Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1216/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia WSA (del) Roman Wiatrowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 85/11 w sprawie ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rzecz V. W. kwotę 5.717 (słownie: pięć tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 85/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 8 grudnia 2010r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z zaskarżonej decyzji wynikało, że skarżący od 1 października 2009 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą "L." w K., a w jej ramach: sklep stacjonarny zajmujący się sprzedażą programów komputerowych, sklep internetowy oraz sprzedaż internetową za pośrednictwem serwisu Allegro. W złożonych deklaracjach VAT-7 rozliczających listopad 2009 r., grudzień 2009 r. i styczeń 2010 r. skarżący wykazał kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia i zwrotu na rachunek bankowy.

W wyniku przeprowadzonej przez organ skarbowy kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i prawidłowości rozliczania podatku VAT, organ kontroli ustalił, iż w badanym okresie zakupił od firmy "L." Spółka z o.o. w W. , łącznie 6.800 sztuk gier komputerowych o nazwie "C.", łącznie wartość netto 562.233 zł i podatek od towarów i usług w wysokości 123.691,26 zł. Faktury zakupu gier ujęto w rejestrach zakupów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz rozliczono w deklaracjach podatkowych VAT-7. Na podstawie analizy dokumentów sprzedaży organ kontroli stwierdził, iż skarżący nie dokonywał sprzedaży gier komputerowych nabytych od w/wym. kontrahenta, nie posiadał ww. gier w ofercie prowadzonego sklepu internetowego, jak i nie wystawiał tych gier do sprzedaży na aukcjach w serwisie Allegro.

W dniu 28 lipca 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, którą określił skarżącemu w podatku od towarów i usług za; listopad 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym - kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 14.441 zł; za grudzień 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym - kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 5.899 zł oraz za styczeń 2010 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym - kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 7.415 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż dokonywanych przez skarżącego zakupów w okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. przedmiotowych gier komputerowych nie można uznać za czynności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakupienie znacznych ilości gier komputerowych w toku ciągłym, a następnie przekazanie ich do zniszczenia nie można uznać za działalność zarobkową. W wyniku takiego działania skarżący nie tylko pozbawił się możliwości osiągnięcia jakiegokolwiek przychodu ze sprzedaży tych gier, ale także przez oddanie tego towaru do utylizacji poniósł stratę w wysokości wartości zakupionej partii towaru.

W ocenie organu, skarżący żadnymi dowodami nie wykazał zamiaru dokonania sprzedaży zakupionych gier komputerowych, ani w obrocie hurtowym, ani też w obrocie detalicznym. Wobec powyższego stwierdzono, iż zakupiony towar, ujęty w rejestrach zakupów za listopad i grudzień 2009 r. oraz za styczeń 2010 r., nie został wykorzystany do wykonywania czynności opodatkowanych, w konsekwencji czego skarżący nie ma prawa do odliczenia kwot podatku od towarów i usług naliczonego w fakturach dotyczących jego zakupu.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 lipca 2010 r., zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2, art. 86 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz.u. Nr 54,poz.535 ze zm. ) dalej ustawa o VAT poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. N r 8,poz.60 ze zm. ) .

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swej decyzji przytoczył przepisy ustawy o VAT regulujące konstrukcję tego podatku, w tym zasadę wynikającą z art. 86 tej ustawy, dotyczącą odliczania podatku naliczonego i stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż w okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. skarżący nie dokonał sprzedaży 6.800 szt. Przedmiotowych gier, nie posiadał ich bowiem w ofercie sklepu internetowego i nie wystawiał ich na aukcjach w serwisie Allegro. Wskazał, iż likwidacja przedmiotowego towaru została potwierdzona w trakcie postępowania kontrolnego, na podstawie oględzin w firmie skarżącego, jego oświadczeń, dokumentacji dotyczącej przekazania odpadów do Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o, a także w trakcie czynności w miejscu składowania tych odpadów. Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że w warunkach udowodnionych przez organ skarbowy, dotyczących aktualności gry komputerowej zakupionej przez Podatnika w okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. od w/wym. kontrahenta, a także posiadania nadal przez tą grę w dniu 01.04.2010 r. waloru handlowego - oddanie przedmiotowych gier do utylizacji nie nosi znamion działalności handlowej. Organ II instancji - odwołując się do słownikowego znaczenia pojęcia "handlu" - ocenił, iż brak było jednego z dwóch elementów definicji tego pojęcia, tj. nabywcy zakupionego wcześniej w celu dalszej odsprzedaży towaru, wskazując, że z pewnością nie jest nim Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej, której przekazano gry do utylizacji. Wskazując na występujące w normalnym procesie sprzedaży zjawisko strat w towarze, ze względu na utratę swojej przydatności handlowej, zauważono, iż taki uboczny efekt prowadzenia działalności gospodarczej daje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów jedynie wtedy, gdy są to straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania należytej staranności.

Odnosząc powyższe do ustalonego stanu faktycznego ocenił zachowanie Podatnika jako nieracjonalne i odmówił uznania dokonanych czynności utylizacji za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wskazując też na brak logicznego uzasadnienia konieczności likwidacji tak dużej ilości niewadliwego i zdatnego do sprzedaży towaru. W konsekwencji przyjął, iż likwidacja pełnowartościowego towaru o wartości brutto 685.924,26 zł we wskazanych wyżej okolicznościach była działaniem sprzecznym z zasadami prowadzenia działalności gospodarczej, która to z założenia prowadzona jest w celu osiągnięcia zysku, a nie strat. Organ odwoławczy stwierdził, iż zakupu gier nie można było uznać za zakup w warunkach określonych w art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne, wskazując przede wszystkim, iż podatnik w tracie postępowania podatkowego nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zamiar dokonania odsprzedaży zakupionego towaru. Działanie podatnika, który nie zabezpieczył się żadną umową dotyczącą odsprzedania hurtowej ilości gier o znacznej wartości oceniono jako ryzykowne w warunkach kryzysu gospodarczego.

W kwestii podnoszonych powodów decydujących o likwidacji towaru, dotyczących: braku powierzchni magazynowej, reorganizacji firmy, likwidacji sklepu detalicznego, chęci zminimalizowania kosztów zakupu, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż faktycznie nie nastąpiła zmiana profilu działalności, bowiem ustalono, że podatnik oferował do sprzedaży w Internecie gry komputerowe, a ponadto w trakcie oględzin w miejscy siedziby firmy stwierdzono, iż była możliwość wygospodarowania powierzchni dla składowania gier.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż nie dał wiary dowodowi w postaci rozliczenia ilościowego zakupionych gier w 2009 r., zwracając uwagę na szereg nieprawidłowości w tym zakresie, wynikających z rejestru zakupów i sprzedaży, dokumentów przekazania odpadów, paragonów sprzedaży. Podważył również twierdzenia skarżącego dotyczące sprzedaży 3.700 szt. gier nabywcy z Czech na podstawie załączonej do odwołania faktury VAT nr [...] z dnia 01.06.2010 r., wskazując, iż poza tym dokumentem oraz oświadczeniem Strony brak innych dowodów potwierdzających dokonanie takiej transakcji. Zwrócił uwagę na fakt wystawienia faktury w terminie późniejszym, dopiero 01.06.2010 r.

Organ II instancji zwrócił także uwagę na rozbieżności w wyjaśnieniach podatnika w zakresie ilości oddanych do utylizacji gier, wskazując, iż w trakcie postępowania kontrolnego twierdził on, iż utylizacji podlegał cały towar, a na etapie odwołania wskazywano na sprzedaż części gier. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom pełnomocnika, iż przyczyną zmiany stanowiska Strony była nieznajomość języka polskiego i niezrozumienie kontrolujących, wskazując, iż w czynnościach brał udział jej pełnomocnik. Zwrócono uwagę, iż podatnik dokonywał ciągłego zakupu przedmiotowej gry również po styczniu 2010 r., co może świadczyć, iż to właśnie te nowe gry stanowiły przedmiot sprzedaży, zwłaszcza, iż w dniu 29 kwietnia 2010 r. towaru nie było w siedzibie firmy.

Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził, iż w toku postępowania organ I instancji nie naruszył zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej rozpoznając sprawę uwzględnił bowiem wszelkie okoliczności faktyczne, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i go rozpatrzył, zaznaczając jednocześnie, iż zarówno skarżącego jak i jego pełnomocnik w trakcie postępowania nie wnieśli żadnych dowodów podważających ustalony stan faktyczny.

W skardze skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 i art. 86 ust. 1, a w konsekwencji art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego podtrzymał w całości zarzuty zawarte w odwołaniu, sprowadzające się do tego, iż organy podatkowe nie wzięły pod uwagę faktu, iż Podatnik nabył sporne gry komputerowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej z zamiarem ich dalszej odsprzedaży. Zarzucono także, iż organ niesłusznie nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika co do okoliczności utylizacji zakupionych gier, opierając się na odpowiedzi udzielonej przez dostawcę towaru, rankingach gry na stronach internetowych oraz negując prowadzenie działalności gospodarczej przez Podatnika na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący podnióśł iż organ nie dokonał rozliczenia ilościowego nabytych i sprzedanych gier. Ponadto wyjaśniono, iż to na żądanie prowadzącej księgowość Podatnika kancelarii zostało okazane rozliczenie nabytych i sprzedanych oraz zlikwidowanych gier, w związku z przedłożeniem faktury dostawy do Czech z dnia 01.06.2010 r. i stwierdzonymi rozbieżnościami wynikającymi z tego dokumentu sprzedaży a ustaleniami kontroli.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że decyzja ta nie narusza prawa, a zebrany w postępowaniu kontrolnym i podatkowym materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący rozpatrzony, przy uwzględnieniu zasady swobodnej oceny dowodów, a więc w oparciu również o zasady wiedzy i doświadczenia życiowego.

Wskazał przy tym , że rozpoznawana sprawa dotyczy prawidłowości rozliczeń w podatku VAT za okresy od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r., a w szczególności prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w fakturach dokumentujących nabycie przedmiotowych gier. W przypadku nabycia gier w celu dalszej ich odsprzedaży powstanie prawa do odliczenia uzależnione jest od ich wykorzystania właśnie w takim celu. Zdaniem Sądu niesporne jest w sprawie, że skarżący nie wykorzystał nabytych gier do takiego celu, nie dokonał ich odsprzedaży, lecz przeznaczył je do zniszczenia. W istocie w tym zakresie nie działał jako handlowiec, który ma prawo do odliczenia VAT, bowiem podatek ten "przenosi" na nabywcę (konsumenta) towaru, lecz zachował się jak konsument towaru, decydując o jego zniszczeniu, a więc o wyłączeniu towaru z dalszego obrotu handlowego.

Odnosząc się do zarzutu nie przeliczenia przez organ kontroli ilości gier przekazanych do utylizacji i w konsekwencji zawyżenia tej ilości Sąd I instancji uznał, że zarzut ten nie miał wpływu na ostateczną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że mimo braku przeliczenia gier, organy obu instancji miały dostateczne podstawy dowodowe do stwierdzenia, że do utylizacji przekazano 6.800 szt. gier.

W skardze kasacyjnej skarżący działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie istnienia po stronie skarżącej nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 123.691,26 zł na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r.,poz. 270 ) dalej P.p.s.a, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości I instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przypisanych.

Sądowi I instancji zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 15 ust. 2, art. 86 ust. 1, a w konsekwencji art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji zastosowanie, polegające na odmowie wypłaty podatku VAT naliczonego w fakturach dokumentujących czynności polegające na nabyciu gier komputerowych "C." w sposób ciągły w celach zarobkowych w okresie od listopada 2009 do stycznia 2010 r. w ilości 6800 szt. tj. podatku jaki został uiszczony przez niego, od podatku należnego w kwocie 55 179,30 zł /listopada 2009/ i 36 062,40 zł /grudzień 2009/, 32 449,56 /styczeń 2011/ poprzez odmowę uznania faktu, że towar został nabyty przez podatnika z przeznaczeniem dalszej jego hurtowej odsprzedaży, pomimo odpowiednio udokumentowanej likwidacji towarów niemających wartości handlowej i dostawy do Czech, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 1 P.p.s.a.

- art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne przyjęcie, ze gra komputerowa "C." nabyta przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. w ilości 6800 sztuk, została w całości oddana do utylizacji a nie w części o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy treść karty przeznaczenia odpadu nr 1 i 2 z dnia 01.04.2010 r., dopuszczając się uchybienień proceduralnych jak słusznie zauważył w treść uzasadnienia Sąd I instancji, co wbrew twierdzeniom miało jednak wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśnienie okoliczności sprzedaży w/w gry w sklepie stacjonarnym i internetowym [...] w oparciu o sprzedaż paragonową, której brak w aktach sprawy oraz nie przesłuchania świadków w osobie pracownika PGK na okoliczność nadpisania przez pracownika ilości gier oddanych do utylizacji na w/w kartach odpadów, jak i samego podatnika na okoliczność wycofania się kontrahenta z Czech z transakcji zakupu. Nie załączenie przez organ kontrolne w poczet materiału dowodowego paragonów za okres luty i marzez 2010 r. świadczącej o sprzedaży gier, jak również dokumentów w postaci dowodów dostawy gry "C." do Czech w dniu 26.04.2010 r. w ilości 3700 sztuk jak i oświadczenie podatnika o jego odebraniu 01.06.2010 r.

- art. 2 ust. 2 I Dyrektywy oraz art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich poprzez nie uznanie związku pomiędzy zakupionymi grami "C." a prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 lit c P.p.s.a w związku z art. 151 P.p.s.a poprzez oddalenie przez WSA skargi V. W. w sytuacji, gdy decyzja dyrektora Izby Skarbowej w S. została wydana z naruszenie, art. 121 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, iż gra komputerowa "C." nabyta przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w zakresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. w ilości 6800 sztuk, została w całości oddana do utylizacji z powodu utraty walorów handlowych, a nie w części czym świadczy znajdujący się w aktach sprawy treść karty przekazania odpadu nr 1 i 2 z dnia 01.04.2010 r., dopuszczając się uchybieniom proceduralnym jak słusznie zauważył w treści uzasadnienia organ I instancji, jednocześnie uznając bezpodstawnie, ze nie wpływu na wynik sprawy. Nie uznanie dostawy w/w towaru do Czech w ilości 3700 sztuk w dniu 26.04.2010 r. uzależniając prawo do odliczenia podatku VAT od dalszej odsprzedaży towaru, co jak wskazano powyżej miało miejsce i było wykorzystane do czynności opodatkowanej. Poprzez błędne ustalenie, zę podatnik miał prawo do zwrotu zakupionego towaru od "L." sp.z.o.o., jak i przyjęcia, ze podatnik miał miejsce do jego przechowywania przy znikomych kosztach jak i tego, że miała miejsce sprzedaż gier nie oddanych do utylizacji co wypełnia znamiona dyspozycji art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w S., złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa postępowania tj. art.145 §1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121,art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania , co znajduje potwierdzenie a aktach sprawy , wskazano na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem , że gra komputerowa "C." nabyta przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. w ilości 6800 sztuk, została w całości oddana do utylizacji, a nie w części , brak wyjaśnienia okoliczności sprzedaży tej gry w sklepie internetowym i stacjonarnym , nie przesłuchanie świadków – pracowników PGK na okoliczność nadpisania przez pracownika ilości gier oddanych do utylizacji na w/w kartach odpadów, jak i samego podatnika na okoliczność wycofania się kontrahenta z Czech z transakcji zakupu. Ponadto ,jak wskazano w skardze kasacyjnej, organ kontrolny nie załączył w poczet materiału dowodowego paragonów za okres luty i marzec 2010 r. świadczącej o sprzedaży gier, jak również dokumentów w postaci dowodów dostawy gry "C." do Czech w dniu 26.04.2010 r. w ilości 3700 sztuk jak i też pominięto bez wyjaśnienia oświadczenie podatnika o jego odebraniu 01.06.2010 r. Zarzuty niedokładnego ustalenia stanu faktycznego dotyczą także warunków i kosztów przechowywania tych gier oraz możliwości ich zwrotu.

W świetle powyższego nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji ,że naruszenia przepisów postępowania polegające na nie wyjaśnieniu istotnych w świetle art. 86 ustawy o VAT okoliczności nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

W orzecznictwie podkreśla się, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy bowiem, tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.

W szczególności określona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej wymaga bowiem, aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie.

Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Wskazuje się m.in. na naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się od podejmowania działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w wyniku czego wydane zostało rozstrzygnięcie w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy.

Zważywszy ,że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania mają usprawiedliwione podstawy ,przedwczesne jest rozpoznanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Ze względu na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.