Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1834/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2006 nr 96 poz 667
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako Komendant Główny PSP) decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie mianowania [...] W.P. na stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny PSP wskazał, iż Komendant Szkoły Aspirantów PSP w P. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. mianował [...] W.P. z dniem [...] września 2016 r. na stanowisko instruktora w Wydziale [...] tej Szkoły. Ponadto, w decyzji przyznał z dniem [...] września 2016 r. stosowne uposażenie.

Pełnomocnik W.P. złożył odwołanie od decyzji organu I Instancji, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucił ponadto pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu strony, poprzez niewzięcie pod uwagę konieczności opieki nad matką, która zaliczona została do pierwszej grupy inwalidów i wymaga opieki drugiej osoby. Jako naruszenie prawa procesowego ocenił lakoniczne uzasadnienie decyzji.

Komendant Główny PSP nie znajdując podstaw do uwzględnia odwołania postanowił jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, iż W.P., dotychczasowy dowódca sekcji w Wydziale [...] Szkoły Aspirantów PSP, z dniem [...] września 2016 r. został mianowany na stanowisko instruktora w Wydziale [...] tej Szkoły. Porównując te oba stanowiska w świetle rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r poz. 724) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 717) organ odwoławczy doszedł do przekona, że są to stanowiska równorzędne. Bowiem oba stanowiska zostały zaszeregowane do tej samej - ósmej grupy uposażenia zasadniczego, mają ten sam przypisany maksymalny stopień - aspiranta sztabowego. Do stanowiska dowódca sekcji przypisany jest zmianowy rozkład czasu służby, natomiast do stanowiska instruktor może być przypisany codzienny lub zmianowy rozkład czasu służby.

Uwzględniając powyższe Komendant Główny PSP stwierdził, że stanowiska dowódca sekcji i instruktor w Szkole Aspirantów PSP są stanowiskami równorzędnymi. Natomiast art. 38 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stanowi, że przełożony strażaka może mianować strażaka bez jego zgody na równorzędne stanowisko i takie przeniesienie nie wykazuje cech zmiany warunków pracy lub płacy na niekorzyść strażaka.

Organ II instancji podkreślił, iż PSP jest zawodową formacją, przeznaczoną do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi zagrożeniami. Jednym z głównych warunków sprawnego wykonywania powyższych zadań jest dyspozycyjność strażaków. Strażak, składając ślubowanie przy przyjęciu do służby, godzi się z pewnymi ograniczeniami, jak również z uprawnieniami przełożonych do pewnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego. Stosunek służbowy strażaka opiera się na zasadzie podporządkowania i dyspozycyjności. Oznacza to m. in. uprawnienie przełożonych do mianowania, zwłaszcza na stanowisko równorzędne bez zgody strażaka, a także do ustalenia rozkładu czasu służby, w jakim określony strażak pełni służbę.

W kwestii rozkładu czasu służby organ odwoławczy stwierdzić, że ani zaskarżona decyzja, ani decyzja z dnia [...] lipca 2013 r. o mianowaniu W.P. na stanowisko dowódcy sekcji nie zawierają rozstrzygnięcia co do systemu czasu służby. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, stanowiska, na których strażacy pełnią służbę w ramach rozkładu czasu służby strażaka, ustalają kierownicy jednostek organizacyjnych PSP. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zaakceptować pogląd, że zmiana sytemu służby ze zmianowego na codzienny nie jest pogorszeniem warunków pełnienia służby. Praca w systemie dziennym ma charakter powszechny, zaś praca w systemie zmianowym jest zwyczajowo traktowana jako mniej dogodna.

Zdaniem Komendanta Głównego PSP W.P. ma duże doświadczenie zawodowe, odpowiednie wykształcenie oraz - w ocenie komendanta Szkoły - indywidualne predyspozycje do zajmowania stanowiska instruktora w Wydziale [...] Szkoły Aspirantów PSP. Pełni służbę od 2006 r., posiada uprawnienia pedagogiczne oraz doświadczenie w zakresie przedmiotów zawodowych. Organ pierwszej instancji przyjął, że służba W.P. w Wydziale [...] pozwoli mu w sposób najbardziej pełny wykorzystać posiadane umiejętności i kwalifikacje zawodowe. Jednocześnie organ ten musi zapewnić sprawne funkcjonowanie Wydziału [...] i odpowiedni poziom szkolenia kadetów poprzez dobranie odpowiedniej kadry dydaktycznej. W zapewnieniu odpowiedniego kandydata do prowadzenia zajęć z kadetami przejawia się zabezpieczenie właściwego poziomu nauczania. W.P. został mianowany na to stanowisko ze względu na potrzebę wsparcia procesu dydaktycznego w zakresie przedmiotów taktycznych. W tym przejawia się troska o dobro służby i interes społeczny.

Odnosząc się do zarzutów odwołania eksponujących pominięcie w zaskarżonej decyzji słusznego interesu obywatela, zignorowanie woli odwołującego się do pozostania na dotychczasowym stanowisku oraz negatywne konsekwencje wynikające z przejścia ze zmianowego na codzienny rozkład służby, co utrudni opiekę nad matką wymagającą opieki drugiej osoby, organ II instancji podkreślił, iż wola strażaka w przedstawionym zakresie jest ograniczona poprzez samą przynależność do formacji strażaków, których obowiązuje dyspozycyjność i podporządkowanie służbowe. Ustalenie rozkładu czasu służby strażaka należy do prerogatyw przełożonego (art. 35 ust. 4 ustawy o PSP). W zakresie opieki nad matką strażak musi tak się zorganizować, aby ustalić z członkami rodziny inny system wymaganej opieki. Wydaje się, że przy codziennym rozkładzie służby jest możliwość takiej opieki każdego popołudnia - wieczoru. Nadto, ukierunkowanie ścieżki kariery zawodowej strażaka należy do odpowiednich przełożonych, zatem jego wola w tym zakresie jest ograniczona.

Decyzja Komendanta PSP z dnia [...] sierpnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy wydawaniu decyzji, niezebranie i niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz wydanie zaskarżonej decyzji z całkowitym pominięciem woli skarżącego pozostania na dotychczasowym stanowisku oraz pominiecie negatywnych konsekwencji dla skarżącego, a wynikających z przejścia ze zmianowego na codzienny rozkład służby strażaka,

2) art 8 k.p.a. w zw. z art 107 § 3 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania i uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób zmniejszający zaufanie obywateli do organów Państwa, polegające na zdawkowym wskazaniu przez organ, iż w toku postępowania wyjaśniającego uzyskał od organu I instancji dodatkowe dokumenty, bez wyjaśnienia jakiego rodzaju były to dokumenty i jaki był ich walor dowodowy w niniejszej sprawie oraz na braku odniesienia się organu do zarzutu skarżącego odnośnie lakoniczności uzasadnienia decyzji organu I instancji, co uniemożliwiło zrozumienie motywów, jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji,

3) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do dodatkowo zebranych dowodów i materiałów po przeprowadzaniu w sprawie postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a., naruszającego zasadę ogólną czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do tego materiału, czy złożenia wniosków,

4) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż Komendant Główny PSP, podobnie jak organ I instancji, wydając decyzję nie wziął pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego oraz jego indywidualnych planów dotyczących ścieżki kariery w PSP. Skarżący mieszka w W. i tam opiekuje się niedołężną matką, która została zaliczona do pierwszej grupy inwalidów i która wymaga opieki drugiej osoby. Dotychczasowy zmianowy rozkład czasu pracy odwołującego był dla niego korzystny ze względu na konieczność wspomnianej opieki nad samotną matką. W przypadku pracy w systemie codziennym, jaki wynika z nowego stanowiska, na jakie skarżący został mianowany, skarżący nie będzie w stanie opiekować się matką na zmianę z innymi członkami rodziny. Ponadto, będzie zmuszony częściej, tj. codziennie, dojeżdżać do pracy z oddalonego o 60 km od P. W., co również stanowi dla skarżącego dodatkowe utrudnienie.

W ocenie skarżącego, przy podejmowaniu przez organ decyzji w sprawie mianowaniu na inne stanowisko służbowe organ winien również, jeśli nie uwzględnić, to co najmniej rozważyć, wolę samego zainteresowanego. Tymczasem organ II instancji, uzupełniając materiał dowodowy w sprawie, naruszył również art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zgromadzeniu uzupełniającego materiału dowodowego i uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do tego materiału, czy złożenia dodatkowych wniosków. Skarżący w rezultacie ww. zaniedbań organu II instancji nie zna treści dokumentów otrzymanych przez organ II instancji od organu I instancji. Powyższe błędy w zebraniu i interpretacji materiału dowodowego doprowadziły do wydania decyzji z naruszeniem przepisów wymienionych na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co stepuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż rolą Sądu jest zbadanie, czy sprawie właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując ponownej oceny zasadności skargi W.P. na decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] sierpnia 2016 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanej w sprawie decyzji stanowi art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 603), zgodnie z którym, do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 1, właściwi są przełożeni – w Szkole Głównej Służby Pożarniczej i pozostałych szkołach - komendant szkoły.

Przepis art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, jest przepisem materialnym prawa administracyjnego, stanowiący podstawę decyzji administracyjnej. Gdyby przyjąć iż przepis ten ma charakter wyłącznie kompetencyjny, brak byłoby po stronie właściwych przełożonych prawnych możliwości nie tylko do przenoszenia strażaków na równorzędne stanowiska, ale i do przenoszenia na stanowiska wyższe – patrz wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1331/11 (publik. LEX nr 1136633). Przy czym ustawa w art. 32 ust. 1 nie określa żadnych warunków przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie. Oznacza to, że przeniesienie na inne stanowisko w tej samej jednostce, pozostawione zostało uznaniu organu, który może kierować się kryteriami potrzeb służby i jej interesu oraz koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. Stosunek służbowy strażaka cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością. Przyjąć zatem należy, iż w ramach tego stosunku przełożony służbowy może władczo kształtować, w granicach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Temu uprawnieniu służy właśnie przywołany wyżej art. 32 ust. 1 ustawy. Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja podjęta w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko, jest pozostawiona całkowitemu, swobodnemu uznaniu organu. Wskazać wszakże należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych co do zasady jest ograniczona. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych oraz czy użył trafnych argumentów, uzasadniających decyzję.

Pokreślenia wymaga, iż sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzje nie są arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

W niniejszej sprawie niewątpliwie najważniejszym kryterium szczególnym jest dobro służby. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że ma ono niejako prymat nad dobrem jednostki. Osoby pełniące służbę, w odróżnieniu od osób podejmujących pracę na podstawie stosunku pracy, pozostają z władzą służbową w takim stosunku podporządkowania, który charakteryzuje się wysoką dyspozycyjnością, zarówno co do sposobu wykonywania służby, w tym pod względem pory i miejsca świadczenia pracy, jak i innych warunków należących do treści tego stosunku prawnego. Pracodawca ma tu szeroką możliwość jednostronnego kształtowania treści tego stosunku i doboru funkcjonariuszy. Jest to praca jednostronnie wyznaczana, w odróżnieniu od pracy umownie podporządkowanej, podlegającej przepisom kodeksu pracy. Jednakowoż ograniczenia równoważone są pewnymi przywilejami, do których m.in. zalicza się dodatkowe elementy uposażenia, dodatki, urlopy, czy trwałość stosunku służbowego gwarantowaną też enumeratywnie wyliczonymi przyczynami zwolnienia ze służby.

W sprawie nie może budzić wątpliwości, że w świetle przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wydanie zaskarżonej decyzji było dopuszczalne. Skarżący kwestionowanymi decyzjami został mianowany, ze względu na potrzeby służby, na stanowisko zgodne z jego kwalifikacjami w tej samej jednostce organizacyjnej PSP. Zarówno organ, jak i skarżący nie kwestionują równoważności stanowiska dowódcy sekcji i instruktora Szkole Aspirantów PSP w P. Jedynym istotnym, z punktu widzenia skarżącego, czynnikiem różnicującym te dwa stanowiska, jest przyporządkowany dla nich system czasu pracy. W przypadku stanowiska dowódcy sekcji – dzienny lub zmianowy, zaś w przypadku instruktora – dzienny. Zgodnie z art. 35 ustawy o PSP, czas służby strażaka nie może przekraczać przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 6 miesięcy (ust. 1). Z art. 35 ust. 3 ustawy wynika, że wprowadza się zmianowy oraz codzienny rozkład czasu służby strażaka. Zmianowy rozkład czasu służby strażaka polega na wykonywaniu zadań służbowych i pełnieniu dyżurów, trwających nie dłużej niż 24 godziny, po których następują co najmniej 24 godziny wolne od służby (ust. 5). Codzienny rozkład czasu służby strażaka polega na wykonywaniu zadań służbowych po 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku (ust. 6). Ustalenie systemu w jakim określony strażak pełni służbę należy do kompetencji jego przełożonego – art. 32 ust. 1 ustawy. Stanowiska, na których strażacy pełnią służbę w ramach rozkładów czasu służby strażaka, o których mowa w ust. 3 w jednostkach organizacyjnych PSP ustalają kierownicy tych jednostek.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż mianowanie do służby w Straży Pożarnej i związane z tym ukształtowanie warunków służby powierzone zostało kompetencji przełożonego. Mianowanie do służby następuje na podstawie władczego aktu organu, który kształtuje stosunek służbowy uwzględniając interes i potrzeby określonej służby. Administracyjno – prawny stosunek zatrudnienia strażaka, w przeciwieństwie do zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę nie opiera się na zasadzie równości stron, lecz na zasadzie podporządkowania i dyspozycyjności. Oznacza to, że skoro z ustawy o PSP wynika, że służba może być pełniona zarówno w systemie dziennym jak i systemie zmianowym, to strażak przystępując do służby powinien liczyć się z możliwością zmiany systemu służby w zależności od jej potrzeb. W służbach mundurowych występują specyficzne warunki zatrudnienia: dyspozycyjność i podległość, z którą związany jest czas służby, uregulowany w odmienny sposób od ogólnie obowiązujących zasad. Przykładem są tutaj normy zawarte w art. 35 ust. 6a do ust. 10 ustawy o PSP. Z przepisów tych wynika, że zadania aktualnie pojawiające się przed Strażą Pożarną uprawniają ingerowanie przełożonych w ustalony czas służby.

Naczelny Sądu Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2935/13 (pubik. j.w.) stwierdził, iż charakter służby dopuszcza usprawiedliwioną jej potrzebami zmianę systemu służby ze zmianowej na codzienną i odwrotnie. Zmiana systemu służby strażaka ze służby zmianowej na służbę w systemie dziennym nie oznacza pogorszenia warunków służby.

W realiach niniejszej sprawy nie sposób czynić organom PSP orzekającym w sprawie zarzutu arbitralności, albowiem, w ocenie Sądu, organy te zasadnie przyznały prymat interesowi służby nad słusznym interesem skarżącego. Nie powtarzając trafnej argumentacji organu należy zwrócić uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa Komendanta [...] G.S. z dnia [...] sierpnia 2016 r. z której wynika, iż skarżący na rok przed wydaniem decyzji o mianowaniu na stanowisko instruktora był informowany o zamiarze przeniesienia go na system ośmiogodzinny z powodu przeszeregowań kadrowych. Skarżący miał zająć stanowisko służbowe kolegi w Wydziale [...], który zadeklarował przejście na zaopatrzenie emerytalne. Wówczas wymieniony Komendant poinformował skarżącego, że prezentuje on bardzo wysoki poziom wiedzy merytorycznej i doświadczenia w zakresie działań ratowniczych i gaśniczych, że jest uznany za fachowca nie tylko w środowisku [...] SA PSP, o czym świadczą kierowane do Szkoły Aspirantów liczne zaproszenia z różnych komórek organizacyjnych PSP na różnego rodzaju ćwiczenia i warsztaty, podczas których wykorzystywany jest jako wykładowca i instruktor.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż potrzeby mianowania skarżącego na stanowisko instruktorskie zostały przez Komendanta Głównego PSP w sposób przekonywujący wykazane. Co istotne, skarżącemu pozostawiono czas, aby mógł z odpowiednim wyprzedzeniem dostosować swoje życie prywatne, w tym konieczność zapewnienia opieki chorej matce, do zmieniających się wymogów pełnienia służby. Tym samym zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. należało uznać za nieuzasadnione.

Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie. Jednakże skarżący nie wykazał aby to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA WSA 2006 r., nr 6, poz. 157), wyjaśnił, że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powyższego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a., nie podał jakich konkretnie czynności procesowych nie mógł dokonać.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.