Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 53/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] września 2014 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe P. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, uregulowanego w KW nr [...].

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana został w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy.

Położona w W. przy ul. [...] (dawniej [...]) zabudowana nieruchomość, oznaczona aktualnie jako działka nr [...], co najmniej od połowy lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku znajdowała się w faktycznym władaniu przedsiębiorstwa państwowego P. przywoływanego dalej jako: "P.". Nieruchomość ta stanowi obecnie własność komunalną.

W roku 2001 powyższe przedsiębiorstwo przekształcone zostało w jednoosobową spółkę kapitałową W. sp. z o.o. W 2012 r. spółka ta z kolei została przejęta przez M. sp. z o.o., która to spółka funkcjonuje aktualnie pod firmą "M." spółka z o.o. w W.

P. wystąpiło 19 września 1991 r. o wydanie w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. – o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464) , decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. użytkowanie wieczystego przedmiotowej nieruchomości wraz z własnością znajdujących się na niej budynków i urządzeń, wskazując przy tym na obszar tejże nieruchomości obejmujący [...] m2. Wniosek swój przedsiębiorstwo ponowiło 17 lutego 1999 r., dookreślając, że wnosi o potwierdzenie nabycia użytkowania wieczystego części działki nr [...] o pow. [...] m2.

Przynależne przedsiębiorstwu w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu nieruchomością miały, zdaniem inicjatora postępowania potwierdzać: pismo Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Prezydium Rady Narodowej W. z [...] września 1970 r. o ustalonej od P. kwocie opłacie rocznej za użytkowanie nieruchomości (nazywane przez przedsiębiorstwo decyzją), a także protokół zdawczo-odbiorczy z 1 kwietnia 1971 r., na podstawie którego A. Nr [...] w W. przekazała P. plac przy ul. [...] o pow. [...] m2. Zdaniem wnioskodawcy, dokumenty te są wystarczające dla udokumentowania zarządu, co wynika z § 4 ust. 1 pkt 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. - w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120).

W następstwie przeprowadzonego postępowania, decyzją z [...] września 2014 r. Prezydent W., działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) przywoływanej dalej jako "u.g.n.", odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P., prawa użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...] oraz własności znajdujących się na nim budynków i innych urządzeń.

W motywach tej decyzji, odwołując się do utrwalonych poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ wywodził, że zarządu - stanowiącego przesłankę uwłaszczenia na zasadzie art. 200 u.g.n. - nie można domniemywać. Prawo to winno być udokumentowane bądź stosowną decyzją (wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 32, poz. 159 ze zm.), lub art. 38 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dnia 29 kwietnia 1985 r. (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 74 ze zm.), względnie umową cywilnoprawną, o której mowa w ust. 2 art. 38 tej ustawy. Ważna decyzja była bowiem aktem, który kreował prawo zarządu. Takiej decyzji ani umowy przedsiębiorstwo (obecnie spółka) nie przedstawiło, mimo wystosowania do spółki w tym przedmiocie stosowanego wezwania. Bezskuteczne też okazały się próby odszukania przez organ dokumentów kreujących zarząd w różnego rodzaju archiwach.

Organ zauważał jedocześnie, że prawa zarządu nie może dokumentować decyzja o ustaleniu opłata rocznej za zarząd, o ile brak w niej jest wskazania konkretnej decyzji to prawo ustanawiającej. W tym kontekście Prezydent W., poza orzecznictwem sądów administracyjnych, odwoływał się także do poglądu prawnego wyrażonego w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 oraz z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. akt U 10/00. Takiej natomiast informacji przedłożone przez przedsiębiorstwo pismo Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Prezydium Rady Narodowej W. z 26 września 1970 r. nie zawierało. Z kolei przedkładany przez nie protokół zdawczo odbiorczy, nie stanowi protokołu zawartego miedzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi. A tym samym nie jest dokumentem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem M. spółka z o.o. wniosło od decyzji Prezydenta W. odwołanie.

Decyzją z [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w następstwie rozpoznania powyższego odwołania, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy, podzielając argumentację w niej podniesioną, a odnoszącą się do braku wykazania istnienia po stronie przedsiębiorstwa państwowego na dzień 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu nieruchomością, którą to przedsiębiorstwa miałoby być uwłaszczone z mocy prawa.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. M. spółka z o.o. w W. wiosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i 8 k.p.a., poprzez nie wykonanie obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji;

- art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 206 u.g.n. poprzez przyjęcie, że przepisy te nie dają podstaw do przyjęcia istnienia prawa zarządu nieruchomością na podstawie decyzji o naliczeniu opłaty za użytkowanie nieruchomości i protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego przed 1 sierpnia 1985 r.

- § 4 ust. 1 pkt 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r., poprzez przyjęcie, że znajdująca się w aktach decyzja o naliczeniu opłat za użytkowanie nieruchomości, a także protokół zdawczo-odbiorczy przekazania nieruchomości sporządzony przed 1 sierpnia 1985 r. nie potwierdzają przysługiwania w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu nieruchomością przynależnego poprzednikowi pranemu skarżącego.

W uzupełnieniu tych zarzutów, pełnomocnik spółki podniósł na rozprawie zarzut, iż zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję obarczoną wadą prowadzącą do wznowienia postępowania. W jego ocenie bowiem, Prezydent W. powinien być wyłączony od rozpoznania wniosku P., gdyż grunt, którego sprawa dotyczy, stanowi własność W. W kontekście powyższego zarzutu nawiązywał on do poglądu wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, gdzie wywiedziono, że w sprawie o zwrot nieruchomości, która jest własnością miasta na prawach powiatu, prezydent tego miasta, jako organ wykonawczy miasta i reprezentujący je na zewnątrz oraz także jako pracownik urzędu miasta, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, dotyczącego wydania w pierwszej instancji decyzji przez Prezydenta W., który winien być – zdaniem strony- wyłączony od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., a to w związku z tym, że nieruchomość której dotyczy postępowanie stanowi własność W., zauważyć należy, że przywoływany na poparcie tego zarzut pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 sformułowany został wyłącznie na tle sprawy dotyczącej zwrotu nieruchomości położonej na terenie miasta na prawach powiatu i powstałego w związku z tym problemu wyłączenia organu prowadzącego to postępowanie (prezydenta miasta), będącego jednocześnie reprezentantem aktualnego właściciela nieruchomości - a więc jednej ze stron postępowania. Nie może on zatem być przenoszony na inne sprawy, w których ustawodawca wprost przypisał kompetencje do ich załatwiania organom gminy. Nie znajduje bowiem podstaw wyprowadzanie wyłączenia organu administracji w drodze wykładni, prowadzące do pozbawienia kompetencji jednostki samorządu terytorialnego, a do takiej sytuacji prowadziłoby przyjęcie poglądu prezentowanego przez stronę skarżącą. Należy wszak pamiętać, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Godzi się przy tym zwrócić uwagę, że w konsekwencji przywoływanej wyżej uchwały i ukształtowanego pod jej wpływem orzecznictwa sądów administracyjnych ustawodawca dokonał nowelizacji ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) dalej "u.g.n.", w konsekwencji której z dniem 22 października 2007 r., wprowadzono do niej regulacje wyłączające prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego funkcję starosty od orzekania w sprawach dotyczących odpowiednio zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, w których stroną jest gmina lub powiat (art. 142 ust. 2 i art. 124 ust. 8 u.g.n.). Dokonując tej nowelizacji ustawodawca nie zdecydował się przy tym na dokonanie analogicznej zmiany art. 200 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, kreującego kompetencje prezydenta miasta w sprawach dotyczących uwłaszczenia państwowych osób prawnych nieruchomościami stanowiącymi własność gminy. Wychodząc zatem z zasady racjonalnego ustawodawcy, przyjąć należy, że jego intencją było pozostawienie tych kompetencji przy organach w przepisie tym wprost wskazanych. W tym stanie rzeczy zarzut wydania na gruncie rozpoznawanej sprawy w pierwszej instancji decyzji przez organ, który winien być wyłączony od jej rozstrzygania na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I k.p.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

Nie można się również zgodzić ze skarżącą spółką, że przy rozstrzyganiu negatywnie sprawy uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego P. nieruchomością położona w W. przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...], naruszono przepisy prawa materialnego.

Stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 200 u.g.n., odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Reguluje on zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w ww. dacie prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego.

Kluczowe zatem dla podjęcia na tej podstawie decyzji było ustalenie, czy podmiot ubiegający się o uwłaszczenie (w tym wypadku wymienione wyżej przedsiębiorstwo państwowe) na dzień 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu przedmiotowym gruntem. Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd), był prawną formy władania, która uprawniała określony podmiot do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę z nieruchomości tego prawa zatem nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej z 29 września 1990 r.- tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca natomiast wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 74 ze zm.), przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Tak więc stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. W konsekwencji istnienia powyższego prawa, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (którego przykłady przywołało w uzasadnieniu decyzji Kolegium), nie można domniemywać. Tego rodzaju dokumentami kreującymi prawo zarządu skarżąca spółka (a uprzednio przedsiębiorstwo) się nie legitymuje. Powoływała natomiast jako dowód na istnienie wspomnianego prawa pismo Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Prezydium Rady Narodowej W. z [...] września 1970 r. nr [...] o ustalonej od P. kwocie opłaty rocznej za użytkowanie terenów przy ul. [...], a także protokół zdawczo-odbiorczy z 1 kwietnia 1971 r., na podstawie którego A. Nr [...] w W. przekazała ww. przedsiębiorstwu plac przy ul. [...] o pow. [...] m2. Zdaniem skarżącej, dokumenty te są wystarczające dla udokumentowania zarządu, co wynikać ma z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. - w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120). Przywołane bowiem rozporządzenie, wymienia jako dowód umożliwiający stwierdzenie dotychczasowego zarządu decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (§ 4 ust. 1 pkt 7), a także protokół przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r. (§ 4 ust. 1 pkt 9 ).

Ze stanowiskiem strony jednak nie sposób się zgodzić. W odniesieniu do pierwszego z przedłożonych dokumentów, tj. pisma ustalającego należną za użytkowanie kwotę opłaty rocznej, godzi się zwrócić uwagę, że nawet jeśli by je potraktować jako decyzję administracyjną – jak czyni strona – to nie sposób nie dostrzec, że w swojej treści dokument ów w żaden sposób nie nawiązuje do aktu (decyzji) kreującego prawo użytkowania. W konsekwencji zaś powyższego, analogicznie jak decyzja o ustaleniu opłaty za zarząd (wymieniona w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia), w myśl utrwalonego orzecznictw sądów administracyjnych, ukształtowanego pod wpływem przywoływanego przez organy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159), jest dokumentem niewystarczającym dla stwierdzenia istnienia tego prawa.

Jak wyjaśniał bowiem Trybunał, a w ślad za nim sądy administracyjne, decyzja o naliczeniu opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu (użytkowania) jedynie wyjątkowo, gdy była ona wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby bowiem niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 206 u.g.n., a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Co prawda rozważania zawarte w powyższym wyroku dotyczą stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni i § 6 ww. rozporządzenia, jednakże pozostają ona aktualne także w odniesieniu do warunków stwierdzania prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07, Lex nr 505282).

Na marginesie warto zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej Prezydium Rady Narodowej z [...] kwietnia 1971 r. (k 15 akt administracyjnych) wynika, że opłatę roczną mająca obowiązywać przedsiębiorstwo do pierwszego kwartału 1971 r. anulowano, w związku ze stwierdzeniem, że użytkowanie nieruchomości oparte było w tym czasie na podstawie umowy dzierżawy. Powyższe zatem dodatkowo potwierdza fakt, że władanie nieruchomością w dacie ustalania pierwotnej opłaty nie było oparte na użytkowaniu w rozumieniu obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 32, poz. 159 ze zm.), które to prawo co do zasady powstawało w drodze decyzji organu właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej rady narodowej wydanej na podstawie art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, względnie decyzji wydawanej § 8 ust. 1 oraz § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19) przez jednostkę nadrzędną nad jednostką przekazującą grunt - w przypadku przekazania terenu państwowego między jednostkami państwowymi następującego bez zmiany sposobu użytkowania (art. 10 ust. 4 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, wbrew temu co twierdzi skarżąca, odmowa uznania powyższego dokumentu za dowód potwierdzający istnienie po stronie przedsiębiorstwa państwowego w dacie 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przedmiotową nieruchomością (powstałego z przekształcenia ex lege istniejącego w dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości użytkowania), nie narusza § 4 ust.1 pkt 7 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., a formułowane w tym względzie zarzuty skargi są chybione.

Rację ma również organ, że sporządzony 1 kwietnia 1971 r. protokół zdawczo odbiorczy, na podstawie którego A. Nr [...] w W. przekazała P. plac przy ul. [...], nie jest dokumentem o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 9 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., z tego względu, że protokół ów nie dokumentuje czynności sporządzonej pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi. O ile bowiem takową jest przedsiębiorstwo państwowe, to nie jest nią z całą pewnością Administracja Domów Mieszkalnych, która była podmiotem powołanym do zarządzania (administrowania) budynkami mieszkalnymi pozostającymi w administracji organów do spraw mieszkaniowych prezydiów rad narodowych. Stanowiła zatem aparat pomocniczy terenowego organu administracji państwowej (tu Rady Narodowej W.), wykonujący przynależne radzie zadania przewidziane w art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. - o radach narodowych (Dz.U. Nr 5, poz. 16 ze zm.), w ramach których mieściły się takie działania jak: eksploatacja budynków, utrzymaniem terenów wewnątrz osiedlowych czy ogródków przydomowych. Na takie usytuowanie A. w roku 1971 r wskazuje uchwała Nr 33 Rady Ministrów z dnia 28 stycznia 1969 r. w sprawie gospodarki finansowej zarządów budynków mieszkalnych rad narodowych (MP Nr 6 poz. 58).

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że korzystanie z nieruchomości położonej przy ul [...] (dawniej [...]), zarówno przez przedsiębiorstwo państwowe, jak też skarżącą spółkę miało i ma nadal jedynie charakter faktyczny i nie było oparte na tytule prawnym w postaci użytkowania lub zarządu. Nie znajdowało więc także oparcie na takim tytule wykorzystywanie tej nieruchomości przez to przedsiębiorstwo w dacie 5 grudnia 1990 r. To z kolei wykluczało możliwość potwierdzenie na rzecz ww. przedsiębiorstwa konwersji z mocy art. 200 u.g.n. ex lege owego prawa w prawo użytkowania wieczystego. Orzekając zatem o odmowie uwłaszczenia na tej podstawie P. na przedmiotowej nieruchomości Prezydent W. nie naruszył prawa. Nie naruszyło go w związku z tym także Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy podjętą przez ów organ decyzję pierwszoinstancyjną.

Stan faktyczny sprawy, wbrew temu co twierdzi skarżąca, w kluczowych jego elementach został ustalony w sposób prawidłowy i znajduje oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach, które zostały przez organy ocenione w sposób nieprzekraczający ustanowionej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Samo postępowanie prowadzone zaś było w sposób rzetelny, przy respektowaniu wynikającej z art. 7 k.p.a., dyrektywy dążeniem do ustalenia tego stanu zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, czego wyrazem było podejmowanie z urzędu działań zmierzających do odszukania ewentualnych dowodów potwierdzających przynależne przedsiębiorstwu na dzień 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu (użytkowania). Tytułem przykładu można tu przywołać choćby wystąpienie do Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu W. z 20 listopada 2003 r. (k. 128 akt administracyjnych), Archiwum Urzędu W., Archiwum Państwowego W., Archiwum Akt Nowych i [...] Urzędu Wojewódzkiego z 17 stycznia 2013 r. (k. 265 akt administracyjnych). Czynności te okazały się jednak bezskuteczne, a dalsze możliwości dowodowe organów zostały w tym zakresie wyczerpane. Czynienie im w tej sytuacji zarzutu, że prowadząc postępowanie dowodowe naruszyły zasady procedury administracyjnej, obligujące organy do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z obiektywnie istniejącą rzeczywistością i podejmowania w tym celu wszelkich niezbędnych kroków oraz wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 k.pa.), jest w ocenie Sądu nieuprawnione. Tym bardziej, że zarzuty te w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie tyle dotyczyły wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a przez to dokonaniem nieadekwatnych ustaleń stanu faktycznego, ale niewłaściwej - zdaniem skarżącej - oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w aktach, która miała doprowadzić organy do wyprowadzenia w tym aspekcie błędnych wniosków. Tych zaś zarzutów Sąd nie podziela.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku