Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2345/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34
journal: Dz.U. 2017 poz 718
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości  warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 132/16 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia przesyłki zgłoszonej do weterynaryjnej kontroli granicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na rzecz Głównego Lekarza Weterynarii kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 132/16, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Świebodzicach na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nakazu zniszczenia przesyłki zgłoszonej do weterynaryjnej kontroli granicznej.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 6 lipca 2015 r. [...] S.A. w Katowicach, dokonała zgłoszenia Granicznemu Inspektoratowi Weterynarii w Gdyni przesyłki pochodzącej z Chin, zawierającej przysmaki dla zwierząt, kontener nr TGHU4763219, która została zarejestrowana przez ww. Inspektorat pod nr N/69/15. Przesyłce towarzyszyły dokumenty handlowe oraz świadectwo zdrowia nr R370200215026125, wystawione w dniu 29 czerwca 2015 r. W zgłoszeniu oraz pozostałych dokumentach jako importera wskazano [...] sp. z o.o.

Weterynaryjna kontrola graniczna przedmiotowej przesyłki wykazała niespełnienie wymagań przywozowych, tj. nieprawidłowości w oznakowaniu towaru naruszające przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Graniczny Lekarz Weterynarii w Gdyni nakazał [...] sp. z o.o. odesłanie przesyłki do miejsca pochodzenia w terminie do dnia 13 października 2015 r.

Główny Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości i nakazał zniszczenie przesyłki zarejestrowanej pod nr N/69/15.

Organ wskazał, że w stosunku do pasz będących mieszanką paszową, tak jak w niniejszej sprawie, wprowadzono szczegółowe wymogi ich etykietowania, zawarte w art.17 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, z których wynika m.in. obowiązek umieszczenia na etykietach m. in. gatunku lub kategorii zwierząt, dla których przeznaczona jest dana mieszanka paszowa, instrukcji jej prawidłowego stosowania, oznaczenia producenta. Kontrolowana przesyłka na opakowaniach zbiorczych-kartonach ma umieszczone etykiety zawierające wszystkie wymagane informacje zgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 767/2009. Natomiast etykiety na opakowaniach jednostkowych 500 g znajdujących się wewnątrz tych kartonów nie zawierają, wbrew wymogom, art. 17 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia, oznaczenia producenta.

Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podzielił ocenę organów i wskazał, że brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 nie nakazuje, aby w odniesieniu do producenta, który nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, podawano zarówno dane, o których mowa w tiret pierwszym, jak i drugim. Pomiędzy dwoma tiret, występuje alternatywa "lub", która daje taką możliwość, że albo zastosowanie ma tiret pierwsze przepisu, albo tiret drugie albo dwa jednocześnie. Niezależnie od powyższego, zarówno tiret pierwsze, jak i drugie odnosi się do sytuacji, gdy dany podmiot odpowiedzialny za etykietowanie nie jest jednocześnie producentem, w związku z czym wymagane jest na etykiecie wskazanie dodatkowo oznaczenia producenta, poprzez umieszczenie jego danych w postaci przewidzianej przez omawiany przepis. Celem art. 17 ust. 1 lit c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 jest możliwość przekazania użytkownikowi końcowemu informacji na temat producenta danej paszy, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, gdyż dane tego ostatniego powinny zostać zamieszczone w ramach wypełnienia art. 15 ww. rozporządzenia. Zatem niezależnie od tego, czy na etykiecie zamieszcza się oznaczenie z tiret pierwszego, czy drugiego, czy oba, muszą one odnosić się do producenta, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie (w przypadku gdy są to różne podmioty).

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę podstawie art.151 p.p.s.a.

Pełny tekst uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajduje się na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Spółka w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., z uwagi na to, że Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez odstąpienie od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie formy sprzedaży towarów wchodzących w skład przesyłki i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że opakowania, w których znajduje się mieszanka paszowa w postaci karmy dla psów, stanowią opakowanie jednostkowe przeznaczone do dystrybucji przedmiotowej mieszanki paszowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzucono również naruszenie prawa materialnego:

- art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. poprzez jego błędną wykładnię, to jest przyjęcie, że etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta również w sytuacji, kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że etykietowanie mieszanek paszowych - w sytuacji, kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie - nie obejmuje obligatoryjnie nazwiska lub nazwy firmy oraz adresu producenta i numeru zatwierdzenia zakładu producenta;

- art. 21 ust. 6 rozporządzenia nr 767/2009 poprzez jego błędną wykładnię, to jest przyjęcie, że przewidziane w tym przepisie odstępstwo w zakresie zasad etykietowania dotyczy wyłącznie etapu sprzedaży mieszanki paszowej użytkownikowi końcowemu, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że przepis ten ustanawia odstępstwo w zakresie zasad etykietowania również na etapie weterynaryjnej kontroli granicznej.

W uzasadnieniu podkreślono, że użycie w treści art. 17 ust. 1 lit c rozporządzenia alternatywy łącznej "lub" nakazuje przyjęcie, że prawodawca nie przewiduje:

- obowiązku łącznego podania danych, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. c tiret pierwsze i drugie cytowanego przepisu, ani

- obligatoryjnego podania danych, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. c tiret pierwsze cytowanego przepisu.

Podobnie użycie w treści art. 17 ust. 1 lit. c tiret drugie rozporządzenia alternatywy łącznej "lub" również nakazuje przyjęcie, że prawodawca nie przewiduje:

- obowiązku łącznego podania numeru zatwierdzenia zakładu producenta i numeru identyfikacyjnego zgodnie z art. 9, 23 lub 24 rozporządzenia (WE) nr 183/2005,

- obligatoryjnego podania numeru zatwierdzenia zakładu producenta.

W konsekwencji wymogi art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia są zachowane w sytuacji, kiedy osoba odpowiedzialna za etykietowanie - inna niż producent - umieszcza wyłącznie numer identyfikacyjny zgodnie z art. 9, 23 lub 24 rozporządzenia (WE) nr 183/2005.

W przedmiotowej sprawie strona postępowania otrzymała numer identyfikacyjny i podała ten numer w treści etykiety.

Zdaniem strony skarżącej brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia w żaden sposób nie wskazuje na to, że w odniesieniu do producenta, który nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, należy podać obligatoryjnie:

- dane, o których mowa w tiret pierwsze cytowanego powyżej przepisu, to jest nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta,

- numer zatwierdzenia zakładu producenta.

Zaaprobowanie wykładni zaprezentowanej przez Sąd naruszałoby natomiast zakaz wykładni per non est, skutkowałoby bowiem na pominięciu użycia alternatywy łącznej "lub" pomiędzy tiret pierwsze i drugie art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia oraz w treści tiret drugie art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia.

Do odmiennego poglądu nie może przy tym prowadzić zestawienie brzmienia art. 15 i art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia. Wadliwy jest bowiem pogląd, że ograniczenie treści etykiety do wskazania nazwiska lub nazwy firmy i adresu podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie oznaczałoby w istocie częściową zbędność przepisu art. 15 lub art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia z uwagi na wystąpienie swoistego superfluum. Art. 15 rozporządzenia stanowi, że materiały paszowe lub mieszanki paszowe nie są wprowadzane na rynek, chyba że następujące dane szczegółowe są wskazane za pośrednictwem etykietowania: nazwisko lub nazwa firmy i adres podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie (art. 15 lit. b rozporządzenia).

Tymczasem art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia - w przypadku gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie - w ogóle nie odnosi się do nazwiska lub firmy i adresu podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie i umożliwia wyłącznie wskazanie numeru identyfikacyjnego.

Zakres przepisów art. 15 i art. 17 rozporządzenia - w przypadku kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie - nie pokrywa się zatem.

Ponadto, zdaniem strony skarżącej wszystkie przepisy art. 21 rozporządzenia ustanawiają odstępstwo w zakresie zasad etykietowania również na etapie weterynaryjnej kontroli granicznej. Celem etykietowania jest zapewnienie informacji użytkownikowi, a nie zapewnienie prawidłowego przebiegu weterynaryjnej kontroli granicznej. Pozbawione sensu byłoby więc etykietowanie przesyłki mieszanki paszowej dla potrzeb weterynaryjnej kontroli granicznej, a następnie usuwanie takiej etykiety w związku ze sprzedażą, o której mowa w art. 21 ust. 6 rozporządzenia. Treść art. 21 ust. 6 rozporządzenia nie zawiera przy tym żadnych treści, które pozwalałyby na ograniczenie przewidzianego w nim odstępstwa do etapu sprzedaży mieszanki paszowej użytkownikowi końcowemu.

Wadliwa wykładnia art. 21 ust. 6 rozporządzenia skutkowała przy tym naruszeniem przepisów postępowania, to jest zaaprobowaniem odstąpienia od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie formy sprzedaży towarów wchodzących w skład przesyłki i w konsekwencji dowolnym przyjęciu, że opakowania, w których znajduje się i mieszanka paszowa w postaci karmy dla psów, stanowią opakowanie jednostkowe przeznaczone do dystrybucji przedmiotowej mieszanki paszowej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczyło bowiem istotnych okoliczności z punktu widzenia rozstrzygnięcia.

Główny Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw dotyczących naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej nie zostały skutecznie podważone ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych w sprawie. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki, w świetle ustaleń poczynionych przez organy administracji, zasadnie przyjął, że sposób zapakowania mieszanki paszowej, w pojedyncze opakowania oznakowane etykietami po 500 g, świadczy o tym, że są one przygotowane do wprowadzenia na rynek w takiej formie. Z ogólnikowych twierdzeń autora skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałyby polegać naruszenia proceduralne przy analizie i ocenie materiału zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostały podważone żadne konkretnie ustalenia dotyczące faktów istotnych w sprawie. Brak również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzeń, które nawiązywałyby do ewentualnych naruszeń proceduralnych w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, a następnie sądowym.

W rezultacie rozważania prawne należało odnieść do przyjętego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej, w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, zarzucono, błędną wykładnię art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. poprzez przyjęcie, że etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta również w sytuacji, kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie. Zdaniem skarżącej Spółki art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia - w przypadku gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie - w ogóle nie odnosi się do nazwiska lub firmy i adresu podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie i umożliwia wyłącznie wskazanie numeru identyfikacyjnego.

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w preambule powyższego rozporządzenia (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w zakresie będącego przedmiotem niniejszego postępowania etykietowania pasz wskazano m.in., że etykietowanie służy celom egzekwowania, możliwości monitorowania oraz kontroli. Ponadto etykietowanie powinno przekazywać kupującym niezbędne informacje, aby umożliwić im dokonanie optymalnego wyboru w zakresie ich potrzeb, powinno być również jednolite, spójne, przejrzyste i zrozumiałe. Ponieważ kupujący, w szczególności hodowcy zwierząt, dokonują swoich wyborów nie tylko w punkcie sprzedaży, gdzie mogą przyjrzeć się opakowaniu paszy, wymogi dotyczące informacji podlegających etykietowaniu nie mogą obowiązywać jedynie w odniesieniu do etykiet umieszczonych na produkcie, lecz także w odniesieniu do wszelkich innych rodzajów komunikowania się pomiędzy sprzedawcą a kupującym. Ponadto wspomniane zasady powinny mieć również zastosowanie do prezentacji i reklamy pasz (pkt 17 preambuły), za pośrednictwem etykietowania przekazywane są informacje obowiązkowe oraz dobrowolne. Informacje obowiązkowe powinny łączyć ogólne wymogi dotyczące etykietowania z wymogami szczegółowymi odnoszącymi się odpowiednio do materiałów paszowych lub mieszanek paszowych, jak również z wymogami dodatkowymi w przypadku pasz dietetycznych, materiałów zanieczyszczonych oraz karmy dla zwierząt domowych (pkt 18 preambuły).

Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 767/2009 ustanawiającym ogólne wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania prawodawca unijny wskazał, że materiały paszowe lub mieszanki paszowe nie są wprowadzane na rynek, chyba że następujące dane szczegółowe są wskazane za pośrednictwem etykietowania:

b) nazwisko lub nazwa firmy i adres podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie;

c) jeżeli jest dostępny, numer zatwierdzenia zakładu osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, przyznany zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 dla zakładów mających pozwolenie zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 183/2005. W przypadku gdy osoba odpowiedzialna za etykietowanie posiada kilka numerów zatwierdzenia, korzysta ona z numeru otrzymanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 183/2005;

W art. 17 ust. 1 c) tego rozporządzenia, regulującym szczegółowe wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania mieszanek paszowych wskazano natomiast, iż oprócz wymogów przewidzianych w art. 15, etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje również w przypadkach gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie:

– nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta, lub

– numer zatwierdzenia zakładu producenta, o którym mowa w art. 15 lit. c) lub numer identyfikacyjny zgodnie z art. 9, 23 lub 24 rozporządzenia (WE) nr 183/2005; w przypadku gdy taki numer nie jest dostępny, numer identyfikacyjny przypisany na wniosek producenta lub importującego podmiotu działającego na rynku pasz zgodnie z formatem określonym w rozdziale II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 183/2005;

Sąd Wojewódzki zaaprobował wykładnię organów orzekających w sprawie i podkreślił, że brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 nie nakazuje, aby w odniesieniu do producenta, który nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, podawano zarówno dane, o których mowa w tiret pierwszym, jak i drugim. Pomiędzy dwoma tiret, występuje alternatywa "lub", która daje taką możliwość, że albo zastosowanie ma tiret pierwsze przepisu, albo tiret drugie albo dwa jednocześnie. Niezależnie od powyższego, zarówno tiret pierwsze, jak i drugie odnosi się do sytuacji, gdy dany podmiot odpowiedzialny za etykietowanie nie jest jednocześnie producentem, w związku z czym wymagane jest na etykiecie wskazanie dodatkowo oznaczenia producenta, poprzez umieszczenie jego danych w postaci przewidzianej przez omawiany przepis.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Trafna jest w tym zakresie argumentacja przedstawiona przez Sąd Wojewódzki, że celem art. 17 ust. 1 lit c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 jest możliwość przekazania użytkownikowi końcowemu informacji na temat producenta danej paszy, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, gdyż dane tego ostatniego powinny zostać zamieszczone w ramach wypełnienia art. 15 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym, niezależnie od tego, czy na etykiecie zamieszcza się oznaczenie z tiret pierwszego, czy drugiego, czy oba, muszą one odnosić się do producenta, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie (w przypadku gdy są to różne podmioty).

Przedstawiona w zaskarżonym orzeczeniu wykładnia art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 w pełni współgra także z celami wprowadzenia tej regulacji wskazanymi w jej preambule, w tym z wymogiem zapewnienia przez etykietowanie przekazania kupującym niezbędnych informacji, aby umożliwić im dokonanie optymalnego wyboru. Odbiorca końcowy nie może być wprowadzony w błąd co do widniejących oznaczeń na etykiecie, co wynika z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Wprowadzenie w błąd może dotyczyć m.in. cech produktu, w tym jego nazwy, metod przetwarzania, masy netto czy danych identyfikujących jego producenta. Obowiązkiem jest zatem rzetelne informowanie konsumenta o wprowadzanym do obrotu wyrobie oraz zapewnienie deklarowanej jakości.

Z ustaleń kontroli wynika, że przedmiotowa partia towaru, wbrew wymogom wynikającym z art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009, była nieprawidłowo oznakowana z uwagi na brak na opakowaniach jednostkowych (500 g) oznakowania producenta, a tym samym kraju pochodzenia. Trafnie przy tym podkreślono w zaskarżonym wyroku, że na opakowaniach zbiorczych - kartonach numer producenta widnieje i w tym przypadku strona nie miała wątpliwości, że oprócz oznaczenia osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, musi być oznaczony również producent, zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009.

Nietrafny okazał się również zarzut błędnej wykładni art. 21 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Przepis ten określa dopuszczalne odstępstwa od zasad etykietowania wskazując, że w odniesieniu do materiałów paszowych lub mieszanek paszowych przeznaczonych dla użytkownika końcowego i sprzedawanych luzem, w ilościach nieprzekraczających 20 kg, dane szczegółowe, o których mowa w art. 15, 16 i 17 mogą być przedstawione kupującemu za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia w punkcie sprzedaży. W takim przypadku dane szczegółowe, o których mowa w art. 15 lit. a) i art. 16 ust. 1 lub art. 17 ust. 1 lit. a) i b), stosownie do potrzeb, są udostępniane kupującemu najpóźniej w momencie wydawania faktury lub z fakturą. Zgodzić się należy z interpretacją tego przepisu dokonaną przez Sąd Wojewódzki, że wymienione w nim odstępstwo dotyczy sytuacji, w której szczegółowe informacje na temat sprzedawanej paszy są przedstawiane na etapie sprzedaży użytkownikowi końcowemu i dotyczy paszy sprzedawanej luzem. Niesporne jest, że znajdująca się w zgłoszonej przesyłce mieszanka paszowa była zapakowana w pojedyncze opakowania oznakowane etykietami po 500 g, które jednocześnie umieszczone były w kartonach zbiorczych również opatrzonych etykietami. Zatem mieszanka paszowa nie była luzem zapakowana w opakowania zbiorcze, co umożliwiałoby zastosowanie odstępstwa wskazanego w art. 21 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 767/2009.

Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonując kontroli decyzji wydanej przez organ odwoławczy kierował się właściwym rozumieniem przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.