Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 456/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 262, art. 155 par. 1, art. 122, art. 123, art. 191, art. 155, art. 129
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2015 poz 990
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej - tekst jedn.
article: art. 27 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1182
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary porządkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zażalenia [....] (zwanej dalej Spółką), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na urządzeniach do gry [...] niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych pismem z dnia 7.12.2015r. (doręczonym w dniu 14.12.2015r.) Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wezwał Spółkę do udzielenia pisemnych wyjaśnień:

- w terminie pięciu dni od doręczenia wezwania – poprzez wskazanie wszystkich osób świadczących pracę w lokalu Stacja Paliw w Mikułowicach 283 w okresie od dnia 25.03.2014r. do dnia 8.04.2015r. ze wskazaniem ich danych osobowych,

- w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania – poprzez wskazanie osób, które w okresie od dnia 25.03.2014r. do dnia 8.04.2015r. dokonywały wyszczególnionych w wezwaniu czynności związanych z obsługą ww. automatów do gier w powyższym lokalu.

W pouczeniu organ wskazał m. in., że strona, która mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówiła złożenia wyjaśnień, może zostać ukarana karą porządkową do 2.800 zł.

W odpowiedzi z dnia 15.12.2015r. Spółka wskazała, że zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 29.08.1997r. o ochronie danych osobowych, ujawnienie danych osób, których dotyczy przedmiotowe wezwanie "godziłoby bezpośrednio w konieczność naruszenia przedmiotowych przepisów ww. ustawy. Zatem, Spółka na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest uprawniona do wskazania powyżej wskazanych wyjaśnień".

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2, § 5, § 5a Ordynacji podatkowej (zwanej dalej "O.p."), nałożył na Spółkę karę porządkową w wysokości 800 zł – w związku z bezzasadną odmową złożenia wyjaśnień, których dotyczyło wezwanie z dnia 7.12.2015r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zarzucając organowi I instancji naruszenie:

1) art. 262 § 1 w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wyrażające się w braku wskazania konkretnej podstawy prawnej, na mocy której postanowiono nałożyć na Spółkę karę porządkową i tym samym ograniczenie się tylko do podania jednostki redakcyjnej art. 262 O.p. w postaci paragrafu (§ 1), podczas gdy przepis z art. 262 § 1 O.p. składa się także z jednostek redakcyjnych w postaci punktów, w których ustawodawca wskazał konkretne zachowania mogące podlegać ukaraniu karą porządkową; mając na uwadze fakt, że kara porządkowa może być nałożona tylko w tych ściśle określonych w art. 262 § 1 O.p. przypadkach, (katalog ich jest bowiem zamknięty, w konsekwencji czego nie jest dopuszczalne karanie innych, nieobjętych tym przepisem zachowań) obowiązkiem organu było wskazanie konkretnego zachowania strony postępowania, z wyszczególnieniem konkretnej czynności, której zdaniem organu strona nie dopełniła; samo powołanie się na art. 262 § 1 O.p. należy uznać za niewystarczające i tym samym nie mogące stanowić podstawy nałożenia kary porządkowej;

2) art. 262 § 1 w zw. z art. 155 § 1 w zw. z art. 120 O.p. poprzez błędne jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i tym samym nałożenie na Spółkę kary porządkowej w wysokości 800 zł, po uprzednim wyznaczeniu stronie terminu na złożenie pisemnych wyjaśnień – podczas gdy w realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające ukaranie Spółki karą porządkową; Spółka w zakreślonym przez organ terminie ustosunkowała się bowiem do wezwania organu, wskazując jednocześnie na bezzasadność prowadzonego przeciwko niej postępowania; dodatkowo przepis z art. 155 § O.p., na podstawie którego wezwano stronę do złożenia wyjaśnień, nie daje podstaw do wymierzenia kary porządkowej za brak przedłożenia żądanej dokumentacji w zakreślonym terminie, w związku z czym brak jest również podstaw prawnych do zastosowania wobec strony sankcji z tytułu braku dochowania powyższego terminu.

W piśmie z dnia 16.02.2016r. Spółka, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 1296/15 wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji i umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy zakwestionowane postanowienie, podzielił w całości stanowisko organu I instancji, podkreślając że Spółka w nadesłanym piśmie z dnia 15.12.2015r. nie przedstawiła wyjaśnień, do udzielenia których została wezwana – co jest równoznaczne z bezzasadną odmową ich złożenia. Organ II instancji podkreślił ponadto, że kara porządkowa służy do dyscyplinowania uczestników postępowania, w tym stron, w związku z niewykonaniem obowiązków nałożonych w toku postępowania podatkowego. Nie może być bowiem tak, by podatnik decydował o tym, czy przekazać określone dane organowi, czy organ działa słusznie i czy określone dowody mają znaczenie dla sprawy. Ponadto obowiązek przekazywania informacji przez samego podatnika umożliwia realizację postulatu szybkości i ekonomii postępowania podatkowego. Ustosunkowując się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi z dnia 15.12.2015r. – co do ujawnienia chronionych danych osobowych – organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego, jako administrator danych osobowych obowiązany jest do ich ochrony, a ponadto jest uprawniony do zbierania i wykorzystywania niezbędnych informacji, zawierających dane osobowe, także bez wiedzy osoby której one dotyczą, o czym stanowi art. 7 ustawy o Służbie Celnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie organu II instancji wniosła Spółka, powołując się na brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 (FORTUNA i in.). Mianowicie w orzeczeniu tym wskazano, odnośnie interpretacji art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, że "przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009r o grach hazardowych, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za »przepis techniczny« w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34" (pkt 25 wyroku)". Tym samym kara porządkowa za nieudzielenie wyjaśnień w sprawie o nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem została nałożona bezzasadnie – wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi niezwłocznego umorzenia postępowania z powodu bezskuteczności zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem. Stanowi to, zdaniem strony, naruszenie art. 208 O.p., sprzeciwiającemu się podejmowaniu jakichkolwiek czynności w postępowaniu jawnie bezprzedmiotowym.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r., poz. 613) w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 18.08.2014r. w sprawie wysokości kwoty wymienionej w art. 262 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa (M. P. poz. 710), ), zwanej dalej "O.p.", strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł. Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że regulacja ta ma na celu przede wszystkim zdyscyplinowanie podmiotów wymienionych w ww. katalogu, a w dalszym planie przymuszenie ich do wykonania niektórych poleceń organu podatkowego. Przepis ten należy odczytać i zastosować w powiązaniu z przepisem art. 155 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślić należy, że wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy materialnej – obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – nie ma charakteru nieograniczonego. Pomimo tego, że obowiązek dowodzenia spoczywa, co do zasady, na organach podatkowych, oczywistym jest, że możliwość pozyskiwania przez nie materiału dowodowego w sprawie jest ograniczona. Organ podatkowy może bowiem nie wiedzieć w ogóle o istnieniu danego środka dowodowego. Z tych też powodów w orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę na konieczność podejmowania przez podatnika współpracy z organami podatkowymi – w celu wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie. Podatnik zna bowiem najlepiej swoją sytuację prawną i faktyczną, jest zatem w stanie przedstawić organowi dowody w celu wykazania całokształtu swojej sytuacji i jego słusznych racji. Prawa podatnika do zgłaszania dowodów i składania wyjaśnień, które realizuje zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, o której mowa w art. 123 O.p., nie można jednak mylić z sytuacją, w której organ wie, że podatnik pozostaje w posiadaniu konkretnego środka dowodowego. Podstawowym obowiązkiem organu podatkowego jest bowiem ustalenie w sprawie prawdy materialnej, a więc uwzględnienie wszystkich dowodów świadczących na korzyść jak i niekorzyść podatnika. Tym samym organ podatkowy nie może zrezygnować dobrowolnie z przeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie – którymi w prowadzonym wobec [...] postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach są opisane w wezwaniu z dnia 7.12.2015r. pisemne wyjaśnienia dotyczące wskazania danych osobowych:

- wszystkich osób świadczących pracę w lokalu, gdzie gry te urządzano w okresie od dnia 25.03.2014r. do dnia 8.04.2015r.,

- osób, które w okresie od dnia 25.03.2014r. do dnia 8.04.2015r., dokonywały wyszczególnionych w wezwaniu czynności związanych z obsługą automatów do gier znajdujących się w powyższym lokalu.

Z obowiązkiem organów ustalenia prawdy materialnej koresponduje obowiązek strony do przedstawienia odpowiednich wyjaśnień i dokumentów – co też zostało wprost wskazane w treści art. 262 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek nie oznacza, że ciężar dowodu, czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym (por. wyroki NSA z dnia: 6.08.2009r., I FSK 205/0; 7.07.2009r., II FSK 372/08; 4.06.2009r., II FSK 293/08; 23.12.2008r., II FSK 1327/07; 30.05.2006r. II FSK 835/05; oraz A. Hanusz: Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004/9/49). Nie budzi bowiem wątpliwości, że szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiadają właśnie podmioty wymienione w katalogu zawartym w art. 262 § 1 O.p., nie mogąc zarazem decydować o tym, które dane przekazać organowi, a które nie. Organ ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale nie oznacza to, że strona lub inne osoby (art. 262 § 1 O.p.) nie mają obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu, będących w jego posiadaniu. Jak wynika bowiem z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Poprzez instytucję wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 O.p., realizowany jest przez organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy dany podmiot w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od niej wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez stronę dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie (por. wyroki NSA z dnia 30.11.2010r. o sygn. akt: II FSK 1270/09, II FSK 921/10 i II FSK 1691/10, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wezwanie skierowane w trybie art. 155 § 1 O.p. do skarżącej Spółki, było uzasadnione i prawidłowe. Jak wynika bowiem z tego przepisu organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wobec Spółki toczy się postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach niezgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych.

W wezwaniu z dnia 7.12.2015r. (k. 1 akt) organ I instancji wskazał precyzyjnie, jakich wyjaśnień oczekuje oraz wyznaczył terminy do ich udzielenia. Z akt sprawy wynika, że Spółka nie wywiązała się z nałożonego obowiązku, szczegółowo określonego w powyższym wezwaniu. Przesyłka z wezwaniem została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 14.12.2015r.

Natomiast w nadesłanej odpowiedzi z dnia 15.12.2015r. (k. 3 akt) pełnomocnik Spółki wskazał, że "zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 29.08.1997r. o ochronie danych osobowych, ujawnienie danych osób, których dotyczy przedmiotowe wezwanie godziłoby bezpośrednio w konieczność naruszenia przedmiotowych przepisów w/w ustawy. Zatem, Spółka na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest uprawniona do wskazania powyżej wskazanych wyjaśnień".

Sąd podziela stanowisko organu, że Naczelnik Urzędu Celnego, jako administrator danych osobowych obowiązany jest do ich ochrony, a ponadto jest uprawniony do zbierania i wykorzystywania niezbędnych informacji, zawierających dane osobowe, także bez wiedzy osoby której one dotyczą, o czym stanowi art. 7 ustawy o Służbie Celnej.

Należy podkreślić, że przepis art. 7 ustawy o Służbie Celnej, zawiera kompleksowe regulacje co do sposobu pozyskiwania, przez organy celne, danych osobowych niezbędnych im do wykonywania obowiązków. Powyższy przepis reguluje kwestie dotyczące sposobu gromadzenia i przetwarzania danych w związku z prowadzonymi postępowaniami. Jednocześnie odsyła do ustawy z 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych. W art. 27 ust. 1 tej ustawy upoważniono organy Służby Celnej do zbierania i wykorzystywania niezbędnych informacji zawierających dane osobowe, oraz przetwarzania ich w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.

Nie jest okolicznością sporną, że wezwanie do udzielenia informacji w niniejszej sprawie oraz postanowienie o nałożeniu kary porządkowej zostały wydane w oparciu o przepisy O.p. Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem ocena ewentualnego naruszenia przepisów art. 155 § 1 oraz art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Przepisy proceduralne wprost nie mówią o przetwarzaniu danych osobowych, jednakże zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości to, że dochodzi w takim postępowaniu do przetwarzania danych osobowych. Na czynności przetwarzania danych osobowych w toku postępowania składają się takie czynności, jak przetwarzanie danych osobowych stron postępowania, przeprowadzanie dowodów zwłaszcza osobowych, prowadzenie akt sprawy, sporządzanie protokołów, dokonywanie doręczeń i wezwań, udostępnianie akt sprawy, a wreszcie wydanie rozstrzygnięcia.

Mimo braku w przepisach O.p. upoważnienia do przetwarzania danych osobowych, noszącego cechy upoważnienia o charakterze generalnym, należy przyjąć, że przetwarzanie danych osobowych przez organ dla celów prowadzonego postępowania jest niezbędne dla wykonania uprawnień i obowiązków przyznanych organowi w przepisach art. 122 i 187 § 1 O.p. Tym samym takie przetwarzanie danych jest niezbędne dla wykonania uprawnień organu administracji publicznej w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i jako takie niezbędne działanie jest dopuszczalne.

W doktrynie zwrócono uwagę, że nawet w przypadku przetwarzania danych osobowych w toku ogólnego postępowania administracyjnego osoba, której dane dotyczą, nie jest uprawniona do żądania zaprzestania przetwarzania swoich danych osobowych w toku postępowania administracyjnego. Powyższe odnosi się wprost do postępowania administracyjnego uregulowanego Ordynacją podatkową (Paweł Litwiński, Ochrona danych osobowych w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Oficyna Volters Kluwer, Warszawa 2009, s. 150).

Zasadnie zatem organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień dotyczących innych osób, mając upoważnienie do ich uzyskania zawarte w przytoczonych przepisach O.p., a proces ich przetwarzania jest dopuszczalny na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Prezentując powyższy pogląd, Sąd oparł się także na argumentacji zawartej w wyroku NSA o sygn. I OSK 268/11 z 6 grudnia 2011 r.

Ponadto zwrócić należy uwagę na zasadę ograniczonej jawności postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 129 O.p. Z przepisu tego wynika, że postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron, co oznacza, iż organ podatkowy nie może udostępnić akt sprawy, jak i dopuścić do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego innych osób, ale tylko strony i należycie umocowanych pełnomocników.

Nie narusza tej zasady zwrócenie się do strony o wskazanie danych osób nie uczestniczących w postępowaniu. Podmioty te ani nie uzyskają wglądu w akta sprawy dotyczącej skarżącej, ani nie będą brać udziału w czynnościach w toku postępowania. Organy mają prawo podejmować wszelkie dopuszczalne prawem działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia i należytego załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, trafnie organ wskazuje, że pismo strony nie stanowi wywiązania się z nałożonego na Spółkę obowiązku – wobec czego za prawidłowy należy uznać przyjęty w niniejszej sprawie pogląd o bezzasadnej odmowie złożenia pisemnych wyjaśnień, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Sąd podziela przy tym wyrażony w orzecznictwie pogląd uznający za nieuprawnioną taką interpretację art. 262 § 1 pkt 1 i 2 O.p., zgodnie z którą "niewykonanie przez stronę wezwania do konkretnego zachowania się nie powinno być obwarowane karą porządkową, lecz wydaniem decyzji bez uwzględnienia żadnego (żądanego) dowodu, że to strona winna ponosić konsekwencje swej biernej postawy w postępowaniu podatkowym" (por. wyrok NSA z dnia 3.06.2008r. o sygn. II FSK 471/08, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

Nałożona kara porządkowa mieści się w granicach określonych przez art. 262 O.p. Przepis ten stanowi bowiem, że na stronę, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego można nałożyć karę porządkową w wysokości do 2800 zł, nie uzależniając jej wymiaru od jakichkolwiek przesłanek. Nie ulega jednak wątpliwości, że organy podatkowe w ramach uznania administracyjnego powinny mieć na uwadze ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę działania w oparciu o przepisy prawa. Sąd administracyjny w przypadku kontroli rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne, może jedynie badać, czy organ podatkowy nie przekroczył jego granic ustawowych. W niniejszej sprawie do przekroczenia takich granic nie doszło. Organ dostatecznie uzasadnił obciążenie strony skarżącej kwotą w wysokości 800 zł. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w postępowaniu kontrolnym, którego stroną jest spółka, kara porządkowa, o której mowa w art. 262 § 1 O.p. powinna być nałożona jedynie na tę spółkę, a nie jej wspólników (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8.10.2015r. I SA/Po 776/15, LEX nr 1932634).

Końcowo, odnosząc się do zarzutów o braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, wskazać trzeba że podniesiona w tym zakresie argumentacja nie mogła być skuteczna. Jak słusznie bowiem zauważył organ II instancji kara porządkowa (nakładana na podstawie odpowiednich przepisów O.p.) służy jedynie do dyscyplinowania uczestników postępowania w związku z niewykonaniem obowiązków na nich nałożonych w toku postępowania podatkowego.

Nie jest to zatem kara za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, nakładana na podstawie kwestionowanych przez Spółkę przepisów u.g.h.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w uchwale z dnia 16.05.2016r., sygn. akt II GPS 1/16. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że:

1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14.07.2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.