Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 150/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: aty. 58 par 1 pkt 3, par 3, art. 220 par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ax. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., obecnie Bx. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. D.Cz.


UZASADNIENIE

W dniu 31 stycznia 2019 r. (data wpływu skargi do organu) Ax. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., obecnie Bx. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego.

Zarządzeniami z dnia 14 lutego 2019 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji spółki (KRS, statut) oraz do uiszczenia, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego do skargi w kwocie 100 zł.

Powyższe zarządzenia (tj. osobne zobowiązujące do uzupełnienia braków formalnych skargi i osobne zobowiązujące do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w jednej przesyłce w dniu 4 marca 2019 r.

W dniu 11 marca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej z dnia 6 marca 2019 r., w którym oświadczył, że cofa wniesioną skargę. W uzasadnieniu wskazał, że prawomocnymi wyrokami z dnia 19 lutego 2018 r. w sprawach o sygn. akt I GSK 1256/16, I GSK 1257/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lipca 2016 r., III SA/Łd 359/16 oraz III SA/Łd 360/16, które zapadły sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej dalsze popieranie przedmiotowej skargi byłoby nieracjonalne i niecelowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 p.p.s.a., aby wykazać swoje umocowanie.

Na tle powyższych uregulowań w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia powyższego dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91; postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005r., sygn. akt II GZ 19/05, Lex nr 424781; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2005r., sygn. akt FSK 1675/04, Lex nr 154837).

W myśl natomiast art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z powyższego przepisu wynika, że pełnomocnik skarżącego wnoszący do sądu skargę, ma obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.

Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wobec powyższego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w których to przepisach ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 519/ 05, publik. OSP 2006/5/63, postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). W konsekwencji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014r., sygn. akt I GSK 577/14, z dnia 17 czerwca 2014r., sygn. akt II GSK 1375/14, z dnia 17 września 2014r., sygn. akt I OSK 2106/14, z dnia 17 listopada 2014r., sygn. akt I FSK 1505/14). Sąd nie ma zatem kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bowiem w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. postanowienia NSA z dnia: 25 listopada 2010r., sygn. akt I FSK 916/10 i z dnia 12 czerwca 2014r., sygn. akt I FSK 426/14 oraz z dnia 17 listopada 2015r. sygn. akt I OSK 2800/15, z dnia 29 maja 2015r., sygn. akt I GSK 901/15, z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt I FSK 637/15 oraz R. Hauser, M. Wierzbowski - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Wa-wa 2015, str. 361-362).

Stosownie natomiast do treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że odpisy zarządzeń o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w jednej przesyłce w dniu 4 marca 2019 r. Oznacza to zatem, że siedmiodniowy termin do wykonania powyższych wezwań, rozpoczął swój bieg od dnia 5 marca 2019 r., a upływał w dniu 11 marca 2019 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków formalnych i fiskalnych skargi, złożył natomiast oświadczenie o cofnięciu skargi na będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...].

Wskazać jednak należy, że oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 6 marca 2019 r. o cofnięciu skargi nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli natomiast skarga zawiera braki, sąd skargę odrzuca. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie braki formalne i fiskalne skargi nie zostały uzupełnione, skargę należało odrzucić.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

D.Cz.