Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 487/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4, art. 18, art. 92 a, art. 92 c
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.- dalej u.t.d.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo Transportowe [...]. od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny.

Dnia [...] września 2016 roku w miejscowości W. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan S. K.. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy osób na trasie [...] w ramach przewozów szkolnych do szkoły podstawowej i gimnazjum w W. . Organ ustalił że ww. transport wykonywało Przedsiębiorstwo Transportowe [...] z siedzibą w W. przy ul. [...] (dalej: strona lub skarżący).

Kierowca okazał wypis nr [...] z licencji na wykonywanie krajowego transportu osób nr [...] wydany przez Starostę W. . W trakcie kontroli ustalono, że wykonywany transport odbywa się w ramach przewozów regularnych specjalnych jako przewozy szkolne na ww. trasie. Kierowca nie okazał i nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych.

W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. Organ przesłuchał kierowcę w charakterze świadka, który w toku udzielonych wyjaśnień wskazał, że nie posiada w pojeździe zezwolenia na przewozy regularne specjalne i nie został w takie zezwolenie zaopatrzony przez swojego pracodawcę (skarżącego).

W toku prowadzonego postępowania strona wyjaśniła nadto, że w jej ocenie wykonywanie przewozy nie są przewozami regularnymi specjalnymi albowiem odbiór dzieci następuje z miejsc, które nie są przystankami (w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym), dowozy odbywają się według ustalonego planu, a dzieci odwożone są w zależności od zapotrzebowania. W jego ocenie wykonuje przewozy okazjonalne z uwagi na wykonywanie ich na trasie bez przystanków i w różnych odstępach czasu (bez ustalonego rozkładu). Skarżący dodał, że wykonuje usługę transportową na podstawie wygranego przetargu nieograniczonego przeprowadzonego przez Zespół Ekonomiczno- Administracyjny Szkół w W. i przewozi dzieci do przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów na terenie gminy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. w zw. z zał. nr [...] lp. 2.1. do ww. ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

W ocenie organu posiadane umowy o usługach dowozu i odwozu nie uprawniają do wykonywania regularnych specjalnych przewozów osób (dzieci do szkół). W takim wypadku koniecznym jest uzyskanie stosownego zezwolenia na linię regularną specjalną, którego strona nie posiadała. Organ dodał, że strona nie wystąpiła do Urzędu Gminy w W. o wydanie odpowiedniego zezwolenia, w związku z czym nie zachodzą przesłanki z art. 92c u.t.d. zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności na naruszenia przepisów ustawy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. W ocenie odwołującego wykonywane przez spółkę przewozy nie są przewozami regularnymi specjalnymi w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, nie posiadają bowiem cech regularności, powtarzalności i nie odbywają się po stałej trasie przewozu. Wykonując przewozy zatrzymuje się miejscach niebędących przystankami, tj. w miejscach wyznaczonych przez zamawiającego. Rady Miejskie i Gminy wydają zgody na podstawie uchwały tylko na aktualnie istniejące przystanki położone przy drogach publicznych i oznaczonych zgodnie z prawem o ruchu drogowym (znak D-15). Skarżący dodał, że harmonogram przewozów był modyfikowany do [...] listopada 2016 roku, dlatego nie mógł ułożyć rozkładu jazdy ani złożyć wniosku o wydanie zezwolenia. O zezwolenie wystąpił w dniu [...] listopada 2016 roku do Urzędu Miejskiego i otrzymał w dniu [...] grudnia 2016 roku odpowiedź negatywną z uwagi na zatrzymywanie się w innych miejscach, niż przystanki objęte uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. . W takiej sytuacji celem wypełnienia wymogów uzyskania zezwolenia musiałby poprawić rozkłady jazdy wskazując tylko miejsca wyznaczonych przez organy gminy przystanków, co nie spełniałoby wymogów bezpieczeństwa dzieci. Według skarżącego powyższe okoliczności wskazują, że świadczone przez niego usługi transportowe nie kwalifikują się do objęcia ich zezwoleniem na przewozy regularne specjalne.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, przewóz wykonywany w dniu kontroli przez odwołującą się spółkę był przewozem regularnym specjalnym. Argumentując swoje stanowisko organ wskazał, że za taki przewóz uważa się przewóz kierowany do określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Nie jest to przewóz ogólnodostępny, bowiem nie mogą z niego skorzystać osoby, które nie należą do uprzednio określonej przez przewoźnika grupy osób. Za taki przewóz należy uznać usługi polegające na przewozie określonej kategorii pasażerów, w określonych odstępach czasu i po określonych trasach. Ponadto, pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki za ustaloną opłatą. Według Inspektor Transportu Drogowego w tych okolicznościach zasadne było wymierzenie stronie kary pieniężnej za brak zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Organ dodał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. O wydanie zezwolenia strona zwróciła się dopiero po przeprowadzonej kontroli drogowej i po jej stronie leżał obowiązek sporządzenia wniosku tak, aby spełniał wymogi konieczne do uzyskania zezwolenia na przewozy regularne specjalne.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie norm procesowych i prawa materialnego:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez pominięcie przedstawionych dokumentów w postaci: oświadczenia v-ce Dyrektora Zespołu Szkół im. [...], co w konsekwencji skutkowało wadliwą oceną przez organ umowy łączącej skarżącą spółkę z Gminą W. , a zatem błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy;

- błędną oceną dowodów w postaci wniosku złożonego do Urzędu Miejskiego w W. z 22 listopada 2016 r., odpowiedzi Burmistrza [...] na wniosek oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. , co skutkowało przyjęciem, że skarżąca spółka nie mogła uzyskać zezwolenia na skutek niedostosowania się do sieci przystanków, podczas gdy to Gmina W. zgodnie z obowiązującą umową zlecała wykonywanie przewozów do miejscowości, w których brak jest przystanków w rozumieniu prawa o ruchu drogowym;

2) art. 8 k.p.a., przez pominięcie w niniejszej sprawie okoliczności, iż skarżący działał w zaufaniu do administracji publicznej, w niniejszym przypadku Gminy W. oraz wyjaśnień Ministerstwa Transportu w zakresie, w jakim władze gminy wskazały, że wykonywane przez skarżącą przewozy szkolne nie są przewozami regularnymi specjalnymi, w szczególności ze względu na to, iż przy wykonywaniu przewozów skarżący wykorzystuje miejsca odbioru i przywozu pasażerów niebędące przystankami w rozumieniu przywołanej uchwały Rady Gminy;

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, pomimo iż w świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy w szczególności dokumentów przedłożonych przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego, nie istniały podstawy do uznania przewozów wykonywanych przez skarżącą za przewozy regularne specjalne;

4) art. 4 pkt 9 w zw. z art. 4 pkt 10 i art. 4 pkt 22 oraz art. 18 ust. 1 i art. 92a ust. 1 u.t.d., przez uznanie, że przewozy wykonywane przez skarżącą są przewozami regularnymi specjalnymi, podczas gdy stanowią przewozy okazjonalne, a zatem brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej i o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Strona wniosła również o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą III SA/Po 223/17 dotyczącą tego samego podmiotu i tożsamych okoliczności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 28.06.2017r. tutejszy Sąd w sprawie III SA/Po 223/17 oddalił skargę. Wyrok nie jest prawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie wskazane w niej zarzuty były uzasadnione.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy p.p.s.a.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie zasadności nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie Ip.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym(t.j. Dz.U. 2016, poz. 1907 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.), która sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym.

Organy administracyjne obu instancji stwierdziły, że strona skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny specjalny w krajowym transporcie drogowym bez zezwolenia wymaganego stosownie do art. 18 ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Z tego tytułu Skarżącemu powinna być wymierzona ww. kara pieniężna. Natomiast zdaniem Skarżącego, w rozpoznawanej sprawie nie może być mowy o regularności wykonywanego przez stronę przewozu dzieci do szkół, gdyż przewóz ten ma charakter okazjonalny, zatem nie wymaga zezwolenia.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w przywołanym powyżej ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Jednym z tych naruszeń jest wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (l.p. 2.1. załącznika nr 3 do cytowanej ustawy), za które to naruszenie ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do art. 4 pkt 9 u.t.d., przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Z kolei art. 4 pkt 7 u.t.d. definiuje przewóz regularny jako publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Dlatego nie ma podstaw do tego, aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić te wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Innymi słowy, dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d.

W obecnie wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, na gruncie podobnych stanów faktycznych, jak ten ustalony w ramach kontrolowanej sprawy, który sąd w niniejszym składzie podziela, za przewóz regularny specjalny, o którym mowa w art. 4 pkt. 9 u.t.d., uznaje się przewóz dzieci do szkoły (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 927/14, z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1993/14, z dnia 10 lutego 2015r., sygn. II GSK 2452/13,czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1234/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych podkreślono, że dla uznania takiego przewozu za przewóz regularny specjalny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d., to jest przewidzianych dla przewozów regularnych. Podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób. W judykaturze podkreśla się, że przy ustaleniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć na względzie pewną ich cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika, określoną w danym czasie, systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu, jeżeli natomiast tenże schemat zakłada element zmienności, elastyczności co do godzin przejazdu oraz tras (przystanków) uwarunkowanych pewnymi czynnikami, to fakt ten sam w sobie nie wyklucza regularnego charakteru przewozu. Wyrażenie "w określonych odstępach czasu i określonymi trasami" nie oznacza, że raz określony rozkład nie może podlegać zmianom. Podnosi się jednocześnie, że rzeczą tylko i wyłącznie przewoźnika jest takie zorganizowanie przewozów osób i zawarcie takich umów, aby przewozy te odbywały się zgodnie z prawem i możliwe było uzyskanie stosownego zezwolenia we właściwym organie (zob. wyroki NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1550/12, z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, CBOSA).

W świetle ustalonego na gruncie kontrolowanej sprawy stanu faktycznego wynika, że skontrolowany przewóz wykonywany był na podstawie umowy zawartej w dniu [...] lipca 2016 r. przez skarżącą spółkę z Gminą W. , obejmował on wyłącznie dzieci (uczniów) i odbywał się do szkoły podstawowej i gimnazjum w W. na trasie [...] W ramach wskazanej umowy skarżący zobowiązał się wykonywać przewozy uczniów w dni nauki szkolnej do i ze szkół w roku szkolnym [...]. Stosownie do § 1 ust. 1 umowy skarżąca spółka przyjęła do wykonania usługi przewozowe na liniach i według rozkładu jazdy ustalonego przez strony umowy. Natomiast zgodnie z jej § 3 ust. 1 za wykonane usługi Gmina W. zobowiązała się płacić skarżącej spółce [...] zł brutto za każdy kilometr przebiegu autobusu skarżącej, a także [...] zł brutto za każdy kilometr przebiegu "gimbusu".

W oparciu o powyższe okoliczności faktyczne organ Inspekcji Transportu Drogowego słusznie uznał, że przewóz wykonywany przez skarżącą spółkę spełnia cechy przewozu regularnego specjalnego. Przewóz ten odbywał się w sposób cykliczny, powtarzalny, według stałych zasad w zakresie jego częstotliwości. Wskazany przewóz wypełniał dwie charakterystyczne dla przewozu regularnego specjalnego cechy, to jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów) z wyłączeniem innych osób (pasażerów; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1550/12, CBOSA).

Dla oceny skontrolowanego w sprawie przewozu drogowego, jako przewozu o charakterze regularnym, bez znaczenia pozostają okoliczności podnoszone przez skarżącą zarówno na etapie postępowania przed organem Inspekcji Transportu Drogowego, jak i przed tut. Sądem, a wskazujące na zmienność rozkładu jazdy z uwagi na konieczność jego dostosowania do aktualnych potrzeb (por. § 1 ust. 2 umowy). Wskazane przez skarżącą zmiany nie świadczą o tym, że każdy przewóz wymagał każdorazowego, indywidualnego ustalenia zarówno trasy, jak i rozkładu czasowego. Wręcz przeciwnie, z wyjaśnień samej skarżącej zawartych w odwołaniu wprost wynika, że obowiązywał ją rozkład jazdy (plan dowozu i odwozu), choć ulegał on modyfikacjom, co tydzień, aż do 10 listopada 2016 r. Z ustawy o transporcie drogowym nie można jednakże wyprowadzić wniosku, że regularność wykonywania przewozów zostaje wykluczona przez dopuszczalność zmian w czasowym rozkładzie jazdy i trasach przejazdów.

Nieaktualne pozostaje stanowisko wyrażone w poprzednio funkcjonującej linii orzeczniczej, na którą powołuje się skarżący w ramach której wyrażany był pogląd, iż cechą charakterystyczną dla przewozów regularnych specjalnych jest w istocie dominująca pozycja przewoźnika w stosunku do podmiotów korzystających z tej usługi. (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 180/08, z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 535/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1460/10, CBOSA). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008r., sygn II GSK 180/08 wskazano, że okolicznościami pozwalającymi przyjąć, że mogą występować sytuacje, w których przewóz uczniów nie spełnia przesłanek przewozu regularnego są np. każdorazowe umowne określenie godzin odjazdu i przyjazdu, nieustalony cennik opłat, brak podania jego treści do publicznej wiadomości oraz wsiadanie i wysiadanie pasażerów poza obiektami dworcowymi. W wyroku z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 82/08 (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził jednak pogląd, w którym - przy przesłance regularności - wskazano na konieczność zachowania elastyczności w przypadku przewozu dzieci szkolnym autobusem i podkreślano, że gdy chodzi o dowóz dzieci do szkół, ustalenie niezmiennego rozkładu jazdy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym jest, co do zasady niemożliwe, stanowi bowiem zaprzeczenie transportu osób, który potrzebny jest wiejskiej szkole, to jest takiego, który będzie każdorazowo dostosowany do potrzeb bezpiecznego transportu dzieci. Obecnie, co wskazano na wstępie, w orzecznictwie sądów administracyjnych odchodzi się od uznania, że przewóz dzieci do szkoły nie stanowi przewozu regularnego specjalnego, uznając, że przez regularność przewozów uznaje się ich powtarzalność w z góry ustalonych przedziałach czasowych, nawet jeżeli te przedziały czasowe są w trakcie realizacji umowy konkretyzowane lub korygowane. Dominująca pozycja zleceniodawcy nie ma znaczenia dla ustalenia czy przewóz spełniał kryteria uznania go za regularny specjalny. Z art. 4 pkt 9 u.t.d. takie kryterium nie wynika, a nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie przewóz spełniał kryteria regularności i był skierowany do określonej – zdefiniowanej grupy osób.

Z istoty przewozu regularnego specjalnego, którego definicja ujęta jest w art. 4 pkt. 9 u.t.d., a który cechuje niepubliczny charakter, wynika, że nie jest to przewóz, w którym może wziąć udział każdy chętny pasażer, a w konsekwencji przewóz taki wbrew twierdzeniom skarżącej nie musi się odbywać na trasie z klasycznym oznaczeniem przystanków, jak również na takich przystankach nie musi być zamieszczony rozkład jazdy kursującego środka transportu. Nie musi też występować klasyczna opłata za bilet. Wystarczy bowiem, że przewóz ten będzie się odbywał zgodnie z harmonogramem znanym pasażerom – uczniom. Przy ustalaniu, czy zachodzi regularność przewozów należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika, określoną w danym czasie, systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący zarzucał, że nie ustalono, czy przewóz odbywał się zgodnie z rozkładem jazdy, jeżeli takowy istniał, czy też odbywał się poza tym rozkładem. Organ dokonał ustaleń w tym zakresie na podstawie faktów ustalonych podczas kontroli, umowy i jej załącznika oraz z zeznań kierowcy, który wskazał na jakich trasach dokonywał przewozu dzieci do szkoły. Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności pozwalających na zakwestionowanie regularności – powtarzalności w określonych jednostkach czasowych i na określonej trasie dokonywanych przewozów. Przewóz uczniów w niniejszej sprawie miał charakter powtarzalny (regularny), bowiem uczniowie byli dowożeni i odwożeni do szkoły w godzinach wynikających z planu lekcji, który jest z góry ustalony i stały, co do zasady w dłuższych okresach, przynajmniej kilku miesięcy. Skarżący nie wykazał, że w szkole, do której dowoził dzieci następowały częste, trudne do przewidzenia i odmienne od obowiązujących w innych szkołach zmiany planów lekcji i w związku z tym zmiany godziny dowozów i odwozów uczniów.

Warto również wskazać, że odmienne od obecnego stanowisko w zakresie kwalifikowania przewozu dzieci do szkół, na które powoływał się skarżący było wyrażane w oparciu o nieaktualne już (od 21.10.2005r.) brzmienie art. 4 ust. 7 u.t.d., zgodnie z którym przewozem regularnym był przewóz osób i bagażu:

a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,

b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy,

c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości,

d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18

i wynikało z uznania, że przewóz regularny specjalny stanowi rodzaj przewozu regularnego, musi tym samym spełniać wszystkie warunki właściwe również dla przewozu regularnego, czyli wszystkie określone w art. 4 ust. 7 u.t.d.

Obecnie co wskazano na wstępie zważeń do uznania danego przewozu za regularny specjalny, nie jest niezbędne spełnienie wszystkich warunków przewozu regularnego z art. 4 ust. 7 u.t.d. Przewóz regularny specjalny nie stanowi więc rodzaju, czy podtypu przewozu regularnego a osobną kategorię przewozów. W art. 4 pkt 11 u.t.d. definiując przewóz okazjonalny wskazano, że jest nim przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, co również wskazuje na osobną od przewozów regularnych kategorię przewozów regularnych specjalnych. Przewozy regularne specjalne mają jedynie jedną cechę wspólną z przewozami regularnymi, którą jest regularność, tj. wykonywanie przewozu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami a nie inne kwestie związane np. z cennikami podawanymi do publicznej wiadomości.

Zauważyć należy, że z uwagi na brzmienie art. 22 ust. 4 u.t.d. inaczej określono dokumenty niezbędne do wydania zezwolenia na przewóz regularny specjalny a inaczej na przewóz regularny (art. 22 ust. 1 ) Przepis art. 22 ust. 4 nie stanowi uzupełnienia dokumentów wymaganych przez art. 22 ust. 1 gdyż po pierwsze nie wskazuje, że do tego typu zezwolenia dodatkowo należy złożyć dokumenty określone w art. 22 ust. 1 a nadto powtarza np. proponowany rozkład jazdy z art. 22 ust. 1 pkt 1 w art. 22 ust. 4 pkt 2 nieco go modyfikując przez wyeliminowanie konieczności podania godziny przyjazdów i określenia kursów. Do umowy z 20 czerwca 2016r. i do odwołania załączono przebieg tras. Nie miał więc racji Skarżący wskazując, że organ nie ustalił czy przewozy odbywały się wg rozkładu jazdy. Odnośnie kwestii podawanego do publicznej wiadomości cennika wskazać należy, że przepis art. 22 ust. 4 u.t.d. nie przewiduje przedłożenia do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym cennika, który jest wymagany przy przewozach regularnych (art. 22 ust. 1 pkt 5 u.t.d.).

W Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób oraz wypisów z zezwoleń (Dz.U.2014.402 ) inaczej określono wzór zezwolenia na przewóz regularny w transporcie krajowym (załącznik nr [...]) a inaczej na przewóz regularny specjalny (załącznik nr [...] - § 1 ust. 1 rozporządzenia.

Nadto przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na które powołuje się skarżąca (chociaż nie wskazuje ona konkretnych jednostek redakcyjnych), odnoszą się w tym względzie do transportu publicznego (por. art. 2 pkt 13 tej ustawy), do którego nie sposób zakwalifikować – z uwagi na niepubliczny charakter – przewozów regularnych specjalnych. Do przystanków związanych z transportem publicznym odnosi się również powoływana przez skarżącą spółkę i dołączona do odwołania, uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z [...] września 2012 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina W. oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków – stanowiąca jeden z elementów organizowania publicznego transportu zbiorowego (zob. art. 15 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1440 ze zm.).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do prawidłowości uznania przedmiotowych przewozów za przewozy regularne specjalne. Świadczy o tym ich powtarzalność (regularność), wg określonego rozkładu jazdy, który może ulegać modyfikacjom, zgodnie z potrzebami organizacyjnymi (§ 1 pkt 2 umowy), niepubliczny charakter i wykonywanie go wobec określonej grupy osób – uczniów z wyłączeniem innych osób.

W rozpoznawanej sprawie skarżący twierdził, że wykonywany przez niego przewóz na rzecz gminy jest przewozem okazjonalnym. W ocenie Sądu za taki jednak nie może być uznany a to z następujących względów.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego, o czym stanowi art. 18 ust. 3 u.t.d., nie wymaga uzyskania zezwolenia, jeżeli: 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Ustawodawca zdefiniował przy tym przewóz okazjonalny, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, o czym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d.

Przywołany art. 18 ust. 3 u.t.d. przewiduje trzy sytuacje transportu osób, a wywieźć z niego można co stanowi przewóz okazjonalny. W pkt. 1 ustawodawca określił przesłanki przewozu okazjonalnego. W pkt. 2 i 3 zawarte zostały natomiast przypadki tego przewozu ograniczające się tylko do pewnych jego etapów. W myśl art. 18 ust. 3 pkt. 1 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest zatem przewóz tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu tej samej grupy osób. Transport rozpoczyna się i kończy w tym samym miejscu. Na podkreślenie zasługuje przy tym to, że transport ten dotyczy przewozu tej samej grupy osób na całej trasie przejazdu zapoczątkowanego i kończącego się w tym samym miejscu. Wszyscy pasażerowie rozpoczynając i kończąc podróż wsiadają i wysiadają zatem w tym samym miejscu. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 3 pkt. 3 u.t.d. przewóz polega na transporcie przez tego samego przewoźnika do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika została przewieziona na zasadzie określonej w art. 18 ust. 3 pkt. 2 u.t.d., czyli została zawieziona przez niego do miejsca docelowego. Treść powołanych przepisów (art. 18 ust. 3 pkt. 2 i pkt. 3 u.t.d.) również wskazuje, że dotyczą one transportu grupy osób na określonej trasie z miejsca początkowego do miejsca docelowego i z miejsca docelowego do miejsca początkowego, przy czym na pewnych odcinkach tej trasy środek transportu jedzie pusty. Powyższe oznacza, że przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 18 ust. 3 u.t.d. dotyczy transportu tej samej grupy osób z miejsca początkowego do miejsca początkowego albo z miejsca początkowego do miejsca docelowego, a także z miejsca docelowego do miejsca początkowego, bez zatrzymywania się w innych miejscach (przystankach) i rotacji przewożonych osób, co z kolei cechuje przewóz regularny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14). Przewóz wykonywany w przedmiotowej sprawie takich cech nie posiadał. Tym samym nie mógł być uznany za przewóz okazjonalny.

Powyżej dokonana wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym znajduje potwierdzenie w unormowaniach unijnych, zawartych między innymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 29 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE Seria L z 2009 r. Nr 300, poz. 88 ze zm.). Wprawdzie ów akt normatywny nie ma bezpośredniego zastosowania do krajowego przewozu osób, niemniej może on stanowić wskazówkę przy interpretacji prawa krajowego. Zgodnie z art. 2 pkt. 3 przywołanego rozporządzenia szczególnymi usługami regularnymi (a więc, jak stanowi ustawodawca krajowy, przewozami regularnymi specjalnymi) są usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów. Prawodawca unijny wskazał także w art. 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przykłady szczególnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one w szczególności: a) przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania, b) przewóz uczniów i studentów do i z instytucji edukacyjnej. Ponadto, co wymaga wyraźnego podkreślenia, w przepisie tym jednoznacznie wskazano, że fakt, że usługi szczególne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do usług regularnych. Zgodnie z art. 2 pkt. 2 rozporządzenia nr 1073/2009 usługi regularne (czyli przewozy regularne) oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki. Analogiczne problematyka ta była uregulowana także w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. UE Seria L z 1992 r. Nr 74, poz. 1 ze zm.).

W związku z powyższym, wbrew zarzutom skarżącego, w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 4 pkt. 9 w zw. z art. 4 pkt 11 i art. 4 pkt 22 oraz art. 18 ust. 1 i art. 92a ust. 1 u.t.d.

Rację miał skarżący wskazując, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. a także art. 8 k.p.a. Organy uznając, że nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. nie odniosły się szczegółowo do treści złożonych przez skarżącego dokumentów związanych z wystąpieniem do organu gminy o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych ani do zawartej przez spółkę umowy z 20 lipca 2016r.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, CBOSA). Przesłanki egzoneracyjne określone art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie odnoszą się zatem do zachowania samego przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy przedsiębiorcy, lecz konieczne jest pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął on wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

W ocenie tut. Sądu, wbrew twierdzeniom organu Inspekcji Transportu Drogowego, skarżący powołał się na okoliczności, które wpisują się w przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d.

Skarżący skontrolowany przewóz wykonywał na rzecz Gminy W. w oparciu o umowę z dnia [...] lipca 2016 r. o usługi przewozowe polegające na dowożeniu i odwożeniu dzieci i młodzieży z terenu gminy ([...] – [...]) do szkół podstawowych i gimnazjów. Wezwany o wyjaśnienia, w piśmie z dnia 10 października 2016 r., oświadczył, że po wygraniu przetargu sprawdzał informacje na temat wykonywania transportu i wymaganych zezwoleń i stwierdził, że wykonywane przez jego przedsiębiorstwo usługi nie kwalifikują się do przewozów regularnych specjalnych albowiem nie mają wyznaczonych przystanków ani stałych godzin dojazdu i odwozu. Informacje te zaczerpnął z strony Ministra Transportu oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. Znalazło to jednoznaczne potwierdzenie w wyrażonym w ramach kontrolowanego postępowania stanowisku Burmistrza [...], z którego wynika, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym osób na przewóz uczniów z szkół podstawowych i gimnazjów Burmistrz wskazał, że przewozy wykonywane przez skarżącego na podstawie umowy z dnia 20 lipca 2016 nie stanowią wykonywania przewozów regularnych specjalnych w transporcie drogowym i odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia.

Powyższe okoliczności nie były przez organ Inspekcji Transportu Drogowego zasadniczo kwestionowane. Wskazanie przez organ, że do spółki należało sporządzenie wniosku tak, by spełniał wymogi konieczne do uzyskania zezwolenia było o tyle nietrafne, że jak wynikało ze stanowiska Burmistrza [...] z [...] grudnia 2016r. przyczyną braku wydania zezwolenia nie było nieprawidłowe sformułowanie wniosku a nie korzystanie z przystanków określonych dla komunikacji publicznej.

W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby Skarżący nie dochował należytej staranności i przezorności jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe. Z oświadczeń Skarżącego wynika bowiem, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji występował on do Urzędu Gminy W. z zapytaniem o konieczność posiadania zezwolenia na wykonywanie spornych przewozów, uzyskując odpowiedź wskazującą na brak takiego wymogu, o czym informował w odwołaniu, dołączając stanowisko Burmistrza Gminy W. z [...] grudnia 2016r. Na szczególną uwagę zasługuje przy tym to, że Burmistrz nie jest przypadkowym organem administracji publicznej, lecz jest organem właściwym do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym (por. art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Trudno zatem oczekiwać od skarżącego, aby mógł on przewidzieć potrzebę uzyskania takiego zezwolenia i miał wpływ na jego brak, skoro od samego organu administracji publicznej właściwego do jego udzielenia otrzymał informację, która zaprzeczała obowiązkowi jego posiadania. Bez wątpienia skarżącego nie można przy tym obciążać działaniami tego organu. Stanowisko organu Inspekcji Transportu Drogowego, wyrażone zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, z którego wynika, że w takiej sytuacji skarżący winien dodatkowo wystąpić do tego organu z wnioskiem o udzielenie stosownego zezwolenia przed wszczęciem kontroli, jest natomiast nazbyt daleko idące, nakładając na Skarżącego obowiązek zachowania nadzwyczajnej zapobiegliwości.

Dostrzec jednocześnie trzeba, że umowa w oparciu, o którą Skarżący wykonywał skontrolowany przewóz drogowy została zawarta w trybie zamówień publicznych. Z regulacji ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2164 ze zm., wg stanu na dzień zawarcia umowy dalej: "P.z.p") wynika z kolei, że o udzielenie zamówienia mogą ubiegać się wykonawcy, którzy nie podlegają wykluczeniu i spełniają warunki udziału w postępowaniu, o ile zostały one określone przez zamawiającego w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu do potwierdzenia zainteresowania (art. 22 ust. 1 pkt 1-2 tej ustawy). Niewykazanie spełnienia tych warunków jest podstawą do wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (art. 24 ust. 1 pkt 12 p.z.p.). Także z zawartej przez Skarżącego umowy ani SIWZ nie wynika, aby stawiany był mu wymóg legitymowania się zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Postanowienia SIWZ w przedmiocie wymaganych dokumentów wymieniają m.in. kserokopię dokumentu uprawniającego do przewozów szkolnych, oświadczenia o własności pojazdów przeznaczonych do wykonywania usługi, kserokopię ubezpieczenia, oświadczenia o cenie za 1 km plus VAT, informację o kierowcach. Zatem przystępując do udziału w przetargu skarżący nie podlegał wykluczeniu, spełniał wymogi narzucone przez zamawiającego, który nie wymagał aby skarżący legitymował się zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Dodać należy, że żadne z postanowień umowy, zawartej w wyniku udzielenia zamówienia publicznego również nie wymaga od skarżącego posiadania ww. zezwolenia. W ocenie Sądu interpretacja warunków udziału w postępowaniu powinna być dokonywana z uwzględnieniem celu, jakiemu te warunki służą, a jest nim zapewnienie wyboru wykonawcy, który daje rękojmię należytego wykonania przedmiotu udzielanego zamówienia. W momencie wyboru oferty skarżącego, skarżący taką rękojmie dawał, spełniając jednocześnie wymogi zawarte w łączącej go z gminą umowie.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę w ramach kontrolowanej sprawy organ Inspekcji Transportu Drogowego dopuścił się istotnego naruszenia art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), to jest wyrażonego w nim wymogu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W żaden sposób nie może bowiem wzbudzać zaufania do władzy publicznej sytuacja, w której dwa organy praworządnego państwa, jeden wykonujący władztwo administracyjne względem dopełnienia przez podmiot administrowany określonego wymogu (tutaj udzielenia zezwolenia na wykonywanie określonego rodzaju działalności gospodarczej), a drugi sprawujący kontrolę nad realizacją tego wymogu przez ów podmiot administrowany i sankcjonujący przypadki jego uchybienia, co do prawnego obowiązku spełnienia rzeczonego wymogu prezentują dwa, sprzeczne ze sobą stanowiska.

Odnosząc się do wyroku wydanego przez tutejszy Sąd w sprawie III SA/Po 223/17 dotyczący Skarżącej spółki i kwestii zezwolenia na przewóz regionalny specjalny Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie, inaczej niż w w/w skarżący do odwołania z dnia 15 grudnia 2016r. dołączył stanowisko Burmistrza [...] z [...] grudnia 2016r. a z wnioskiem wystąpił [...] listopada 2016r., czyli po dokonaniu kontroli ale przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, działając w przekonaniu, uzasadnionym wymogami co do umowy z [...] lipca 2016r., że zezwolenia nie potrzebuje. Z okoliczności przedmiotowej sprawy nie wynika więc, że dopiero na etapie postępowania sądowego skarżący próbował konwalidować naruszenie związane z brakiem posiadanego zezwolenia. Sąd w niniejszym składzie nie kwestionuje konieczności prowadzenia przez skarżącą spółkę działalności zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. W przedmiotowej sprawie, co wskazano wyżej stanowiłoby to jednak postawienie skarżącej wymogu nadzwyczajnej zapobiegliwości.

W konsekwencji doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. i art. 8 k.p.a., co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Organ Inspekcji Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wynikające stąd wskazania co do dalszego postępowania.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U. z 05.11.2015 r. poz. 1804; zm. Dz.U. z 12.10.2016 r. poz. 1667).