Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1133/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 100
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1431/10 w sprawie ze skargi D.Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1431/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę D. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł., określił D. C. obowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wnątrzwspólnotowego samochodu kempingowego marki FIAT DUCATO w wysokości 5.405 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił, że [...] października 2009 r. podatnik złożył wniosek o rejestrację samochodu kempingowego FIAT DUCATO METEOR 535, o numerze nadwozia [...], z silnikiem o pojemności 2.500 cm3 i mocy 70 KW, rok prod. 1994. Do wniosku załączył m.in. niemiecki dowód rejestracyjny wraz z tłumaczeniem oraz umowę zakupu z [...] września 2009 r. W toku postępowania podatkowego złożył dodatkowo oświadczenie, że przemieszczenia ww. pojazdu dokonał [...] września 2009 r. Wspomniany pojazd został zarejestrowany jako specjalny samochód kempingowy. Podatnik nie zapłacił podatku akcyzowego z tytułu jego nabycia.

Tymczasem organ pierwszej instancji uznał, że na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z 2008r., nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlegało opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Zgodnie z art. 100 ust. 4 tej ustawy samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 Taryfy celnej przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że w oparciu o art. 3 ust. 1 ww. ustawy do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 301 z 2006 r.), pozycja 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W myśl natomiast noty wyjaśniającej do poz. 8703, stanowiącej integralną część Taryfy Celnej, pozycja ta obejmuje również: (3) samochody mieszkalne (kempingowe itd.). W konsekwencji wewnątrzspólnotowe nabycie wymienionego na wstępie pojazdu podlegało opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Ustalając podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął kwotę 29.059 zł, wynikającą z umowy zakupu przedmiotowego pojazdu. Stawkę podatku akcyzowego przyjęto zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy.

Po wniesieniu przez D. C. odwołania, decyzją z 19 października 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że dla wydanego rozstrzygnięcia nie miała znaczenia okoliczność, że w chwili rejestracji pojazd podatnika uznano za samochód specjalny. Dla celów poboru podatku akcyzowego należało bowiem stosować przepisy ustawy o podatku akcyzowym i zasady klasyfikacji zawarte we Wspólnotowej Taryfie Celnej, z których jednoznacznie wynikało, że pojazdy kempingowe należy klasyfikować do pozycji CN 8703 objętej podatkiem akcyzowym.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę wniesioną przez D. C.. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym – dla określenia, czy dany pojazd stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie. W tym miejscu ustawa o podatku akcyzowym odsyła do uregulowań klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) (art. 3 ust. 1 ww. ustawy). Dokonując tej klasyfikacji należy w pierwszej kolejności wskazać, że nazwa handlowa, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. Sąd pierwszej instancji podał, że pozycja 8702 Taryfy celnej obejmuje: "Pojazdy mechaniczne do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą". Oznacza to, że obejmuje wszystkie pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu dziesięciu albo więcej osób (wraz z kierowcą), zatem nie obejmuje spornego pojazdu, bowiem, jak wynika z dokumentów pojazdu może on przewozić 6 osób (posiada on 6 miejsc włączając miejsce kierowcy i nie posiada miejsc stojących). Sąd zgodził się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta bowiem obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, z wyłączeniem pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Ponadto z treści wyjaśnień do pozycji 8703 wynika zaś jasno, że "Niniejsza pozycja obejmuje również: (...) samochody mieszkalne (kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalne wyposażone do zamieszkania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.)." Ponieważ organy podatkowe prawidłowo sklasyfikowały nabyty przez podatnika pojazd do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy, w konsekwencji, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, pojazd ten podlegał opodatkowaniu akcyzą.

Zdaniem Sądu niezasadny był zarzut naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku strony skarżącej decyzja administracyjna o rejestracji spornego pojazdu nie przesądza, czy pojazd ten jest towarem akcyzowym. Klasyfikacja pojazdu, dla potrzeb podatku akcyzowego, dokonywana jest stosownie do uregulowań ustawy o podatku akcyzowym oraz klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Natomiast przepisy, na podstawie których dokonywana jest rejestracja pojazdów, zawarte zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) dalej: prawo o ruchu drogowym oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Obie grupy unormowań mają inne przeznaczenie, służą realizacji odmiennych celów – w przypadku ustawy o podatku akcyzowym chodzi o ustalenie zobowiązania podatkowego, natomiast w przypadku przepisów o ruchu drogowym, chodzi o m.in. o zapewnienie zachowania określonych zasad i warunków dopuszczenia pojazdów do ruchu na drogach publicznych. Dlatego też przy ustalaniu wysokości zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym nie mają nawet pomocniczego zastosowania uregulowania ww. ustawy o ruchu drogowym oraz wspomnianego w skardze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz.U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30).

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł D. C. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, pełnomocnik z urzędu oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. naruszenie art. 100 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarżący, którego pojazd w ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej o nadaniu numeru rejestracyjnego zaklasyfikowany został jako pojazd specjalny, obowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaakceptowanie popełnionych przez organ odwoławczy naruszeń procedury i odmowę uchylenia decyzji mimo naruszeń przepisów postępowania, których dopuściły się organy podatkowe, tj. art. 187 par. 1 w zw. z art. 121 par. 1, 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm. dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do nieuwzględnienia konsekwencji płynących z treści dokumentu urzędowego w postaci dowodu rejestracyjnego, w którym pojazd nabyty przez skarżącego został zaklasyfikowany jako pojazd specjalny, czemu w całokształcie materiału dowodowego odmówiono uznania;

b) naruszanie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaakceptowanie popełnionych przez organ odwoławczy naruszeń procedury i odmowę uchylenia decyzji mimo naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie treści stwierdzonej w dokumencie urzędowym w postaci dowodu rejestracyjnego i prowadzenie postępowania w sprawie mimo istnienia w obrocie prawnym dokumentu, którego treść stała w sprzeczności z twierdzeniami organów podatkowych, których konsekwencją było zapadnięcie skarżonego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym zobowiązujące do zapłaty podatku akcyzowego wyraźnie odnoszą się do samochodów zaklasyfikowanych jako samochody osobowe. Powołując się na decyzję Starosty Zgierskiego z dnia [...] r. nr [...] podniósł, w przedmiotowej sprawie organy rejestrujące pojazd należący do skarżącego zaklasyfikowały jego samochód jako samochód specjalny. Ta decyzja skutkuje tym, że nie sposób było uznawać w jej następstwie samochodu sprowadzonego przez skarżącego, nie przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, za samochód osobowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, zmierzając do zakwestionowania przyjętego w sprawie stanu faktycznego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie popełnionych przez organ odwoławczy naruszeń procedury i odmowę uchylenia decyzji mimo naruszeń przepisów postępowania, których dopuściły się organy podatkowe tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1, 122 oraz w zw. z art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie co doprowadziło do nieuwzględnienia konsekwencji płynących z treści dokumentu urzędowego w postaci dowodu rejestracyjnego pojazdu, w którym pojazd nabyty przez skarżącego został zaklasyfikowany jako pojazd specjalny. Zdaniem autora skargi kasacyjnej twierdzenia organów podatkowych stoją w sprzeczności z treścią tego dokumentu urzędowego.

Wynikająca z art. 122 Ordynacji zasada prawdy obiektywnej, wymaga aby organy podatkowe podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jedną z podstawowych gwarancji ustalenia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to z kolei, że na organie

rozpoznającym sprawę spoczywa w pierwszym rzędzie obowiązek rozważenia, jakie okoliczności faktyczne są w sprawie istotne i niezbędne do ustalenia - celem jej załatwienia.

Zatem ocena tych zarzutów skargi kasacyjnej wymaga wskazania jaki był niezbędny zakres postępowania dowodowego, determinowany koniecznym do ustalenia w sprawie stanem faktycznym, w celu stwierdzenia, czy nabyty przez D. C. wewnątrzwspólnotowo samochód kempingowy Fiat Ducato określony w umowie kupna – sprzedaży oraz dokumentach rejestracyjnych jako samochód specjalny podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 06.12.2008r. o podatku akcyzowym ( Dz.U. z 2009r. Nr 3 poz. 11 ze zm.), dalej: ustawa, której przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie, w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikiem w tym wypadku jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2 ( art. 102 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.). Dla celów podatku akcyzowego ustawodawca wskazał definicję samochodu osobowego określoną w art. 100 ust. 4 ustawy zgodnie z którą samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że ustawodawca określając zakres opodatkowania akcyzą, odwołuje się ściśle do kodów Nomenklatury Scalonej. W rezultacie, to czy dany pojazd będzie podlegać opodatkowaniu (jeżeli będzie przedmiotem czynności opodatkowanej akcyzą), zależy od tego, czy zostanie zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 z wyłączeniem kodów CN wymienionych powyżej. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 11, poz. 62). Systemem Zharmonizowanym (HS) zarządza Światowa Organizacja Celna (WCO), system oznaczania towarów rozbudowany jest do 6 cyfry (podpozycja). Na tej bazie Unia Europejska stworzyła swoją Nomenklaturę Scaloną, rozbudowując 6-cyfrową podpozycję HS do 8 cyfr – i to jest kod CN.

Światowa Organizacja Celna w Brukseli wydaje i uaktualnia Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) Wspólnot Europejskich, przyjmowane przez Komisję Europejską mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi.

Wyjaśnienia wydane Światową Organizację Ceł w celu ułatwienia klasyfikacji w Zharmonizowanym Systemie oraz w celu zapewnienia jednolitej klasyfikacji HS (w Polsce wyjaśnienia do HS publikowane są w Monitorze Polskim w formie obwieszczenia Ministra Finansów) jakkolwiek nie są objęte umową międzynarodową o Zharmonizowanym Systemie, tym niemniej w praktyce stanowią istotną wskazówkę, co do prawidłowej klasyfikacji towarów. W efekcie, w procesie klasyfikacji danego towaru bardzo istotna jest weryfikacja przyporządkowania danego towaru do podpozycji CN z wyjaśnieniami do Nomenklatury HS.

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004r. zmieniającym załącznik do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/1987 w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. WE L 301 z 2006r.) pozycja 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób ( inne niż objęte pozycją 8702 ) włącznie z samochodami osobowo towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wyjaśnienia do pozycji 8703 Taryfy celnej, na które powoływały się organ orzekające w sprawie oraz Sąd I instancji, zawarte w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej ( M.P. z 2006r. Nr 86 poz. 880 ) wskazują, że " Niniejsza pozycja obejmuje również (...) samochody mieszkalne, (kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do mieszkania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.)."

Z tego co wyżej powiedziano wynika zatem, że istotne w sprawie ustalenia obejmowały cechy pojazdu wskazane w treści art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Takie ustalenia w postępowaniu administracyjnym zostały poczynione – w decyzji organu drugiej instancji wskazano, że przedmiotowy samochód jest samochodem kempingowym ( mieszkalnym) - a Sąd pierwszej instancji je zaakceptował. Nie można zatem uznać, aby miało miejsce zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a w zw. z wymienionymi w punkcie 2 a skargi przepisami Ordynacji podatkowej. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia ww. przepisu p.p.s.a. w zw. z art. 194 Ordynacji podatkowej. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu jako samochodu specjalnego pozostaje bez wpływu na decyzję, której przesłanką było stwierdzenie czy samochód ten podlega podatkowi akcyzowemu. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. kalsyfikacja pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego jest dokonywana stosownie do uregulowań ustawy o podatku akcyzowym oraz klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej, natomiast rejestracja pojazdu odbywa się na podstawie ustawy prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którą chodzi o zapewnienie zachowania określonych zasad oraz warunków dopuszczenia pojazdów do ruchu na drogach publicznych. Dokument urzędowy w postaci dowodu rejestracyjnego pojazdu, zgodnie z treścią art. 71 prawa o ruchu drogowym stwierdza, że dany pojazd samochodowy został dopuszczony do ruch na drogach publicznych, nie określa natomiast jego cech z punktu widzenia ustawy o podatku akcyzowym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega więc takich uchybień przepisom procesowym Sądu I instancji, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez Sąd ocena ustaleń faktycznych organu nie budzi zastrzeżeń. Została również zadowalająco przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie może też uwzględnić zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopuścił się zatem naruszenia art. 100 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym przez niezasadne przyjęcie, iż skarżący, którego pojazd w ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej o nadaniu numeru rejestracyjnego zaklasyfikowany został jako pojazd specjalny, obwiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Ten zarzut skargi kasacyjnej nie został uzasadniony, w każdym razie wskazać należy, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia przedmiotowego samochodu jest prostą konsekwencją poczynionych w sprawie i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych. Stwierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z samochodem osobowym determinuje przypisanie go przez organy celne do pozycji Taryfy celnej 8703 – pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób oraz stwierdzenie, że w związku ze spełnieniem warunków definicji z art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym od jego nabycia wewnątrzwspólnotowego należny jest podatek akcyzowy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Wniosek o przyznanie wynagrodzenia związanego z udziałem w sprawie pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega rozpoznaniu przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.