Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 356/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 72 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 1997 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 356/07

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] Burmistrz Miasta S. działając na podstawie art. 74a w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (DZ.U z 2005 roku, nr 143, poz.1199), dalej jako OrdPU, odmówił określenia K.D. wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 rok.

Zdaniem organu wniosek podatnika o zwrot wyegzekwowanego podatku jest nieuzasadniony, gdyż podatek od nieruchomości za 1997 rok nie został uregulowany przez K.D.

Nadto organ ustalił, że w 1999 roku organ podatkowy wydał decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 1997 rok dla K.D., który miał w okresie od 3.03.1995 do 29.02.2000 roku zarejestrowaną działalność gospodarczą.

Podatnik nie kwestionował wymiaru podatku, a decyzja stała się ostateczna.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł K.D.

Zaskarżonej decyzji zarzucał iż :

a) organ podatkowy odmawiając zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości, rozpatrzył tylko jego wnioski za lata 1995- 1998, pozostawiając bez rozpoznania wniosek o zwrot nadpłaty za 1999 rok;

b) organ podatkowy nie rozpatrzył wniosku, w części dotyczącej kasacji ustanowionego na nieruchomości wpisu hipoteki przymusowej;

c) w uzasadnieniu decyzji, organ pominął kwestię naliczenia podatku od budynku związanego z działalnością gospodarczą, motywując to tym, że w latach 1995- 1999 posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą, pomijając fakt, że brak jest deklaracji zgłoszenia budynku, bądź funkcjonowania budynku związanego z działalnością gospodarczą;

d) organ za lata 1995-1999 wyegzekwował podatek od nieruchomości, w zawyżonej wysokości, od powierzchni budynku gospodarczego niezwiązanego z działalnością gospodarczą

Decyzją znak: [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art.233 § 1 pkt 1 OrdPU, po rozpoznaniu odwołania K.D., od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta S. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 rok, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje:

Organ I Instancji po przeprowadzeniu postępowania, odmówił K.D. stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 1997 rok. Uzasadniając decyzję organ podniósł, że decyzją wymiarową ustalono dla podatnika wymiar podatku od nieruchomości za 1997 rok, w wysokości 678,50 zł.

Decyzja ta nie została zaskarżona przez podatnika.

Podatnik nie uregulował zobowiązania podatkowego za 1997 rok i dlatego wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest niezasadny.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożył K.D.

Decyzji zarzucił, że organ podatkowy nie rozpoznał wniosku o zwrot nadpłaty za 1999 rok oraz wniosku w części dotyczącej kasacji ustanowionego na nieruchomości wpisu hipoteki przymusowej.

Nadto zarzucał, że podatek od nieruchomości za 1997 rok, został ustalony w zawyżonej wysokości, ponieważ naliczono go od budynku gospodarczego związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy takiej działalności, na przedmiotowej nieruchomości nie prowadził. Z tego względu wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego przepis art.6 ust.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku O podatkach i opłatach lokalnych daje podstawy do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego powstaje zobowiązanie podatkowe.

Ustalona w drodze decyzji, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 1997 rok jest podatkiem należnym, ponieważ decyzja ta stała się ostateczna.

Według przepisu art. 72 § 1 pkt 1 OrdPU za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego, nienależnie zapłaconego podatku.

Zdaniem organu odwoławczego, ponieważ decyzja wymiarowa jest ostateczna, a podatek w niej określony nie został zapłacony, wniosek o określenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 rok jest niezasadny.

Ponieważ decyzja wymiarowa podatku od nieruchomości za 1997 rok, nie została w jakimkolwiek trybie zmieniona, to zarzuty odnoszące się do sposobu naliczenia podatku, nie podlegały rozpatrzeniu w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł K.D.

Zaskarżonej decyzji zarzucał, że zawiera błędne założenie, że decyzję organu podatkowego podjęto prawidłowo, doręczono i powstałe w ten sposób zobowiązanie podatkowe stanowi dla podatnika niepodważalny obowiązek zapłaty.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pomija fakt, że naliczono i wyegzekwowano, a częściowo ustalono zabezpieczenie hipoteczne od nieistniejącego przedmiotu opodatkowania tj. budynku związanego z działalnością gospodarczą. Jego zdaniem zupełnie ignorowany jest fakt, że podatek od nieruchomości ustalono i pobierano bezpodstawnie, przyjmując rejestr działalności gospodarczej za podstawę ustalenia podatku od nieruchomości.

Jego zdaniem decyzja korygująca podatek od nieruchomości za lata 2000-2003 jednoznacznie wyjaśnia, że organy błędnie naliczały podatek od nieruchomości. Dlatego w jego ocenie brak skłonności organu podatkowego do korekty podatku za lata 1995- 1999 jest bezpodstawny. Oceniał, że organ podatkowy mógł w ten sam sposób skorygować naliczenie podatku od nieruchomości za lata 1995- 1999.

Zarzucał również, że nie wyjaśniono dostatecznie, dlaczego odmawia się zwrotu bezpodstawnie wyegzekwowanego podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga K.D. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U. nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U. nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art.6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku O podatkach i opłatach lokalnych ( DZ.U. z 2002 roku, nr 9, poz.84 ze zmianami) dalej jako PLokU, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania ustala wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Decyzja ta ma charakter konstytutywny i obowiązek podatkowy powstaje z chwilą doręczenia takiej decyzji podatnikowi (art.21 § 1 pkt 2 OrdPU; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2363/02, LEX nr 145042).

Taka decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 1999 roku w stosunku do K.D. została wydana i stała się ostateczna.

Zgodnie z art.75 § 1 OrdPU, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Paragraf 2 wyżej powołanego przepisu stanowi, że takie uprawnienie określone w § 1 przysługuje również :

1) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli:

a) w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

b) w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań(deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

W odniesieniu do nadpłat podatków powstających po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, podatnicy kwestionując kwotę podatku wynikającą z ostatecznej decyzji ustalającej, muszą najpierw w trybach nadzwyczajnych (art.240 i art. 247 OrdPU), wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję, co umożliwi im uzyskanie zwrotu podatku.

Przepisy regulujące nadpłatę nie mogą być stosowane w sytuacji, gdy obowiązuje ostateczna decyzja podatkowa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2003 roku, I SA/Łd 807/01; Monitor Prawniczy z 2003 roku, nr 12 str. 38).

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć iż decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 1997 rok dla K.D., nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Ten stan rzeczy, dawał podstawy organowi do odmowy określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1997 rok.

Tak więc dopóki nie zostanie wzruszona decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe, w podatku od nieruchomości za 1997 rok, to nie można mówić, iż zobowiązanie podatkowe zostało określone w nieprawidłowej wysokości. Nadto trafnie organy zauważyły, że podatek od nieruchomości za rok 1997, nie został przez podatnika uregulowany, co też czyni bezprzedmiotowym rozważania, co do ustalenia nadpłaty.

Zdaniem Sądu organ administracji, biorąc za podstawę art.165a OrdPU, w sytuacji gdy wpłynął wniosek o określenie nadpłaty, w podatku od nieruchomości, winien odmówić wszczęcia postępowania. Uchybienie to, wobec tego, iż rozstrzygnięcie organu, było merytorycznym, a więc dalej idącym, niż rozstrzygnięcie formalne z art. 165a OrdPU, i dlatego nie miało to wpływu na wynik sprawy i legalność zaskarżonej decyzji.

Skarżący chcąc zakwestionować wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 1997 rok musiałby przeprowadzić postępowanie wzruszające ostateczną decyzję administracyjną określającą wysokość tego podatku.

Z tego względu podnoszone przez skarżącego zarzuty, co do nieprawidłowego wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego, w podatku od nieruchomości za 1997 rok, w postępowaniu o określenie nadpłaty, nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu.

Z tych względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wstępie.