Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 772/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2007 nr 11 poz 74
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 772/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2009 r., sprawy ze skargi A. O., na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 12 marca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Skarżąca A. O. prowadziła działalność gospodarczą "K". Prowadząc działalność, skarżąca nie dopełniła obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz należności z tytułu składek za pracownika w części finansowanej przez płatnika, co spowodowało powstanie zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w okresie od maja 1999 r. do 2001 r. na kwotę 39 832, 78 zł wraz z odsetkami.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r. skarżąca zwróciła się z prośbą o umorzenie powstałego zadłużenia. We wniosku oraz w dokumentach do niego dołączonych podniesiono, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych oszczędności, nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, ani też cennych ruchomości. Skarżąca mieszka w mieszkaniu należącym do byłego męża, a jej córka wyprowadziła się do ojca, przez co skarżąca straciła jedyne źródło utrzymania jakim były alimenty córki. Od maja 2007 r. nie otrzymuje też alimentów w kwocie 500 zł, jakie przysługiwały jej od byłego męża w okresie pięciu lat od rozwodu. Miesięczne opłaty za mieszkanie, gaz i prąd wynoszą ok. 580 zł. Skarżąca jest posiadaczką konta bankowego, na którym widnieje saldo ujemne -29,20 zł. Skarżąca nie ma stałego źródła utrzymania, a od 2001 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest też zarejestrowana jako osoba bezrobotna, ani też nie korzysta z pomocy społecznej. W 2007 r. skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 11 525 zł. Skarżąca podniosła, że cierpi na stany depresyjne, które uniemożliwiają jej normalne funkcjonowanie.

W toku postępowania organ ustalił, że skarżąca ma 44 lata, uzyskała rozwód w maju 2002 r. W 2007 r. uzyskiwała dochody z umów o dzieło związanych z jej wykształceniem (socjolog, konsultant ds. zatrudnienia). Mieszkanie zamieszkiwane przez skarżącą, a będące własnością byłego męża skarżącej jest zadłużone na kwotę 7 032,97 zł plus 2 484,58 zł tytułem odsetek.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącej umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz należności z tytułu składek za pracownika w części finansowanej przez płatnika wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu stwierdzono, że nie istnieje żadna z przesłanek umorzenia należności z tytułu składek wymieniona w art. 28 ust. 1, 2, 3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 07 r., Nr 11, poz. 74 ze zm.) oraz w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. - Szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 03 r., Nr 141, poz. 1365). Uznano, że skarżąca nie ma obecnie środków na pokrycie zadłużenia, jednakże posiada zawód i zdolność zarobkową, a zatem ma możliwość podjęcia pracy i regulowania swoich zobowiązań. Ponadto skarżąca nie udokumentowała poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych, czy też przewlekłej choroby lub członków jej rodziny. Skarżąca podnosiła natomiast, że cierpi na stany depresyjne, jednakże na wezwanie organu nie przedłożyła żadnej dokumentacji. Nie stwierdzono także zagrożenia, że opłacenie należności pozbawiłoby ją możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Skarżąca zwróciła się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzenie należności wraz z odsetkami. Skarżąca zarzuciła przekroczenie granic uznania administracyjnego, naruszenie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez przyjęcie, że istnieje możliwość spłaty przez nią zadłużenia względem ZUS, brak odwołania się do rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. - Szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne Pracy i Polityki Społecznej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją ostateczną z dnia 12 marca 2009 r., Nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu, organ drugiej instancji podzielił stanowisko i powtórzył argumentację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oraz dane zgromadzone na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ustalono, że córka skarżącej uczęszcza do Szkoły [...] w K. Dochody skarżącej w 2008 r. wyniosły 6800 zł, a roczne koszty utrzymania mieszkania wynoszą 6500 zł. Prezes ZUS uznał, że istnieje potencjalna możliwość egzekwowania należności. Brak pełnej kwoty na uregulowanie składek nie jest w świetle przepisów samoistną i wystarczającą przesłanką do umorzenia należności z tego tytułu. Odkąd córka skarżącej przeprowadziła się do swego ojca, to on ponosi całkowite koszty jej utrzymania, łącznie z opłatą czesnego za szkołę. W związku z tym uznano, że koszty utrzymania skarżącej się zmniejszyły. Prezes ZUS podkreślając, że granice uznania administracyjnego nie zostały przy wydaniu decyzji przekroczone, stwierdził, że nie zachodzą przesłanki umorzenia należności.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. Powtórzyła zarzut naruszenia art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez przyjęcie, że istnieje możliwość spłaty przez nią zadłużenia względem ZUS oraz podniesiono zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. - Szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne Pracy i Polityki Społecznej, poprzez niejasną interpretację i nie uwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na wydanie decyzji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że wydając decyzję Prezes ZUS nie oparł rozstrzygnięcia na aktualnej sytuacji materialnej skarżącej, natomiast rozstrzygającym była perspektywa uzyskania przez skarżącą "bliżej nieokreślonej" pracy. Zdaniem skarżącej żaden z przepisów traktujących o zasadach umarzania należności z tytułu składek nie wskazuje na rozpatrywanie zasadności wniosku przez pryzmat przyszłej sytuacji majątkowej i finansowej zobowiązanego. Jednocześnie Prezes ZUS nie wskazał z jakich źródeł skarżąca powinna spłacić istniejące zadłużenie. Zdaniem skarżącej ze względu na brak stałego dochodu nie ma możliwości rozłożenia należności na raty, a sytuacja ekonomiczna w kraju oraz depresja, na którą cierpi, uniemożliwia jej podjęcie pracy. Skarżąca zarzuciła, że Prezes ZUS nie dokonał interpretacji zwrotu "niezbędne potrzeby życiowe" w odniesieniu do konkretnej sytuacji skarżącej. Skarżąca zarzuciła niespójność jego argumentacji albowiem jednocześnie przyznał, że nie ma ona środków na pokrycie należności i odmówił jej umorzenia należności z tytułu składek. To zdaniem skarżącej świadczy o "dowolności", a nie "swobodzie" oceny organu. Zdaniem skarżącej okoliczność, że korzysta z pomocy osób bliskich, a nie korzysta z pomocy społecznej, nie może stanowić argumentu przemawiającego za odmową umorzenia należności. Skarżąca stwierdziła, że jej sytuacja majątkowa i rodzinna jest tak zła, że podjęcie zobowiązań finansowych pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla niej i jej rodziny. Skarżąca zarzuciła także, iż wydana w stosunku do niej decyzja uznaniowa narusza jej słuszny interes. Swoje stanowisko skarżąca poparła wybranym orzecznictwem Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, Sądu Apelacyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016).

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ustawodawca wskazał przypadki, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Jednakże nawet wówczas oznacza to dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia.

W uchwale z dnia 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) Przepis art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Charakter decyzji uznaniowej wskazuje, że sama odmowa umorzenia należności z tytułu składek nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Oczywistym jest przy tym, że stwierdzenie braku przesłanek umorzenia skutkować może wyłącznie odmową udzielenia tej ulgi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2006r. sygn. akt: II SA/Wa 2427/06 LEX nr 328895).

Norma zawarta w art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone. Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności wobec skarżącej. Jak wynika z ustaleń organów, które Sąd uznał za prawidłowe, skarżąca nie ma obecnie stałego źródła dochodu lecz ma 44 lata, posiada wykształcenie wyższe i obecnie utrzymuje się z prac dorywczych, a zatem posiada zdolność zarobkową. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, że cierpi na depresję nie zostały przez nią w żaden sposób wykazane, a zatem organ miał podstawę przyjąć, że skarżąca jest zdolna do pracy. Tym samym zarzut skarżącej, że wydanie decyzji oparto nie na jej aktualnej, faktycznej sytuacji majątkowej ale na jej przyszłych, potencjalnych możliwościach nie jest w ocenie Sądu zasadny. Elementem aktualnego stanu rzeczy jest fakt, że skarżąca posiada możliwość uzyskania zatrudnienia i zdobycia środków na pokrycie istniejącego zadłużenia. Tym samym nie ocenia się jej przyszłej, potencjalnej sytuacji ale stan istniejący na moment wydania decyzji. W ocenie Sądu zostało prawidłowo ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, iż w stosunku do skarżącej nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, a w konsekwencji brak było prawnej możliwości - jak wyżej wyjaśniono - umorzenia należności w oparciu o to kryterium.

Z kolei w art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Dotyczy to jednak wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek (definicję ustawową płatnika składek zawiera art. 4 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. - Szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, gdzie, jako przesłanki umożliwiające umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wskazane zostały okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązanego, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Podkreślenia jednak wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z § 3 rozporządzenia także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Ustawodawca, używając - w powołanych przepisach zarówno ustawy, jak i rozporządzenia - zwrotu "może" przesądził, że decyzja organu ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla wnioskodawcy sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku. Uznanie administracyjne nie wyraża się zatem w swobodzie oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek zawartych w przepisach. W takim przypadku sądowa kontrola decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, nie zaś rozstrzygnięcie będące wynikiem wyboru dokonanego przez organ administracji, a zatem bada się, czy w procesie dochodzenia do tych rozstrzygnięć organy uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych, oraz czy w ramach swego uznania nie naruszyły one zasady swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zabrakło kompleksowego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z sytuacją majątkową, rodzinną i zdrowotną skarżącej, a więc związanych z przesłankami umorzenia zawartymi w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy oraz w § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. W części wstępnej uzasadnienia przywołano bowiem wszelkie istotne z punktu widzenia sprawy okoliczności faktyczne, które następnie w sposób logiczny i przekonywujący odniesiono do ustawowych zapisów. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż stan faktyczny dotyczący jej sytuacji materialnej oraz zdrowotnej nie został wzięty pod uwagę. W uzasadnieniu decyzji Prezesa ZUS szczegółowo wymieniono okoliczności dotyczące jej sytuacji materialnej, bytowej i zdrowotnej. Ustalony w ten sposób stan faktyczny dał podstawę do wydania decyzji przez Prezesa ZUS w granicach uznania administracyjnego. Organ nie kwestionował, że sytuacja skarżącej jest trudna jednakże daje podstawy do przyjęcia, że skarżąca jest w stanie zdobyć niezbędne środki i uregulować (chociażby w systemie ratalnym) istniejące zadłużenie. Organ odwoławczy dokonał oceny zgromadzonych materiałów zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia w granicach swobody, a nie dowolności ocen. Orzekający Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 22.12.2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2426/06, zgodnie z którym "umorzenie należności z tytułu składek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Dotyczy to również, podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego, decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności, a podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Jeżeli zatem, tak jak w rozpatrywanej sprawie, właściwy organ dostrzega jeszcze jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania zaległych składek, (...) to podjęte w ramach uznania administracyjnego, negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne".

Organ słusznie stwierdził, że materiał zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby stan majątkowy i sytuacja rodzinna skarżącej nie pozwalała jej opłacić należności składkowych, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niej i jej rodziny. Sąd uznał za prawidłowo poczynione ustalenia organu, że skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu, jest osobą wykształconą i zdolną do uzyskania pracy zarobkowej. Jej twierdzenia o posiadanej depresji nie zostały poparte żadnymi dokumentami, a zatem organ miał podstawy do odmówienia im wiary w tym zakresie. Błędne jest w ocenie Sądu przekonanie skarżącej, że nie korzystanie z pomocy społecznej zdyskwalifikowało ją przy umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Ustalając ten fakt, organ działał w założeniu, że korzystanie z pomocy społecznej jest ostatecznością i dotyczy najuboższych lub nieporadnych osób, dlatego w tym zakresie mogłoby to stanowić jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie należności. Tym samym fakt, że skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej sam w sobie nie przesądził o braku podstaw do umorzenia należności. W ocenie Sądu, wydaną decyzją nie został też naruszony interes skarżącej albowiem, jak słusznie stwierdził Prezes ZUS, w interesie każdego obywatela jest aby miał zapewnione świadczenia rentowe w razie niezdolności do pracy, a także świadczenia emerytalne. Sama uciążliwość uiszczenia należności z tego tytułu nie może, w ocenie Sądu, być postrzegana jako naruszenie "indywidualnego interesu obywatela". Biorąc pod uwagę uznaniowość kwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa w przyjęciu przez Prezesa ZUS, że opłacenie należności z tytułu składek nie pozbawi skarżącej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych określonych jako niezbędne minimum, a nie coś na przeciętnym uśrednionym poziomie.

Słusznie przyjęto, że skarżąca nie wykazała przewlekłej choroby, czy też konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Ustalenie to potwierdza fakt, że skarżąca jest zdolny do pracy, co daje w perspektywie możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W przypadku skarżącej nie ma zastosowania także przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, mówiący o poniesieniu strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności. Tym samym zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. - Szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne Pracy i Polityki Społecznej jest niezasadny.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poddano ocenie racje, na które powołał się skarżący. Sąd doszedł więc do przekonania, że rozstrzygnięcie mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. W sytuacji zaś, gdy organy administracji wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne, a w wyniku tej oceny podjęta została decyzja mieszcząca się granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej niezgodności z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.