Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1069/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 4, art. 127 par. 3 w zw. z art. 5 par. 2 pkt 4, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. odrzuca skargę w części dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania; 2. w pozostałej części oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. Z., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 6000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.

Pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1034/09) Sąd odrzucił powyższą skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu do jej złożenia.

Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2009 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...].

Za pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] organ II instancji wezwał stronę do sprecyzowania żądania poprzez powołanie konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Pismo zostało prawidłowo doręczone stronie.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę o pozostawieniu wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego bez rozpoznania.

Ponownie, pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący złożył do organu II instancji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...]. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 23 marca 2010 r. wraz z pouczeniem o terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2010 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w Wałbrzychu w dniu 7 kwietnia 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa postanowienie Nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu podniósł, że ww. decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2010 r., zatem termin do złożenia wniosku upływał 6 kwietnia 2010 r., a wniosek został złożony w dniu 7 kwietnia 2010 r.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz

- przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Skarżący zarzucił organowi, iż został wprowadzony w błąd, gdyż podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Biura Prawnego i Orzecznictwa Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego został poinformowany, że w związku okresem Świąt Wielkanocnych, termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ulegnie przedłużeniu. Wyjaśnił również, iż w pierwszym dniu po Świętach, po powrocie z urlopu tj. dnia 6 kwietnia 2010 r. próbował nadać na poczcie ww. wniosek, jednakże Urząd Pocztowy w [...] był już zamknięty. Dlatego też ww. przesyłkę nadał w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 7 kwietnia 2010 r. Skarżący podnosi również, iż nałożona kara nie jest zasadna. W jego ocenie organ I instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a organ odwoławczy stwierdzając uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uniemożliwił mu obronę interesów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podkreślił, iż skarżący w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu uzyskał informację o treści art. 57 k.p.a. w tym o § 4, zgodnie z którym jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest, stosownie do § 2 tego artykułu, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa.

Kodeks postępowania administracyjnego, którego regułami organy były związane, przywiązuje wagę do praworządnego i rzetelnego działania administracji publicznej, statuując w rozdziale 2 Działu I ogólne zasady postępowania w tym zasadę praworządności i prawdy obiektywnej (art. 6, 7 k.p.a.), zasadę pozyskiwania zaufania obywateli (art. 8), a także zasadę wyrażoną w art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są do należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Zasady te stanowią wprawdzie podstawowe elementy konstrukcyjne postępowania administracyjnego ale nie mają one charakteru integralnego. Ich stosowanie pozostaje bowiem w ścisłym związku z pozostałymi przepisami k.p.a. mającymi zastosowanie w określonym postępowaniu administracyjnym, a wyznaczającymi prawa i obowiązki tak organu, jak i strony postępowania. Tak odczytując zasady ogólne postępowania i pozostałe reguły procedury administracyjnej Sąd uznał, iż zarzuty skargi są zarzutami chybionymi.

Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. organem właściwym w niniejszej sprawie do załatwienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. był Główny Inspektor Transportu Drogowego, który w celu rozpoznania ww. wniosku zastosował odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji skarżącemu przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.

Decyzja GITD z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji WITD z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] została doręczona stronie w dniu 23 marca 2010 r. Termin do złożenia wniosku upływał zatem w dniu 6 kwietnia 2010 r. Skarżący, co w sprawie bezsporne, dopiero w dniu 7 kwietnia 2010 r. nadał w UP w [...] wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, nie składając, co wymaga podkreślenia, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Art. 129 § 2 k.p.a. ustanawia - co do zasady - 14-dniowy termin na wniesienie odwołania, obliczany od dnia doręczenia decyzji ogłoszenia stronie. Obliczanie terminu, jako terminu określonego w dniach, następuje według zasad ustalonych w art. 57 k.p.a. Upływ ostatniego - czternastego dnia - uważa się za koniec terminu. Termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity (por. wyr. NSA z dnia 2 października 1996 r., SA/Ka 1742/95, niepubl.). Oznacza to, że dokonanie tej czynności po jego upływie jest bezskuteczne. Z istoty takiego terminu wynika, że nigdy nie może być on przedłużany. Sąd mając na uwadze treść art. 57 § 4 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a. stwierdził, jak wyżej wskazano, iż w niniejszej sprawie ostatni dzień 14-dniowego terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy upłynął w dniu 6 kwietnia 2010 r., który nie był dniem wolnym od pracy w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), ani sobotą.

Podnieść przy tym należy, iż w świetle powyższych przepisów, termin ten nie ulega przedłużeniu nawet wówczas, gdy w okresie jego biegu przypadają święta stanowiące dni wolne od pracy ustawowo.

Skoro zatem skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o jego przywrócenie, to organ zobligowany był do wydania – na podstawie art. 134 k.p.a. – postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Nie był natomiast uprawniony - wobec braku wniosku o przywrócenie terminu – do badania okoliczności, które doprowadziły do takiego stanu rzeczy, w tym braku winy skarżącej w niedotrzymaniu terminu.

Powyższe okoliczności nie mogły być również poddane ocenie sądu administracyjnego, albowiem sąd ten nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosków o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym. Na mocy art. 59 § 2 k.p.a. kompetencja do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji czy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przysługuje wyłącznie organowi odwoławczemu, którego ewentualne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 23 października 1998 r., SA/Sz 1115/97, Biul. Skarb. 1999, Nr 1 s. 32, wyrok NSA z 17 marca 1992 r., SA/Wr 128/92, ONSA/992, Nr 1 p 24). Rozpoznanie wniosku o przywrócenie powyższego terminu nie jest w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. objęte właściwością rzeczową sądów administracyjnych, a brak tej właściwości uzasadnia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucenie skargi.

Nadto przy tym podnieść należy, iż wobec treści zaskarżonego postanowienia Sąd nie mógł również dokonać oceny legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2008 r.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji odrzucając skargę w części dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. z uwagi na jej niedopuszczalność w rozumieniu powołanego przepisu, a w pozostałej części skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. oddalił i w konsekwencji orzekł, jak w pkt 2 sentencji.