Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1435/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA, Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak(spr.), , Protokolant Mariusz Gąbiński - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...] gm. [...]

W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. wznowił z urzędu przedmiotowe postępowanie, w toku którego wydał postanowienie wstrzymujące wykonanie kwestionowanej decyzji Starosty [...].

Postanowienie to zostało uchylone, a postępowanie w tym zakresie umorzono postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r., w którym wskazano, iż organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie był Starosta [...].

Wojewoda [...] w pełni podziela to stanowisko, w związku z tym jako organ niewłaściwy umorzył wznowione przez siebie postępowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prokurator Okręgowy w [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, iż decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. H. pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, iż odwołujący się nie są stronami w tym postępowaniu.

Z powyższego wynika, iż decyzją merytorycznie kończącą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę była decyzja Starosty [...]. W sytuacji gdy dochodzi do umorzenia postępowania odwoławczego za decyzję ostateczną w sprawie uznaje się decyzję merytoryczną.

Oznacza to, że Wojewoda [...] prawidłowo umorzył wszczęte przez siebie postępowanie wznowieniowe, gdyż był organem niewłaściwym do jego prowadzenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy w [...].

Decyzji zarzucił naruszenie art. 150 § 1 kpa, art. 19 kpa, art. 20 kpa, art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Zdaniem skarżącego błędnie przyjęto, ze organ administracji publicznej, który jako organ II instancji zakończył postępowanie odwoławcze decyzją o umorzeniu, nie jest organem, który wydal w sprawie decyzję w ostatecznej instancji w znaczeniu przyjętym w art. 150 § 1 kpa.

Nie trafnie także przyjęto istnienie przesłanki bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 kpa w postępowaniu wszczętym z urzędu w związku z uznaniem przez organ swojej niewłaściwości w konsekwencji czego umorzono postępowanie.

Wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego właściwym do wznowienia postępowania bądź odmowy wznowienia nie jest organ, którego decyzja stała się ostateczna ale organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatecznej instancji. Tym organem w niniejszej sprawie był Wojewoda [...], który decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. wydał decyzję w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. E. H., J. W. i J. G. wnieśli odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając iż nie są oni stronami postępowania.

W tym stanie rzeczy zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż organem, który w sprawie wydał decyzję w ostatniej instancji był Wojewoda [...].

Powołany art. 150 § 1 kpa nie statuuje bowiem warunku, by decyzja organu orzekającego w ostatniej instancji była decyzją merytoryczną. W każdym przypadku, gdy w sprawie orzekał organ wyższego stopnia, jako organ II instancji, niezależnie od rodzaju tego orzeczenia, to do niego należy rozstrzygnięcie w I instancji wniosku o wznowienie postępowania, a więc wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania bądź decyzji o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni a4.06.2002 r. sygn. akt SA/Lu 384/01, OSP 2002/4/69).

W okolicznościach niniejszej sprawy zatem Wojewoda [....] był organem właściwym do wznowienia postępowania, gdyż orzekał w sprawie jako organ II instancji.

Ostatecznie się, na skutek umorzenia postępowania odwoławczego, decyzji Starosty [....] nie oznacza, iż Starosta jest organem właściwym na podstawie art. 150 § 1 kpa w sprawach wznowienia postępowania.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.