Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 146/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27, 59
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. przy udziale Wójta Gminy S. sprawy ze skargi "A" B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] nr [...]; II. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] III. zasądza na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., znak [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie wystawionego przez wierzyciela, tj. Wójta Gminy S. tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 04 grudnia 2014 r., obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Nadleśnictwa B., na wniosek wierzyciela Wójta Gminy S.

Zawiadomieniem z dnia 05 grudnia 2014 r. znak [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczych zostało doręczone Zobowiązanemu w dniu 08 grudnia 2014 r.

Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. skierowało do organu egzekucyjnego zarzuty, dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W piśmie tym jako podstawę zarzutów wskazał art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz.1619 ze zm.) - zwanej dalej u.p.e.a.. - tj. brak wymagalności obowiązku oraz błąd, co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu podniósł, że w zakresie błędu co do osoby zobowiązanego w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano nieprawidłowe określenie dłużnika, jako Nadleśnictwo B. zamiast Skarb Państwa reprezentowany przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B.. Pełnomocnik Strony podniósł także, że adresatem a zarazem stroną obowiązku, wynikającego z decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. pozostaje Skarb Państwa, którego wyłącznie reprezentantem w zakresie gospodarowania lasami jest Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. W uzasadnieniu zarzutu braku wymagalności obowiązku pełnomocnik zaznaczył, iż nie zostało mu dotąd doręczone postanowienie z dnia [...] r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności obowiązku, określonego w przedmiotowym tytule wykonawczym.

W dniu 07 stycznia 2015 r. organ egzekucyjny zwrócił się pismem znak [...] do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...].

Wójt Gminy S., postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązanie wskazane w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 04.12.2014r.(wpłynęło do Urzędu Skarbowego dnia 04.12.2014r.) zostało oparte na decyzji Wójta Gminy S. nr [...] z dnia [...] r.(adresat Nadleśnictwo B.) w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2009 rok, której to decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie postanowienia Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi 08.12.2014r. a Stronie postępowania 10.12.2014r. Organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 04.12.2014r. dokonał w dniu 05.12.2014r. zajęcie rachunku bankowego (środki pieniężne wpłynęły na konto Urzędu Gminy w dniu 15.12.2014r.) Oznaczenie w tytule wykonawczym firmy zobowiązanego nie wpłynęło na zajęcie przez organ egzekucyjny rachunku bankowego.

Jeżeli chodzi o błąd, co do osoby zobowiązanego, to należy uznać, że pominięcie części nazwy nie powinno skutkować nieważnością postępowania egzekucyjnego. Ważnym elementem który wskazuje kogo dotyczy zobowiązanie jest podanie numeru NIP dłużnika tj. [...] jest to numer niepowtarzalny i jedynym dla danego podmiotu, który ma go identyfikować dla celów podatkowych, nadany na cały okres bytu danego podmiotu lub całe życie. NIP jest zestawem cyfr tak dobranych, iż wyklucza powtórzenie się takiej samej kombinacji dla dwóch różnych podmiotów. Podatnicy podają NIP na wszelkich dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych, do których poboru zobowiązanego są organy podatkowe. Nadleśnictwo B. jako jednostka organizacyjna Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe jest zarejestrowane w Urzędzie Skarbowym w Z. pod przedmiotowym nr NIP, w związku z czym użycie takiej nazwy w tytule wykonawczym pozwoliło organowi egzekucyjnemu wszczęcie egzekucji.

"Nadleśnictwo B." wskazuje dokładnie nazwę podmiotu zobowiązanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wa. rozpatrując odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. nie uznało podanej firmy podatnika jako błędnej i naruszającej przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czy Ordynacji podatkowej.

Zobowiązany złożył zażalenie na powyższe postanowienie i sprawa ponownie zostało przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Wa., które ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nie uznał wniesionych zarzutów Organ, związany stanowiskiem wierzyciela, oddalił zarzuty, wskazując, że zarówno zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego jaki i zarzut braku wymagalności w przedmiotowej sprawie nie mają zasadności.

Zobowiązany z zażalenie na powyższe postanowienie, zachowując ustawowy termin do wniesienia środka zaskarżenia. W uzasadnieniu podniósł, kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie, że naruszono art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że w postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § ł pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i dotyczy to także Dyrektora Izby Skarbowej we W.

Organ podkreślił, że kwestie błędu co do osoby zobowiązanego i braku wymagalności obowiązku, które wyczerpująco rozstrzygnął wierzyciel w swoim postanowieniu, wiąże zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. jak i Dyrektora Izby Skarbowej we W. Organ zażaleniowy podkreśla, że wyjaśniając te kwestie, organ egzekucyjny uwzględnił wszelkie znane mu fakty i dowody, które zgromadził w sprawie.

Wypowiadając się, co do zarzutu błędu co od osoby zobowiązanego organ stwierdził, że w tytule wykonawczym z dnia 04 grudnia 2014 r., wystawionym przez Wójta Gminy S. prawidłowo został wskazany jako zobowiązany podmiot Nadleśnictwo B., ul. N[...] [...], [...]-[...] B., NIP [...]. Decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] r. znak [...] określiła Nadleśnictwu B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wa., decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy S. i określiło Lasom Państwowym Nadleśnictwo B. ul. N[...] [...] zobowiązane podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 87.676 zł. Skarga na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wa. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 06 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 316/15. Wyrok ten jest prawomocny. W ocenie Organu Wierzyciel w tytule wykonawczym wskazał prawidłowo osobę, na której ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za 2009 r. W przedmiotowej sprawie nazwa, adres i NIP, wskazane w tytule wykonawczym z dnia 04 grudnia 2014 r. w sposób prawidłowy identyfikują osobę zobowiązanego i pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości ustalić jego tożsamość - tak analogicznie do numeru NIP osoby prawnej. Z danych rejestracyjnych wynika, że Zobowiązany o nr NIP [...] posługuje się nazwą Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. ul. N[...] [...] B. ]-[...]. W miejscowości B. jest tylko jeden podmiot, niebędący osobą fizyczną o takiej nazwie, adresie i nr NIP, zatem wskazanie przez wierzyciela części nazwy Zobowiązanego, tj. Nadleśnictwo B. nie spowodowało skierowania egzekucji do innego podmiotu. Ponadto, pełnomocnik Zobowiązanego w podniesionych zarzutach powołuje się na doręczoną mu nieostateczną decyzję z dnia [...] r., od której złożono odwołanie. Tym samym Strona sama potwierdziła tożsamość Zobowiązanego, wskazanego w tytule wykonawczym z dnia 04 grudnia 2014 r. z adresatem decyzji nr [...] z dnia [...] r., będącej podstawą prawną egzekwowanego obowiązku.

Organ uznał również za niezasadny zarzut, wniesiony na podstawie art. 33 pkt 2u.p.e.a.. Wskazał, że Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nadał decyzji z dnia [...] r. rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie zostało doręczone Stronie dnia 10 grudnia 2014 r. oraz pełnomocnikowi dnia 08 grudnia 2014 r. Powyższe postanowienie Strona zaskarżyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wa., które postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że zarzut naruszenie art. 27 § 1 u.p.e.a. został zgłoszony dopiero w zażaleniu, jest więc spóźniony. Jeżeli zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) ograniczy je wyłącznie do jednej (bądź kilku) podstaw wymienionych w art. 33 u.p.e.a., traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego. W konsekwencji, nieuzasadnione byłoby badanie zarzutu z. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w zażaleniu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca, że zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 34 ustęp 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu podtrzymała stanowisko, że prawo własności nieruchomości objętych decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] r. przysługuje Skarbowi Państwa, natomiast jednostka pod nazwą "Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. w B." pozostają jedynie zarządca tychże nieruchomości. Wobec tego adresatem, a zatem stroną obowiązku wynikającego z decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r., pozostaje Skarb Państwa, którego wyłącznie reprezentantem w zakresie gospodarowania lasami jest Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo B. w B. Dłużnikiem, którego prawidłowe określenie nastąpić powinno w tytule wykonawczym, nie jest, zatem "Nadleśnictwo B.", lecz Skarb Państwa reprezentowany przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo B. w B. Tym samy w tytule wykonawczym wystawionym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek wynikający z przedmiotowego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Postępowanie zakończone w administracyjnym toku instancji, zaskarżonym postanowieniem toczyło się w przedmiocie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, określonych w art. 33 pkt 2 i 4 u.p.e.a., a to: 1) zarzut braku wymagalności zobowiązania ( art. 33 pkt 2); zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4) Sporna jest zasadność zgłoszonych zarzutów.

Przechodząc do stanu prawnego sprawy Sąd wskazuje, że w myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( § 2).

Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie.

Przechodząc do rozstrzygnięcia sporu Sąd stwierdza, zasadny jest zarzut, że postanowienie wierzyciela zostało skierowane do błędnie oznaczonego podmiotu. Z akt sprawy oraz znanych Sądowi z urzędu akt sprawy sądowej sygn. I SA/Wr 316/15 jednoznacznie wynika, że dłużnikiem dochodzonego zobowiązania jest Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" Nadleśnictwo B.

Wierzyciel twierdził, że zarzut jest niezasadny, ponieważ podanie części nazwy Nadleśnictwo B. oraz danych kontaktowych, jak adres czy numery identyfikacyjne jednoznacznie pozwala zidentyfikować zobowiązanego. Kolegium podzielając ten pogląd wywodziło, że oznaczenie zobowiązanego zamieszczone w tytułach wykonawczych pozwala na niebudzącą wątpliwości identyfikację podmiotu wobec, którego prowadzona jest egzekucja. Wskazało, że w tytułach wykonawczych zamieszczono NIP, REGON oraz dane adresowe zobowiązanej. Organy obu instancji powołują się na zgodność oznaczenia zobowiązanego z treścią decyzji Wójta Gminy S. określaj egzekwowane zobowiązanie. Z argumentacją prezentowaną przez organy nie sposób się zgodzić. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że tytuł wykonawczy, na postawie którego organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną jest dokumentem urzędowym sporządzonym według ustalonego wzoru, który musi odpowiadać wymogom formalnym określonym przez ustawodawcę w art. 27 u.p.e.a. Prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego lub niezawierającego wszystkich wymaganych przez prawo elementów.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że powoływanie się określenie podmiotu zobowiązanego w decyzji wymiarowej organu I instancji jest niezasadne. Decyzja ta została bowiem wyeliminowana z obrotu prawnego. Jak przyznaje to organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r Nr [...]. Fakt ten był znany zarówno wierzycielowi jak i organowi odwoławczemu. Wobec tego nie można powoływać się na zgodność tytułu z wyeliminowaną decyzją.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia, że podane dane pozwalają na dostateczną identyfikację zobowiązanego ze względu an podany adres i unikalny numer NIP wskazać należy, że Art. 27 u.p.e.a. w § 1 pkt 2 stanowi, iż tytuł egzekucyjny zawiera m.in. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada.

Wobec powyższego zanegować należy stanowisko wierzyciela oraz organu odwoławczego, że sporny tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Stwierdzić trzeba, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jedynie wtedy, gdy podana w nim nazwa zobowiązanego, przeciwko któremu ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest określona przez pełną nazwę a nie jedynie przez wskazanie jednej z jednostek organizacyjnych.

Skoro zatem w spornych tytule wykonawczym z podano jako nazwę zobowiązanej "Nadleśnictwo B.", natomiast jak wynika z powołanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] zobowiązanym były "Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 32 ust 23 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2015 poz. 2100W skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne:

1) Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych;

2) regionalne dyrekcje Lasów Państwowych;

3) nadleśnictwa;

4) inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

Nadleśnictwo B. jest więc tylko jedną z jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych. Wskazanie jedynie nazwy takiej jednostki nie jest prawidłowym określeniem zobowiązanego. Tego błędu nie konwaliduje podanie w tytułach wykonawczych numeru NIP czy numeru REGON. Wbrew przekonaniu Kolegium, wadliwości w analizowanych w niniejszej sprawie tytułach wykonawczych nie sposób kwalifikować jako nieistotnej. Ustawodawca wymaga bowiem wskazania firmy zobowiązanego, a nie jakiejś części jego nazwy, z doprecyzowaniem za pomocą innych elementów różnicujących (por. też prawomocne wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2013 r., I SA/Wr 1300/13 oraz WSA w Kielcach z dnia 25 października 2012 r., I SA/Ke 526/12; dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić przy tym należy, że już w wystawionym w dniu 5 grudnia 2014 zajęciu rachunku babkowego nazwa zobowiązanego brzmi Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. Jest więc niezgodna z tytułem wykonawczym.

Zasadny jest także – w ocenie sądu - drugi ze zgłoszonych w sprawie zarzutów. Jak wyżej wskazano decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego została uchylona. Natomiast zgodnie z art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Inaczej mówiąc, poprzez treść art. 239a O.p. wyrażona została wola ustawodawcy o braku możliwości prowadzenia egzekucji obowiązku podatkowego tylko na podstawie decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Sądu, prowadzi to do wniosku, że obowiązek podatkowy jest "wymagalny" w znaczeniu wynikającym z treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tak długo, jak długo w obrocie prawnym pozostaje nieostateczna decyzja podatkowa której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rygor ten nie rozciąga się jednak na decyzję organu wyższej instancji. Odnosząc to do bezspornych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uchylenie decyzji organu I, powoduje, że nie występuje już cecha "wymagalności" obowiązku podatkowego, określonego uchyloną decyzją. W takiej sytuacji organ egzekucyjny winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, a skutki takiego rozstrzygnięcia reguluje powołany wyżej art. 60 § 1 tej ustawy. Jednocześnie uznać należy, że postanowienie o umorzeniu postępowania jako najdalej idące w swych skutkach procesowych, wyklucza możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną w kwestii wykładni i przesłanek stosowania art.27 i 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm