Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 550/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. i S. M. na uchwałę nr XIV/88/15 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 23 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski – etap 1 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym (solidarnie) uiszczony wpis od odrzuconej skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

W dniu 8 sierpnia 2022 r., do sądu wpłynęła skarga G. M. i S. M. na uchwałę nr XIV/88/15 Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim z dnia 23 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Janów Lubelski – etap 1.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 sierpnia 2022 r., pełnomocnik skarżących został wezwany do wyjaśnienia, w terminie 7 dni, czy skarga na uchwałę Rady Miejskiej została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r.).

W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że w ocenie skarżących wniosek z 28 lutego 2022 r., skierowany do Urzędu Miejskiego w Janowie Lubelskim, w którym wnosili o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym skarżący wykazali bowiem naruszenie interesu prawnego, uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą a ich własną, indywidualną sytuacją prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na niedopełnienie przez skarżących obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.

Należy przypomnieć, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935; dalej jako: ustawa nowelizująca).

Wśród zmian wprowadzonych ustawą znalazło się m.in. zniesienie obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Do dnia wejścia w życie nowelizacji obowiązek taki wynikał z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz. U. z 2022 r., poz. 559, ze zm.; dalej jako: u.s.g.) oraz art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. miał następujące brzmienie: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., jak również przepisy ustawy z dnia o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Z powyższego wynika, że w przypadku, gdy zaskarżony akt został wydany przed dniem 1 czerwca 2017 r., należy stosować przepisy w brzmieniu dotychczas obowiązującym, a zatem z zachowaniem obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest uchwała z 2015 r., a zatem zastosowanie w sprawie miał art. 101 ust. 1 u.s.g. w przytoczonym wyżej brzmieniu sprzed nowelizacji.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżący nie dopełnili obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą przed wniesieniem skargi. Nie sposób zgodzić się z argumentacją pełnomocnika skarżących i uznać za takie wezwanie pisma skarżących z 28 lutego 2022 r., skierowany do Urzędu Miejskiego w Janowie Lubelskim, w którym wnosili o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsprzecznie, biorąc pod uwagę treść tego pisma, zawierało ono wyłącznie wniosek o niezwłoczne rozpoczęcie procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,. Tak też zostało potraktowane przez organ, który pismem z dnia 29 marca 2022 r., poinformował skarżących, że wniosek z dnia 28 lutego 2022 r., został wpisany, na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), do rejestru wniosków o sporządzenie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób takiego wniosku potraktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Pomimo braku szczegółowego uregulowania formy tego środka prawnego, nie ulega wątpliwości, że powinien on być sformułowany w sposób nie budzący wątpliwości. Nie każde zastrzeżenie do obowiązujących przepisów prawa miejscowego stanowiące wniosek o zmianę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego można zakwalifikować jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Z jego treści powinien jasno wynikać zamiar zaskarżenia uchwały. Pismo skarżących nie spełnia tych kryteriów.

Na marginesie jedynie można zauważyć, że gdyby nawet zgodzić się z argumentacją skarżących i zakwalifikować pismo z 28 lutego 2022 r. jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (co zdaniem sądu jest wykluczone), to skarga i tak musiałaby zostać odrzucona, jako wniesiona po terminie. Z akt sprawy wynika, że pismo z 28 lutego 2022 r. wpłynęło do organu w dniu 4 marca 2022 r., zaś skargę wniesiono do Sądu 12 lipca 2022 r. (data pieczęci wpływu do organu), a więc po upływie 60 dniowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie: "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 tej ustawy. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, czyli tak jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

Jednocześnie należy podkreślić, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie zamyka skarżącym możliwości skontrolowania przez Sąd zaskarżonej uchwały. Po wezwaniu organu gminy, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., do usunięcia naruszenia prawa, będą oni uprawnieni do ponownego wniesienia skargi, z zachowaniem odpowiedniego terminu, na skarżoną w niniejszej sprawie uchwałę.

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.