Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1931/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 lipca 2008 r. "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem o wydanie zezwolenia importowego CITES na przywóz z Indonezji produktu leczniczego "G." zawierającego w swoim składzie mieszankę ziół z domieszką lizofilizatu z konika morskiego gatunku Hippocampus kuda.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Minister Środowiska odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia importowego wskazując, iż gatunek konika morskiego (pławikonika) Hippocampus kuda jest wymieniony w Aneksie B rozporządzenia Komisji (WE) nr 318/2008 z dnia 31 marca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, co oznacza, że import osobników tego gatunku, jak również jego części i produktów pochodnych wymaga zezwolenia Organu Zarządzającego Konwencji Waszyngtońskiej kraju przywozu (w Polsce organem tym jest Minister Środowiska). Zezwolenie może zostać wydane po spełnieniu określonych warunków, m.in. w art. 4 ust. 1 lit. e), w związku z ust. 2 lit. c), oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, czyli po uzyskaniu pozytywnej opinii Organu Naukowego stwierdzającej, że dany import nie będzie miał szkodliwego wpływu na stan dziko żyjącej populacji określonego gatunku. Organ Naukowy Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce, tj. Państwowa Rada Ochrony Przyrody wydała negatywną opinię dotyczącą importu przedmiotowego produktu leczniczego zawierającego w składzie okazy koników morskich gatunku Hippocampus kuda pochodzących z Indonezji. Nie uległo również zmianie stanowisko Grupy ds. Przeglądu Naukowego, działającej na mocy art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec wprowadzania do UE okazów ww. gatunku, dlatego organ orzekający odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia importowego.

W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska wydał kolejną decyzję z dnia [...] września 2008 r. NR [...] o utrzymaniu w mocy odmowy wydania zezwolenia importowego zawartej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W uzasadnieniu powołanej decyzji z dnia [...] września 2008 r. wskazano, iż negatywne stanowisko Grupy ds. Przeglądu Naukowego w sprawie importu z Indonezji wszelkich okazów pławikoników gatunku Hippocampus kuda (w tym produktów zawierających ich części i produkty pochodne), znalazło swoje odzwierciedlenie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającym wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory. Gatunek Hippocampus kuda został objęty przepisami powołanego rozporządzenia na podstawie art. 4 ust. 6 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. Wobec więc istnienia

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

tymczasowego zakazu wprowadzania do UE okazów wskazanego gatunku pławikonika, brak jest możliwości wydania stosownego zezwolenia importowego.

Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie słusznego interesu skarżącej i godzenie we wcześniej nabyte prawa skarżącej poprzez błędne ustalenie, że obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia importowego CITES przepisy mają zastosowanie w stosunku do produktu leczniczego "G." i nie pozwalają na import z Indonezji tego produktu, które to ustalenie uniemożliwia wprowadzenie tego produktu do obrotu, pomimo posiadania przez skarżącą ważnego pozwolenia na dopuszczenie go do obrotu wydanego przez Ministra Zdrowia oraz zezwolenia na import wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W skardze zarzucono także naruszenie:

* art. 6 i art. 7 kpa w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającego wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, które nie obowiązywało w dniu złożenia wniosku przez skarżącą oraz w dniu wydania przez Ministra Środowiska pierwszej decyzji w sprawie,

* art. 106 §1 kpa poprzez art. 140 kpa i w zw. art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia CITES bez zasięgnięcia w postępowaniu głównym z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opinii organu współdziałającego tj. Organu Naukowego Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce (Państwowej Rady Ochrony Przyrody),

* art. 106 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 i 5 ustawy o ochronie przyrody, poprzez niedoręczenie skarżącej postanowienia Organu Naukowego Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce, co uniemożliwiło jego zaskarżenie,

* art. 19 kpa w zw. z §1 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska, oraz w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 2, art. 38 ust. 2 i art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, poprzez naruszenie kompetencji Ministra Zdrowia i Głównego Inspektora Farmaceutycznego jako organów wyłącznie właściwych w zakresie regulowania dopuszczenia do obrotu i importu produktów leczniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skutkujące zgodnie art. 156 §1 pkt 1 kpa stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji,

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

* art. 6 w zw. z art. 107 kpa i art. 84 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej,

* art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, polegającego na prowadzeniu terapii i leczenia preparatem GINJAL, z uwagi na okoliczność, że zaskarżona decyzja uniemożliwia i przerywa ze skutkiem natychmiastowym terapię i leczenie pacjentów preparatem sprowadzanym od 1993 r., albowiem preparat ten, wskutek wydania zaskarżonej decyzji, nie będzie dostępny na rynku, co zagraża ich życiu i zdrowiu,

- art. 77 §1 kpa, poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, w szczególności nieuwzględnienie posiadania przez skarżącą ważnego zezwolenia eksportowego, świadczącego o spełnieniu przez eksportera z Indonezji warunków Konwencji Waszyngtońskiej CITES, który to dokument w przedmiotowej sprawie winien mieć istotne znaczenie dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia,

* art. 8 kpa, poprzez wydanie przez Ministra Środowiska w ciągu sześciu miesięcy kilku odmiennych rozstrzygnięć dotyczących zezwolenia na import dla produktu leczniczego G.,

* art. 107 §1 i 3 kpa, poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i które stanowią podstawę odmowy wydania zezwolenia, a jedynie ograniczenie się do powołania negatywnej opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego, co uniemożliwiło skarżącej ustosunkowanie się do meritum sprawy,

* art. 4 ust. 5 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż okaz, produkt leczniczy G. jest zwolniony z uzyskiwania zezwolenia CITES wobec wcześniejszego legalnego wprowadzenia go na terytorium Wspólnoty na podstawie zezwolenia CITES wydanego przez Ministra Środowiska,

* art. 24 Aktu Przystąpienia oraz pkt 40 Aktu Końcowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 , poz.865), poprzez uznanie, że produkt leczniczy G. nie może być, w okresie przejściowym ustanowionym dla Polski powołanym Aktem Przystąpienia, dopuszczony i wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

* art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady ( WE ) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, że wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu leczniczego G. wiąże się obecnie ze szkodliwym wpływem na stan ich dziko żyjących populacji i spowoduje negatywny wpływ na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

zajmowanego przez daną populację gatunku, biorąc pod uwagę aktualny lub

przewidywany poziom handlu, - art. IV ust. 2 Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i

Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem z dnia 3 marca 1973 r.

(Konwencja Waszyngtońska - CITES), poprzez nieuzasadnione podważenie

wiarygodności i prawidłowości wydania zezwolenia i przeprowadzenia

postępowania przez organy właściwe w sprawie przestrzegania Konwencji

Waszyngtońskiej - CITES w kraju eksportu tj. w Indonezji. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano na liczne argumenty mające uzasadniać uwzględnienie zgłoszonych zarzutów i uchylenie obu decyzji Ministra Środowiska, względnie stwierdzenie ich nieważności.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji ze wskazaniem na argumenty mające przeczyć zasadności zarzutów skargi.

W piśmie z dnia 11 lutego 2009 r. skarżąca wskazała na dodatkowe okoliczności mające świadczyć o wadliwości zaskarżonych decyzji Ministra Środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Zgodnie bowiem z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Wbrew zarzutom skargi, Minister Środowiska jest organem uprawnionym do orzekania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przewóz przez granicę państwa zwierząt należących do gatunków podlegających ograniczeniom na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, a także ich rozpoznawalnych części i produktów pochodnych, co wynika z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880, ze zm.) w zw. z art. 2 lit. t) i art. 4 ust. 2 oraz załącznikiem B Rozporządzenia Rady (WE) Nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dziko rosnącej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U.UE L Nr 61, poz. 1, ze zm.). W myśl bowiem powołanych przepisów, przywóz na terytorium Państwa Członkowskiego UE m.in. produktów zawierających przetworzone części pławikoników - jak w rozpatrywanej sprawie - wymaga uzyskania zezwolenia na taki przywóz wydawanego przez ministra właściwego w sprawach ochrony środowiska,

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

które to zezwolenie jest niezależne od innych zezwoleń i dopuszczeń wymaganych dla przywozu środków farmakologicznych.

Nie ma również racji skarżąca twierdząc, iż do rozpatrzenia jej wniosku należy zastosować przepisy obowiązujące w dniu jego złożenia. Skoro bowiem przedmiotowe zezwolenie wydawane jest w procedurze administracyjnoprawnej, to przy braku w tym względzie wyraźnego wskazania prawnego, ostateczne rozstrzygnięcie sprawy następuje na podstawie tych przepisów prawa, które obowiązują w dniu wydania ostatecznej decyzji w sprawie. Jeżeli więc ostateczną decyzją w rozpatrywanej sprawie jest decyzja wydana w dniu [...] września 2008 r., to prawidłowo Minister Środowiska powołał się na Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszające wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE L Nr 218, poz. 17), które weszło w życie w dniu 3 września 2008 r., a które obejmuje m.in. gatunek Hippocampus kuda (pławikonik) pochodzący z Indonezji, którego lizofilizat zawiera produkt o nazwie 'G." wnioskowany przez skarżącą do wydania zezwolenia importowego przez Ministra Środowiska. Jakkolwiek bowiem powołane rozporządzenie weszło w życie dopiero w dniu 3 września 2008 r., to z mocy art. 71 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U.UE L Nr 166, poz. 1) w zw. z art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszające wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, Państwa Członkowskie UE zobowiązane są odrzucić wnioski o wydanie zezwoleń na przywóz dotyczące okazów wywożonych z kraju pochodzenia objętego ograniczeniem, niezwłocznie po wprowadzeniu ograniczenia do momentu jego zniesienia.

Należy przy tym pamiętać, iż według art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2), rozporządzenia Rady i Komisji UE mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Powołane Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszające wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory było zatem wystarczającą podstawą prawną do odmowy udzielenia zezwolenia na przywóz produktów zawierających pochodne gatunku Hippocampus kuda z Indonezji do Polski, niezależnie od zarzutów zgłoszonych w skardze.

Odmawiając wydania skarżącej zezwolenia na przywóz z Indonezji produktu o nazwie "G." zawierającego lizofilizat konika morskiego (pławikonika) gatunek Hippocampus kuda, Minister Środowiska nie dostrzegł jednak, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi w zw. z art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającego wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, w drodze odstępstwa od ust. 1, zezwolenie na przywóz może zostać wydane, jeśli wniosek o wydanie zezwolenia na przywóz został złożony przed ustanowieniem ograniczenia, a właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego jest przekonany, że istnieje umowa lub zamówienie, za które dokonano płatności lub w wyniku której okazy zostały już wysłane.

Z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. wynika, iż wniosek rozpatrywany zaskarżoną decyzją dotyczy produktów, które zostały już sprowadzone z Indonezji do Polski ([...] G.) na podstawie zamówienia złożonego na początku 2008 r. Okoliczność ta wynika także z faktu, iż wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia przez Ministra Środowiska dotyczy produktów objętych postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] sierpnia 2008 r. dotyczącego zwolnienia towaru spod zajęcia celnego. Ponadto, omawiany wniosek złożony został w dniu 25 lipca 2008 r., a więc przed wydaniem powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r.

Oznacza to, iż Minister Środowiska zobowiązany był rozważyć możliwość zastosowania powołanego art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, zwłaszcza w okolicznościach podnoszonych przez skarżącą, jako dotyczących stosowania produktu "G." w leczeniu wskazanych przez skarżącą schorzeń oraz przedstawienia przez skarżącą stosownych dokumentów organów indonezyjskich co do spełniania wymogów Konwencji Waszyngtońskiej CITES. O ile bowiem powołany art. 71 ust. 2 stwarza jedynie możliwość zastosowania odstępstwa od zawieszenia wprowadzania do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, o tyle organ orzekający zobowiązany jest ustosunkować się co do możliwości zastosowania tego odstępstwa i w przypadku odmowy jego zastosowania wyjaśnić przyczyny tej odmowy. Rozważanie zastosowania omawianego odstępstwa jest oczywiście możliwe tylko przy jednoznacznym ustaleniu przez organ orzekający istnienia umowy lub zamówienia, za które dokonano płatności lub w wyniku której wnioskowany produkt "G." został już wysłany z Indonezji.

Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ orzekający rozważał zastosowanie omawianego odstępstwa. Skoro zaś możliwość zastosowania tego odstępstwa stanowi element obowiązującego porządku prawnego, to rozważanie zastosowania odstępstwa nie jest zależne od złożenia w tym względzie stosownego wniosku. Organ orzekający naruszył zatem art. 7 kpa w zw. z art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro od rozważenia zastosowania w sprawie omawianego odstępstwa zależy możliwość udzielenia zezwolenia na przywóz z Indonezji produktu zawierającego lizofilizat konika morskiego gatunku Hippocampus kuda.

Uwzględniając powyższe, tracą na znaczeniu zarzuty skargi dotyczące braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji, jak również te zarzuty, którymi skarżąca kwestionuje dopuszczalność ograniczenia się przez organ orzekający do powołania w zaskarżonej decyzji jedynie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r.

Jakkolwiek natomiast zarzut braku nadania opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody formy postanowienia jest słuszny, to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z art. 4 ust. 2 lit. a) Rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi wynika bowiem, iż zezwolenie na przywóz może być wydane m.in. gdy właściwy organ naukowy (w Polsce jest nim Państwowa Rada Ochrony Przyrody) po zbadaniu dostępnych danych i rozważeniu wszelkich opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego, stwierdzi, że wprowadzenie do Wspólnoty nie spowoduje negatywnego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku, biorąc pod uwagę aktualny lub przewidywany poziom handlu; opinia ta obowiązuje w odniesieniu do następnych przypadków przywozu tak długo, jak nie zmienią się w znaczący sposób wspominane wyżej aspekty.

Oznacza to, iż udzielenie zezwolenia na przywóz nie jest możliwe bez uzyskania pozytywnej opinii organu naukowego. Wydanie tej opinii stanowi zatem przejaw współdziałania Ministra Środowiska z Państwową Radą Ochrony Przyrody przy wydawaniu decyzji o udzieleniu stosownego zezwolenia, dlatego opinia Rady Ochrony Przyrody powinna przybrać formę postanowienia określonego w art. 106 §5 kpa. Skoro jednak w rozpatrywanej sprawie Minister Środowiska odmówił udzielenia zezwolenia, to brak nadania opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody formy postanowienia przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie, jak również nieuzyskanie przez organ orzekający takiej opinii przed wydaniem ponownej decyzji stanowi naruszenie art. 106 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, jednakże naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro podstawą odmowy udzielenia zezwolenia było Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r.

Uzyskanie opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody w procesowej formie postanowienia będzie miało znaczenie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jeżeli organ orzekający stwierdzi dopuszczalność zastosowania odstępstwa od Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. w trybie art. 71

Sygn. akt IV SA/Wa 1931/08

ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi.

Niezasadny jest także zarzut skargi o traktowaniu produktu wnioskowanego do udzielenia zezwolenia, jako zwolnionego z uzyskiwania zezwolenia CITES ze względu na wcześniejsze jego wprowadzenie na terytorium Unii Europejskiej, ponieważ według art. 4 ust. 5 lit. a) Rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, warunki wydania zezwolenia nie mają zastosowania do okazów, w odniesieniu do których zostanie udokumentowane, iż okazy te zostały poprzednio legalnie wprowadzone do Wspólnoty lub pozyskane we Wspólnocie oraz że w stanie zmodyfikowanym lub niezmodyfikowanym są powtórnie wprowadzone do Wspólnoty. Skarżąca nie wykazała jednak, aby wnioskowany do udzielenia zezwolenia produkt był przedmiotem powtórnego wprowadzenia na terytorium Wspólnoty Europejskiej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający ustali spełnienie przez skarżącą warunków określonych w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, i następnie rozważy dopuszczalność zastosowania tego przepisu w ramach przesłanek określonych w art. 7 kpa przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności podniesionych dotychczas przez skarżącą oraz warunków wynikających z Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 27, poz. 112). Rozważając powyższe, organ orzekający zachowa przy tym wymogi procesowe dotyczące dowodów i dokumentów, które okażą się niezbędne do wydania stosownego rozstrzygnięcia.