Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1214/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par.  1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda Sędziowie: Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr.) Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu Prezydentowi Miasta [...] kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

W związku z wszczęciem przez Prezydenta Miasta postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie od M. C. opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych miasta, zobowiązany M. C. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta [...], wypowiadając się jako wierzyciel, na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 i art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) podtrzymał zasadność prowadzonej egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...].

Na powyższe postanowienie dłużnik złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 i 26 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i stwierdziło zasadność zarzutów dłużnika.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniósł Prezydent Miasta [...] zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] naruszenie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że wymierzenie opłaty winno nastąpić w drodze wydania decyzji administracyjnej.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło ojej odrzucenie jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przed zbadaniem zarzutów merytorycznych skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestie formalne, a w tym ocenić, czy Prezydent Miasta jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia skrótem "p.p.s.a."

Przedmiotem skargi stało się postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] działającego jako organ odwoławczy w stosunku do Prezydenta Miasta [...] określającego się w postanowieniu z dnia [...] r., nr [...] mianem wierzyciela należności pieniężnej z tytułu nieuiszczonej opłaty dodatkowej związanej z parkowaniem pojazdu samochodowego na drodze publicznej.

Do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela (tu: Prezydenta Miasta [...]) wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów (art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) właściwy jest organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 k.p.a., czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FW 4/04, Lex nr 160593).

Zgodnie z art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym, organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, pubi. Lex nr 54728, wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1625/94, Wokanda 1995/8/33, orzeczenie NSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1017/04).

W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego, np. prezydent miasta, wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony, ani żaden z pozostałych organów danej jednostki - gminy, do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej.

Bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, Prezydent nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której ten sam Prezydent zajął procesowe stanowisko w formie decyzji lub postanowienia.

Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 rM sygn. akt I OSK 1209/05, nie publ.).

Reasumując, Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta który zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów w procesowej formie postanowienia, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w tejże sprawie.

Mając powyższe na uwadze przedmiotową skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie sprawy wypada jedynie zasygnalizować stronom potrzebę rozważenia zasadności wydawania przez wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, postanowienia o którym mowa w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. R. Hauser, Z. Leoński: "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz" wyd. C. H. Beck z 2003 r., s. 105).

O zwrocie uiszczonego wpis od skargi orzeczono na mocy art. 232 § 1 w zw. z art. 222 w/w ustawy.