Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1039/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66a ust. 2 pkt 6, ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi Ochotniczej Straży Pożarnej w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji zezwalającej na nabicie numeru identyfikacyjnego w pojeździe uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 9 [...] nr [...].


UZASADNIENIE

III SA/Łd 1039/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej k.p.a.; art. 66a ust. 2 pkt 6 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: p.r.d., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzje Starosty [...] z dnia [...], znak [...] orzekającą o odmowie wydania decyzji zezwalającej na nabicie numeru identyfikacyjnego w pojeździe marki Ford Transit, nr rej. [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny sprawy:

Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2016 r. Ochotnicza Straż Pożarna w R., reprezentowana przez Prezesa Zarządu W. P. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w S. o wydanie decyzji w przedmiocie powtórnego nabicia nr VIN pojazdu marki Ford Transit, nr rej. [...]. Uzasadniając strona wnioskująca wskazała, iż w wyniku silnej korozji nadwozia pojazdu, między innymi progów wejściowych od strony kierowcy i pasażera, dokonano napraw blacharskich przedmiotowego pojazdu. W wyniku przeprowadzonego następnie badania technicznego stwierdzono, że w wyniku korozji utracony został nr VIN na nadwoziu. Strona wyjaśniła także, że pojazd posiada oryginalną tabliczkę znamionową zamocowaną na pionowej ścianie stopnia prawego z oryginalnym numerem nadwozia oraz oryginalny nr VIN umieszczony na podszybiu deski rozdzielczej. Do wniosku dołączone zostało zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 15 czerwca 2016 r.

Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. strona wnioskująca wezwana została do usunięcia braku formalnego wniosku, to jest do złożenia pisemnej ekspertyzy rzeczoznawcy samochodowego, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] OSP w R. złożyła do akt sprawy ekspertyzę rzeczoznawcy samochodowego W. M. z dnia [...], potwierdzające stanowisko wnioskującej. Ponadto złożyła zaświadczenie mechanika pojazdowego dokonującego napraw blacharskich przedmiotowego pojazdu, z którego wynika, że w trakcie prowadzonych prac wymieniony został między innymi prawy stopień połączony z progiem, na którym prawdopodobnie był wytłoczony nr VIN. Stopień ten był całkowicie zniszczony przez korozję.

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił wydania decyzji zezwalającej na nabicie nr VIN w przedmiotowym pojeździe, z uwagi na niespełnienie przesłanek, o których mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 i ust. 3 p.r.d. W ocenie organu I instancji z materiału dowodowego sprawy wynika, że wydający opinię rzeczoznawca samochodowy nie dokonał oględzin oryginalnego elementu, na którym był wytłoczony nr VIN, a jedynie jego część zamienną, do której przymocowano oryginalną tabliczkę znamionową, wyciętą z elementu wymienianego. Jednocześnie pismem z dnia [...] Starosta [...] przesłał kserokopię opinii rzeczoznawcy samochodowego W. M. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa celem służbowego wykorzystania, wskazując, iż w ocenie organu opinia ta jest wadliwa.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku strony skarżącej bowiem przedłożona przez stronę opinia rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] potwierdza prawdziwość nr VIN przedmiotowego pojazdu. Zdaniem Kolegium fakt, iż rzeczoznawca nie widział oryginalnej części, która została wymieniona (prawego przedniego stopnia) nie może stanowić podstaw do kategorycznego stwierdzenia, że okoliczność ta dyskwalifikuje przedłożoną opinię. Co istotne biegły ujawnił oryginalny, nienoszący śladów ingerencji osób trzecich element wskazujący nr VIN, umieszczony na podszybiu przedmiotowego pojazdu. Ponadto w sprawie udokumentowany został także fakt całkowitego skorodowania tego elementu. Kolegium zakwestionowało także argumentację organu I instancji, co do prawidłowości sporządzenia przedstawionej ekspertyzy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] odmówił wydania decyzji zezwalającej na nabicie nr VIN pojazdu marki Ford Transit, nr rej. [...]. Uzasadniając organ I instancji podtrzymał stanowisko, co do niespełnienia przesłanek z art. 66a ust. 2 pkt 6 i ust. 3 p.r.d., argumentując brakiem możliwości potwierdzenia przez rzeczoznawcę samochodowego nr VIN pojazdu, bez przeprowadzenia oględzin oryginalnego elementu, który został poddany wymianie. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2010 r., I OSK 682/09.

Odwołując się od powyższej decyzji OSP w R. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu poprzez powtórne nabicie nr VIN. Uzasadniając strona wskazała na niczym nieuprawnione kwestionowanie stanowiska organu nadzoru (Samorządowego Kolegium Odwoławczego) wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Odwołująca wskazała nadto, że powodem "oporu" Starosty w wydaniu decyzji zgodnej z żądaniem wniosku jest jedynie fakt, że rzeczoznawca nie widział osobiście skorodowanego elementu, na którym wytłoczony był nr VIN. Opór ten, w ocenie skarżącej , nie znajduje jednak uzasadnienia wobec treści art. 66a ust. 3 p.r.d., który zawiera elementy konieczne ekspertyzy, pozwalające aby mogła ona stanowić podstawę wydania wnioskowanej decyzji. OSP wskazała również, że przedmiotowy pojazd jest jedynym pojazdem ratownictwa technicznego, którym dysponuje.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż jedną z przesłanek wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu, jest określona w art. 66a ust. 2 pkt 6 p.r.d. przesłanka skorodowania cechy identyfikacyjnej lub jej zniszczenia podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Pry czym w myśl art. 66a ust. 3 p.r.d. okoliczność ta winna zostać potwierdzona pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, która powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencje w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej. W niniejszej sprawie strona wnioskująca o ponowne nabicie nr VIN wskazała na konieczność wymiany prawego przedniego stopnia na którym wytłoczony był nr VIN, z powodu jego korozji. W ocenie organu odwoławczego przedstawiona do sprawy opinia rzeczoznawcy samochodowego W. M. z dnia [...] nie spełnia wymogów określonych w art. 66a ust. 3, gdyż wynika z niej , iż nie poddał on oględzinom oryginalnego elementu (prawego przedniego stopnia). Rzeczoznawca oparł swoje stwierdzenia jedynie na oświadczeniu właściciela zakładu dokonującego napraw blacharskich oraz na oględzinach wymienionego elementu, do którego przytwierdzono oryginalną tabliczkę znamionową, wyciętą z elementu wymienionego. Ponadto wskazał na dodatkową tabliczkę znamionową umieszczoną na podszybiu pojazdu oraz na rak śladów ingerencji osób trzecich. Powyższe w ocenie organu odwoławczego nie jest wystarczające do uznania, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 66a ust. 2 pkt 6 i ust. 3 p.r.d. Zasadność powyższego potwierdza zdaniem Kolegium wskazany przez organ I instancji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 5 marca 2010 r., I OSK 682/09.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi OSP w R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji ponowiła wnioski i argumentację przedstawioną w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Wskazała nadto, iż w wyniku przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego pojazdu w dniu 9 listopada 2016 r. potwierdzona została zgodność numeru silnika z nr VIN ujawnionym przez rzeczoznawcę na oryginalnej tabliczce znamionowej i na tabliczce ze znakiem FORD, umieszczonej na podszybiu wewnątrz samochodu po prawej stronie. Do skargi załączono kserokopię badania technicznego z dnia 9 listopada 2016 r. wraz z dokumentacją fotograficzną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola w tak zakreślonej kognicji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] orzekające o odmowie wydania decyzji zezwalającej na nabicie numeru identyfikacyjnego w pojeździe marki Ford Transit, nr rej. [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. skutkowało ich uchyleniem.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 66a ust. 2 pkt 6 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: p.r.d.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 66 ust. 3a pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy.

Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 p.r.d.).

Zgodnie z art. 66a ust. 2 p.r.d. starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; 2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego;3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; 7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej ( art. 66a ust. 3 p.r.d.).

Natomiast szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania cech identyfikacyjnych w przypadkach, o których mowa w ust. 2, uwzględniając znaczenie tych cech dla pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, reguluje wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 66a ust. 5 p.r.d., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 236 poz. 1401).

Z treści powyżej powołanych regulacji prawnych wynika, iż nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu może nastąpić jedynie w przepisanym prawem trybie i przez uprawnione do tego podmioty. Co do zasady, numery identyfikacyjne umieszczane są w pojeździe przez jego producenta, a jedynie w ściśle określonych w art. 66a ust. 2 p.r.d. przypadkach, jest możliwe ich umieszczenie, w drodze decyzji administracyjnej organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdu, tj. właściwego starosty, na wniosek właściciela pojazdu. Przy czym podkreślenia wymaga, że katalog przypadków, w których możliwe jest wydanie decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu, jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, iż wydanie decyzji w innych przypadkach niż w nim określonych, jest niedopuszczalne. (por. Stefański R.A. Komentarz do art. 66a ustawy Prawo o ruchu drogowym. LEX 2008, Wydanie III; Malinowski. Ł. Komentarz do art. 66a ustawy Prawo o ruchu drogowym. LexisNexis 2012, Wydanie I).

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano, wniosek z dnia 17 czerwca 2016 r. o wydanie decyzji zezwalającej na nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu marki Ford Transit, poprzez ich powtórne nabicie, złożył właściciel pojazdu - Ochotnicza Straż Pożarna w R., reprezentowana przez Prezesa Zarządu W. P., a jako podstawę żądania wskazano przesłankę z art. 66a ust. 2 pkt 6 p.r.d. W uzasadnieniu strona wnioskująca wskazała na konieczność przeprowadzenia napraw blacharsko – lakierniczych, w wyniku których dokonano między innymi wymiany prawego przedniego stopnia pojazdu wraz z zespolonym z nim progiem, na którym pierwotnie zamocowane było pole numerowe pojazdu. Jednocześnie strona wnioskującą wyjaśniła, że pojazd posiada oryginalną tabliczkę znamionową zamocowaną na pionowej ścianie wymienionego przedniego stopnia prawego z oryginalnym numerem nadwozia oraz oryginalny nr VIN umieszczony na podszybiu deski rozdzielczej. Powyższe potwierdza załączona przez stronę skarżąca opinia rzeczoznawcy samochodowego - mgr inż. W. M. z dnia [...], z której wynika, że tabliczka znamionowa pojazdu została zdemontowana do celów naprawczych pojazdu, a po ich wykonaniu została przymocowana powtórnie, na wymienionym elemencie (przedni prawy stopień). Ponadto z przedstawionej opinii wynika, że podczas przeprowadzonych oględzin rzeczoznawca ujawnił dodatkową, oryginalną tabliczkę znamionową z numerem VIN przedmiotowego pojazdu, zlokalizowaną na pasie podszybia. Tabliczka ta zawiera cechy zgodne z widniejącymi w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu. W uwagach końcowych sporządzający oświadczył, że nie stwierdził ingerencji osób trzecich w miejscu mocowania tabliczki znamionowej oraz samą tabliczkę, co pozwala jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowy pojazd miał pierwotnie nr nadwozia VIN [...].

Odmawiając wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem strony skarżącej, organy administracji publicznej zakwestionowały prawidłowość przedstawionej opinii z [...], która to opinia, w ocenie organów nie odpowiada wymogom przepisu art. 66a ust. 3 p.r.d. Sporządzona została bowiem nie na podstawie oględzin elementu pierwotnie pochodzącego z przedmiotowego pojazdu (elementu wymienionego), lecz w oparciu o oświadczenie strony wnioskującej popartego dokumentacją wystawioną przez zakład, który dokonał napraw blacharsko – lakierniczych pojazdu.

Powyższe stanowisko, w ocenie Sądu uznać należało za nieprawidłowe.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z treścią art. 66a ust. 2 pkt 6 p.r.d., stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jedną z przesłanek uprawniających do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu jest sytuacja, w której cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż element przedmiotowego pojazdu, na którym pierwotnie umieszczony został nr VIN, z uwagi na znaczną korozję został wymieniony na nowy.

Ponadto okoliczność ta, została potwierdzona opinią rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...], która stosownie do wymogu powołanego wcześniej art. 66a ust. 3 p.r.d., powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną pojazdu lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej. Przy czym podkreślenia wymaga, że użycie przez ustawodawcę spójników "lub" oraz "albo" świadczy o alternatywnym ich użyciu, co oznacza, że do prawidłowości przedłożonej opinii wystarczy wystąpienie choćby jednego z tych wymogów. Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, załączona do wniosku opinia spełnia dwa spośród trzech wymogów określonych w art. 66a ust. 3 p.r.d.. Po pierwsze potwierdza pierwotny nr VIN przedmiotowego pojazdu, w oparciu o stwierdzoną dodatkową oryginalną tabliczkę znamionową, umieszczoną na pasie podszybia pojazdu, a po drugie jednoznacznie wyklucza ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego zniszczenia lub zafałszowania cechy identyfikacyjnej pojazdu. Ponadto, co istotne prawidłowość sporządzenia złożonej przez skarżąca opinii potwierdza załączone do akt sprawy (k. 26 akt administracyjnych) pismo A z siedzibą we W. z dnia 10 listopada 2016 r. stanowiące odpowiedź na wystosowane przez Starostę [...] zawiadomienie z dnia 7 lipca 2016 r., skierowane do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, informujące o wadliwym sporządzeniu opinii przez rzeczoznawcę samochodowego W. M.

Odnosząc się natomiast do stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do wadliwości przedstawionej przez stronę skarżąca opinii, wynikającej z faktu nieprzeprowadzenia przez rzeczoznawcę oględzin pierwotnego elementu pojazdu, podlegającego wymianie z uwagi na jego skorodowanie wskazać należy, że zarówno z treści art. 66a ust. 3 p.r.d. , jak również z treści powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. nie wynika, aby dla prawidłowego sporządzenia opinii rzeczoznawcy samochodowego, o której mowa w powołanym przepisie, wymagane jest przeprowadzenie oględzin elementu, na którym pierwotnie producent umieścił cechę identyfikacyjną pojazdu, który to element uległ korozji lub zniszczeniu podczas wypadku drogowego lub podczas naprawy.

Na wynik niniejszej sprawy bez wpływu pozostaje również powołany przez organy administracji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2010 r., I OSK 682/09. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2017 r., I SA/Sz 1221/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 września 2016 r., II SA/Bk 422/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto, co istotne powołany przez organy administracji wyrok z dnia 5 marca 2010 r. zapadł , w odmiennym stanie faktycznym.

Reasumując Sąd stwierdził, iż wbrew stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji, w sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdowi marki Ford Transit, nr rej. [...] poprzez powtórne nabicie nr VIN, w oparciu o przepis art. 66a ust. 2 pkt 6 p.r.d. Przedmiotowy wniosek, wraz z wymaganymi prawem dokumentami został złożony przez podmiot uprawniony – właściciela pojazdu. Zarówno kwestia własności przedmiotowego pojazdu, jak i źródło jego pochodzenia nie stanowi kwestii spornej. Ponadto co istotne, pojazd posiada dodatkową oryginalną, nie nosząca śladów ingerencji tabliczkę znamionową, potwierdzającą prawidłowość nr VIN, o którego powtórne nabicie wnosi skarżąca.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji publicznej będą zobowiązane do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...] z dnia [...].

ms