Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1435/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: NSA Jan Jędrkowiak WSA Jolanta Górska Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu dniu 30 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. na uchwałę Rady Gminy Dębnica Kaszubska z dnia 30 listopada 2001 r., nr XXXIX/226/01 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 30 listopada 2001 r. nr XXXIX/226/01 Rada Gminy w Dębicy Kaszubskiej uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...] dla obszaru geodezyjnego [...] w gminie D. K. Przedmiotem ustaleń planu były m.in. tereny elektrowni wiatrowych oznaczone na rysunku planu symbolem EWi. W § 8 uchwalonego planu w celu umożliwienia właściwej eksploatacji, zapewnienia warunków bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska wyznaczono strefy techniczne wokół projektowanych elektrowni wiatrowych oraz wskazano, że ich przeznaczeniem podstawowym jest rolnicze wykorzystanie gruntów oraz ustalono zakaz zabudowy, w tym również zabudowy związanej z produkcją rolniczą.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2002 r. A. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wyżej wskazaną uchwałą. Uzasadniając swoje stanowisko A. wskazał, iż jest właścicielem lotniska położonego w miejscowości K. W ocenie wzywającego realizacja projektowanej inwestycji polegającej na budowie 26 elektrowni wiatrowych o wysokości 140 m może doprowadzić do zamknięcia lotniska, albowiem sposób korzystania z niego będzie niezgodny z przepisami dotyczącymi lotnisk i może zagrażać w inny sposób bezpieczeństwu ruchu lotniczego. Wskazano nadto, iż w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. G. naruszono art. 18 pkt 4a i 5b ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy podjęła w dniu 29 maja 2002 r. uchwałę nr [...] mocą której odrzuciła wezwanie A. jako bezzasadne.

Skargę do sądu administracyjnego na wskazaną wyżej uchwalę złożył A. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu niezgodności z prawem. W uzasadnieniu skarżący podał, że wzniesienie planowanych 26 elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie lotniska w K. może spowodować istotne utrudnienia bądź uniemożliwić korzystanie z niego w ogóle, co może doprowadzić w konsekwencji do zamknięcia lotniska. W ocenie skarżącego w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. G. organy gminy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 18 pkt 4a i 5a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów skarżącego stwierdzono, iż w K. nie jest zlokalizowane lotnisko a jedynie lądowisko, które dopiero można w lotnisko przekształcić. Zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego i została podjęta zgodnie z prawem. Zarzut niezawiadomienia skarżącego o wyłożeniu projektu planu jest w ocenie organu gminy nietrafny, gdyż po pierwsze nie ma on w tym interesu prawnego, a poza tym z informacji umieszczanych w prasie lokalnej i miejscach publicznych skarżący mógł się dowiedzieć o wyłożeniu projektu planu i zgłosić swoje uwagi. W ocenie organu gminy usytuowanie elektrowni wiatrowych w obrębie S. G. w żaden sposób nie zagraża istnieniu lądowiska, jak również ewentualnego lotniska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga jest zasadna.

Obowiązujący w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15 poz. 139 ze zm.) określa procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jego zmiany.

W treści art. 18 ust. 2 wskazanej ustawy wymienione zostały poszczególne fazy przygotowywania planu miejscowego, w sposób bardzo szczegółowy. Obowiązek ich przestrzegania, nie wyłączając nawet kolejności ich przeprowadzenia, musi być bezwzględnie zachowany, gdyż obwarowany jest sankcją nieważności.

I tak, z regulacji art. 18 ust. 2 pkt 5a ustawy wynika, że zarząd gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest to, iż Zarząd Gminy nie zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu skarżącego jako właściciela nieruchomości, którego interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Z treści odpowiedzi na skargę jasno wynika, iż organ gminy nie widział w ogóle potrzeby pisemnego zawiadamiania skarżącego o wyłożeniu projektu planu, ale uznał, że skarżący mógł się z jego postanowieniami zapoznać i wnieść swoje zastrzeżenia, albowiem o jego wyłożeniu informowała prasa lokalna i obwieszczenia w miejscach publicznych.

Stanowisko organów gminy jest chybione z dwóch powodów. Po pierwsze, nie sposób przyjąć, iż skarżący będąc właścicielem nieruchomości, na której położone jest lotnisko sąsiadujące z terenem planowanej inwestycji elektrowni wiatrowej, nie posiada interesu prawnego, który mógłby być naruszony ustaleniami planu i który wobec tego nie wymaga ochrony zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustalenia planu miejscowego dotyczą interesu prawnego skarżącego wynikającego z prawa własności nieruchomości (art. 140 Kodeksu cywilnego). Wykonywanie przez skarżącego swego prawa własności polega na prowadzeniu lotniska. Ze względu na to, iż funkcjonowanie lotnisk (bądź lądowisk) podlega regulacji szczegółowych przepisów w zakresie zasad usytuowania, zabudowy oraz bezpieczeństwa terenu lotniska i obszarów sąsiednich, prowadzenie w jego sąsiedztwie elektrowni wiatrowych z wiatrakami o wysokości 140 m może istotnie ograniczyć, jak nie zupełnie uniemożliwić, dalsze funkcjonowanie lotniska. Prawidłowo skarżący wskazuje na dyspozycję art. 32 ust. 2 pkt 1 Prawa lotniczego (Dz.U. nr 32, poz. 153 ze zm.), zgodnie z którą jeżeli stan lotniska lub sposób korzystania z niego są niezgodne z przepisami dotyczącymi lotnisk lub zagrażają w inny sposób bezpieczeństwu ruchu lotniczego, zarządzający lotniskiem obowiązany jest zamknąć lotnisko dla ruchu lotniczego albo wprowadzić niezbędne ograniczenia do czasu usunięcia niezgodności lub zagrożenia. Zaskarżona uchwała zawiera postanowienia (§ 8 - § 10) dotyczące lokalizacji planowanej inwestycji, której realizacja może naruszyć prawo własności skarżącego wpływając na sposób jego wykonywania. Podkreślić należy, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania własności, a w rezultacie niejednokrotnie ograniczają prawo własności, dlatego ze wszech miar uzasadniona jest ochrona interesu prawnego skarżącego w procesie uchwalania planu.

Po drugie, obowiązek pisemnego zawiadomienia na piśmie właścicieli, których interes prawny może być naruszony postanowieniami planu, o terminie wyłożenia projektu planu jest niezależny od ogłoszeń i obwieszczeń o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy) i nie może być przez nie zastąpiony.

Zatem, oczywistym jest, iż naruszono art. 18 ust. 2 pkt 5a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie zawiadomiono skarżącego o terminie wyłożenia projektu planu i uniemożliwiono mu tym samym zapoznanie się z jego postanowieniami i ochronę własnego interesu prawnego.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Do takich naruszeń doszło w tej sprawie, co wyżej wykazano.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na postawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę określił, iż uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane w całości.