Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 10/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 141 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.O. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2015 r. B.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

W treści skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania w wyznaczonym terminie decyzji w przedmiocie jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

Przedkładając tę skargę Sądowi wraz z aktami sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania jej dopuszczalności – o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wskazał, że nie została ona poprzedzona ponagleniem do Ministra Finansów, a zatem skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia określonego w art. 52 p.p.s.a. W odpowiedzi zaś na zarzut bezczynności, podniósł, że co prawda nie wydał decyzji w terminie załatwienia sprawy, jednakże było to spowodowane czynnościami mającymi na celu skompletowanie akt sprawy. Jak zaznaczył organ, o nowym terminie załatwienia sprawy oraz przyczynach niedotrzymania terminu zawiadomił stronę, zaś w dniu "[...]" wydał rozstrzygnięcie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje też orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Wyliczenie środków zaskarżenia w art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych niewymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu, skargę można wnieść dopiero po ich wyczerpaniu.

Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, Lex).

Z powyższych unormowań wynika, że skargę na bezczynność organu podatkowego można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu (postanowienia NSA: z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1644/12, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając natomiast, że przepisy art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi do sądu administracyjnego, skargę tę można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ ponaglenia z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1325/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stwierdzając zatem, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. nie została poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia, skargę należało odrzucić jako wniesioną z pominięciem przewidzianego w art. 52 p.p.s.a. wymogu wyczerpania środków zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną.