Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3505/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 52 ust 1, ust 2, art64 ust 1, art 61 ust 1, art54 , art63 ust 2
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] września 2015 r. – zaskarżoną skargą przez J.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z [...] czerwca 2015 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie z przebudową istniejącego pawilonu handlowego o pomieszczenie zaplecza odpieku, położonej na nieruchomości usytuowanej w M. przy ul. [...], składającej się z działek oznaczonych nr ewidencyjnymi: [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem złożonym 2 kwietnia 2014 r. i ostatecznie uzupełnionym 16 lipca 2014 r. L. sp. z o.o. z siedzibą w J. wystąpiła do Burmistrza Miasta M. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie z przebudową istniejącego pawilonu handlowego o pomieszczenie zaplecza odpieku, położonej na nieruchomości usytuowanej w M., składającej się z działek oznaczonych nr ewidencyjnymi: [...] oraz [...].

Burmistrz Miasta M. decyzją z [...] czerwca 2015 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie z przebudową istniejącego pawilonu handlowego o pomieszczenie zaplecza odpieku położonej na nieruchomości usytuowanej w M. przy ul. [...] składającej się z ww działek.

Od przedmiotowej decyzji J.P. złożył odwołanie.

W wyniku rozpatrzonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] września 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że istotą postępowania odwoławczego prowadzonego przed organem drugiej instancji jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, która była przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego danej "rozporządzeniem"). Dalej organ, po przytoczeniu treści art. 61 ust. 1 ww ustawy, podał że przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione. Planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisk oraz nie jest położona na terenach wymagających uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne oraz nie znajduje się w strefie eksploatacji górniczej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zaskarżona decyzji nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich.

Dalej odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, Kolegium podkreśliło, że nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego jakoby zaskarżona decyzja nie zawierała charakterystyki części planowanej inwestycji. W tym miejscu należy przyznać racje Burmistrzowi Miasta M., który zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i piśmie przewodnim załączonym do niniejszego odwołania wyjaśniał wszystkim stronom postępowania, że wydanie decyzji lokalizacyjnej jest dopiero pierwszym z etapów inwestycyjnych. W decyzji tej organ właściwy, w przedmiotowym przypadku Burmistrz Miasta M. określa, czy dana inwestycja określona przez inwestora jest możliwa do realizacja na wskazanym przez niego terenie. Jeżeli przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz wyniki analizy urbanistycznej pozwalają na powstanie planowanej inwestycji, organ w decyzji lokalizacyjnej określa warunki jakie należy zachować przy jej realizacji. Warunkami tymi zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy związany jest organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że na tym etapie postępowania inwestycyjnego Burmistrz Miasta M. określa jedynie ogóle warunki jakie należy spełnić, aby realizacja przedmiotowej inwestycji była w ogóle możliwa. Szczegółowe zaś jej warunki zostaną określone przez organ budowlany zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa materialnego, w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w przedmiotowym przypadku Burmistrz jest zobowiązany ustalić gabaryty obiektu jedynie w zakresie wskazanym w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co też w sposób wyczerpujący uczynił. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, realizacja planowanej inwestycji spowoduje jedynie konieczność wyznaczenia nowej wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu w zakresie tego zamierzenia, co też Burmistrz Miasta M. w sposób prawidłowy uczynił w zaskarżonej decyzji. Dlatego ten zarzut podnoszony przez autora odwołania jest chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można się także zgodzić z zarzutami podnoszonymi, a dotyczącymi postępowania przeprowadzonego w zakresie generowanego hałasu i uciążliwości z tym związanych. Skarżący błędnie zarzuca organowi pierwszej instancji, iż nie wyjaśnił tej kwestii w sposób wnikliwy stwierdzając jedynie "potencjalną" możliwość dotrzymania norm i standardów w zakresie dopuszczalnego hałasu. W tym miejscu również należy wskazać, że decyzja i warunkach zabudowy ma za zadanie jedynie rozważenie, czy dana inwestycja jest w ogóle możliwa do realizacji na określonym przez inwestora terenie. Jeżeli inwestor określa, że zasięg izofon i oddziaływanie akustyczne jakie będzie generować planowana inwestycja mieści się w dopuszczalnych przez ustawodawcę normach i co więcej przedkłada na to dowody w postaci specyfikacji urządzenia opracowanej przez producenta (dokumenty dołączone do uzupełnienia inwestora z 27 lutego 2015 r.), to w ocenie Kolegium nie ma przesłanek, aby przyjmować założenie, że wartości te będą przekroczone. Dlatego też również w tym zakresie zarzuty skarżącego należało uznać za chybione. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez niezrealizowanie w uzasadnieniu wydanej decyzji zasady przekonywania strony co do słuszności wydanej decyzji. W ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji jest w sposób obszerny i szczegółowy uzasadniona, co czyni zadość obowiązkowi uregulowanemu w w/w przepisach prawa procesowego. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz mając na względzie powyżej przytoczone argumenty Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta M. z [...] czerwca 2015 r. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, Kolegium jako organ drugiej instancji dokonało jego ponownej oceny, co doprowadziło skład orzekający Kolegium do tożsamych wniosków jak wyrażonych w decyzji organu pierwszej instancji. J.P. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci sprawozdania z pomiarów okresowych hałasu w środowisku sporządzonego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska na okoliczność przekroczenia norm hałasu. Zarzucono: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 61 ust 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej także "u.p.z.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom niezbędnym do uzyskania warunków zabudowy, w szczególności w zakresie opisu inwestycji, podczas gdy we wniosku inwestora brak jest dokładnej charakterystyki planowanej inwestycji, co uniemożliwia stwierdzenie łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym zakresie, wymaganych na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a w szczególności z rozporządzeniem ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 112); 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "K.p.a."), poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, niedokonania wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy całego materiału dowodowego, niedostateczne wyjaśnienie sprawy, w szczególności niezbadanie przez organ zaskarżonej decyzji pod kątem spełnienia wszystkich wymogów niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 5 stwierdzając, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w konsekwencji błędne przyjęcie, że normy hałasu nie zostaną przekroczone na skutek realizacji planowanej inwestycji, - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezrealizowanie w uzasadnieniu wydanej decyzji zasady przekonywania strony co do słuszności wydanej decyzji, - art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie, który pozwoliłby w sposób kompleksowy wyjaśnić przedmiotową sprawę, - art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie ustalenia obecnego natężenia hałasu oraz przewidywanego stopnia jego zwiększenia po rozbudowie z przebudową istniejącego pawilonu handlowego o pomieszczenie zaplecza odpieku, tym samym uciążliwości planowanej inwestycji dla terenów sąsiednich objętych zabudową jednorodzinną, podczas gdy ustalenie tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy dokonując prawidłowej analizy sprawy i prawidłowo stosując lub interpretując przepisy prawa, przy zachowaniu zasady praworządności organ powinien był uchylić decyzję, - art. 136 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego pomimo istnienia ustawowych przesłanek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. [...] września 2015 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta M. z [...] czerwca 2015r. nie naruszają prawo w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wydanych w sprawie decyzji – nie stwierdzono naruszeń przywołanych w zarzutach skargi przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 199) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."] oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [(Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: "rozporządzeniem"]. Po pierwsze, stosownie do art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, a wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą m. in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Po drugie, zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Po trzecie, w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tej normy, w tym warunku: - z punktu 1, czyli tzw. zasady dobrego sąsiedztwa stanowiącej, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, - z punktu 5 stanowiącego, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu, wniosek uczestnika postępowania (inwestora) z 31 marca 2014 r. o ustalenie warunków zabudowy wraz z pismami zawierającymi jego uzupełnienie z 13 czerwca 2014 r., 15 lipca 2014 r. i 27 lutego 2015 r. – wbrew twierdzeniu skarżącego - spełnia powyższe wymagania. Charakteryzując wnioskowane przedsięwzięcie inwestor podał, że inwestycja będzie polegać na "rozbudowie z przebudową istniejącego pawilonu handlowego o pomieszczenie zaplecza odpieku. Rozbudowa odbywała się będzie na miejscu części obecnego parkingu. Od strony zewnętrznej, przy ścianie szczytowej rozbudowy, przewiduje się wydzielenie kratą powierzchni technicznej do obsługi agregatu chłodniczego." Z kolei gabaryty i parametry rozbudowy określił w dalszej części wniosku zatytułowanej "Gabaryty projektowanych obiektów i parametry techniczne", a charakteryzując dane związane z wpływem inwestycji na środowisko podał, że inwestycja pod względem ochrony zdrowia i środowiska nie będzie oddziaływała poza teren własnych działek. Do wniosku załączono również tzw. "Wstępną koncepcję architektoniczną" składającą się z części opisowej i graficznej, która dodatkowo opisuje i obrazuje wnioskowaną inwestycję. W koncepcji tej m. in. wskazano, że zmiana istniejącego zagospodarowania terenu polega na zabudowie pomieszczeniami strefy odpieku pieczywa na miejscu części placu manewrowego/terenów utwardzonych; rozbudowa przewidziana jest przy głównym wejściu do budynku; powierzchnia użytkowa objęta rozbudową wynosi 123,50 m², a powierzchnia zabudowy przewidywanej rozbudowy wynosi 147,3 m². Zmiana formy obiektu planowana jest w małym stopniu i polega na dodaniu kubatury przy głównym wejściu do budynku zachowując dotychczasowy charakter budynku. Nad przewidywaną rozbudową projektuje się dach płaski. W piśmie uzupełniającym wniosek z 15 lipca 2014 r. wskazano, że w związku z planowaną inwestycją nie powiększy się teren biologicznie czynny; planowana rozbudowa odbywała się będzie na miejscu istniejących terenów utwardzonych; poziom hałasu porównano z wartościami dopuszczalnymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zmieniającym rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zasięg izofony o wartości 40dB (wartość dopuszczalna określona przepisami odrębnymi dla terenów zabudowy mieszkaniowej) w porze zarówno nocnej jak i dziennej od planowanych agregatów chłodniczych wynosi 4 m; w związku z planowaną inwestycją zmniejsza się ilość miejsc postojowych z 57 na 47; planowana inwestycja nie zmieni uwarunkowań w zakresie dopływu światła dziennego, dostępu do drogi publicznej i spływu wód na sąsiednie działki. W piśmie uzupełniającym wniosek z 27 lutego 2015 r. inwestor wskazał, że powierzchnia techniczna dla obsługi agregatu chłodniczego nie będzie zadaszona, wydzielenie z boku oraz od góry kratą służy jedynie jako zabezpieczenie przed dostępem osób niepowołanych do agregatu chłodniczego; projektuje się zastosowanie w strefie powierzchni technicznej 2-ch urządzeń: a) jednostki zewnętrznej klimatyzacji, montowanej do ściany zewnętrznej na wysokości 2 m, b) agregat chłodniczy, stojący na nawierzchni drogowej z kostki; zasięg izofon o wartości 40 dB jest odnoszony do obydwu urządzeń, poziom ciśnienia akustycznego dla funkcji chłodzenia (tylko taka funkcja będzie wykorzystywana) wynosi 48 dBA oraz 43 dBA w trybie nocnym, co potwierdzają załączone karty katalogowe jednostki klimatyzacji zewnętrznej, natomiast dla agregatu chłodniczego poziom hałasu w odległości 10 m wynosi 38,5 dBA zgodnie z załączoną kartą katalogową. Zastosowanie kraty oddzielającej dodatkowo wytłumia te wartości. Jeszcze raz powtórzono, że poziom hałasu porównano z wartościami dopuszczalnymi określonymi w rozporządzeniu z 14 czerwca 2007 r. i wskazano, że takie wartości hałasu nie przedostaną się do działek sąsiednich od zastosowanych urządzeń. Przedstawiona charakterystyka planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, całościowo wynikająca z wszystkich powyższych dokumentów, dowodzi nietrafności zarzutu skargi, jakoby inwestor w złożonym wniosku przewidział jedynie budowę powierzchni do obsługi agregatu chłodniczego, a pominął kwestię rozbudowy zaplecza i nie dopełnił wymogów wniosku określonych w art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Dalej należy odeprzeć kolejne zarzuty skargi i wykazać, że kontrolowane w sprawie decyzje są zgodne z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. oraz ww rozporządzeniem. Dokonując weryfikacji decyzji względem zgodności z powyższymi przepisami należy zauważyć, że przedmiotem ustaleń była inwestycja polegająca na rozbudowie z przebudową istniejącego obiektu handlowego z zachowaniem rodzaju zabudowy i funkcji zabudowy istniejącej, co bez wątpienia musiało znaleźć odzwierciedlenie w ostatecznych ustaleniach warunków zabudowy. I w decyzji z [...] czerwca 2015 r. prawidłowo ustalono, że nie ulegną zmianie linia zabudowy i szerokość elewacji frontowej istniejącego budynku, nie ulegnie zwiększeniu wysokość elewacji frontowej budynku, nastąpi zachowanie istniejącej geometrii dachu nad główną bryłą budynku, a w części rozbudowywanej dopuszcza się dach płaski. W wyniku realizacji inwestycji dojdzie do zmiany wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu i wskaźnik ten - jak wynika z analizy – ma wynosić 24,7 %. Z kolei określając warunki zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i dążąc do spełnienia warunku zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, do których należy zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, organ pierwszej instancji ustalił, że: 1) inwestycja musi być realizowana w sposób zapewniający maksymalne ograniczenie oddziaływania na środowisko. [...]. Należy spełnić wymagania przepisów szczególnych w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby (zakaz emisji do środowiska substancji, ścieków, odpadów, hałasu - przekraczających wielkości dopuszczalne określone obowiązującymi normami). W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych; 2) inwestycja nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich. Należy spełnić wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta obejmuje w szczególności: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, ze środków łączności oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach odrębnych, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami i odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii. Strefa uciążliwości projektowanej inwestycji, w szczególności dopuszczalnego hałasu, musi ograniczać się do terenu działki lub działek inwestora. Projektowana inwestycja musi uwzględniać wpływ na bezpośrednie sąsiedztwo terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i związany z tym wymóg dotrzymania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określany w stosunku do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z 2007r.), zmienionym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012r. poz. 1109). Biorąc pod uwagę, że granica terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oddalona jest o ok. minimum 8 m od lokalizacji projektowanych agregatów chłodniczych, hałas wywołany pracą tychże agregatów nie może przekraczać progu hałasu dopuszczalnego określonego przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji zauważył też, że zmniejszenie liczby miejsc parkingowych przyczyni się do zmniejszenia natężenia ruchu i poziomu hałasu powodowanego parkowaniem samochodów na terenie objętym projektowaną inwestycją. Dodatkowo jeszcze organ odwoławczy podkreślił, że skoro inwestor określił, że zasięg izofon i oddziaływanie akustyczne jakie będzie generować planowana inwestycja mieści się w dopuszczalnych przez ustawodawcę normach i co więcej przedłożył na to dowody w postaci specyfikacji urządzenia opracowanej przez producenta (dokumenty dołączone do uzupełnienia inwestora z 27 lutego 2015 r.), to nie można zakładać, że wartości te będą przekroczone. Powyższe ustalenia czynią zadość wymaganiom wynikającym z przywołanych wyżej regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i świadczą o zapewnieniu ochrony osób trzecich w granicach dopuszczalnych na omawianym etapie procesu inwestycyjnego oraz zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska. W kontekście powyższego należy podkreślić, że według art. 63 ust. 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Inaczej ujmując "Decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest jedynie promesą do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych" (postanowienie NSA z 8 czerwca 2011r., sygn. akt II OZ 479/11, Lex Omega nr 1083756). Decyzja o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem formalnym związanym z procesem inwestycyjnym. I jak słusznie podkreślił organ pierwszej instancji, decyzja ta stanowi dla inwestora informację, czy na danym terenie dane zamierzenie w ogóle może być zrealizowane i na jakich warunkach, tak aby nie doszło do naruszenia istniejącego ładu urbanistycznego i stosownych przepisów. Nie stanowi aktu, który dawałby podstawy inwestorowi do realizacji inwestycji (rozpoczęcia robót budowlanych), tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. I też ze względu na opisany charakter nawet nie można rozważać wstrzymania jej wykonania. Dopiero w kolejno następującym postępowaniu organ architektoniczno - budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy co do zasady ustala parametry podstawowe. Dlatego należy zgodzić się z organem, że nie może określać szczegółowych rozwiązań w zakresie umiejscowienia, montażu, doboru parametrów, itp. takich urządzeń jak agregaty chłodnicze lub klimatyzatory, bowiem ich szczegółowe ustalenie odbywa się na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Zakresy przedmiotowe postępowania o ustalenie warunków zabudowy i postępowania o wydanie pozwolenia na budowę są różne, obwarowane innymi przepisami, zatem i różny jest zakres ochrony interesów osób trzecich i realizacji unormowań wynikających z przepisów odrębnych. Ochrona interesów osób trzecich nie może być na etapie ustalania warunków zabudowy oceniana tak, jak w kolejnym postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę. Zazwyczaj decyzja o warunkach zabudowy określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które należy zapewnić w trakcie przygotowań i realizacji zamierzenia, czyli z powołaniem się na projekt budowlany, co oznacza iż konkretyzacja i uszczegółowienie tego uprawnienia nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Natomiast na tym etapie przygotowania inwestycji (czyli ustalania warunków zabudowy), wymagania w wymienionym zakresie mogą mieć jedynie charakter ogólny. Niemniej zabezpieczają zagwarantowanie interesów osób trzecich w ramach dalszego procesu inwestycyjnego jakim jest etap pozwolenia na budowę, czyli w zakresie w jakim pozwalają na tym etapie przepisy prawa (np. wyrok WSA w Warszawie 29.11.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1500/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Inaczej ujmując, ewentualne uciążliwości wskazywane przez skarżącego nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Twierdzenia dotyczące uciążliwości planowanej inwestycji na etapie ustalania warunków zabudowy są przedwczesne. Ocena, czy zamierzona inwestycja budowlana, z uwagi na jej uciążliwości, może prowadzić do naruszeń praw osób trzecich przy korzystaniu z sąsiednich nieruchomości należy wprawdzie do organów administracji publicznej, ale dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (pod. wyrok NSA z 15.03.2006 r., sygn. akt II OSK 629/05, publ. Lex nr 198329). Na tym etapie organy są obowiązane orzekać co do dopuszczalności realizacji konkretnej inwestycji w określonej odległości od granicy sąsiedniej działki, a także do badania zasięgu i wielkości hałasu, dotrzymania wymogów określonych przepisami. Z tego też powodu w przedmiotowym postępowaniu, jak podkreślił organ pierwszej instancji, nie ma możliwości weryfikowania przez organ administracji publicznej, czy dobór agregatów chłodniczych lub urządzeń klimatyzacyjnych został dokonany w sposób prawidłowy a ewentualny hałas powodowany przez te urządzenia dotrzymuje normy przypisane prawem odrębnym. Z punktu widzenia inwestora jest niedopuszczalne, aby obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) były nakładane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zgodność z przepisami odrębnymi warunków zabudowy mogą następować tylko w takim zakresie, w jakim nie kolidują z przepisami z zakresu prawa budowlanego. W takich też granicach doszło do ustaleń w ich przedmiocie w decyzji o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2015 r. Sąd, odnosząc się jeszcze do zawartego w skardze wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, wskazuje że wobec niespełniania przez wymieniony załącznik skargi waloru dokumentu (niepoświadczona nieczytelna kserokopia) odstąpił od postanowienia w jego przedmiocie. W świetle powyższego Sąd - badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które był zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu - doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – orzeczono jak sentencji wyroku.