Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2028/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: (...) wydaną dnia (...) lipca 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2012r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowaną decyzję z dnia (...) grudnia 2012r. Wojewoda (...) odmówił stwierdzenia na wniosek (...) nieważności decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., Nr (...) |zatwierdząjącej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych w ilości 47 miejsc postojowych i chodnika do obsługi budynków mieszkalnych wielorodzinnych, rozbudowę Istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wpustami, budowę kablowej linii oświetleniowej, przebudowę urządzeń teletechnicznych, na części działek o nr ew. (...).

Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia (...) grudnia 2012 r., znak: (...),(...) odwołała się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Decyzją z dnia (...) maja 2013 r., znak: (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2012 r., znak: (...), w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, wskazując, że na gruncie niniejszej sprawy brak jest po stronie (...) zindywidualizowanego interesu prawnego, który uzasadniałby jej legitymację procesową w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2012 gr., Nr (...), znak: (...)

W związku ze skargą (...), wyrokiem z dnia (...) marca 2014 r. sygn. akt (...), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) maja 2013 r., znak: (...).

W ww. wyroku z dnia (...) marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/13, Sąd wskazał, że cyt.: "(...) prawo własności jest wartością chronioną konstytucyjnie. Ograniczenie tego prawa może wynikać jedynie z ustawy. W przypadku właścicieli lokali, którzy stanowią wspólnotę ograniczenie w wykonywaniu prawa własności w stosunku do części wspólnych wynika z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Natomiast w przypadku zarządu sprawowanego na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000. r. o spółdzielniach mieszkaniowych takiego ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nie ma.

Skoro tak. to nie do przyjęcia jest stanowisko nie uznające współwłaściciela nieruchomości za osobę nie mającą interesu prawnego w postępowaniu lokującym na tej nieruchomości obiekty budowlane. Realizacja zamierzonej przez Spółdzielnię Mieszkaniową inwestycji w sposób oczywisty wpływa na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości objętej współwłasnością.

Na konieczność ochrony własności wskazał również Sąd Apelacyjny (...) w wyroku z dnia (...) października 2012 r., sygn. akt (...). "Art. 27 u.s.m., z którego wynika uprawnienie spółdzielni do zarządu nieruchomością, której jest współwłaścicielem, nic stanowi podstawy do zmiany udziału w nieruchomości wspólnej; zarząd nieruchomością wspólną nie obejmuje prawa rozporządzania udziałami w nieruchomości wspólnej nie należącymi do spółdzielni, bo stanowiłoby to ograniczenie prawa własności".

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko organu odwoławczego narusza prawo materialne skutkiem czego było uznanie, iż skarżąca nie posiada w przedmiotowej sprawie przymiotu strony (...)".

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe i uwzględniając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte we wskazanym wyżej wyroku z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/13, po ponownym rozpatrzeniu odwołania (...) oraz przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zajął następujące stanowisko.

Na wstępie wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, (...) posiada odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy ul. (...) w (...), wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej nr ew. (...)oraz części budynków i urządzeń nie służących wyłącznie do użytku właścicieli lokali wynoszącym (...) (§ 3 aktu notarialnego z dnia 26 marca 2008 r., Repertorium A nr (...) "Umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności").

Mając na uwadze ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia (...) marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa (...), skarżąca - (...) posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2012r., Nr (...), znak: (...).

Jak wynika z analizy projektu budowlanego, zatwierdzonego ww. decyzją Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. Nr (...) znak: (...), przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę parkingów dla samochodów osobowych w ilości 47 miejsc postojowych, budowę chodnika, rozbudowę istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wpustami, budowę kablowej linii oświetleniowej, przebudowę urządzeń teletechnicznych przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych na części działek o nr ew. (...) obręb (...) (Projekt budowlany, s. 16).

Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), według stanu na dzień 12 czerwca 2012 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie pod rygorem I odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) wraz wnioskiem z dnia (...) maja 2012 r. o wydanie pozwolenia dla spornej inwestycji (doprecyzowanym pismem z dnia 29 maja 2012 r.), przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami o nr (...) z obrębu (...) na cele budowlane. Z powyższego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakich dotyczy nieruchomości (działki nr ew. (...) z obrębu (...)) jak również i z czego wynika tytuł prawny przysługujący do wskazanych nieruchomości.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez (...) w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego, organ podkreślił że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia.

Wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej organ zwrócił uwagę, że utrwalony pogląd judykatury (zob. wyr. NSA z dnia 03 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK. 577/06; wyr." NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyr. NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 09 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyr. NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06, wyr. WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 906/09), wskazuje na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają : go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było podstaw uzasadniających poddanie w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora.

Skoro więc nie było wątpliwości na etapie postępowania zwykłego, co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi, (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Z tego też względu również w postępowaniu nieważnościowym właściwy organ nie ma możliwości weryfikacji złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto, inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta (...) z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...), ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsc parkingowych dla samochodów osobowych do 50 stanowisk postojowych i chodnika dla ruchu pieszego, rozbudowie istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wpustami, budowie kablowej linii oświetleniowej, przebudowie istniejącej infrastruktury technicznej na działkach nr ew. (...).

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wynika z akt sprawy, projekt budowlany spornej inwestycji polegającej na budowie parkingów dla samochodów osobowych w ilości 47 miejsc postojowych, budowie chodnika, rozbudowie istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wpustami, budowie kablowej linii oświetleniowej, przebudowie urządzeń teletechnicznych przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych na części działek o nr ew. (...) nie narusza rażąco ustaleń decyzji Prezydenta Miasta (...) o warunkach zabudowy w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z analizy akt sprawy wynika, że sporna inwestycja nie narusza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w szczególności nie narusza w sposób rażący § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż.10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do ww. decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), znak: (...), projektowany parking samochodowy dla 47 miejsc postojowych od najbliżej położonego budynku mieszkalnego tj. budynku zlokalizowanego przy (...) (w którym znajduje się lokal mieszkalny należący do skarżącej), został zaprojektowany w odległości zwymiarowanej (...)).

Z analizy akt sprawy nie wynika, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., Nr (...), znak: (...), rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dniu jej wydania, w tym przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Ponadto weryfikowanego rozstrzygnięcia nie wydano z naruszeniem przepisów o właściwości ani nie zostało wydane bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ono sprawy i rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano go do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, skarżąca zarzuciła organowi:

1. art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm) poprzez utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości pomimo braku przesłanek,

2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nr (...) z dnia (...) .06.2012 roku wydanej przez Prezydenta Miasta (...), w sprawie pozwolenia na budowę parkingu przy ul. (...) , pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa tj.

- art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwolenie na budowę spółdzielni; przyjęcie, iż spółdzielnia ma nieograniczone niezależnie od pozostałych współwłaścicieli prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieuzyskanie od pozostałych współwłaścicieli (w tym od wnioskodawczym) zgody na budowę parkingu oraz nie uzyskanie od pozostałych współwłaścicieli oświadczeń o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane,

- art. 7 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez organ należycie stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o je oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje zatem tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana (...) lipca 2014r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta (...) udzielająca Spółdzielni Mieszkaniowej (...) pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych – 47 miejsc postojowych i chodnika do obsługi budynków mieszkalnych wielorodzinnych, rozbudowę istniejącej kanalizacji deszczowe, budowę kablowej linii oświetleniowej i przebudowę urządzeń teletechnicznych na części działek o nr (...).

Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, a mianowicie w ramach postępowania nieważnościowego, którego celem jest weryfikacja decyzji ostatecznej wyłącznie pod kątem ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Stosownie do treści art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W tym miejscu wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" - tak: B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8/31.

W rozpoznawanej sprawie skarżący powołał się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje; iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie I QSK 996/06 (publ. LEX nr 354687) stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnił warunki i wymagania określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ustawy Prawo budowlane przy czym ocena organu w tym zakresie jest szczegółowa, właściwa i zgodna z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej – rażącego naruszenia art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego należy podkreślić, że Spółdzielnia Mieszkaniowa wraz z wnioskiem z dnia (...) maja 2012r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi o nr (...) na cele budowlane, wskazując jednocześnie z czego prawo to wynika. A ponieważ nie było wątpliwości co do tego prawa organ nie miał obowiązku jego weryfikacji.

W tym miejscu należy podkreślić, iż skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego i współwłaścicielką nieruchomości wspólnej będącej w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej "(...) sprawowanym na podstawie art. 27 ust 2 ustawy z 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (DZ. U. z 2003r. nr 119, poz. 1116 ze zm). Wobec tego, że treść tego artykułu budzi wątpliwości interpretacyjne naruszenie tego przepisu nie może być uznane za rażące.

W tym miejscu należy podkreślić, że w kwestii samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną, będącą współwłasnością Spółdzielni – wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów podjętej z dnia 13 listopada 2012r., w sprawie II OPS 2/12. stwierdzając, iż wykonywany przez Spółdzielnię Mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej, a także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 marca 2014r. podjętej w sprawie III CZP 122/13, stwierdzając iż Spółdzielnia Mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (art. 27 ust 2 ustawy z 15.12.2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych).

Uznając, iż weryfikowana w postepowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych należy uznać, iż skarga nie jest zasadna z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.