Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1560/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: § 5 ust. 1a pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
article: art.  41 ust. 12, 12a, 12b, 12c
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz V. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

V. sp. z o.o. (dalej jako, spółka, podatnik lub skarżąca), zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz 970 ze zm, dalej jako rozporządzenie).

W uzasadnieniu spółka wskazała, że jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości gruntowej, na której zamierza realizować inwestycje budowlaną polegającą na wybudowaniu wielorodzinnego budynku mieszkalnego. W ramach opisanej inwestycji powstanie 40 lokali mieszkalnych. Dodatkowo, w części podziemnej budynku (poziom -1), powstanie garaż obejmujący 44 miejsca postojowe oraz 40 komórek lokatorskich. Spółka będzie prowadziła sprzedaż wyodrębnionych lokali mieszkalnych wraz z udziałem w części wspólnej budynku, obliczonym zgodnie z zapisami ustawy o własności lokali. Wraz z nabyciem udziału w części wspólnej nieruchomości, klienci jednocześnie nabędą komórki lokatorskie, stanowiące części przynależne do lokali mieszkalnych oraz prawo do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych, wchodzących w skład nieruchomości wspólnej (w załączeniu projekt umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu). Miejsca postojowe nie stanowią wydzielonych ścianami odrębnych pomieszczeń. Nie stanowią one odrębnych lokali i będą sprzedawane wyłącznie razem z lokalami mieszkalnymi. Podobnie komórki lokatorskie nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż stanowią część przynależną lokalu mieszkalnego. A zatem zbycie lokalu mieszkalnego z wyłączeniem miejsca postojowego lub komórki, zarówno przez Spółkę, jak i dalsze – przez klienta – nie może mieć miejsca. Cena prawa do korzystania z miejsca postojowego oraz komórki lokatorskiej będzie z góry uwzględniona w całkowitej cenie nabycia lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny, Skarżąca zwróciła się do organu podatkowego z zapytaniem według jakiej stawki podatku od towarów usług opodatkowana będzie sprzedaż przez nią lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsc postojowych i komórek lokatorskich w przedstawionym stanie faktycznym?

Zdaniem Skarżącej sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich komórkami lokatorskimi oraz miejscami postojowymi, będzie podlegała w całości opodatkowaniu według preferencyjnej, 7% stawki podatku od towarów i usług, bez konieczności odrębnego określania podstawy opodatkowania dla miejsc postojowych oraz komórek lokatorskich.

W uzasadnieniu stanowiska Skarżąca wskazała, iż zgodnie z treścią obowiązującego od 1 stycznia 2008 r. § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej zwana "u.p.t.u.") obniża się do wysokości 7 % w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.t.u, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. Według art. 2 pkt 12 u.p.t.u, do którego odwołuje się powyższy przepis, obiektami budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 — Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 – Budynki zbiorowego zamieszkania – wyłącznie budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje prezydenta RP. Spółka powołała się na definicję lokalu mieszkalnego zawartą w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). W myśl art. 2 ust. 2 powołanej wyżej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Jako uzupełnienie tej definicji powołać trzeba § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm., zwanego "rozporządzeniem z 2002 r."), zgodnie z którym przez, lokal użytkowy rozumie się jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Skarżąca podkreśliła, że według art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż ("pomieszczenia przynależne"). Także Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych, wprowadzona Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, ze zm), za część "mieszkaniową" budynku mieszkalnego uznaje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkamia, suszarnia). W związku z tym, że komórka lokatorska jest w istocie odpowiednikiem piwnicy, wchodzi ona w skład części mieszkaniowej budynku. Taki charakter komórki lokatorskiej oznacza możliwość opodatkowania jej sprzedaży według stawki odpowiedniej dla lokalu mieszkalnego. Spółka, odnosząc się do opodatkowania sprzedaży miejsc postojowych przez nią, uważa, iż możliwość zastosowania do takiej czynności stawki 7% VAT uzasadnia fakt, iż nie dochodzi tu do sprzedaży odrębnego pomieszczenia garażowego, ale jedynie do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o oznaczonej powierzchni znajdujących się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Miejsca postojowe, które nie są wydzielonymi trwałymi ścianami izbami w obrębie budynku, nie stanowią odrębnych lokali użytkowych. Stanowią one wydzielone z części podziemnej budynku mieszkalnego fragmenty powierzchni budynku, stanowiącego w całości, zgodnie z umową sprzedaży, współwłasność wspólnych części budynków i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Zdaniem Skarżącej, skoro z punktu widzenia przepisów cywilnoprawnych, w przedstawionym stanie faktycznym można mówić tylko o jednym przedmiocie sprzedaży, to nie ma żadnych podstaw, aby dokonywać podziału tego przedmiotu na poszczególne składniki, gdyż zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 u.p.t.u przy ustalaniu podstawy opodatkowania należy brać pod uwagę, co do zasady, całość świadczenia, na które strony umówiły się i zastosować jednolitą stawkę podatku. Ponadto na poparcie swojego stanowiska Skarżąca wskazała na liczne orzeczenia sądów administracyjnych.

Minister Finansów, zakwestionowaną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] czerwca 2008 r. (doręczoną [...] czerwca 2008 r.), wydaną na podstawie art. 14b § 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części jako "Ordynacji." stwierdził, iż stanowisko spółki, zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 6, art. 41 ust. 1, 2, 12 i 12a u.p.t.u oraz § 5 ust. 1a rozporządzenia, 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali służących zaspokajaniu "mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa. Zdaniem Ministra, preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkalnych. Zatem nie są nią objęte stanowiące część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego miejsca postojowe (parkingowe), których w świetle ww. przepisów nie można zaliczyć do tzw. pomieszczeń pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń przynależnych do tego lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi. Natomiast piwnice, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenie gospodarcze lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dla przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu. Odnosząc się do powołanych przez Skarżącą orzeczeń sądowych organ podniósł, iż zapadły one w indywidualnych sprawach, zatem nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Spółka, wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 12a, 12b i 12c u.p.t.u oraz art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z [...] lipca 2008 r., stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

Spółka, złożyła skargę na interpretację ministra Finansów w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Interpretacji zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z ust.12a, 12b i 12c u.p.t.u oraz § 5 rozporządzenia poprzez stwierdzenie, iż sprzedaż prawa do korzystania z miejsc postojowych (parkingowych) podlega opodatkowaniu według stawki 22%, a także naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez zakwalifikowanie miejsca postojowego (parkingowego) jako lokalu użytkowego oraz art. 2 ust. 4 w/w ustawy poprzez błędne zakwalifikowanie miejsc postojowych jako "pomieszczeń przynależnych". Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji. Zdaniem skarżącej, organ mylnie utożsamia miejsce postojowe w garażu podziemnym z pomieszczeniem przynależnym oraz samodzielnym lokalem użytkowym. Do uznania nieruchomości za lokal mieszkalny, czy użytkowy, konieczne jest spełnienie kryteriów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Przepis ten stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Lokal użytkowy powinien być wyodrębniony trwałymi ścianami, a nadto, zgodnie z art. 22 ust. 3 okoliczność ta powinna być potwierdzona przede wszystkim zaświadczeniem starosty o samodzielności lokalu. Według skarżącej, miejsce postojowe, wydzielone jedynie liniami na podłodze garażu nie kwalifikuje się do określenia go mianem lokalu użytkowego. Zdaniem skarżącej garaż w rozumieniu § 102 rozporządzenia z 2002 r. może być pomieszczeniem przynależnym, o którym mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Nie może być natomiast traktowane jako garaż "miejsce postojowe", gdyż samo nie posiada wszystkich elementów wymienionych w § 102. Skarżąca wskazała, iż w postanowieniu z dnia 19 maja 2004 r. sygn. Akt I CK 696/03 Sąd Najwyższy wskazał, iż z treści § 102 pkt 5) przywołanego wyżej rozporządzenia można wywnioskować, że jeden garaż może mieć więcej niż jedną "pojemność (...) samochodów", co nie oznacza, że każda z tych "pojemności" (można powiedzieć "miejsc garażowych") jest "garażem". Garażem jest jedynie całe pomieszczenie podziemne, w którym znajdują się poszczególne "miejsca garażowe". Dlatego nie można utożsamiać tego miejsca z garażem. W konsekwencji miejsce garażowe w garażu wielostanowiskowym, należące do właściciela lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, nie jest pomieszczeniem przynależnym do tego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Według skarżącej, dokonywanie podziału danej transakcji na poszczególne składniki, a w konsekwencji zastosowanie różnych stawek podatkowych nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego powinna być traktowana jako jedna czynność. Skarżąca podniosła również, iż nieuwzględnienie przez organ jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w spornej sprawie, jest naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie od organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji.

Minister Finansów, odpowiadając na skargę, wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. III SA/Wa 2890/08 uchylił interpretację Ministra Finansów ze względu na przekroczenie trzymiesięcznego terminu do wydania (doręczenia) interpretacji.

Wyrok został zaskarżony przez Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił go i przekazał Sądowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Istota sporu jaki zarysował się w niniejszej sprawie dotyczy możliwości opodatkowania jedną stawką sprzedaży mających powstać lokali mieszkalnych wraz z wyłącznym prawem do korzystania ze stanowisk postojowych w wielostanowiskowej hali garażowej w części podziemnej budynku.

Jak wskazała Spółka opisując stan faktyczny wraz z nabyciem udziału w części wspólnej nieruchomości, klienci jednocześnie nabędą komórki lokatorskie, stanowiące części przynależne do lokali mieszkalnych oraz prawo do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych, wchodzących w skład nieruchomości wspólnej (w załączeniu projekt umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu). Miejsca postojowe nie stanowią wydzielonych ścianami odrębnych pomieszczeń. Nie stanowią one odrębnych lokali i będą sprzedawane wyłącznie razem z lokalami mieszkalnymi. Podobnie komórki lokatorskie nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż stanowią część przynależną lokalu mieszkalnego. A zatem zbycie lokalu mieszkalnego z wyłączeniem miejsca postojowego lub komórki, zarówno przez Spółkę, jak i dalsze – przez klienta – nie może mieć miejsca. Cena prawa do korzystania z miejsca postojowego oraz komórki lokatorskiej będzie z góry uwzględniona w całkowitej cenie nabycia lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że w art. 41 ust. 12 u.p.t.u wskazane jest, iż 7% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 tej ustawy - stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Samo budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a powołanego artykułu, oznacza obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m² (art. 41 ust. 12b u.p.t.u). Zgodnie z art. 41 ust. 12c u.p.t.u, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w licznych wyrokach sądów administracyjnych, że w przypadku czynności kompleksowej, na którą składają się kilka dostaw bądź dostawa z usługą, to o istocie i tym samym stawce powinna przesądzić czynność główna (patrz np. wyrok: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2008 r. wydany w sprawie l FSK 1512/07 (publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach), 5 lipca 2006 sygn. akt I FSK 945/05 (opubl. W ONSAiWSA 2007/4/91).

Dla prawidłowej oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę opisu zdarzeń przyszłych w niniejszej sprawie, niezbędne jest rozważenie czy czynność jaką jest dostawa lokali mieszkalnych wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w części wspólnej budynku nie powinna być traktowana jako czynność o charakterze kompleksowym, z której nie można wyłączyć tych jej elementów, które wprawdzie same w sobie dostawy lokalu nie stanowią, lecz z tą dostawą związane są w taki sposób, iż można mówić o czynności kompleksowej. Warto w tym miejscu wskazać na fragment uzasadnienia niepublikowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2009 r., wydanego w sprawie I FSK 1798/07 (LEX nr 510642), w którym dokonując wykładni funkcjonalnej zarówno statycznej jak i dynamicznej Sąd ten uznał, że posiadanie miejsca do parkowania samochodu osobowego w pierwszej dekadzie XXI wieku jest związane integralnie z budownictwem mieszkaniowym tak jak posiadanie piwnicy czy dostęp do suszarni i powinno być kojarzone z obiektami budownictwa mieszkaniowego lub ich częściami, na które wskazał ustawodawca w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.t.u. Podobny pogląd został też wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. I FSK 1392/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Także Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem, że nabywcy lokalów wraz z prawem korzystania z miejsca parkingowego uczestniczą w dwóch umowach; dostawy lokalu mieszkalnego i sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego. Należy przyjąć, że nabywają lokal o wyższej wartości użytkowej ze względu na przynależne do mieszkania miejsce postojowe. Jak wyżej wskazano kwestię stawek podatkowych normuje art. 41 u.p.t.u. Art. 41 ust. 12 u.p.t.u przewiduje, że stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (tj. 7 %) stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z kolei w myśl art. 41 ust. 12a u.p.t.u przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych z zastrzeżeniem ust. 12b. Obiekty budownictwa mieszkaniowego ustawa o VAT definiuje natomiast w art. 2 pkt 12 stanowiąc, że ilekroć mowa w ustawie o obiektach budownictwa mieszkaniowego rozumie się przez to budynki stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej klasyfikacji Obiektów budowlanych w dziale 11. Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają jednak definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu użytkowego. W związku z tym należy posłużyć się definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, który stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczanych na stały pobyt ludzi, które wraz pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Według art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi".

Od stycznia 2008 r. do całego budownictwa mieszkaniowego stosuje się preferencyjną stawkę VAT. Stawka 7% na całe budownictwo mieszkaniowe została wprowadzona dzięki decyzji ministrów finansów Unii Europejskiej. Podjęli oni uchwałę o przedłużeniu do końca 2010 r. obowiązywania obniżonych stawek VAT w poszczególnych krajach członkowskich.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że interpretacja narusza przepisy prawa materialnego przyjmując, że w przypadku sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsc postojowych opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową podlega tylko sprzedaż lokalu.

Minister Finansów ponownie wyda interpretację, w której wyrazi ocenę stanowiska przedstawionego przez Skarżącego we wniosku o interpretację. Weźmie przy tym pod uwagę niniejsze orzeczenie.

Z tych też względów Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.