Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 259/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy wydania prawa jazdy w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A.C. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika: adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W druku formularza skarżący wskazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem sądowym, w tym kosztów profesjonalnego pełnomocnika, który w jego imieniu sporządziłby skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 259/13. Z formularza wynika, że wnioskodawca zamieszkuje wraz z małżonką oraz dwójką małoletnich dzieci w lokalu mieszkalnym o pow. 36 m2. A. C. zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, a z żoną zawarł umowę o rozdzielności majątkowej. Jedynym źródłem utrzymania się strony jest świadczenie rentowe uzyskiwane w kwocie 580 zł miesięcznie.

Ponieważ informacje uzyskane od skarżącego okazały się niewystarczające dla rzetelnej i wszechstronnej oceny jego sytuacji majątkowej, pismem z dnia 14 grudnia 2013 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:

- udokumentowanie wysokości uzyskiwanych przez skarżącego dochodów z tytułu renty oraz dochodów jego małżonki, informując zarazem, że istnienie rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami nie zwalania ich z obowiązku udzielania sobie wzajemnego wsparcia,

- udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. kosztów zakupu energii elektrycznej, dostaw wody, gazu, usług telekomunikacyjnych, zakupu lekarstw itp.

Wezwanie to zostało przesłane na wskazany przez skarżącego adres i dwukrotnie awizowane (w dniu 23 grudnia 2013 r. oraz 3 stycznia 2014 r.). Skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie w, albowiem skarżący uchylił się od podania i uprawdopodobnienia informacji na temat rzeczywistej sytuacji majątkowej jego rodziny.

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Pamiętać trzeba, że ocena złożonego przez stronę wniosku opiera się co do zasady na informacjach zawartych w druku formularza PPF. W realiach niniejszej sprawy informacje podane przez A. C. były niezwykle skąpe, stąd też koniecznym było poczynienie dodatkowych ustaleń w tym zakresie. Wobec tego, w trybie określonym w art. 255 P.p.s.a zażądano od strony dodatkowych wyjaśnień poprzez nadesłania tzw. dokumentów źródłowych. Pamiętać przy tym trzeba, że konsekwencją uchylenia się od realizacji tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy. W tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych wykazuje daleko idącą jednolitość (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768).

Nie mając żadnej wiedzy na temat realnych dochodów uzyskiwanych w rodzinie wnioskodawcy, a także poziomu i struktury wydatków przeznaczonych na utrzymanie się nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy poniesienie kosztów sądowych a także zdobycie środków na opłacenie usług fachowego pełnomocnika rzeczywiście leży poza możliwościami finansowymi strony. Powoływanie się przy tym na istnienie ustroju rozdzielności majątkowej pomiędzy skarżącym a jego małżonką nie może stanowić okoliczności uzasadniającej uwzględnienie złożonego wniosku. Jeżeli bowiem skarżący oświadcza, że nie jest w stanie samodzielnie ponieść wspomnianych kosztów, to w pierwszej kolejności zbadać trzeba, czy jego małżonka jest w stanie udzielić mu w tym zakresie niezbędnego wsparcia. Dopiero w sytuacji, gdy okaże się, że tego rodzaju pomoc jest niemożliwa lub też godziłaby w podstawy egzystencji całej rodziny, uzasadnionym byłoby przyznanie prawa pomocy. Zauważyć trzeba, że przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm. – por. art. 23, art. 25 i art. 27 cyt. ustawy) nakładają na małżonków obowiązek wzajemnej pomocy finansowej, co oznacza, że obejmuje on również wsparcie w razie konieczności poniesienia przez jedno z nich daniny o charakterze publicznoprawnym.

Skoro więc skarżący uchylił się od podania jakichkolwiek informacji na temat rzeczywistej sytuacji majątkowej swojej rodziny, to tym samym nie jest możliwe obiektywne stwierdzenie, że poniesienie wspomnianych kosztów leży poza zasięgiem finansowym strony.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.