Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 686/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 11; art. 28; art. 77 § 1; art. 107 § 3; art. 156 § 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 § 2; art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 1a pkt 20; art. 15 ust. 1; art. 26 § 1 i  § 5; art. 29; art. 64a § 1 pkt 2 lit. d); art. 148 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego M. P. (skarżącego) utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 25 maja 2013 r. w sprawie wezwania zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego.

Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego oraz z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 25 maja 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], wskazując na przepisy art. 20 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i § 2 oraz art. 64a § 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz.1015 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.p.e.a."), działając jako wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wezwał M. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" M. P. w [...], do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 25 maja 2013 roku, nr [...], wynikającego z punktu 3 decyzji wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w dniu 23 maja 2013 r., opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Obowiązek ten polegał na zaprzestaniu prowadzenia działalności w punkcie sprzedaży [...] i "[...]" w [...] przy ul. [...], do dnia 22 sierpnia 2013 r. Wezwanie do wykonania obowiązku zostało skierowane do zobowiązanego pod rygorem zastosowania przymusu bezpośredniego.

Na postanowienie z dnia 25 maja 2013 r. M. P. złożył w terminie zażalenie z dnia 10 czerwca 2013 r., wnosząc o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji w całości oraz o umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności skarżonej "decyzji:"

W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 148 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji kiedy stronie nie doręczono decyzji z dnia 23 maja 2013 r. i strona nie mogła znać jej treści. Skarżący zarzucał, że wszystkie ustalenia kontroli winny odnosić się wyłącznie do "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w [...]. Kontrole prowadzone przez inspektora sanitarnego odbywały się, gdy sklep prowadzony przez skarżącego nie działał, w sklepie nie było przedsiębiorcy (skarżącego) ani osoby przez niego upoważnionej, stronie nie doręczono upomnienia, organ wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wykonania obowiązku, i o którym to obowiązku strona nie wiedziała. Obowiązek ten nie wiązał strony, bowiem decyzji, postanowienia ani upomnienia nie doręczono stronie do dnia 25 maja 2013 r., a zatem decyzji nie było w obrocie prawnym. Organ wskazał na istnienie punktu sprzedaży [...] i "[...]". Skarżący twierdził, że nie prowadzi sklepu [...], a jego asortyment wyraźnie jest oddzielony od produktów należących do [...].

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm. dalej powoływanej jako´ "ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej") poprzez jego zastosowanie, mimo braku niezbędnych przesłanek oraz niewskazanie zagrożenia, któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro zatrzymane zostały kwestionowane przez organ substancje, należące do innego niż skarżący podmiotu.

Ponadto według skarżącego naruszony został art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm., powoływanej dalej jako "u.s.d.g.") poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie ustaleń poczynionych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym naruszenie art. 79, art. 79a, art. 79b oraz art. 80 ust.1 tej ustawy i przyjęcie ustaleń odnoszących się do innego podmiotu jako okoliczności dotyczących skarżącego, mimo że nie prowadzi on działalności wspólnie z "[...]" Spółką z o.o., ma swojego pracownika, swój asortyment i wydzieloną dla swojej działalności przestrzeń lokalu.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że zaskarżone postanowienie było konsekwencją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 23 maja 2013 r. wydanej na podstawie art. 27c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 44b i 44c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124 z późn. zm.), w oparciu o uzasadnione podejrzenie wprowadzania do obrotu produktów mogących stanowić środki zastępcze w punkcie sprzedaży oznaczonym [...] oraz "[...]" znajdującym się w [...] przy ulicy [...].

Decyzją tą skierowaną do "[...]" Spółki z o.o. w [...] oraz do M. P., prowadzącego działalność gospodarczą jako [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nakazywał wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi, stanowiącymi mieszanki ziołowe o nieznanym składzie i pochodzeniu pod nazwą: "[...]", "[...]", "[...]" na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i bezpieczeństwa, nie dłużej niż do dnia 31 października 2014 r., a ponadto zatrzymał wskazane wyżej produkty zajęte w punkcie sprzedaży [...] i "[...]"

Tą samą decyzją (w punkcie 3) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nakazał zaprzestanie prowadzenia działalności w punkcie sprzedaży [...] i "[...]" znajdującym się w [...], przy ul. [...] do dnia 22 sierpnia 2013 r.

Decyzji tej z uwagi na zagrożenie zdrowia i życia ludzi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte wobec niewykonywania przez zobowiązanego nakazów określonych w wymienionej wyżej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 23 maja 2013 r.

W związku z nieobecnością przedsiębiorcy zarówno czynności kontrolne, jak i informowanie o kolejnych etapach postępowania administracyjnego, a później egzekucyjnego miały miejsce w obecności osoby czynnej w lokalu przedsiębiorcy oraz funkcjonariuszy publicznych (art. 79a ust. 9 u.s.d.g.).

Kontrole sprawdzające przeprowadzone w dniach 24 maja oraz 25 maja 2013 r. przez upoważnionych pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w jednym wskazanym wyżej lokalu oznaczonym [...] i "[...]", wykazały, że nadal prowadzona jest działalność w wymienionym punkcie sprzedaży i nie jest przestrzegany zakaz wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił uwagę na treść przepisów art. 44b i art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zgodnie z którymi zakazuje się wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych, a w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny – zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - wstrzymuje, w drodze decyzji, wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu tego środka lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Natomiast z treści art. 27c ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 właściwy inspektor sanitarny zatrzymuje produkt oraz nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Organ ocenił, że na podstawie powyższych przepisów dla wydania decyzji wystarczy samo uzasadnienie podejrzenia, że zatrzymane produkty stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Zdaniem organu takie podejrzenie i to uzasadnione, w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniało, w tym także w stosunku do M. P., który w miejscu kontroli prowadził działalność gospodarczą. Jak wynika bowiem z protokołów kontroli sanitarnej z dnia 22 maja 2013 r. organ posiadał uzasadnione podejrzenie, że zatrzymane produkty mogą być środkami zastępczymi. Ważne jest, że w toku prowadzonego dalszego postępowania podejrzenie organu zostało potwierdzone wynikami badań, które wykazały obecność szkodliwych dla zdrowia i życia ludzi substancji w postaci substancji o nazwach UR-144, pentedron, izo-pentedron. Wszystkie te substancje, zgodnie z ekspertyzą wykonaną przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie wykazują działanie psychoaktywne.

Decyzja z dnia 23 maja 2013 roku skierowana została także do skarżącego M. P., bowiem zachodziło uzasadnione podejrzenie, że wprowadza on do obrotu środki zastępcze. Ustalenia te zostały potwierdzone podpisem pracownika M. P., to jest A. Z. w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 maja 2013 r. Pracownik nie wniósł uwag do ustaleń zawartych w protokole. Jednocześnie decyzja ta została skutecznie doręczona osobie czynnej w lokalu przedsiębiorcy oraz odczytana w jej obecności oraz funkcjonariuszy Policji. Potwierdza to adnotacja służbowa z dnia 23 maja 2013 r. sporządzona przez pracowników organu A. Ł. oraz B. W. z udziałem funkcjonariuszy Policji.

Organ wskazał, że decyzja z dnia 23 maja 2013 r. podlegała z mocy art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej natychmiastowemu wykonaniu z uwagi na zagrożenie zdrowia i życia ludzi. Mając na uwadze powyższe, w celu zagwarantowania bezpieczeństwa publicznego, organ pierwszej instancji niezwłocznie podejmował czynności zmierzające do natychmiastowego wykonania wskazanych obowiązków. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz wystawił tytuł wykonawczy i wydał postanowienie z dnia 25 maja 2013 rok o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z niewykonaniem obowiązku określonego w pkt. 3 decyzji z dnia 23 maja 2013 r. W opinii organu odwoławczego zastosowanie przez organ egzekucyjny przymusu bezpośredniego jest w stanie faktycznym sprawy uzasadnione. Środek egzekucyjny w postaci przymusu bezpośredniego, stosuje się bowiem zgodnie z art. 148 § 2 u.p.e.a. w szczególności w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu, wydania rzeczy, zaniechania czynności lub nie przeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków egzekucyjnych nie jest możliwe. W związku z tym zatem zarzut strony, dotyczący naruszenia art. 148 § 1 i § 2 u.p.e.a. jest w ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony. Zobowiązany nie wykonał egzekwowanego obowiązku mimo upomnienia, a postawa zobowiązanego, w tym osób czynnych w lokalu przedsiębiorstwa w trakcie przeprowadzanych po wydaniu decyzji kontroli, wskazywała jednoznacznie na brak woli dobrowolnego wykonania obowiązku.

Pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące naruszenie art. 27c ust.3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej art. art. 77 ust. 6, art. 79, art. 79a, art. 79b oraz 80 u.s.d.g. dotyczą rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 23 maja 2013 r. i według organu odwoławczego nie mają wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 25 maja 2013 r. w sprawie wezwania zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, zarzucając:

1/ nieważność postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na wydanie postanowienia w stosunku do skarżącego niebędącego stroną postępowania, w sytuacji, w której skarżący nigdy nie wprowadzał do obrotu produktów, co do których toczy się postępowanie, należą te produkty do innego podmiotu ("[...]" spółki z o.o.), a przy tym skarżący nie prowadził działalności w zakresie sprzedaży w sklepie "[...] zaś całość postępowania jedynie poprzez nieuwagę i nierzetelność organu administracji prowadzona jest "na wszelki w wypadek" w stosunku do-osób które były "w pobliżu" działalności objętej kontrolą organów;

2/ nieważność postanowienia w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez wydanie skarżonego postanowienia bez podstawy prawnej w sytuacji, w której organ wszczął egzekucję obowiązku, który jeszcze nie istniał; w momencie, gdy decyzja która ten obowiązek na stronę nakładała, nie znajdowała się jeszcze w obrocie prawnym i nie była znana stronie postępowania, a zatem zaskarżone postanowienie nie dotyczyło żadnego istniejącego obowiązku, gdyż organ w dniu 24 maja 2013 r. wszczął egzekucję obowiązku nałożonego decyzją z dnia 23 maja 2013 r.;

3/ mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia podmiotów zobowiązanych, oparcie całego postępowania wyłącznie na protokole sporządzonym w okolicznościach, w których organ i Policja naruszyły przepisy prawa, niewyjaśnienie spornych okoliczności, nie odniesienie się do zarzutów strony oraz podawanych przez nią faktów, niewyjaśnienie zasadności zastosowania przepisów, nieuzasadnienie rozstrzygnięcia zarówno w sferze uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięć, nie powołanie świadków mogących wypowiedzieć się w zakresie działalności sklepu "[...]";

4/ naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez nieustalenie przez organ kręgu podmiotów będących stroną prowadzonego postępowania, nieustalenie osób do których należały produkty będące przedmiotem postępowania;

5/ naruszenie art. 148 §1 i 2 u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw do wszczęcia egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji, która nie została w chwili wydania postanowienia doręczona stronie postępowania i mimo, że równocześnie organ prowadził w zakresie tego samego rozstrzygnięcia postępowanie zabezpieczające;

6/ Naruszenie art. 64a § 1 pkt 2 lit. d) w związku z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo, że skarżący w chwili wydania skarżonego postanowienia nie był zobowiązanym w rozumieniu wymienionej wyżej ustawy, a tym samym organ nie mógł wszcząć w stosunku do niego egzekucji i obciążyć go kosztami wezwania.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o odrzucenie lub oddalenie skargi, wskazując, że skarga została złożona po terminie, a na wypadek rozpoznania skargi merytorycznie, organ podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o odrzucenie skargi. Wniosek oparty jest na twierdzeniu, że skarga została złożona z uchybieniem terminu.

Wniosek ten jest bezzasadny, ponieważ nie uwzględnia treści przepisu art. 83 § 2 P.p.s.a, według którego jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego otrzymał zaskarżone postanowienie w dniu 8 sierpnia 2013 r. Zatem termin 30 dni do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał 7 września 2013 r., który to dzień przypadał w sobotę. W związku z tym, biorąc pod uwagę treść art. 83 § 2 P.p.s.a., należy stwierdzić, że skarga złożona w poniedziałek 9 września 2013 r. została złożona z zachowaniem terminu.

Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Niektóre zarzuty skargi są bezzasadne już z tego powodu, że w rzeczywistości nie dotyczą zaskarżonego postanowienia, lecz zmierzają do zakwestionowania prawidłowości decyzji, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela będącego organem egzekucyjnym. Są one powieleniem lub niewielkim zmodyfikowaniem zarzutów skarżącego oraz spółki "[...]" w innych sprawach, w których skargi zostały złożone do sądu. W tych innych sprawach zarzuty bardziej przystają do materii zaskarżonych aktów, niż powielone w niniejszej sprawie, w której zaskarżone postanowienie dotyczy niewielkiego fragmentu postępowania egzekucyjnego w zakresie jednego z obowiązków.

Należy podkreśli, że w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie wezwania zobowiązanego do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku o charakterze niepieniężnym, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego, nie może być skutecznie kwestionowana prawidłowość decyzji nakładającej na zobowiązanego obowiązek określony w decyzji i następnie w tytule wykonawczym. Nie może być też w tej drodze kwestionowane nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzuty skierowane przeciwko decyzji wierzyciela, a także przeciwko postępowaniu kontrolujących, w czasie kontroli, podczas której zebrano dowody będące podstawą późniejszych rozstrzygnięć, nie mają wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia wydanego na podstawie art. 148 § 1 i 2 u.p.e.a. Dotyczy to również – jak słusznie zauważył organ drugiej instancji - postępowania zażaleniowego.

W związku z tym bezzasadne są zarzuty naruszenia art. art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., ponieważ – jak wynika ze sprecyzowania tych zarzutów i uzasadnienia skargi - zarzuty dotyczące niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia podmiotów zobowiązanych, oparcie całego postępowania wyłącznie na protokole sporządzonym w okolicznościach w których organ i Policja naruszyły przepisy prawa, niewyjaśnienie spornych okoliczności, nie odniesienie się do zarzutów strony oraz podawanych przez nią faktów, niewyjaśnienie zasadności zastosowania przepisów, nieuzasadnienie rozstrzygnięcia zarówno w sferze uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięć, nie powołanie świadków mogących wypowiedzieć się w zakresie działalności sklepu "[...]" - dotyczą decyzji organu pierwszej instancji z dnia 23 maja 2013 r., między innymi nakładającej na zobowiązanego egzekwowany obowiązek. Nawet gdyby zarzuty te okazały się uzasadnione w stosunku do decyzji z dnia 23 maja 2013 r., to nie mogą być podstawą do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez nieustalenie przez organ kręgu podmiotów będących stroną prowadzonego postępowania i nieustalenie osób, do których należały produkty będące przedmiotem postępowania. Stroną postępowania egzekucyjnego jest bowiem obok wierzyciela zobowiązany, którym w niniejszej sprawie jest skarżący. O tym kto jest zobowiązanym decyduje treść decyzji nakładającej obowiązek oraz treść tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie weryfikuje się ustalenia prowadzącego do określenia zobowiązanego w decyzji nakładającej obowiązek. Dopóki zatem nie upadnie decyzja z dnia 23 maja 2013 r. wskazująca skarżącego jako jednego z dwóch zobowiązanych, dopóty wszelkie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym oparte na twierdzeniu, że skarżący nie jest stroną postępowania są bezskuteczne.

Nieusprawiedliwiony jest w związku z tym zarzut nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego w stosunku do osoby nie będącej stroną postępowania. Postanowienie zostało skierowane do skarżącego jako zobowiązanego według treści decyzji nakładającej obowiązek i według treści tytułu wykonawczego. Skarżący błędnie przy tym wskazał art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako podstawę prawną tak uzasadnianej nieważności postanowienia. Z uzasadnienia zarzutu wynika, że chodziło skarżącemu o przepis art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Podobnie nieusprawiedliwiony jest zarzut nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego bez podstawy prawnej w sytuacji, w której organ wszczął egzekucję obowiązku, który jeszcze nie istniał. O istnieniu obowiązku przesądza bowiem treść decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje, że obowiązek jest wymagalny od chwili wydania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności lub później wydanego postanowienia o nadaniu tego rygoru (por. A. Wróbel (w) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Lex/el 2013, teza 10 do art. 108). W stosunku do organu egzekucyjnego o wymagalności obowiązku przesądza istnienie tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Skarżący błędnie przy tym wskazał art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. jako podstawę prawną tak uzasadnianej nieważności postanowienia. Z uzasadnienia zarzutu wynika, że chodziło skarżącemu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 148 § 1 i 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, przy czym w tym przypadku postępowanie (art. 15 § 1 zdanie 2 u.p.e.a.) należy rozumieć jako egzekucję, o której mowa w art. 15 § 1 zdanie 1 u.p.e.a., którą wszczyna doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego, a nie jakakolwiek wcześniejsza czynność, niezależnie od faktycznego znaczenia takiej czynności.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Z treści decyzji, która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego wynika, że decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nie jest zatem istotne, czy decyzja jest ostateczna, ani nawet czy została stronie doręczona, ponieważ – jak wcześniej wspomniano - opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności powoduje, że może ona być podstawą wystawienia tytułu wykonawczego przed jej uprawomocnieniem się, niezwłocznie po wydaniu. Wystawienie tytułu wykonawczego jest czynnością wierzyciela podejmowaną przed wszczęciem egzekucji. Wynika to z art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 u.p.e.a., bowiem wszczęcie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

W związku z tym bezpodstawny jest zarzut, że decyzja nie mogła być egzekwowana, ponieważ nie była doręczona zobowiązanemu i w związku z tym nie weszła do obrotu. Wystarczające było bowiem samo wydanie decyzji, a rygor natychmiastowej wykonalności powodował, że niezwłocznie po wydaniu powinna być wykonana i niezwłocznie mogła być egzekwowana, z zachowaniem wymogów określonych w art. 15 ust. 1 u.p.e.a. Jest to jedna z tych nielicznych sytuacji, kiedy wyjątkowo istnieją pewne skutki decyzji nie doręczonej, z tego właśnie tytułu, że została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja taka może być podstawą do czynności wierzyciela w postaci sporządzenia tytułu wykonawczego, a w dalszej konsekwencji - pośrednio poprzez istnienie tytułu wykonawczego - także do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i wreszcie egzekucji.

Doręczenie zobowiązanemu postanowienia w sprawie wezwania zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego jest – wraz z doręczeniem tytułu wykonawczego - pierwszą czynnością egzekucyjną po pisemnym upomnieniu, zawierającym wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wystarczające do uznania za wywołujące zgodne z prawem skutki doręczenia tytułu wykonawczego i postanowienia w sprawie wezwania zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym jest stwierdzenie (tak jak w tej sprawie), że upłynął termin siedmiodniowy po doręczeniu upomnienia, a obowiązek nie został wykonany. W takiej sytuacji organ egzekucyjny może zastosować środki egzekucyjne określone w dziale III u.p.e.a. Wybór środków ma być adekwatny do obowiązku, którego wykonanie ma być wymuszone.

Według art. 148 § 1 u.p.e.a. przymus bezpośredni polega na doprowadzeniu do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji drogą zagrożenia zastosowania lub drogą zastosowania bezpośrednio skutecznych środków, nie wyłączając siły fizycznej, w celu usunięcia oporu zobowiązanego i oporu innych osób, które stoją na przeszkodzie wykonaniu obowiązku.

Zgodnie z art. 148 § 2 u.p.e.a. w szczególności przymus bezpośredni stosuje się w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu (pomieszczenia), wydania rzeczy, zaniechania czynności lub nieprzeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków egzekucyjnych nie jest możliwe.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku wybór środka w postaci przymusu bezpośredniego nie może być skutecznie zakwestionowany. Spośród możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych określonych w dziale III u.p.e.a., przymus bezpośredni pozwalał na znacznie szybsze – w porównaniu z grzywną w celu przymuszenia – wykonanie obowiązku objętego rygorem natychmiastowej wykonalności.

Bezzasadny jest w związku z powyższym także zarzut naruszenia art. 64a § 1 pkt 2 lit. d) w związku z art. 1a pkt 20 u.p.e.a.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.