Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18a, art. 29  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2018 r.

nr [...], na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, z p. zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] A.M. utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego

w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...].

W uzasadnieniu CK podała, że Sekcja Nauk [...] CK po zapoznaniu się z odwołaniem [...] A.M. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw uchyleniu - 14 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji

w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania

i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw uchyleniu -11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Centralna Komisja wskazała, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] posiadała zarówno formalne, jak

i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Stwierdziła, że w jego przebiegu nie popełniono formalnych, czy też proceduralnych błędów, a przedstawiona dokumentacja jest kompletna i wykonana z należytą starannością. Uchwała Rady Wydziału odmawiająca nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego również została podjęta zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, a następnie skutecznie doręczona w przewidzianym terminie wraz

z odpowiednim pouczeniem o przysługujących środkach odwoławczych.

Centralna Komisja podała, że nie znalazła także przesłanek merytorycznych wystarczających do pozytywnego rozpatrzenia odwołania [...] A.M., którego treść ogranicza się niemal wyłącznie do odniesienia się do zarzutów, jakie w swoich recenzjach sformułowali powołani recenzenci – [...] E.M. i [...] W.O.. Organ wskazał, że w obydwu przypadkach odwołująca się zgłasza zastrzeżenia natury formalnej, kwestionując rozmiar przygotowanych opinii

- w pierwszym przypadku jest zdaniem [...] A.M. zbyt obszerny, w drugim - zbyt skrótowy, powierzchowny i niemerytoryczny.

W dalszej części uzasadnienia Centralna Komisja odniosła się do zarzutów skierowanych wobec recenzentów [...] W.O. i [...] E.M.

i przygotowanych przez nich recenzji.

Centralna Komisja podała, że, nie znalazła przesłanek merytorycznych wystarczających do pozytywnego rozpatrzenia odwołania, którego treść ogranicza się niemal wyłącznie do odniesienia się do zarzutów, jakie w swoich recenzjach sformułowali powołani recenzenci – [...] E.M. i [...] W.O..

CK wskazała, że w obydwu przypadkach odwołująca zgłasza zastrzeżenia natury formalnej, kwestionując rozmiar przygotowanych opinii - w pierwszym przypadku jest zdaniem habilitantki zbyt obszerny, w drugim - zbyt skrótowy, powierzchowny

i niemerytoryczny. Centralna Komisja uznała wymieniony zarzut za niezasadny. Wskazała, że [...] O. posiada duże doświadczenie w przygotowywaniu recenzji w postępowaniach habilitacyjnych i profesorskich, dlatego też potrafił w sposób zwięzły

i konkretny dokonać oceny dorobku habilitantki, uznając że podstawowym wkładem

w rozwój dziedziny nauk [...] mogłaby być monografia "[...]". Zaznaczyła, że recenzent jest wybitnym specjalistą w zakresie problematyki euro, autorem licznych prac i kierownikiem projektów badawczych z tego obszaru nauki.

CK wskazała, że kolejny zarzut odwołującej się stanowi oskarżenie [...] O. o niedokonanie analizy żadnej z prac składającej się na dorobek habilitantki. Centralna Komisja uznała zarzut za bezzasadny, wskazując, że recenzent dokonał wnikliwej analizy pracy "[...]", zakończonej krytycznymi uwagami dotyczącymi zarówno konstrukcji pracy, jak i jej zawartości merytorycznej, gdzie zabrakło przede wszystkim makroekonomicznej analizy uwzględniającej w szerokim kontekście aspekty finansowe.

Zdaniem odwołującej się [...] O. nie uwzględnił kryteriów wskazywanych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. CK wskazała, że na 2-3 stronie recenzji kryteria zostały wskazane enumeratywnie. Dorobek uznano za niewystarczający.

CK podała, że kolejny niezasadny zarzut stanowi oskarżenie [...] M. o nadużywanie tekstu autoreferatu i załączonych pozycji dorobku. Wskazane działanie recenzentki świadczy o rzetelnym wykonaniu opinii oraz przedstawieniu szerszej argumentacji dla końcowej konkluzji. CK stwierdziła, że sformułowanej przez habilitantkę uwagi o nieetycznym sposobie napisania recenzji nie można uznać za prawdziwą.

CK wskazała, że odwołująca się odniosła się także w sposób krytyczny

i nieelegancki do opinii przedstawionych przez członków Komisji Habilitacyjnej. Życzliwe uwagi dotyczące ścieżki naukowej kandydatki odebrane zostały jako atak na jej wolność badań.

Centralna Komisja wskazała też, że w jedynej pozytywnej recenzji [...] A. G. stwierdzone zostały istotne luki w podejściu do podjętej problematyki, takie zwłaszcza jak znaczenie czynników kulturowych, emigracyjnych dla historii gospodarczej [...]. Pośpiech, z jakim powstawała ta praca spowodował pominięcie wielu ważnych kwestii, m.in.: skutków gospodarczych zjednoczenia [...]. Krytyczny stosunek powołanego recenzenta wyrażał się w zaleceniu (propozycji) opracowania drugiego wydania tej pracy po wypełnieniu tych luk oraz usunięciu błędów.

CK podała, że wysunięty w stosunku do Rady Wydziału zarzut, że nie odbyła dyskusji na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2017 r. uznała za bezprzedmiotowy. Wskazała, że z dokumentacji wynika, że Dziekan poprosił Sekretarza Komisji Habilitacyjnej – [...]. E.M. o przedstawienie projektu uchwały Komisji, jej uzasadnienia oraz protokołu obrad. Sekretarz stwierdziła, że po zapoznaniu

się z wypowiedziami recenzentów oraz pozostałych członków Komisji, odzwierciedlonymi w protokole, odbyło się tajne głosowanie nad projektem uchwały kierowanym do Rady Wydziału. CK wskazała, że wynik głosowania był zdecydowanie negatywny (1 głos za, 6 głosów przeciw), w związku z czym wnioskować należy,

że członkowie Rady Wydziału prowadzenie dyskusji uznali za zbędne.

Pozostałe zarzuty wskazywane przez odwołującą się - m.in. niedocenienie przez recenzentów faktu, iż habilitantka sfinansowała swoje studia za granicą, czy też faktu, że była członkiem zagranicznego towarzystwa naukowego - nie mają charakteru odnoszącego się bezpośrednio do meritum sprawy.

Centralna Komisja zauważyła także, że język używany przez [...] A.M. odbiega od obowiązujących standardów i akademickich obyczajów. W treści odwołania znaleźć można zarzuty o znamionach pomówień odnoszące się do recenzentów, członków Komisji Habilitacyjnej i Rady Wydziału m.in. o to, że nie zapoznali się oni z dorobkiem skarżącej, a w konsekwencji - że podejmowane recenzje były niemerytoryczne, nie powinny być respektowane, a wypłacone honoraria były marnotrawieniem pieniędzy podatników. CK stwierdziła, że zarzuty są całkowicie bezzasadne.

Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi A.M. działającej osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchwały organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła:

- naruszenie przepisów art. 7, 9 i 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, które organ wziął pod uwagę przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się przez organ do licznych zarzutów odwołania przedstawionych przez skarżącego w stosunku do uchwały wydanej przez organ pierwszej instancji,

- naruszenie art. 18a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz

o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez niewłaściwe głosowanie Rady Wydziału nad uchwałą,

- naruszenie art. 107 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych

i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez akceptację braku uzasadnienia merytorycznego uchwały Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz brak całościowego uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji z [...] marca 2018 r.

- naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, tj. art. 10 k.p.a. w zw. z art 79 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodów, tj. o powołaniu recenzentów Centralnej Komisji, a także braku odpowiedzi na kierowane przez nią pisma i zapytania do organów.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację postawionych zarzutów. Wskazała m.in., że z uwagi na negatywną opinię Komisji habilitacyjnej, głosowanie Rady Wydziału powinno dotyczyć głosowania w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, a nie tak jak to wynika z załączonej treści uchwały,

w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. Powołała się w tym zakresie na art. 18a ustawy. W ocenie skarżącej Centralna Komisja powinna zlecić powtórzenie odpowiednich czynności dotychczasowej Radzie Wydziału lub przekazać dokonanie tych czynności innej radzie.

Skarżąca podniosła też, że habilitant ma prawo oczekiwać, że powody negatywnej dla niego decyzji zostaną mu przedstawione w sposób przejrzysty

i kompetentny, zwłaszcza, iż przesłanki nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego nie są jasno sprecyzowane, lecz wynikają z subiektywnej oceny osób decydujących. Organ powinien więc wyczerpująco umotywować swoją decyzję, przedstawiając wszystkie kryteria, jakie legły u podstaw takiej decyzji.

Skarżąca wskazała także m.in., że CK prowadząc postępowanie w sprawie po złożeniu odwołania naruszyła przepisy art. 10, art. 79 i 81 k.p.a., poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii recenzentów, o czym nie poinformowała zainteresowanej. Skarżąca podniosła, że jej nieświadomość, iż organ będzie przeprowadzał taki dowód spowodowała daleko idące i negatywne konsekwencje dla dalszego przebiegu postępowania i końcowego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej zaniedbanie organu w tej materii spowodowało, iż sama strona nie mogła zweryfikować trybu stawianych tym superrecenzentom pytań, ani także, nie znając treści tych opinii, nie może się do nich ustosunkować w niniejszej skardze. Skarżąca podała także,

że Wydział Gospodarki [...] Uniwersytetu [...] nie powiadomił jej o dacie i trybie postępowania odwoławczego, ani nie poinformował o wynikach procedury odwoławczej, włączając w to powtórne głosowanie Rady Wydziału. Przesyłając dokumentację odwołania do Centralnej Komisji, nie przesłał jej informacji o tym fakcie, nawet w trybie "do wiadomości".

W dalszej części skarżąca wskazała na brak obiektywizmu recenzji oraz brak ustosunkowania się CK do zarzutów odwołania. Podniosła, że obie recenzje ([...] W.O. i [...] E.M. nie spełniają kryteriów ustawowych i to nie dlatego, iż są negatywne, lecz dlatego, że są one dowolne, nacechowane dużą dozą niechęci i stanowią wybiórczą oraz niekompletną ocenę dorobku habilitantki. Zadaniem Centralnej Komisji było merytoryczne rozpatrzenie tych zastrzeżeń. Zarzuciła, że organ odwoławczy nie spełnił swojego obowiązku.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Pełnomocnik odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że skarżąca nie zauważa, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] głosowała w sprawie nadania stopnia naukowego doktora nauk [...] w dyscyplinie [...], co przy nieuzyskaniu ustawowej większości głosów oznaczało wynik odmowy nadania stopnia (zgodnie z opinią komisji habilitacyjnej). Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie wadliwości uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji pełnomocnik wskazał,

że motywy rozstrzygnięcia Rady i Centralnej Komisji zostały oparte na całokształcie materiału dowodowego, w którym podstawowe znaczenia miały opinie recenzentów,

a w przypadku CK także protokoły posiedzeń Sekcji i Prezydium CK. W aktach postępowania Centralnej Komisji znajduje się wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ. Stanowisko Rady Wydziału i Komisji wyrażone było w zaskarżonej decyzji w formie syntetycznej, co nie jest naruszeniem przepisów k.p.a.

Podał, że uzasadnienie decyzji CK jako decyzji administracyjnej sporządzane według reguł k.p.a. nie jest miejscem na prowadzenie sporów i polemik związanych z treściami merytorycznymi recenzji naukowych (w tym przypadku ekonomii). Pełnomocnik wskazał, że podnoszone przez skarżącą zarzuty są bezzasadne. Szczególnie rażące są zarzuty skierowane wobec recenzentów w kontekście stwierdzonego także w postępowaniu dowodowym I i II instancji niewystarczającego dorobku skarżącej.

Pełnomocnik wskazał, że Centralna Komisja potwierdza, że powołanie recenzentów było prawidłowe i zgodne z przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

W procedurze powoływania recenzentów, specjalistów z za kresu ekonomii, brak było uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jej przebieg. Zwłaszcza osiągnięcia naukowe [...] W.O. są niepodważalne. Skarżąca zarzuca dowolność ocen recenzji i ich sporządzenie z naruszeniem wymogów o ocenie całokształtu dorobku naukowego. Komisja zauważa, że powołani recenzenci są profesorami nauk [...], ich dorobek z [...] pozwalał na powołanie ich do pełnienia funkcji recenzentów w innych przewodach z zakresie uprawianej dyscypliny naukowej. Recenzje w tym przewodzie zostały starannie przygotowane i nie naruszają żadnych ogólnie przyjętych standardów. Recenzje spełniają też ustawowe wymogi i odwołują się do wymaganych kryteriów. Recenzja [...] W.O. zawiera także generalną ocenę całokształtu dorobku naukowego. Pełnomocnik wskazał też, że skarżąca nie zauważa okoliczności, że postępowanie odwoławcze CK nie ma charakteru kontradyktoryjnego. Udział strony jest ograniczony do złożenia samego odwołania, postępowanie odwoławcze CK nie jest płaszczyzną toczenia sporów i polemik

z recenzentami. Postępowanie przez CK wyczerpuje się na sporządzeniu opinii superrecenzentów i uzyskaniu oceny całej Sekcji. Na podstawie stanowiska Sekcji końcową decyzję wydaje Prezydium CK.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i uchwała organu I instancji nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

W sprawie jest bezsporne, że w wyniku głosowania w dniu [...] czerwca 2017 r.

w sprawie nadania [...] A.M. stopnia naukowego doktora habilitowanego

w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] stwierdziła, że na 17 głosów oddanych, 1 głos był pozytywny, 16 głosów negatywnych i 0 głosów wstrzymujących się. W związku z tym Rada Wydziału odmówiła nadania [...] A.M. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...].

Z akt postępowania jednoznacznie wynika, że stwierdzono, iż habilitantka

nie posiada osiągnięć stanowiących znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...]. Rada Wydziału wprost wskazała na powyższe w uchwale z dnia [...] czerwca 2017 r.,

po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania habilitacyjnego, a także recenzjami jej osiągnięć oraz stanowiskiem Komisji habilitacyjnej. Nie ma zatem wątpliwości, co do podstaw podjętej przez Radę Wydziału uchwały. Nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy okoliczność, że po zapoznaniu się z materiałami z posiedzenia Komisji habilitacyjnej, członkowie Rady Wydziału nie podjęli dyskusji. Z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2017 r. jednoznacznie wynika, że było zaproszenie do dyskusji, lecz nikt się do dyskusji nie zgłosił. Centralna Komisja odniosła się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji wskazując, że członkowie Rady Wydziału prowadzenie dyskusji uznali za zbędne.

W postępowaniu o nadanie stopnia naukowego zasadniczym dowodem

i podstawą podejmowanych decyzji są recenzje przygotowane przez powołanych w tym celu recenzentów, będących specjalistami w określonej dziedzinie nauki. Z akt postępowania wynika, że skarżąca uzyskała dwie negatywne recenzje dorobku i jedną pozytywną. W recenzjach negatywnych wprost wskazano, że osiągnięcia habilitantki nie spełniają w wystarczającym stopniu warunków uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego; że dorobek jest niewystarczający w świetle kryteriów sformułowanych

w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego,

a monografia "[...]" nie spełnia w wystarczającym stopniu wymogów ustanowionych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym

oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Komisja habilitacyjna także jednoznacznie stwierdziła, że kandydatka nie spełnia wymagań powołanej ustawy, nie posiada wystarczających osiągnięć naukowych, które stanowiłyby znaczny wkład w rozwój dyscypliny ekonomia. W głosowaniu Komisji habilitacyjnej w sprawie wyrażenia opinii o poparciu wniosku A.M. o nadanie stopnia doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie [...],

za przyjęciem uchwały oddano jeden głos, przeciw przyjęciu uchwały oddano 6 głosów, nie było głosów wstrzymujących się.

Sąd nie stwierdził naruszenia art. 18 a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Procedura głosowania przebiegała prawidłowo i znajduje odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy protokołach i samych uchwałach.

Także zaskarżona decyzja Centralnej Komisji nie narusza prawa. Zarzuty naruszenia art. 7, 9, 10, 11, 79, 81 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie są zasadne. Ustalenie, że decyzja Centralnej Komisji nie jest decyzją dowolną Sąd oparł na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone do kontroli, a nie merytorycznego orzekania w sprawie. Kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych w postępowaniu. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału. Samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane

w tajnym głosowaniu. Decyzje Centralnej Komisji należą to decyzji wydawanych przez organ kolegialny.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie,

że organ należycie rozpatrzył sprawę w postępowaniu odwoławczym. Z akt postępowania wynika, że recenzenci Centralnej Komisji przedstawili argumentację przeciwko przyjęciu odwołania. Recenzje te są jednoznaczne i nie pozostawiają wątpliwości, co do braku podstaw do uwzględnienia odwołania.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie

o nadanie stopnia naukowego różni się znacznie od typowego postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że habilitant może prowadzić polemikę z oceną jego dorobku naukowego wyrażoną w recenzjach tylko w toku postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu od uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego. Natomiast uzupełniające postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją w postaci oceny dwóch recenzentów zamyka habilitantowi możliwość toczenia dalszej dyskusji na temat wydanych recenzji (v. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2222/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezawiadomienie skarżącej o powołaniu recenzentów przez Centralną Komisję nie stanowi naruszenia prawa, nadto habilitant nie jest powołany do weryfikowania opinii superrecenzentów. Kwestia polemiki, jaką habilitant prowadził z recenzentami

i którą przeniósł na łamy skargi, nie podlega ocenie sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.