Wyrok NSA, sygn. akt II SA 11/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1996-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 209
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję /uchwałę.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażana w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego rozstrzygnięcie było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez organ orzekający przy ponownym wydaniu decyzji w sprawie, która była rozpatrzona przez sąd administracyjny do oceny prawnej wyrażona w wyroku tego sądu, narusza dyrektywę zawartą w art. 30 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i skutkuje uchyleniem decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku ciążący na organie orzekającym, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego lub też po wzruszeniu wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej, co nie nastąpiło w warunkach rozpoznawanej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 1995 r. uchylił uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 18 stycznia 1995 r. ze względu na to, że w uchwale nie wykazano na okoliczności przemawiające za tym, że postawa skarżącej w okresie stanu wojennego charakteryzowała się dużą restrykcyjnością wobec osób podsądnych oraz krytyką innych sędziów za wymierzanie zbyt łagodnych kar.

Odmowę wyrażenia zgody na dalsze zatrudnienie skarżącej na stanowisku sędziego oparto tylko na zarzutach zawartych w opinii Kolegium Sądu Wojewódzkiego, bez wykazania wiarygodnych dowodów. Takie rozstrzygnięcie sąd administracyjny uznał jako naruszające przepisy postępowania administracyjnego w stopniu rzutującym na meritum sprawy, W związku z tym zaistniała konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego co nie zostało wykonane.

Uzasadniając ponowną swoją uchwałę Krajowa Rada Sądownictwa skoncentrowała się jedynie na polemice z wyrokiem zamiast przedstawić ustalenia poczynione w celu wykonania zaleceń sądu zawartych w wyroku.

W zaskarżonej obecnie uchwale rozstrzygnięcie oparto na uznaniu, że wykonanie zaleceń sądu wkraczałoby w ocenę orzecznictwa skarżącej oraz ewentualnie w postępowanie dyscyplinarne, o przecież poprzednio te okoliczności stanowiły podstawę do odmowy wyrażenia zgody na dalsze zatrudnienie skarżącej na stanowisku sędziego.

Najbardziej nawet wyszukane argumenty przeciw ocenie prawnej sądu nie wyłączają przecież obowiązywania dyrektywy wynikającej z art. 30 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /dawniej art. 209 Kpa/.

Skoro ponowna uchwała została podjęta z naruszaniem art. 30, to nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś wadliwość rozstrzygnięcia uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy.