Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zwrotu świadczeń nienależnie pobranych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. K.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], którą stwierdzono, że świadczenia wychowawcze pobrane na dziecko M.O. w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] września 2017 r. w łącznej kwocie 4.500 zł są nienależnie pobranymi świadczeniami i podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W złożonej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go bardzo ciężką sytuacją finansową.

K.M. wskazała, że jest jedynym żywicielem czteroosobowej rodziny, a kwota 4.500 zł stanowi trzymiesięczny dochód całej rodziny. Skarżąca podniosła, że nieuwzględnienie wniosku spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W powyższym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślić trzeba, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa każdorazowo na stronie skarżącej. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona skarżąca, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami. Pogląd, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest niekwestionowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA: z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14; z 12 września 2014 r., II OZ 920/14; z 11 września 2014 r., I OZ 716/14; z 9 września 2014 r., II GZ 498/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących skuteczne domaganie się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne.

W sytuacji gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawczyni, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jej trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Wymaga jednak podkreślenia, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Również sama wysokość kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu wykonania zaskarżonego aktu na możliwości płatnicze i bytowe strony.

W ocenie Sądu, złożony w tym zakresie wniosek nie został przez skarżącą poparty argumentacją ani dowodami świadczącymi o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. W szczególności skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych przedstawiających jej aktualną sytuację materialną. W związku z tym Sąd nie dysponował informacjami mogącymi świadczyć o spełnieniu się w sprawie którejś ze wskazywanych we wniosku przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać trzeba, że wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wiązać należy z wystąpieniem nie jakiejkolwiek szkody, ale szkody o znacznym rozmiarze. Do wykazania tego konieczne jest zatem wskazanie na wysokość uzyskiwanych dochodów, posiadany majątek i zasoby pieniężne, a w dalszej kolejności porównanie tych danych z wysokością kwoty, która ma być zwrócona przez skarżącą. Skarżąca natomiast nie wykazała, w jaki sposób uregulowanie żądanej kwoty wpłynie na jej sytuację finansową. Twierdzenia zawarte we wniosku nie są poparte żadnymi dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić. Za niewystarczające w tej mierze należy uznać stwierdzenie, że kwota 4.500 zł stanowi trzymiesięczny dochód rodziny, która znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej.

Nie można również tracić z pola widzenia, że sama niemożność zwrotu przedmiotowej kwoty nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na rodzaj obowiązku określony zaskarżoną decyzją, jakim jest świadczenie pieniężne, uiszczenie lub wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że spełnienie świadczeń pieniężnych jest z natury rzeczy odwracalne i w razie uwzględnienia skargi przez Sąd, uiszczona lub wyegzekwowana kwota podlegałaby zwrotowi na rzecz skarżącej. W tej sytuacji nie sposób mówić o trudnych do odwrócenia skutkach.

Z przedstawionych względów Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.