Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2523/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 121/14 w sprawie ze skargi I. G. i W. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od I. G. i W. G. solidarnie na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 121/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi I. G. i W. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 2 lipca 2013 r., I. G. i W. G. wystąpili do Starosty Powiatu Wrocławskiego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę "gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, zbiornikiem na ścieki oraz WLZ".

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Starosta Powiatu Wrocławskiego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na inwestorów nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym w terminie do dnia 21 sierpnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Starosta Powiatu Wrocławskiego, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a., odmówił I. i W. G. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, zbiornikiem na ścieki oraz WLZ", gdyż "przedłożony projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z przepisami".

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że działka nr [...] w R. o powierzchni 3,74 ha, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi R., przyjętym uchwałą Rady Gminy Długołęka nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Z uchwały tej wynika, że część tej działki leży na obszarze opisanym symbolem MN z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną oraz zagrodową, a pozostała część obejmuje obszar opisany symbolami RP1 – grunty rolne z wykluczeniem zabudowy zagrodowej oraz RL – obszar przeznaczony pod lasy, grunty leśne i obszary przeznaczone do zalesienia. Przedmiotowy budynek jednorodzinny został zlokalizowany w przeważającej części na terenie opisanym symbolem RL, a w pozostałej części na terenie MN. Zdaniem organu, wystąpiła niezgodność projektu budowlanego z § 4 ust. 10 wyżej wymienionej uchwały nr XXXII/583/2005 r. z dnia 31 marca 2005 r., a dalsza ocena przedłożonego projektu wykazała ponadto inne nieprawidłowości. Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Starosta Powiatu Wrocławskiego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym. Przedstawiwszy dalszy przebieg postępowania i odpowiedź strony na powyższe postanowienie, organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek jednorodzinny nie może być uznany za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej, gdyż służy wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a jego lokalizacja na terenie opisanym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako obszar przeznaczony pod lasy, grunty leśne i przeznaczone do zalesienia, narusza ustalenia planu. Ponadto Starosta Powiatu Wrocławskiego stwierdził, że projekt nie został uzupełniony o instalację deszczową oraz przewiduje ogrzewanie budynku węglem, a nie paliwem ekologicznym.

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia [...] września 2013 r. wnieśli I. G. i W. G.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że przedstawiona na projekcie zagospodarowania terenu część działki nr [...] obejmuje w sumie trzy rodzaje przeznaczenia terenów, opisanych na rysunku planu symbolami MN, RL i RP1. Dla terenu MN plan przewiduje w § 4 ust. 1 tekstu planu jako funkcję wiodącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz zabudowę zagrodową. Dla terenu RL plan w § 4 ust. 10 ustala, że funkcją wiodącą są lasy, grunty leśne oraz obszary do zalesienia, a za zgodną z funkcją wiodącą terenu uznaje się: wykorzystywanie terenów dla celów prowadzenia gospodarki leśnej, lokalizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i lokalizację sieci infrastruktury technicznej. Dla terenów RP1 funkcją wiodącą terenu są grunty rolne, a za zgodne z funkcją wiodącą uznaje się wykorzystywanie terenów do celów związanych z produkcją rolniczą z wykluczeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej, obiektów hodowlanych oraz innych obiektów związanych z produkcją rolniczą. Organ drugiej instancji podniósł, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na terenie MN zaplanowano usytuowanie niewielkiego fragmentu budynku mieszkalnego wraz z tarasem oraz kilka planowanych drzew i krzewów. Zasadnicza część budynku mieszkalnego, dojazd i dojście do budynku, zadaszone miejsce na gromadzenie odpadów, planowane instalacje zewnętrzne oraz pojedyncze planowane drzewa i krzewy wraz z powierzchnią biologicznie czynną przewidziano na terenie RL. Na terenie RP1 przewidziano jedynie powierzchnię biologicznie czynną.

Badając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy dokonał analizy pojęcia gospodarstwa leśnego. W tym zakresie Wojewoda wskazał na § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz na art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po czym stwierdził, że definicje tam zawarte mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowymi. Pojęcie to nie posiada ogólnej, systemowej definicji, podobnej do np. definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 55³ k.c. Według zaś wyjaśnień językoznawców pojęcie gospodarstwa leśnego definiuje się jako obszar lasu wraz z należącymi do niego zabudowaniami i urządzeniami umożliwiającymi prowadzenie produkcji leśnej. Gospodarstwo leśne można rozumieć w sposób podmiotowy (np. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe) albo przedmiotowy (zespół składników przeznaczonych do prowadzenia gospodarki leśnej).

W opinii organu odwoławczego, analiza zawartości projektu budowlanego w kontekście sformułowanego wniosku o pozwolenie na budowę ("budowa gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym"), prowadzi do konstatacji, że planowana inwestycja w odniesieniu do lokalizacji znacznej części budynku mieszkalnego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi terenu o symbolu RL (lasy, grunty leśne oraz obszary do zalesienia; zgodne z funkcją wiodącą terenu: wykorzystywanie terenów dla celów prowadzenia gospodarki leśnej, lokalizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i lokalizację sieci infrastruktury technicznej). W ocenie organu, zaprezentowanej w projekcie budowlanym inwestycji nie można uznać za gospodarstwo leśne, a planowanego budynku mieszkalnego za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej, czy "budynku umożliwiającego produkcję leśną". Przedmiotowy budynek należy bowiem do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wobec powyższego projektowana lokalizacja znacznej części tego budynku narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów omawiane zamierzenie budowlane narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Ponadto, zdaniem Wojewody, inwestorzy na wezwanie organu pierwszej instancji (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]) nie uzupełnili wskazanych przez organ nieprawidłowości i przedłożony do zatwierdzenia projekt nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego. Organ stwierdził przy tym, że zachodzi niezgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku rozwiązań projektowych dotyczących odprowadzania wód opadowych, gdyż § 9 ust. 12 planu stanowi, że zasadą jest odprowadzanie wód opadowych do studni chłonnej na własnej działce, poprzez rozprowadzenie drenażem lub poprzez wykorzystanie istniejących rowów odwadniających, a przedmiotowy projekt budowlany nie zawiera rozwiązań w tej kwestii. Wojewoda nie stwierdził przy tym naruszenia w niniejszej sprawie procedury administracyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. złożyli I. G. i W. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAWr 121/14, na podstawie art. 145 § 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy administracyjne obu instancji w istocie nie wykazały w sposób dostateczny, dlaczego przyjęły, że przedmiotowa inwestycja – w ich ocenie – nie jest inwestycją wskazaną we wniosku, to jest budową gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, lecz służy wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Organ pierwszej instancji w powyższym zakresie ograniczył się do stwierdzenia, że "zaprojektowany budynek jednorodzinny w żaden sposób nie może być uznany za obiekt związany w prowadzeniem gospodarki leśnej, gdyż służy on wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych". Organ drugiej instancji co prawda przeprowadził analizę pojęcia gospodarstwa leśnego, jednak po jej przeprowadzeniu stwierdził tylko, że "zaprezentowanej w projekcie budowlanym inwestycji nie można uznać bowiem za gospodarstwo leśne, a planowanego budynku mieszkalnego jako obiektu związanego z prowadzeniem gospodarki leśnej (...). Przedmiotowy budynek mieszkalny należy bowiem do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych".

Zdaniem Sądu organy obu instancji pominęły zupełnie w swoich rozważaniach fakt wskazywania przez skarżących na zamiar zalesienia działki i prowadzenia na niej szkółki leśnej. Tymczasem – nie negując, że przedmiotowy budynek mieszkalny należy do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych – stwierdzić trzeba, że fakt ten nie eliminuje możliwości uznania go za element składowy gospodarstwa leśnego, jeżeli miałaby zamieszkiwać w nim osoba prowadząca to gospodarstwo. Analizując pojęcie gospodarstwa leśnego organ odwoławczy wskazał na § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stwierdzając, że definicje tam zawarte mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowym. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie zagrodowej – należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W myśl art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), przez gospodarstwo leśne rozumie się gospodarstwo prowadzone przez podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, definicja zawarta w tym akcie prawnym ma wąskie, związane z kwestiami podatkowymi znaczenie. Niemniej jednak w sytuacji, gdyby okazało się, że wnioskodawcy (lub jedno z nich) są osobami, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym – fakt ten pomocniczo wskazywałby na możliwość prowadzenia przez takie osoby (taką osobę) gospodarstwa leśnego. Nawet gdyby żadne z wnioskodawców nie było dotąd osobą, na której ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym, to nie wykluczałoby to, że staną się one takimi osobami w przyszłości, np. gdy – zgodnie z ich twierdzeniami – prowadzić będą szkółkę leśną.

Zdaniem Sądu przywołane definicje, chociaż mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowymi, to jednak zawierają elementy wskazujące, jakimi cechami charakteryzuje się gospodarstwo leśne. Odnosząc te cechy do wskazywanej przez organ odwoławczy definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 55³ k.c., jako definicji ogólnej i systemowej, należy dojść do wniosku, że skoro w myśl art. 55³ k.c., za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to – odpowiednio – za gospodarstwo leśne należy uważać grunty leśne wraz z gruntami rolnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa leśnego.

Jeżeli przy tym – zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – zabudowa zagrodowa obejmuje w szczególności budynki mieszkalne, to niewątpliwie budynek mieszkalny może być elementem również gospodarstwa leśnego. W tej sytuacji organy administracyjne rozpatrując przedmiotową sprawę winny rozważyć, czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, obejmujące w istocie nie tylko budynek mieszkalny (zgodnie z przytoczonymi wyżej rozważaniami mogący być elementem gospodarstwa leśnego), ale również szkółkę leśną, stanowi gospodarstwo leśne. Gospodarstwo takie winno bowiem obejmować w szczególności grunty leśne i budynki związane z prowadzeniem tego gospodarstwa. Może więc ono obejmować budynek mieszkalny, w którym mieszkać będzie osoba prowadząca to gospodarstwo leśne. W następnej kolejności organy administracyjne winny dogłębniej rozważyć, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wskazane przez skarżących rozwiązania projektowe dotyczące wód opadowych w przypadku realizacji inwestycji na gruntach niezdrenowanych, zwłaszcza gdy dodatkowy drenaż mógłby naruszyć istniejące stosunki wodne na działce.

Sąd podkreślił, że gdyby wnikliwie przeprowadzone ustalenia we wskazanym wyżej zakresie wykazały, że przedmiotowa inwestycji jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie byłoby potrzeby sytuowania jej w innym miejscu i w takiej sytuacji nie można byłoby mówić o nieuzupełnieniu w tym zakresie wskazanych przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] nieprawidłowości.

Dlatego też zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Dolnośląski zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez nieuzasadnione stwierdzenie naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co było spowodowane błędnym przyjęciem, iż inwestycja wnioskodawców jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż dotyczy budowy gospodarstwa leśnego, pomimo tego, że wskazana we wniosku inwestycja ogranicza się w istocie wyłącznie do budowy budynku o charakterze mieszkalnym, który sam w sobie jest jedynie jednym z elementów tworzących gospodarstwo leśne. Natomiast realizacja pozostałych inwestycji umożliwiających stworzenie z zabudowy na przedmiotowej działce zorganizowanej całości gospodarczej określanej mianem gospodarstwa leśnego i służącej prowadzeniu gospodarki leśnej i zapewniających tym samym zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami m.p.z.p. jest dopiero przez wnioskodawców planowana do realizacji w przyszłości.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, wskazując na naruszenie zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ani z całości akt administracyjnych nie wynika, iż wydane w tej sprawie decyzje naruszają przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak to błędnie przyjął Sąd pierwszej instancji.

Bezsporne jest w tej sprawie, że inwestorzy nie wykonali nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. obowiązków, czego naturalną konsekwencją wynikająca z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tego faktu jak gdyby nie dostrzega Sąd pierwszej instancji, który ustawowo jest powołany do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a nie do polemiki co do słuszności nałożonych obowiązków na inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Bezsporne również jest, że zaprojektowana przez inwestorów budowa w tej postaci, polegająca właściwie wyłącznie na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami, nie jest budową gospodarstwa leśnego mogącą odpowiadać pojęciu gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Nie ma też wątpliwości, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie oznaczonym w planie symbolem RL (obszary przeznaczone do zalesienia) byłaby sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak prawidłowo przyjęły organy wydające w tej sprawie decyzje.

Należy również zauważyć za skargą kasacyjną, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, orzeka w sprawie według stanu istniejącego na dzień wydania decyzji, w oparciu o przedłożone przez wnioskodawców dokumenty. Tak więc dalsze plany i zamiary wnioskodawców, nieznajdujące odzwierciedlenia w przedstawionych dokumentach, nie mogą być brane pod uwagę przez organ przy rozstrzyganiu sprawy.

Określenie we wniosku o pozwolenie na budowę inwestycji jako "budowa gospodarstwa leśnego", jak w niniejszej sprawie, dla organu rozpatrującego wniosek nie może być wiążącym wyznacznikiem, co do przedmiotu sprawy, jeżeli za tym nie stoją konkretne rozwiązania planistyczne, projektowe świadczące o tym, że inwestor ma zamiar prowadzić gospodarkę leśną w jednej z przewidzianych ustawowo form.

Budowa budynku mieszkalnego może stanowić jeden z elementów gospodarstwa leśnego, ale rozpoczęcie inwestycji od tego, nie przemawia za wiarygodnością zamiarów wnioskodawców. Należy pamiętać, że organ wydając pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RL, nie ma żadnych instrumentów prawnych aby przymusić inwestora do zrealizowania innych obiektów niezbędnych w gospodarstwie leśnym do prowadzenia gospodarki leśnej, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie można więc mieć pretensji do organu, że w tego typu przypadkach, kiedy lokalizacja obiektów budowlanych jest szczególnie ograniczona na podstawie przepisów odrębnych, stosuje w stosunku do inwestorów zasadę ograniczonego zaufania.

Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął w zaskarżonym wyroku (s. 8), "że organy administracyjne obu instancji w istocie nie wykazały w sposób dostateczny, dlaczego przyjęły, że przedmiotowa inwestycja – w ich ocenie – nie jest inwestycją wskazaną we wniosku, to jest budową gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym". Odpowiadając na tak sformułowany zarzut należałoby raczej powiedzieć, iż to inwestorzy nie wykazali w złożonym wniosku o pozwolenie na budowę, że chcą rozpocząć budowę gospodarstwa leśnego.

W zaskarżonym wyroku Sąd nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, dochodząc do przekonania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji.