Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 725/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

T Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

W skardze Spółka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany w pierwszej kolejności do organu, a w sytuacji odmowy, skierowany także do Sądu. Spółka wywiodła, że w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki negatywne stojące na przeszkodzie uwzględnieniu tego wniosku, nie istnieje również jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Za uwzględnieniem wniosku przemawia brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, których dotyczy zaskarżona decyzja, różna praktyka organów w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych stwierdzających zasadność skarg na inne decyzje we wskazanym wyżej przedmiocie.

Nadto wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wobec skarżącej Spółki toczy się już szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. W związku z niebagatelną kwotą uiszczoną już przez Spółkę wykonanie decyzji grozi utratą płynności finansowej, co skutkowałoby groźbą jej upadłości czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet

w przypadku wygrania przez Spółkę sporu i zwrotu wyegzekwowanego już wcześniej świadczenia. Strona skarżąca ponosi obecnie duże straty nie osiągając planowanych zysków w wyniku zatrzymania przez urzędy celne urządzeń do gier. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie zarzuconego czynu nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Na potwierdzenie swojej argumentacji Spółka przytoczyła szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych wstrzymujących wykonanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić.

Podstawę prawną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawiając wyjątek od reguły określonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie prze stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wymienionych w cyt. przepisie przesłanek. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż nie wystarczające jest przy tym samo oświadczenie wnioskodawcy, powinno zostać ono poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca jest zobowiązany zatem do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. R.Hausera, C.H.Beck Warszawa 2013, str. 371). Przy czym podkreślić należy, iż na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., I OZ 1002/07). Jeżeli strona we wniosku o wstrzymanie nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza to brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (por. postanowienie NSA dnia 30 maja 2008 r., I FSK 228/08).

W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim we wniosku nawet pobieżnie nie została opisana aktualna sytuacja finansowa skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze fakt, że zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie kary pieniężnej (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Trzeba zatem stwierdzić, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14, LEX nr 1550923). Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje ponadto, iż brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Ponadto należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącego tj. wymierzenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., II GZ 80/09 )

W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku i udzieleniem skarżącej Spółce ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.