Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 987/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 147/16 w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Rektora Akademii [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SAB/KR 147/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w oddalił skargę M. B. na bezczynność Rektora Akademii [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż M. B. złożył do Rektora [...] w K. wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej zakresie przesłania kserokopii faktur poświadczających:

1) datę lub daty poniesienia kosztów związanych ze zgłoszeniem patentowym, którego skarżący i A. są współwłaścicielami,

2) sumę wydatków poniesionych przez A. związanych z wymienionym zgłoszeniem patentowym.

M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rektora Akademii [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że [...] lutego 2015 r. złożył w sekretariacie rektora A. wniosek o przekazanie mu dokumentów potwierdzających, w jakim okresie oraz jakie kwoty A. wydała na powstanie rzeczy wspólnej (zgłoszenie patentowe w UPRP), której skarżący wraz z A. jest współwłaścicielem. Uczelnia ta w okresie wcześniejszym (przed lutym 2015 r.) wzywała skarżącego do uiszczenia na rzecz A. kwoty około 1300 zł tytułem zwrotu części kosztów poniesionych na wspomniane zgłoszenie patentowe (sygn. pism w administracji A.: [...]). Do dnia wniesienia skargi rektor A. nie udzielił informacji w żadnej formie skarżącemu.

Od złożenia przez skarżącego wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia [...] lutego 2015 r. do dnia złożenia skargi z dnia [...] marca 2016 r. minął ponad rok. W tym czasie organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do udzielenia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem. Pismo z dnia [...] marca 2015 r., zawierające połowiczną odpowiedź na wniosek skarżącego, także zostało wysłane z naruszeniem ustawowego terminu do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy, bowiem daleko później niż w terminie [...] dni od dnia złożenia wniosku przez skarżącego, a to po okresie miesiąca. Organ w żadnym terminie nie informował przy tym skarżącego o powodach opóźnienia ani o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii [...] w K. wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że skarżący jest współtwórcą dobra niematerialnego pn. Generator termoelektryczny wykorzystujący ciepło generowane przez elementy wypalonego paliwa jądrowego, które powstało w ramach prac badawczych prowadzonych wspólnie przez pracowników Wydziału [...] A., Instytutu [...] P., Narodowego Centrum [...] oraz samego skarżącego.

Ww. rozwiązanie, w dniu [...] grudnia 2013 r., zostało zgłoszone w Urzędzie Patentowym RP jako wynalazek pn. Sposób i układ awaryjnego zasilania systemu zabezpieczeń urządzeń jądrowych oraz radioizotopowy generator termoelektryczny do tego.

Opracowania dokumentacji i zgłoszenia wynalazku do Urzędu Patentowego celem uzyskania patentu dokonała A.. Ona też poniosła wszelkie koszty związane ze zgłoszeniem patentowym, tj. honorarium dla Kancelarii Rzeczników Patentowych P. w kwocie [...] zł oraz uiszczone na wezwanie Urzędu Patentowego opłaty za zgłoszenie wynalazku w łącznej kwocie [...] zł. Jako dowód na te okoliczności wskazano na fakturę nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na kwotę [...] zł, wezwanie z dnia [...] stycznia 2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu [...] zł oraz wezwanie z dnia [...] września 2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu [...] zł.

Poniesione przez A. koszty związane ze zgłoszeniem patentowym łącznie wyniosły [...] zł. Na etapie przed zgłoszeniem wynalazku współtwórcy ustalili, że koszty zgłoszenia zostaną pokryte przez wszystkich współtwórców wynalazku po równo, po 1/4. Udział skarżącego w partycypacji w kosztach wyniósł więc [...]. Niestety nie zostało to dotąd formalnie potwierdzone, bowiem skarżący konsekwentnie odmawia zawarcia z A. umowy o wspólności prawa do patentu, regulującej uprawnienia i obowiązki stron, w tym w zakresie partycypacji w kosztach zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym RP.

Rektor A. otrzymał wymienione wyżej pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r., które następnie zostało przekazane do Centrum Transferu Technologii A., tj. jednostki organizacyjnej koordynującej m.in. sprawy związane z prawem własności przemysłowej.

Pismem z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], Dyrektor Centrum Transferu Technologii udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2015 r. W treści pisma wskazano łączną kwotę wydatków poniesionych w związku ze zgłoszeniem patentowym, a do pisma dołączono potwierdzające je dokumenty. Pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2015 r.

Zdaniem organu skarga została wniesiona bez podstaw faktycznych, a zarzut bezczynności Rektora A. jest nieprawdziwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SAB/KR 147/16, stwierdził, że skarga na bezczynność podlegała oddaleniu, bowiem po stronie Rektora Akademii [...] brak było bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2015 r.

W ocenie Sądu I instancji przedmiotowy wniosek został załatwiony w całości pismem z [...] marca 2015 r. znak [...] wraz z dołączonymi do niego dokumentami, które doręczono skarżącemu [...] marca 2015 r. Wprawdzie skarżący nie powołał się w tym piśmie na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wskazał, że zwraca się o uzyskanie powyższych informacji "w odpowiedzi na pisma kierowane do jego osoby", niemniej jednak należy zgodzić się, że informacje wskazane we wniosku mają charakter informacji publicznych.

Zdaniem Sądu I instancji ostatnie zdanie w piśmie z [...] marca 2015 r. znak [...] stanowi odpowiedź na pytanie skarżącego zawarte w pkt 2 wniosku z [...] lutego 2015 r. Odnośnie pytania z pkt 1, zdaniem WSA w Krakowie, z treści odpowiedzi na skargę wynika, że zostały do niego załączone:

‒ faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na kwotę [...] zł,

‒ wezwanie z dnia [...] stycznia 2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu [...] zł,

‒ wezwanie z dnia [...] września 2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu [...] zł.

Z dokumentów tych wynika odpowiedź na pytanie nr 1 zawarte we wniosku, bowiem zawierają daty i konkretne kwoty poniesienia kosztów związanych ze zgłoszeniem patentowym przez A..

W piśmie z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ przesłał jedynie lakoniczne pismo z dnia [...] marca 2015 r., nie załączając do niego żadnych dokumentów. W ocenie Sądu twierdzenie to nie jest wiarygodne, stanowi jedynie przejaw taktyki procesowej przyjętej przez pełnomocnika skarżącego. Ani we wniesionej samodzielnie skardze, ani we wcześniejszej korespondencji skarżący nie zarzucał jakoby nie otrzymał kserokopii dokumentów potwierdzających poniesione dotychczas koszty. Twierdzenie skarżącego, że A. w K. nie udzieliła informacji w żadnej formie nie jest prawdziwe.

Udzielenie żądanych przez skarżącego informacji nastąpiło z przekroczeniem terminu wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ jednak bezczynność nie istniała w dacie wniesienia skargi (gdyż wniosek o udzielenie informacji publicznej został prawidłowo załatwiony ponad rok wcześniej), skarga podlegała oddaleniu. Jeżeli bowiem w dacie wniesienia skargi na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego bezczynność nie miała miejsca, skargę należy oddalić. Natomiast umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego stosuje się w sytuacji, gdy w dacie wniesienia skargi bezczynność miała miejsce, jednakże ustała po wniesieniu skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle dokonanych ustaleń, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku Rektora A. o umorzenie niniejszego postępowania sądowego.

M. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając go w całości.

Wskazanemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

‒ art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i oparcie się jedynie na stanowisku organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, niezastosowaniu środka określonego w ustawie i niezobowiązaniu organu do podjęcia czynności, w sytuacji gdy organ informacji skarżącemu nie udostępnił.

Podnosząc powyższy zarzut, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie kosztów postępowania.

Skarżący kasacyjnie podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, w reakcji na wniosek pismem z dnia [...] marca 2015 r. organ udzielił niepełnej informacji, wskazując jedynie, iż dotychczas poniesione koszty związane z opracowaniem zgłoszenia i zgłoszeniem wynalazku [...] wyniosły [...] złotych. Organ zarówno na dzień wniesienia skargi, jak i do dnia wniesienia skargi kasacyjnej, nie udzielił informacji w zakresie wskazania daty lub dat poniesienia kosztów związanych ze zgłoszeniem patentowym przedmiotowego wynalazku.

Organ nie przesłał także, mimo deklaracji zawartej w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., kopii faktur poświadczających powyższe informacje. Organ przesłał jedynie lakoniczne pismo z dnia [...] marca 2015 r., nie załączając do niego żadnych dokumentów. Nie sposób uznać, iż organ wywiązał się z ciążącego na nim na mocy ustawy obowiązku udzielenia informacji publicznej. Od złożenia przez wniosku z dnia [...] lutego 2015 r., do dnia złożenia skargi z dnia [...] marca 2016 r., minął ponad rok.

W tym czasie organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do udzielenia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem. Pismo z dnia [...] marca 2015 r., zawierające połowiczną odpowiedź na wniosek, zostało wysłane z naruszeniem ustawowego terminu do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w przepisie art. 13 ust. 1 ustawy. Organ nie informował przy tym o powodach opóźnienia ani o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Rektor Akademii [...] w K. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną w której podkreślił, że udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi w żądanym zakresie. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., znak; [...] organ poinformował o łącznej kwocie wydatków poniesionych w związku ze zgłoszeniem patentowym. Wydatki te – w całości poniesione przez organ – stanowiły wynagrodzenie dla Kancelarii Rzeczników Patentowych P. w kwocie [...] zł oraz uiszczone na wezwanie Urzędu Patentowego opłaty za zgłoszenie wynalazku w łącznej kwocie [...] zł.

Do pisma z dnia [...] marca 2015 r. dołączono następujące dokumenty:

‒ fakturę Nr [...] z dn. [...].12.2013 r. na kwotę [...] zł;

‒ wezwanie z dn. [...].01.2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu kwoty [...] zł;

‒ wezwanie z dn. [...].09.2014 r. wraz z potwierdzeniem przelewu kwoty [...] zł.

Wskazane pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2015 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zatem zarzuty powołane w skardze kasacyjnej są nietrafne. Organ nie ma innych możliwości wykazania udzielenia skarżącemu informacji publicznej poza załączeniem dowodu doręczenia. Na to, że skarżący kwestionuje zawartość koperty, w którą mu doręczono pismo z dnia [...] marca 2015 r. organ nie ma żadnego wpływu. Zarówno pismo z dnia [...] marca 2015 r., jak i faktury oraz potwierdzenia przelewów stanowiły załączniki do odpowiedzi na skargę do WSA.

Okoliczności sprawy przytoczone w niniejszym piśmie jednoznacznie wskazują, iż zarówno skarga do WSA, jak i skarga kasacyjna została wniesiona bez podstaw faktycznych, a zarzut bezczynności Rektora A. jest bezzasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie na wstępie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie formułując zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1764), dalej u.d.i.p., strona skarżąca kasacyjnie wskazała jedynie na przepis art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Rozpatrując ten zarzut, wskazać należy, iż przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08, LEX nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687).

Jednakże, mimo że art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zasadniczo charakter ustrojowo-procesowy i bezpośrednio nie podpada wprost pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1375/09, LEX nr 582850, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 277/07, LEX nr 481336; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 70/12, LEX nr 1166069).

W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. powiązany został z przepisem art. 149 P.p.s.a., który to przepis ma również charakter ogólny (blankietowy) oraz z przepisem art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Artykuł 13 ust. 1 stanowi, iż udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 art. 15 ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przewiduje natomiast, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, to podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przepisy nie zostały przez Sąd I instancji naruszone. Sąd Wojewódzki, opierając się na aktach sprawy, trafnie przyjął, że odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. została udzielona w piśmie organu z dnia [...] marca 2015 r. W piśmie tym wskazano łączną kwotę poniesionych kosztów związanych ze zgłoszeniem wynalazku [...], tj. kwotę [...] zł, co stanowi odpowiedź na punkt drugi wniosku. Jednocześnie Sąd I instancji, przyjął też, że do pisma tego zostały dołączone trzy określone załączniki, z których wynika odpowiedź na pytanie pierwsze wniosku dotyczące dat poniesienia kosztów związanych z ww. zgłoszeniem. Ustalenia te zostały poczynione także w oparciu o wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę.

Stanowisko Sądu I instancji jest w tym zakresie prawidłowe. Z pisma z dnia [...] marca 2015 r. wynika bowiem, że w załączeniu organ przesyła kserokopie dokumentów potwierdzających poniesione dotychczas koszty związane z opracowaniem zgłoszenia i zgłoszeniem wynalazku [...].

Stanowisko organu, mające zresztą potwierdzenie w dokumentach zawartych w aktach sprawy oraz w wyjaśnieniach kierowanych do Sądu Wojewódzkiego w toku postępowania sądowego, nie zostało w sposób skuteczny podważone przez skarżącego kasacyjnie. Skarżący kasacyjnie – po otrzymaniu w dniu [...] marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) odpowiedzi (z dnia [...] marca 2015 r.) na swój wniosek aż do chwili wniesienia skargi na bezczynność, tj. do dnia [...] marca 2016 r., nie kwestionował braku ww. załączników. W skardze na bezczynność M. B. podnosił natomiast, iż w ogóle nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. W tej sytuacji Sąd I instancji trafnie uznał, że stanowisko skarżącego nie jest wiarygodne i jest jedynie przejawem taktyki procesowej. Podniesiony zarzut kasacyjny nie może zatem odnieść zamierzonego skutku. Bez wątpienia, rozpoznając sprawę, Sąd nie uchylił się do ustanowionego w art. 3 § 1 P.p.s.a. obowiązku kontroli działalności organu i zastosował środki określone w ustawie.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Wniosek pełnomocnika o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należną od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy.