Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 157/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 2-3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Referent stażysta Jakub Zegarlicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. G. i G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 rok. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 157/16

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania małż. A. i G. G., od decyzji tego Samorządowego Kolegium z dnia [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 387,00 zł, utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r., wskazując jako podstawę działania art.233 § 1 pkt.1 w zw. z art.221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa, dalej "O.p." (tekst jedn. Dz.U.201.613 ze zm.).

I. Stan fatyczny sprawy przedstawiał się następująco.

1. Podatnicy wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. – wnioskiem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wyjaśnili, że podatek został ustalony przez organ od zabudowanej nieruchomości położonej w T. przy ul. A 15/17. Przedmiot opodatkowania stanowiły budynki letniskowe o pow. 49,67 m kw. i o pow. 29,00 m kw. oraz grunty pozostałe o pow. 500,00 m kw. Zaskarżonej decyzji zarzucili brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez co naruszono art.210 § 1 pkt.4 O.p. W ocenie podatników warunku tego nie spełnia wymienienie na odwrocie decyzji poszczególnych artykułów ustaw dotyczących podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Wskazali na brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazanej decyzji. Podnieśli, że uzasadnienie jest jednym z podstawowych elementów decyzji, a jego brak uniemożliwia stronie polemikę z organem i obronę swoich interesów. Podnieśli, że w decyzji nie wskazano podstawy prawnej uzasadniającej skierowanie decyzji organu pierwszej instancji tylko do A. G., jako podatnika podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy w akcie notarialnym z dnia 16 maja 1990 r. uwidoczniono A. i G. G.

W ocenie podatników nie wyjaśniono też na jakiej podstawie w decyzji organu I instancji przyjęto, że "budynek nr 2" posadowiony na działce przy ul. A 15/17 jest budynkiem letniskowym zamiast przyjęcia, że jest to budynek mieszkalny. Nie ustalono także podmiotu, na którym powinien ciążyć obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, zarówno od gruntu jak i od budynku.

2. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jako organ wyższego stopnia (na podstawie art.248 § 2 pkt.1 i § 3 O.p. – dopisek Sądu), o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniając, że nie zachodzą przesłanki do wydania wnioskowanego orzeczenia.

3. W odwołaniu od tej decyzji podatnicy zarzucili naruszenie art.8, art.13 i art.32 Konstytucji RP. Zakwestionowali opodatkowanie w decyzji organu pierwszej instancji budynku jako "budynku letniskowego" zamiast przyjęcia, że jest to budynek mieszkalny. Odwołali się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru skarżącym podatku od tej samej nieruchomości na 2015 r., którą Samorządowe Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji przyjmując, że wskazane przez stronę w zarzutach odwołania wady decyzji organu pierwszej instancji (analogiczne jak w tej sprawie), uzasadniają jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Według podatników wskazane przez nich wady decyzji uzasadniają przyjęcie, że organy obu instancji w sposób rażący złamały obowiązujący w Polsce porządek prawny, a w szczególności przepisy Konstytucji RP.

4. Rozpatrując - na mocy art.221 § 1 O.p. - odwołanie od swojej decyzji z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tą decyzję w mocy - decyzją z dnia [...] r. - zaskarżoną w tej sprawie.

W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do art.128 O.p. wyrażającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Wskazało, że przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest ponowne rozpatrywanie sprawy co do jej istoty, a jedynie ustalenie, czy decyzja zawiera którąś z enumeratywnie wymienionych w art.247 § 1 O.p. wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Kolegium wyjaśniło, że podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji nie może być fakt, że rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2015 r. Kolegium uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podniosło, że wady decyzji i postępowania organu podatkowego pierwszej instancji, istotne z punktu widzenia organu odwoławczego, gdy chodzi o wymiar zobowiązania na 2015 r. nie mogą automatycznie wpływać na prawidłowość decyzji podatkowych podjętych za lata wcześniejsze, w okolicznościach faktycznych i prawnych zaistniałych w tych wcześniejszych latach.

Odwołując się do treści wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Kolegium wskazało, że podatnicy zarzucili tej decyzji brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Z powyższego Kolegium wywodzi, że podatnicy upatrywali podstawy stwierdzenia nieważności decyzji w jej wadach wskazanych w art.247 § 1 pkt.2 i pkt.3 O.p. to jest, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzut, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej jest w ocenie Kolegium nieuzasadniony, albowiem braku podstawy prawnej do wydania decyzji nie należy utożsamiać z brakiem powołania podstawy prawnej w decyzji. Powołując się na stanowiska prezentowane w doktrynie i w orzecznictwie Kolegium stwierdziło, że o braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej, albo też przepis prawa istnieje, lecz nie ma charakteru powszechnie obowiązującego. Zatem przesłanka nieważności decyzji określona w art.247 § 1 pkt.2 O.p. nie zachodzi, gdy w decyzji nie powołano podstawy prawnej albo powołano ją błędnie. W analizowanej sprawie istniały podstawy prawne do wydania decyzji. Podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej "u.p.o.l." (tekst jedn. Dz.U. 2014.849 ze zm.), wskazane na odwrocie decyzji z dnia [...] r.

Także w odniesieniu do przesłanki rażącego naruszenia prawa wskazanej w art.247 § 1 pkt.3 O.p. Kolegium stwierdziło brak podstaw do stwierdzenia jej wystąpienia w analizowanej sprawie. W ocenie Kolegium opartej na językowej wykładni pojęcia "rażący", a także na poglądach prezentowanych w wyrokach NSA i sądów administracyjnych, z "rażącym naruszeniem prawa" nie może być utożsamiane każde uchybienie organu, czy też inne naruszenie prawa, które nie ma charakteru "rażącego". Stwierdzenie nieważności decyzji wymaga szczególnie kwalifikowanego naruszenia prawa. Nie oznacza to każdego, nawet ewidentnego naruszenia prawa, które mogłoby być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym przez organ odwoławczy, gdyby strona w odpowiednim czasie złożyła odwołanie, czego w tej sprawie nie uczyniono.

Kolegium wyjaśniło, że podatniczka złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości w dniu 28.X.2013 r., w której wykazała do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 500 mkw. oraz dwa budynki letniskowe o wskazanej w informacji powierzchni. Na podstawie danych wynikających z informacji podatniczki organ ustalił podatek od nieruchomości zgodnie z art.21 § 5 O.p.

Organ wskazał na:

art.2 ust.1 pkt.1 i pkt.2 u.p.o.l. stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części;

art.5 ust.1 u.p.o.l. określający roczne stawki podatku, zróżnicowane w zależności od charakteru i funkcji poszczególnych nieruchomości;

art.3 ust.1 u.p.o.l. wskazujący, że podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi:

właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, a jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym,

posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. (zastrzeżenie nie ma w tej sprawie zastosowania - dopisek Sądu);

art.3 ust.4 u.p.o.l. zgodnie z którym, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5 (zastrzeżenie nie ma w tej sprawie zastosowania - dopisek Sądu).

Wskazując na powyższy stan prawny Kolegium stwierdziło, że opodatkowanie nieruchomości dokonane w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. było zasadne i zgodne z prawem, bowiem na podstawie aktu notarialnego z dnia 16.05.1990 r. Spółka z o.o. A w Ł. sprzedała państwu G. prawa i roszczenia z tytułu wybudowania domku letniskowego drewnianego nr 2 typu Brda. Kolegium wykazało także, że w analizowanym okresie podatkowym z gruntu podatnicy korzystali bezumownie.

Kolegium podniosło też, że funkcja budynku określona została jako budynek letniskowy na podstawie wypisu z kartoteki budynków, z którego wynika, że na wskazanej działce znajdują się budynki "inne niemieszkalne". Zgodnie zaś z art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U.2015.520 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, której celem jest legalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego na wskazanej działce. Oznacza to zdaniem Kolegium, że podatnicy podjęli kroki w celu zmiany sposobu użytkowania budynku dopiero w 2014 r.

W ocenie Kolegium wskazane przez podatników niewątpliwe wady decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r.. polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego nie świadczą o wydaniu tej decyzji bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji organu pierwszej instancji tylko do A. G., jako podatnika podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy w akcie notarialnym z dnia 16 maja 1990 r. uwidoczniono A. i G. G. organ podniósł, że pominięcie strony w postępowaniu może być usunięte poprzez wznowienie postępowania, a nie w drodze stwierdzenia nieważności decyzji.

Kolegium uznało także za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP. Wskazało na konstytucyjny obowiązek ponoszenia świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie (art.84 Konstytucji RP). Stwierdziło, że wady redakcyjne decyzji organów podatkowych nie stanowią o naruszeniu zasad konstytucyjnych, jeśli wysokość zobowiązania podatkowego została ustalona na podstawie istniejącego stanu faktycznego i prawnego.

5. W skardze na powyższą decyzję podatnicy wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podnieśli zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.

6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

II Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

1. Skarga nie jest uzasadniona.

Przypomnieć tu należy, że stwierdzenie nieważności podatkowej decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wyniku sprawy podatkowej, od którego nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania, jeżeli decyzja taka zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 § 1 O.p. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) została wydana bez podstawy prawnej,

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa,

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 247 o.p.).

Przesłanki nieważności decyzji administracyjnej określone w art. 247 § 1 o.p. mają równą moc prawną. Zaistnienie którejkolwiek z nich skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji (np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., II FSK 322/09, LEX nr 785360).

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może się przeradzać w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p (por. wyroki NSA w Warszawie: z dnia 27 września 2001 r., III SA 1430/00, LEX nr 72919; z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00, niepubl.; z dnia 12 listopada 2002 r., III SA 3630/00, LEX nr 79266). W omawianym trybie bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dokonuje ustaleń, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 o.p. w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przed jej wydaniem i na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Co do zasady w takim postępowaniu organy administracji nie gromadzą odrębnych dowodów, lecz opierają się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym (np. wyrok NSA z 21.10.2015 r. I FSK 1106/14, Lex nr 1985344).

Postępowanie to jest sprawą odrębną w stosunku do sprawy rozpoznanej w trybie zwykłym i podlega dwuinstancyjnemu rozpoznaniu.

2. Strona skarżąca nie wskazała konkretnych przesłanek wymienionych w art.247 § 1 O.p., uzasadniających żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Treść wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za analizowany okres podatkowy, jak też uzasadnienie odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej i skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazują, że nieważność tej decyzji powinna być stwierdzona zdaniem strony skarżącej z uwagi na:

brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez co naruszono art.210 § 1 pkt.4 O.p.,

brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazanej decyzji,

nie wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej skierowanie decyzji organu pierwszej instancji tylko do A. G., jako podatnika podatku od nieruchomości, zamiast do małż. A. i G. G.,

brak wyjaśnienia podstaw do przyjęcia, że budynek nr 2 jest budynkiem letniskowym a nie mieszkalnym,

brak ustalenia podmiotu, na którym powinien ciążyć obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości zarówno od gruntu jak i od budynku.

Sąd stwierdza, że zasadne jest stanowisko organu, że podatnicy wskazując na powyższe wady decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za analizowany okres podatkowy, upatrywali podstawy stwierdzenia jej nieważności w przesłankach wskazanych w art.247 § 1 pkt.2 i pkt.3 O.p., to jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie znalazł jednak podstaw do uwzględnienia stanowiska strony, że wady ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji, ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej.

3. Brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości wydana została bez podstawy prawnej . W orzecznictwie sądów administracyjnych i NSA przyjmuje się jednolicie, że brak podstawy prawnej oznacza, że nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegających na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (np. wyr.NSA z 28.05.2015 r. I FSK 482/14, LEX nr 1772810, wyr. wsa z 13.12.2012 r. I SA/Kr 1504/12, LEX nr 1233385).

Przypomnieć tu należy, że z art.2 ust.1 pkt.1 i pkt.2, art.3 ust.1 lit. b) i art.3 ust.4 u.p.o.l. wynika, że skarżący będący właścicielami (ustawowa wspólność majątkowa małżeńska) budynku letniskowego typu Brda znajdującego się na działce w T. przy ul. A 15/17 i posiadaczami bez tytułu prawnego gruntu, są podatnikami podatku od nieruchomości wyliczonego według stawek wskazanych w art.5 ust.1 u.p.o.l.

Istotnie w decyzji wymiarowej nie wskazano podstawy prawnej ustalenia zobowiązania podatkowego w sposób precyzyjny. Nie oznacza to jednak braku podstawy prawnej do jej wydania, którą stanowią wskazane przepisy u.p.o.l. Podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. W takim wypadku można mówić o naruszeniu art.210 § 1 pkt.4 O.p., zgodnie z którym decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej, ale nie można mówić o braku tej podstawy (np. wyr. wsa z 15.10.2008 r. I SA/Sz 675/07 teza nr 2, LEX nr 512306).

4. Nie ma też podstaw do przyjęcia, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślić tu należy, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu postępowania. Jednak wada wskazująca na nieważność musi jednak tkwić w samej decyzji, czyli być następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada przepisom prawa materialnego (np. wyr. NSA z 27.05.2015 r. II FSK 1459/13, LEX nr 1774176).

W analizowanej sprawie oznacza to, że nawet naruszenie przepisów postępowania wyrażające się brakiem wskazania podstawy prawnej czy brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji wymiarowej, nie stanowi podstawy do stwierdzenia jej nieważności w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego uzasadniały w danym stanie faktycznym ustalenie podatku od nieruchomości.

Nie stanowi w związku z powyższym podstawy stwierdzenia nieważności decyzji niewskazanie jako adresata decyzji wymiarowej również G. G. Niewątpliwie stanowi to naruszenie art.133 § 1 O.p. zgodnie z którym G. G. powinien być uwzględniony w postępowaniu wymiarowym jako strona. Z art.3 ust.4 u.p.o.l. wynika, że jako współwłaściciel budynku (małżeńska wspólność ustawowa) i współposiadacz gruntu, jest solidarnie z żoną odpowiedzialny za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości. Istotą solidarnej odpowiedzialności wynikającą z art.366 § 1 Kodeksu cywilnego jest, że kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Zatem skierowanie decyzji tylko do jednego dłużnika nie może skutkować stwierdzeniem jej nieważności

W orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko, że różnica poglądów co do wykładni przepisu nie może być kwalifikowana jako przesłanka nieważności decyzji ostatecznej wyr. NSA z 9.05.2006 r. II FSK 692/06, LEX nr 273667).

Zakwalifikowanie w analizowanej sprawie budynku ze względu na jego funkcję letniskową jako budynku innego, a nie mieszkalnego wynikało z wypisu z kartoteki budynków, z którego wynika, że na wskazanej działce znajdują się budynki "inne niemieszkalne". Zgodnie zaś z art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U.2015.520 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W takich sytuacjach w orzecznictwie powszechny był pogląd, że budynki te podlegały opodatkowaniu według stawek od budynków innych, a nie mieszkalnych.

Polemikę z tym poglądem strona powinna podjąć w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji czego nie uczyniła. Nadto w 2014 r. podatnicy podjęli kroki w celu zmiany sposobu użytkowania budynku jako budynku mieszkalnego.

5. Reasumując Sąd stwierdza, że organ podatkowy prawidłowo ocenił w zaskarżonej decyzji, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za analizowany rok podatkowy. Nie ma podstaw do uwzględnienia naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów Konstytucji RP. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że Konstytucja jest najwyższym prawem RP. W postępowaniu przed organami podatkowymi nie naruszono wbrew twierdzeniu strony skarżącej zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne (art.32 w zw. z art.84 Konstytucji). Strona nie wskazała sytuacji pozwalającej na uwzględnienie zarzutów w tym zakresie

Wobec powyższego Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2016.718 ze zm.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 4 ust.1 ust.2 i ust.3 w związku z § 8 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2015.1805).

J.Z.