Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 398/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153. art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. P. i M. P. na decyzję Wojewody z dnia 5 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. i M. P. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z 5 maja 2015 r., uchylającą decyzję Starosty z 30 stycznia 2015 r. oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz ze zjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...], [...],[...],[...] i 63 obr. 6 w M. przy ul. W. 81.

Z wnioskiem o zatwierdzenie przedmiotowego projektu wystąpiło Biuro Doradców Majątkowych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S.. Z załączonego do wniosku projektu budowlanego, a zwłaszcza z projektu zagospodarowania terenu i opisu technicznego do tego projektu wynika, że budynek hotelu ma być usytuowany w całości na działce nr [...]. Na działce [...] zaprojektowano jeden z parkingów. Zgodnie z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w dzielnicy P. przy ul. W. i W. w M. uchwalonym uchwałą Rady Miasta M. z dnia 8 lipca 2004 r. nr 187/XXV/2004 (Dz. Urz. Woj. Pom., nr 99, poz. 1770), zwanym dalej planem, działka nr [...] przeznaczona jest pod funkcję zabudowy usługowej "U" jako "teren przeznaczony dla funkcji turystycznych noclegowych i gastronomicznych", natomiast działka [...] znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej "MN1" dla "zabudowy jednorodzinnej". W projekcie wskazano, że inwestycja jest zgodna z planem, gdyż na rysunku planu pomiędzy działkami [...] i [...] poprowadzono przerywaną rozgraniczającą linię, która stosownie do § 10 ust. 4 planu miejscowego może być minimalnie korygowana. Ta korekta, jak wskazał projektant, w badanym przypadku wynosi 3,5 m. Ponadto wskazano na zapis § 19 ust. 2 planu, zgodnie z którym "realizację parkingów uważa się za zgodną z planem, jeżeli nie zostanie naruszony interes stron". W tym przypadku, jak stwierdzono, żaden interes sąsiadów nie może być naruszony, gdyż najbliższa odległość parkingu od granicy działki wynosi 7,77 m, a w planie zastrzeżono, że odległość miejsc parkingowych od granicy działki powinna wynosić minimum 6 m (§ 19 pkt 2 ust. 2 planu)

Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania swoje zastrzeżenia do projektowanej inwestycji zgłosili skarżący, będący właścicielami działki [...] bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Zarzucili, że usytuowanie parkingu na terenie działki [...] jest niezgodne z planem, albowiem dla terenu MN1 nie jest przewidziana możliwość lokalizacji miejsc parkingowych, co stosownie do § 7 pkt 4 wyklucza takie przeznaczenie. Wskazali, że plan nie dopuszcza "przenikania funkcji pomiędzy "U" i "MN1". Zarzucili przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy i brak zachowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Podnieśli, że projektowana wysokość budynku doprowadzi do znacznego zacienienia ich nieruchomości, a zaprojektowanie w budynku dwóch sal dla imprez masowych spowoduje wzrost hałasu i doprowadzi do zakłócenia ciszy nocnej.

Organ I instancji po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej uznał, że w sprawie zachodzi konieczność zwrócenia się o interpretację zapisów planu miejscowego do jego autora. W piśmie z 30 czerwca 2011 r. dr inż. arch. M. H., jako główny projektant planu wyjaśnił, że powiększając teren "U" o działkę nr [...] skorzystano z zapisu § 10 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym "linie regulacyjne jak w ust. 2 i 3 mogą ulegać minimalnym, niezbędnym korektom w postępowaniu realizacyjnym, pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na ustalone funkcje". Wywiódł, że z uwagi na to, iż w słowniku m.p.z.p. nie ma interpretacji terminu "minimalnym, niezbędnym korektom"- w praktyce termin "minimalnym" powinien wyznaczać odległość niewielką (1-3 m). Dalej stwierdził, że § 19 ust. 2 planu nie może mieć zastosowania "ponieważ nie chodzi o wydzielony parking, a jedynie o miejsca postojowe hotelu" (opinia M. H. – k. 24 teczki nr 1 akt organu I instancji).

W toku tego postępowania inwestor przedłożył analizę zacieniania. Na rozprawie administracyjnej, ustosunkowując się do zarzutów skarżących wyjaśnił, że działkę nr [...] zakupił od Gminy Miasta M. jako działkę przeznaczoną zgodnie z planem pod funkcję usługową, na dowód czego przedłożył wypis aktu notarialnego umowy sprzedaży.

W powyższych okolicznościach Starosta decyzją z 11 lipca 2011 r., wskazując na przepisy art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że działka nr [...] została sprzedana jako usługowa w trybie art. 36 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, gdyż zapisy § 10 m.p.z.p. mówią o liniach regulacyjnych oznaczonych liniami przerywanymi, które wymagają ustalenia nowych granic ewidencyjnych. Linie te mogą ulegać niezbędnym korektom pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na sąsiednie nieruchomości. Prawidłowość uznania działki za usługową, w ocenie organu, potwierdza opinia autora planu. W związku z tym, jak stwierdził organ, bilans terenu: części zieleni, części zabudowanej oraz części parkingowej został wykonany dla obu działek. Odnośnie wysokości budynku i zacieniania zostały opracowane rysunki z których wynika, że tylko niewielka część działki [...] będzie zacieniana, mniej więcej na wysokości ogrodzenia w okresie równonocy.

W wyniku odwołania skarżących Wojewoda decyzją z 27 stycznia 2012 r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Poza dostrzeżeniem szeregu uchybień o charakterze formalnym (m. in. braków w dokumentacji projektowej, braku części opisowej do przedstawionej analizy zacienienia) organ odwoławczy uznał, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie odpowiada wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji tak w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalnej zabudowy powierzchni działki i wielkości powierzchni biologicznie czynnej, jak i w zakresie przeznaczenia działki [...]. Stosownie bowiem do § 7 planu "w obrębie każdej strefy dopuszcza się jedynie funkcje określone dla niej w dziale III". Wskazując zaś na § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., nr 75, poz. 690) zawierającym definicję kondygnacji organ II instancji stwierdził, że do kondygnacji powinna być zaliczona kondygnacja oznaczona w projekcie jako piwnica, a zatem wysokość zabudowy wynikająca z projektu (licząca cztery kondygnacje ) jest niezgodna z zapisami planu, który w § 35 ust. 4 pkt 7 ogranicza wysokość zabudowy do trzech kondygnacji.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta wezwał inwestora do: przedłożenia kompletnego projektu budowlanego "doprowadzonego do zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej" oraz podania we wniosku dokładnego zakresu inwestycji. Po ponownym przedłożeniu przez inwestora projektu (z akt sprawy nie wynika w jakim zakresie został on zmieniony bądź uzupełniony) organ zlecił rzeczoznawcy budowlanemu wykonanie opinii, czy zaprojektowany hotel spełnia warunek planu w zakresie ilości kondygnacji. W opracowanej przez dr inż. arch. J. S. opinii w wyniku dokonania obliczeń stwierdzono, że piwnice spełniają warunki kondygnacji podziemnej, gdyż są zagłębione ze wszystkich stron budynku co najmniej do połowy wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu (pkt 5.4) oraz że projektowany hotel ma trzy kondygnacje nadziemne i jedną podziemną i jest zaprojektowany zgodnie z wytycznymi m.p.z.p. miasta M. w zakresie ilości kondygnacji nadziemnych (pkt 5.6).

Po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 k.p.a. stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości złożenia wniosków w sprawie Starosta decyzją z dnia 2 kwietnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku hotelowego z małą gastronomią wraz ze zjazdem, drogą wewnętrzną, parkingiem, z przyłączami i instalacjami: wod-kan, deszczową, drenażem, co i kotłownią gazową, instalacją odgromową, wentylacją mechaniczną i klimatyzacją, energetyczną, podziemną i wewnętrzną instalacją gazową oraz na budowę muru oporowego na działkach nr [...], [...], [...], [...], 63 obr.6 w M. przy ul. W.. W uzasadnieniu organ, wskazując na przedstawione w sprawie opinie, stwierdził zgodność inwestycji z planem w zakresie ilości kondygnacji i wskazał, że inwestor spełnił wymagania stawiane przepisami prawa budowlanego, w szczególności określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tzn. przedłożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją.

Od decyzji Starosty z dnia 2 kwietnia 2012 r. odwołanie wniósł M. P., zwracając uwagę na szybkość opracowania opinii przez rzeczoznawcę budowlanego ("niespełna 24 godziny od zlecenia opinii") oraz zarzucając jej nierzetelność.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 17 maja 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 2 kwietnia 2012 r.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem. Wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru dzielnicy Piaski przy ul. W. i Warszawskiej w M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr 187/XXXV/2004 z dnia 8 lipca 2004 r. Obiekt znajduje się na działce nr [...], w strefie zabudowy usługowej z przeznaczeniem dla funkcji turystycznych, noclegowych i gastronomicznych w odpowiedniej proporcji do miejsc noclegowych. W § 35 pkt 4 planu ustalono następujące warunki zagospodarowania terenów: wskaźnik intensywności zabudowy - 0,8, maksimum zabudowy powierzchni działki - 40%, minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 40%, dopuszczalna funkcja mieszkaniowa dla potrzeb właściciela obiektu. Dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi od dwóch do trzech kondygnacji, dach wysoki o spadku 40° do 45° pokryty dachówką. Ilość miejsc parkingowych - jedno miejsce postojowe na pokój hotelowy oraz na każde 100 m2 powierzchni użytkowej pozostałych funkcji w budynku.

Z akt sprawy wynika, że inwestycją objęte są dwie działki będące własnością inwestora: nr [...] o powierzchni 3300 m2 i nr [...] o powierzchni 748,6 m2, gdzie na działce nr [...], zgodnie z planem miejscowym, zaprojektowano budynek hotelowy o trzech kondygnacjach naziemnych i jednej kondygnacji piwnicznej z 39 pokojami, restauracją, kawiarnią i niezbędnym zapleczem gastronomicznym, z dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 40°. Projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 28% - wg planu 40%, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,67 - wg planu max. 0,8, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 44% - wg planu min 40%. Projekt zapewnia 10 miejsc parkingowych w garażu pod budynkiem i 33 miejsca parkingowe na terenie działek w tym w części na terenie działki nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że projektowana inwestycja ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych a obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie przekracza działek nr [...], [...], [...], [...], 63 obr. 6 w M. przy ul. W. będących we władaniu inwestora. Zgodnie z projektem budynek nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na otoczenie, a wszelkie uciążliwości nie będą przekraczać dopuszczalnych norm ochrony środowiska i nie będą występować poza granicami działek nr [...] i [...]. W projekcie zostały także spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku hotelowego. Projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Projektowana inwestycja uzyskała także pozytywną opinię oraz zezwolenie na prowadzenie prac budowlanych wg projektu budowlanego Miejskiego Konserwatora Zabytków decyzją z 23 maja 2011 r., zmienionej decyzją z 29 lutego 2012 r.. Projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony w zakresie sieci wod - kan z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji - uzgodnienie nr 1895 z 12 maja 2011 r., w zakresie sieci energetycznej z Rejonem Dystrybucji w M. firmy Energia-Operator SA - uzgodnienie nr 171/11 z 4 maja 2011 r., w zakresie włączenia się do kanalizacji deszczowej z Urzędem Miasta – uzgodnienie z 4 maja 2011 r.. Projekt został uzgodniony także z zarządcą drogi decyzją nr 3/11 z 31 marca 2011 r. - w zakresie budowy zjazdu i dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że projekt zagospodarowania terenu planowanej budowy budynku hotelowego jest zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) w zakresie odległości budynków od granicy działki, spełnienia warunków przesłaniania i dostępu do światła dziennego w odniesieniu do działek sąsiednich i przepisów przeciwpożarowych. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby zawodowej. Projektant i sprawdzający złożyli przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane prawem uzgodnienia w tym z gestorami sieci i Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej pod kątem istniejących sieci, trasy przyłączy gazowych energetycznych, wodociągowych, kanalizacji sanitarnej oraz odprowadzenia wód deszczowych i układu drogowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że kwestie dotyczące opracowania i złożenia opinii technicznej przez biegłego nie powinny mieć wpływu na jakość opracowania, a ponadto są to sprawy wewnętrzne organu I instancji, które nie podlegają ocenie przez organ odwoławczy.

Skargę na powyższą decyzję do WSA w Gdańsku wnieśli S. i M. P., domagając się jej uchylenia jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wyrokiem z 10 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 416/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił obie wydane w sprawie decyzje wskazując w motywach uzasadnienia na dwa aspekty budzące wątpliwości co do rzetelności ustaleń oraz dokonanej przez organy administracji oceny.

Po pierwsze zwrócono uwagę, że w rozpatrywanej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniesiono się do zapisów planu dotyczących działki nr [...], nie zbadano możliwości dokonania korekty linii regulacyjnej w kontekście pozostałych postanowień planu, nie odniesiono się do stanowiska wyrażonego przez projektanta planu. Sąd nie wykluczył zgodności z planem przeznaczenia działki nr [...] pod miejsca parkingowe dla planowanej inwestycji. W jego przekonaniu przyjęcie takiego stanowiska wymaga jednak rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza wnikliwej i logicznej wykładni postanowień planu, co powinny mieć na względzie organy ponownie rozpatrując sprawę.

Drugą kwestią na jaką zwrócił uwagę Sąd jest sprawa zgodności z planem inwestycji w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji. Wobec tego, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje łącznie cztery kondygnacje to warunek zgodności z planem jest spełniony tylko wówczas gdy najniższa kondygnacja (piwnica) odpowiada definicji kondygnacji podziemnej zawartej w § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) określanego dalej jako przepisy techniczno-budowlane.

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z przebiegu postępowania, organ I instancji przesądził tą kwestię pozytywnie dla inwestora w oparciu o zleconą rzeczoznawcy budowlanemu ocenę techniczną (k. 36 teczki nr 2 akt organu I instancji). Zdaniem Sądu żaden z organów rozpatrujących sprawę nie dokonał prawidłowej, odpowiadającej wymogom zawartym w art. 80 k.p.a., oceny tego dowodu. Okoliczność, że opinia zawiera wiedzę specjalistyczną nie oznacza, że można odstąpić od jej oceny i przyjąć bezkrytycznie. Organ obowiązany jest ocenić opinię tak jak każdy inny dowód w sprawie. Z okoliczności sprawy wynika, że inwestycja jest realizowana na nierównym terenie (skarpie), a inwestor planuje budowę muru oporowego. Zatem szczególnie wnikliwie organ powinien podejść do kwestii związanej z ilością kondygnacji. W rozpatrywanej sprawie niektóre rysunki projektu (por. przekroje A-A, B-B ) nasuwają wątpliwości czy istotnie przewidziana w projekcie najniższa kondygnacja spełnia warunek podziemnej tzn. czy jest ze wszystkich stron budynku zagłębiona do połowy w ziemi skoro wjazd do niej przewidziany jest na poziomie równym z posadzką piwnicy (oznaczoną na przekrojach jako "PO"). W sytuacji, gdy projekt przewiduje cztery kondygnacje, a plan dopuszcza maksymalnie trzy kondygnacje rzeczą organu ostatecznie zatwierdzającego projekt było wykazanie, że plan odnosi się do kondygnacji wyłącznie nadziemnych, a przynajmniej jedna z zaprojektowanych kondygnacji spełnia warunek podziemnej. Zaskarżona decyzja nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń i ocen. Zatem, w ocenie Sądu, i ta kwestia nie została wyjaśniona przez organy właściwie - stosownie do wymogów zawartych w przepisach art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i z uwzględnieniem art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a..

Ponownie rozpatrując sprawę Starosta przeprowadził w dniu 9 kwietnia 2013 r. rozprawę administracyjną i następną w dniu 14 czerwca 2013 r. z udziałem stron postępowania i rzeczoznawcy budowlanego, który wykonał wcześniej opinię techniczną do projektu budowlanego. Następnie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z 4 lipca 2013r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym oraz ustalił termin wykonania tego obowiązku do 19 sierpnia 2013r.

W związku z otrzymanym postanowieniem o uzupełnienie projektu budowlanego, inwestor złożył pismo w którym wskazał, że żądania organu wskazane w postanowieniu są rażąco sprzeczne z orzeczeniem Sądu zawartym w wyroku z dnia 10 października 2012r. sygn. akt. II SA /Gd 416/12. W ocenie inwestora żądanie organu było niezasadne, gdyż Sąd uchylił decyzję organów I i II instancji z przyczyn proceduralnych a nie merytorycznych. Jednocześnie inwestor wskazał, że wydanym postanowieniem organ zakwestionował swoje wcześniej wydane decyzje z 11 lipca 2011r. i z 2 kwietnia 2012 r., o pozwoleniu na budowę, szczególnie w zakresie ilości kondygnacji.

Wobec nie wywiązania się przez inwestora w określonym terminie z nałożonego obowiązku wyartykułowanego w postanowieniu z 4 lipca 2013 r., Starosta decyzją z 26 września 2013r. odmówił wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla budynku hotelowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...], [...], [...], 63 i [...] w M. przy ul. W..

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się Inwestor - Biuro Doradców Majątkowych Sp. z o. o. wnosząc o uchylenie decyzji i ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub wydania pozwolenia na budowę.

W postępowaniu odwoławczym Wojewoda decyzją z 5 lutego 2014 r. uchylił decyzję Starosty z 26 września 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie wykonał zaleceń wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r,. sygn. akt II SA /Gd 416/12, wydanym w niniejszej sprawie.

Powyższa decyzja Wojewody z 5 lutego 2014 r. została zaskarżona przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014r. sygn. akt II SA/Gd 253/14 odrzucił skargę.

Starosta w toku kolejnego rozpoznawania sprawy powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o przedłożenie pozwolenia wodno - prawnego dotyczącego przebudowy urządzenia wodnego, i uaktualnienia decyzji Burmistrza Miasta zezwalającej na lokalizację i przebudowę zjazdu oraz lokalizację muru oporowego, aktualnego zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Wobec nieuzupełnienia wniosku zgodnie z wezwaniem, Starosta pismem z 13 listopada 2014 r. poinformował, że wniosek o pozwolenia na budowę pozostawił bez rozpatrzenia.

Inwestor wniósł zażalenie do Wojewody na niezałatwienie sprawy pozwolenia na budowę w terminie.

Wojewoda w postanowieniu z 4 grudnia 2014r. wyznaczył Staroście emu termin jednego miesiąca do załatwienia przedmiotowej sprawy i jednocześnie wskazał, że w sposób nieprawidłowy wezwał inwestora do usunięcia braków w projekcie budowlanym w trybie art. 64 § 2 w terminie 7 dni, a następnie pozostawił sprawę bez rozpatrzenia. W sytuacji, kiedy na wniosek inwestora z 14 maja 2011 r. organ I instancji wszczął postępowanie i trwa ono do chwili obecnej, brak jest podstaw prawnych do nakładania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego. Wezwanie w tym trybie powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wniosku i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Na każdym etapie postępowania organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w razie stwierdzenia materialno-prawnych braków wniosku, określonych w art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązany jest w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwać inwestora, postanowieniem do usunięcia takich braków, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Realizując zalecenia organ I instancji, w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z 10 grudnia 2014 r. ponownie nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do 31 grudnia 2014 r. o:

-decyzję o pozwoleniu wodno-prawnym dotyczącym przebudowy urządzenia wodnego (rowu melioracyjnego) i przebudowy wylotu kanalizacji deszczowej do tego rowu zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt. 3 i 8 w związku z art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a i f oraz art. 9 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zm.);

-decyzję Burmistrza Miasta zezwalającą na lokalizację lub przebudowę zjazdu zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 r. nr 14 poz. 60 ze zm.) ponieważ załączona do akt sprawy decyzja nr 3/2011 z 31 marca 2011 r. wygasła z mocy prawa w dniu 31 marca 2014 r.;

-decyzję Burmistrza Miasta zezwalającą na lokalizację obiektu budowlanego (muru oporowego) przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ustawie zgodnie z art. 43 ust. 1 i 2 wyżej cytowanej ustawy o drogach publicznych;

-pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót przy obiekcie do rejestru zabytków z uwagi na fakt, że określony w decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków z 23 maja 2011r. zmienionej decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. termin zakończenia robót minął;

-aktualne uzgodnienie Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej - dołączone do projektu uzgodnienie utraciło ważność w dniu 16 maja 2014 r.;

-charakterystykę energetyczną budynku oraz analizę wykorzystania odnawialnych źródeł energii.

Wobec niewywiązania się z nałożonego obowiązku Starosta decyzją z 30 stycznia 2015r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Od decyzji odwołało się Biuro Doradców Majątkowych Sp. z o.o., zarzucając naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez pominięcie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartych w wyroku z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt. II SA /Gd 416/12 oraz wyznaczenie terminów na uzyskanie decyzji administracyjnych nierealnych do spełnienia przez inwestora.

Przystępując do rozpoznania sprawy Wojewoda wskazał na treść art. 153 P.p.s.a. podkreślając, że orzekające w sprawie organy nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu Sądu, gdyż ta ocena wiąże go w sprawie.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że inwestor przy piśmie z 12 marca 2015r. przedłożył wymagane postanowieniem Starosty ego z 10 grudnia 2014 r. dokumenty.

Dokonując sprawdzenia całego materiału dowodowego, w szczególności odnosząc się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 416/12, odnośnie zbadania zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji w zakresie usytuowania miejsc parkingowych stwierdził Wojewoda, że możliwa jest lokalizacja parkingu hotelowego na działce nr [...]. Według planu miejscowego działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN1. Zgodnie z § 30 pkt. 1 - dział III rozdział I - teren oznaczony MN1 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową. Przy czym wg pkt. 2 w obrębie terenu nie dopuszcza się funkcji uzupełniających wymagających realizacji oddzielnej zabudowy. Natomiast w § 30 pkt. 4 istnieje zapis - w zabudowie dopuszcza się funkcje usługowe o charakterze biurowym i medycznym, bez prawa stosowania urządzeń powodujących wibracje, hałas lub promieniowanie. Stosownie do zapisów § 7 ust. 1 tekstu planu ""Zagospodarowanie terenów następuje zgodnie z ich przeznaczeniem w poszczególnych strefach przy spełnieniu warunków podanych w dziale III, z uwzględnieniem ustaleń działu II oraz wszystkich aktualnie obowiązujących przepisach szczególnych". W ustępie 3 zaś tego paragrafu 7 wyjaśniono: "Zagospodarowanie jak w ust. 1 obejmuje wszystkie elementy towarzyszące jak dojścia, wjazdy, miejsca postojowe, place, zieleń, przyłącza i urządzenia infrastruktury itp." Zgodnie z pkt. 12 paragrafu 30 ustalono w planie obowiązek zabezpieczenia minimum 1 miejsca postojowego na każde mieszkanie. Jednocześnie w dziale II w § 19 pkt 1 istnieje zapis - ustala się lokalizację parkingów, oznaczonych symbolem KDP, natomiast w punkcie 2 § 19 zawarty jest zapis który realizację innych parkingów uznaje się za zgodną z planem, jeżeli nie zostanie naruszony interes stron.

W ocenie Wojewody, powyższe zapisy dopuszczają na terenie działki nr [...], przeznaczonej wg § 30 pkt. 1 pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, lokalizację parkingu o 12 miejscach postojowych dla obsługi hotelu, zlokalizowanego na działce nr [...] zgodnie z planem miejscowym. Tak usytuowany parking (12 miejsc postojowych otoczonych zielenią) w żaden sposób nie naruszy interesu stron o którym mowa w planie miejscowym. Podkreślił organ odwoławczy, iż projektowana lokalizacja ogółem 43 miejsc parkingowych wokół budynku hotelowego na terenie obu działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 4048 m2, zgodnie z § 3 pkt. 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397) nie jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz 1227 z późn. zm) nie wymaga obowiązkowego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu II instancji przewidziany na terenie działki nr [...] parking nie spowoduje w żaden sposób naruszenia obowiązujących linii regulacyjnych o których mowa w dziale II § 10 ustaleń planu.

Dalej uznał Wojewoda, że również wysokość zabudowy projektowanego obiektu jest zgodna z ustaleniami planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jasno wskazał, iż "stosownie do § 35 ust. 4 pkt 7 planu wysokość zabudowy w tzw. strefie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem "U", gdzie położona jest działka powinna wynosić "dwie do trzech kondygnacji". Plan nie wyjaśnia czy chodzi tylko o kondygnacje nadziemne czy również i podziemne. Skoro jednak ustala te kondygnacje w powiązaniu z wysokością zabudowy to jedynym logicznym wyjaśnieniem jest, że zapis § 35 ust. 4 pkt 7 odnosi się wyłącznie do kondygnacji nadziemnych w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Za takim rozumieniem tego terminu w planie przemawia również fakt, że rozróżnienie kondygnacji na nadziemne i podziemne nastąpiło już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o który chodzi w niniejszej sprawie (por. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U., nr 56, poz. 461). Wobec tego, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje łącznie cztery kondygnacje to warunek zgodności z planem jest spełniony tylko wówczas gdy najniższa kondygnacja (piwnica) odpowiada definicji kondygnacji podziemnej zawartej w § 3 pkt 18 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, określanego dalej jako przepisy techniczno-budowlane.

Zgodnie z treścią tego przepisu, przez kondygnację naziemną należy rozumieć kondygnację, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną nad nią kondygnację. Kondygnacją podziemną jest kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu (a także każda usytuowana pod nią kondygnacja), zaś kondygnacją nadziemną każda kondygnacja niebędąca kondygnacją podziemną. Tym samym uznanie danej kondygnacji za podziemną wymaga zagłębienia poniżej poziomu terenu ze wszystkich stron. Możliwe są więc dwie interpretacje tego przepisu. Po pierwsze, że do uznania danej kondygnacji za podziemną należy wziąć grunt przy wszystkich ścianach budynku. Po drugie, że samo wykonanie wjazdu do garażu wraz z pełnym odsłonięciem ściany i dokonaniem miejscowego obniżenia terenu nie jest zabronione, należy zaś brać pod uwagę generalny poziom terenu na działce od każdej strony budynku. Biorąc pod uwagę argumenty wykładni celowościowej, prawidłowa, w ocenie tutejszego organu jest druga interpretacja. Nie było bowiem zamiarem prawodawcy uniemożliwienie dostania się do kondygnacji podziemnej od zewnątrz, a raczej ochrona ładu przestrzennego przed zbyt wysoką zabudową na wzniesieniach.

Odnosząc się do zastrzeżeń Sądu zawartych w wyroku z 10 października 2012 r. dotyczących uznania kondygnacji podziemnej stwierdził Wojewoda, że poziom posadowienia parteru to 13,15 mnpm, czyli tzw. poziom 0,00 budynku. Poziom posadzki piwnicy wg projektu to -3,78 m, natomiast wysokość piwnicy budynku hotelowego w świetle wynosi 3,34 m, połowa wysokości piwnicy wynosi 1,67 m. Zatem według wyżej cytowanej definicji kondygnacji podziemnej budynek winien być zagłębiony ze wszystkich stron do wysokości 11,04 mnpm. Warunek ten spełniony jest również w narożniku północno-zachodnim budynku, gdyż to z interpolacji poziomu między wartością 11,00 i 11,40 wynika, że jest on zagłębiony powyżej 11,04 mnpm. Powyższe ustalenia pokrywają się ze stanowiskiem biegłego zawartym w opinii technicznej wykonanej na zlecenie organu I instancji, załączonej do akt sprawy.

Oceniając kompletność projektu budowlanego, organ II instancji stwierdził, że nie wymagany jest, nałożony w postanowieniu z 10 grudnia 2014 r. obowiązek uzyskania pozwolenia wodno - prawnego na wykonanie urządzenia wodnego (przebudowę wylotu zamkniętego do rowu oraz budowę drenażu). Wojewoda Pomorski już w decyzji z 5 lutego 2014r. wskazał, że dołączone do projektu budowlanego warunki przyłączenia kanalizacji deszczowej z 28 stycznia 2011 r. wydane przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego oraz pozytywne uzgodnienie projektu odprowadzenia wód opadowych z działki z 4 maja 2011 r. nie wskazują, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, dla badanej inwestycji, inwestor winien uzyskać pozwolenie wodno - prawne na odprowadzenie wód opadowych.

Analiza projektu budowlanego nie wykazała, że projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne oraz charakter inwestycji powoduje jakiekolwiek uciążliwości i utrudnienia, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Z poprawionego projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany mur oporowy znajduje się w odległości 1,5 m od granicy z działkami sąsiednimi, tak więc nie oddziaływuje na nieruchomości sąsiednie.

Ponadto projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby zawodowej. Projektant i sprawdzający złożyli przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane prawem aktualne, uzupełnione w trakcie postępowania odwoławczego, uzgodnienia w tym z gestorami sieci pod kątem istniejących sieci, trasy przyłączy gazowych, energetycznych, wodociągowych, kanalizacji sanitarnej oraz odprowadzenia wód deszczowych i układu drogowego. Jednocześnie decyzją z 5 marca 2015 r. Konserwator Zabytków Miasta ustalił nowy termin ważności decyzji z 23 maja 2011r. zezwalającej na prowadzenie prac budowlanych na działce nr [...] i [...] obr. 6 przy ul. W. w M..

W oparciu o posiadane dokumenty Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zatem z dyspozycji art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie można było odmówić w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji Wojewoda orzekł o uchyleniu decyzji Starosty z 30 stycznia 2015 r. w całości i zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - Biuro Doradców Majątkowych Sp. z o.o. w S. pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz ze zjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...], [...],[...],[...] i 63 obr. 6 w M. przy ul. W..

Skargę na powyższą decyzje wnieśli do WSA w Gdańsku S. i M. P. zarzucając organowi:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 30 ust. 1, 2 i 4 w związku z § 7 ust. 1, 3 i 4 uchwały Nr 187/XXV/2004 Rady Miasta z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w dzielnicy Piaski przy ul. W. i W. w M. polegającą na uznaniu, że wskazane przepisy planu miejscowego dopuszczają usytuowanie miejsc parkingowych - parkingu hotelu, na działce nr [...], położonej w jednostce urbanistycznej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN1,

2.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię a co za tym idzie niezastosowanie przepisów art. 122 ust. 1 pkt 3 i 8 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a i f oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne polegającą na uznaniu, że przebudowa rowu melioracyjnego i wylotu kanalizacji deszczowej do tego rowu nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego,

3.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 35 ust. 4 pkt 7 uchwały Nr 187/XXV/2004 Rady Miasta z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w dzielnicy Piaski przy ul. W. i W. w M. w związku z przepisem § 3 pkt 16, 17 i 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazanej wyżej, polegającą na uznaniu, że zapis planu dotyczy tylko kondygnacji nadziemnych, ewentualnie uznaniu, że najniższa kondygnacja projektowanego budynku mieści się w definicji "kondygnacji podziemnej",

4.naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a w szczególności pominięcie kwestii nałożonych na inwestora postanowieniem z 10 grudnia 2014 r. przez Starostę obowiązków przedłożenia w szczególności decyzji Burmistrza Miasta zezwalającej na usytuowanie muru oporowego przy drodze w odległości mniejszej niż określona art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego przebudowy rowu melioracyjnego i wylotu kanalizacji deszczowej do tego rowu,

5.naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie przepisu art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego uzasadnienia wydanej przez Wojewodę decyzji, polegającego na braku uzasadnienia dlaczego organ II instancji nie uznał zasadności nałożonych przez Starostę ego na inwestora postanowieniem z 10 grudnia 2014 r. obowiązków w zakresie konieczności przedłożenia w szczególności decyzji Burmistrza Miasta zezwalającej na usytuowanie muru oporowego przy drodze w odległości niniejszej niż określona art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego przebudowy rowu melioracyjnego i wylotu kanalizacji deszczowej do tego rowu, co naruszyło ogólne zasady postępowania administracyjnego pogłębiania zaufania i wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz.1647 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).

Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania inwestora - Biura Doradców Majątkowych Sp. z o.o. w S., uchylił decyzję Starosty z 30 stycznia 2015 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku hotelu wraz ze zjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...], [...],[...],[...] i 63 obr. 6 w M. przy ul. W..

Uwzględniając stan faktyczny będący podstawą podjętego rozstrzygnięcia oraz istniejący stan prawny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy w tym miejscu podkreślić również, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższych przepisów wynika, że rozpatrując ponownie sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, a także organ, którego działalność była przedmiotem zaskarżenia, związani są nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania Przy czym ocena prawna, o jakiej mowa powyżej, dotyczyć może nie tylko wykładni prawa materialnego, ale także braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1177/97, Baza Orzeczeń LEX 47301). Postępowanie wynikające z obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek kasacyjnego wyroku sądu administracyjnego jest przy tym w istocie ponownym postępowaniem, obejmującym całość sprawy, jednak nie wszystkie czynności procesowe muszą być przeprowadzone po raz drugi, tylko bowiem w sytuacji, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe, musiałoby być ono powtórzone od początku.

W uzasadnieniu wiążącego w sprawie wyroku z dnia 10 października 2012 r,. sygn. akt II SA /Gd 416/12, WSA w Gdańsku nakazał ponowne zbadanie zgodności zagospodarowania działki nr [...] z miejscowym planem w celu jednoznacznego ustalenia, czy dopuszczalne jest przesunięcie linii rozgraniczającej funkcję o 3,5 m, oraz ponowną ocenę zgodności projektu z miejscowym planem pod względem ilości kondygnacji.

W przekonaniu składu orzekającego WSA organy we właściwy sposób wywiązały się z tego obowiązku.

Na obszarze planowanej inwestycji obowiązuje plan miejscowy wprowadzony uchwałą Rady Miasta z dnia 8 lipca 2004 r. nr 187/XXV/2004 (Dz. Urz. Woj. Pom., nr 99, poz. 1770). Zgodnie z planem działka nr [...] przeznaczona jest pod funkcję zabudowy usługowej "U" jako "teren przeznaczony dla funkcji turystycznych noclegowych i gastronomicznych", natomiast działka [...] znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej "MN1" dla "zabudowy jednorodzinnej". Projekt przewiduje na działce nr [...] lokalizację parkingu o 12 miejscach postojowych dla obsługi hotelu.

W trakcie postępowania główny projektant wypowiedział się o dopuszczalności w przedmiotowej sprawie korekty linii rozgraniczających pomiędzy funkcjami z możliwością objęcia działki nr [...] funkcją U i umiejscowieniu tam parkingu. Zgodnie z treścią opinii dopuszczalność przesunięć jest przewidziana w § 10 ust. 4 planu, który stanowi, że linie regulacyjne, w tym przerywane, mogą ulegać minimalnym, niezbędnym korektom w postępowaniu realizacyjnym, pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na ustalone funkcje. Projektant wskazał, że minimalne przesunięcia powinny oznaczać faktycznie odległość niewielką 1-3 m. (w przedmiotowej sprawie funkcja została "przesunięta" o 3,5 m). Dla oceny prawidłowości tego "przesunięcia", w przekonaniu Sądu, decydujący wpływ ma oddziaływanie parkingu na zabudowę sąsiednią. Jeśli usytuowanie tego parkingu nie wpływa na warunki zagospodarowania działek sąsiednich o nr 28, nr 27 i nr [...] (skarżących), to można dopuścić parking na działce nr [...]. W § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa się konkretne minimalne odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży oraz od granicy działki budowlanej. Przewidziana przepisami techniczno – budowlanymi odległość wynosi 6 m w przypadku 5-60 stanowisk, natomiast przewidziana projektem odległość parkingu od granicy działki wynosi 7,77 m, a w planie zastrzeżono, że odległość miejsc parkingowych od granicy działki powinna wynosić minimum 6 m (§ 19 pkt 2 ust. 2 planu).

Za niezasadny uznał Sąd także podniesiony w skardze zarzut sprzeczności projektu budowlanego z postanowieniami planu w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Plan przewidywał w § 35 ust. 4 pkt 7, że wysokość zabudowy w tzw. strefie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem "U", gdzie położona jest działka powinna wynosić "dwie do trzech kondygnacji". W rozpoznawanej sprawie projekt budowlany zakładał 3 kondygnacje nadziemne i jedną kondygnacje podziemną.

Dla oceny zgodności projektu z postanowieniami planu konieczne było zweryfikowanie charakteru kondygnacji uznanej w projekcie za podziemną. Analizy tego charakteru należało dokonać w oparciu o definicję kondygnacji podziemnej przewidzianą w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 3 pkt 17 tego rozporządzenia przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Badany projekt budowlany przewiduje pochylnię - wjazd do kondygnacji podziemnej, gdzie usytuowany jest garaż, przy jednej ze ścian budynku. Wjazd ten został zaprojektowany poprzez zaplanowanie wykonania wykopu bezpośrednio przy tej ścianie, przy czym poziom terenu znajdującego się w sąsiedztwie budynku nie uległ zmianie w stosunku do poziomu naturalnego. Pozostałe trzy ściany kondygnacji podziemnej oraz pozostała część ściany, w której usytuowano wjazd, przylegają bezpośrednio do gruntu.

Rozważenia w związku z tym wymagało, czy w wyniku takiego zabiegu projektowego kondygnacja znajdująca się w całości poniżej naturalnego poziomu gruntu utraciła charakter kondygnacji podziemnej. Niewątpliwie sytuacja taka może podlegać różnym ocenom. Wykładni przepisu § 3 pkt 17 rozporządzenia można bowiem dokonywać dając prymat wykładni językowej lub celowościowej. Pojęcie "przylegającego do niego terenu" może być rozumiane dosłownie, jako terenu przylegającego bezpośrednio do ściany budynku, lub szerzej, jako terenu sąsiedniego. Uwzględnić należy, że przepis rozporządzenia zawierający definicję kondygnacji podziemnej analizowany jest w kontekście zapisu uchwały planistycznej. Zawarte w uchwale planistycznej pojęcie kondygnacji podziemnej należy wykładać z uwzględnieniem celu ustaleń zawartych w tej uchwale. Celem tym jest zapewnienie przewidzianego przez organ planistyczny ładu przestrzennego i harmonijne ukształtowanie zabudowy na objętym planem terenie. Z tego punktu widzenia pierwszorzędne znaczenie ma ilość kondygnacji widoczna nad poziomem gruntu. W tym kontekście planowany obiekt nie narusza wymogów uchwały planistycznej. Nad naturalnym poziomem gruntu widoczne są bowiem trzy kondygnacje budynku, istnienie wjazdu nie zwiększa zatem ilości kondygnacji nadziemnych. W okolicznościach niniejszej sprawy, wymóg "przylegającego do niego terenu" należy uznać za spełniony, mimo braku bezpośredniej styczności z gruntem części jednej ściany kondygnacji zagłębionej w gruncie, gdzie usytuowany jest wjazd. Zachowanie wokół budynku naturalnej rzędnej terenu przemawia za uznaniem, że zaplanowanie przedmiotowego wjazdu do garażu nie pozbawiło kondygnacji wkopanej w ziemię charakteru kondygnacji podziemnej.

W tej sytuacji uznać należało, że w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji nadziemnych projekt spełnia wymogi planu. Należy także przypomnieć, że w wyroku sygn. akt II SA/Gd 416/12 Sąd wiążąco wypowiedział się, że plan dopuszczając 2-3 kondygnacje odnosi ten wymóg tylko do kondygnacji naziemnych.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący zezwolenia na umiejscowienie muru oporowego w odległości mniejszej niż wynikająca z art. 43 ustawy o drogach publicznych. W przekonaniu Sądu zasadnie Wojewoda przyjął, że wymóg ten obowiązuje wyłącznie w odniesieniu do sąsiedztwa z drogą publiczną, a działka nr [...] sąsiaduje z działką drogową nr [...], która nie ma charakteru publicznego, jest drogą wewnętrzną i zgodnie z planem miejscowym stanowi ciąg pieszo – jezdny jako dojazd do działki nr [...], a na pozostałej długości w kierunku ul. Warszawskiej jest tylko ciągiem pieszym (pismo Wydziału Komunikacji dołączone do odwołania inwestora).

W przekonaniu Sądu uzasadnione jest także stanowisko Wojewody, który uznał, że dołączone do projektu budowlanego warunki przyłączenia kanalizacji deszczowej z 28 stycznia 2011 r., wydane przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w M. oraz pozytywne uzgodnienie projektu odprowadzenia wód opadowych z działki z 4 maja 2011r. nie wskazują, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę dla badanej inwestycji inwestor winien uzyskać pozwolenie wodno - prawne na odprowadzenie wód opadowych. W dokumentacji projektowej zawarte jest bowiem ustalenie organu co do warunków technicznych odprowadzania wód deszczowych z terenu objętego inwestycją, zgodnie z którym w celu włączenia deszczowej sieci wewnętrznej zabudowy na zainwestowanych działkach należy przebudować wylot kanału zamkniętego do rowu, włączyć kanał deszczowy odprowadzający wody z rowu biegnącego od ulicy ., a także włączyć dwa wpusty uliczne na końcu ulicy W.

Należy w tym miejscu wskazać, że przepis art. 122 Prawa wodnego wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie (przebudowę) urządzeń wodnych, którym niewątpliwe jest rów melioracyjny. Takie pozwolenie należy uzyskać przed pozwoleniem na budowę i winno ono stanowić załącznik do wniosku o pozwolenie (art. 33 ust. 4 pkt 5 Prawa budowlanego).

Jednakże w okolicznościach przedmiotowej sprawy powyższe pozwolenie nie jest, w przekonaniu Sądu, wymagane.

Wskazać należy, że w świetle art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne melioracje wodne służą polepszeniu zdolności produkcyjnych gleby, ułatwiając jej uprawę oraz chronią użytki rolne przed powodziami. Przepis ten wyraźnie podkreśla, że melioracje służą przystosowaniu środowiska do potrzeb produkcji rolniczej, zwiększając zdolność produkcyjną gleby, ułatwiając jej uprawę oraz chroniąc użytki rolne przed degradacją oraz powodzią. W art. 70 ust. 2 powołanej ustawy dokonano podziału urządzeń melioracyjnych na urządzenia melioracji wodnych podstawowych i urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, przyjmując jako kryterium funkcje i parametry urządzeń. Melioracje podstawowe, jako główna baza rozwiązań regulacyjnych dla gospodarki wodnej w środowisku, umożliwiają zaspokojenie szerokich potrzeb gospodarczych i cywilizacyjnych, co prowadzi do konieczności zastosowania wysokich wymagań technicznych, wykraczających poza możliwości ich realizacji przy pomocy wyłącznie zasobów osób bezpośrednio korzystających z urządzeń na potrzeby rolnictwa. Natomiast urządzenia melioracji szczegółowych wiążą się z niższymi parametrami technicznymi i służą zindywidualizowanym potrzebom gospodarczym. Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych wymienia art. 73 ust. 1 Prawa wodnego, wskazując w pkt 1 rowy, zakreślając jednocześnie warunek, że wymienione urządzenia służyć mają celom, o których mowa w art. 70 ust. 1.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że nieruchomości, na terenie których położone jest sporne urządzenie (rów) mają aktualnie charakter budowlany, co w świetle wyżej przytoczonej regulacji wyklucza uznanie go za urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, ze względu na brak spełnienia wymogów z art. 70 ust. 1 Prawa wodnego. Tym samym brak jest podstaw do żądania od inwestora pozwolenia wodnoprawnego.

Reasumując należy stwierdzić, że z uzasadnienia decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż organ analizował przedłożony wniosek inwestora mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, a także przytoczone przez organ odwoławczy zapisy planu miejscowego i § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, nr 270) oddalił skargę.