Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 833/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r. – zaskarżoną skargą przez [...] S.A. z siedziba w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z [...] lipca 2014 r. odmawiającą przyznania odszkodowania.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Prezydent m. W. decyzją z [...] czerwca 2009 r. (sprostowaną postanowieniem z [...] października 2009 r.) – po rozpatrzeniu wniosku [...] S. A. z siedzibą w G. - zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obr. [...] o pow. [...] ha, położonej przy ulicy [...] m. in. na działki ewidencyjne nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha (obie uregulowane w księdze wieczystej [...]), ze wskazaniem, że działki te przeznaczone są do połączenia odpowiednio z nieruchomościami sąsiednimi oraz znajdują się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] - terenie przewidzianym m. in. pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo - usługową z zielenią i urządzeniami obsługi. Wnioskiem z [...] października 2013 r. [...] S. A. z siedzibą w G. wystąpiła o wydanie odrębnej decyzji o odszkodowaniu z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa użytkowania wieczystego za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...] i [...], oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha z obr. [...] - na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 21 ust. 2 Konstytucji. Po rozpatrzeniu wniosku, Prezydent m. W. decyzją z [...] lipca 2014 r. odmówił ustalenia odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość. Zdaniem organu pierwszej instancji w sprawie nie ma zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., gdyż nie doszło do pozbawienia spółki [...] S.A. praw do nieruchomości, albowiem przedmiotowa nieruchomość nie jest i nie była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cel publiczny - drogę publiczną. Ponadto nie nastąpiło ograniczenie korzystania z niej, jak również działki nie są ogólnodostępne, tylko służą mieszkańcom budynków mieszkalnych wielorodzinnych zbudowanych przez wymienioną spółkę.

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r. – wydaną po rozpatrzeniu odwołania Polnord S. A. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. W sprawie - zdaniem Wojewody [...] - nie doszło do wypełnienia dyspozycji zacytowanego przepisu. Termin "pozbawienie praw do nieruchomości" może oznaczać każde działanie władcze przynoszące skutek w postaci odebrania praw do nieruchomości podmiotom, którym one przysługiwały, a nie tylko takie działania, jakie w komentowanej ustawie zostały zakwalifikowane do kategorii wywłaszczania, ewentualnie określone jako ograniczanie praw do nieruchomości lub ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości.

[...] S.A. występując o ustalenie i wypłatę odszkodowania podnosiła, że wydzielone działki stanowią ogólnie dostępną drogę, przeznaczoną do użytku nieograniczonej liczby osób, mimo, że nie stanowi ona drogi publicznej i działki te tworzą razem ulicę wewnętrzną bez nazwy. Tymczasem ogólna dostępność przedmiotowych działek – zdaniem Wojewody - w żaden sposób nie pozbawiła spółki [...] S.A. praw do nieruchomości, a nawet ich nie ograniczyła. Spółka bowiem swobodnie, w ramach przysługującego jej prawa rozporządza przedmiotową nieruchomością. W ślad za organem pierwszej instancji organ odwoławczy wskazał, że organy władzy publicznej nie ograniczyły, ani nie próbowały ograniczyć prawa użytkowania wieczystego, nie narzucono użytkownikowi wieczystemu budowy drogi wewnętrznej, pieszej, ciągu pieszo jezdnego czy trawnika. Sposób zagospodarowania przedmiotowego gruntu zależny był tylko i wyłącznie od użytkownika wieczystego, bowiem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przedmiotowe działki położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej z usługami towarzyszącymi ([...]) oraz przeznaczone są do połączenia z nieruchomościami sąsiednimi.

Według Wojewody, zarówno treść decyzji podziałowej Prezydenta m. W. z [...] czerwca 2009 r., jak i postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 47, poz. 449) nie pozwalają na sformułowanie wniosku o skutecznym wydzieleniu działek ewidencyjnych: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha z obr. [...] pod drogę publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz, U. z 2013, poz. 260, ze zm.). Kwestie klasy i parametrów drogi nie mają bowiem znaczenia dla uznania drogi za drogę publiczną. Uznanie drogi za publiczną, tak w planie jak i w trybie ustawy o drogach publicznych nie może opierać się na jakichkolwiek przypuszczeniach. Organ pierwszej instancji rozpoznając przedmiotową sprawę, ustalił, że działki nr [...] i [...] nie znajdują się w wykazie dróg publicznych, wykorzystywane są zaś przede wszystkim jako ciąg komunikacyjny przez mieszkańców budynków mieszkalnych wielorodzinnych zbudowanych przez stronę postępowania. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n.

Z kolei odnosząc się do zarzutu odwołującej się odnośnie pominięcia przez organ pierwszej instancji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów [...] (§ 51 ust. 4 pkt 2), z którego wynika, iż na terenie wydzielonych działek nr [...] o [...] postulowana jest ulica dojazdowa lub droga wewnętrzna o ruchu uspokojonym w miejscu wyznaczonym planem, organ odwoławczy wskazał, że użyte w planie miejscowym określenia "ulica dojazdowa" czy "droga wewnętrzna" nie są tożsame z określeniem "droga publiczna", z którym to pojęciem (droga publiczna) wiążą się określone skutki prawne na gruncie różnych regulacji prawnych (dotyczące finansowania dróg publicznych, inwestycji drogowych, administracji drogami publicznymi, nabywania nieruchomości zajętych bądź przeznaczonych pod drogi publiczne). Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2001 r., nie przewidywał dla terenu objętego podziałem drogi publicznej, zatem odmowa ustalenia przez organ pierwszej instancji odszkodowania za sporne działki w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. jest prawidłowa. Nie w każdym bowiem przypadku zatwierdzenia podziału nieruchomości obejmującego wydzielenie jakichkolwiek dróg w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego następuje wydzielenie działek gruntu pod drogi publiczne ze skutkiem przejścia prawa własności i konieczności zapłaty odszkodowania (art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n.). Nie można pominąć i tego, że w księdze wieczystej [...] prowadzonej dla działek ewidencyjnych: nr [...] i [...]brak jest wpisu podmiotu publicznoprawnego jako nabywcy tegoż gruntu pod drogę publiczną na podstawie ostatecznej decyzji podziałowej. Wprawdzie co do zasady przy nabyciu z mocy prawa własności gruntu nie ma przesądzającego znaczenia treść wpisu w Dziale II księgi wieczystej (wpis prawa własności ma charakter: deklaratoryjny), jednakże nawet w takim przypadku musi istnieć dowód (wyraźny przepis prawa, czy dokument - prawomocne orzeczenie sądu, ostateczna decyzja administracyjna, protokół zdawczo-odbiorczy, zaświadczenie), z którego wynika wystąpienie tego rodzaju zdarzenia prawnego w stosunku do konkretnie oznaczonej nieruchomości, a który stanowi w takim przypadku podstawę wpisu prawa własności do księgi wieczystej.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co oznacza, że nastąpiło wywiązanie się z obowiązków nałożonych przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. [...] S. A. Z siedzibą w G. w skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie i decyzji organu pierwszej instancji z [...] lipca 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art 21 ust. 2 Konstytucji oraz art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n. w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n. przez błędną wykładnię ww przepisów i przyjęcie, iż stan faktyczny zaistniały w sprawie niniejszej nie daje podstaw do przyznania spółce odszkodowania na żadnej ze wskazanych wyżej podstaw prawnych, pomimo pozbawienia spółki prawa użytkowania wieczystego na skutek przeznaczenia wydzielonych działek pod ogólnodostępną (publiczną) drogę, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, a nadto 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez dokonanie błędnych (nieprawidłowych) ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności, wyrażające się w przyjęciu, iż: użytkownik wieczysty nie został pozbawiony praw do nieruchomości, pomimo zlokalizowania na dz. [...] i [...] ogólnodostępnej drogi i, że droga zlokalizowana na dz. [...] i [...] nie ma charakteru publicznego, pomimo, iż jest ogólnie dostępna (może korzystać z niej każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, bez żadnych ograniczeń), leży w ciągu dróg publicznych (łączy ulicę publiczną [...] i ulicę [...], która w planie miejscowym została określona jako publiczna), a nadto plan miejscowy wprost dopuścił lokalizację na tym terenie drogi publicznej ("ulicy dojazdowej").

W motywach skargi przedstawiono uzasadnienie postawionych zarzutów. Wojewoda [...] – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] czerwca 2015 r., na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniosła, że sporne działki na ortofotomapie obrazującej teren zgodny z planem oznaczone są symbolem [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nie narusza prawo w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie ustalenia na rzecz skarżącej odszkodowania w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [(t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 580) – dalej w skrócie: "u.g.n."], uznając że norma ta nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Natomiast skarżąca stoi na przeciwnym stanowisku, mianowicie uważa, że należy jej się odszkodowanie, jako że działki ew. nr [...] i [...] stanowią ogólnie dostępną drogę, przeznaczoną do użytku nieograniczonej liczby osób. Spółka wskutek przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wydzielenia na mocy decyzji podziałowej wymienionych działek pod urządzenie na nich ogólnodostępnej drogi pozbawiona została w sposób faktyczny przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego do ww działek. W ocenie Sądu kontrolowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, czyli zgodne z prawem. To uznanie Sądu należy oczywiście wiązać z treścią art. 129 u.g.n. I tak odszkodowanie - stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.n. - ustala starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5. Zgodnie z ust. 5 art. 129 u.g.n., starosta, [...], wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości; 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Przytoczona regulacja przewiduje dwie możliwości ustalania odszkodowania, po pierwsze – zasadą jest, że odszkodowanie jest ustalane przez starostę w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości; po drugie – wyjątkiem są przypadki wymienione w ust. 5 zacytowanego przepisu. W tych przypadkach starosta wydaje odrębną decyzję w sprawie odszkodowania i do nich zalicza się przypadek z pkt 3, tj. gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Opierając się na treści art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. należało więc rozważyć, czy istotnie w stanie faktycznym sprawy nie zachodziły przesłanki do ustalenia odszkodowania. Po pierwsze trzeba wyjść od ustaleń planistycznych wynikających z uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Działki ew. nr [...] i [...] objęte wnioskiem odszkodowawczym w przywołanym planie znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu dotyczącymi terenów komunikacyjnych, w szczególności regulacją § 18 ust. 1, 2 - plan wyznacza linie rozgraniczające i przebieg poszczególnych dróg publicznych, a w ust. 4 stanowi, że w miejscach wskazanych na rysunku planu postuluje się wprowadzenie dodatkowych ulic dojazdowych lub wewnętrznych. Dla terenu o symbolu [...] plan ustala przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa i mieszkaniowo – usługowa z zielenią i urządzeniami obsługi (§ 51 ust. 1 pkt 1 planu). Na części tego terenu postulowana jest lokalizacja ulicy dojazdowej, drogi wewnętrznej lub pieszej o orientacyjnym usytuowaniu zgodnie z rysunkiem planu (§ 51 ust. 2 pkt 5 planu). Zasady obsługi komunikacyjnej i parkowania: 1) obsługa komunikacyjna terenu od strony ulicy [...][...], ulicy [...], ulicy [...] oraz ulicy [...]; 2) postulowana ulica dojazdowa lub wewnętrzna o ruchu uspokojonym w miejscu wyznaczonym planem (§ 51 ust. 4 planu). Po drugie należy wskazać, że według decyzji Prezydenta m. W. z [...] czerwca 2009 r. (sprostowanej postanowieniem z [...] października 2009 r.) działki ewidencyjne nr [...] i [...] - powstałe po podziale działki ew. nr [...] - przeznaczone zostały do połączenia odpowiednio z nieruchomościami sąsiednimi i znajdują się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] (terenie przewidzianym m. in. pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo – usługową z zielenią i urządzeniami obsługi), przykładowo w przeciwieństwie np. do działki [...], która znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] (terenie przewidzianym pod ulicę [...]). Identyczny zapis dotyczący wymienionych działek został zawarty w postanowieniu Prezydenta m. W. z [...] stycznia 2009 r. opiniującym pozytywnie wstępny projekt podziału działki ew. nr [...], czyli poprzedzającym podział dokonany decyzją z [...] czerwca 2009 r. Z załącznika graficznego do postanowienia wynika, że projektowana działka [...] miała zostać przeznaczona do połączenia z nieruchomością [...] (oznaczoną na rysunku nr [...]), a projektowana działka [...] miała zostać przeznaczona do połączenia z nieruchomością [...] (oznaczoną na rysunku nr [...]).

Po trzecie już ocenić – czy doszło do pozbawienia skarżącej praw do działek ew. nr [...] i [...], czyli spełnienia przesłanki "pozbawienia praw do nieruchomości" wymaganej art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., w konsekwencji dającej podstawy do ustalenia odszkodowania w drodze odrębnej decyzji o odszkodowaniu. Chodzi tu zatem o sytuacje, w których element woli osoby pozbawionej praw był wyłączony, gdy podmiot odebranego prawa został pozbawiony wpływu na to odebranie, jak również nie miał wpływu na sposób i wysokość wynagrodzenia należnego za odebrane prawo (M. Wolanin, w: W. Jaworski, A. Prusarczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa..., 2011, s. 678). W ramach art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawodawca nie ograniczył dopuszczalności ustalania odszkodowania w trybie administracyjnym za pozbawienie praw do nieruchomości jedynie decyzją administracyjną, lecz za pozbawienie tych praw w każdej formie o charakterze władczym bez ustalenia odszkodowania rekompensującego skutki tego pozbawienia, jeśli obowiązujące przepisy przewidują ustalenie takiego odszkodowania (wyrok NSA z 27 kwietnia 2009 r., I OSK 650/08, Lexis.pl nr 2475928). Inaczej ujmując, użyty w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. termin "pozbawienie praw do nieruchomości" może oznaczać każde działanie władcze przynoszące skutek w postaci odebrania prawa do nieruchomości podmiotom, którym one przysługiwały, a nie tylko takie działanie, jakie w ustawie zostały zakwalifikowane do kategorii wywłaszczenia, ewentualnie określone jako ograniczanie praw do nieruchomości lub jako ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości (wyrok WSA w Poznaniu z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 551/14, publ. Lex nr 1498466; P. Wojciechowski, Komentarz do art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami). I tak Sąd - mając na względzie przytoczoną regulację, poczynione wywody i stan sprawy – doszedł do przekonania, że rację ma organ, iż skarżąca nie została pozbawiona prawa do działek objętych wnioskiem o odszkodowanie w rozumieniu wyżej przywołanym. Skarżąca dotychczas była użytkownikiem wieczystym przedmiotowych działek, jednak nie doszło do odebrania czy ograniczenia jej prawa do nich. Należy zgodzić się bowiem z organem, że na podstawie treści decyzji podziałowej, jak i postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów [...], nie można sformułować wniosku o skutecznym wydzieleniu działek ew. nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a nawet iść dalej, to jest na ich podstawie nie można sformułować wniosku o skutecznym wydzieleniu spornych działek w ogóle pod jakąkolwiek drogę. Zgodnie z decyzją podziałową i postanowieniem opiniującym wstępny projekt podziału działki ew. nr [...] i [...] przeznaczone zostały do połączenia odpowiednio z nieruchomościami sąsiednimi, tj. nieruchomością ew. nr [...] i nieruchomością ew. nr [...]). W decyzji podziałowej brak zatem zapisu o wydzieleniu przedmiotowych działek pod drogę. Oznacza to, że podział działki ew. [...] dokonany ww decyzją podziałową nie został dokonany w celu wydzielenia m. in. działek ew. [...] i [...] pod drogę, ale połączenia z działkami sąsiednimi. Innymi słowy, w drodze decyzji podziałowej nie doszło do wydzielenia działek ani pod drogę publiczną ani pod ogólnodostępną drogę dojazdową, wewnętrzną. Tożsama uwaga dotyczy postanowień powołanego już wyżej planu. W planie działki te uzyskały przeznaczenie do zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo – usługowej oznaczone symbolem [...], nie zaś pod drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Z przytoczonych postanowień planu wynika, że organ planistyczny tam gdzie chciał dany teren przeznaczyć pod drogę, to ustalił jej przebieg i wyznaczył na rysunku planu liniami rozgraniczającymi oraz oznaczył konkretnym symbolem odpowiadającym symbolice drogowej ([...],[...],[...]), czyli przeznaczył na cele komunikacyjne (nadał przeznaczenie komunikacyjne) (np. § 18 ust. 1 i 2 planu). W innych natomiast przypadkach, w miejscach wskazanych na rysunku planu podano, iż postuluje się wprowadzenie dodatkowych ulic dojazdowych lub wewnętrznych i w przypadku terenu oznaczonego symbolem [...] dokonano tego z zachowaniem przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową czy usługową, zatem bez przeznaczenia części tego terenu pod drogę. Nie doszło zatem do przeznaczenia na cele komunikacyjne, tylko zawarto postulat lokalizacji ciągu komunikacyjnego, czyli nienormatywne ustalenie planistyczne. Nadto wypada zaznaczyć, że art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.), na podstawie, której uchwalono w 2001 r. plan, zezwalał na przeznaczenie w miejscowym planie terenów pod realizację ulic, placów i dróg publicznych. Nie przewidywał natomiast wyznaczenia w planie miejscowym dróg, które nie mają charakteru publicznych. Konstatacji powyższej nie może zmienić oznaczenie znajdujące się na ortofotomapie, na które zwróciła uwagę pełnomocnik skarżącej na rozprawie, gdyż dla organu, a teraz Sądu wiążące są ustalenia wynikające ze znajdujących się w aktach tekstu planu i rysunku oraz publikatora, z których nie wynika oznaczenie "[...]" dla działek ew. [...] i [...].

Powyższe daje podstawy do stwierdzenia, że podstawą wydania odrębnej decyzji o odszkodowaniu nie mogła być wskazana przez skarżącą regulacja art. 129 ust. 1 pkt 1 u.g.n. w powiązaniu z art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności. Nietrafne do sytuacji było i powołanie się przez skarżącą na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wa 1834/07), w którym stwierdzono, że "wydzielenie w drodze podziału działki nie stanowiącej drogi publicznej, lecz drogę ogólnodostępną wewnętrzną, jest pozbawieniem prawa własności w rozumieniu art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności implikującym konieczność ustalenia odszkodowania", skoro w niniejszym stanie sprawy decyzją podziałową nie wydzielono ww działek pod drogę, w tym drogę wewnętrzną. Wbrew zarzutowi skargi nie mogłaby w sprawie również znaleźć zastosowania regulacja art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n. (zw. 98 ust. 3 i ust. 1 u.g.n.), gdyż odszkodowanie na tej podstawie przysługuje za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, a przedmiotowe działki nie tylko nie zostały wydzielone pod drogę publiczną, ale nawet i pod drogę. Wszystko to dowodzi zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, tym samy i bezzasadności wykazanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł uwzględnić skargi, zatem - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.

| |I|[pic][pic] | | | |

| |V| | | | |

| |S| | | | |

| |A| | | | |

| |/| | | | |

| |P| | | | |

| |o| | | | |

| |5| | | | |

| |5| | | | |

| |1| | | | |

| |/| | | | |

| |1| | | | |

| |4| | | | |

| | |

| | |

| | |

| | |

| | |

| | |