Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 801/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. Z. i W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W dniu 22 lutego 2011 r. H. Z. i W. Z. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] stycznia 2011 r.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII Sądu z 22 marca 2011 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 złotych oraz do nadesłania 6 egzemplarzy odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające ww. korespondencję Sądu zostały doręczone w dniu 4 kwietnia 2011 r.

Przy piśmie z 14 kwietnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), skarżący złożyli do akt sądowych wymagane odpisy skargi oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 15 kwietnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i do uzupełnienia pozostałych braków formalnych skargi wskazując, iż w okresie od 31 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. przebywali poza granicami kraju, na urlopie we [...]. Podali, że wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi zostały odebrane przez pracownika firmy, która mieści się pod takim samym adresem jak ich adres prywatny. Wskazali, że korespondencja została im przekazana dopiero po powrocie z urlopu i niezwłocznie po jej otrzymaniu przesłali wymagane dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 87 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący nie zachowali terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi (w tym do uiszczenia wpisu od skargi) zostało doręczone skarżącym w dniu 4 kwietnia 2011 r. Tym samym termin 7-dniowy do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 11 kwietnia 2011 r. Tymczasem skarżący uzupełnili braki formalne skargi w dniu 14 kwietnia 2011 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był w niniejszej sprawie konieczny.

Następnie wskazać trzeba, że skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem terminu wymienionego w art. 87 § 1 p.p.s.a., jeśli przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu wskazanym przez skarżących jako ostatni dzień ich pobytu we [...] (tj. w dniu 12 kwietnia 2011 r.) oraz dopełnili czynności, których nie dokonali w terminie. Jednakże -w ocenie Sądu- skarżący nie spełnili równie ważnej przesłanki warunkującej zastosowanie przedmiotowej instytucji regulowanej przepisami art. 86 p.p.s.a., tj. nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się -zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu- z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck., W-wa 2005, str. 334). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

W niniejszej sprawie, we wniosku o przywrócenie terminu skarżący podali, że w okresie od 31 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. przebywali na urlopie poza granicami kraju, a wezwanie Sądu zostało odebrane przez pracownika firmy mieszącej się pod tym samym adresem, co ich adres prywatny.

Analizując argumentację podniesioną przez skarżących Sąd zauważa, iż z akt sądowych przedmiotowej sprawy wynika, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi (w tym do uiszczenia wpisu sądowego) zostały wysłane do obojga skarżących na adresy wskazane w skardze. Obie przesyłki zostały doręczone skutecznie w dniu 4 kwietnia 2011 r. Przesyłki odebrała w obu przypadkach skarżąca - H. Z. (tj. w imieniu własnym i w imieniu męża, k. 21 -22 akt sądowych). Powyższe świadczy o tym, iż skarżący mijają się z prawdą twierdząc, że wezwania Sądu zostały odebrane przez pracownika firmy oraz, że w okresie od 31 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. przebywali oboje poza granicami kraju (co uniemożliwiło im odbiór osobisty korespondencji i wykonanie wezwań Sądu). Jednocześnie Sąd zaznacza, iż przebywania na urlopie, pobytu w tym celu za granicą, nie można zaliczyć do okoliczności przemawiających za przywróceniem uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 października 2005 r., sygn. akt II FZ 672/05, lex nr 235269). Nie jest to bowiem okoliczność niezależna od strony, której ta -przy dołożeniu należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy- nie mogłaby przezwyciężyć. Na marginesie Sąd zauważa, iż do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się na przykład nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, czy pożar.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skarżący nie przedstawili w sprawie okoliczności, która wskazywałaby na brak ich winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (poprzez złożenie wymaganych odpisów skargi i uiszczenie opłaty sądowej). Wskazana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność okazała się niewiarygodna, a co więcej - nie przemawiała za pozytywnym załatwieniem winsoku.

Z wymienionych powodów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.