Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 990/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie opinii służbowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy opinię Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2009r. w części oceniającej, że kryterium znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole i komunikacji realizował poniżej wymagań; II. skargę oddala w pozostałym zakresie; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w pkt I do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 990/09

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 24 września 2009r. Komendant Miejski Policji wydał opinię służbową sierżanta M. P. Opinia ta została wydana w trybie § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. z 2002r. Nr 98, poz. 890 ze zm.), a więc opiniowania w przypadku przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji lub skierowania na studia do Wyższej Szkoły Policji, jeżeli od ostatniej opinii minęło co najmniej 6 miesięcy i objęła okres od dnia 10 listopada 2006r. do dnia 3 września 2009r.

Odwołanie od tej opinii wniósł M. P. zarzucając jej nieprawidłowości.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Komendant Wojewódzki Policji postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną opinię służbową. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że stosownie do § 11 ust. 2 w.w. rozporządzenia organ decyzją z dnia [...] października 2009r. nr [...] powołał komisję do rozpatrzenia odwołania M. P. W skład komisji weszli: przewodniczący- kom. M. K. specjalista Zespołu ds. Dyscyplinarnych Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji; członek komisji - podinsp. Z. G. - kierownik Sekcji Doboru Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji oraz członek komisji- asp. szt. S. Z. - Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w R. Komendy Miejskiej Policji [...], a także członek komisji-Wiceprzewodniczący NSZZ Policjantów Zarządu Wojewódzkiego.

Komisja ta ustaliła, ze opinia okresowa została sporządzona przed terminem w związku z przeniesieniem policjanta do innej jednostki organizacyjnej. Komendant Miejski Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2009r. nr [...] przeniósł M. P. do pełnienia służby w Komisariacie Policji w N. z dniem 3 września 2009r. Stosownie do § 5 pkt 4 oraz § 7 ust. 1 pkt 5 lit. c w.w. rozporządzenia komendant miejski policji (powiatowy policji) jest zobligowany do wydania opinii służbowej poprzedzającej takie przeniesienie pod warunkiem, że od ostatniej opinii służbowej upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

Opinia służbowa z dnia 24 września 2009r. została wydana po upływie 2 lat i 10 miesięcy od daty sporządzenia ostatniej. Wskazano, że zgodnie z § 2 pkt 1 Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2007r. Nr 18, poz. 135 ze zm.) Komisariat Policji w N. jest jednostką organizacyjną.

Organ II instancji stwierdził, że prawidłowo została wykonana czynność zapoznania (w dniu 25 września 2009r.) sierż M. P. z opinią służbową stosownie do § 9 ust. 1 w.w. rozporządzenia. Nadmieniono, że treść zaskarżonej opinii służbowej wskazuje na pozytywną ocenę realizacji zadań i wywiązywania się z obowiązków służbowych przez M. P. Opiniujący w sposób szczegółowy dokonał oceny wszystkich elementów tj. przygotowania zawodowego, wywiązywania się z obowiązków służbowych i predyspozycji do zajmowania stanowiska służbowego. Opis jest potwierdzeniem pozytywnej oceny realizacji zadań przez opiniowanego. Wyjaśniono, że trudności w realizacji zadań wynikały w dziedzinie znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole oraz komunikacji co spowodowało ocenienie funkcjonariusza w tym zakresie poniżej wymagań- część II opinii. Jednakże nie miało to wpływu na wnioski końcowe opinii bowiem M. P. został uznany jako przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym, bo dobrze realizuje zadania i czynności służbowe.

Komisja uznała, że zaskarżona opinia została wydana zasadnie, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W decyzji z dnia [...] listopada 2009r. organ nie pouczył strony postępowania o przysługującym środku zaskarżenia.

Skargę na tą decyzję wniósł M. P. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. § 5 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej ponieważ opinia została wydana po 21 dniach od przeniesienia go do jednostki Policji w N. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2009r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji. Nie został opiniowany przed przeniesieniem do innej jednostki Policji, a minęło już ponad dwa lata. Jak wynika z decyzji nr [...] "w takim przypadku przepis § 5 pkt 4 oraz § 7 ust. 1 pkt 5 lit. c w.w. rozporządzenia obligowały Komendanta Miejskiego Powiatowego Policji do wydania opinii służbowej poprzedzającej takie przeniesienie pod warunkiem, że od ostatniej opinii służbowej upłynęło co najmniej 6 miesięcy". W związku z tym dlaczego Komendant nie uchylił rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2009r. Komendanta Miejskiego Policji [...], gdzie nie było opinii służbowej tylko utrzymał on zaskarżoną decyzję

2. § 8 ust. 1 w.w. rozporządzenia - ponieważ Komendant Miejski Policji opinię służbową wydał bez oparcia się na ocenach okresowych,

3. § 8 ust. 2 w.w. rozporządzenia bo od 2005r. nie miał sporządzanych ocen okresowych i sam się nie oceniał, to więc na jakiej podstawie został zaopiniowany,

4. § 11 ust. 3 w.w. rozporządzenia ponieważ Wiceprzewodniczący NSZZ Policjantów Zarządu Wojewódzkiego (członek komisji) nie był z zarządu związku zawodowego policjantów działających w jednostce organizacyjnej, w której opiniowany pełnił służbę.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego stan zdrowia znacznie pogorszył się w czasie służby. Zaznaczył, że nie można zarzucać mu nieznajomości przepisów co do pozyskiwania OZI ponieważ nie został ukarany za przewinienie dyscyplinarne, a po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego może się okazać, że postępowanie to zostało wszczęte bezpodstawnie co będzie świadczyło o odwrotności znajomości przepisów. Z posiadanych przez skarżącego dokumentów wynika, że znajomość przepisów ma odpowiednią do zajmowanego stanowiska.

Uważa, że to dziwne iż do 2007r. posiadał wiedzę zgodnie z wymogami, a od 2007r. do dnia 24.09.2009r. jego znajomość przepisów jest poniżej wymagań. Stwierdził, że jego znajomość przepisów jest nieporównywalnie dużo większa niż dwa lata temu o czym jego przełożeni mogli się przekonać. Nie wyjaśniono na jakiej podstawie jego praca w zespole oraz komunikacja została oceniona poniżej wymagań.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wniosek o odrzucenie skargi motywował tym, że okresowa opinia służbowa w rozumieniu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji nie jest decyzją administracyjną, ani też sprawą administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodał, że takie stanowisko zostało wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.02.1994 r., II SAB 8/94 – ONSA Nr 1/1995, poz. 39 /postanowienie/ i w wyroku z dnia 15.03.1994 r., II SA 2604/93 – OSP Z. 6/1995, poz. 124.

Organ odwoławczy zaznaczył, że gdyby skarga z jakichkolwiek przyczyn nie została odrzucona, to powinna zostać oddalona, ponieważ w ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnił, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...].09.2009 r. Komendanta Miejskiego Policji stał się ostateczny w dniu 2.10.2009 r., a więc opinia została wydana przed datą uzyskania "waloru prawomocności" rozkazu personalnego.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji przy wydaniu okresowej opinii brał pod uwagę notatki służbowe Kierownika Referatu dw. z Przestępczością Gospodarcza KMP [...], która dotyczy służby skarżącego w okresie 10.11.2006 r. – 17.06.2007 r. oraz Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP z dnia 22.09.2009 r., która obejmuje okres od 18.06.2007 r. do 17.06.2008 r.

Organ odwoławczy nadmienił, iż skarżący w okresie 7.09.2007 r. – 15.08.2008 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i ta okoliczność uniemożliwiała ocenę jego służby w tym okresie.

Zarzut, że w komisji powołanej do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej uczestniczył wiceprzewodniczący NSZZ Policjantów Zarządu Wojewódzkiego a nie przedstawiciel zarządu związku zawodowego policjantów działający w jednostce organizacyjnej, w której opiniowany pełnił służbę jest niezasadny, gdyż skarżący stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.06.2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej nie zamieścił w odwołaniu wniosku aby w komisji uczestniczył przedstawiciel związku zawodowego policjantów działający w KMP.

Organ odwoławczy podkreślił, że treść opinii w zakresie dotyczącym realizacji zadań jest pozytywna, jedynie poniżej wymagań określono znajomość obowiązujących przepisów i procedur i umiejętność ich stosowania, pracę w zespole i komunikację. We wnioskach końcowych opinii skarżący został oceniony jako przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym, ze względu na dobrą realizację zadań i czynności służbowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna w części oceniającej skarżącego poniżej wymagań w zakresie znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole i komunikacji.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi, bowiem jej zdaniem okresowa opinia służbowa nie jest decyzją administracyjną, ani też sprawą administracyjną, zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu wniosek ten abstrahuje od unormowania zawartego w § 11 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.06.2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej /Dz. U. nr 98, poz. 890, ze zm./, dalej jako rozporządzenie z 17.06.2002 r., z którego wynika, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej wydaje decyzję, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania. Z kolei z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. wynika, że każdy akt administracyjny mający charakter decyzji administracyjnej może być zaskarżony do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Takie stanowisko wyraził Trybunał konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3.11.2006 r., sygn. akt Tw 5/2005, gdzie stwierdził, że funkcjonariusze Policji mogą w obecnym stanie prawnym kwestionować przed sądem administracyjnym ostateczne rozstrzygnięcie zapadłe w formie opinii służbowej, za czym przemawia treść § 11 ust. 6 rozporządzenia z 17.06.2002 r. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

Powołane przez organ odwoławczy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.02.1994 r., II SAB 8/94 – ONSA Nr 1/1995, poz. 39 i z dnia 15.03.1994 r., II SA 2604/93 – OSP Nr 6/1995, poz. 124 są nieaktualne, bo zostały wydane na tle innego stanu prawnego.

Z przedstawionych względów Sąd meriti przyjął, że nie ma podstaw prawnych do odrzucenia skargi i w związku z tym rozpoznał sprawę merytorycznie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny /sąd I instancji/ kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem formalnym i materialnym.

Z powołanego przepisu oraz z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że przy tej kontroli Sąd I instancji z reguły bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zakres kontroli sądowej określają art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.

Pierwszy stanowi, że Sąd I instancji rozstrzyga sprawę w jej granicach, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zatem z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze. Drugi pozwala sądowi kontrolować akty administracyjne wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i stosować wobec tych aktów środki przewidziane w p.p.s.a., jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy objętej skargą.

Według zaś art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji orzeka na podstawie akt administracyjnych i sądowych.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże celem uzupełniającego postępowania dowodowego, o jakim mowa w powołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co jednocześnie oznacza, że dowód z dokumentu powinien pozostawać w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu /por. wyrok NSA z dnia 6.10.2005 r., II GSK 164/05 – ONSAiWSA nr 2/2006, poz. 45 oraz uzasadnienie wyroku NSA z dnia 7.02.2006 r., II GSK 359/05, ONSAiWSA nr 5/2006, poz. 145, str. 219/.

W podsumowaniu należy stwierdzić, że istota kontroli sądowej polega na sprawdzeniu czy orzekające orany prawidłowo zebrały materiał dowodowy i czy ten materiał był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy oraz czy dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego z obowiązującymi przepisami prawa.

Od takiej właśnie oceny zależy rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i c) – p.p.s.a., Sąd I instancji uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa procesowego, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd może jednocześnie uchylić akt administracyjny wydany przez organ I instancji, jeżeli dotknięty jest tego rodzaju naruszeniami prawa i jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga /art. 135 p.p.s.a./.

Jeżeli zaś zaskarżony akt administracyjny prawa nie narusza, to wtedy zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji skargę oddala.

Opinia służbowa z dnia 24.09.2009 r., sporządzona przez Komendanta Miejskiego Policji przy pomocy Kierownika Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP, obejmuje okres służby skarżącego od 10.11.2006 r. do 3.09.2009 r. i została sporządzona w związku z mianowaniem skarżącego na stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Miejskiej Policji [...].

W opinii tej podano, że skarżący został przyjęty do służby w Policji z dniem 21.05.2001 r.

W okresie od 16.03.2006 r. do 3.09.2008 r. pełnił służbę w Referacie do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP, w dalszym okresie 4.09.2008 r. – 3.09.2009 r. był bez przydziału służbowego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Skarżący ma wykształcenie wyższe i posiada podstawowe kwalifikacje zawodowe m. innymi ukończył szkolenie specjalistyczne operacyjno-rozpoznawcze w Szkole Policyjnej w Pile /2002 r./ oraz "Warsztaty w zakresie zwalczania korupcji" – wyższa Szkoła Policyjna – Szczytno 2005 r. Jest w stopniu sierżanta. Opinia została sporządzona na druku formularza, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 17.06.2002 r.

Przedstawione dane ogólne, znajdują potwierdzenie w aktach osobowych skarżącego.

W opinii w rubryce C-II pkt 1, 4 i 5 podano, że skarżący w ocenianym okresie czasu wypadł poniżej wymagań w zakresie:

- znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania,

- pracy w zespole,

- komunikacji.

W części opisowej opinii /rubryka III/ napomknięto, że w podanym okresie zastrzeżenia zaczęła budzić wymagana na zajmowanym stanowisku współpraca z OZJ, co skutkowało wszczęciem w 2007 r. postępowania dyscyplinarnego, które z uwagi na jego zawieszenie do chwili obecnej nie zostało zakończone.

Wskazano także, że skarżący w okresie 7.09.2007 r. – 15.08.2008 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i tym samym zbyt krótki okres pracy spowodował ograniczenie możliwości dokonania bardziej wnikliwej oceny pracy skarżącego w pionie dochodzeniowo-śledczym. W części D opinii podano, że skarżący powinien ponownie zapoznać się z przepisami regulującymi zagadnienia z zakresu współpracy z osobowymi źródłami informacji i utrwalić wiedzę w tym zakresie w drodze samokształcenia lub uczestnictwa w szkoleniach organizowanych lokalnie.

W konkluzji opinii /część E/ stwierdzono, że skarżący jest przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym – dobrze realizuje zadania i czynności służbowe i ze względu na przygotowanie zawodowe oraz predyspozycje byłby przydatny na stanowisku detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N.

Z odpowiedzi na skargę /k. 8 akt sądowych/ wynika, że Komendant Miejski Policji przy sporządzeniu rzeczonej opinii opierał się na notatkach służbowych z dnia 22.09.2009 r. Kierownika Referatu dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP i Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczym KMP.

W notatce służbowej, obejmującej okres 10.11.2006 r. – 17.06.2007 r., Kierownik Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP asp. szt. Z. K. stwierdził, że skarżący służbę w tym Referacie rozpoczął w dniu 16.03.2006 r. i w początkowym okresie służby wykazywał duże zaangażowanie i przejawiał własną inicjatywę w wykrywaniu przestępczości gospodarczej. Problemy zaczęły się z chwilą rejestracji informatorów i było widać nieporadność skarżącego w pozyskiwaniu tych źródeł informacji.

Druga notatka sporządzona przez Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP nadkom. J. C., obejmuje okres 18.06.2007 r. – 17.06.2008 r., ale ze względu na pobyt skarżącego na zwolnieniu lekarskim /7.09.2007 r. – 15.08.2008 r./, nie zawiera skonkretyzowanej oceny.

Oceniając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy opinię służbową z dnia 24.09.2009 r., w pierwszej kolejności należy nawiązać do § 6 ust. 1 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia z 17.06.2002 r., który określa normatywne kryteria opinii.

Według tych przepisów przy ocenie znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, należy także brać pod uwagę zasób wiadomości i umiejętności pozwalających na wywiązywanie się policjanta z obowiązków i realizacji zadań i czynności na zajmowanym stanowisku, umiejętność oceny problemu i formułowania stanowiska na podstawie właściwych przepisów. Natomiast ocena pracy w zespole powinna uwzględniać rozumienie celów i korzyści wynikających ze wspólnej realizacji zadań, współpracy, a nie rywalizowania z członkami zespołu, współdziałania w realizacji celów bez obciążania własnymi zadaniami i czynnościami członków zespołu oraz w razie potrzeby udzielania pomocy i doradzania, nie stwarzania sytuacji konfliktowych. Z kolei przy ocenie komunikacji należy uwzględniać umiejętności przekazywania i odbierania informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego formułowania wypowiedzi w sposób gwarantujących ich zrozumienie, stosowania właściwych standardów przekazu wynikających ze specyfiki służby, a także przekazywania informacji bez zniekształceń, dostrzegania, przyjmowania do wiadomości i rozumienia różnych faktów związanych z sytuacją. W zakresie tych elementów, skarżący został oceniony w opinii poniżej wymagań, lecz zdaniem Sądu taka ocena na kanwie przytoczonych przepisów i materiałów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącego nie została umotywowana. W opinii ograniczono się do ogólnikowego stwierdzenia, że poniżej wymagań wypadła znajomość przepisów regulujących zagadnienia z zakresu współpracy z osobowymi źródłami informacji, a o takiej ocenie według opiniującego ma świadczyć wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, które nie jest zakończone. Zdaniem Sądu rację ma skarżący, że taki argument, nie powinien być brany pod uwagę.

Nie ma również jasnego i konkretnego stanowiska opiniującego dotyczącego pracy w zespole i komunikacji.

W poruszonym zakresie opinia jest wewnętrznie sprzeczna. W konkluzji opinii skonstatowano, że skarżący dobrze realizuje zadania i czynności i ze względu na przygotowanie zawodowe i predyspozycje i byłby przydatny na stanowisku detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Porównanie konkluzji opinii z treścią § 6 ust. 1 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia z 17.06.2002 r. stwarza wątpliwość czy ocena skarżącego zawarta w części C – II l.p. 1, 4 i 5 jest adekwatna do stanu rzeczywistego.

Zasygnalizowana wątpliwość nie została przez organy wyjaśniona.

W opiniach służbowych, znajdujących się w aktach osobowych skarżącego, z dnia:

1) 1.12.2003 r. /okres służby 21.05.2001 r. – 1.12.2003 r./,

2) 20.04.2004 r. /okres służby przygotowawczej 21.05.2001 r. – 20.04.2004 r./,

3) 15.03.2006 r. /okres służby stałej 1.07.2004 r. – 15.03.2006 r./,

4) 9.11.2006 r. /okres służby stałej 16.03.2006 r. – 9.11.2006 r./,

podawano, że skarżący w zakresie znajomości przepisów, pracy w zespole i komunikacji spełnia wymagające kryteria.

Z części opisowej opinii z dnia 9.11.2006 r. sporządzonej przez Kierownika Referatu do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP asp. szt. Z. K. dodatkowo wynika, że skarżący posiada bardzo dobre przygotowanie zawodowe, jest zdyscyplinowany, zlecone czynności wykonuje terminowo i rzetelnie, jest lojalny w stosunku do przełożonych, zasługuje na zaufanie, podejmuje prawidłowe decyzje, ambitny, sumienny.

Przytoczona wyżej opinia poprzedza opinię z dnia 24.09.2009 r.

Na rozprawie sądowej /11.02.2010 r./ skarżący przedłożył okresową ocenę jego służby, obejmującej okres 4.09.2009 r. – 30.12.2009 r., sporządzoną przez obecnego przełożonego, tj. Kierownika Ogniwa Kryminalnego KP N. asp. szt. J. M., w której podano, że skarżący spełnia wszystkie kryteria zgodnie z wymaganiami.

Skoro w poprzedniej opinii okresowej z dnia 9.11.2006 r. oraz w okresowej ocenie, za okres 4.09.2009 r. – 30.12.2009 r., skarżący spełniał wymagania z zakresu znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole i komunikacji, zatem zasygnalizowana wątpliwość przekonała Sąd, iż opinia z dnia 24.09.2009 r. w podanym zakresie jest dowolna, bo nie znajduje wyraźnego potwierdzenia w materiałach zawartych w aktach osobowych skarżącego. Nie bez znaczenia jest tu okoliczność, iż poczynając od 9.11.2006 r., nie były sporządzane okresowe oceny wywiązywania się skarżącego z powierzonych mu obowiązków, zadań i czynności. Z § 8 ust. 2 rozporządzenia z 17.06.2002 r. wynika, że okresowe oceny powinny być sporządzone przez bezpośredniego przełożonego, co najmniej raz w roku.

Zaniechanie sporządzania okresowych ocen, nie może zdaniem Sądu usprawiedliwiać pobyt skarżącego na zwolnieniu chorobowym w okresie 7.09.2007 r. – 15.08.2008 r., bowiem oceny okresowe, stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia z 17.06.2002 r. mogły obejmować okresy krótsze niż okresy roczne /1.01.-6.09.2007 r., 16.08-31.12.2008 r., 1.01.-3.09.2009 r./.

Z podanych względów zaskarżona decyzja w powołanym wyżej zakresie została wydana z naruszeniem § 11 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 17.06.2002 r., bowiem utrzymano nią w mocy część opinii, która to część nie znajduje dostatecznego potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych skarżącego i jej treść nie została przez organy umotywowana.

Na marginesie należy nadmienić, że powołana przez organ odwoławczy komisja, o jakiej mowa w § 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia z 17.06.2002 r. również rzeczonej części opinii nie analizowała ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że ocena poniżej wymagań w zakresie znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole oraz komunikacji, nie ma wpływu na pozytywne wnioski końcowe opinii.

Stwierdzenie komisji powtórzył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu takie ogólnikowe stwierdzenie świadczy też o naruszeniu przez organ zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Z przedstawionych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku.

Paragraf 11 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 17.06.2002 r. stanowiący, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania od opinii – uchyla zaskarżoną opinię w całości lub w części i poleca wydanie nowej opinii, wskazując jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydawaniu, przemawia za tym, że również Sąd rozpatrujący skargę władny jest uchylić nie tylko zaskarżoną decyzję w całości lub w części, ale również w takim samym zakresie opinię /art. 135 i 153 p.p.s.a./.

W skardze skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem Sądu decyzja w pozostałym zakresie prawa nie narusza, zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w tym zakresie skargę oddalił /punkt II wyroku/.

W części opisowej opinii /C – III/ m. innymi stwierdzono, że u skarżącego zauważa się nadmierną impulsywność w sferze werbalnej, czasem zanadto ukierunkowany jest na reakcje emocjonalne, zbyt mało posiada samokrytycyzmu i autokontroli.

Wskazane stwierdzenie znajduje potwierdzenie w ostatecznym orzeczeniu lekarskim Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...] z dnia 16.10.2008 r., w którym podano, że rozpoznano u skarżącego zespół dysforyczno-napięciowy z cechami neurotycznymi osobowości i dodano, że schorzenie to pozostaje w związku ze służbą w Policji. Podano też, że w okresie 29.05.-10.07.2008 r. był hospitalizowany w Oddziale Zaburzeń Nerwicowych w O. /rozpoznanie reakcja adaptacyjna/. Korzysta z porad psychologicznych /orzeczenie w aktach osobowych skarżącego/. Pozostała część opinii z dnia 24.09.2009 r. jest pozytywna, zaś w konkluzji opinii podano, że skarżący dobrze realizował zadania i czynności służbowe.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w części określonej w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania sądowego, Sąd nie orzekał, bowiem skarżący stosownie do art. 239 pkt 1 lit. d – p.p.s.a. był z mocy prawa zwolniony od kosztów sądowych. Kosztów przejazdu do Sądu w skardze, jak również na rozprawie sądowej nie zgłosił, o czym był pouczony w zawiadomieniu o terminie rozprawy /k. 19 akt sądowych/.

Z tego względu i na podstawie art. 210 § 1 p.p.s.a. utracił uprawnienie do żądania zwrotu kosztów.

W skardze skarżący zarzucił, iż opinia z dnia 24.09.2009 r. została wydana z naruszeniem § 5 pkt 4 rozporządzenia z 17.06.2002 r., ponieważ została sporządzona po upływie 21 dni od przeniesienia skarżącego do jednostki Policji w N. z dniem 3.09.2009 r. /rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...].09.2009 r./.

Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest zasadny, a ponadto nie miał istotnego wpływu na treść opinii.

Terminy opiniowania określa § 4 ust. 1 rozporządzenia z 17.06.2002 r. Natomiast § 5 pkt 4 w/w rozporządzenia stanowi, że w przypadku przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji, opiniowanie przeprowadza się niezależnie od terminów, o których mowa w § 4 ust. 1.

Paragraf 7 ust. 5 pkt c rozporządzenia z 17.06.2002 r. nie został naruszony, bowiem skarżący pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, który był właściwy do wydania opinii.

Zarzut naruszenia § 11 ust. 3 powołanego rozporządzenia, iż to wiceprzewodniczący NSZZ Policjantów Zarządu Województwa będący członkiem komisji powołanej przez organ odwoławczy do zbadania zaskarżonej opinii nie był z zarządu związku zawodowego policjantów działającego w KMP, nie jest również zasadny, gdyż z przywołanego przepisu wynika, że przedstawiciel zarządu związku policjantów działającego w jednostce organizacyjnej, w której opiniowany pełni służbę może być członkiem komisji tylko wtedy, gdy taki wniosek został zawarty w odwołaniu. Skarżący w odwołaniu, opatrzonym datą 7.10.2009 r. takiego wniosku nie zgłosił.

Natomiast zarzut naruszenia § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 17.06.2002 r., iż to opinia została wydana bez oparcia na ocenach okresowych, które nie były sporządzone został przez Sąd uwzględniony w części negatywnie opiniującej skarżącego /część C – II pkt 1, 4 i 5 opinii/.

W pozostałej części opinii zarzut ten nie miał wpływu na jej treść, bowiem w tej części opinia jest pozytywna i opiera się na dokumentach zawartych w aktach osobowych skarżącego.

Przy ponownym sporządzaniu opinii w zakresie określonym w punkcie I wyroku należy kierować się następującymi wskazaniami:

1) kryteriami normatywnymi zawartymi w § 6 ust. 1 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 17.06.2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej,

2) wskazane kryteria należy stosować w odniesieniu do materiałów zgromadzonych w aktach osobowych i dodatkowo innych miarodajnych materiałów dotyczących skarżącego,

3) opinia w powołanym zakresie winna być umotywowana pod względem faktycznym.