Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1106/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 39
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na naprawę protezy oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku rozpatrzenia wniosku J. Ż. (zawartego w wywiadzie środowiskowym z dnia 5 września 2005 r.) o sfinansowanie naprawy protezy szczękowej działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Zastępca Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "[...]" w B. decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. odmówiła przyznania wnioskodawcy zasiłku celowego na powyższy cel.

Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji powodem odmowy był brak spełnienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ ustalił, że dochód netto wnioskodawcy wynosi 1913,83 zł, a tym samym przekracza ustalone przez ustawodawcę kryterium, wynoszące w przypadku wnioskodawcy 461 zł.

Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w roku 2005 z przyznanego przez miasto budżetu Ośrodek może miesięcznie przeznaczyć na zasiłki celowe kwotę 19 916,66 zł na zaspokojenie potrzeb 370 środowisk posiadających minimalne źródła utrzymania. Nie pozwala to na zaspokojenie nawet najbardziej uzasadnionych potrzeb wszystkich osób i rodzin pozostających w trudnej sytuacji bytowej.

Organ uznał ponadto, że nie ma możliwości przyznania wnioskodawcy specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż wobec ograniczonych możliwości finansowych Ośrodka pomoc jest kierowana w pierwszej kolejności do osób i rodzin spełniających kryterium dochodowe.

Zdaniem organu pierwszej instancji takie stanowisko jest zgodne przepisem art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. Ż. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy.

Powołując się na przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a w szczególności na art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy, Kolegium uznało, że brak przesłanek do uwzględnienia odwołania. Miesięczny dochód skarżącego tj. 1913,83 zł jest bowiem wyższy od kryterium dochodowego ustalonego przez ustawodawcego w ww. ustawie, uprawniającym do świadczeń z pomocy społecznej.

W dniu 14 października 2005 r., J. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pismo zawierające szereg skarg na dotyczące go rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., w tym na powyższe rozstrzygnięcie z dnia [...] 2005 r.. W skardze nie sprecyzowano zarzutów przeciwko decyzji, podkreślono natomiast, iż jest to jest już kolejna skarga na rozstrzygnięcia Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, wyjaśniając kwestię związaną z uzyskanymi przez niego dochodami skarżący wskazał, że swoje poprzednie mieszkanie sprzedał 20 października 2004 r., za kwotę 120 tysięcy złotych, a kwotę uzyskaną ze sprzedaży wydał na zakup innego mieszkania za kwotę 70 tysięcy złotych, co zgodnie z prawdą stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] 2005 r. Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593; z późn. zm.) jest jednym ze świadczeń z pomocy społecznej (art. 36 pkt 1 lit. c) wymienionej ustawy). Nabycie prawa do tego świadczenia jest uzależnione, tak jak w przypadku innych świadczeń, od wysokości dochodów wnioskodawcy. W przypadku osoby samotnie gospodarującej prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje, jeżeli jej dochód nie przekracza "kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej", wynoszące obecnie 461 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej).

Dochodem według ustawy o pomocy społecznej jest suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu - z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszona o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).

Stosownie zaś do art. 8 ust. 11 powyższej ustawy w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty:

1) kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej,

2) kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie

- kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

W sposób prawidłowy i nie budzący sporu pomiędzy stronami występującymi przed Sądem, organy administracji ustaliły, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą.

Badając dochody skarżącego organy administracji w istocie ustaliły, że zaszła sytuacja określona w cytowanym art. 8 ust. 11. Podpisując bez zastrzeżeń kwestionariusz wywiadu środowiskowego z dnia 5 września 2005 r. skarżący tym samym przyznał, że uzyskał dochód ze sprzedaży mieszkania w wysokości 21983,40 zł (dane wynikające z rubryki 8 kwestionariusza wywiadu: 12 x 1831,95 zł) tj. w wysokości przekraczającej kwotę pięciokrotność kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (w chwili orzekania przez organy administracji: 5 x 461 = 2305 zł). Skarżący przyznając, że rzeczywiście sprzedał mieszkanie okazał inną (niż skarżona) decyzję Kolegium wskazującą, iż datą sprzedaży mieszkania był 20 października 2004 r. Uzyskanie dochodu nastąpiło zatem w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku przez skarżącego. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki rozliczenia dochodu uzyskanego z tytułu mieszkania na kolejne 12 miesięcy tj. do października 2005 r.

Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało się do wymogu art. 77 ust. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) i nie poinformowało skarżącego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, że data sprzedaży mieszkania jest znana organowi z urzędu, tym niemniej, skoro stronie postępowania fakt ten był znany nawet bez informowania przez Kolegium, uchybienie temu przepisowi postępowania nie miało wpływu na wynik postępowania w sprawie.

W wyniku prawidłowych, zdaniem Sądu, ustaleń dotyczących dochodu uzyskanego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że ze względu wysokość tegoż dochodu skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego.

Ze względu na powyższe, stwierdzając, iż organ dopuścił się wprawdzie naruszenia przepisów postępowania, jednakże w sposób, który nie miał wpływu na ostateczne, zgodne z prawem rozstrzygnięcie, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) - oddalił skargę.