Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 345/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 6, art. 8, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 399 ust. 1 pkt 1, art. 396 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2022 r. nr RZ.RUZ.4231.63.2021.JP w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody w K. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej L. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w R. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 345/22

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi L Sp. z o.o. Sp. k. z/s w R. jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 28 stycznia 2022 r. nr Rz.RUZ.4231.63.2021.JP. dotycząca udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy, po rozpoznaniu wniosku Spółki z 26 maja 2021 r., Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w [...] decyzją z 17 grudnia 2021 r. nr RZ.ZUZ.1.4210.238.2021.DS odmówił Spółce udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, tj. wylotu kanalizacji deszczowej na działce nr [...] obr. [...], gm. [...], powiat [...] oraz na usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód potoku [...] projektowanym wylotem kanalizacji deszczowej wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych.

Uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na budowę wylotu i na odprowadzanie wód było warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Pięć zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej złożonych z 40 budynków mieszkalnych jedno- i dwulokalowych wraz ze zbiornikiem na wody opadowe i odprowadzenie wód do potoku [...], zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz na części działek nr [...] obr. [...] [...] w [...], dla których warunki zabudowy ustalono decyzją Prezydenta Miasta [...] z 9 grudnia 2020 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65.

W ocenie organu I instancji, planowana inwestycja narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ planowany wylot zlokalizowany jest w obszarze pasa terenu, który zgodnie z tą decyzją powinien zostać wolny od trwałego zagospodarowania. Ponadto projektowany wylot znajduje się w zasięgu inwestycji objętej Planem Zarządzania Ryzykiem Powodziowym oraz znajduje się na odcinku potoku [...] przewidzianym do regulacji w ramach zadania pn.: "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku [...] na terenie Gminy Miasto [...]". Jednym z elementów tego zadania jest tzw. droga zielona wydzielona w pasie 3 m od granicy ewidencyjnej koryta potoku, zaprojektowana dla prowadzenia bieżącej konserwacji cieku, której teren powinien zostać wolny od trwałego zagospodarowania na całej szerokości pasa, a inna infrastruktura podziemna (elementy odwodnienia), naziemna (np. tarasy), nadziemna (balkony) nie powinna utrudniać poruszania się po niej. Ponadto przedsięwzięcie zostało negatywnie uzgodnione z Dyrektorem RZGW PGW Wody Polskie w Rzeszowie pismem z 20 września 2021 r. nr RZ.RPI.542.3.59.JRP6.2021.KC.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ I instancji powołał art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm., dalej: u.P.w.), zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie wyszczególnionych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego poprzez wydanie decyzji odmownej pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentów, a w konsekwencji pominięciu szeregu argumentów mających wpływ na wydanie decyzji, tj. braku analizy rozwiązań projektowych przedstawionych przez odwołującego do uzgodnienia RZGW w Rzeszowie, niedostateczne wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu decyzji oraz brak wskazania odwołującemu w piśmie informującym o zakończeniu postępowania administracyjnego wszystkich przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania wezwania spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, niewykazanie przez organ I instancji na czym miałoby polegać naruszenie decyzji o warunkach zabudowy w wyniku wydania pozwolenia wodnoprawnego, odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego pomimo złożenia kompletnego wniosku o uzyskanie tego pozwolenia. Spółka podniosła, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne pod względem finansowym skutki dla odwołującej się, tj. przedłużenie terminu rozpoczęcia realizacji inwestycji z uwagi na brak pozwolenia na budowę.

Opisaną na wstępie decyzją z 28 stycznia 2022 r. Dyrektor RZGW PGW Wody Polskie w Rzeszowie - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 4 u.P.w. - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w [...] z 17 grudnia 2021 r.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, wskazując, że zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 uP.w., wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 lub nie spełnia wymagań o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Uzasadniając odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego organ I instancji prawidłowo uznał, że projektowany wylot kanalizacji deszczowej został zlokalizowany w obszarze który powinien zostać wolny od trwałego zagospodarowania terenu, co wynika z pkt 2, lit. h, tiret pierwszy wydanej 9 grudnia 2020 r. dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego decyzji o warunkach zabudowy. Pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tak zaprojektowanego wylotu naruszałoby ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, co w świetle przepisu art. 396 ust. 1 pkt 7 u.P.w. wyklucza udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.

Obok wymienionej wyżej, wystąpiła także inna przyczyna uniemożliwiająca pozytywne rozpatrzenie wniosku Spółki. W pkt 2 lit. e, tiret szósty decyzji z 9 grudnia 2020 r. wskazano, że zgodnie z postanowieniem Dyrektora RZGW w Rzeszowie, wszelkie rozwiązania projektowe w pasie 10 m od górnej krawędzi skarpy potoku [....] należy uzgodnić z RZGW w Rzeszowie. Z tego względu w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w [...] kilkakrotnie wzywał wnioskodawcę do przedstawienia uzgodnienia planowanej lokalizacji wylotu, mając na uwadze, że wylot znajduje się w zasięgu inwestycji ujętej w Planie Zarządzania Ryzykiem Powodziowym, tj. na odcinku potoku [....] przewidzianym do regulacji. Ostatecznie, wobec trudności po stronie wnioskodawcy z uzyskaniem wymaganego uzgodnienia, organ I instancji sam zwrócił się w piśmie z 7 września 2021 r. do Dyrektora RZGW w Rzeszowie z prośbą o uzgodnienie rozwiązań projektowych planowanego wylotu kanalizacji deszczowej wraz z ubezpieczeniem brzegu potoku [...] na działce nr [...] z dokumentacją projektową inwestycji pn.: "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku [...] na terenie Gminy Miasto [...]". W efekcie organ I instancji uzyskał stanowisko, z którego jasno wynikało, że zadanie objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest sprzeczne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto zapisy operatu wodnoprawnego dotyczące lokalizacji wylotu z ubezpieczeniem kolidują z rozwiązaniami projektowymi dla strategicznej inwestycji Wód Polskich pn.: "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku [...] na terenie Gminy Miasto [...] oraz Gminy [...], woj. [...]". W jej ramach zaplanowano wydzielenie tzw. zielonej drogi w pasie 3 m od granicy ewidencyjnej koryta potoku [...] dla prowadzenia bieżącej konserwacji cieku. Ze względu na ten cel, zabrania się na całej szerokości zielonej drogi lokalizacji zarówno infrastruktury podziemnej (elementów odwodnienia), naziemnej oraz nadziemnej. Zatem wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej zgodnie z wnioskiem strony i z uwzględnieniem parametrów tego urządzenia wskazanych w treści operatu wodnoprawnego naruszałoby ustalenia inwestycji ujętej w Planie Zarządzania Ryzykiem Powodziowym, co wypełnia przesłankę odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego wynikającą z art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 3 u.P.w. W operacie wodnoprawnym określono miejsce usytuowania wylotu kanalizacji deszczowej na obszarze pasa terenu wyłączonego z trwałego zagospodarowania w celu naturalnej ochrony cieku, a o wyłączeniu tym stanowi zapis zawarty w pkt 2, lit. h, tiret pierwszy decyzji Prezydenta z 9 grudnia 2020 r., zatem pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie operatu wodnoprawnego naruszałoby ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.

Wnioskodawca był świadomy istnienia ograniczenia w kwestii lokalizacji wylotu jeszcze przed zakończeniem postępowania dowodowego, a dodatkowo w piśmie organu I instancji z 8 listopada 2021 r. został wyraźnie poinformowany, że lokalizacja wylotu koliduje również z inwestycją ujętą w Planie Zarządzania Ryzykiem Powodziowym, co skutkować będzie odmową udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Mógł zatem podjąć działania w kierunku dostosowania lokalizacji wylotu do wymagań decyzji o warunkach zabudowy i planu tym bardziej, że w pozostałym zakresie złożony przez niego wniosek został pozytywnie oceniony przez organ I instancji w świetle wymagań wynikających z art. 407 ust. 1 i 2 u.P.w.

Kontrola decyzji organu I instancji wykazała, że niesłuszne są zarzuty Spółki dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego, a stronie zapewniono wgląd w akta sprawy i czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Wprawdzie w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie w [...] nie powołał się na przepis art. 79a k.p.a., co stanowiło zarzut strony skarżącej, niemniej przesłanka, która nie została spełniona dla wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony została przedstawiona wnioskodawcy przez organ I instancji we wcześniejszym piśmie z 8 listopada 2021 r. Ponadto w piśmie zawiadamiającym o zakończeniu postępowania z 16 listopada 2021 r. organ I instancji pouczył stronę o możliwości zgłaszania uwag i wniosków do sprawy oraz wypowiadania się co do zebranych materiałów i żądań. W związku z powyższym posiadając wiedzę o istniejących na dzień 8 listopada 2021 r. przeszkodach dla uzyskania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego Spółka miała możliwość przedstawić dodatkowe dowody czy alternatywne rozwiązania dla wykazania spełnienia określonych przez organ przesłanek, czego jednak nie uczyniła w wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony skarżącej o uchybieniu art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na powieleniu stanowiska RZGW w Rzeszowie oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego celem ustalenia, czy brak uzgodnienia inwestycji przez organ jest zgodny z przepisami prawa, bowiem konieczność jego uzyskania została uwarunkowana zapisami decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora RZGW w Rzeszowie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z 75 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez organy obu instancji w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a polegający na wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentów, a w konsekwencji pominięcie szeregu argumentów mających wpływ na wydanie decyzji, tj. braku prawidłowej analizy rozwiązań projektowych które zostały przedstawione przez skarżącą do uzgodnienia RZGW w Rzeszowie,

2) art. 79a k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ I instancji w piśmie informującym o zakończeniu postępowania administracyjnego wszystkich przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania wezwania spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony,

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, jak również powielenie przez organ II instancji tego naruszenia poprzez posługiwanie się ogólnikowymi stwierdzeniami, które poddają w wątpliwość wyczerpującą analizę materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozpoznanie sprawy.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 396 ust. 1 pkt 7 u.P.w. poprzez niewykazanie przez organy obu instancji, na czym miałoby polegać naruszenie decyzji o warunkach zabudowy przez wydanie pozwolenia wodnoprawnego,

2) art. 399 ust. 1 u.P.w. poprzez przyjęcie, że projektowany sposób korzystania z wód narusza decyzję o warunkach zabudowy, co stanowiło argument dla organu I i II instancji do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego,

3) art. 407 ust. 1 i 2 u.P.w. poprzez odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego pomimo złożenia prawidłowego i kompletnego wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Skarżąca Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prezydenta Miasta [...] z 2 lutego 2022 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65 na okoliczność jego treści, w szczególności na okoliczność ustalenia, że wskazany w decyzji o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r. pas terenu wzdłuż granicy EF przedmiotowych działek który należy pozostawić wolny od trwałego zagospodarowania celem naturalnej ochrony cieku wodnego nie jest ograniczeniem na lokalizowanie w nim urządzeń odprowadzających wody odpadowe do potoku [...] i nie narusza ustalonych warunków zabudowy, w związku z czym wbrew twierdzeniu organów wydanie pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie nie naruszy decyzji o warunkach zabudowy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że pismem z 11 października 2021 r. zwróciła się do RZGW w Rzeszowie z propozycją rozwiązań projektowych, które pozwalają na uzyskanie uzgodnień, tj. wyznaczenie pasa technicznego wzdłuż potoku [...] w celu wkomponowania infrastruktury technicznej inwestora w terenie tak, aby spełniała wymagania organu oraz złożyła propozycję wykonania wylotu tymczasowego, który w trakcie realizacji inwestycji przez organ będzie dopasowany do wymogów organu, a po zakończeniu jej realizacji zostanie wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zaleceniami organu. RZGW w Rzeszowie w odpowiedzi wskazał, że wykonanie wylotu wiąże się z potrzebą uzyskania nowych warunków zabudowy i pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie organ ponownie wyjaśnił, że 3 metrowy pas terenu wzdłuż granicy ewidencyjnej z działką [...] powinien pozostać wolny od jakiegokolwiek zagospodarowania na całej swej szerokości. Oznacza to, że na tym obszarze nie może znajdować się infrastruktura naziemna, podziemna i nadziemna. Natomiast budynki oraz inne elementy trwałego zagospodarowania terenu należy usunąć co najmniej 5 m od granicy ewidencyjnej z potokiem [...]. Zmiana stanowiska nie jest możliwa w obecnym stanie prawnym i faktycznym.

Pismem z 22 grudnia 2021 r. skarżąca złożyła do Prezydenta M. [...] wniosek o wyjaśnienie treści decyzji o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r. w następującym zakresie:

I. czy pozwolenie wodnoprawne zawierające uzgodnienie dotyczące odprowadzenia wód opadowych poprzez wylot zlokalizowany w pasie technicznym wzdłuż potoku [...] w celu wkomponowania infrastruktury technicznej skarżącej w terenie tak aby spełniała wymagania RZGW w Rzeszowie i wykonanie wylotu tymczasowego, który w trakcie realizacji inwestycji przez RZGW w Rzeszowie będzie dopasowany do wymogów organu, narusza decyzję ustalającą warunki zabudowy nr AR.6730.65.47.2020.MP65 wydaną przez Prezydenta M. [...] 9 września 2020 r., jeżeli decyzja ta w pkt 2 lit. h drugi tiret wskazuje, że wszelkie rozwiązania zaprojektowane w pasach istniejących cieków wodnych i urządzeń melioracyjnych, w tym również odprowadzenie wód opadowych do tych cieków wymagają uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę;

II. czy umieszczenie w pasie wolnym od zabudowy urządzenia wodnego, tj. wylotu kanalizacji deszczowej zlokalizowanego na działce [...] w celu odprowadzenia wód deszczowych z terenu inwestycji do potoku [...] w określonym w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy "pasie wolnym od trwałego zagospodarowania" (pkt 2 lit. h, pierwszy tiret) jest zgodny z przedmiotową decyzją i można na podstawie ww. decyzji wystąpić o pozwolenie wodno-prawne na odprowadzenie wód do potoku i tym samym wbrew twierdzeniu RZGW w Rzeszowie nie jest konieczne występowanie o nowe warunki zabudowy.

Postanowieniem z 2 lutego 2022 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65 Prezydent M. [...] wyjaśnił, że wskazany w decyzji o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r. pas terenu wzdłuż granicy EF przedmiotowych działek, który należy pozostawić wolny od trwałego zagospodarowania celem naturalnej ochrony cieku wodnego, nie jest ograniczeniem na lokalizowanie w nim urządzeń odprowadzających wody opadowe do potoku [...] i nie narusza ustalonych warunków zabudowy i związku z tym, wbrew twierdzeniu organów obu instancji, wydanie pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie nie naruszy decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie skarżącej Spółki, organ II instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a jedynie powielił ustalenia organu I instancji, czym naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6, 7 i 8 k.p.a. W szczególności organ wydał zaskarżoną decyzję bez dokładnej analizy rozwiązań projektowych które zostały zaproponowane przez skarżącą i wskazania jakichkolwiek możliwości uzyskania uzgodnień, pomimo tego, że decyzja o warunkach zabudowy w pkt 2 lit. h drugi tiret wskazuje, że wszelkie rozwiązania zaprojektowane w pasach istniejących cieków wodnych i urządzeń melioracyjnych, w tym również odprowadzenie wód opadowych do tych cieków, wymagają uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego przed wystąpieniem o pozwolenia na budowę. W związku z tym wszelkie możliwe rozwiązania techniczne powinny zostać określone w decyzji wodnoprawnej, która w swojej treści będzie uwzględniać dokonane uzgodnienia. Organ administracyjny nie może czuć się zwolniony z obowiązku przeprowadzenia swobodnej oceny każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, i to w kontekście zarówno pozostałego materiału dowodowego jak i twierdzeń strony, które zawsze muszą być z tym materiałem skonfrontowane. Obowiązek ten można wyinterpretować z treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wg pierwszego z tych przepisów, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Bezsprzecznie przy tym to na organie spoczywa ciężar dowodu, toteż to on powinien wykazać się inicjatywą dowodową jeżeli dostrzeże, że jakiś aspekt stanu faktycznego sprawy wciąż domaga się wyjaśnienia, co wynika z treści art. 7 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że materiał dowodowy sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony, nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem. Tym samym niedopuszczalne jest ignorowanie przez organy aktywności strony w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego bez podjęcia próby rozstrzygnięcia podnoszonych przez nią wątpliwości. Zaniechanie to stanowi uchybienie procesowe skutkujące wadliwością decyzji administracyjnej, zwłaszcza w takiej sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności. W sprawie niniejszej realizacji przedstawionych wyżej zasad postępowania administracyjnego zabrakło. Uwidoczniło się to także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do regulacji art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wyżej wyjaśniono, oceny wszystkich dowodów, a w szczególności oceny dowodów przedłożonych przez strony w przedmiotowej sprawie zabrakło. Organ I instancji powielił całość stanowiska RZGW w Rzeszowie bez przeprowadzania postępowania dowodowego w przedmiotowym zakresie i ustalenia, czy stanowisko RZGW w Rzeszowie w zakresie braku dokonania uzgodnienia jest zgodne z przepisami prawa. Przy tym, po stronie organu stoi również obowiązek odniesienia się do twierdzeń stron i uczestników postępowania i przedstawienie argumentów przemawiających za słusznością decyzji. Wskazane wyżej uchybienia i brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy skutkują również wadliwością uzasadnienia przedmiotowej decyzji, gdyż rozstrzygnięcie w sprawie musi mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.

Zgodnie z art. 79a k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W informacji, o której mowa wyżej, organ administracji powinien zatem wskazać, która z wymaganych prawem przesłanek nie została spełniona w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu "wysłania" informacji lub nie została wykazana dowodami przedłożonymi przez stronę. Organ powinien także pouczyć stronę, że niespełnienie lub niewykazanie ściśle określonych przesłanek może uzasadniać wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, w tym decyzji odmawiającej przyznania lub uznania prawa (uprawnienia). Organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć również stronę, że w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań strona może przedłożyć dodatkowe dowody w celu wykazania spełnienia przesłanek które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane. Dodatkowe dowody przedłożone przez stronę podlegają ocenie organu prowadzącego postępowanie zgodnie z zasadami i w trybie postępowania dowodowego. Pismem z 16 listopada 2021 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, jednakże nie wskazał przesłanek które nie zostały przez stronę spełnione na dzień tego pisma, a które w konsekwencji przyczyniły się do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Strona wnioskująca o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinna mieć zapewnioną możliwość uzupełnienia lub uszczegółowienia nie tylko treści operatu, lecz także przedłożenia wszelkich informacji i dokumentów, które będą wykazywać, że nie zachodzą przesłanki do odmowy wydania pozwolenia, w szczególności, że projektowany (wnioskowany) sposób korzystania z wód nie narusza ustaleń dokumentów o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 u.P.w. oraz spełnia wymagania o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. W przypadku stwierdzenia braków, niejasności lub wadliwości operatu lub przedłożonych dokumentów lub informacji, właściwy organ powinien wezwać stronę wnioskującą w trybie art. 79a § 1 k.p.a. do przedłożenia dodatkowych dowodów, informacji lub wyjaśnień (dokumentów) w wyznaczonym terminie pod rygorem wydania decyzji odmownej, określając szczegółowo i precyzyjnie, jakie dowody, informacje (dane), wyjaśnienia (inne dokumenty) strona powinna przedłożyć oraz jakie treści powyższe dokumenty powinny zawierać. Z takiej możliwości korzystał już w niniejszym postępowaniu, niemniej jednak zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

Decyzja o warunkach zabudowy w pkt 2 lit. h drugi tiret wskazuje, że wszelkie rozwiązania zaprojektowane w pasach istniejących cieków wodnych i urządzeń melioracyjnych, w tym również odprowadzenie wód opadowych do tych cieków, wymagają uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego przed wystąpieniem o pozwolenia na budowę. W związku z tym wszelkie możliwe rozwiązania techniczne powinny zostać określone w decyzji wodnoprawnej, która w swojej treści będzie uwzględniać dokonane uzgodnienia. Tym samym twierdzenie organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji jest niezgodne z przedstawioną powyżej decyzją o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że ewentualna zmiana projektowa w zakresie wylotu kanalizacji deszczowej nie jest niezgodna z tą decyzją i nie ma potrzeby uzyskiwania nowych warunków zabudowy, zwłaszcza mając na uwadze treść postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego, że zapisy operatu wodnoprawnego dotyczące lokalizacji wylotu z ubezpieczeniem kolidują z rozwiązaniami projektowymi dla inwestycji Wód Polskich pn. "Zabezpieczenie przed powodzą terenów zlokalizowanych w zalewni potoku [...] na terenie Gminy Miasto [...] oraz Gminy [...], woj. [...]". W piśmie z 11 października 2021 r. skarżąca zwróciła się do RZGW w Rzeszowie z propozycją rozwiązań projektowych które pozwalają na uzyskanie uzgodnień, biorąc pod uwagę zarówno postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, jak również ww. inwestycję organu. Skarżąca zaproponowała wyznaczenie pasa technicznego wzdłuż potoku [...] w celu wkomponowania infrastruktury technicznej inwestora w terenie tak aby spełniała wymagania organu oraz złożyła propozycję wykonania wylotu tymczasowego, który w trakcie realizacji inwestycji przez organ będzie dopasowany do wymogów organu, a po jej zakończeniu zostanie wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zaleceniami organu. Jednakże organ odmówił uzgodnienia takiego rozwiązania uznając, że będzie ono niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji (drugi akapit strony 9), organ I instancji sam wystąpił o uzyskanie wymagalnych uzgodnień pismem z 7 września 2021 r., co tym samym potwierdza, że jedyną rzeczą pozostającą niezałatwioną do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest przedmiotowe uzgodnienie. W ocenie skarżącej odmowa uzgodnienia wynika też z tego, że Dyrektor RZGW w Rzeszowie nie posiada na swoją inwestycję zatwierdzonej dokumentacji technicznej i nie jest w stanie stwierdzić, czy inwestycja planowana przez skarżącą nie będzie kolidować z inwestycją organu i tym samym bezpodstawnie blokuje inwestycję skarżącej.

W niniejszej sprawie organ I instancji dokonał analizy wniosku pod kątem wymogów z art. 407 ust. 1 i 2 u.P.w. i weryfikację tą wniosek przeszedł pozytywnie, co wynika z pisma organu I instancji z 7 września 2021 r. w którym wskazał, że przedłożony przez stronę operat wodnoprawny na podstawie którego zostały wydane warunki z 9 marca 2020 r. oraz 24 sierpnia 2021 r. jest podstawą analizy w prowadzonym postępowaniu, a kwestią nierozstrzygniętą jest jedynie brak uzgodnienia (opinii) z Dyrektorem RZGW w Rzeszowie. Tym samym strona spełniła wszystkie wymogi przewidziane przez art. 407 ust. 1 i 2 u.P.w. Utrzymanie w mocy przedmiotowych decyzji będzie skutkowało powstaniem znacznej szkody i negatywnych konsekwencji dla skarżącej, w szczególności w zakresie kosztów przedłużającego się terminu rozpoczęcia realizacji inwestycji z uwagi na brak posiadania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ administracji II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), a jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiotem sprawowanej w oparciu o przedstawione wyżej kryteria kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja odmawiająca skarżącej Spółce udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na budowę wylotu kanalizacji deszczowej oraz odprowadzanie tymże wylotem wód opadowych i roztopowych do potoku [...] Powodem odmowy była sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r. wydanej dla inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.

Sprzeczność ta, zdaniem organów, wynikała z faktu, że po pierwsze, projektowany wylot kanalizacji deszczowej został zlokalizowany w obszarze który powinien zostać wolny od trwałego zagospodarowania terenu, co wynika z pkt 2, lit. h tiret pierwszy decyzji o warunkach zabudowy, a po drugie, projekt inwestycji został negatywnie uzgodniony przez Dyrektora RZGW w Rzeszowie, bowiem jego lokalizacja narusza założenia inwestycji Wód Polskich ujętej w Planie Zarządzania Ryzykiem Powodziowym, pn.: "Zabezpieczenie przed powodzią terenów zlokalizowanych w zlewni potoku [...] na terenie Gminy Miasto [...] w oraz Gminy [...], woj. [...]", w ramach której zaplanowano wydzielenie tzw. zielonej drogi, gdzie zabrania się lokalizacji wszelkiej infrastruktury w pasie 3 m od granicy ewidencyjnej koryta potoku [...].

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 399 ust. 1 pkt 1 u.P.w., po myśli którego wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 lub nie spełnia wymagań o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, a mianowicie wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy i przepisów odrębnych. Organ I instancji w podstawie prawnej swej decyzji powołał art. 396 ust. 1 pkt 7 u.P.w. (zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), natomiast organ II instancji obok tej regulacji wskazał także art. 396 ust. 1 pkt 3 u.P.w. (zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym).

Analiza decyzji ustalającej warunki zabudowy prowadzi do następujących spostrzeżeń. Otóż ustalając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w pkt 2, w tym warunki szczegółowe zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (lit. e), Prezydent M. [...] wskazał w tiret piątym, że odprowadzanie wód opadowo – roztopowych do potoku [...] będzie odbywać się zgodnie z warunkami PGW Wody Polskie, a w tiret szóstym, że zgodnie z postanowieniem Dyrektora RZGW w Rzeszowie z 10 listopada 2020 r. nr RZ.RPP.437.576.2020.MW wszelkie rozwiązania projektowe w pasie 10 m od górnej krawędzi skarpy potoku [...] należy uzgodnić z RZGW w Rzeszowie. Z kolei określając w pkt 2 lit. h inne warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w tiret pierwszym, Prezydent wskazał, że teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze przebiegu potoku [...], a pas terenu wzdłuż granicy EF przedmiotowych działek należy pozostawić wolny od trwałego zagospodarowania terenu celem naturalnej ochrony cieku wodnego zgodnie z załącznikiem graficznym, a w pkt 2 lit. h tiret drugi wprowadził warunek uzyskania odrębnego pozwolenia wodno – prawnego przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę na wszelkie rozwiązania zaprojektowane w pasach istniejących cieków wodnych i urządzeń melioracji, w tym również odprowadzenie wód opadowych do tych cieków.

Poza sporem pozostaje, że budowa wylotu kanalizacji sanitarnej i odprowadzanie wód opadowych tym wylotem wymaga pozwolenia wodnoprawnego (pkt 2 lit. h tiret drugi), musi być zgodna z warunkami PGW Wody Polskie (pkt 2 lit. e tiret piąty), a z racji jej lokalizacji w pasie 10 m od górnej krawędzi skarpy potoku [...] wymaga uzgodnienia z RZGW w Rzeszowie (pkt 2 lit. e tiret szósty). Uznanie, że budowa wylotu do odprowadzania nim wód opadowych stanowi trwałe zagospodarowanie terenu wyklucza lokalizację tego przedsięwzięcia wzdłuż granicy EF (pkt 2 lit. h tiret pierwszy). Kwestią sporną okazała się w rozpatrywanej sprawie wykładnia pojęcia "trwałego zagospodarowania terenu", a ostateczne uznanie przez orzekające w przedmiotowej sprawie organy, że w pojęciu tym zawiera się budowa wylotu kanalizacji sanitarnej była jedną z przyczyn odmownego załatwienia wniosku Spółki.

W ocenie Sądu, taka wykładnia spornego zapisu decyzji ustalającej warunki zabudowy była jednak arbitralna i błędna, a przede wszystkim przedwczesna. Za słusznością takiego stanowiska przemawia treść ostatecznego postanowienia Prezydenta M. [...] z 2 lutego 2022 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65 (wydanego po podjęciu zaskarżonej decyzji), w którym po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 22 grudnia 2021 r. o wyjaśnienie treści decyzji o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65 wprost podał, że wskazany w niej pas terenu wzdłuż granicy EF przedmiotowych działek który należy pozostawić wolny od trwałego zagospodarowania celem naturalnej ochrony cieku wodnego nie jest ograniczeniem na lokalizowanie w nim urządzeń odprowadzających wody odpadowe do potoku [....] i nie narusza ustalonych warunków zabudowy. Podkreślić w tym miejscu należy, że wyjaśnienie treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne w razie stwierdzenia, że zawiłości lub niejednoznaczności treści decyzji są na tyle duże, że wymagają przeprowadzenia postępowania w celu wyjaśnienia treści decyzji (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022). Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy "jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy" (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 516). W piśmiennictwie przyjmuje się zasadniczo, że przedmiotem wyjaśnienia jest rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 516). Wydaje się jednak, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji to także wyjaśnienie niejednoznacznych i niejasnych sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza zaś wtedy, gdy wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia jest konieczne dla wyjaśnienia treści osnowy decyzji. W ocenie Sądu, w świetle powyższego zatem wydanie postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy sprzeczność z nią legła u podstaw wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, skutkuje negatywną oceną legalności tej ostatniej. Okoliczność, że wydanie postanowienia miało charakter następczy w stosunku do daty wydania zaskarżonej decyzji nie wpływa odmiennie na kwalifikację skutków zależności pomiędzy tymi dwiema decyzjami. Wprowadzenie do obrotu prawnego prawomocnego postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji skutkuje tym, że staje się ono integralną częścią wyjaśnianej nim decyzji od daty wydania tej decyzji, a wykładnia decyzji wyjaśnianej sprzeczna z postanowieniem wyjaśniającym jest wykładnią błędną.

W rozpatrywanej sprawie odmowne załatwienie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego miało swoje źródło m.in. w uznaniu, że jego uwzględnienie naruszałoby pkt 2 lit. h pierwszy tiret decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem budowa wylotu kanalizacji deszczowej naruszałaby zakaz trwałego zagospodarowania terenu wzdłuż potoku [...]. Nie można tracić przy tym z pola widzenia, że naruszenie tego zapisu nie było jedynym powodem decyzji odmownej wydanej w niniejszej spawie, o czym była już mowa wyżej. Jednak odmienna od przyjętej przez organy orzekające w sprawie wykładnia tego zapisu decyzji, zaprezentowana przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, zmienia stan prawny sprawy i wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I i II instancji oraz ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem, że pkt 2 lit. h pierwszy tiret decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi przeszkody na lokalizowanie w nim urządzeń odprowadzających wody odpadowe do potoku [...] i nie narusza ustalonych warunków zabudowy.

Ponadto Sąd stwierdza, że funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnej i ostatecznej decyzji Prezydenta M. [...] z 9 grudnia 2020 r. nr AR.6730.65.47.2020.MP65. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Pięć zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej złożonych z 40 budynków mieszkalnych jedno- i dwulokalowych wraz ze zbiornikiem na wody opadowe i odprowadzenie wód do potoku [...], zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz na części działek nr [...] obręb [...] w [...]" jest równoznaczne z dopuszczeniem przez Prezydenta M. [...] realizacji tej inwestycji jako całości, w tym także budowy wylotu w celu odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji do potoku [...]. Wynika to z treści decyzji i z samej nazwy inwestycji. Ostateczna decyzja wiąże organ, jak również strony, tak co do prawa, jak i stwierdzonych w niej faktów. Związanie organu administracji wydaną przez siebie decyzją, wynikające z brzmienia art. 110 § 1 k.p.a., ma znaczenie także dla strony: uzyskuje ona informację o definitywnym – na danym etapie postępowania – stanowisku organu w sprawie (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 110). Związanie organu administracji wydaną przez siebie decyzją lub rozstrzygnięciem zapadłym w przypadku milczącego załatwienia sprawy oznacza, że organ może je uchylić lub zmienić wyłącznie w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 110). Zatem jako niezrozumiałe i naruszające obowiązujący porządek prawny jawi się stanowisko orzekających w sprawie organów, nakazujące uzyskanie dla budowy wylotu kanalizacji i odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji nowej decyzji ustalającej warunki zabudowy, skoro ustalono je już wskazaną decyzją. Te zapisy decyzji, które określają szczegółowe warunki i zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej inwestycji, w tym w zakresie odprowadzania wód opadowych, mają na celu jedynie doprecyzowanie warunków wprowadzenia określonych rozwiązań technicznych w obrębie inwestycji, niejednokrotnie też skutkują uzależnieniem ich realizacji od wytycznych innego wyspecjalizowanego organu. Jednak niedopuszczalne jest wykluczanie realizacji poszczególnych elementów inwestycji przez czy też ponownie przesądzanie o niedopuszczalności ich realizacji przez te organy z powoływaniem się na treść decyzji o warunkach zabudowy, która co do zasady dopuszcza ich realizację. O tym, czy odprowadzanie wód opadowych z terenu inwestycji do potoku [...] jest dopuszczalne przesądziła już decyzja o warunkach zabudowy z 9 grudnia 2020 r., która pozostaje w obrocie prawnym i stanowi podstawę do powoływania się na jej zapisy przed właściwymi organami administracji publicznej, w tym wiąże organy administracji architektoniczno – budowlanej. Niedopuszczalność odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej inwestycji do potoku [...] skutkowałaby odmownym ustaleniem warunków zabudowy dla tej inwestycji jako całości. W tym kontekście należy przyznać słuszność zarzutom i argumentom skargi, że działanie organów orzekających w sprawie naruszyło zasadę praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a., która stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej ukonstytuowaną w art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Reasumując, w świetle dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że organ administracji II instancji wydając zaskarżoną decyzję na skutek dokonania ustaleń faktycznych przez pryzmat wykładni pkt 2 lit. h pierwszy tiret decyzji o warunkach zabudowy (dokonanej odmiennie niż wskazano to w postanowieniu wyjaśniającym do tej decyzji) nie rozpoznał istoty sprawy, naruszając tym samym przepisy prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Jednocześnie doszło do naruszenia art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z 396 ust. 1 pkt 7 u.P.w. przez jego przedwczesne zastosowanie.

Wskazane powyższej naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego miały istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (obejmującą kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi, opłatę od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika, tj. odpowiednio 300 zł, 17 zł i 480 zł).

W ponownie prowadzonym postępowaniu - stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. - organ kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.