Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 295/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części, a w pozostałej części stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa K. sp.

z o.o. w G., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G., w części odnoszącej się do działki nr [...] o pow. [...] ha, powstałej z działki nr [...], oraz stwierdzającej, że ww. decyzja, w części odnoszącej się do działki nr [...] o pow. [...] ha, powstałej z działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji, w tej części, z przyczyny określonej w art. 156 § 2 kpa - utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) oraz art. 40 ust. 4 i art. 43 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U.

z 1991 r. Nr 30, poz. 127), decyzją z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] stwierdził, że grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G., położone we W. przy ul. [...] i ul. [...], oznaczone jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, zapisane w księdze wieczystej KW Nr [...] i KW Nr [...] stały się z dniem 5 grudnia 1990 r. przedmiotem użytkowania wieczystego przez Przedsiębiorstwo Państwowej K. w G., a budynki i inne urządzenia znajdujące się na tym gruncie stały się własnością tego Przedsiębiorstwa.

Pismem z dnia 5 marca 2007 r. R.M. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji uwłaszczeniowej, w części dotyczącej działki nr [...].

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G., w części odnoszącej się do działki nr [...] o pow.[...] ha, powstałej z działki nr [...], oraz stwierdził, że ww. decyzja, w części odnoszącej się do działki nr [...] o pow. [...] ha, powstałej z działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa.

Minister Infrastruktury ustalił, że działka nr [...], ujęta w decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 1992 r., w dniu 5 grudnia 1990 r., stanowiła własność Skarbu Państwa uregulowaną w księdze wieczystej KW Nr [...]. Księga wieczysta KW Nr [...] powstała w wyniku zamknięcia księgi wieczystej [...], w której jako właściciel wpisany był Skarb Państwa Polskiego na podstawie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Natomiast księga wieczysta [...] powstała z zamkniętej księgi wieczystej – [...], w której właścicielką nieruchomości ujawnionych w tej księdze była H.M.

R. M. wnioskiem z dnia 7 maja 2002 r., wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że szereg dawnych działek położonych m. in. we W., zapisanych w dawnej księdze gruntowej [...], a następnie przeniesionych do księgi gruntowej – [...], nie podpadał pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [. .] marca 2006 r. nr [...] stwierdził, że dawne działki katastralne nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położone we W. nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).

Minister Infrastruktury wskazał, że ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. stwierdzająca, że opisane w tej decyzji dawne działki katastralne nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. oznacza, iż działki te,

w tym także dawna działka katastralna nr [...], w tym trybie nie stały się prawnie własnością Skarbu Państwa. Skarb Państwa nigdy nie był właścicielem przejętej w tym trybie nieruchomości, a wyłącznie posługiwał się wadliwym tytułem własności, uzyskanym z rażącym naruszeniem prawa. Grunty takie pozostawały więc nadal własnością byłego właściciela. Zatem dawna działka katastralna nr [...], wykazana w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., z której części powstała działka nr [...], ujęta w decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 1992 r. nr [...], nie mogła być przedmiotem uwłaszczenia na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G. na podstawie art. 2 ww. ustawy z dnia 29 września 1990 r. Zgodnie bowiem z art. 2 tej ustawy uwłaszczeniu podlegały wyłącznie grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy.

Minister Infrastruktury wskazał, że decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W.

z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] został zatwierdzony projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...]o pow. [...] ha.

Minister Infrastruktury ustalił, że działki nr [...] i nr [...] powstały z części dawnej działki katastralnej nr [...], ujętej w ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r.

Minister Infrastruktury uznał, iż decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...], w części odnoszącej się do działki nr [...], zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 2 ust. 1-2 ww. ustawy z dnia 29 września 1990 r., gdyż były właściciel (jego następca prawny) nigdy nie utracił prawa własności tej nieruchomości.

Minister Infrastruktury podniósł, że zgodnie z art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Wówczas organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie z dyspozycją z art. 158 § 2 Kpa.

W toku postępowania organ ustalił, że prawa rzeczowe do działki nr [...] o pow. [...] ha, która powstała z podziału działki nr [...], Przedsiębiorstwo Państwowej K. w G. zbyło aktem notarialnym - umową sprzedaży z dnia 15 października 2003 r. Rep. A Nr [...] na rzecz K. S. Natomiast aktem notarialnym z dnia 18 lipca 2006 r. Rep. A Nr [...] prawa do tej działki K. S. zbyła na rzecz P. H., co oznacza że w odniesieniu do działki nr [...] nastąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 158 § 2 kpa, gdyż organ administracji nie może we własnym zakresie odwrócić skutków wynikających z umów o charakterze cywilnym.

Pismem z dnia 9 lipca 2009 r. Przedsiębiorstwo K. Sp. z o.o. w G., wystąpiło z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej ww. decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r.

We wniosku skarżący podnosił, że Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] błędnie zinterpretował art. 2 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej dokonanej, gdyż w decyzji tej stwierdzono, że definicja nieruchomości ziemskiej nie obejmuje gruntów położonych w granicach miast, a taką nieruchomością jest nieruchomość objęta decyzją uwłaszczeniową. Skarżący ponadto podnosił zarzut, iż także co do działki nr [...] zaszły nieodwracalne skutki prawne, z uwagi na przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego aktem notarialnym w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością oraz że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie obejmowała nowopowstałej działki nr [...].

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa K. sp. z o.o. w G., - utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r.

Minister Infrastruktury w uzasadnieniu decyzji odwoławczej w całości podtrzymał ustalenia i wywody przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r.

Wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] stwierdził, że dawne działki katastralne, zapisane w dawnej księdze gruntowej [...], a następnie przeniesione do księgi gruntowej - [...] w tym działka nr [...], nie podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Pozostawanie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. oznacza, iż dawne działki katastralne wymienione w tej decyzji,

w tym także dawna działka katastralna nr [...], w tym trybie nie stały się prawnie własnością Skarbu Państwa, bowiem z decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. wynika skutek ex tunc. W związku z powyższym nieruchomość ta nadal pozostawała własnością pierwotnego właściciela.

Minister Infrastruktury podkreślił, że dawna działka katastralna nr [...], wykazana w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., z której części powstała działka nr [...], ujęta w decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 1992 r. nr [...]nie mogła być przedmiotem uwłaszczenia na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G.

Odnosząc się do zarzutów Przedsiębiorstwa K. Sp. z o.o. w G, Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może ingerować w treść i rozstrzygnięcie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].

Podniósł, że w postępowaniu nadzorczym w sprawach reformy rolnej właściwy jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2007 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2006 r.

Minister Infrastruktury wskazał, że niezasadny jest także zarzut skarżącego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie obejmowała nowopowstałej działki nr [...], ponieważ jednoznacznie wynika to z zebranego materiału dowodowego, a mianowicie dawna działka nr [...] uległa podziałowi na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości. Podniósł, ze fakt, iż działka nr [...] stanowi część dawnej działki nr [...] niezbicie wynika także z mapy ewidencyjnej w skali l :2000 wykonanej przez Starostwo Powiatowe we W.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż co do działki nr [...] zaszły nieodwracalne skutki prawne, z uwagi na przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego aktem notarialnym w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Minister Infrastruktury zauważył, że fakt przekształcenia komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, gdyż zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 r. sygn. akt III CZP 49/92, w wyniku przekształcenia nie dochodzi ani do zmiany właściciela przedsiębiorstwa, ani do zmiany właściciela kapitału, a jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, jest państwową osobą prawną.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Przedsiębiorstwo K. w G. Sp. z o. o.

Skarżący zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 2 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez błędną wykładnię, a zarazem błędne przyjęcie, iż nieruchomość ziemska oznacza tylko takie nieruchomości, które są położone poza granicami miast, a zarazem przyjęcie, iż m.in. dawna działka [...] (obecnie [...]) nie podpadały pod działanie w/w dekretu PKWN.

- art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie bez dostatecznych dowodów, iż obecna działka [...] była częścią działki [...], co miało wpływ na treść wydanego orzeczenia

- art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne w stosunku do działki [...] mimo, iż właściwa interpretacji zapisów prawa prowadzi do wniosku przeciwnego.

Wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnosił, że w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 r. W. 3/89 (OTK 1990 poz. 26) o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e pow. dekretu z dnia 6 września 1944 r. stwierdzono, że intencją ustawodawcy było przeznaczenie na cele reformy rolnej tylko tych nieruchomości ziemskich, które miały charakter rolniczy. Natomiast poza zakresem przedmiotowym art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN były zabudowane nieruchomości miejskie nie mające funkcjonalnego związku z nieruchomością ziemską, przejmowaną na cele reformy rolnej.

Skarżący podnosił, że nie można zatem zgodzić się, ze stwierdzeniem, iż wskazane powyżej działki w tym m.in. dawna działka [...] (obecnie [...]) nie podpadały pod działanie w/w dekretu PKWN.

Skarżący zwrócił uwagę, iż decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Wojewoda nie wymienił, wówczas istniejącej, działki [...], a zatem nie objął tej działki swoją decyzją. Fakt, iż działka ta była częścią innej działki jest zdaniem skarżącego jedynie domniemaniem.

Skarżący podniósł, że działka [...] uległa dalszemu podziałowi, w wyniku którego powstała działka nr [...], która stała się następnie przedmiotem obrotu, a zatem w odniesieniu do tej działki zaszły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 158 § 2 kpa.

Zdaniem skarżącego podobnie okoliczności mają zastosowanie w stosunku do działki [...]. Skarżący podkreślił, ze z dniem 14 października 2008 r. Przedsiębiorstwo Państwowej K. w G., w wyniku komercjalizacji przekształciło się w Przedsiębiorstwo K. w G. Spółka z o.o. Tym samym użytkownikiem wieczystym spornych gruntów stało się Przedsiębiorstwo K. w G. Spółka z o.o., a co za tym idzie nastąpiły dalsze nieodwracalne skutki prawne.

Skarżący wskazał, że sama instytucja przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę Skarbu Państwa (komercjalizacja) z samej swojej natury wpływa na zmianę osoby użytkownika wieczystego, gdyż jest to inna osoba prawna.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad,

o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując powyższej oceny Sąd nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami czy też powołaną podstawą prawną.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] dotycząca uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowej K. w G. w części odnoszącej się do działki nr [...], o pow. [...] ha, położonej we W., przy ulicy [...].

Należy zwrócić uwagę, że decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że dawne działki katastralne, zapisane w dawnej księdze gruntowej tom [...], a następnie przeniesione do księgi gruntowej - [...]w tym działka nr [...], (w skład której wchodzi obecnie działka [...]) nie podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Z racji wywierania przez decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. skutku ex tunc, należało uznać, że decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...] w istocie rzeczy została wydana

w stosunku do mienia, które nigdy nie stanowiło własności Skarbu Państwa.

Oznacza to, ze prawo własności zachował jej dotychczasowy właściciel (względnie jego spadkobierca) i nie było podstaw prawnych przeprowadzenia uwłaszczenia Przedsiębiorstwa.

Powyższe oznacza zaś, że dokonano uwłaszczenia mienia należącego do osoby fizycznej. Z tych względów za prawidłowe trzeba uznać stwierdzenie, że decyzja dotycząca uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowej K.

w G., rażąco naruszała prawo, to jest art. 2 ust. 1 i 3 powołanej ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, co w konsekwencji - z mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - stanowiło podstawę do stwierdzenia jej nieważności w części odnoszącej się do działki nr [...]

o pow. [...]ha, powstałej z działki nr [...], oraz z mocy przepisu art. 158 § 1 i 2 kpa stanowiło podstawę do stwierdzenia, że ww. decyzja, w części odnoszącej się do działki nr [...]o pow. [...]ha, powstałej z działki nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji, w tej części,

z przyczyny określonej wart. 156 § 2 Kpa.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze Sąd w całości podziela argumentację przedstawioną przez Ministra Infrastruktury.

Należy podkreślić, ze przedmiotem niniejszego postępowania nie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] stwierdzająca, że dawne działki katastralne, w tym działka nr [...], (w skład której wchodzi obecnie działka [...]) nie podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Tak więc zarzuty skarżącego odnoszące się do prawidłowości wydanie wskazanej wyżej decyzji nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu.

Całkowicie niezasadny jest zarzut skarżącego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie obejmowała nowopowstałej działki

nr [...], ponieważ jednoznacznie wynika to z zebranego materiału dowodowego.

Dawna działka nr [...] uległa podziałowi na mocy decyzji Burmistrza Miasta

i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości.

Również z mapy ewidencyjnej w skali l:2000 wykonanej przez Starostwo Powiatowe we W. wynika, że dawna działka katastralna nr [...] obejmuje między innymi działki nr [...] i [...].

Odnosząc się do zarzutu, iż na mocy aktu notarialnego komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego z dnia 14 października 2008 r. rep. A nr [...]

o przekształceniu w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością zaszły nieodwracalne skutki prawne co do działki nr [...], należy uznać że jest niezasadny.

Jak słusznie zauważył Minister Infrastruktury Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 maja 1992 r. sygn. akt III CZP 49/92, wskazał, ze w wyniku przekształcenia nie dochodzi ani do zmiany właściciela przedsiębiorstwa, ani do zmiany właściciela kapitału. Jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, jest natomiast państwową osobą prawną.

Jak również Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 19 maja 1992 r., III CZP 49/02 (OSNCP 1992, nr 11, poz. 200). stwierdził, że "przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną lub z ograniczoną odpowiedzialnością jest w naszym systemie prawnym transformacją państwowej osoby prawnej, uregulowaną przepisami szczególnymi. Transformacja charakteryzuje się tym, że nie dochodzi do zawiązania spółki, lecz przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego jako osoby prawnej w inną osobę prawną, tj. jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, nie dochodzi ani do zmiany właściciela przedsiębiorstwa, ani do zmiany właściciela kapitału, obok Skarbu Państwa nie pojawia się inny podmiot, nie dochodzi do wniesienia mienia przez Skarb Państwa jako wkładu niepieniężnego, lecz z mocy przepisu szczególnego majątek przedsiębiorstwa staje się majątkiem spółki, państwowa osoba prawna zmienia swoją formę, pozostając jednak państwową osobą prawną".

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że fakt przekształcenia komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,

z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.