Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1320/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. T. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. T. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych.


UZASADNIENIE

Na skutek postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2012 r. (k- [...]) radca prawny A. T. została wyznaczona przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania interesów skarżącej K. K. (k- [...]).

W następstwie powyższego pełnomocnik z urzędu skierował do Sądu wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, że domaga się zasądzenia kosztów w potrójnej wysokości obowiązujących stawek określonych w stosownych przepisach. Radca prawny A. T. umotywowała żądanie bardzo dużym nakładem pracy włożonym w sporządzenie skargi kasacyjnej. Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie

i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów

i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów

i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1320/11, jak również uczestniczył w rozprawie, która odbyła się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ponadto wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku.

Jednocześnie referendarz sądowy rozpoznający wniosek pragnie podkreślić, że brak jest podstaw do zasądzenia kosztów w potrójnej wysokości. W jego ocenie sprawa administracyjna w której wyznaczona pełnomocnik podejmowała czynności,

a dotycząca umorzenia uznanych za nienależne świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zatem regulowana ustawą z dnia 7 września 2007 r., o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. nr 1, poz. 7 ze zm.) nie była szczególnie skomplikowana i nie wymagała ponadstandardowych czynności. Potwierdzeniem tego faktu jest choćby to, że sporządzona przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1045/12.

W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.