Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 617/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 269 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 104 ust. 5 , 107 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 2064
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2015 poz 1792
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant starszy specjalista Agnieszka Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 roku przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. J. P. – N. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania do rejestru stanu cywilnego aktu urodzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Ł. po rozpatrzeniu odwołania P.P. za od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania do rejestru stanu cywilnego zagranicznego aktu urodzenia córki - P.-V. C.K., działając na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2224 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 15 listopada 2016 r. P.P. i L.V.D.A.B. złożyli w Konsulacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej w T. wniosek o wpisanie do polskich ksiąg stanu cywilnego aktu urodzenia C.K. P.–V., który został sporządzony w K.

Pismem z dnia 18 listopada 2016 r. Wicekonsul w Konsulacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej w T. przekazał wniosek P.P. o dokonanie transkrypcji aktu urodzenia do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. odmówił wpisania do rejestru stanu cywilnego aktu urodzenia na nazwisko P.-V. C.K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zaznaczył, że w przedłożonym do wpisania do polskich rejestrów stanu cywilnego kanadyjskim akcie urodzenia sporządzonym na nazwisko P.-V. C.K. jako rodziców dziecka wskazano: w Części B Dane dotyczące Ojca: P.Z.P., urodzony 9 grudnia 1977 r. w Ł.; w Części C Dane dotyczące Ojca: L. V.D.A.B., urodzony 14 czerwca 1985 r. w S. (B.).

Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. podkreślił, iż co do zasady nie ma możliwości merytorycznego interpretowania treści transkrybowanego dokumentu stanu cywilnego. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 107 pkt 3 ustawy –Prawo o aktach stanu cywilnego, który stanowi, że kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia dokonania transkrypcji, jeżeli transkrypcja byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 7 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (tekst jedn. Dz.U.z 2015 r., poz. 1792).

W ocenie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. dokonanie transkrypcji aktu urodzenia, w którym wpisano dwóch ojców będzie skutkowało naruszeniem zasad szczególnie chronionych, tj. byłoby sprzeczne z uregulowanymi zawartymi w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym i formami ustalenia pochodzenia dziecka.

Zdaniem Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. w przedmiotowej sprawie, gdyby doszło do dokonania czynności objętej wnioskiem P.P. powstałby akt urodzenia zawierający oznaczenie rodziców: ojciec i ojciec. Akt taki w znacznym stopniu naruszałby porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej. Taka hipotetyczna konstrukcja aktu, wskazująca jako rodziców osoby tej samej płci, bez określenia osoby matki dziecka, jest nieznana w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, ustawie - Prawo o aktach stanu cywilnego i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów wydawanych z zakresu rejestracji stanu cywilnego (Dz.U. z 2015 r., poz. 194 ze zm.). Jest również niezgodna z konstytucyjnym modelem rodziny, który w obowiązującej formie jest związkiem kobiety i mężczyzny, a prawo polskie nie zna instytucji związku partnerskiego, czy też małżeństwa jednopłciowego, co przekłada się na brak stosownych uregulowań co do dzieci pochodzących ze związków jednopłciowych. Jednocześnie nie ma znaczenia, czy pochodzenie dziecka od jednego z rodziców ma podstawy biologiczne, czy prawne.

Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. podkreślił, że decyzja odmowna dokonania transkrypcji w żaden sposób nie uchybia wartości dowodowej przedłożonego aktu urodzenia. Zgodnie z art. 1138 k.p.c., zagraniczne dokumenty urzędowe mają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi, niezależnie od tego, czy zostanie transkrybowany do polskich rejestrów, czy też nie.

Od powyższej decyzji P.P. złożył odwołanie, w którym podkreślił, że urodził się w Ł., jest obywatelem Polski i według polskiego prawa jego dzieci automatycznie stają się obywatelami Polski. Wniósł o wpisanie do rejestru stanu cywilnego aktu urodzenia córki, która według prawa polskiego jest obywatelką Polski.

W dniu 5 kwietnia 2017 r. odwołanie wpłynęło bezpośrednio do Wojewody Ł. Wojewoda Ł. postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania. Na podstawie pisma Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w T. z dnia 23 czerwca 2017 r. organ przyjął, że decyzja Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. została skutecznie doręczona P.P. oraz L.V.D.A.B. w dniu 20 maja 2017 r., co oznacza, że złożone w dniu 5 kwietnia 2017 r. odwołanie należało uznać za przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1006/17 uchylił postanowienie Wojewody Ł. z dnia 11 sierpnia 2017 r. celem wyjaśnienia przez organ odwoławczy wszystkich wątpliwości związanych z wejściem do obrotu prawnego decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. z dnia [...] r. i jej doręczeniem, tj. kiedy decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego i czy jest to data tożsama z datą doręczenia decyzji skarżącemu.

W wyniku przeprowadzonego postepowania wyjaśniającego wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że nadal nie dysponuje bezspornym dowodem doręczenia stronom decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. z dnia [...] r. w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru - opierając się na oświadczeniu P.P. z dnia 30 sierpnia 2017 r., że z treścią ww. decyzji zapoznał się osobiście w siedzibie Konsulatu RP w T. w dniu 31 marca 2017 r. - przyjął, że jest to data doręczenia decyzji skarżącemu. Termin do złożenia odwołania od ww. decyzji rozpoczął zatem swój bieg od dnia 1 kwietnia 2017 r., a upływał w dniu 14 kwietnia 2017 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r., co oznacza, że termin do jego wniesienia został zachowany.

Odnosząc się natomiast merytorycznie do złożonego odwołania, Wojewoda Ł. wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego, zagraniczny dokument stanu cywilnego, będący dowodem zdarzenia i jego rejestracji, może zostać przeniesiony do rejestru stanu cywilnego w drodze transkrypcji. Transkrypcja polega na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego zarówno językowo, jak i formalnie, bez żadnej ingerencji w pisownię imion i nazwisk osób wskazanych w zagranicznym dokumencie stanu cywilnego (art. 104 ust. 2 ustawy).

Stosownie natomiast do treści art. 104 ust. 4a ustawy, jeżeli wniosek o transkrypcję zagranicznego dokumentu stanu cywilnego został złożony do konsula, konsul przesyła wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego wybranego przez wnioskodawcę.

W przedmiotowej sprawie Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w T. przesłał wniosek P.P. i L.V.D.A.B. o transkrypcję kanadyjskiego aktu urodzenia sporządzonego na nazwisko P.-V. C.K. do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł., który był zatem uprawniony do rozpatrzenia wniosku.

Wpisanie zagranicznego aktu stanu cywilnego do polskiego rejestru stanu cywilnego polega na przetransponowaniu go pod względem językowym i formalnym na obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej język urzędowy. Kierownik urzędu stanu cywilnego w ramach transkrypcji opisuje jedynie akt podlegający transkrypcji, przytaczając jego treść bez żadnych zmian. W wyniku transkrypcji powstaje polski akt stanu cywilnego, który nie różni się treścią od aktu transkrybowanego, a pod względem formy, mocy dowodowej oraz zasad korekty, nie różni się od aktów stanu cywilnego rejestrujących zdarzenia krajowe.

Kierownik urzędu stanu cywilnego dokonujący transkrypcji aktu co do zasady nie bada przedstawionego dokumentu pod względem merytorycznym. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, gdy w rezultacie dokonanej transkrypcji zagranicznego aktu stanu cywilnego powstałby akt, którego treść byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższa zasada nie wynika wprost z powołanej na wstępie ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, jednakże należy ją wywieść z ogólnej reguły określonej w art. 7 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe który stanowi, że prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli transkrypcja byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, wówczas kierownik urzędu stanu cywilnego, w myśl art. 107 ust. 3 ustawy, odmawia jej dokonania. Do tej samej konkluzji prowadzi analogiczne zastosowanie art. 1146 § 1 k.p.c. w myśl którego orzeczenie nie podlega uznaniu, jeżeli uznanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

Obowiązujące na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przepisy prawa dotyczące ustalania pochodzenia dziecka uregulowane są w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. W myśl przepisu art. 619 k.r.o., matką dziecka jest kobieta, która je urodziła. Regulacje dotyczące ojcostwa, niezależnie od sposobu jego ustalenia, zawsze jako ojca dziecka wymieniają mężczyznę. W konsekwencji powyższego polskie akty stanu cywilnego, ilekroć wskazują na rodziców dziecka, wymieniają matkę i ojca dziecka. Kierownik urzędu stanu cywilnego, sporządzając polski akt stanu cywilnego i ustalając podmiotowo rodziców dziecka zobowiązany jest do respektowania obowiązujących przepisów prawa rodzinnego, wobec, których ustawa - Prawo o aktach stanu cywilnego ma charakter regulacji wykonawczej.

W sytuacji, gdy polski akt stanu cywilnego ma zostać sporządzony w drodze transkrypcji, tj. w oparciu o zagraniczny dokument stanu cywilnego, dane dotyczące matki i ojca winny wynikać z przedkładanego do transkrypcji dokumentu. Żaden przepis prawa obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje możliwości wpisania w akcie urodzenia dziecka jako rodziców ojca i ojca. Obowiązujące przepisy nie przewidują też możliwości usankcjonowania związku osób tej samej płci, ani możliwości przysposobienia dziecka przez osoby tej samej płci. Zgodnie bowiem z przepisem art. 115 § 1 k.r.o. przysposobić wspólnie mogą tylko małżonkowie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 18 jednoznacznie rozstrzyga, iż tylko związek kobiety i mężczyzny jest prawnie uznawany przez państwo i tylko taki związek korzysta z ochrony i opieki Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem Wojewody Ł. transkrypcja kanadyjskiego aktu urodzenia dziecka, w którym jako rodziców dziecka wymienia dwóch ojców wymaga zastosowania klauzuli porządku publicznego. Wpisanie do polskich rejestrów stanu cywilnego treści zagranicznego aktu urodzenia, który jako rodziców dziecka wymienia: ojca (P.Z.P., urodzony 9 grudnia 1977 r. w Ł.) i ojca (L.V.D.A.B., urodzony 14 czerwca 1985 r. w S.-B.), w konsekwencji czego rodzicami dziecka są osoby tej samej płci, stanowiłoby pogwałcenie podstawowych zasad polskiego porządku prawnego.

Organ nadmienił również, że odmowa dokonania transkrypcji w żaden sposób nie uchybia wartości dowodowej przedłożonego do transkrypcji kanadyjskiego aktu urodzenia. Zgodnie z art. 1136 k.p.c., zagraniczne dokumenty urzędowe mają taką samą moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi. Kwestia natomiast posiadania przez dziecko, dla którego sporządzono kanadyjski akt urodzenia na nazwisko P.-V. C.K. obywatelstwa polskiego, nie jest objęta zakresem niniejszego postępowania.

Na powyższą decyzję P.P. i L.V.D.A.B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 104 ust. 1-3 w zw. z art. 107 pkt 3 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego poprzez bezzasadne przyjęcie, że w rozpoznawanym przypadku transkrypcja zagranicznego dokumentu stanu cywilnego jest niedopuszczalna z uwagi na sprzeczność z podstawową zasadą polskiego porządku prawnego, zgodnie z którą pojęcia rodzicielstwo i rodzice zawsze odnoszą się do osób różnych płci, tj. kobiety i mężczyzny;

- art. 8 i art. 14 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zw. z art. 7 i art. 2 Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r. poprzez dyskryminacyjne potraktowanie małoletniej C.K. P.-V., tj. bezzasadną ingerencję w życie prywatne i rodzinne małoletniej, a także naruszenie dobra i interesu dziecka - w wyniku odmowy transkrypcji aktu urodzenia małoletniej

wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu skargi odwołując się do treści art. 72 ust. 1 Konstytucji RP skarżący podnieśli, że organ administracji odmawiając transkrypcji aktu urodzenia dziecka zobowiązany jest wziąć pod uwagę nie tylko przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - ale przede wszystkim prawa dziecka, gwarantowane Konstytucją, w tym ochronę zdrowia dziecka (art. 68 ust. 3 i 5 Konstytucji RP). W Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dobro dziecka stanowi swoistą konstytucyjną klauzulę generalną. Co prawda nie została ona bezpośrednio wyartykułowana, niemniej jej rekonstrukcja powinna się odbywać poprzez odwołanie do aksjologii ustawy zasadniczej i ogólnych założeń systemowych. W związku z tym nakaz ochrony dobra dziecka stanowi podstawową, nadrzędną zasadę polskiego systemu prawa rodzinnego, której podporządkowane są wszelkie regulacje w sferze stosunków pomiędzy rodzicami i dziećmi. Dookreślenie praw dziecka zawarte jest również w Konwencji o prawach dziecka, która jako umowa międzynarodowa, ratyfikowana za zgodą wyrażoną w ustawie, stanowi część polskiego porządku prawnego, jest bezpośrednio stosowana i w razie kolizji ma pierwszeństwo przed ustawą. Zgodnie z art. 3 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.

Odwołując się z kolei do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka skarżący podkreślili, że interes dziecka musi przeważać, gdyż dziecko, któremu odmówiono transkrypcji aktu urodzenia, znajduje się w sytuacji niepewności co do swojego statusu prawnego. Art. 8 Konwencji wymaga, aby prawo krajowe zapewniało możliwość uznania więzi prawnej między dzieckiem urodzonym na skutek kontraktu surogacyjnego a tzw. "intended father", jeżeli "intended father" jest jednocześnie (jak w niniejszej sprawie) biologicznym ojcem dziecka. Brak takiej możliwości oznacza naruszenie prawa dziecka do poszanowania życia prywatnego (Mennesson v.Francja, Labassee v. Francja, Faulon i Bouvet v. Francja, Laborie v. Francja).

Powyższe wskazuje, że nieprawidłowe było powołanie się przez organ na klauzulę porządku publicznego. "Pojęcie "porządku publicznego" powinno być interpretowane w sposób wąski, aby jego zasięg nie był jednostronnie określany przez państwo członkowskie (...) Porządek publiczny może być jedynie przywoływany w przypadku realnego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa. W orzeczeniu z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie C-673/16 Coman, TSUE przesądził, że obowiązek uznania małżeństwa tej samej płci wyłącznie do celów przyznania pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego nie narusza tożsamości narodowej ani nie zagraża porządkowi publicznemu danego państwa członkowskiego. Tym samym uznanie rodzicielstwa osób tej samej płci, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie może zagrozić porządkowi publicznemu tego państwa. Transkrypcja aktu ma na celu jedynie zagwarantowanie dziecku prawa do wykonywania praw. Tym samym prawidłowe jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 10 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2552/16, który wskazał, że obowiązek transkrypcji wskazany w art. 104 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego, realizowany wyłącznie w celu ochrony praw dziecka poprzez umożliwienie mu poświadczenia swojej tożsamości nie stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325.), dalej p.p.s.a., zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1330/17 na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. z uwagi na pojawienie się poważnych wątpliwości interpretacyjnych związanych z dopuszczalnością, na gruncie krajowego porządku prawnego, transkrypcji zagranicznego aktu urodzenia dziecka, w którym to akcie, jako rodzice, zostały wpisane osoby tej samej płci, przedstawił składowi siedmiu sędziów następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "czy przepis art. 104 ust. 5 i art. 107 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. 2014 r., poz. 1741 ze zm.) w zw. z art. 7 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. - Prawo prywatne międzynarodowe (Dz.U. z 2015 r. poz. 1792), dopuszcza transkrypcję zagranicznego aktu urodzenia dziecka, w którym jako rodzice wpisane są osoby tej samej płci".

Stanowisko w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II OPS 1/19.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

W toku postępowania administracyjnego, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym udział zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej Ł. – G. Obecny na rozprawie Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.)[ dalej p.p.s.a.], który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wpisania do rejestru stanu cywilnego aktu urodzenia dziecka, sporządzonego za granicą, w którym jako rodzice wpisane są osoby tej samej płci.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2224 ze zm.), dalej p.a.s.c. Zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 p.a.s.c., zagraniczny dokument stanu cywilnego, będący dowodem zdarzenia i jego rejestracji, może zostać przeniesiony do rejestru stanu cywilnego w drodze transkrypcji.

Transkrypcja polega na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego zarówno językowo, jak i formalnie, bez żadnej ingerencji w pisownię imion i nazwisk osób wskazanych w zagranicznym dokumencie stanu cywilnego (art. 104 ust. 2 p.a.s.c.)

Transkrypcji podlega dokument, który w państwie wystawienia jest uznawany za dokument stanu cywilnego i ma moc dokumentu urzędowego, jest wydany przez właściwy organ oraz nie budzi wątpliwości co do autentyczności (art. 104 ust. 3 p.a.s.c.).

Wniosek do wybranego kierownika urzędu stanu cywilnego o dokonanie transkrypcji może złożyć osoba, której dotyczy zdarzenie podlegające transkrypcji, lub inna osoba, która wykaże interes prawny w transkrypcji lub interes faktyczny w transkrypcji dokumentu potwierdzającego zgon (art. 104 ust. 4 p.a.s.c.).

Jeżeli wniosek o transkrypcję zagranicznego dokumentu stanu cywilnego został złożony do konsula, konsul przesyła wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego wybranego przez wnioskodawcę (art. 104 ust. 4a p.a.s.c.).

Transkrypcja jest obligatoryjna, jeżeli obywatel polski, którego dotyczy zagraniczny dokument stanu cywilnego, posiada akt stanu cywilnego potwierdzający zdarzenia wcześniejsze sporządzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i żąda dokonania czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego lub ubiega się o polski dokument tożsamości lub nadanie numeru PESEL (art. 104 ust. 5 p.a.s.c.).

Transkrypcja może zostać dokonana również z urzędu (art. 104 ust. 6 p.a.s.c.).

Dokonując transkrypcji zagranicznego dokumentu stanu cywilnego, który dotyczy obywateli polskich posługujących się również aktami stanu cywilnego sporządzonymi w Rzeczypospolitej Polskiej, kierownik urzędu stanu cywilnego dostosowuje, na wniosek osoby, której akt dotyczy, w formie czynności materialno-technicznej, pisownię danych zawartych w zagranicznym dokumencie do reguł pisowni polskiej, jeżeli wniosek taki został złożony z wnioskiem o dokonanie transkrypcji (art. 104 ust. 7 p.a.s.c.).

Stosownie do treści art. 105 ust. 1 p.a.s.c., treść zagranicznego dokumentu stanu cywilnego przenosi się do rejestru stanu cywilnego, w formie czynności materialno-technicznej, zamieszczając w akcie stanu cywilnego adnotację o transkrypcji. Kierownik urzędu stanu cywilnego, który dokonał transkrypcji, wydaje wnioskodawcy odpis zupełny aktu stanu cywilnego (art. 105 ust. 2 p.a.s.c.).

Zgodnie natomiast z art. 107 p.a.s.c., kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia dokonania transkrypcji, jeżeli:

1) dokument w państwie wystawienia nie jest uznawany za dokument stanu cywilnego lub nie ma mocy dokumentu urzędowego, lub nie został wydany przez właściwy organ, lub budzi wątpliwości co do jego autentyczności, lub potwierdza zdarzenie inne niż urodzenie, małżeństwo lub zgon;

2) zagraniczny dokument powstał w wyniku transkrypcji w państwie innym niż państwo zdarzenia;

3) transkrypcja byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

W chwili obecnej zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że wpisanie zagranicznego aktu stanu cywilnego do polskiej księgi stanu cywilnego nie ma charakteru rejestracyjnego. W tej kwestii kilkakrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy wskazując, że transkrypcja sprowadza się jedynie do "przetransportowania pod względem językowym i formalnym obcego aktu stanu cywilnego na obowiązujący w Polsce język urzędowy i w formie obowiązującej dla rejestracji urodzeń, małżeństw i zgonów" (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2003 r., sygn. V CK 6/2002, publ. OSNC 2004, z. 7-8, poz. 131; z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. III CZP 12/2011, niepubl.; z dnia 3 czerwca 2011 r., III CSK 259/2010, niepubl. oraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. III CZP 58/2012, publ. Biuletyn SN 2012/11).

Konsekwencją tak rozumianego pojęcia transkrypcji zagranicznego aktu stanu cywilnego jest niedopuszczalność wprowadzania zmian w jego treści w toku wpisywania do polskiej księgi urodzeń, małżeństw i zgonów. Czynność polegająca na wpisaniu zagranicznego odpisu aktu stanu cywilnego ma charakter formalnoprawny, nie wymaga przeprowadzania postępowania dowodowego i polega na przeniesieniu treści zawartej w odpisie zagranicznego aktu stanu cywilnego do polskiej księgi stanu cywilnego. Organ dokonując wpisu zagranicznego aktu stanu cywilnego nie może podać innej treści aktu, niż treść wynikająca z tego dokumentu.

W rozpoznawanej sprawie w sporządzonym w K. akcie urodzenia dziecka – P.-V.C.K., będącym przedmiotem wniosku o wpisanie do rejestru stanu cywilnego, jako rodziców dziecka wskazano: w Części B Dane dotyczące Ojca: P.Z.P., urodzony 9 grudnia 1977 r. w Ł.; w Części C Dane dotyczące Ojca: L.V.D.A.B., urodzony 14 czerwca 1985 r. w S. (B.).

Rozpoznając przedmiotowy wniosek trafnie podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, że kierownik urzędu stanu cywilnego co do zasady nie bada przedstawionego dokumentu pod względem merytorycznym. Zawsze jednak zobowiązany jest do dokonania oceny, czy treść polskiego aktu stanu cywilnego, który miałby powstać w wyniku transkrypcji nie naruszy podstawowych zasad porządku prawnego obowiązujących na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1792) prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

W rozpatrywanej sprawie w wyniku transkrypcji aktu urodzenia P.-V.C.K. powstałby akt, w którym w rubryce przeznaczonej na wpisanie danych matki dziecka wpisany zostałby mężczyzna. W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, że najpierw należało ocenić, czy w tym wypadku transkrypcja aktu urodzenia nie wywoła skutków sprzecznych z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 lutego 2003 r. sygn. II CK 13/03, przez podstawowe zasady porządku prawnego należy rozumieć nie tylko fundamentalne zasady ustroju społeczno-politycznego, a więc zasady konstytucyjne, ale również naczelne zasady rządzące poszczególnymi dziedzinami prawa, w tym także prawa rodzinnego.

W niniejszej sprawie przy ustalaniu podstawowych zasad porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej – na użytek klauzuli porządku publicznego należało uwzględnić przede wszystkim przepisy zawarte w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 682 ze zm.), dalej k.r.o. Ustawa ta w Tytule II Dziale I a zatytułowanym "Rodzice i dzieci", Rozdziale I "Pochodzenie dziecka" jednoznacznie określa kwestie związane z pochodzeniem dziecka. W Oddziale 1 "Macierzyństwo" Art. 619 k.r.o stanowi, że matką dziecka jest kobieta, która je urodziła. Z kolei przepisy dotyczące ojcostwa (Oddział 2 "Ojcostwo") niezależnie od sposobu jego ustalenia zawsze jako ojca dziecka wymieniają mężczyznę. Z tymi rozwiązaniami pozostają w zgodności uregulowania ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego (art. 60 pkt 4 p.a.s.c.). Nawet w przypadku, gdy nie stosuje się domniemania, że mąż matki dziecka jest ojcem dziecka, dane ojca zamieszcza się akcie urodzenia w razie uznania ojcostwa albo sądowego ustalenia ojcostwa. Jeżeli nie nastąpiło uznanie ojcostwa albo sądowe ustalenie ojcostwa, w akcie urodzenia zamieszcza się jako imię ojca imię wskazane przez osobę zgłaszającą urodzenie, a w razie braku takiego wskazania w akcie urodzenia zamieszcza się jako imię ojca imię wybrane przez kierownika urzędu stanu cywilnego; jako nazwisko ojca i jego nazwisko rodowe zamieszcza się nazwisko matki z chwili urodzenia dziecka, z adnotacją o wpisaniu nazwiska matki i wybranego imienia jako danych ojca (art. 61 ust. 1 i 2 p.a.s.c.). Zawsze więc obok matki dziecka w akcie urodzenia wpisuje się jako drugie z rodziców osobę płci męskiej. Żaden z przepisów nie przewiduje możliwości wpisania w akcie urodzenia dziecka obok ojca dziecka jako drugiego z rodziców - drugiego mężczyzny. Przepisy obowiązujące na terenie RP nie przewidują także, jak trafnie podkreślił Wojewoda Łódzki, ani możliwości usankcjonowania związku osób tej samej płci ani możliwości przysposobienia dziecka przez osoby tej samej płci. Zgodnie z art. 115 § 1 k.r.o. przysposobić wspólnie mogą tylko małżonkowie. Pojęcia "rodzicielstwo" i "rodzice" zawsze odnoszą się do osób różnej płci, tj. kobiety i mężczyzny, na co wskazuje także jednoznacznie art. 18 Konstytucji RP.

Powyższe rozważania w pełni uzasadniały wniosek, jaki wyprowadził Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Ł., że dokonanie transkrypcji przedmiotowego aktu urodzenia do polskich ksiąg pozostawałoby w sprzeczności z porządkiem prawnym obowiązującym na terenie RP. Zaistniała zatem podstawa do wydania decyzji o odmowie dokonania transkrypcji aktu urodzenia P.-V.C.K. do polskich ksiąg stanu cywilnego na podstawie art. 107 pkt 3 p.a.s.c.

Stanowisko w przedstawionej powyżej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II OPS 1/19 (orzeczenie dostępne cbois.nsa.gov.pl) stwierdzając, że "przepis art. 104 ust. 5 i art. 107 pkt 3 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego w zw. z art. 7 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe nie dopuszcza transkrypcji zagranicznego aktu urodzenia dziecka, w którym jako rodzice wpisane są osoby tej samej płci".

Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14).

W uzasadnieniu cyt. powyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ustawodawca zobowiązał kierownika urzędu stanu cywilnego w postępowaniu w sprawie transkrypcji do oceny, czy zagraniczny dokument stanu cywilnego nie zawiera treści sprzecznych z polskim porządkiem prawnym lub czy nie zachodzą obawy co do jego prawidłowości (art. 107 pkt 1 - 3 p.a.s.c.). Wskazał, że klauzula porządku publicznego wymieniona w art. 107 pkt 3 p.a.s.c., tak jak klauzula wyrażona w art. 7 Prawo prywatne międzynarodowe stanowi zabezpieczenie przed skutkami zastosowania prawa obcego przewidującego rozwiązania sprzeczne z podstawowymi (m.in. konstytucyjnymi) wartościami akceptowanymi w polskim porządku prawnym. Klauzula porządku publicznego gwarantuje zatem ochronę krajowego porządku prawnego przed jego naruszeniem w postaci nadania skuteczności (uznania) aktu stanu cywilnego nieodpowiadającemu fundamentalnym zasadom porządku prawnego. W ramach przesłanki porządku publicznego badaniu podlegają skutki prawne uznania danego aktu. Nie chodzi przy tym o samą sprzeczność zagranicznego aktu stanu cywilnego z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ale o to, by skutki transkrybowania takiego aktu były nie do pogodzenia z tymi zasadami.

Następnie NSA wskazał, że ustawodawca nie przewidział możliwości wpisania do polskiego aktu stanu cywilnego jako matki osoby płci męskiej. Zgodnie z art. 60 pkt 4 p.a.s.c. akt urodzenia zawiera nazwiska, imiona oraz nazwiska rodowe, daty i miejsca urodzenia rodziców dziecka. Rodzicami dziecka w prawie polskim mogą być tylko matka i ojciec. Polskie ustawodawstwo nie zna innej kategorii rodzica. Przepisy p.a.s.c. jako ojca zawsze wskazują mężczyznę (m.in.: art. 19 ust. 2 pkt 1 - rejestr stanu cywilnego; art. 63 ust. 2 pkt 6 p.a.s.c. - uznanie ojcostwa; art. 64 ust. 1 - odmowa przyjęcia oświadczeń koniecznych do uznania ojcostwa). Kodeks rodzinny i opiekuńczy w postępowaniach dotyczących rejestracji zdarzeń z zakresu stanu cywilnego, a także transkrypcji aktów stanu cywilnego, stosowany jest uzupełniająco w kwestiach nieuregulowanych w p.a.s.c. (np. art. 61 § 1 i 2 p.a.s.c. nawiązuje w swej treści do instytucji uznania ojcostwa i sądowego ustalenia ojcostwa). Przepisy dotyczące ojcostwa (art. 62 - 86 k.r.o.), niezależnie od sposobu jego ustalenia, za każdym razem jako ojca dziecka wskazują mężczyznę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając sprzeczność z podstawowymi zasadami polskiego prawa rodzinnego, transkrypcję aktu urodzenia, w którym jako rodzice wpisane zostały osoby tej samej płci, miał na uwadze skutki, jakie zaistniałyby w polskim porządku prawnym w wyniku jej dokonania. Stwierdził, że zagrożona byłaby spójność polskiego systemu prawa, w którym funkcjonowałyby polskie akty urodzenia zawierające dane, których nie można byłoby umieścić w akcie rejestrującym urodzenie dziecka w Polsce. NSA zwrócił również uwagę na normy kolizyjne z zakresu prawa rodzinnego, wskazując, ze zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe, ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka podlegają prawu ojczystemu dziecka z chwili jego urodzenia. W ocenie NSA skoro więc w ramach polskiego prawa rodzinnego nie ma możliwości uznania, że dziecko pochodzi od dwóch osób tej samej płci, to wprowadzenie do obiegu prawnego polskiego aktu urodzenia, w którym zamieszczono informacje o pochodzeniu dziecka wbrew tym przepisom, stanowiłoby naruszenie zasad porządku prawnego.

Reasumując podzielając stanowisko NSA stwierdzić należy, że nie jest możliwe wpisanie w polskim akcie stanu cywilnego zamiast matki dziecka, "rodzica", który jest mężczyzną, gdyż taka transkrypcja byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami polskiego porządku prawnego. Zatem zarzut naruszenia art. 104 ust. 1-3 w zw. z art. 107 pkt 3 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego poprzez bezzasadne przyjęcie, że w rozpoznawanym przypadku transkrypcja zagranicznego dokumentu stanu cywilnego jest niedopuszczalna z uwagi na sprzeczność z podstawową zasadą polskiego porządku prawnego, zgodnie z którą pojęcia rodzicielstwo i rodzice zawsze odnoszą się do osób różnych płci, tj. kobiety i mężczyzny należało uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 i art. 14 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zw. z art. 7 i art. 2 Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r. poprzez dyskryminacyjne potraktowanie małoletniej C.K.P.-V. tj. bezzasadną ingerencję w życie prywatne i rodzinne małoletniej, a także naruszenie dobra i interesu dziecka - w wyniku odmowy transkrypcji aktu urodzenia małoletniej - należało uznać, że również ten zarzut jest nieuzasadniony

Jak podkreślił NSA w cyt. powyżej uchwale materia aktów stanu cywilnego i ich transkrypcji nie należy do zakresu regulacji EKPC. Z orzecznictwa ETPCz nie wynika również generalny obowiązek transkrypcji zagranicznych aktów urodzenia dzieci, których jedno z rodziców pozostaje w jednopłciowym związku partnerskim, uznawanym w kraju wystawienia aktu urodzenia a nieuznawanym w państwie, które jest stroną Konwencji.

W orzecznictwie Trybunału zwraca się przede wszystkim uwagę na skutki braku transkrypcji aktu urodzenia dziecka dla praw gwarantowanych w Konwencji. Uznać w związku z tym należy, że postanowienia EKPC muszą zostać uwzględnione w tych sprawach administracyjnych, które bezpośrednio dotyczą praw gwarantowanych Konwencją. Ochrona praw zawartych w EKPC nie ma charakteru abstrakcyjnego, ale jest ściśle związana z okolicznościami faktycznym. NSA podkreślił, że w żadnym razie nie można uzależniać nabycia obywatelstwa polskiego od transkrypcji aktu urodzenia. Brak transkrypcji nie stanowi bowiem przeszkody do potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Przenosząc rozważania NSA zawarte w ww uchwale na grunt przedmiotowej sprawy należy wyjaśnić, że przedstawiony kanadyjski akt urodzenia, nawet bez jego transkrypcji, jest wyłącznym dowodem zdarzeń w nim stwierdzonych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 58/12). Dziecko skarżącego może zatem powołać się na taki akt w postępowaniu administracyjnym i sądowym, a także realizować uprawnienia, których nabycie jest uzależnione od wykazania aktu stanu cywilnego, nawet gdyby nie dokonano jego transkrypcji.

Jak podkreślił NSA w uzasadnieniu uchwały, to nie sama odmowa transkrypcji aktu urodzenia dziecka może powodować odpowiedzialność państwa za naruszenie Konwencji, ale jej skutki i brak ochrony przed negatywnymi konsekwencjami braku transkrypcji. Skutki te podlegać będą jednak ocenie w odrębnych indywidualnych postępowaniach, np. w związku z ewentualną odmową wydania dowodu tożsamości.

Z tego też względu podnoszone przez skarżącego zarzuty bezzasadnej ingerencji w życie prywatne i rodzinne małoletniej, a także naruszenie dobra i interesu dziecka w wyniku odmowy transkrypcji aktu urodzenia małoletniej będą brane pod uwagę w razie odmowy transkrypcji w tych ewentualnych postępowaniach, w których zostaną wykazane negatywne konsekwencje braku transkrypcji aktu urodzenia. Jak wynika z akt sprawy w odwołaniu od decyzji odmownej skarżący argumentował, że jest obywatelem Polski i według polskiego prawa jego dzieci automatycznie stają się obywatelami Polski. Należy więc jeszcze raz przywołać stanowisko przedstawione przez NSA w powoływanej uchwale, że w żadnym razie nie można uzależniać nabycia obywatelstwa polskiego od transkrypcji aktu urodzenia. Skarżący jest obywatelem polskim. Jego córka na podstawie art. 34 ust. 1 Konstytucji z mocy prawa nabyła obywatelstwo polskie. Brak transkrypcji nie stanowi zatem przeszkody do potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego.

Przepisu art. 107 pkt 3 p.a.s.c. nie można zatem rozpatrywać w kontekście gwarancji i ochrony praw dziecka, które w przedmiotowej sprawie nie doznają żadnego uszczerbku w związku z brakiem transkrypcji zagranicznego aktu stanu cywilnego.

Należy również wskazać, że powoływane w uzasadnieniu skargi wyroki (Mennesson v.Francja, Labassee v. Francja, Faulon i Bouvet v. Francja, Laborie v. Francja) nie dotyczyły transkrypcji aktów stanu cywilnego, w których jako rodziców wskazuje się osoby tej samej płci.

Jak podkreślił NSA z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że ustawodawstwo dotyczące stanu cywilnego mieści się w kompetencjach państw członkowskich i prawo UE nie narusza tej kompetencji (zob. np. wyroki w sprawach: Garcia Avello, C-148/02, EU:C:2003:539, pkt 25; Maruko, C-267/06, EU:C:2008:179, pkt 59; a także Grunkin i Paul, C-353/06, EU:C:2008:559, pkt 16). Brak harmonizacji przepisów dotyczących stanu cywilnego na poziomie unijnym (a także międzynarodowym) powoduje, że rozwiązania przyjęte w tym zakresie w poszczególnych państwach członkowskich różnią się zarówno co do treści, jak i formy oraz zakresu danych ujawnianych w krajowych rejestrach stanu cywilnego. Prawo Unii Europejskiej nie przewiduje bezwzględnego obowiązku uznania skutków zagranicznego aktu stanu cywilnego oraz jego przeniesienia do krajowego rejestru stanu cywilnego. Odmowa przeniesienia zagranicznego dokumentu do krajowego rejestru stanu cywilnego może być uzasadniona zastosowaniem krajowej klauzuli porządku publicznego. Trybunał dostrzegł, że rozstrzyganie kwestii związanych z przeniesieniem do krajowego rejestru stanu cywilnego danych wynikających z zagranicznego dokumentu urzędowego wymaga poszanowania słusznej równowagi sprzecznych interesów, tj. z jednej strony, ochrony uprawnień wynikających z prawa UE oraz, z drugiej strony - uzasadnionej ochrony przez państwo członkowskie jego tradycji (zob. wyrok w sprawie Runevic-Vardyn i Wardyn, C-391/09, ECLI:EU:C:2011:291, pkt 91).

Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a co za tym idzie brak było podstaw do ich wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego. Z przedstawionych powyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

D.Cz.