Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 268/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 6 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Gminie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r., które do Kancelarii Starostwa Powiatowego w B. wpłynęło w dniu [...] r. "A" Sp. z o.o. w K. zgłosiła o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, tj. budowy obiektu gospodarczego na działce nr 1 obręb K. (na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem US1/W1 - dopuszczającej zabudowę obiektami gospodarczymi).

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta [...], przywołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na budowie obiektu gospodarczego na działce nr 1 w K., Gmina B. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Prawo budowlane w art. 29 i art. 30 enumeratywnie wymienia obiekty, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. M.in. są to wolnostojące parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35m². Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętów i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego czy budynku rekreacji indywidualnej. Na wnioskowanej działce według obowiązującego planu objętej symbolem US1/W1 dopuszcza się lokalizację zaplecza usługowego, w tym obiektów gastronomicznych, administracyjnych i gospodarczych, a nie jest dopuszczona zabudowa mieszkaniowa. W związku z powyższym budowa wnioskowanego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd orzeczono jak w sentencji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła "A" Sp. z o.o. w K. Domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] wobec naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenia w całości tej decyzji wobec naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77§ 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego - art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlanego, ewentualnie . wobec naruszenia wymienionych przepisów - uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka podniosła, iż zgłosiła zamiar budowy obiektu gospodarczego, a roboty takie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreśliła, że według obowiązującego planu miejscowego - na terenie oznaczonym symbolem US1/W1 - dopuszczono lokalizację obiektów gospodarczych. Podkreśliła, że w zaskarżonej decyzji wskazano na przepis art. 30 ust. 6 pkt. 1, który odnosi się do zgłoszenia dotyczącego budowy lub wykonywania robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszym przypadku odwołujący nie zamierza przystąpić do realizacji zabudowy mieszkaniowej - takie jest tylko stwierdzenie organu.

Rozpatrując złożone odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie Starosty [...] i umorzył postępowanie w sprawie wniesionego sprzeciwu. W uzasadnieniu stwierdził, iż istotą niniejszego postępowania jest ustalenie, czy przedmiotowy budynek (obiekt) gospodarczy przeznaczony do przechowywania sprzętu służącego do utrzymywania czystości oraz sprzętów służących do rekreacji i sportu jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej pojęcia "budynek gospodarczy". Starosta posłużył się w tym zakresie definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, która nawiązuje do roli służebnej wobec zabudowy mieszkaniowej. Stąd też w ocenie Starosty budowa budynku gospodarczego byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby obiekt gospodarczy powstał jako zabudowa towarzysząca innemu budynkowi mieszkalnemu. W ocenie Wojewody argumentacja taka jest niewłaściwa. Wojewoda odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazujących, iż taka interpretacja prowadziłaby do nierówności uprawnień inwestorów przy realizacji obiektów gospodarczych.

Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja nie narusza postanowień obowiązującego planu - działka nr 1 położona jest w jednostce US1/W1 o tereny sportu i rekreacji oraz ujęcia wody z dopuszczeniem m.in obiektów gastronomicznych, administracyjnych i gospodarczych. Nadto przedmiotowa działa posiada powierzchnię [...] m².

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła Gmina B.. Zarzucając decyzji Wojewody naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego - tj. przepisów art. 30 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane wniosła o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi zwróciła uwagę na błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na zamiary Spółki dotyczące zagospodarowania przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Odnosząc się do zarzutów skargi w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, że przywołane przez stronę skarżącą argumenty są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania podtrzymał dotychczasowe stanowisko Spółki, wyjaśniając, iż jest wieczystym użytkownikiem nieruchomości, której właścicielem jest Skarb Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę, zważył co następuje:

Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynika z niego, że skargę może wnieść każdy kto ma w tym interes prawny (legitymacja materialna), poza Rzecznikiem Praw Obywatelskich, prokuratorem, organizacją społeczną w zakresie jej działalności statutowej w sprawach dotyczących innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (legitymacja formalna). Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych, własnych praw i obowiązków podmiotu wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem.

W związku z powyższym bezspornym jest, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że decyzja, postanowienie, akt czy czynność lub bezczynność organu musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej - zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. I SA 1748/83.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem postępowania jest decyzja Wojewody [...] uchylająca w całości decyzję Starosty [...] - wnoszącego sprzeciw w sprawie przystąpienia do robót budowlanych polegających na budowie obiektu gospodarczego na działce nr 1 w K. i umarzająca to postępowanie. Postępowania zgłoszeniowe jest procedurą uproszczoną i nie stanowi, co do zasady, postępowania administracyjnego, a jest jedynie czynnością wykonywaną według przepisów prawa materialnego. Stroną takiego postępowania jest podmiot dokonujący zgłoszenia/ inwestor, a właściwy organ wyraża swoistą zgodę na przystąpienie przez inwestora do wykonywania robót objętych zgłoszeniem ewentualnie wyraża brak takiej zgody - poprzez wniesienie sprzeciwu. W niniejszej sprawie sprzeciw wniesiony przez organ pierwszej instancji został potraktowany przez organ odwoławczy jako niezasadny. Z kolei skarga wniesiona na to rozstrzygnięcie przez Wójta Gminy B. została wniesiona przez podmiot, który nie ma interesu prawnego. Jak wyjaśnił na rozprawie pełnomocnik uczestniczki postępowania - inwestora "A" Sp. z o.o. w K. jest ona wieczystym użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości, której właścicielem jest Skarb Państwa. Zatem Gmina nie wykazała interesu prawnego, na którym oparta mogłaby być legitymacja do wniesienia tej skargi.

Zdaniem Sądu, z treści wniesionej skargi wynika, że skarga została wniesiona przez podmiot nie posiadający interesu prawnego. Gmina nie wykazała bowiem w żaden sposób swego interesu prawnego w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.