Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 387/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1 w zw z art. 46, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na decyzję Starosty L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. E. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stwierdzając w niej jedynie cyt.: "Wnoszę skargę na decyzję Starosty L. [...] z dnia [...].".

W odpowiedzi na skargę Starosta L. stwierdził, że skarg wniesiona przez E.A. nie spełnia warunków formalnych, m.in. skarżąca nie wskazała jakie naruszenie prawa albo interes prawny uzasadnia złożenie skargi.

Zarządzeniem Sędziego z dnia 7 lipca 2014 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa bądź jej interesu prawnego. Powyższe zarządzenie zawierało pouczenie, że należy je wykonać w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało wysłane na wskazany w skardze adres i nie podjęte pomimo dwukrotnego awizowania.

Zarządzeniem Sędziego z dnia 8 września 2014 r. ponownie wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez określenie naruszenia prawa bądź jej interesu prawnego. Powyższe zarządzenie zawierało również pouczenie, że należy je wykonać w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Ponowne wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej, na adres podany w skardze w dniu 17 września 2014 r. Z adnotacji poczynionych przez doręczającego przesyłkę wynika, że jej odbiór pokwitowała osobiście skarżąca.

Mimo upływu zakreślonego terminu strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jeżeli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz internetowa Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).

W niniejszej sprawie skarżąca w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź jej interesu prawnego nie uczyniła zadość wezwaniu, co musiało skutkować odrzuceniem skargi.

W związku z nieuzupełnieniem braków skargi we wskazanym zakresie i terminie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., postanowił jak w sentencji