Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 793/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Gospodarki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 151, art 141 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art, 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art, 6 ust. 2 pkt 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 188 poz 1840
law: Ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 482
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1239/18 w sprawie ze skargi U.w S. na decyzje Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 8 marca 2018 r. nr 58/DI/18 i 57/DI/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. w S. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1239/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi S.I. Sp. z o. o. z siedzibą w S. W. - dalej: w skrócie skarżący lub Spółka (wcześniej: U.P. sp. z o. o z siedzibą w S. W.), na decyzje Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej w skrócie: organ) z dnia 8 marca 2018 r., nr 58/DI/18 i 57/DI/18, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej w części dotyczącej terminu ich obowiązywania.

Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 litery a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi Spółki w sytuacji, gdy decyzje Ministra zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. spowodowanym odmową - w sytuacji, gdy istniały ku temu podstawy - stwierdzenia przez organ nieważności zezwoleń skonwertowanych w części, w jakiej utrzymywały one ograniczenie czasowe zezwoleń strefowych oraz

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 482 ze zm., dalej: u.s.s.e.), w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1840 ze zm., dalej: "ustawa nowelizująca"), skutkujące uznaniem, że w dniu wydania zezwoleń skonwertowanych istniały podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego odnoszącego się do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej: "SSE") na podstawie zezwolenia.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie posiedzenia na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz. U. poz. 374 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczył oceny zgodności z prawem stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii o odmowie stwierdzenia nieważności zezwolenia nr 25 z 1 sierpnia 2000 r. (zmienionego decyzją Nr 165/ZE/05 z 30 grudnia 2005r.) oraz zezwolenia nr 1 z 16 kwietnia 1998 r. (zmienionego decyzją Nr 2/ZE/06 z 4 stycznia 2006r.) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie T. Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu obowiązywania stwierdził, że decyzje te nie są niezgodne z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na te decyzje na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi nie podważają prawidłowości tego stanowiska Sądu pierwszej instancji.

Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt 1 tiret drugie petitum skargi kasacyjnej). Przepis ten określa, jakim warunkom odpowiadać ma uzasadnienie wyroku, przy założeniu, że uzasadnienie powinno służyć wyjaśnieniu powodów wydania określonego rozstrzygnięcia, umożliwiając stronom postępowania oraz NSA – w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej – analizę argumentacji Sądu pierwszej instancji. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ma miejsce tylko wtedy, gdy zawarta w uzasadnieniu wyroku relacja Sądu jest obarczona wadą, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (zob. wyroki NSA: z 24 lutego 2016 r., sygn. II GSK 1349/14, z 10 lipca 2014 r., sygn. I GSK 191/13, z 13 stycznia 2012 r., sygn. I FSK 1696/11; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), bądź też uzasadnienie nie zawiera stanowiska sądu w odniesieniu do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09).

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie to zawiera bowiem wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w tym przepisie, umożliwiając przeprowadzenie kontroli prawidłowości wyroku. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wyjaśnił, że podstawą oddalenia skargi był art. 151 p.p.s.a., wskazując przy tym, że w jego ocenie organ nie naruszył prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, a ocena ta – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – została wszechstronnie i trafnie uzasadniona. Zgodnie z poglądem powszechnie akceptowanym w judykaturze i w doktrynie, wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów podniesionych przez stronę na ich poparcie, lecz może je oceniać całościowo (por. wyroki NSA z: 29 kwietnia 2015 r., sygn. II GSK 470/14; z 18 listopada 2016 r., sygn. II GSK 702/15; z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16). Istotne jest jedynie to, by z wywodów Sądu wynikało, dlaczego uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Ten zaś warunek został w rozpoznawanej sprawie spełniony.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji istotne znaczenie miało to, że zostały one wydane w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych, a mianowicie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które jest postępowaniem samodzielnym, zaś jego istotą jest ustalenie, czy decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności były dotknięte jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro przepis art. 16 ust. 9 ustawy o s.s.e. w brzmieniu tej ustawy obowiązującym w dacie wydania zezwoleń, o których wzruszenie w trybie stwierdzenia nieważności wystąpiła skarżąca Spółka, przewidywał udzielanie zezwoleń na czas oznaczony, to nie ma podstaw, aby twierdzić, że we wskazanym zakresie zezwolenia te wydane zostały bez podstawy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniło zatem swą funkcję, gdyż pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej, w szczególności na merytoryczne odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Nie jest uzasadniony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia powodów stwierdzenia nieważności decyzji (punkt 1 tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej).

Zarzut ten błędnie został zakwalifikowany przez autora kasacyjnej do zarzutów o charakterze procesowym. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera normę prawa materialnego. Powyższa wada konstrukcyjna skargi kasacyjnej nie uniemożliwia jednak rozpoznania tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na wniosek strony, która zarzuciła nieważność zezwolenia nr 25 z 1 sierpnia 2000 r., zmienionego decyzją Nr 165/ZE/05 z 30 grudnia 2005r. oraz zezwolenia nr 1 z 16 kwietnia 1998r., zmienionego decyzją Nr 2/ZE/06 z 4 stycznia 2006r., na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie T. Specjalnej Strefy Ekonomicznej udzielonego przez zarządzającego strefą skarżącej Spółce w części dotyczącej terminu obowiązywania, jako wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jest ono postępowaniem samodzielnym (odrębnym) w tym sensie, że jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, w której uprzednio wydano decyzję administracyjną co do istoty, lecz zbadanie, czy w sprawie zakończonej tą decyzją nie wystąpiły przesłanki nieważności, określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji ostatecznej, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji.

Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej, a jedynie winien ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Istotną cechą tegoż postępowania jest także brak związania organu orzekającego w przedmiocie nieważności żądaniem strony, a to oznacza, że w przypadku przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ zobowiązany jest przeprowadzić kontrolę zarówno z punktu widzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa, jak i przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. Stąd też nie każde naruszenie prawa może skutkować nieważnością ostatecznej decyzji, bowiem inne rozumienie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadziłoby do uczynienia z tej instytucji dodatkowej instancji, co jest niedopuszczalne. Zatem analizowany przepis ma charakter wyjątkowy (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 34/19).

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia, czy ww. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie T. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, zmienione następnie decyzjami Ministra Gospodarki, dotknięte były wadą uzasadniającą stwierdzenie nieważności, nie zaś do oceny, czy do tzw. "starych przedsiębiorców", którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed 1 stycznia 2001 r., zastosowanie znajdują zasady prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej obowiązujące od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej, a w szczególności odnoszące się do terminu ważności zezwoleń strefowych, jak twierdzi Spółka.

W tym miejscu należy zauważyć, że problem prawny rozstrzygany w tej sprawie był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach z: 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1006/18; 1 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1322/18; 5 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1428/18; 5 czerwca 2021r., sygn. akt II GSK 1272/18; 1 lipca 2022 r., sygn. akt II GSK 481/19. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze motywy rozstrzygnięć wyrażone we wskazanych orzeczeniach, uznając że są one trafne również w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy.

Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji, że w tej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności zezwoleń zmienionych następnie decyzjami konwertującymi. Skoro Spółka uzyskała zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie T. Specjalnej Strefy Ekonomicznej przed 31 grudnia 2000 r., istniała wówczas podstawa prawa do czasowego ograniczenia tych zezwoleń, rozstrzygnięcie zatem w tym przedmiocie w zezwoleniach było prawidłowe. Wobec zmiany stanu prawnego po tej dacie, Spółka mogła wystąpić z wnioskiem o zmianę tych zezwoleń poprzez zastosowanie do nich przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 ustawy nowelizującej z 2003 r., a także o zmianę warunków zezwoleń w szczególności w zakresie wielkości nakładów inwestycyjnych (art. 6 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy). Jest bezsporne, że Spółka wystąpiła z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o zmianę opisanych zezwoleń i do tych zmian doszło (decyzja Ministra Gospodarki Nr 165/ZE/05 z 30 grudnia 2005r. oraz decyzja Nr 2/ZE/06 z 4 stycznia 2006r., wydane na podstawie art. 6 ust.1, 2 i 4 ustawy nowelizującej z 2003 r., zmieniające zezwolenia zgodnie z żądaniem przedsiębiorcy). Zmiany dotyczyły oznaczenia przedsiębiorcy oraz poniesienia na terenie strefy wydatków inwestycyjnych.

W tym stanie faktycznym i prawnym nie została spełniona przesłanka wydania tych decyzji zmieniających bez podstawy prawnej, skoro art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2003 r. podstawę tę określał wprost. Wydając decyzje zmieniające i działając w granicach wskazanej podstawy prawnej, organ nie naruszył także rażąco prawa, co zarzuca autor skargi kasacyjnej, wskazując na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 u.s.s.e. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2003 r., której miał dopuścić się Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2003 r. przedsiębiorca, który uzyskał stosowne zezwolenie przed 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę, polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5, w miejsce zwolnień określonych w art. 12 ustawy o s.s.e., w brzmieniu z 31 grudnia 2000 r. W myśl zaś art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2003r. we wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych. Wykładnia językowa art. 6 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej z 2003 r. prowadzi do wniosku, że zawarte tam normy prawne mają zarówno charakter materialny (zmiana warunków zezwolenia), jak i procesowy – przewidują wszczęcie postępowania o zmianę zezwolenia na wniosek przedsiębiorcy.

Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że uzyskanie przez przedsiębiorcę konwersji zezwolenia w trybie art. 6 ustawy nowelizującej z 2003 r. nie uniemożliwia składania przez "starych" przedsiębiorców innych wniosków o zmianę zezwolenia, w trybie wskazanym w art. 16 ust. 4 w związku z art. 19 ust. 4 ustawy o s.s.e. Przyjmuje się bowiem, że w związku z uchyleniem art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 117, poz. 1228 ze zm.) oraz wobec nieustanowienia przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej z 2003 r., brak jest podstaw do ograniczenia zakresu pomocy publicznej przedsiębiorców, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności na terenie specjalnych stref przed 1 stycznia 2001 r., przez wykluczenie możliwości zmiany czasowego ograniczenia prowadzenia tej działalności określonego w zezwoleniu (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3851/16). Prowadzi to w konsekwencji do jednoznacznego wniosku, że okres obowiązywania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia zawartego w zezwoleniu, podlega zmianie na zasadach ogólnych, a więc w postępowaniu zwyczajnym, w trybie przewidzianym dla wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w ustawie o s.s.e. (zob. wyroki NSA z: 8 czerwca 2018r., sygn. akt II GSK 2238/16; 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3851/16; 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 873/11).

Należy zatem uznać, że bezzasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2003 r., a w konsekwencji także powiązane z tym zarzutem pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wadliwego zaakceptowania przez WSA dokonanej przez organ błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2003 r. w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o s.s.e. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konwersja zezwolenia, będąca wprost wynikiem zmian legislacyjnych, nie miała wpływu na zastąpienie czasowego (przejściowego) charakteru zwolnienia, zwolnieniem na czas nieokreślony. Spółka nie wniosła bowiem o zmianę zezwolenia w zakresie terminu jego obowiązywania. Podkreślić również trzeba, że zmieniające się przepisy dotyczące działalności specjalnych stref ekonomicznych nie zawierały regulacji, które określałyby nowe warunki w zakresie terminu obowiązywania dla wydanych wcześniej zezwoleń. Nie dokonano też zmian generalnych w wydanych dotychczas zezwoleniach. Zezwolenia te miały bowiem formę prawną decyzji administracyjnych. Były zatem aktami administracyjnymi, które jednostronnie, działaniem właściwego organu, załatwiały sprawę indywidualną. Ewentualne wnioskowanie o zmianę warunków, w tym dotyczących czasu obowiązywania zezwoleń, pozostawiono podmiotom zainteresowanym prowadzącym działalność gospodarczą w strefach.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanych mu skargą kasacyjną naruszeń. Nieuzasadnione jest twierdzenie o błędzie popełnionym przez organ, a tym bardziej rażącym naruszeniu prawa, które mogłoby być podstawą do zastosowania 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów udziału w rozprawie profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem I instancji.