Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1076/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184  oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 105/05 w sprawie ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uwzględnienia zarzutu złożonego przez Z. M., J. L. i Grupę (...) B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta i gminy S. Ś. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 105/05 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uwzględnienia zarzutu Z. M., J. L. i Grupy (...) B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta i gminy S. Ś. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że kwestionowana uchwała wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ i art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717/ oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm./ oraz w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta i gminy S. Ś. w granicach administracyjnych Gminy S. Ś. z wyłączeniem terenów leśnych i chronionych użytków rolnych uwzględniała zarzut w wyniku którego miała być wprowadzona korekta do projektu planu miejscowego polegająca na przeznaczeniu działki nr [...] na usługi turystyki, części działki nr [...] - pas wzdłuż rzeki o szerokości 60 m na zabudowę mieszkaniową i usługi, działki nr [...] na usługi turystyki oraz działki nr [...] na zabudowę mieszkaniową i usługi. Przed tą zmianą powyższe tereny miały być przeznaczone pod użytki rolne.

Z powyższą uchwałą nie zgodziła się M. J., która pismem z dnia [...] wezwała radę Miejską w S. Ś. do usunięcia naruszenia prawa, to jest o przywrócenie poprzedniego przeznaczenia przedmiotowych terenów, powołała się przy tym na naruszenie kwestionowaną uchwałą jej interesu prawnego oraz interesu społecznego.

Następnie M. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając podjęcie powyższej uchwały na wniosek nieistniejącego podmiotu oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej i innych mieszkańców B. wobec podjęcia uchwały na wniosek rzekomej Grupy (...) B., która gdyby istniała, powinna reprezentować interes wszystkich mieszkańców wsi.

W odpowiedzi na skargę podano, że w istocie został uwzględniony zarzut wniesiony przez J. L. i Z. M., natomiast nie uznano zarzutu Grupy (...) wobec braku dokumentu upoważniającego do reprezentowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna, bowiem nie pochodzi od podmiotu, którego interes prawny został naruszony kwestionowaną uchwałą. Skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis. Skarżąca nie przedstawiła argumentów /okoliczności/ mogących świadczyć o tym, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie, a zatem nie spełniła przesłanki, która uprawniałaby ją do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Fakt, iż nieruchomości skarżącej /nie objęte zaskarżoną uchwałą/ sąsiadują z terenem, którego uchwała dotyczy nie jest wystarczający do przyjęcia, że interes prawny skarżącej został tą uchwałą naruszony, bowiem nie sprecyzowała ona jakiego rodzaju uciążliwości związane ze zmianą przeznaczenia działek spowodują naruszenie jej interesu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. J. reprezentowana przez adwokat I. K.-P. zarzucając:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że skarżąca nie jest podmiotem, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą,

2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 57 ( 1 pkt 3 ppsa przez ustalenie, że skarżąca nie wykazała naruszenia prawa lub interesu prawnego w niniejszej sprawie,

- art. 106 ( 4 ppsa przez brak ustalenia, czy Z. M. i J. L. byli uprawnienie do wniesienia zarzutu w imieniu Grupy (...) podpisując się pod pismem, które Sąd bezpodstawnie uznał za ich osobiste pismo,

- art. 141 ( 4 ppsa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie, że skarżąca nie miała podstaw do żądania kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

Ponadto "pominięto art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że skarżąca jako właścicielka gruntów sąsiadujących z tymi, których przeznaczenie w projekcie planu zmieniono zaskarżoną uchwałą "jest prawnie zainteresowana w zmianach dotyczących zagospodarowania obszarów sąsiadujących".

Odnośnie natomiast uwzględnienia zarzutów, nie wyjaśniono czy pochodziły od podmiotów uprawnionych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną wyjaśniła, że skarżąca na sąsiadującej z przedmiotowym terenem nieruchomości prowadzi działalność agroturystyczną, a dopuszczenie do zabudowy zaskarżoną uchwałą może, ze względu na ograniczenie widoków, wpłynąć na prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej. Oświadczyła także, że teren objęty przedmiotową uchwałą jest objęty ochroną nie wskazała jednak, jakiego rodzaju jest to ochrona i z jakich unormowań wynika.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji słusznie wskazano, iż przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym wymaga, aby podmiot wnoszący skargę na uchwałę organu gminy wykazał, iż uchwała ta narusza interes prawny tego podmiotu. Dla skorzystania z uprawnienia do wniesienia skargi nie jest więc wystarczające, iż podmiot kwestionujący uchwałę jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem uchwałą objętym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, lecz konieczne jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę, iż uchwała narusza interes prawny skarżącego. Rację w związku z tym ma Sąd pierwszej instancji, iż nie można uznać za wystarczające powołanie się przez skarżącą na fakt, że jest właścicielką sąsiedniej nieruchomości, bowiem nie spełniła ona, wnosząc skargę, wymogu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym. W tej sytuacji zarzut naruszenia przez Sąd tego przepisu jako prawa materialnego nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Nie można także podzielić zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa procesowego zarówno w kontekście dotyczącym ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do braku wykazania przez skarżącą naruszenia zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego, jak i kwestii podmiotów wnoszących zarzuty, którymi niewątpliwie są osoby fizyczne, które podpisały pismo zawierające zarzuty. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające kilkakrotnie odraczając rozprawę w celu umożliwienia zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.