Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 165/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101  ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 379/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy B. z [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 379/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. B. na uchwałę Rady Gminy B. z [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd przytoczył treść art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), wskazując, że skarżący, wbrew wymaganiom ustanowionym przez powołany przepis, nie podniósł argumentów wskazujących na naruszenie jego interesu prawnego. Wskazał jedynie ogólnie, że kwestionowany przez niego § 39 zaskarżonej uchwały, wprowadzający zerową stawkę wysokości jednorazowej opłaty na rzecz gminy w przypadku sprzedaży nieruchomości objętych planem, narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), bowiem pozostaje w sprzeczności z wynikającym z tych przepisów obowiązkiem pobierania renty planistycznej. W ocenie Sądu trudno uznać, by ustalając zerową stawkę jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy mogła w jakikolwiek sposób naruszyć prawnie chroniony interes prawny skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej planem. Przez interes prawny rozumie się bowiem istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Naruszenie zaś interesu prawnego lub uprawnienia ma miejsce, gdy skarżącemu kwestionowanym aktem zostaje odebrane lub ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, względnie zostanie nałożony nowy lub też zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że nie wystarczy posiadanie interesu faktycznego, a nawet interesu prawnego (jeśli nie jest naruszony), by skutecznie wnieść skargę na uchwałę. Wykazanie naruszonego interesu prawnego musi się wiązać ze wskazaniem konkretnego naruszonego interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego, przy czym nie może to być interes przyszły i niepewny.

Wskazując na powyższe, Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł M. B., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że ustalenie zerowej stawki jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skarżonej uchwale Rady Gminy B. nr [...] z [...] września 2005 r. nie narusza prawnie chronionego interesu prawnego i w konsekwencji na błędnym przyjęciu, że interes prawny lub uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 5 a p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, że interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę nie zostały naruszone, podczas gdy prawidłowe ustalenie opłaty planistycznej, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest w interesie skarżącego.

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Możliwość uruchomienia sądowej kontroli legalności zaskarżonej uchwały zostaje zatem na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ograniczona koniecznością uprzedniego wykazania przez skarżącego naruszenia przez uchwałę jego interesu prawnego. Dopiero naruszenie interesu lub uprawnienia otworzy drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że powstaje relacja prawna polegająca na tym, że uchwała narusza (ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie.

Oznacza to, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje dopiero wówczas, gdy oprócz powołania naruszenia przez zaskarżoną uchwałę porządku prawnego, skarżący wykaże naruszenie osobistego interesu prawnego wywiedzionego z normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie skarżący oprócz powołania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które zostały naruszone przez zaskarżoną uchwałę, nie wykazał, aby na skutek uchwalenia tej uchwały jego sytuacja prawna uległa pogorszeniu, a jego interes prawny lub uprawnienie ograniczone.

Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.