Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 170/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 4 pkt 22a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 , 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2014 r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 listopada 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2014 r. Nr [...] o nałożeniu na A Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

W podstawie prawnej decyzji wskazany został przepis art. 4 pkt 22 a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. zawiadomił A Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] 2014 r. decyzji Nr [...] o nałożeniu na A Sp. z o.o. o kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.

U podstaw decyzji legły ustalenia faktyczne wskazujące na to, że w dniu 15 grudnia 2013 r. Inspekcja Transportu Drogowego skontrolowała na drodze krajowej nr [...] we W zespół pojazdów składających się z pojazdu marki Mercedes Benz o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...] należący do A Sp. z o.o. W dacie kontroli wykonywano przewóz pod załadunek artykułów spożywczych z I do T, a następnie do S. Kontrolowanym pojazdem kierował P. G. Kierowca nie zalogował w tachografie cyfrowym karty kierowcy, mimo, że posiadał ją w pojeździe. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Z przesłuchania świadka kierowcy P. G. wynikało, że prowadził ww. pojazdy bez zalogowanej w tachografie cyfrowym karty kierowcy z uwagi na to, że nie odebrał wymaganego minimalnego odpoczynku tygodniowego w wymiarze 24 godzin. Logując kartę kierowcy o godz. 10.20, to jest w momencie rozpoczęcia przewozu, przerwałby ten odpoczynek. Zauważywszy pojazd służbowy Inspekcji Transportu Drogowego w tracie postoju na czerwonym świetle, zalogował w tachografie kartę kierowcy o godz. 11.27.

Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 13, 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł (lp 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

A Sp. z o.o odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku z naruszeniem określonym w załączniku nr 3 liczbą porządkową 6.2.1. tej ustawy.

Spółka wskazała, że w przedsiębiorstwie dopełniono wszelkich niezbędnych starań celem zapewnienia właściwej realizacji zadania przewozowego. Przykładowo wskazano, że Spółka nie wywiera presji na kierowców, wynagrodzenie nie jest uzależnione od przejechanych kilometrów, ani ilości przewiezionego ładunku, zadania przewozowe zaplanowane są w taki sposób, by nie powodować naruszeń czasu jazdy, przerw czy odpoczynków. Z tego powodu Spółka nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłową obsługę urządzenia rejestrującego przez kierowcę P. G. W ocenie Spółki stwierdzony w kontroli stan rzeczy wynikał z samodzielnego działania tego kierowcy. Wskazano jednocześnie, że kontrola nie wykazała naruszeń czasu jazdy, przerw czy odpoczynków a kontrola winna dotyczyć kierowcy, nie pojazdu. Przedstawiono wykładnię przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podnosząc, że to kierowca ponosi odpowiedzialność za obsługę tachografu. Odwołując się do przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 wskazano, że ustawodawca wspólnotowy dokonał wyraźnego rozgraniczenia obowiązków w zakresie zapewnienia poprawnego działania urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojeździe oraz właściwego stosowania karty kierowcy. Na pracodawcy spoczywa przede wszystkim zabezpieczenie prawidłowego funkcjonowania tachografów cyfrowych, natomiast kierowca jest odpowiedzialny za odpowiednią obsługę i używanie karty kierowcy. Z ustawy o systemie tachografów cyfrowych wynika z kolei, że użytkownikiem karty kierowcy jest wyłącznie kierowca i to na mi spoczywa ciężar odpowiedzialności za to, kto i w jaki sposób się nią posługuje. Dodatkowo zdaniem odwołującego za odpowiedzialnością w sprawie tylko i wyłącznie kierowcy (nie zatrudniającego go przedsiębiorstwa) przemawia przewidziana w przepisie art. 24 ust. 4 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych odpowiedzialność karna kierowcy za nieposłużenie się w czasie jazdy kartą kierowcy.

Spółka zawnioskowała o uchylenie decyzji I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego, na koniec podnosząc, że w sprawie wystąpiły uchybienia formalne polegające na zastosowaniu do analizy zapisów na karcie kierowcy programu informatycznego bez dopuszczenia go stosowania przez Główny Urząd Miar.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję.

Na wstępie organ poddał analizie załączoną do odwołania dokumentację (między innymi umowy o pracę, zakres obowiązków i odpowiedzialności pracownika na stanowisku kierowcy, porozumienie zmieniające, świadectwo kwalifikacji zawodowej i kartę szkolenia wstępnego) stwierdzając, że z dokumentów tych nie wynika, że Spółka egzekwuje wykonanie obowiązków przez pracowników. Świadczą o tym stwierdzone kilkukrotnie w ciągu jednego roku kalendarzowego naruszenia przez pracowników Spółki przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Organ wskazał, że przepis z lp 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Uzasadnieniem tych sankcji było objęcie nimi przewoźników, którzy naruszając przepisy o transporcie drogowym, stają się bardziej konkurencyjni w stosunku do tych, którzy zachowują przepisy.

Wskazano, że ustawa o transporcie drogowym przewiduje na podstawie przepisu art. 92 ust. 1 odpowiedzialność kierującego wykonującego przewóz z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, natomiast na podstawie przepisu art. 92 a przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Zaznaczono, że te dwa reżimy odpowiedzialności nie są wobec siebie konkurencyjne, subsydiarne ani akcesoryjne. Dopuszczalne jest z tego względu nałożenie na kierowcę grzywny oraz kary administracyjnej na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Również przepisy prawa wspólnotowego statuują odpowiedzialność przewoźnika drogowego za naruszenia dokonane przez kierowców. Wskazano ponadto, że stwierdzone w sprawie naruszenie powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość ukrywania ograniczeń wynikających z wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku.

Podniesiono, że przepis art. 92 b ustawy o transporcie drogowym określający przesłanki wyłączające możliwość nałożenia kary pieniężnej nie znajduje zastosowania w przypadku naruszeń z grupy 6 załącznika nr 3 do tej ustawy. Dotyczy naruszeń przepisów odnoszących się do czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach wypoczynku, natomiast nie znajdzie zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Co prawda omawiany przepis odsyła do rozporządzenia nr 3821/85, niemniej rozporządzenie nie zawiera przepisów o czasie pracy.

Zdaniem organu w sposób bezsprzeczny doszło do braku należytego nadzoru na pracą kierowców przez skarżącą Spółkę.

Odnosząc się do przesłanek z przepisu art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym umożliwiających niewszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie powodujących umorzenie już wszczętego postępowania organ podniósł, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Nie jest wystarczające w ocenie organu samo wskazanie, że to kierowca jest wyłącznie odpowiedzialny za naruszenie. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego oraz jego kontrola. Organ wskazał też, że oprogramowanie służące do analizy danych cyfrowych nie podlega kontroli metrologicznej, w związku z czym nie musi być dopuszczone do użytku przez Główny Urząd Miar. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 27 grudnia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz.U. z 2008 r., Nr 3, poz. 13), w którym określono rodzaje przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli uznać należy, że program do odczytu danych nie jest urządzeniem pomiarowym. Z tego względu nie podlega prawnej kontroli metrologicznej. Jedynie tachograf jest urządzeniem pomiarowym podlegającym prawnej kontroli metrologicznej. Oprogramowanie do odczytu jedynie sczytuje pomiary zarejestrowane w tachografie cyfrowym lub karcie kierowcy.

A Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję.

W skardze znalazły się zarzuty naruszenia prawa materialnego:

- przepisu art. 92 a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. norm prawnych w odniesieniu do nieprawidłowości sprecyzowanych w załączniku nr 3, liczbą porządkową liczba porządkowa 6.2.1. ww ustawy dotyczący nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

- przepisu art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia karty pieniężnej pomimo wystąpienia okoliczności określonych w art. 92 b i 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

A sp. z o.o. wniosła o uchylnie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji.

Spółka podtrzymała stanowisko w sprawie. Wskazała, że co najmniej dwa razy w roku organizowała szkolenia dla kierowców w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków i obsługi tachografów. Organizowała przewozy drogowe w taki sposób, by nie naruszały czasu jazdy, przerw i odpoczynków. Wynagrodzenia kierowców nie były uzależnione od przejechanych kilometrów, terminowości dostarczania ładunku ani tez jego ilości. Zatrudniony kierowca P. G. był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców zgodnie z zakresem obowiązków i odpowiedzialności kierowcy. Spółka zaznaczyła ponadto, że nie miała wiedzy o błędnym postępowaniu kierowcy, ponieważ naruszenia miały miejsce w ciągu ostatniego miesiąca a sczytywanie kart musi się odbyć co 28 dni. Spółka dysponuje programem do sczytywania i analizy danych zawartych na wykresówkach, kartach kierowcy. Spółka jeszcze raz zaznaczyła, że nie miała świadomości naruszeń kierowcy P. G. i naruszenia były wynikiem tyko i wyłącznie jego samodzielnego działania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Podkreślić należy, że stan faktyczny, na którym opierały się organy obu instancji w kontrolowanym postępowaniu, nie był sporny, ponieważ strona skarżąca nie kwestionuje, że kierowca P. G., wykonując przewóz drogowy, nie zalogował w tachografie cyfrowym swojej karty kierowcy.

Podstawę prawną decyzji w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 92a. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym stanowiący, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. 2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 22 lit. a cytowanej ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21).

Znaczenie w sprawie mają przepisy art. 13 i 15 ust. 2 tego rozporządzenia zawarte w rozdziale IV zatytułowanym "Użytkowanie urządzeń". Przepis art. 13 stanowi, że pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Przepis art. 15 ust. 2 stanowi z kolei, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi nakłada się karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Z cytowanych przepisów wynika wprost, że kierowcy mają obowiązek stosować kartę kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują, przy czym istotne jest to, że nie tylko kierowca, ale i jego pracodawca odpowiadają za poprawne stosowanie karty kierowcy. Przepis art. 15 cytowanego rozporządzenia szczegółowo określa na czym polega stosowanie karty kierowcy, przy czym z uwagi na funkcję karty istotne jest zalogowanie tej karty do tachografu. Niezalogowanie karty do tachografu oznacza, że nie jest rejestrowana prędkość pojazdu, aktywność kierowcy i przebyta droga.

Zaznaczyć należy, że powołane w podstawie prawnej przepisy penalizują zaniechanie w zakresie rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, natomiast nie wchodzą w zakres zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, którego dotyczy l.p. 6.3 załącznika nr 3 cytowanej ustawy.

Rozstrzygając kwestię sporną w niniejszej sprawie, czy A sp. z o.o. mogła zostać obarczona odpowiedzialnością za działania (zaniechania) kierowcy P. G. – odpowiedzieć należy twierdząco.

Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Zauważyć należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (tak NSA w wyroku z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 cytowanej ustawy i przepisu art. 92c ust. 1 - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz.

Podnieść w tym miejscu należy, iż analiza dyspozycji art. 92b (określającego wyłącznie w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenie pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku przesłanek ekskulpujących takich jak: zapewnienie przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji pracy i dyscypliny pracy, jak i prawidłowe zasady wynagradzania) oraz ww. art. 92c prowadzi do konstatacji, iż przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przepis ten stanowi, że

1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.

Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie ukształtowanym na gruncie obowiązującej do dnia 1 stycznia 2012 r. treści przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wyłączającego możliwość nałożenia kary w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący nie mógł przewidzieć, jak i art. 92a ust. 4 odnoszącego się do braku wpływu takiego podmiotu na powstałe naruszenie. W orzecznictwie tym uznaje się, iż w dyspozycji ww. przepisów nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 93 ust. 7 oraz art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym bowiem tylko i wyłącznie z uznania przedsiębiorcy wynika właściwy dobór osób współpracujących. Stąd też w przywołanych przepisach ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa transportowego. Przepisy te wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 89/11 oraz z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1854/10).

Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Przedsiębiorca, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że przedsięwziął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyny.

W ocenie Sądu A sp. z o.o. nie wykazała, że zaszły w sprawie przesłanki, które zwolniłyby ją z odpowiedzialności za naruszenie przez kierowcę P. G. przepisów ustawy o transporcie drogowym. W szczególności poza twierdzeniami przedsiębiorcy, że nie miał wpływu na zachowanie kierowcy nie przedstawiono w tej mierze żadnych dowodów. Zgodzić się należy z organem, że dokumenty załączone do odwołania potwierdzają jedynie, że Spółka, zatrudniając kierowców określa zasady zatrudnienia i wysyła ich na szkolenia w zakresie czasu pracy i na szkolenia okresowe, niemniej z dokumentacji nie wynika, że Spółka w jakikolwiek sposób egzekwuje spełnienie przez kierowców nałożonych na nich obowiązków. Jedynie szczególne względy (okoliczności, zdarzenia) uznane byłyby za zdarzenia ekskulpujące, przy czym raz jeszcze należy zaznaczyć, że zasadą pozostaje, że przedsiębiorca odpowiada za działania podległych sobie pracowników.

Ustawa o transporcie drogowym przewiduje co prawda w przepisie art. 92 ust. 1, że kierujący wykonujący przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze grzywny w wysokości do 2000 zł, niemniej z przepisu tego nie można wywodzić tezy wyłącznej odpowiedzialności kierowcy. Odpowiedzialność kierowcy, jak i przedsiębiorstwa przewozowego stanowią niezależne wobec siebie reżimy odpowiedzialności i nawet ukaranie kierowcę mandatem nie wyklucza ustalenia w drodze administracyjnoprawnej odpowiedzialności przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z 29.05.2015 r. sygn. akt II GSK 854/14, cbois.,nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że karta kierowcy P. G. nie została w ogóle włożona (zalogowana) do urządzenia rejestrującego (tachografu) podczas wykonywania przez niego przewozu, prawidłowo organ uznał, że wyczerpało to znamiona naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (l.p. 6.2.1.załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Zachowanie kierowcy uniemożliwiło rejestrację powyższych wskazań. Brak rejestracji i brak wskazania rodzaju aktywności ma zasadnicze znaczenie dla rozliczenia dziennych norm czasu pracy i odpoczynku kierowcy, co w konsekwencji niewątpliwie może mieć wpływ na bezpieczeństwo użytkowników dróg.

Pozostaje odnieść się do ostatniego zarzutu strony skarżącej, polegającego na tym, że urządzenie użyte do analizy zapisów na karcie kierowcy nie było dopuszczone do stosowania przez Główny Urząd Miar. Zarzut ten nie ma o tyle znaczenia, iż cechę naruszenia przepisom ustawy o transporcie drogowym wyczerpuje sam fakt, że kierowca P. G. nie zalogował w trakcie przewozu karty kierowcy, przez co nie rejestrował istotnych z punktu widzenia przewozu wskazań, a wręcz sam przyznał, że włożył kartę do tachografu dopiero w momencie, gdy zauważył stojąc na światłach pojazd inspekcji drogowej.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę A sp. z o.o. na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.