Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SO/Po 45/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. W. przeciwko L. spółka jawna z siedzibą w L. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: 1. wymierzyć L. spółka jawna z siedzibą w L. grzywnę w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych); 2. zasądzić od L. spółka jawna z siedzibą w L. na rzecz wnioskodawcy P. W. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. W. (zwane dalej także "Wnioskodawcą") za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciło się w dniu [...] lipca 2021 r. do L. spółka jawna z siedzibą w L. (zwanej dalej także "Spółką") o udzielenie informacji dotyczących prowadzenia badań nad szczepieniem dzieci przeciwko Covid19.

Wobec braku odpowiedzi, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. P. W. złożyło skargę na bezczynność L. spółka jawna z siedzibą w L. w załatwieniu wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. Skargę tę nadano listem poleconym w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] sierpnia 2021 r. na adres Spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym (k. 13 akt sąd.), a doręczono ją w dniu [...] września 2021 r.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 r. P. W. zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wymierzenie Spółce grzywny w wysokości [...] zł z tytułu nieprzekazania do Sądu powyżej wskazanej skargi na bezczynność Spółki, w wymaganym terminie 15 dni od dnia jej otrzymania przez Spółkę, tj. od [...] września 2021 r., a także o zasądzenie od Spółki na rzecz Wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Wniosek ten zarejestrowano pod sygn. IV SO/Po45/21.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że konieczne w ocenie Wnioskodawcy stało się wymierzenie Spółce "odczuwalnej dla niej grzywny" w związku ze zignorowaniem najpierw złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a następnie złożonej przez Wnioskodawcę skargi na bezczynność. Uzasadniając wysokość żądanej grzywny, Wnioskodawca wskazał, że mieści się ona w granicach wyznaczonych zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a., na poziomie aktualnego (za wrzesień 2021 r.) średniego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw ogłoszonego przez GUS zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 19 października 2021 r., a biorąc pod uwagę komercyjną działalność Spółki w wysoce dochodowym sektorze, wnioskowana kwota grzywny jest wielkością umiarkowaną. Jak podano dalej, wymierzenie wnioskowanej grzywny powinno być wystarczające dla zmotywowania Spółki do przekazania Sądowi skargi, a także zapobiec braku poszanowania prawa w podobnych wypadkach w przyszłości. Wnioskodawca dodał, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu. Zdaniem Wnioskodawcy, przyczyny nieprzekazania Sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W odpowiedzi na wniosek (k. 36 akt sąd.) L. spółka jawna z siedzibą w L. wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie, przesyłając jednocześnie skargę P. W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. na bezczynność L. spółka jawna z siedzibą w L. w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji, a także pełną dokumentację (akta administracyjne), w tym odpowiedź na skargę.

Odnosząc się do żądania wymierzenia Spółce grzywny, przyznano, że Spółka nie przekazała Sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozostając w błędnym przeświadczeniu, że zaniechanie to było usprawiedliwione przekonaniem o bezzasadności żądania Wnioskodawcy.

Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie wymierzenia jej grzywny za nieprzekazanie skargi, Spółka podniosła, że przekazanie sądowi skargi po upływie zakreślonego ustawą terminu, jednak przed podjęciem przez sąd postanowienia w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny, sprawia, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe ze względu na zrealizowanie celu ustawowego regulacji zawartej w art. 55 p.p.s.a. Zdaniem Spółki, wymierzenie przez Sąd grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest fakultatywne, a grzywna nie ma charakteru represyjnego, gdyż służy realizacji celu ustawowego, tj. wymuszenia określonego zachowania na podmiocie zobowiązanym.

Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. Wnioskodawca podtrzymał w całości złożony wniosek o wymierzenie Spółce grzywny za nieprzekazanie skargi, dodając, że w ocenie Wnioskodawcy wniosek Spółki o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego tylko z racji przekazania skargi (na bezczynność) jest niezasadny. Przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne i poglądy doktrynalne, Wnioskodawca zaznaczył, że grzywna z art. 55 p.p.s.a. ma mieszany charakter dyscyplinująco-restrykcyjny, nie jest zatem jej jedyną i główną funkcją wyłącznie skłonienie do przekazania skargi. Toteż przekazanie skargi wraz z aktami administracyjnymi po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi (tu Spółce) grzywny nie prowadzi, zdaniem Wnioskodawcy, do bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego o wymierzenie grzywny. Dodano, że przeciwny pogląd prowadziłby do tego, że w zasadzie bezkarnie skargi mogłyby nie być przekazywane w terminie, a dopiero po wpłynięciu wniosków o wymierzenie grzywien, co z aksjologicznego jak i pragmatycznego punktu widzenia jest nie do zaakceptowania. Wskazując uzupełniająco na to, że w skardze, której zdaniem Wnioskodawcy nie przekazano do Sądu terminowo, wyraźnie określono jej podstawy prawne oraz żądanie przekazania jej Sądowi, Wnioskodawca podniósł, że błędne przekonanie Spółki o braku obowiązku przekazania takiej skargi do Sądu nie może stanowić usprawiedliwienia. Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek przekazania skargi Sądowi ma charakter bezwzględny, niezależnie od tego czy sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych, czy też nie, co podlega i tak ocenie przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329., zwanej dalej także "p.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania.

Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej. Takim szczególnym przepisem jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r. poz. 2076 – dalej również jako: "u.d.i.p."). Przepis ten stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi przez organ administracji.

Na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślić trzeba, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką dopuszczalności orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie NSA z 05.07.2006 r., II OSK 1024/06). Dla samego wymierzenia grzywny nie mają więc znaczenia powody nieprzekazania przez organ skargi, wraz z aktami sprawy, sądowi administracyjnemu (por. postanowienia NSA: z 28.11.2012 r., I OZ 868/12; z 25.08.2011 r., I OZ 597/11). Co więcej - nawet uzasadnione przekonanie organu, że skarga jest niedopuszczalna, bo sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia tego organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 września 2020 r. sygn. I OZ 520/20).

Z woli ustawodawcy obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje więc niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie jest zasadna, czy też uzna, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p. W takim razie nawet uzasadnione przekonanie, że skarga na bezczynność nie jest zasadna, nie zwalnia od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego i to w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. To bowiem rolą Sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 09 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SO/Po 4/20; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt IV SO/Po 3/17).

Mając zatem na uwadze argumentację wyrażoną w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny oraz stanowisko sądów administracyjnych w porównywalnych w porównywalnych stanach faktycznych, w sprawach inicjowanych wnioskami P. W. przeciwko spółkom prawa handlowego (spółkom jawnym, spółkom partnerskim, spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością) o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skarg na bezczynność w rozpoznaniu wniosków o udzielenie informacji publicznych (por. sprawy o sygn. akt II SO/Kr 17/21; II SO/Bd 24/21; II SO/Gl 17/21; II SO/Łd 14/21; II SO/Bd 25/21), Sąd sprawę niniejszą rozpoznający uznał za konieczne rozważanie kwestii dopuszczalności wniosku o wymierzenie grzywny.

Rozpoznając tę sprawę Sąd miał na uwadze, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt I OZ 739/12).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny L. spółka jawna z siedzibą w L. został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. wymaga odniesienia do przepisów u.d.i.p. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, między innymi, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.

Obowiązkiem Sądu było zatem ustalenie, czy L. spółka jawna z siedzibą w L. jest organem administracji w sensie funkcjonalnym, tj. czy na podstawie przepisów ustawy wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. W tym zakresie, Sąd zauważa, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa – które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela – podmiot leczniczy, w tym zakład opieki zdrowotnej (tak publiczny, jak i niepubliczny), udzielający świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zwykle w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia) jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym i wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 358/11; z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 681/14; z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2298/17; z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2594/17).

W niniejszej sprawie, z przekazanych przez Spółkę akt wynika, że L. spółka jawna z siedzibą w L. ma podpisaną umowę z dnia [...] grudnia 2015 r. z Narodowym Funduszem Zdrowia – W. Oddziałem Wojewódzkim w P. o udzielenie świadczeń gwarantowanych w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna (k. 10-20 w sprawie sygn. IV SAB/Po 27/22). Zauważyć należy, że wspomniana umowa została zawarta na okres od dnia [...] stycznia 2016 r. na czas nieoznaczony, o czym mowa w jej § 1 ust. 4, a za świadczone usługi (świadczenia lekarza poz, pielęgniarki poz, położnej poz, pielęgniarki szkolnej, transportu sanitarnego stanowiące przedmiot umowy) wypłacane jest Spółce wynagrodzenie, o czym mowa w § 10 przywołanej umowy.

Mając powyższe na uwadze, Spółka jest organem administracji w sensie funkcjonalnym, gdyż – przynajmniej w części swojej działalności, wykonywanej w oparciu o przywołaną powyżej umowę z NFZ – wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skoro zatem w niniejszej sprawie, Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, to wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia [...] sierpnia 2021 r. na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. jest dopuszczalny.

Dokonując zatem merytorycznej oceny wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie, zauważyć należy, że powołane już przepisy p.p.s.a. pozwalają sądowi na wymierzenie grzywny po spełnieniu łącznie dwóch warunków, tj. złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdzenia uchybienia przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, sporządzoną w dniu [...] sierpnia 2021 r. skargę na bezczynność L. spółka jawna z siedzibą w L. dotyczącą rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej doręczono Spółce w dniu [...] września 2021 r. (k. 10-11 sygn. akt IV SO/Po 45/21). Podkreślić trzeba, że ustaleń tych wyeksponowanych precyzyjnie we wniosku o wymierzenie grzywny, Spółka nie kwestionuje. To oznacza, że skarga wraz z aktami sprawy powinna zostać przekazana Sądowi najpóźniej do dnia [...] września 2021 r. W przepisanym terminie jednak to nie nastąpiło. Dopiero wezwana przez Sąd (wezwanie doręczone Spółce w dniu [...] stycznia 2022 r.- k. 34 verte sygn. akt IV SO/Po 45/21) do złożenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Spółka przesłała skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi w dniu [...] stycznia 2022 r. (k. 33 verte, sygn. akt IV SAB/Po 27/22).

Zaakcentować trzeba, że to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, ale może mieć wpływ na jej wysokość. A zatem sąd administracyjny rozstrzygając w kwestii wysokości wymierzenia grzywny powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt I OZ 1024/19).

Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r. (M.P. z 2022 r., poz. 175), zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło – 5662,53 zł.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że L. spółka jawna z siedzibą w L. jako podmiot, co do zasady, obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, naruszyła obowiązek przekazania w terminie skargi z [...] sierpnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga powinna zostać przekazana Sądowi do dnia [...] września 2021 r., a nastąpiło to dopiero na skutek wezwania Sądu w dniu [...] stycznia 2022 r., a więc ponad 3 miesiące po upływie ustawowego terminu.

Ustalając jednak wysokość grzywny w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze wyjaśnienia Spółki zawarte zarówno w odpowiedzi na skargę (sygn. akt IV SAB/Po 27/22), jak i w odpowiedzi na wniosek (sygn. akt IV SO/Po 45/21) co do jej przekonania o niezasadności wniosku o udzielenie informacji (publicznej) w zakresie komercyjnej działalności Spółki. Treść odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny oraz przekazana dokumentacja nie daje podstaw do przyjęcia, że zwłoka w przekazaniu skargi miała charakter intencjonalny, zorientowany na dokuczenie Wnioskodawcy. Wymierzając Spółce grzywnę w wysokości [...] zł Sąd wziął pod uwagę, że jest to jedyny wniosek dotyczący nieprzekazania skargi przez L. spółka jawna z siedzibą w L., a spółka ta nie jest ona organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojonym, ale funkcjonalnym, a więc okoliczność ta nie może być pominięta przy ocenie zaniechania Spółki. Uwzględniono także, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi zostały przekazane Sądowi niezwłocznie po doręczeniu wezwania w tej sprawie. W ocenie Sądu, wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości.

Odnosząc się do wnioskowanej wysokości grzywny, Sąd zauważa, że żądana przez Wnioskodawcę kwota grzywny była wygórowana, a u jej podstaw nie legło uzasadnienie skierowane na realizację celów ustawowych grzywny (które są Wnioskodawcy znane, jak wynika z jego pism w sprawie), a chęć zadania jak najwyższej dolegliwości finansowej spółce prawa handlowego, prowadzącej działalność gospodarczą – jak podkreślił Wnioskodawca - "w wysoce dochodowym sektorze". Wysokość grzywny nie jest w istocie powiązania z "sektorem", w jakim dany podmiot – występujący w niniejszej sprawie jako organ w ujęciu funkcjonalnym – prowadzi działalność gospodarczą, a opisanymi już powyżej celami ustawowymi grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz konkretnymi okolicznościami sprawy.

Odnosząc się do spornej – pomiędzy stronami – kwestii charakteru prawnego grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a., wskazać należy uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, w której przesądzono o charakterze instytucji wymierzenia grzywny. Wskazano bowiem, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Przenosząc powyższy pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA na kanwę rozpoznawanej sprawy, za nieuzasadniony należało uznać wniosek Spółki o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż oparty był on na błędnej argumentacji, nastawionej na uniknięcie grzywny wobec ziszczenia, zdaniem Spółki, celu regulacji, tj. faktycznego przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi, przed rozstrzygnięciem merytorycznym o wniosku o wymierzenie grzywny Spółce. Podkreślić należy, że cel regulacji z art. 55 § 1 p.p.s.a. jest dalej idący, niż ten wskazany w stanowisku Spółki, a jego realizacja nie następuje wraz z przekazaniem skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Rozważenie zasadności wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie staje się zatem bezprzedmiotowe od momentu przekazania skargi oraz odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych. Mając na uwadze stanowisko Spółki wyrażone w odpowiedzi na wniosek o pozostawaniu w błędnym przeświadczeniu, że zaniechanie to było usprawiedliwione przekonaniem o bezzasadności żądania Wnioskodawcy, Sąd pragnie zwrócić szczególną uwagę – w realiach niniejszej sprawy – na konieczność realizacji funkcji prewencyjnej.

W tym miejscu podkreślić także należy, iż rozstrzygając o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi Sąd nie orzeka o zasadności samej skargi na bezczynność. Co do zasadności tejże skargi Sąd rozstrzygnie w odrębnym orzeczeniu (sprawa o sygn. akt IV SAB/Po 27/22).

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, postanowił jak w pkt 1 sentencji, uznając, że grzywna w wysokości [...] zł jest adekwatna do okoliczności sprawy i doprowadzi do realizacji celów ustawowych grzywny.

O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony przez Wnioskodawcę wpis w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie przysługujące pełnomocnikowi profesjonalnemu Wnioskodawcy, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, a także poniesioną opłatę od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.