Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1181/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 194/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 896/09, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu wyroku podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Sąd wskazał, że skarżący dwukrotnie dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego: w 2001 r. dokonał sfałszowania dokumentów, a w 2003 r. dopuścił się przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu. Uznał, że jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu i podzielił ocenę organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, iż skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, bowiem działał w warunkach recydywy. W konsekwencji uznał, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu i podzielił ocenę organu, że zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. J. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że został prawomocnie skazany za przestępstwo gospodarcze na podstawie art. 297 k.k., które nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie została wykazana zasadność przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, nie została także wykazana obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto podniósł, że pominięty został jego słuszny interes (art. 7 k.p.a.), a także czynny udział w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.).

Naczelny Sąd administracyjny uznał skargę za zasadną i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył i ustalił, co następuje:

Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd nie może dokonać ponownie odrębnych samodzielnych ustaleń i ocen w przedmiocie, które zostały poddane już ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ślad zatem za poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę, iż podstawę materialnoprawną w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że "właściwy organ cofa pozwolenie na broń osobie, której pozwolenie takie wydano, jeżeli należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6".

Natomiast art. 15 ust. 1 pkt 6, który miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie, stanowi, iż "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym wyrokiem sądu, za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

Wydając zaskarżoną decyzję, organy ograniczyły się do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego. Powołując się na wyrok Sądu Rejonowego, wydany w sprawie [...], organy uznały, że zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ustawy pomijając, że W. J. skazany został za to, że użył, jako autentycznego, dokumentu z dnia 3 lipca 2000 r. i został skazany na podstawie art. 270 § 1 k.k. (vide k. 67 akt tom. I).

Zdaniem NSA świadczy to o braku wnikliwości w ocenie całości zebranego materiału dowodowego. Potwierdza to także ogólnikowe i niekonkretne stanowisko organu, pomijające dobre opinie, dotyczące skarżącego z miejsca jego zamieszkania, z Koła Łowieckiego, czy parafii Rzymsko-Katolickiej.

Uszło uwadze organów, że w sprawie znajduje się kilkanaście opinii, zarówno sprzed skazania skarżącego, jak i po tym okresie, przedstawiających jego postawę i charakter, nie tylko w cieniu popełnionych występków. Opinie te nie zostały w ogóle uwzględnione, jako dowody w niniejszej sprawie.

Niezrozumiałe jest też pominięcie okoliczności, że skarżący w październiku 2008 r. otrzymał, na podstawie art. 10a ustawy o broni i amunicji, Europejską Kartę Broni Palnej nr [...] (k. 155 t. I akt). Otrzymał ją już po wydaniu wyroków skazujących. Taka Karta upoważnia jej posiadacza do poruszania się z bronią na terenie Unii Europejskiej. Dokument ten wydano W. J., dysponując danymi na temat postępowań karnych, toczących się przeciwko niemu (vide k. 153-2 akt adm., t. I). Mimo to uznano, że zasługuje on na posiadanie Europejskiej Karty Broni.

Podkreślić też należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, zajął stanowisko, że "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko: życiu, zdrowiu lub mieniu – jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji".

Treść tej uchwały przemawia za stanowiskiem, iż katalog przestępstw, wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest zamknięty i nie można go rozszerzać, by nie doprowadzić do tego, że cofnięcie pozwolenia na broń stanowi dodatkową karę, orzekaną przy każdym skazaniu wyrokiem karnym, niezależnie od rodzaju popełnionego przestępstwa.

Niewątpliwie organy w przedmiotowej sprawie zastosowały swoisty automatyzm, pomijając konieczność dokonania analizy popełnionych przez skarżącego przestępstw i podstawy prawnej skazania, tj. art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. Zauważyć też należy, iż przestępstwa te nie są wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy po słowach "w szczególności".

Organy wadliwie przeprowadziły ocenę zebranych dowodów, bowiem na podstawie występków, podobnych, ale nie zrównanych prawnie z czynami określonymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – uznały skarżącego za osobę, której na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, należy cofnąć pozwolenie na broń. Wbrew stanowisku wyrażonemu w ww. uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy poszerzyły katalog przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mimo przyjmowania w orzecznictwie, iż jest to katalog zamknięty.

Bezpodstawnie zatem organy uznały, iż zachodzi domniemanie prawne, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem nie popełnił on przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale został skazany za przestępstwa zawarte w rozdziale XXXVI k.k., tj. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Niezasadne jest tym samym stanowisko organu, iż w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń decyduje sam fakt skazania wyrokiem karnym bez potrzeby wykazania, że strona należy do osób, które mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podkreślenia wymaga także fakt, iż zgodnie z art. 5 lit. b Dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE.L. 91.256.51, 2008.179.5), państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Za element wskazujący na istnienie takiego zagrożenia uznaje się zaś wyrok skazujący za umyślne popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy. W realiach niniejszej sprawy nie zaistniała więc przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż zarzucany skarżącemu czyn nie nosi takiego charakteru.

Mając na uwadze powyższe rozważania, zasadnym było uchylenie zaskarżonych decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do wnikliwej analizy stanu faktycznego (ewentualnie uzupełnienia materiału dowodowego), biorąc pod uwagę argumenty przedstawione zarówno w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w niniejszym.

W tym stanie sprawy, uznając, że skarżona decyzja narusza przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 tej ustawy.