Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 979/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót rozbiórkowych pawilonu handlowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi P. N. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A 80/82 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, zawierającej należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

W dniu 24 lipca 2006 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zgłosiła do Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno – Budowlanej Delegatury Urzędu Miasta Ł. Ł. - G. zamiar wykonania robót rozbiórkowych pawilonu handlowanego znajdującego się w Ł. przy ul. A 36 b.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] znak [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2 i 4 ustawy – Prawo budowlane, zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawienie dokładnego opisu rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych uwzględniając fakt, że obiekt posiada ścianę wspólną z przyległym pawilonem handlowym wraz ze wskazaniem sposobu bezpieczeństwa ludzi i mienia i szkicem usytuowania obiektu, w terminie do dnia 11 sierpnia 2006 roku.

W dniu 10 sierpnia 2006 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. uzupełniła wniosek poprzez złożenie wymaganych dokumentów.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez Spółdzielnię Mieszkaniową A w Ł. robót rozbiórkowych pawilonu tymczasowego znajdującego się w Ł. przy ul. A 36b. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że analiza złożonych przez Spółdzielnię Mieszkaniową A dokumentów wykazała, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało nieprawidłowo wypełnione, gdyż nie wskazano dokumentów, z których wynikałoby pełnomocnictwo do reprezentowania Spółdzielni Mieszkaniowej A.

Od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. złożyła odwołanie, w którym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zezwalającej na dokonanie rozbiórki pawilonu tymczasowego. W uzasadnieniu podniesiono, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Spółdzielni – W. K. i członka Zarządu - M. C., a więc dwóch członków Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej, co stosownie do treści art. 35 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 września 1982 roku – Prawo spółdzielcze oznacza, że w tej sytuacji pełnomocnictwo do reprezentowania Spółdzielni nie jest konieczne. Zgodnie bowiem z treścią art. 48 § 1 Zarząd Spółdzielni kieruje działalnością Spółdzielni oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oświadczenia woli za Spółdzielnię składają dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i pełnomocnik (art. 54 § 1).

Decyzją z dnia [...], nr [...], znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu są zasadne, gdyż ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Spółdzielni – W. K. oraz członka Zarządu – M. C. Organem uprawnionym do reprezentowania Spółdzielni zgodnie z załączonym aktualnym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego jest natomiast Zarząd. Spółdzielnię reprezentuje zaś dwóch członków Zarządu łącznie lub jeden członek Zarządu i osoba przez Zarząd do tego upoważniona (pełnomocnik Zarządu). Osoby zatem, które podpisały oświadczenie są umocowane do składania oświadczeń woli w imieniu Spółdzielni, co powoduje, że wypełnienie oświadczenia w zakresie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółdzielni jest bezzasadne, ponieważ spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Powyższą decyzję A. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o nie wydawanie decyzji zezwalającej na dokonanie rozbiórki pawilonu handlowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A 42a (działka o nr ewidencyjnym [...]). W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że na podstawie decyzji z dnia [...] wydanej przez Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego Ł. – G. uzyskała pozwolenie na budowę tymczasowego pawilonu handlowego, na okres 10 lat na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 42 a. W odpowiedzi na złożony w 1992 roku wniosek o przekwalifikowanie pawilonu o charakterze tymczasowym na obiekt trwały, pismem z dnia 14 grudnia 1992 roku wyrażono zgodę na dokonanie trwałej adaptacji istniejącego już obiektu handlowego. Skarżąca wskazała, że w wyniku wypadku, któremu uległa w 1993 roku, od 1995 roku nie pracuje z powodu orzeczonego stopnia niepełnosprawności, a w 1997 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa A wystąpiła do Sądu Rejonowego w Ł. z wnioskiem o nakazanie rozbiórki pawilonu.

W 1998 roku Sąd Rejonowy III Wydział Cywilny nakazał rozebranie pawilonu handlowego i wydanie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. terenu w stanie wolnym od naniesień i uporządkowanym. Wyrok Sądu jest w ocenie skarżącej krzywdzący, ponieważ pawilon wybudowała z własnych środków, jest to budynek murowany, trwale połączony w gruntem posiadający wszystkie media. Skarżąca podniosła, iż od wyroku Sądu Rejonowego nakazującego rozbiórkę obiektu i wydanie terenu podejmowała i podejmuje działania zmierzające do jego uchylenia. Wskazała, że w roku 2001 zwróciła się do Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. z prośbą o wykupienie działki, na terenie której został usytuowany pawilon handlowy, jednakże wszelkie prośby zostały odrzucone, Spółdzielnia nakazała bowiem wydanie nieruchomości i zobowiązała do dokonania rozbiórki obiektu. Informacyjnie wskazała natomiast, że na tej samej działce usytuowane są obok dwa podobne pawilony handlowe, w stosunku do których wydane są takie same decyzje i pozwolenie na budowę, wobec których nie zostały jednak wydane decyzje nakazujące rozbiórkę. Zdaniem skarżącej przyczyną występowania przez Spółdzielnię Mieszkaniową A do Sądu z wnioskiem o nakazanie rozbiórki obiektu jest zadłużenie wobec Spółdzielni z tytułu dzierżawy obiektu, jednakże z żadnego przepisu prawa nie wynika, że skutkiem niezapłacenia czynszu jest rozebranie obiektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesione w skardze zarzuty pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja reformatoryjna Wojewody [...] z dnia [...], który na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł o braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, uznając zarzuty podniesione w odwołaniu za zasadne. Z analizy znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez Spółdzielnię Mieszkaniową A wynika, że zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Spółdzielni – W. K. oraz członka Zarządu – M. C. Organem uprawnionym do reprezentowania Spółdzielni zgodnie z załączonym aktualnym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego jest natomiast Zarząd. Spółdzielnię reprezentuje zaś dwóch członków Zarządu łącznie lub jeden członek Zarządu i osoba przez Zarząd do tego upoważniona (pełnomocnik Zarządu). Osoby zatem, które podpisały oświadczenie są umocowane do składania oświadczeń woli w imieniu Spółdzielni, co spowodowało, że wypełnienie oświadczenia w zakresie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółdzielni stało się bezzasadne, ponieważ złożone oświadczenie spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Wobec powyższego zostały spełnione przesłanki art. 32 ust 1. pkt. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Spółdzielnia wykazała prawo do dysponowania gruntem, którego jest użytkownikiem wieczystym, określiła rodzaj, zakres i sposób wykonania robót rozbiórkowych, a nadto przedstawiła umocowanie w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi II Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt Co 475/02 upoważniające Spółdzielnię Mieszkaniową A w Ł. do usunięcia wszelkich naniesień znajdujących się na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 36 b o powierzchni 113,5 m 2 oraz uporządkowania terenu na koszt dłużnika A. S.

Powyższe postanowienie wydane zostało w toku postępowania egzekucyjnego i w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 29 grudnia 1998 roku w sprawie sygn. akt II C 2427/98 nakazującego A. S. wydanie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. terenu przy ulicy A 36 b o powierzchni 113,5 m 2 w stanie wolnym od naniesień i uporządkowanego.

A. S. służyła jedynie wierzytelność do naniesień budowlanych znajdujących się na działce w Ł. przy ulicy A 36 b o powierzchni 113,5m2, w postaci pawilonu handlowego. Przedmiotem jednak tego postępowania nie mogą być wzajemne rozliczenia między Panią S. a Spółdzielnią z tytułu wygasłej umowy dzierżawy gruntu i znacznych zaległości czynszowych.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje również sytuacja rodzina i finansowa skarżącej, oraz inne zachowania Spółdzielni, o których pisze skarżąca względem naniesień znajdujących się na działkach sąsiednich.

Z tych też względów podniesione w skardze na powyższą decyzję zarzuty nie mogą mieć wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. art 7, 77 i 81 k.p.a., bowiem materiał dowodowy konieczny do merytorycznej oceny i załatwienia wniosku Spółdzielni został zgromadzony i oceniony należycie. Ustalenia faktyczne, poczynione przez organy w tym zakresie, nie były zresztą przez skarżącą kwestionowane na żadnym etapie postępowania administracyjnego ani sądowego.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

W tym stanie rzeczy o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Na podstawie zaś art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.