Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SO/Rz 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE 55 CZY 154
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wymierzenie Radzie Miejskiej [...] grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie skargi M. C. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w przedmiocie wyboru ławników do sądu wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy - postanawia – I. wymierzyć Radzie Miejskiej [...] grzywnę w kwocie 100 zł (sto złotych), II. zasądzić na rzecz skarżącej od Rady Miejskiej [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. C. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z wnioskiem o wymierzenie Radzie Miejskiej [...] grzywny w związku z nieprzekazaniem jej skargi na uchwałę tego organu z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w sprawie wyboru ławników do Sądu Okręgowego [...].

W uzasadnieniu podniosła, iż w dniu 6 grudnia 2011r. wysłała do Rady Miejskiej [...] powyższą skargę, jednakże w ustawowym terminie nie została ona przekazana Sądowi, przez co naruszony został art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

W odpowiedzi na wniosek Przewodniczący Rady Miejskiej [...] wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Przyznał, iż rzeczywiście przekazanie skargi M. C. nastąpiło z opóźnieniem, jednak jest ono nieznaczne, bo tylko 11-dniowe. Ponadto powyższe nie było wynikiem złej woli organu bądź chęci uchylenia się od kontroli Sądu, a spowodowane zostało błędem w wykonaniu czynności proceduralnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

wniosek strony zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 7 grudnia 2011r. wpłynęła do Urzędu Miejskiego [...] skarga M. C. na wymienioną na wstępie uchwałę Rady Miejskiej [...].

Przy piśmie datowanym 12 grudnia 2011r. Przewodniczący Rady Miejskiej [...] zwrócił M. C. powyższą skargę wskazując, że należy ją przesłać bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W związku z powyższym pouczeniem M. C. w dniu 29 grudnia nadała w urzędzie pocztowym skargę na przedmiotową uchwałę organu bezpośrednio do tut. Sądu.

W zaistniałej sytuacji Sąd wezwał Radę Miejską [...] do udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania kompletnych akt administracyjnych, wskazując jednocześnie na brzmienie art. 54 P.p.s.a. Wezwanie to Rada otrzymała 9 stycznia 2012r.

W dniu 11 stycznia 2012r. skarżąca złożyła wymieniony na wstępie wniosek , którego odpis doręczony został organowi dnia 16 stycznia 2012r.

W dniu 20 stycznia 2012r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Rada Miejska [...] złożyła w tut. Sądzie przedmiotową skargę M. C. wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy.

Analiza okoliczności sprawy wskazuje, iż Rada Miejska [...] niewątpliwie nie dotrzymała trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 54 § 2 P.p.s.a. na przekazanie Sądowi skargi, odpowiedzi na nią oraz akt sprawy. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, skarga M. C. na uchwałę tego organu z dnia [...] września 2011r. wpłynęła do niego dnia 7 grudnia 2011r., a przekazana została tut. Sądowi w dniu 20 stycznia 2012r., tj. z jedenastodniowym opóźnieniem (ostatnim dniem terminu był 9 stycznia 2012r.).

Fakt ten jest wystarczającą przesłanką uwzględnienia wniosku strony o wymierzenie grzywny. Jak bowiem jednoznacznie wynika z brzmienia art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Już zatem samo niezachowanie wskazanego terminu realizacji obowiązku polegającego na przekazaniu Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy uzasadnia wymierzenie grzywny.

Wobec tego, że Prezes Głównego Urzędu Statystycznego do dnia rozpoznania wniosku o wymierzenie organowi grzywny nie ogłosił przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011r. – Sąd wymierzając grzywnę w rozpoznawanej sprawie przyjął wynagrodzenie w 2010r. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010r. – wynosiło ono 3 224,98 złotych (M.P.2011.11.120).

Ustalając wysokość wymierzonej organowi grzywny na kwotę 100 zł Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy. Uwzględnił więc, iż ostatecznie organ wykonał ciążące na nim obowiązki, zaś spóźnienie w tym zakresie jest niewielkie (11 dni). Sąd miał też na uwadze, iż w odpowiedzi na wniosek strony organ podał wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Wskazał bowiem, iż brak dotrzymania ustawowego terminu nie wynikał ze złej woli, jak też z chęci uchylenia się od kontroli Sądu, a był jedynie spowodowany błędem w wykonywaniu czynności procesowych. Okolicznością mającą wpływ na wysokość grzywny jest także fakt, iż organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednak dopiero po doręczeniu mu odpisu wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny (co nastąpiło w dniu 16 stycznia 2012r.).

Z powyższych przyczyn Sąd przyjął, iż grzywna w wysokości 100 zł będzie adekwatna do stopnia zaniedbania organu w realizacji przewidzianego ustawą obowiązku.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania opiera się o art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.