Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1709/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-02-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 20l0 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 20l0 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "T" SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia l8 września 2009 r Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r postanawia : - zawiesić postępowanie -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia l8 września 2009 r , która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 29 maja 2009 r w sprawie określenia ‘T" SA w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r .

Spór dotyczy opodatkowania tym podatkiem kabli położonych w kanalizacji kablowej stanowiących linie telekomunikacyjne co zależy od tego, czy uzna się je za budowlę w rozumieniu art. 2 ust l pkt 3 w związku z art. la ust l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z przepisów tych wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego ( z wyjątkiem obiektów małej architektury ) nie będący budynkiem. Odesłanie do przepisów prawa budowlanego ma zatem znaczenie dla określenia jakie elementy składają się na budowlę . W art. 3 pkt l b prawa budowlanego, który zawiera definicję obiektu budowlanego stwierdzono bowiem, iż pojęcie to obejmuje między innymi budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Ustawodawca uznał również za budowlę "urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym". Ponieważ przy definiowaniu tego pojęcia także odesłano do przepisów prawa budowlanego zastosowanie będzie miał art. 3 pkt 9 tej ustawy zgodnie z którym przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W związku z tym tego typu urządzenia są także traktowane jako budowla i podlegają opodatkowaniu albo samodzielnie albo jako element składowy obiektu.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z ustawą prawo budowlane obiektem budowlanym są także takie budowle jak wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest prawidłowa wykładnia powyższych przepisów, obejmująca także ich ocenę pod kątem zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

Przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisły już dwie sprawy o zbadanie zgodności powyższej regulacji z konstytucją . Pierwsza ze skargi Polskich Sieci Energetycznych jest prowadzona pod sygnaturą SK 2l/07 . Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował w tej samej kwestii pytanie prawne i jest ono rozpoznawane pod sygnaturą P 33/09 . Sąd ten powziął wątpliwość co do zgodności powyższej regulacji z art. 217 w związku z art. 84 i 2 Konstytucji RP.

Przepis art. 84 Konstytucji wyznacza granice obowiązku świadczeń publicznych, w tym również podatków. W jego ujęciu, obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych powinien być nałożony jedynie w drodze ustawy. Tylko ustawa może określać granice ingerencji państwa w sferę własności obywatela, nakładając na niego obowiązek zapłaty podatku. Obywatel ma więc prawny obowiązek ponoszenia podatków, o ile obowiązek taki został nałożony na niego w drodze ustawy. Natomiast z postanowień przepisu art. 217 Konstytucji wynika bezwzględna wyłączność ustawy w zakresie nie tylko nakładania podatków, innych danin publicznych, ale również w zakresie określenia podstawowych elementów stosunku podatkowego, w tym przedmiotu opodatkowania. Nie ulega również wątpliwości, że unormowanie ustawowe, określające elementy stosunku podatkowego winny charakteryzować cechy kompletności, precyzji i jednoznaczności. Z art. 2 Konstytucji RP można wyprowadzić obowiązek Państwa przestrzegania reguł poprawnej legislacji, w tym dostatecznej określoności przepisów prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach takich cech określoności i jednoznaczności nie posiada art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W przypadku jednostek organizacyjnych, w tym będących osobami prawnymi, podatek od nieruchomości podlega samoobliczeniu przez podatnika. Oznacza to, że to podatnik, a nie organ podatkowy obowiązany jest ustalić wszystkie elementy stosunku podatkowego, w tym jego przedmiot, podstawę i stawkę. Niedookreśloność przepisu ustawy podatkowej sprawia, że podatnik nie może sam sprecyzować obowiązku podatkowego w sposób prawidłowy. Przepis ustawy podatkowej, winien być na tyle jasny, by przeciętny podatnik mógł samodzielnie ustalić wielkość obciążających go danin podatkowych. Ponieważ warunków tych nie spełnia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uznano za celowe skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego.

Wątpliwości te podziela także sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Ustawodawca decydując się na zdefiniowanie budowli jako przedmiotu opodatkowania odwołał się do dwóch odmiennych regulacji tzn ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy prawo budowlane . Zabieg ten spowodował, że zdefiniowanie przedmiotu opodatkowania budzi wątpliwości co do kompletności, precyzji i jednoznaczności.

Ponieważ zagadnienie to przedstawione zostało już dwukrotnie Trybunałowi Konstytucyjnemu, nie zachodziła potrzeba skierowania kolejnego pytania prawnego. Zaistniała jednak podstawa do zawieszenia postępowania określona w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd może zawiesić z urzędu postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w pkt 1 § 1 art. 125 cytowanej ustawy pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a; art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).

Zwraca się uwagę zwłaszcza na to, iż ekonomia procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia.

W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia.