organ nie załatwił w terminie. Bezczynność może być stwierdzona w odniesieniu do konkretnej sprawy. Sąd I instancji oceniał dopuszczalność skargi na bezczynność organu zarejestrowanej pod sygnaturą II SAB/Go 91/14 w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Starosty M. w zakresie prowadzenia przez ten organ powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie mógł oceniać jej dopuszczalności w innych jeszcze przedmiotowo kwestiach, gdyż to wykraczałoby poza przedmiot sprawy.

Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.

NSA nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.