Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 768/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 63
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. R. w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008r. [...] w przedmiocie uzgodnienie w zakresie warunków zabudowy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia-


UZASADNIENIE

Skarżąca A. R. w skardze na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymującego w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2007r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W przesłanym na żądanie Sądu uzasadnieniu wniosku, skarżąca wskazała, iż w wyniku realizacji planowanej inwestycji dojdzie do naruszenia ładu przestrzennego i architektonicznego Zespołu urbanistycznego o budowlanego dawnego "[...]", będącego zabytkiem, a tym samym zostaną naruszone przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja spowoduje także z uwagi na jej planowaną lokalizację ( w ocenie skarżącej bez zachowania i z pominięciem obowiązujących przepisów w zakresie norm odległościowych od granicy sąsiedniej działki), znaczne ograniczenie dostępu światła i słońca do należącego do skarżącej budynku, zacienienie ogrodowej części jej działki a tym samym obniżenie wartości należącej do niej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na uwadze powyższe zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny władny jest do orzekania na wniosek skarżącego o wstrzymaniu wykonania jedynie orzeczenia organu (decyzji, postanowienia) które zostało zaskarżone do Sądu. A zatem wbrew żądaniu stron skarżących wyrażonym w przedłożonym przez nie wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia tak jak domagały się tego skarżące w przedmiocie "wstrzymania przez organy administracji procedury dotyczącej budowy stacji paliw płynnych w S. do chwili rozpatrzenia ich skargi".

Rozpoznając zaś niniejszą sprawę w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a może nastąpić na wniosek skarżącego po przekazaniu skargi sądowi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien zatem kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej.

Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są bez wątpienia pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (vide: orzeczenie NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.).

Z kolei szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Trudne do odwrócenia skutki to zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, zatem że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wystarczy przy tym samo przywołanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca w ocenie Sądu nie przedstawiła okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Z przedstawionego przez stronę skarżąca uzasadnienia wniosku wynika, iż wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na postanowienie, czyli sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa. Wskazać jednak należy, iż przedstawiona w skardze niezgodność postanowienia z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Tym samym argumenty podniesione przez stronę skarżącą, wskazujące, iż zaskarżone postanowienie jako niezgodne z prawem winno być wstrzymane, nie mogą stanowić postawy do pozytywnego rozpoznania niniejszego wniosku.

Poza tym należy wskazać, że celem zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymującego w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2007r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W., jest jedynie uzgodnieniem decyzji o warunkach zabudowy pod kątem ochrony konserwatorskiej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu nie rodzi ona zatem żadnych praw, ani uprawnień po stronie skarżącego skutkujących możliwością wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy także podkreślić, iż podniesione przez skarżącą kwestie odległości planowanej inwestycji od granic jej działki, dostępu światła, nie są przedmiotem rozważań, ocen które należy badać w niniejszym postępowaniu, tym samym nie mogą one stanowić postawy do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W świetle powyższego Sąd mając na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i działając na podstawie art. art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.