Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 878/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga ( spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant: ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... 2015r. Nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. z siedzibą w W., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego typu "backlight" o planszy widokowej 6 x 3 m (numer nośnika [...]), w związku z prowadzonym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowaniem legalizacyjnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb P., na pl. [...] w P..

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji złożył w dniu 13 września 2013 r. [...] S.A. z siedzibą w W.. W ramach prowadzonego postępowania do organu wpłynęło pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 października 2013 r., w którym nie wyrażono zgody na zalegalizowanie przedmiotowego obiektu budowlanego z uwagi na jego położenie na terenie objętym szczególną ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków strefy urbanistyczno – architektonicznej centrum miasta P. (decyzja nr [...] z dnia [...] 1985 r.). Zlokalizowanie przedmiotowego nośnika wprowadziłoby chaos przestrzenno – wizualny oraz przyczyniłoby się do obniżenia walorów urbanistycznych zabytkowego zespołu urbanistyczno – architektonicznego, a więc zabytku, w rozumieniu art. 3 ust. 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Dodatkowo umieszczenie wielkoformatowego nośnika reklamowego jest sprzeczne z zasadami polityki konserwatorskiej oraz z międzynarodowymi standardami ochrony zabytkowego charakteru miasta. Negatywną opinię na temat lokalizacji przedmiotowego obiektu wyraził też Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 16 października 2013 r., gdzie wskazano, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami przyjętymi w opracowanym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Plac [...]".

Sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazała, że na terenie analizowanym znajdują się działki, na których zlokalizowane są inne nośniki reklamowe: ul. [...] (tablica reklamowa na ścianie kamienicy mieszkalnej); ul. [...] (reklama na elewacji budynku); Pl. [...] (reklamy na elewacji budynków); ul. [...] (reklama na ścianie budynku); pl. [...] (teren inwestycji – inne reklamy na nośnikach wolnostojących oraz na ogrodzeniu); ul. [...] – nośnik reklamowy na działce nr [...].

Jak wyjaśniono, obszar objęty analizą stanowi przede wszystkim śródmiejską zabudowę o charakterze mieszkalnym, wielorodzinnym, przy czym na terenie objętym analizą znajduje się jeden, legalnie posadowiony nośnik reklamowy (działka nr [...] przy ul. [...]). Jak zauważył organ, nośnik powyższy został pobudowany na podstawie zgłoszenia zamiaru robót budowlanych, podjętego, gdy w mocy pozostawała inna regulacja prawna, w tym plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta P. z 1994 r. Na terenie analizowanym występują również inne elementy zagospodarowania – zieleńce, pomniki, place, reklamy i tablice informacyjne. Organ podkreślił, że w ramach tak postrzeganego śródmieścia dopuszczalne są urządzenia reklamowe i informacyjne, o ile pozostają one w formie charakterystycznej dla zabudowy ścisłego centrum, którą jest ścisła zabudowa pierzejowa, gdzie wszelkiego rodzaju szyldy reklamowe i tablice informacyjne są sytuowane na ścianach budynków, ewentualnie na słupach miejskiej przestrzeni informacyjnej. Za niepożądane organ I instancji uznał natomiast lokalizowanie wolnostojących nośników reklamowych w miejsce zabudowy pierzejowej. Tym samym, w ocenie Prezydenta, inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego.

W dalszej części uzasadniania Prezydent wskazał, że z uwagi na treść negatywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz Zarządu Dróg Miejskich uznać należało, że wnioskowana inwestycja nie spełnia również warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż narusza ona treść art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] S.A. reprezentowana przez radcę prawnego G. F.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji terenu oraz naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez błędne uznanie, że inwestycja nie może zostać posadowiona na terenie znajdującym się pod ochroną Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania analiza urbanistyczna nie pozwalała na przyjęcie, że planowany nośnik reklamowy nie kontynuuje istniejących cech zagospodarowania terenu. Zwrócono uwagę, że na terenie nią objętym na działce nr [...], znajduje się taki sam, istniejący od 1998 r. legalny nośnik reklamowy, mogący stanowić wyznacznik kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych wyjaśniono, że w przedmiotowym stanie faktycznym niewątpliwie spełnione są warunki, o jakich mowa w art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podkreślając dodatkowo, że nośnik reklamowy stanowi nierozerwalną część przestrzenni miejskiej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wyjaśniono, że przepis powyższy nie znajdywał zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium oceniło prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego, a także analizy i jej wyników. Stwierdziło za organem I instancji, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie kontynuuje cech zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie, jak i narusza postanowienia decyzji nr [...] z dnia [...] 1985 r. dotyczącej ochrony konserwatorskiej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] S.A., reprezentowana przez radcę prawnego G. F., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji terenu oraz naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez błędne uznanie, że inwestycja nie może zostać posadowiona na terenie znajdującym się pod ochroną Konserwatora Zabytków. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące wadliwego uznania, że inwestycja nie spełnia warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego typu "backlight" o planszy widokowej 6 x 3 m (numer nośnika [...], w związku z prowadzonym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowaniem legalizacyjnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb P., na pl. [...] w P..

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Dodatkowo, stosownie, do treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym planowane przedsięwzięcie musi być zgodne z przepisami odrębnymi.

Obowiązywanie w polskim systemie prawnym zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, iż ratio legis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, Baza NSA). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, Baza NSA).

Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego", musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym inwestycja jest planowana. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego aktu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie, zgodnie z § 3 ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmuje się, że prawidłowe zastosowanie normy wynikającej § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego ze wszystkich stron działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, Baza NSA), przy czym granica wyznaczonego terenu z każdej strony działki nie może być mniejsza niż 50 metrów.

Sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełniała warunki, o jakich mowa w § 3 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego, wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obejmowały obszar trzykrotnej szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obejmując obszar o promieniu 99 m, a więc obszar zgodny z powołanym powyżej przepisem rozporządzenia.

Jak wyjaśniono w części tekstowej analizy (a powtórzono następnie w treści decyzji organu I instancji), obszar objęty analizą stanowi przede wszystkim śródmiejską zabudowę o charakterze mieszkalnym, wielorodzinnym, przy czym na terenie objętym analizą znajduje się jeden, legalnie posadowiony nośnik reklamowy (działka nr [...] przy ul. [...]). Na terenie analizowanym występują również inne elementy zagospodarowania – zieleńce, pomniki, place, reklamy i tablice informacyjne. Mając na względzie powyższe ustalenia, Prezydent, a wraz za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznał, że w ramach tak postrzeganego śródmieścia dopuszczalne są urządzenia reklamowe i informacyjne, o ile pozostają one w formie charakterystycznej dla zabudowy ścisłego centrum, którą jest ścisła zabudowa pierzejowa, gdzie wszelkiego rodzaju szyldy reklamowe i tablice informacyjne są sytuowane na ścianach budynków, ewentualnie na słupach miejskiej przestrzeni informacyjnej. Za niepożądane uznano lokalizowanie wolnostojących nośników reklamowych w miejsce zabudowy pierzejowej. Tym samym, w ocenie Prezydenta, inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego. Ocenę powyższą przyjmuje również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Sąd podkreśla, że organy administracji publicznej wyjaśniły w sposób rzetelny, jak kształtuje się zabudowa w obszarze analizowanym, przedstawiając jej funkcję podstawową i uzupełniającą, przesądzając jednocześnie, że w obszarze zabudowy śródmiejskiej pierzejowej, wprowadzanie kolejnych, samodzielnych nośników reklamowych nie stanowi kontynuacji istniejących cech zabudowy i zagospodarowania terenu znajdującego się w obszarze analizowanym. Co prawda, jak zasadnie wywodzi skarżący, na terenie analizowanym zlokalizowany jest już podobny nośnik (na działce nr [...]), jednakże mieć należy na względzie, że szczególny charakter nośników reklamowych, jako elementów przełamujących zasady kształtowania harmonijnej przestrzeni miejskiej, uniemożliwia proste odniesienie się do istniejącego legalnie nośnika, jako do wyznacznika nowej zabudowy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustawodawca wskazując, że podstawowym warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie chociaż jednej zabudowy podobnej do zabudowy objętej wnioskiem, nie wykluczył możliwości uwzględnienia, w ramach prowadzonego postępowania, również pozostałych elementów wpływających na zasady zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sytuacja powyższa ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie za racjonalne i celowe uznać należało odwołanie się nie tylko do zabudowy istniejącej na działce nr [...], ale do zasad zagospodarowania całego terenu objętego analizą, gdzie, jak powyżej wskazano, dominuje zabudowa pierzejowa, w której wszelkiego rodzaju szyldy reklamowe i tablice informacyjne są sytuowane na ścianach budynków, ewentualnie na słupach miejskiej przestrzeni informacyjnej. Konsekwentnie organy prawidłowo uznały, że lokalizowanie wolnostojących nośników reklamowych doprowadzi do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa.

Sąd podzielił też stanowisko organów orzekających, co do niespełnienia przez przedmiotową inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 stawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem został on samowolnie wybudowany na terenie objętym ochroną konserwatorską. Nie budzi sporu, że dla tego terenu obowiązują zapisy decyzji z dnia [...] 1985 r. nr rejestru zabytków [...], wedle której obszar ten stanowi zespół urbanistyczno-architektoniczny najstarszych dzielnic miasta wraz z budynkami użyteczności publicznej, sakralnymi, założeniami parkowymi i willowymi, zabytkami architektury przemysłowej i kamienicami i z tego tytułu podlega należnej ochronie konserwatorskiej na podstawie odrębnych przepisów. Sąd pragnie wyjaśnić, czego zabrakło w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, lecz nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące w szczególności układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic i sieci dróg. W piśmie z dnia 16 października 2013 r. Miejski Konserwator Zabytków w P. wskazał, że przedmiotowy nośnik znajduje się na terenie zespołu urbanistyczno-architektonicznego objętego ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] 1985 r.

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji uwzględniania zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jedną z form ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami określa zaś, że ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami uwzględnia się przy sporządzaniu m.in. decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zatem Miejski Konserwator Zabytków wyraźnie zaznaczył, że teren, na którym znajduje się przedmiotowy nośnik reklamowy wpisany jest jako zespół urbanistyczno-architektoniczny do rejestru zabytków, a nośnik ten wpływa niekorzystnie na ekspozycję zabytkowej zabudowy w tym obszarze, to ze względu na konieczność ochrony tegoż historycznego zespołu urbanistycznego należało stwierdzić, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej tablicy reklamowej oznaczałoby naruszenie powołanych wyżej przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wojewoda na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. Na mocy porozumienia z dnia 18 listopada 2003 r. zawartego pomiędzy Wojewodą W. a Prezydentem Miasta P. (Dz. U. Woj. W. z 1 grudnia 2003 r., Nr [...], poz. 3434) sprawy z zakresu właściwości W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na terenie Miasta P. wykonuje Miejski Konserwator Zabytków, działający na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta P. (§ 4 ust. 1 porozumienia). Oznacza to, że Miejski Konserwator Zabytków znajduje się bezpośrednio w strukturze organizacyjnej podległej Prezydentowi Miasta, a więc organu wydającego decyzją o warunkach zabudowy. W powyższym świetle argumenty podniesione w piśmie z dnia 16 października 2013 r., dotyczące naruszenia przez planowaną inwestycję walorów zabytkowych i historycznych obszaru objętego ochroną zabytków uznać należało, za dodatkowe okoliczności świadczące o tym, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji zabudowy i cech terenu występującego na analizowanym terenie. Sąd podkreśla, że niewątpliwie, zgodnie z art. 4 pkt. 6 oraz art. 19 ust. 1a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, okoliczności powyższe powinny zostać uwzględnione w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.