Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 557/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 60
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2018 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] (dalej skarżąca) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą " [...]":

1. uchylił fragment pkt I 2.8 w brzmieniu:

"W przypadku stwierdzenia przez nadzór herpetologiczny występowania na terenie inwestycji płazów (w szczególności w sezonie migracji oraz rozrodu płazów, tj. w okresie marzec - październik), teren budowy na odcinkach ich występowania na czas prowadzenia robót ogrodzić szczelnymi płotkami ochronnymi o wysokości min. 0,5 m w części nadziemnej, wykonanymi z siatki (o oczkach nie większych niż 0,5 m), folii lub agrowłókniny."

i w tym zakresie orzekł:

"W przypadku stwierdzenia przez nadzór herpetologiczny występowania na terenie inwestycji płazów (w szczególności w sezonie migracji oraz rozrodu płazów, tj. w okresie marzec - październik), teren budowy na odcinkach ich występowania na czas prowadzenia robót ogrodzić szczelnymi płotkami ochronnymi o wysokości min. 0,5 m w części nadziemnej, wykonanymi z siatki (o oczkach nie większych niż 0,5 cm), folii lub agrowłókniny."

2. uchylił pkt IV w brzmieniu:

"Nie nakładam obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko."

i w tym zakresie orzekł:

"Nie nakładam obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. ł ustaw)' o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie nakładam również obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach ww. postępowania"

3. W pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Stan sprawy był następujący:

Wnioskiem z dnia 7 lipca 2015 r. Gmina [...] wystąpiła do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn.: "[...]". Planowane przedsięwzięcie polegać miało na budowie nowego układu drogowego oraz modernizacji i przebudowie istniejącej infrastruktury drogowej na obszarze dwóch sąsiadujących ze sobą gmin: [...] i [...]. W zależności od wariantu planowana była przebudowa i modernizacja istniejących dróg, wykorzystanie nasypu nieczynnej linii kolejowej oraz wytyczenie szlaku przez obszar pól i łąk w okolicach miejscowości [...] i [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...], na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, 75 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust 6, art. 82 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 poz. 1405 t.j.), ustalił środowiskowe uwarunkowania inwestycji pod nazwą " [...]".

Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła Fundacja [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 80 ust. ł w zw. z art. 81 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy ooś poprzez ich błędne zastosowanie polegające na podjęciu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego zamierzenia, która narusza prawo oraz reguły postępowania z udziałem społeczeństwa, a także pomimo istnienia przesłanek do realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę;

2) art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy ooś, oraz art. 80 kpa, poprzez brak oceny sporządzonego w sprawie Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dalej raportu ooś, podczas gdy przedmiotowy dokument nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ponadto nie ma charakteru kompleksowego i nie odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, co strona podnosiła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego;

3) art. 82 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 ustawy ooś, poprzez orzeczenie w decyzji braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, w sytuacji gdy już na tym etapie wiadomym jest, że nie można przewidzieć wszystkich skutków oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (w szczególności w zakresie hałasu), więc zaistniała podstawa, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę przeprowadzić ponowną ocenę oddziaływania na środowisko;

4) art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy7 ooś, poprzez zamieszczenie w decyzji zapisów, które nadają jej cechy aktu abstrakcyjnego, a nie indywidualnego, nie odnoszą się bowiem do uwarunkowań (oddziaływań) środowiskowych występujących na obszarze planowanego terenu przedsięwzięcia, co jest sprzeczne z istotą decyzji administracyjnej;

5) art. 89 Kpa, poprzez błędne uznanie, że nie było podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, podczas gdy w omawianej sprawie występuje ogromna skala niejasności, a podczas konsultacji społecznych przeprowadzonych w tej sprawie w lipcu 2015 r. przedstawiciele Gminy jedynie poglądowo zaprezentowali zamierzenie inwestycyjne, informując o remoncie ul. [...] w [...], dzielnica [...], a nie było mowy o budowie obwodnicy [...] i [...], a zatem zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w tym przepisie, obligujące organ do przeprowadzenia rozpraw), a okoliczność ta mogła mieć wypływ na wynik przedmiotowej sprawy;

6) zasady zrównoważonego rozwoju wyrażonej w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), która została pominięta przez organ rozstrzygający niniejszą sprawę;

7) art. 6,7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa, polegające na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, jak również pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

8) art. 12 § 1 Kpa, poprzez uchybienie obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie;

9) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 85 ust. i i 2 ustawy ooś, poprzez brak w decyzji ustosunkowania się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez strony postępowania, a także brak oceny sporządzonego na potrzeby prowadzonego postępowania Raportu oraz postępowania z udziałem społeczeństwa.

Dodatkowo, skarżąca dwukrotnie uzupełniała swoje odwołanie, pismami z dnia [...] lipca 2017r. oraz [...] lipca 2017 r., przedkładając dodatkowe zarzuty:

10) pominięcie opisu konfliktów społecznych związanych z realizacją przedsięwzięcia, a tym samym niekompletność raportu ooś, oraz naruszenie procedury administracyjnej przez organ 1 instancji, który ww. uchybienia nie stwierdził;

11) brak wiarygodności przedstawionych przez wykonawcę na łamach raportu ooś analiz akustycznych.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał przede wszystkim, że przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz.1397 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdził również, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strony były informowane o czynnościach podejmowanych przez organ na podstawie art. 49 kpa tj. poprzez zamieszczanie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń i Biuletynie Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska [...] oraz na tablicach ogłoszeń urzędów miast [...] i [...]. Organ pierwszej instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji poinformował strony na podstawie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i możliwości złożenia ewentualnych uwag lub wniosków.

RDOŚ [...], dwukrotnie występował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii. Dnia [...] września 2015 r., pismem znak: [...] wystąpił o opinię co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i potencjalnego zakresu takiej oceny, na które to zapytanie PPIS odpowiedział wydając postanowienie znak: [...] z dnia [...] października 2015 r., w którym wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Drugie wystąpienie zostało skierowane do PPIS w [...] przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] i w odpowiedzi, dnia [...] sierpnia 2016 r. PPIS w [...] wydał postanowienie, znak: [...], w którym zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń.

Fundacja [...] oraz [...] Sp. z o.o., będące stronami postępowania wielokrotnie składały uwagi do postępowania, w przeważającej części dotyczące raportu ooś. Uwagi te, w zdecydowanej większości jednobrzmiące, każdorazowo przekazywane były do inwestora, który w odpowiedzi składał stosowne wyjaśnienia.

RDOŚ [...] określił szereg warunków niezbędnych do wykonania w trakcie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia mających na celu zminimalizowanie i skompensowanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po skontrolowaniu nałożonych przez organ I instancji warunków, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopatrzył się oczywistej omyłki pisarskiej w warunku 2.8 przedmiotowej decyzji, który zreformował w niniejszym orzeczeniu.

Jeżeli chodzi o zarzuty odwołania, to organ zauważył, iż w zdecydowanej większości stanowią one powtórzenie zarzutów stawianych wielokrotnie w trakcie przedmiotowego postępowania i do części z nich organ I instancji odniósł się w zaskarżonym orzeczeniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania zgodnie z przytoczoną wcześniej numeracją, organ stwierdził:

1) Zarzuty naruszenia art. 80 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy ooś należy uznać za bezzasadne. Organ I instancji, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, ale również w samej decyzji, uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkie elementy wymienione w ust. 1 art. 80 ustawy ooś. Wziął pod uwagę zarówno opinię PPIS w [...] jak i ustalenia zawarte w przedłożonym przez inwestora raporcie ooś, którego zapisy były wielokrotnie uzupełniane i doprecyzowane w związku z wątpliwościami organu I instancji, zmieniającym się w trakcie postępowania stanem prawnym, jak i również znaczną ilością uwag stron. Znajduje to odzwierciedlenie w wielokrotnych wezwaniach do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora, m.in. w pismach RDOS [...] z dni [...].09.2016, [...].10.2016, [...].11.2016, [...].12.2016, [...].02.2017, na które każdorazowo inwestor obszernie odpowiadał. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty o brak uwzględnienia postępowania z udziałem społeczeństwa czy postępowania dot. transgranicznego oddziaływania na środowisko, gdyż w trakcie procedury udziału społeczeństwa (przeprowadzonej, zgodnie z obwieszczeniem RDOS [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2016, w dniach [...] sierpnia 2016 - [...] września 2016) nie zostały złożone żadne uwagi czy wnioski. Procedura w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowiska nie została natomiast przeprowadzona. Zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 ustawy ooś również należy uznać za bezpodstawny. RDOS [...], zgodnie ze zweryfikowanymi i wielokrotnie uzupełnianymi zapisami raportu ooś, nie znalazł przesłanek by wskazywać wariant inny niż proponowany przez wnioskodawcę. W ocenie GDOS, organ I instancji postąpił słusznie, wskazując wariant inwestorski, co do którego udowodniono w przedłożonych przez inwestora materiałach, w tym analizie wielokryterialnej, iż jest racjonalnym wariantem realizacji przedsięwzięcia o najniższym stopniu oddziaływania na środowisko. Zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy ooś jest niezrozumiały, gdyż w oczywisty sposób przedmiotowe przedsięwzięcie uzyskało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (będącą przedmiotem odwołania) zatem nie sposób mówić o zaniechaniu w odniesieniu do tego artykułu, w wykonaniu RDOS [...];

2) Zarzuty naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy ooś również nie znajdują uzasadnienia. Należy przy tym wskazać, iż w ustawie ooś nie istnieje jednostka redakcyjna "art. 81 ust. 1 pkt 2", natomiast zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 ustawy ooś został omówiony w pkt. 1. Skarżąca argumentując zarzuty ograniczyła się do zacytowania art. 66 ustawy ooś i ogólnych uwag dotyczących braku rzetelnej oceny przedłożonego raportu ooś, oraz braków samego wspomnianego dokumentu, poprzestając jednak na lakonicznych stwierdzeniach mówiących o braku wymaganych prawem elementów, nie precyzując o jakie elementy chodzi. W opinii GDOS raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji, wraz z jego późniejszymi licznymi uzupełnieniami i wyjaśnieniami inwestora, zawierał wszystkie elementy wymagane przez art. 66 ustawy ooś a organ I instancji postąpił prawidłowo wydając na jego podstawie zaskarżoną decyzję. Nie sposób również zgodzić się z ponowionymi w tym punkcie zarzutami o brak wnikliwej analizy przedłożonych dokumentów przez RDOS [...], do których to zarzutów tut. organ odniósł się w pkt. 1;

3) Zarzuty naruszenia art. 82 ust. 1 pkt. 4 w zw. z ust. 2 ustawy ooś są częściowo uzasadnione. Organ I instancji wyraził i uzasadnił swoje stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ooś (punkt IV zaskarżonej decyzji), nie odniósł się jednak do konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach ww. postępowania. Mając na uwadze lokalizację, rodzaj, parametry i odległość od granic Rzeczpospolitej Polskiej planowanej inwestycji, GDOS zreformował pkt IV zaskarżonej decyzji wskazując na brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Nie trafionym jest zarzut skarżącej, iż wobec braku możliwości precyzyjnej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, zaistniała podstawa do nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie tut. organu wykonawca dokonał możliwie szczegółowych analiz dotyczących wpływu na klimat akustyczny, w oparciu o możliwe do wykonania i pozyskania modele i prognozy. RDOS [...] słusznie uznał, iż jedynym możliwym sposobem weryfikacji przyjętych założeń, w tym przyjętej powierzchni niezbędnego do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania jest analiza porealizacyjna przeprowadzona w faktycznych warunkach eksploatacji inwestycji i w związku z powyższym postąpił słusznie nakładając obowiązek wykonania ww. analizy na wnioskodawcę;

4) Nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy ooś poprzez zamieszczanie warunków zbyt ogólnych, czy jak to określiła skarżąca - nadających cech aktu abstrakcyjnego. W kwestii tych zarzutów należy mieć na względzie dwie kwestie. Po pierwsze, warunki nakładane przez organ w decyzji nie powinny być interpretowane w oderwaniu od ogółu dokumentu, dlatego też, mając świadomość wyznaczenia w tej samej decyzji dokładnego obszaru inwestycji, nie sposób stwierdzić, iż cytowany przez skarżącą warunek 2.5 dotyczący wycinki drzew, będzie kłopotliwy w weryfikacji czy egzekucji. Po drugie natomiast, należy podkreślić, iż przytaczane przez skarżącą warunki tyczą się jedynie fazy budowy, gdzie koniecznym jest, prócz precyzyjnych opisów wymaganych rozwiązań, umieszczenie warunków mających charakter ramowy - wskazujących pożądane praktyki a nie nakładających na wnioskodawcę obowiązków wykraczających poza kompetencję RDOŚ. Warto podkreślić, iż tam gdzie było to niezbędne, np. w pkt. 1.3 zaskarżonej decyzji, organ I instancji nałożył bardzo precyzyjnie, przestrzennie, ilościowo i jakościowo, określone wymagania dotyczące ochrony środowiska;

5) Zarzut dotyczący naruszenia art. 89 kpa nie znajduje oparcia w stanie faktycznym. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż zarzut ten jest związany z postulatem przeprowadzenia rozprawy administracyjnej stawianym przez skarżącą już w trakcie postępowania, do którego organ I instancji odniósł się w zaskarżonej decyzji. W ocenie tut. organu, RDOS [...], mając na uwadze fakt aktywnego udziału stron-wnioskodawców tego rozwiązania w całym postępowaniu, oraz fakt, że miały one nieograniczoną możliwość przedstawiania swoich wątpliwości i wniosków na które każdorazowo odpowiadał wnioskodawca, jak również fakt, iż brak było innych stron czy przedstawicieli społeczeństwa aktywnych w ramach postępowania, słusznie uznał, iż nie ma przesłanek do przeprowadzenia rozprawy zgodnie z art. 89 kpa;

6) Nie sposób zgodzić się z zarzutem pominięcia przez organ I instancji zasady zrównoważonego rozwoju wyrażonej w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Co zaznaczono już wcześniej, w ocenie tut. organu, RDOS [...], opierając się na szczegółowej analizie wielokryterialnej oraz innych, wielokrotnie przez siebie weryfikowanych danych przedłożonych przez inwestora, słusznie wskazał wariant inwestorski jako wariant realizacyjny przedsięwzięcia. W tym miejscu należy podkreślić, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zawsze powinno być prowadzone zgodnie ze wspomnianym artykułem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazuje doktryna "Wszędzie tam, gdzie miałoby dochodzić do ingerencji w "środowisko", należy dbać nie tylko o to, aby ingerencja ta była jak najmniejsza (najmniej szkodliwa), lecz by osiągane korzyści społeczne były co najmniej proporcjonalne, społecznie adekwatne do strat, jakie się wówczas ponosi." (Garlicki Leszek (red.), Zubik Marek (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II). W opinii GDOS, w oparciu o dostępny materiał dowodowy, organ I instancji wskazał wariant realizacji inwestycji z pełnym uwzględnieniem przedmiotowego artykułu;

7) Ogólne zarzuty naruszenia art. 6,7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa nie znajdują żadnych podstaw merytorycznych. Jak wskazano wcześniej w niniejszej decyzji i co znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz aktach sprawy — organ I instancji przeanalizował dostarczone dane wnikliwie i z poszanowanie przepisów proceduralnych. Należy zauważyć, iż zarzuty dotyczące pominięcia samodzielnej analizy wpływu na [...] czy zignorowania braku operatu dendrologicznego były stawiane przez skarżącą już wcześniej w trakcie postępowania i organ I instancji odniósł się do nich na stronie 20 zaskarżonej decyzji. Wykonawca przedstawił również obszerne wyjaśnienia dotyczące tej kwestii w piśmie z dnia [...] lutego 2017r. Fakt przedłożenia przez wnioskodawcę innych dokumentów wskazujących w możliwie precyzyjny sposób zakres planowanej wycinki drzew i krzewów oraz konieczności przygotowania przez wykonawcę operatu dendrologicznego na etapie ubiegania się o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej wskazują na bezpodstawność zarzutów o niedostateczną analizę oddziaływania na drzewa i krzewy. Charakterystyka wspomnianego przez skarżącą cieku, oraz fakt, iż jest on skanalizowany na większości przebiegu wyklucza możliwość negatywnego oddziaływania nań przedmiotowej inwestycji. Powyższe fakty każą GDOŚ podzielić stanowisko RDOŚ [...] przedstawione w zaskarżonej decyzji. Analiza materiału dowodowego nie daje również podstaw do uznania prawdziwości pozostałych stwierdzeń skarżącej, w tym braku właściwej i rzetelnej oceny analizy akustycznej wariantu inwestorskiego inwestycji (obiekt uzupełnień wykonawcy w trakcie postępowania jak również główny powód, obok zweryfikowania założonego obszaru ograniczonego użytkowania, nałożenia analizy porealizacyjnej przez RDOS [...]), braku informacji o wielkości i sposobie zagospodarowania odpadów powstałych na skutek wyburzenia budynków (wyczerpująco opisane przez wykonawcę w przedłożonych materiałach). Co do prawidłowości przyjętego obszaru, dla którego został ustanowiony obszar ograniczonego użytkowania, organ I instancji szczegółowo wyjaśnił czym kierował się wyznaczając obszar w przedmiotowym kształcie na stronie 29 zaskarżonej decyzji, dodatkowo nałożył na wykonawcę obowiązek analizy porealizacyjnej w celu ostatecznej weryfikacji przyjętych założeń. Analiza przedłożonych tut. organowi materiałów każe stwierdzić, iż RDOS [...] postąpił prawidłowo. Jeżeli chodzi o brak samodzielnej analizy wpływu na jednolite części wód podziemnych w rejonie inwestycji, to analiza taka została zawarta na stronie 22 zaskarżonej decyzji. Brak jest również danych wskazujących na potencjalne negatywne oddziaływanie przez przedmiotową inwestycję na [...] i [...] i mogących podważyć wnioskowanie RDOS [...], tym samym należy uznać zarzuty za chybione; W kontekście powyższych odpowiedzi, oraz ustaleń GDOŚ, nie sposób również zgodzić się z nieuargumentowanym zarzutem naruszenia art. 12 § 1 kpa;

9) Zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 ust 1 i 2 ustawy ooś, również nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż z wymienionych przepisów nie wynika obowiązek ustosunkowania się organu, w ramach swojego rozstrzygnięcia, do zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę a jedynie omówienie przeprowadzonych dowodów, podstaw prawnych i przyczyn tegoż rozstrzygnięcia. Mając na uwadze fakt, iż zdecydowana większość zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącą miała charakter polemiki i opinii pozbawionych podstawy dowodowej, oraz fakt, iż wnioskodawca odpowiadał na wszystkie zastrzeżenia na bieżąco (jak wspomniano wcześniej, RDOŚ [...] wzywał każdorazowo wnioskodawcę do odpowiedzi na zastrzeżenia po czym udostępniał odpowiedzi autorom tychże zastrzeżeń), zarzut ten jest bezpodstawny;

10) Wskazanie na uchybienie w raporcie w postaci braku analizy możliwych konfliktów społecznych, jako część wcześniejszych zarzutów, również pojawiło się już w trakcie postępowania i organ I instancji uwzględnił je w swoim rozstrzygnięciu, na stronie 19. Mając to na uwadze, jak również analizę materiału dowodowego w tym uzupełnień i wyjaśnień inwestora odnoszących się do tej kwestii zawartych m.in. w pismach z [...] stycznia 2017r. oraz [...] listopada 2016r. i [...] grudnia 2016r., należy uznać, iż wnioskodawca w sposób wyczerpujący scharakteryzował potencjalne konflikty społeczne zw. z realizacją inwestycji a powyższy zarzut jest bezzasadny;

11) Skarżąca podważa rzetelność przedstawionych przez wykonawcę w trakcie postępowania, głównie na łamach przedłożonego raportu ooś, analiz akustycznych, w oparciu o skan dokumentu zawierającego stwierdzenie, iż Urząd Miejski w [...] nie posiada pomiarów i map akustycznych tak dla obszaru [...] jak i dzielnicy [...] — [...], oraz że wykonanie takich badań ma dopiero w planach. W ocenie GDOS, przedłożony skan dokumentu nie ma związku z przeprowadzonymi i udokumentowanymi przez wnioskodawcę analizami dotyczącymi oddziaływania na klimat akustyczny, a tym samym nie może stanowić o braku wiarygodności materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę.

Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że analiza akt sprawy, w tym materiałów dostarczonych przez skarżącą, prowadzi organ do konkluzji, iż jeden z zarzutów skarżącej zasługuje na częściowe uwzględnienie. Naruszenie przez organ I instancji art. 82 ust. 2 pkt 4 ustawy ooś podobnie jak wykryta w trakcie analiz oczywista omyłka pisarska nie miały jednak wpływu na wynik sprawy i zostały zreformowane zaskarżonym orzeczeniem.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się Fundacja [...] z siedzibą w [...], składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska naruszenie:

(1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 1 i art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: "ustawa OOŚ"), poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji naruszającej prawo oraz reguły postępowania z udziałem społeczeństwa, a więc pomimo istnienia przesłanek do jej wyeliminowania z obrotu prawnego;

(2) art. 15 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "Kpa"), poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego do ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu, przy braku ponownego rozpatrzenia sprawy, co przesądza o rażącym naruszeniu zasady dwuinstancyjności;

(3) art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy OOŚ, poprzez błędne przyjęcie, że zaproponowane przez Inwestora warianty I i II stanowią - racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że warianty te w żaden sposób nie są brane pod uwagę przez Inwestora, co podważa ich alternatywny charakter w stosunku do preferowanego wariantu III, jak i racjonalność;

(4) art. 80 Kpa w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 15 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy OOŚ, poprzez brak oceny sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy przedmiotowy dokument nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, w tym w szczególności nie określa racjonalnego wariantu alternatywnego oraz nie zawiera analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;

(5) art. 78 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy OOŚ, poprzez nienależycie przeprowadzony proces opiniowania w7arunków realizacji przedsięwzięcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który nie dysponował pełnym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem zaopiniował przedsięwzięcie w dniu [...] sierpnia 2016 r., a jak wskazuje się w skarżonej decyzji – RDOŚ [...] pismami z dnia [...].09.2016 r., [...].10.2016 r., [...].11.2016 r., [...].12.2016 r., [...].02.2017 r. wzywał Wnioskodawcę do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora;

(6) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 Kpa, polegające na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, jak również pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, przejawiające się w szczególności:

- w braku obiektywizmu i bezstronności, jako że Burmistrz Miasta [...] "wywierał naciski" na organ odwoławczy w zakresie treści rozstrzygnięcia i terminu wydania decyzji (zob. pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].08.2017 r., znak: [...]);

- braku merytorycznej oceny przez organ odwoławczy treści raportu oceny oddziaływania na środowisko;

- braku rozpoznania przedmiotowej sprawy w jej całokształcie, polegające na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy;

- braku wykonania ciążącego na organie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie

(7) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy OOŚ, poprzez:

- oparcie uzasadnienia decyzji wyłącznie na stanowisku Wnioskodawcy zaprezentowanym w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. (zob. pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. pt. Odpowiedź Gminy [...] na odwołanie od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2017 r.);

- braku wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji, w tym niewytłumaczenie dlaczego organ odwoławczy zastosował określony przepis rozstrzygając przedmiotową sprawę,

W związku z powyższymi naruszeniami skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2017 r.,

2) zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Następnie pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2018r. skarżąca uzupełniła skargę o opinię wyspecjalizowanej w zakresie ochrony środowiska spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], obejmującą analizę materiału w sprawie przedsięwzięcia objętego zaskarżoną decyzją. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie przedłożonej opinii jako dowodu na okoliczność błędów popełnionych przez organy obydwu instancji przy procedowaniu w wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i braków Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia [...] maja 2018r. Prezydent Miasta [...] – uczestnik postępowania – złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] maja 2018r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę złożoną przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, żeby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja z dnia [...] listopada 2017r. znak [...] Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydana po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] z siedzibą w [...] od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]":

1. uchylająca fragment pkt I 2.8 decyzji organu I instancji w brzmieniu:

"W przypadku stwierdzenia przez nadzór herpetologiczny występowania na terenie inwestycji płazów (w szczególności w sezonie migracji oraz rozrodu płazów, tj. w okresie marzec - październik), teren budowy na odcinkach ich występowania na czas prowadzenia robót ogrodzić szczelnymi płotkami ochronnymi o wysokości min. 0,5 m w części nadziemnej, wykonanymi z siatki (o oczkach nie większych niż 0,5 m), folii lub agrowłókniny."

i w tym zakresie orzekająca:

"W przypadku stwierdzenia przez nadzór herpetologiczny występowania na terenie inwestycji płazów (w szczególności w sezonie migracji oraz rozrodu płazów, tj. w okresie marzec - październik), teren budowy na odcinkach ich występowania na czas prowadzenia robót ogrodzić szczelnymi płotkami ochronnymi o wysokości min. 0,5 m w części nadziemnej, wykonanymi z siatki (o oczkach nie większych niż 0,5 cm), folii lub agrowłókniny."

2. uchylająca pkt IV decyzji organu I instancji w brzmieniu:

"Nie nakładam obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko."

i w tym zakresie orzekająca:

"Nie nakładam obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie nakładam również obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach ww. postępowania"

3. W pozostałej części utrzymująca decyzję organu I instancji w mocy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów natury procesowej, należało rozpoznać zarzut, dotyczący ograniczenia się organu II instancji, w trakcie postępowania odwoławczego, wyłącznie do ustosunkowania się do kwestii przedstawionych w odwołaniu, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 15 kpa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, bowiem w ocenie Sądu organ rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie, co do okoliczności faktycznych i prawnych, co znalazło odzwierciedlenie zarówno w treści dyspozytywnej jak i w uzasadnieniu decyzji. formalnoprawna i materialnoprawna analiza prowadzonego przez organ I instancji postępowania, obejmująca proces kwalifikacji przedsięwzięcia, udział społeczeństwa i stron postępowania, uzgadnianie i opiniowanie przez inne organy współdziałające uwarunkowań środowiskowych decyzji organu I instancji znalazła wyraz w reformatoryjnym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Zmiana treści decyzji organu I instancji była efektem przeprowadzonej analizy całokształtu materiału dowodowego, a zakres wprowadzonych zmian wykraczał poza kwestie poruszone w odwołaniu. Mając dodatkowo na względzie, że skarżący nie wskazał, do jakich kwestii organ odwoławczy się nie odniósł oraz w jaki sposób mogłoby to wpłynąć na wynik postępowania, przytaczany powyżej zarzut należy uznać za bezzasadny.

Argumentując skargę, skarżący przytacza również zarzut dotyczący braku obiektywizmu i bezstronności Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uzasadniając go "wywieraniem nacisków" przez Burmistrza [...], w postaci przesłanego przezeń do organu pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. Powyższe okoliczności spowodowały, według skarżącego, naruszenie art. 6, art. 7, art.8 oraz art. 77 § 1 kpa.

W ocenie Sądu, przedstawiona powyżej argumentacja jest bezzasadna z uwagi na fakt, iż Inwestor, podobnie jak pozostali uczestnicy postępowania — ma prawo prezentować swoje stanowisko na każdym jego etapie, również w odniesieniu do sposobu jego prowadzenia przez organ administracji. Fakt wnoszenia uwag nie może być przyczynkiem do stwierdzenia braku bezstronności organu prowadzącego dane postępowanie. Wszystkie pisma pochodzące od stron postępowania stanowiły część materiału dowodowego, który został przeanalizowany przez organ przy rozstrzygnięciu sprawy. Jeżeli chodzi natomiast o zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 kpa mające polegać na braku ponownego rozpatrzenia sprawy, braku analizy materiału dowodowego oraz raportu, Sąd – jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia – uznał je za bezpodstawne.

Skarżący zarzucił również, że uzasadnienie decyzji oparte jest wyłącznie na stanowisku wnioskodawcy, a w decyzji drugoinstancyjnej brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy OOŚ.

Powołany ostatnio przepis stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać:

1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:

a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

– ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

– uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1,

– wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4;

2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Sąd uznaje za słuszne wyjaśnienia organu, że zbieżność niektórych wyjaśnień złożonych przez inwestora z zapisami decyzji drugoinstancyjnej wynika wyłącznie z faktu, iż organ w ramach prowadzonej analizy posiadanego materiału dowodowego oraz stanu prawnego, doszedł do konkluzji zbliżonych merytorycznie do tych przedstawionych w złożonych wyjaśnieniach, a tym samym był obowiązany do uwzględnienia ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jeżeli chodzi natomiast o brak wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji zarzut ten nie znajduje oparcia w rzeczywistości. Organ należycie wyjaśnił podstawę prawną decyzji i przytoczył właściwe przepisy prawa. Uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Odnosząc się do zarzucanego w skardze naruszenia przepisu materialnoprawnego tj. art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U.z 2016r., poz. 23) na skutek nieprzestrzegania prawa oraz reguł postępowania z udziałem społeczeństwa, Sąd nie dopatrzył się uzasadnienia dla w/w zarzutu.

Zgodnie z treścią art. 71 ust.1 w/w ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Sąd – nie będąc związany zakresem skargi – rozważył zasadność tego zarzutu również w świetle dyspozycji ust.2 omawianego przepisu.

Z punktu widzenia zarówno organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć, bardzo ważnym zagadnieniem jest prawidłowe ustalenie sytuacji, w których wymagane jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Mając świadomość tego problemu, ustawodawca w art. 71 ustawy wskazał, realizacja jakiego rodzaju przedsięwzięć będzie musiała zostać poprzedzona wydaniem takiej decyzji.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 ustawy nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, gdyż już decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] lutego 2017 r., określiła środowiskowe uwarunkowania realizacji objętego postępowaniem przedsięwzięcia, w tym rodzaj i miejsce realizacji, warunki wykorzystania terenu w poszczególnych fazach, wymagania dot. ochrony środowiska, zakres działań kompensacyjnych czy zakres obowiązkowej analizy porealizacyjnej

Art. 80 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach charakteryzują się dużą autonomią rozwiązań procesowych. Znalazły one swoje odzwierciedlenie między innymi w postanowieniach art. 80 ustawy, który określa, jakie elementy powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd, na podstawie akt sprawy, a także treści uzasadnienia decyzji, podziela ocenę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że organ I instancji uwzględnił decyzji wszystkie elementy wymienione w ust. 1 art. 80 ustawy ooś. Wziął pod uwagę zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] jak i ustalenia zawarte w przedłożonym przez inwestora raporcie ooś, którego zapisy były wielokrotnie uzupełniane i doprecyzowane w związku z wątpliwościami organu I instancji, zmieniającym się w trakcie postępowania stanem prawnym, jak i również znaczną liczbą uwag stron. Znajduje to odzwierciedlenie w wielokrotnych wezwaniach do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora, m.in. w pismach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z dni [...].09.2016, [...].10.2016, [...].11.2016, [...].12.2016, [...].02.2017, na które każdorazowo inwestor obszernie odpowiadał. W ocenie Sądu, nie znajdują także uzasadnienia zarzuty dotyczące braku uwzględnienia postępowania z udziałem społeczeństwa czy postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy wynika, że w trakcie procedury udziału społeczeństwa przeprowadzonej, zgodnie z obwieszczeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2016, w dniach [...] sierpnia 2016 - [...] września 2016 uwagi złożyli zarówno skarżący, jak i [...]. Uwagi te zostały uwzględnione w postępowaniu, organ I instancji (pismem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...]) wezwał Inwestora do udzielenia wyjaśnień, a po ich otrzymaniu, skierował do skarżącego oraz [...] pismo z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w którym odniósł się do wniesionych uwag. Organ I instancji każdorazowo po otrzymaniu uwag stron wzywał Wnioskodawcę do wyrażenia swojego stanowiska w ich przedmiocie, a jego odpowiedzi, po ich przeanalizowaniu, były przekazywane autorom uwag, co zapewniało stronom czynny udział w postępowaniu. Całościowe omówienie uwag stron złożonych w trakcie postępowania, i ich ocena oraz informacja o sposobie ich uwzględnienia, została zamieszczona w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...]. Mając powyższe na uwadze, nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż reguły udziału społeczeństwa w postępowaniu, czy też prawa stron (w tym skarżącego), zostały w jakikolwiek sposób naruszone. Procedura w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowiska - wobec braku takiej konieczności - nie została natomiast przeprowadzona.

Skarżący zarzucił również błędne przyjęcie przez organy, że zaproponowane przez Inwestora warianty wypełniają definicję wariantów wyrażonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy OOŚ, a tym samym naruszenie tego artykułu, jak również powołanego wyżej art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia. Z postanowień przywoływanego przepisu wynika, że powinny zostać uwzględnione trzy warianty: proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn.. akt. II OSK 1137/10 (LEX nr 1083542), że gdy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie. Na tle omawianego przepisu należy także stwierdzić, iż wymaganie od wnioskodawcy przedstawienia wariantów planowanego przedsięwzięcia według interpretacji proponowanej przez skarżącego, czyli opcji zamiennych o zbliżonych cechach, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym porządku prawnym.

Sąd podziela stanowisko organu, że ustalenie zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia w tym wariantów jego realizacji należy do wyłącznych kompetencji podmiotu występującego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. RDOS [...] w sytuacji braku wystarczających przesłanek wynikających z art. 81 ustawy OOŚ nie posiadał uprawnień do zmiany jego zakresu przedmiotowego. Z tego względu żądanie skarżącego w przedmiocie zmiany analizowanych wariantów, są bezzasadne jako wykraczające poza zakres kompetencji organów właściwych w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2 również, w ocenie Sądu również nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji przeprowadził szczegółową analizę przedłożonych przez wnioskodawcę materiałów, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czemu dał wyraz uzasadniając decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. W trakcie toczącego się postępowania, organ I instancji nie odmawiał wartości dowodowej informacjom przedkładanym przez strony, każdorazowo je rozpatrując. Potwierdzeniem powyższego jest choćby nałożony na Wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Mając na uwadze powyższe, a także fakt, że organ wielokrotnie w zaskarżonej decyzji odwołuje się do danych zawartych w przedłożonym raporcie, należy uznać że ww. zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący zarzucił również brak analizy przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który – w jego opinii - nie zawiera wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów, w tym analizy możliwych konfliktów społecznych, czy określenia racjonalnego wariantu alternatywnego. Sąd zauważa, że zarzut ten podnoszony był przez skarżącego już w trakcie postępowania przed organem I instancji, który uwzględnił je w swoim rozstrzygnięciu. Mając to na uwadze, jak również po analizie materiału dowodowego w tym uzupełnień i wyjaśnień inwestora odnoszących się do tej kwestii zawartych m.in. w pismach z [...] stycznia 2017r. oraz [...] listopada 2016r. i [...] grudnia 2016r., Sąd podziela stanowisko organu, iż wnioskodawca w sposób wyczerpujący scharakteryzował potencjalne konflikty społeczne związane z realizacją inwestycji, a powyższy zarzut jest bezzasadny;

W ocenie skarżącego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], wydając opinię z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], nie dysponował kompletnym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem RDOS [...] pismami z dnia [...].09.2016 r., [...].10.2016 r., [...].11.2016 r., [...].12.2016 r., [...].02.2017 r., czyli już po wydaniu opinii przez PPIS, wzywał Wnioskodawcę do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora, co spowodowało naruszenie art. 78 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 77 ust.1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy OOŚ.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1) ooś, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego. Ust. 2 pkt 2) omawianego przepisu stanowi, że organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że wyżej wymienione wezwania miały na celu umożliwienie odniesienie się Wnioskodawcy do uwag i wniosków złożonych przez strony postępowania. Mając na uwadze charakter wezwań i udzielanych przez inwestora odpowiedzi, które w zdecydowanej większości dotyczyły metodyki i źródeł danych zawartych w raporcie, należy uznać, iż materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nie wpłynął na jakość i prawidłowość informacji ujętych w raporcie, a jedynie je uszczegółowił, w sposób nie mający wpływu na wynik postępowania. Sąd podziela stanowisko organu, ze powtarzanie czynności mających na celu uzyskanie kolejnych opinii w oparciu o art. 77 ustawy ooś, tj. po każdej odpowiedzi inwestora na wnioski i uwagi stron, nie znajduje uzasadnienia. Mogłoby to bowiem spowodować znaczne, zbędne wydłużenie postępowania, które stałoby w jawnej sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Tym samym, w ocenie Sądu, powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając jako ostatni zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Sąd podziela stanowisko organu, że wskazując w/w przepis skarżący zrobił to omyłkowo, mając w rzeczywistości zamiar wskazania naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając zarzut zgodnie z domniemanym zamiarem skarżącego, Sąd nie znalazł dla niego uzasadnienia. Zgodnie z dyspozycją art. 138. § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Przepis ten określa sposoby zakończenia postępowania odwoławczego w przypadku stwierdzenia, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie. Organ odwoławczy może zatem utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji albo uchylić tę decyzję i bądź merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych – umorzyć postępowanie I instancji.

Z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmieniono art. 138 § 1 pkt 2, dopuszczając możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie tylko w całości, lecz także w części. Od tej daty jest zatem dopuszczalne utrzymanie decyzji w mocy w części, a w pozostałym zakresie uchylenie jej i orzeczenie co do istoty sprawy albo umorzenie postępowania w odpowiedniej części. Warunkiem dopuszczalności takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest możność wydania rozstrzygnięcia co do części sprawy. Lektura przepisu wskazuje, że przy decyzji częściowo reformatoryjnej zarzut skarżącego powinien dotyczyć pkt 2), co Sąd nie będąc związany zarzutami skargi zbadał z urzędu i nie dopatrzył się żadnych naruszeń. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości albo w części i rozstrzygającej sprawę co do meritum powinno być podstawowym sposobem rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Pozwala to na realizację wyżej wspomnianej zasady szybkości postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do "Pisma procesowego — uzupełnienia skargi z dnia [...] grudnia 2017 r." z dnia [...] stycznia 2017r., w którym skarżący przedstawił dodatkowe zarzuty dotyczące przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej oraz analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (m.in. analizy akustycznej), Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, uznając je za własne.

Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę jako bezzasadną.

-----------------------

1