Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1660/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. Z. obywatelki . narodowości .na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dn.[...]marca 2018r. nr [...] orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemki wraz z małoletnią córką do powrotu do kraju pochodzenia oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen.

Wymienioną wyżej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2018r., wydaną na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. "b", art. 315 ust. 2 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...][...] . Z. od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2017r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki wraz z małoletnią córką S. Z. ur. [...].07.2016r. do powrotu i o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji, utrzymano ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący:

W dniu 15.03.2016r. pani R. Z. przekraczając granicę w kierunku do Polski złożyła za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W tym samym dniu stronie zostało wydane przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca seria i nr [...] , ważne do dnia 12.06.2016r. Po złożeniu za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, pani R. Z. w nieustalonym miejscu i czasie przekroczyła wbrew przepisom granicę z Polski do Niemiec.

W dniu 06.05.2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 40 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 ustawy 2 dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2012r. poz. 680 z pożn. zm.), zgodnie z którym w przypadku, gdy wnioskodawca opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy, niż 7 dni bez usprawiedliwionej przyczyny - w sposób dorozumiany wycofał wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ prowadzący postępowanie wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym. W dniu 09.06.2016r. strona niemiecka zwróciła się do strony polskiej z wnioskiem o przyjęcie cudzoziemki na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca. W dniu 29.07.2016r.na terytorium Niemiec cudzoziemka urodziła dziecko - małoletnią S.Z.. Strona polska wyraziła zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie pani R. Z. ochrony międzynarodowej i w dniu 31.01.2017r. cudzoziemka wraz z małoletnią córką S. Z. została przekazana stronie polskiej przez stronę niemiecką. W dniu 31.01.2017 r. pani R. Z. złożyła oświadczenie o dalszym zamiarze ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Decyzją z dnia [...].06.2017r, nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania cudzoziemce statusu uchodźcy oraz odmówił udzielenia jej ochrony uzupełniającej. Ww. decyzją została również objęta jej małoletnia córka. Decyzja została doręczona w dniu 02.06.2017r. Po wniesieniu odwołania na powyższe cudzoziemka w dniu 20.07.2017r. otrzymała decyzję Rady do Spraw Uchodźców nr [...] z dnia [...]07.2017r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Przedmiotowa decyzja jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji.

W dniu 20.07.2017r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu pani R. Z.. Następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania w dniu 8 sierpnia 2017r. organ ww. decyzją orzekł o zobowiązaniu cudzoziemki wraz z małoletnią córką do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Organ I instancji stwierdził, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach, gdyż:

1/ po złożeniu w dniu 15.03.2016r. za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosku o

udzielenie ochrony międzynarodowej pani R. Z. w nieustalonym miejscu i czasie przekroczyła wbrew przepisom granicę z Polski do Niemiec;

2/ po rozpatrzeniu ww. wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, decyzją z dnia [...].06.2017r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców

odmówił udzielenia stronie nadania statusu uchodźcy i odmówił udzielenia jej ochrony uzupełniającej. Po wniesieniu odwołania na powyższe, decyzją nr [...]z dnia [...].07.2017r, Rada do Spraw Uchodźców orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców;

3/ cudzoziemka wraz z małoletnią córką przebywa w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K..

Organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie

od zobowiązania cudzoziemki do powrotu, w szczególności przesłanki uzasadniające

udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy zgody na pobyt tolerowany.

W dniu 10.08.2017r., tj. w ustawowym terminie cudzoziemka złożyła za pośrednictwem administracji Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. i organu I instancji odwołanie od ww. decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Cudzoziemka wniosła, iż nie zgadza się z treścią skarżonej decyzji, wnosząc więc o jej zmianę w trybie 132 k.p.a, lub o uchylenie jej w całości przez organ II instancji.

Orzekając, po rozpatrzeniu odwołania, o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołał następująca argumentację:

Przede wszystkim wskazał na mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisy ww. ustawy z dn. 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach ( dalej jako: " ustawa o cudzoziemcach") które stanowiły podstawę materialna rozstrzygnięcia w sprawie.

Następnie organ przedstawił ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzając, że w sprawie zachodzi przesłanka zobowiązania do

powrotu określona w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] cudzoziemka została umieszczona wraz z małoletnią córką S. Z., w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K., na okres do dnia 01.04.2017r., a następnie pobyt ten został przedłużony. Obecnie strona przebywa w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K.. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K.. [...] Wydział Kamy z dnia 09.01.2018r. sygn. akt [...], przedłużającego jej pobyt w ww. ośrodku na okres niezbędny do wydania ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu, tj. do dnia 14.04.2018r, Powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach.

W sprawie zachodzi ponadto przesłanka zobowiązania do powrotu określona w art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach.

Jak wynika z materiału dowodowego strona po wjeździe na terytorium Polski w dniu

15.03.2016r, i złożyła wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, przekroczyła granicę z Polski do Niemiec, a tym samym granicę wewnętrzną Schengen. Przekroczenie przez stronę granicy z Polski do Niemiec miało miejsce w bliżej nieokreślonym czasie. Strona nie legitymowała się w ww. okresie dokumentem uprawniającym ją do przekroczenia granicy Polski, w tym granicy wewnętrznej Schengen, a tym samym przekroczyła granicę wbrew przepisom prawa, tj. z naruszeniem art. 23 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, art. 14 ustawy o ochronie granicy państwowej oraz rozdziału 4 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (zasady regulujące przemieszczanie się cudzoziemców).

Powyższe okoliczności obligują organ do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi

przesłanka żart. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy. Mając na uwadze treść zeznań strony z dnia 24.07.2017r., iż wiedziała, że wyjeżdżając z Polski do Niemiec przekracza granicy wewnętrznej Schengen nielegalnie należy wyjaśnić, iż stwierdzenie, że pani R. Z. przekroczyła granicę wbrew przepisom prawa obliguje organy do powołania przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, która ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, nie pozostawiającej organowi dowolności, lecz nakazującej mu wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w odniesieniu do strony nie zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, kiedy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się. Pani R. Z. nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art, 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Organ dokonał także oceny indywidualnej sytuacji strony w kontekście przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany lub pobyt ze względów humanitarnych. W tym przedmiocie organ stwierdził, że z decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].06.2017r. nr [...] rozstrzygającej wniosek cudzoziemki z dnia 15.03.2016r. o udzielenie jej ochrony międzynarodowej, pani R. Z. oświadczyła, że miejscem jej stałego zamieszkania był C. w Republice [...]. Wnioskodawczyni oznajmiła, że jest rozwiedziona. Za mąż wyszła jako osoba siedemnastoletnia. Po roku małżonkowie rozwiedli się i zainteresowana powróciła do domu rodziców, z którymi mieszkała do ich śmierci. Następnie brat przejął gospodarstwo, zaś ona musiała wynajmować mieszkanie i sama zarabiać na własne utrzymanie. Pracowała więc dorywczo w kawiarniach i restauracjach, jednak borykała się z problemami natury ekonomiczno-bytowej. Następnie cudzoziemka poznała mężczyznę, z którym wiązała wielkie nadzieje, które nie zostały spełnione.

Cudzoziemka urodziła nieślubne dziecko, co naraża ją w jej ocenie na przemoc ze strony członków rodziny ( braci) z tego powodu, który w jej kraju pochodzenia jest traktowany jako "hańba rodowa".

W ocenie organu R. Z. nie uwiarygodniła swojej, obawy przed gniewem braci za zhańbienie rodziny poprzez posiadanie dziecka z nieformalnego związku, a

także niemożności zamieszkania w innej części [...].

Cudzoziemka ma możliwość zwrócenia się o pomoc do organizacji otaczających wsparciem kobiety w jej położeniu. Ponadto cudzoziemka w trakcie toczącego się postępowania przez organ I instancji, nie uwiarygodniła, iż grożą jej konsekwencje ze strony braci, ponieważ ci nie utrzymują z nią od lat kontaktów i nie interesują się jej osobą, nigdy nie łożyli na jej utrzymanie, a ponadto na ich życzenie musiała się ona wyprowadzić z rodzinnego domu. Ponadto cudzoziemka, nie próbowała osiedlić się w innej części [...] oznacza to, iż nie odczuwała ona bezpośredniego zagrożenia

życia. W ocenie organu naturalnym wydawało się bowiem, iż osoba zastraszona stara się na wszelkie możliwe sposoby opuścić miejsce, w którym grozi jej niebezpieczeństwo, zwłaszcza, gdy członkowie rodziny zamieszkują ten sam region lub obszar. Cudzoziemka nie podjęła wówczas takich kroków, w związku z czym należało uznać, iż nie wyczerpała ona wszystkich możliwości oferowanych przez [...], koniecznych do zapewnienia bezpieczeństwa sobie i dziecku. Ponadto jej wyjazd podczas trwania procedury uchodźczej do oferującego dogodniejsze warunki socjalno-bytowe państwa Europy Zachodniej w celu polepszenia swojej sytuacji życiowej, czyni z niej emigranta ekonomicznego, nie zaś osobę poszukującą ochrony. Jak stwierdził Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powyższe rozbieżności negatywnie wpływają na wiarygodność zeznań strony.

Ponadto w kraju pochodzenia cudzoziemka nie szukała jakiejkolwiek pomocy, zaś jak

ustalił Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców państwo [...] taką pomocą dysponuje. W realiach [...] ubodzy lub bezrobotni rodzice mogą comiesięcznie otrzymywać zasiłki socjalne w celu opieki nad dzieckiem do ukończenia przez nie 1,5 roku. Ponadto z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC wynika, iż przysługuje też jednorazowy zasiłek w trakcie bycia w ciąży oraz zasiłek po urodzeniu dziecka. Jego wielkość zależy od statusu kobiety. W [...] dziecko samotnej matki lub kobiety, która znajduje się w ciężkiej sytuacji ekonomiczno-rodzinnej, ale nie zrzekła się do niego praw, może zostać umieszczone w państwowym ośrodku wychowawczym dla dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej. Po roku zostaje ono przekazane znów pod opiekę matki. Władze dają

takiej kobiecie rok na powrót do pracy czy sytuacji, w której będzie ona zdolna samodzielnie wychowywać dziecko. Zarówno na szczeblu republikańskim, jak i federalnym nie można przypisać państwu tak słabej roli, by nie było ono w stanie zapewnić pani R. Z. odpowiednich warunków socjalno-bytowych. Jak wynika z ustaleń organu I instancji ciężarna cudzoziemka, pozostawiona przez swojego nieformalnego partnera, miała możliwość ubiegania się o pomoc socjalną w powołanych w tym celu instytucji państwowych czy też organizacji pozarządowych działających na terenie Republiki [...] i R.. Nie zrobiła jednak tego, wybierając wyjazd do Polski i ubieganie się tu o objęcie jej międzynarodową ochroną. Na terytorium ww. republiki działa wiele organizacji, które udzielają kobietom pomocy. Wobec powyższego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zeznania

cudzoziemki za niestanowiące podstawy do objęcia jej i jej dziecka jakąkolwiek formą

międzynarodowej ochrony na terytorium RP.

Konkludując tę część rozważań organ odwoławczy stwierdza, że materiał dowodowy nie uzasadnia stwierdzenia, iż deklarowane przez panią R. Z. przyczyny wyjazdu z kraju pochodzenia i obawy przed powrotem tam są wiarygodne i uzasadnione, a także, iż w przypadku powrotu do kraju pochodzenia będą zagrożone jej prawa gwarantowane w art. 2-7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie nie zachodzi

przesłanka udzielenia zgody na pobyt humanitarny określona w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Okoliczności pobytu pani R. Z. na terytorium Polski, a także jej zeznania

wskazują, iż w sprawie nie zachodzi również przesłanka z art. 348 pkt 2 i 3 ustawy

o cudzoziemcach. Materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zobowiązanie cudzoziemki do powrotu mogłoby naruszyć jej prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub mogłoby naruszyć prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka. Z materiału dowodowego wynika, iż strona nie posiada w Polsce rodziny lub osób, z którymi łączyłyby ją więzy o charakterze rodzinnym. Centrum życiowe pani R. Z. do czasu przyjazdu do Polski w marcu 2016r. znajdowało się w kraju pochodzenia, gdzie się ona urodziła, wzrastała w tamtejszej kulturze, ukończyła szkoły, wyszła za mąż, rozwiodła się i następnie

wykonywała pracę. Pobyt cudzoziemki poza krajem pochodzenia datuje się dopiero od dnia 15.03.2016r. i jest związany wyłącznie z okolicznością aplikowania o udzielenie ochrony międzynarodowej. Strona uzyskała prawo wjazdu na terytorium Polski jedynie na skutek złożenia na granicy wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, gdyż nie posiadała tytułu pobytowego uprawniającego ją do wjazdu i pobytu tu, po wjeździe na terytorium Polski wyjechała do Niemiec, przekraczając granicę wewnętrzną Schengen wbrew przepisom, a po przekazaniu jej w dniu 31.01.2017r. przez stronę niemiecką stronie polskiej została na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. cudzoziemka została umieszczona wraz z małoletnią córką S. Z., w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K.., gdzie przebywa do chwili obecnej. Cudzoziemka nie miała realnych podstaw, aby spodziewać się legalizacji pobytu tu w dłuższej perspektywie czasowej i musiała zdawać sobie sprawę, że prowadzenie przez nią tu życia prywatnego jest od samego początku zagrożone, niepewne i w związku z tym nie mogła spodziewać się, że będzie mogło one w zgodzie z prawem być kontynuowane. Materiał dowodowy nie wskazuje, aby strona nawiązała z Polską więzy o charakterze prywatnym.

Odnosząc się natomiast do treści art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, należy stwierdzić, iż w ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie takie zagrożenia, nie występują.

W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do przyjęcia, iż konieczność wyjazdu do kraju pochodzenia, pod opieką matki, małoletniej cudzoziemki, zagrozi w stopniu istotnym jej rozwojowi psychofizycznemu. Zmiana miejsca pobytu małoletniej, 20- miesięcznej S. Z. nie będzie się dla niej wiązać z określonymi trudnościami, wynikającymi z konieczności odnalezienia się w nowym środowisku, zaakceptowania przez nową społeczność lokalną i rówieśników, czy nadrobienia zaległości w znajomości języka ojczystego, ponieważ nie uczęszcza ona do państwowej placówki oświatowej. Mając na uwadze wiek małoletniej, stosunkowo krótki czas jej pobytu w Polsce, a także fakt, że decyzja zobowiązująca do powrotu obejmuje również matkę dziecka, można stwierdzić, iż powrót z matką do kraju pochodzenia nie naruszy praw dziecka w stopniu zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu.

Uwzględniając powyższe okoliczności w ocenie organu odwoławczego brak jest

podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 348 pkt 3 ustawy o

cudzoziemcach, tj., iż zobowiązanie pani R. Z. i jej małoletniej córki do powrotu prowadzi do kwalifikowanego naruszenia praw jej małoletnich dzieci, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu.

W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany należy wyjaśnić, że Organ nie stwierdził, aby wobec cudzoziemki zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem w sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy.

Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3

ustawy o cudzoziemcach.

Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b

ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy obliguje organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązania cudzoziemki do powrotu.

Jednocześnie organ podniósł, że w zaskarżonej decyzji na mocy art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy nie został określony termin dobrowolnego powrotu z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemki. W ocenie organu odwoławczego powyższy przepis ma zastosowanie w sprawie.

Wobec cudzoziemki zachodzą bowiem okoliczności z art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy, kiedy zgodnie z treścią tego przepisu prawdopodobieństwo ucieczki istnieje, gdyż jak stwierdzono w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, tj. cudzoziemka przekroczyła wbrew przepisom granicę w kierunku z Polski do Niemiec, a jednocześnie granicę wewnętrzną strefy Schengen.

Nie określając w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu organ był zobligowany na mocy art. 318 ust. 2 pkt 1 ustawy do orzeczenia o zakazie wjazdu przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Organ I instancji na mocy art. 319 pkt 1 ustawy stosowanego w przypadkach stwierdzenia przesłanek m.in. z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit b ustawy o cudzoziemcach, orzekł o dwuletnim okresie zakazu ponownego wjazdu na te terytoria.

W ocenie organu odwoławczego uzasadnione jest orzeczenie na podstawie art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dwuletniego okresu zakazu ponownego wjazdu, tj. dłuższego niż minimalny (6-cio miesięczny). Na powyższe stwierdzenie ma wpływ fakt, iż strona po uzyskania prawa wjazdu na terytorium Polski, a zarazem strefy Schengen wyłącznie na skutek złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie pozostała na tym terytorium, aby uczestniczyć w postępowaniu o udzielenie jej ochrony międzynarodowej, ale niemalże od razu wyjechała na terytorium Niemiec, przekraczając granicę z Polski do Niemiec wbrew obowiązującym przepisom prawa. Cudzoziemka zeznała w dniu 24.07.2017r., iż wyjeżdżając do Niemiec wiedziała, że nie może przekraczać granicy. Okoliczności niniejszej sprawy uprawniają stwierdzenie, iż strona wykorzystała instytucję ochrony międzynarodowej do uzyskania uprawnienia wjazdu na terytorium strefy Schengen i pobytu w wybranym przez siebie kraju tej strefy, niezależnie od miejsca złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie posiadania prawa przekraczania granic wewnętrznych strefy Schengen.

Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w

przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja pani R. Z. oraz jej małoletniej córki nie uzasadnia udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że ich powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Należy ocenić, że organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i dokonał słusznej oceny materiału, a przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję pismem z dnia 18 kwietnia 2018r. wniosła R. Z.

( dalej jako: "skarżąca") zaskarżając decyzję w całości i zarzucając:

Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy :

1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168 zwany dalej k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez

nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wystarczający, błędne ustalenia faktyczne co do braku zagrożenia dla moich praw oraz błędne ustalenia dotyczące prawa do życia rodzinnego.

2) art. 348 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.

2013 poz. 1650 zwany dalej ustawą o cudzoziemcach) - poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie mi zgody na pobyt humanitarny mimo, że powrót do kraju pochodzenia spowodowałby zagrożenie dla jej prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego i mógłby narazić ją na przemoc ze strony członków jej rodziny.

3) art. 348 § 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach - poprzez jego niezastosowanie

i nieudzielenie jej córce zgody na pobyt humanitarny, mimo że zobowiązanie do

powrotu naruszałoby prawo do życia prywatnego oraz prawa dziecka w szczególności mogłoby narazić jej córkę na przemoc ze strony członków jej rodziny.

4) art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993.61.284 zwana dalej Konwencją) - poprzez jego naruszenie i niewłaściwe ustalenie centrum jej życia oraz córki, co wywołało bezpośredni skutek na nieudzielenie im pobytu humanitarnego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy dokonały błędnych ustaleń w związku z sytuacją rodzinną oraz prawem do życia rodzinnego jej córki. Nie zostało przeprowadzone wystarczające postępowanie, którego celem byłoby zbadanie czy powrót do [..] mógłby naruszyć prawo do życia prywatnego oraz rodzinnego. Analizując sytuację polityczną, która panuje na terytorium [...] organ nie wziął pod uwagę sytuacji społecznej, która jest zależna nie tylko od obowiązującego prawa pisanego, lecz również prawa [...] Skarżąca przypomniała , że jest samotną matką, a córkę urodziła w wyniku związku z żonatym mężczyzną. Opuściła rodzinny kraj w obawie przed prześladowaniami ze strony biologicznego ojca córki oraz napiętnowaniem społecznym, którego mogłaby doświadczyć wraz z dzieckiem.

Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniami organu który w zaskarżonej decyzji podniósł że w razie obaw mogła spokojnie zmienić miejsce zamieszkania tak, by znaleźć się jak najdalej od biologicznego ojca dziecka oraz członków jej rodziny. Organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę, że ewentualna przeprowadzka byłaby utrudnioną z powodu ciąży. Ponadto, jak zaznaczono w decyzji odwoławczej - organ uzasadnił, że mogłaby ubiegać się o przyznanie świadczeń związanych z urodzeniem dziecka. Córka skończyła 20 miesięcy, w związku z czym wracając

do [...] nie kwalifikowałabym się na otrzymanie pomocy od państwa.

Ponadto pomoc otrzymana potwierdziłaby społecznie jej status jako samotnej matki.

W jej kraju rodzinnym status samotnego rodzica bez środków do utrzymania równoznacznie oznacza, że doszło do zhańbienia rodziny. To również był jeden z powodów, dla których zdecydowała się opuścić [...]. W związku z tym doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 kpa, które nakładają na organ obowiązek aktywnego działania.

Ponadto skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 348 ust. 1 pkt 2 zgodę na pobyt humanitarny udziela się m.in. jeśli powrót do kraju pochodzenia naruszałby prawa dziecka, określone w Konwencji w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Wykonanie decyzji zobowiązującą jej córkę do powrotu na terytorium [...] nie zabezpiecza jej interesów i nie jest dla niej odpowiednie. Córka S. Z. urodziła się na terytorium [...] [...].

Od momentu powrotu do Rzeczpospolitej Polskiej córka przebywa wraz z nią w

Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K... W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka panuje pogląd, że niezgodna jest z art. 8 Konwencji deportacja osoby, która większość swojego życia spędziła w państwie, z którego ma zostać deportowana (wyrok z dnia 18 lutego 1991r. w sprawie Moustaąuim przeciwko Belgii, sygn, 12313/86). Dla jej córki centrum życiowe od samego początku znajduje się w Rzeczpospolitej Polskiej. Nigdy nie wyjeżdżała poza granicę Rzeczpospolitej Polskiej i nie zna innego życia niż to, którego doświadczyła w Polsce. Powrót do [...] jej córki nie byłby dla niej odpowiedni zarówno przez wzgląd na jej stan psychiczny jak i obecność jej biologicznego ojca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2019r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, którego pełnomocnik poparł stanowisko skarżącej, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zobowiązanie skarżącej do powrotu nastąpiło na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 b ustawy o cudzoziemcach. W myśl tej regulacji, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa ( pkt.10) oraz została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie dla cudzoziemców ( pkt. 16 lit. b). Wydanie w takim przypadku decyzji zobowiązującej do powrotu jest zatem konsekwencją bezzasadności podania o udzielenie ochrony międzynarodowej. Należy podkreślić, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu jest decyzją związaną (verba legis: "decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się"). Organom nie pozostawiono zatem uznania, czy w razie zajścia okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach można zastosować ten środek prawny kierując się np. względami słuszności. Teza o związanym charakterze decyzji o zobowiązaniu do powrotu przyjmowana jest również w piśmiennictwie (zob. np. P. Dąbrowski, [w:] Ustawa o cudzoziemcach. Komentarz, pod red. J. Chlebnego, Warszawa 2015, teza 6 komentarza do art. 302) oraz orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r., II OSK 1935/14, CBOSA). Obowiązek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu jest niezależny od tego, czy w realiach danej sprawy cudzoziemiec miał świadomość okoliczności określonych w art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Chodzi tu bowiem o obiektywną odpowiedzialność administracyjną, a nie odpowiedzialność karną opartą na zasadzie winy (por. np. wyrok NSA z 26 maja 2017 r., II OSK 2250/16, CBOSA; wyrok NSA z 31 sierpnia 2011 r" II OSK 1123/10 oraz , CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2013 r., IV SA/Wa 2918/12, CBOSA). Tylko zaistnienie okoliczności wyraźnie wskazanych w innych przepisach prawa może uzasadniać niewydanie w takim przypadku decyzji zobowiązującej do powrotu. Okoliczności takie zostały wskazane m. in. w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości zaistnienie przesłanek pozytywnych do orzeczenia zobowiązania skarżącej do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16b u.o.c.). W stosunku do skarżącej i jej córki toczyły się postępowania uchodźcze, została wydana ostateczna decyzja Rady ds. Uchodźców z dn. [...]07.2017r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Spełnione zostały zatem ustawowe przesłanki do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu.

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi naruszenia przepisów postepowania polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania w sposób wyczerpujący, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do braku zagrożenia dla jej praw oraz co do prawa do życia rodzinnego, należy stwierdzić że są niezasadne.

W ocenie Sądu przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w sprawach w przedmiocie statusu cudzoziemców. Nie pominięto przy tym tych dowodów mogących przemawiać na korzyść Skarżącej, jednakowoż ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego. Wszystkie zgromadzone w sprawie dowody zostały ocenione, chociaż co zrozumiale Skarżąca z oceną tą się nie zgadza. W uzasadnieniu decyzji wskazano na konkretne dowody w oparciu, o które sformułowano kwestionowane w skardze stanowisko.

W tym kontekście Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie znaczącym jest, iż podczas przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu 24 lipca 2017 r., Cudzoziemka zaznaczyła, iż jedyna okoliczność, która w jej ocenie uzasadnia udzielenie im zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany związana jest z faktem, iż urodziła nieślubne dziecko i może zostać poddana przemocy ze strony sowich braci. Jednocześnie Skarżąca wskazuje jednak, iż nie ma z nimi żadnego kontaktu, nie poinformowała ich o swoim wyjeździć z kraju pochodzenia i ciąży, a oni nie interesują się jej losem. Co istotne w toku postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej Cudzoziemka powoływała się na tożsame okoliczności związane z jej wyjazdem ż kraju pochodzenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po dokonaniu dokładnej analizy przedstawionej przez Skarżącą sytuacji uznał, iż nie udowodniła ona prawdziwości swoich twierdzeń, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia jej oraz jej rodzinie ochrony międzynarodowej. Zdanie to zostało podzielone przez Radę do Spraw Uchodźców, która w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się w tym miejscu do przedstawionych w skardze przez Cudzoziemkę zarzutów zważyć należy, iż stoją one w sprzeczności z jej rzeczywistemu zachowaniem. Z jednej strony Skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu, iż dokonał błędnych ustaleń w zakresie możliwości zmiany przez nią miejsca .zamieszkania. W ocenie Skarżącej nie miała ona możliwości przeprowadzenia się do innej części [...] [...] z uwagi na ciążę. Jednocześnie okoliczność ta, tj. ciąża nie przeszkodziła jej w odbyciu długiej podroży przez znaczną część terytorium [...] [...], następnie [...] [...], aż przez całe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz terytorium [...] [...] gdzie przebywała w ośrodku dla cudzoziemców w miejscowości W. na zachodzie kraju. Podobnie Cudzoziemka wskazuje, iż zamieszkanie w innej części Republiki [...] nie gwarantowałoby jej bezpieczeństwa, tymczasem w toku postępowania wskazywała, iż jej bracia po pierwsze nie interesują się jej losem, po drugie zaś mieszkają w [...] [...] Dodatkowo Skarżąca wskazała jedynie, iż bała się zamieszkania w innej części [...], jednak w żaden sposób

nie wykazała, iż podjęła jakiekolwiek próby przeprowadzenia się do innej części [...] [...], zasłaniając się utrudnianą sytuacją osobistą, która jak już wskazano powyżej nie przeszkodziła jej w dalekiej podroży na zachód Europy. Tym samym okoliczności podnoszone przez Cudzoziemkę w skardze nie przekonują Sądu, iż zgormadzony w sprawie materiał dowodowy został błędnie oceniony, a zaskarżona decyzja narusza jakiekolwiek przepisy prawa.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał je za niezasadne:

Zgodnie z art. 348 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki do udzielenia skarżącej i jej małoletniej córce zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Organy zbadały sytuację bezpieczeństwa i ochrony praw człowieka w kraju pochodzenia w konfrontacji z zeznaniami skarżącej i na tej podstawie uznały, że skarżąca nie wykazała aby w jej przypadku uzasadnione byłoby twierdzenie o prześladowaniu. W odniesieniu do kwestii zagrożenia ze strony braci, to Sąd podziela oceny organów, że ustalenia dotyczące sytuacji w [...] poczynione zarówno w trakcie postępowania w sprawie udzielenia Skarżącej ochrony międzynarodowej jak i w sprawie zobowiązania do powrotu nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia naruszeń ww. praw podstawowych. Treść zeznań skarżącej z dnia 24 lipca 2017 r. oraz wcześniejsze ustalenia wskazują, iż podnoszone przez Cudzoziemkę okoliczności stanowiące przyczynę opuszczenia przez nią kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, tj. obawa ze strony rodziny z uwagi na urodzenie nieślubnego dziecka nie zostały w wiarygodny sposób przez nią wykazane. Zeznania na temat ww. okoliczności i możliwości doświadczanych przez Cudzoziemkę w kraju pochodzenia represji nie zostały poparte żadnymi istotnymi dowodami.

W tym kontekście Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podkreśla zgodny pogląd funkcjonujący w orzecznictwie sądowym w tym przedmiocie, że do uzyskania zgody na pobyt na podstawie art. 348 lub 351 pkt.1 u.c. uprawnione są osoby, które wykażą że powrót do kraju pochodzenia spowoduje dla nich indywidualne i realne zagrożenie wolności i praw chronionych tymi przepisami. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca.

Art. 1 ust. A Konwencji Genewskiej wskazuje jakie przesłanki muszą być spełnione aby cudzoziemiec mógł skutecznie ubiegać się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Przesłanki te należy interpretować wąsko. Nie jest uchodzącą osoba, która opuściła kraj pochodzenia z powodów ekonomicznych, warunków życia czy stanu przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Status ten nadaje się bowiem z powodu na istniejące, realne i uzasadnione obawy osoby prześladowanej. Uzasadniona obawa przed prześladowaniem wymaga wykazania, że istnieje subiektywne realne przekonanie strony o istnieniu podstaw prześladowania które obiektywnie istnieje (obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości).

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ art. 348 pkt 3 i 351 pkt 1 lit. a-c w zw. z art. 356 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach podkreślić należy, że kwestie przestrzegania prawa w [...] były przedmiotem oceny organów w postępowaniu uchodźczym i z uwagi na niewielki upływ czasu od wydania tych decyzji należy uznać, że sytuacja na terenie [...] nie ulegała istotnym zmianom. Kwestie związane z istnieniem na terenie [...] i Republiki [...] prawa [...] i [...] były również analizowane przez te organy. Jak wynika z informacji o kraju pochodzenia (k 69 i następne akt adm. oraz 79 i następne) przemoc domowa, na którą to okoliczność powołuje się skarżąca, jest na terenie [...] karana, choć większość kobiet nie zgłasza tego władzom. W przypadku rozwodu (str. 5 raportu) [...] prawo chroni prawa kobiet i ich dzieci. Istotnie na K. ([...], [...] i [...]) tradycje religijne cechuje patriarchat w którym kobiety i dziewczęta nie korzystają z pewni praw. Uregulowania te nadają mężczyzną prawo do kontrolowania życia kobiety i ich ciała. Matka, po rozwodzie nie ma prawa do dzieci, traktowana jest jako wyrzucona z domu męża i powraca do swojej rodziny. Sytuacja matek [...]powracających do [...] jest skomplikowana. Problem rozwodu jest problemem wewnętrznym w rodzinie i Państwo nie chce w nie ingerować. Jednakże kobiety po rozwodzie mogą ubiegać się o pomoc prawną i psychologiczną. Istnieje np. organizacja "Kobiety i rozwój" która taką pomoc świadczy.

Powstaje zatem pytanie, czy w świetle przedstawionych przez skarżącą obaw przed przemocą ze strony braci, w świetle art. 348 u.o.c. istnieją podstawy do udzielania jej zgody na pobyt tolerowany ze względu na zagrożenie jej prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego czy ze względu na naruszenie jej prawa do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka.

Zdaniem Sądu, ingerencja Państwa goszczącego nie może sięgać w prawa (zwyczaje) Państwa z którego pochodzi cudzoziemiec w szczególności w sytuacji w której sama cudzoziemka mimo że od kilku lat przebywa poza krajem pochodzenia nie zasymilowała się z krajem w którym przebywa choćby w aspekcie dostosowania się do panujących w Polsce zwyczajów. Jednakże asymilacja w danym kraju polega co najmniej na dostosowaniu się do panujących w nim zwyczajów, co w aspekcie udzielenia zgody na pobyt humanitarny powinno prowadzić do wniosku, że skarżąca i jej córka jako stanowiący jedną rodzinę posługują się językiem polskim, przestrzegają tradycji obowiązujących w Polsce, utrzymują relacje towarzyskie z Polakami na tak zaawansowanym poziomie, że zmuszenie ich do opuszczenia Polski nastąpi z jawnym pokrzywdzeniem ich praw.

W sprawie brak jest dowodów na to, że skarżąca posiada na tyle silne związki z Polską, aby jej wydalenie doprowadziło do istotnego naruszenia jego prawa do życia prywatnego (art. 348 pkt 2 u.o.c.). Oczywiście, zmuszenie skarżącej do wyjazdu z Polski po kilku latach pobytu będzie się wiązać z niedogodnościami. Wynika to jednak już z samej istoty kwestionowanego rozstrzygnięcia. Stopień tych dolegliwości nie będzie na tyle poważny, aby przyznać ochronie życia prywatnego skarżącej pierwszeństwo nad prawem suwerennego państwa do wydalenia z jego terytorium osób przebywających na tym terytorium nielegalnie. W szczególności z samych już zeznań skarżącej wynika, że nie nawiązała szczególnie silnych więzi z Polską, w szczególności w aspekcie więzów towarzyskich, gospodarczych lub społecznych.

Zamieszkuje w ośrodku dla uchodźców wraz z córką, nie pracuje, utrzymuje się z pomocy socjalnej (k 49-50 akt administracyjnych). Świadczy to o tym, że nie podejmuje czynność które mogłyby w jakikolwiek sposób zaktywizować ją na tym polu.

Wypada przy tym podkreślić, że skarżąca jako osoba dorosła podjęła decyzję o wyjeździe do Polski w celu ubiegania się o ochronę międzynarodową i musi się ona liczyć z logicznymi konsekwencjami odmowy udzielenia takiej ochrony. Do konsekwencji tych należy właśnie obowiązek powrotu po negatywnym zakończeniu procedury statusowej (art. 299 ust. 6 pkt 1 lit.b ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115AA/E z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Dz.U.UE.L.2008.348.98, dalej: "dyrektywa powrotowa"). Wskazać należy, że zgodnie z zasadą jedności rodziny, wobec rodziców i dzieci winny - co do zasady - zapaść tożsame decyzje określające ich prawo pobytu na terytorium Polski, w tym decyzje dotyczące zobowiązania do powrotu.

Zdaniem Sądu, przepis art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach nie może być interpretowany w ten sposób, że każdy cudzoziemiec ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy, który przybył do Polski z dziećmi, spełnia przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA z 14 listopada 2017 r., II OSK 1395/17 oraz z 15 grudnia 2017 r., II OSK 859/16 - CBOSA). Natomiast dla dzieci które tego obowiązku nie realizują najistotniejsze jest to aby przebywały z rodziną, bez względu na to w jakim kraju. Także biorąc pod uwagę fakt, że skarżąca po opuszczeniu kraju przebywała nie tylko w Polsce ale i w Niemczech oznacza, że nie było dla niej istotne w jakim kraju będzie mieszkała i godziła się na to. Fakt ten przemawia także za tym, że nie jest ona uchodźcą ale osobą szukającą lepszego życia dla siebie i rodziny, co w świetle zasad konwencyjnych nie stanowi przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej gdyż skarżąca nie poszukiwała w Europie ochrony przed prześladowaniem ale lepszych warunków życia.

Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie wyrażał pogląd na gruncie art. 8 Konwencji, że prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego nie oznacza, że państwo goszczące ma obowiązek respektowania wyboru cudzoziemca do pobytu w państwie jego wyboru. Te same kryteria należy odnieść do wyboru przez cudzoziemca miejsca w którym chciałby się leczyć czy uczyć. (por. wyrok NSA z 23 marca 2016r" sygn. akt, II OSK 2639/14 60119/12,wyrok ETPC 2015-12-08, Z.H. i R.H. v. Szwajcaria, wyrok ETPC z 27 maja 2008 r w sprawie N. przeciwko Wielka Brytania, nr 26565/05).

Istotnie w trakcie przesłuchania skarżąca nie odpowiedziała na pytanie "czy skorzysta Pani z pomocy władz [...] w przypadku możliwości przeniesienia w bezpieczne regiony terytorium kraju lub skorzysta z pomocy związanej z Pani obawami". Brak odpowiedzi na to pytanie nie powoduje jednak skutku w postaci uznania zasadności twierdzenia o niezapewnieniu jej na terenie kraju pomocy ze strony Państwa. W świetle jej zeznań jasne jest bowiem, że nigdy nie korzystała z takiej pomocy i korzystać nie zamierza gdyż uważa że Państwo nie chroni jej praw. Taka ocena wynika choćby z odpowiedzi na pytanie kiedy stwierdziła, że w związku z ochroną jej życia prywatnego i rodzinnego i obawami z tym związanymi nie zgłaszała się do władz [...] gdyż niczego nie osiągnie.

Poza tym ani organ ani sąd nie mają prawa do oceny czy dobro dziecka wymaga aby pozostały przy matce czy przy ojcu w sytuacji w której oboje rodzice mają takie same prawa i obowiązki względem dzieci bez względu na to czy są narodowości polskiej czy [...]. Uznanie przez organ czy sąd że z uwagi na prawo [...]dzieci powinny pozostać przy matce i w Polsce oznaczałoby, że organy te dałby prymat opiece matki nad opieką ojca a takiego prawa nie mają. Z tych względów, zdaniem Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia, że uwagi na dobro dzieci w sytuacji w której ewentualnie po powrocie do [...] dzieci byłby zabrane do rodziny ojca, należy się im pobyt humanitarny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że:

- krótkotrwały pobyt w Polsce małoletniej córki Skarżącej nie oznacza, że doszło do integracji z Polską w takim stopniu, że wydalenie do kraju pochodzenia byłoby niewyobrażalną traumą. Dziecko jest z matką, decyzja o wydaleniu obejmuje ich wszystkich a więc nie ma podstaw do twierdzenia, że nie poradzą sobie w ojczyźnie w podobny sposób jak w Polsce czy w innych krajach Unii Europejskiej;

- organ nie uznał za niewiarygodne dowodów złożonych przez skarżącą a jedynie stwierdził, że proces integracji nie jest na tyle zaawansowany aby nie był możliwy powrót do kraju pochodzenia;

- przyjeżdżając do kraju o innej kulturze osoba musi liczyć się z koniecznością przestrzegania zasad obowiązujących w tym kraju. Proces asymilacji jest procesem złożonym. W przypadku dzieci przebiega to zwykłe bezproblemowo natomiast w przypadku dorosłych, którzy mają już ukształtowane poglądy, zwyczaje jest procesem o wiele bardziej złożonym. Zależy od cech osobniczych danej osoby czy możliwości nawiązywania relacji z mieszkańcami danego kraju. Niekiedy przebywając nawet przez wiele lat w danym kraju dana osoba nie jest w stanie zaaklimatyzować się. U dzieci natomiast, choćby z powodu uczęszczania do szkoły czy przedszkola, nawiązywanie relacji (poznawanie języka, zwyczajów, kultury) jest procesem naturalnym. W związku z tym, zdaniem Sądu, tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy rzeczywiście proces integracji jest na wyjątkowo zaawansowanym poziomie okoliczność ta może być powodem do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych;

W świetle wskazanych wyżej okoliczności uznać należy, że wniesiona przez skarżącą skarga nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, co obligowało Sąd do jej oddalenia. Z tych względów i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku.