Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 625/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3 a
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku do zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu wychowywania niepełnosprawnego syna I. uchyla decyzję I i II instancji, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. J. G. kwotę 292 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa) złote i 80 (osiemdziesiąt) groszy, w tym 22% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 8 pkt 3 a i pkt 5, art. 16 ust. 2 pkt 1, art. 13, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych, i art. 138 § 1 pkt 1 kpa - po rozpoznaniu odwołania K. B. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. z dnia [...] r., Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego syna za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że K. B. na mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] r. NR [...] w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. otrzymywała zasiłek rodzinny na syna D. B. w wysokości [...] zł oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka w kwocie [...] zł. Decyzją tą przyznano jej również dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości [...] zł. W dniu [...]r. K. B. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D., dołączając do wniosku wyrok Sądu Rejonowego w Ś. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. sygn. akt [...] zaliczający D. B. do osób niepełnosprawnych na okres do dnia [...] r.

Organ I instancji po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznał K. B. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a decyzją z dnia [...] r. NR [...] zmienił decyzję z dnia [...] r. Nr [...] i przyznał prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do końca okresu zasiłkowego oraz przyznał prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie.

Od powyższych decyzji K. B. wniosła odwołanie, w którym zażądała przyznania świadczeń związanych z niepełnosprawnością syna od [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. z dnia [...] r. [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] r. w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, a decyzją z dnia [...] r. NR [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego.

Od powyższych decyzji K. B. wniosła wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który jej nie uwzględnił.

Dnia [...] r. K. B. złożyła wniosek o przyznanie na nowy okres zasiłkowy zasiłku rodzinnego na syna D. wraz z dodatkiem z tytułu samotnego wychowywania dziecka, kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka oraz rozpoczęcia roku szkolnego.

Organ I instancji po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] r. Nr [...] przyznał wnioskodawczyni na syna D. zasiłek rodzinny w wysokości [...] zł na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł miesięcznie, a od dnia [...] do dnia [...]r. w kwocie [...] zł, dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia [...] r. K. B. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie od dnia [...] r. do dnia [...] r. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż Sąd Rejonowy w Ś. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] uzupełnił wyrok z dnia [...] r. sygn. akt [...] w ten sposób, że po słowach "niepełnosprawnych" dopisuje "od [...] r." Pismem z dnia [...] r. uzupełniła powyższy wniosek poprzez przyznanie jej również od dnia [...] r. prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego dziecka w wysokości [...] zł i wypłacenie ustawowych odsetek od dnia wymagalności świadczenia czyli od dnia [...] r. do dnia ich wypłaty. Wraz z pismami, poza wspomnianym wyrokiem, złożyła kopię decyzji ZUS Oddział w W. z dnia [...] r. o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D. za okres od [...] do [...] r. w wysokości [...] zł, od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł i od [...] do [...] r. w kwocie [...] zł. W pismach tych K. B. wskazała, iż wnioski jej powinny zostać rozpoznane na podstawie art. 24 ust. 3 a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił K. B. przyznania od dnia [...] r. do dnia [...] r. zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego dziecka. Odmowę przyznania tych świadczeń uzasadnił brakiem okoliczności wymienionych w art. 24 ust. 3 a i 3 b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W odwołaniu od tej decyzji K. B. podniosła, iż z przyczyn od niej niezależnych nie mogła złożyć wcześniej wniosku o przyznanie świadczeń związanych z kontynuacją niepełnosprawności, ponieważ nie posiadała wyroku sądu ani decyzji ZUS.

Organ odwoławczy po wydaniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 11 a ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, ponieważ: drugi z rodziców dziecka nie żyje, ojciec dziecka jest nieznany. Dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka przysługuje: matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu, a także osobie uczącej się, na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku: 1) do ukończenia 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, 2) powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 13 ust. 2 tej ustawy). Niepełnosprawnemu dziecku przysługuje, zgodnie z art. 16 ust. 2 cytowanej ustawy, zasiłek pielęgnacyjny w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do tych świadczeń ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14 – 16 tj. dodatków z tytułu: urodzenia dziecka, rozpoczęcia roku szkolnego, podjęcia przez dziecko nauki poza miejscem zamieszkania i z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Okres zasiłkowy zgodnie z art. 3 pkt 10 wspomnianej ustawy oznacza okres od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych.

Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (art. 24 ust. 2 ustawy), a w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby prawo do tych świadczeń ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 3 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca nie przewidział okoliczności, które dawałyby organowi I instancji możliwość przyznania świadczeń rodzinnych za okresy wcześniejsze. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest kontynuacja świadczenia rodzinnego związanego z niepełnosprawnością, określona w art. 24 ust. 3 a ustawy, lecz w ocenie organu, w przedmiotowej sprawie, okoliczności tej brak.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. B. wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) stwierdzenie jej nieważności, w przypadku wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, 3) stwierdzenie, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie usunął naruszeń prawa popełnionych przez ten organ 4) orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu prawa do kontynuacji świadczeń opiekuńczych ze wskazaniem kto winien je realizować. Zarzuciła, iż organ odwoławczy bez podania przyczyn pozostawał w zwłoce ponad dwa miesiące, czym naruszył art. 35 kpa. Zaskarżona decyzja nie spełnia przy tym wymogów formalnych, o których mowa w art. 107 kpa, gdyż zarówno w osnowie jak i w uzasadnieniu nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, a ponadto nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, ponieważ zdaniem tego organu, generalna zasada wyrażona w art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma zastosowania do kontynuacji świadczenia związanego z niepełnosprawnością. Podniosła, że świadczenia rodzinne tj. zasiłek pielęgnacyjny i dodatki do zasiłku rodzinnego za okres od dnia [...] r. do [...] r. przysługują jej na mocy praw nabytych. Podstawę ich nabycia stanowi decyzja ZUS w W.. Podała, że bezsporne w sprawie jest, iż zwróciła się jednocześnie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. i Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Z. o przyznanie świadczeń opiekuńczych. ZUS zawiesił postępowanie do momentu rozstrzygnięcia od kiedy datuje się niepełnosprawność dziecka, a OPS przystąpił do realizacji świadczeń od daty złożenia wniosku. Wystąpiła do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o uzupełnienie wyroku poprzez wskazanie daty początkowej niepełnosprawności dziecka, który został uzupełniony wyrokiem z dnia [...] r. Jednocześnie odwołała się od decyzji OPS do SKO, które utrzymało w mocy tę decyzję wskazując w podstawie prawnej art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pomimo że w tym czasie obowiązywał już dodany ust. 3 a. Niezależnie od tego otrzymała decyzję ZUS, na mocy której zostały jej zwrócone zaległe świadczenia od dnia [...] r. do [...] r. Powinna więc ubiegać się o wypłatę wymagalnych świadczeń od OPS, który przejął prawa i obowiązki ZUS z mocy prawa i jest to ciągłość prawa nabytego. Nie złożyła wniosku w [...] r., ponieważ nie znała stanowiska ZUS i nie posiadała prawomocnego wyroku. Organy I i II instancji nie wskazały właściwej podstawy prawnej i nie wyjaśniły odmowy przyznania świadczeń opiekuńczych, których nie należy mylić ze świadczeniem rodzinnym realizowanym na mocy art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Orzecznictwo NSA podkreśla, że wszczęte postępowanie administracyjne zakończone załatwieniem sprawy w formie decyzji, nie może wykraczać poza sfery objęte regulacją prawną, a rozstrzygnięcia sprawy nie można domniemywać, co ma miejsce w stosunku do zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Od organu sprawującego nadzór czy kontrolę weryfikującą akty prawne nie wymaga się wyrażenia zdania, lecz oczekuje się podstaw faktycznych i prawnych.

Podstawy logiki opartej na mocy ustanowionego prawa sprowadzają się do stwierdzenia, że "sprawcą" wniesionej skargi jest Kolegium Odwoławcze, które w ramach nadzoru nie doprowadziło do władczego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, opartych na wskazaniu podstawy prawnej, jednocześnie przyjmując dowolne stwierdzenie faktów – narażając ofiarę na nieuzasadnione straty i niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw koszty, wymuszając na stronie inicjatywę dalszego postępowania.

Wniosła o zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz kosztów niezbędnych do dochodzenia swoich praw i orzeczenia odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę w przypadku zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca pismem z dnia [...] r. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie praw do zasiłku pielęgnacyjnego na syna D. B. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna, a pismem z dnia [...] r. zwróciła się o przyznanie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności od [...] r. i wypłacenie ustawowych odsetek od dnia, kiedy świadczenia stały się wymagalne, tj. od dnia [...] r. do dnia ich wypłaty.

Organ I instancji po rozpoznaniu tych żądań decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania tych świadczeń za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. z uwagi na brak okoliczności wymienionych w art. 24 ust. 3 a i 3 b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał tę decyzję w mocy.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia sprawy nie znajduje potwierdzenia, bowiem organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz przepisów prawa materialnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne. Jeżeli chodzi o naruszenie praw nabytych, to w ustawie o świadczeniach rodzinnych nie mamy do czynienia z prawami nabytymi sensu stricto, bowiem świadczenia te mają charakter świadczeń okresowych, przyznawanych na okresy zasiłkowe z jednym wyjątkiem tj. zasiłkiem pielęgnacyjnym wtedy, gdy orzeczenie o stopniu niepełnosprawności umiarkowanym lub znacznym jest wydane na stałe, ale sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodziła, bowiem syn skarżącej D. B. zaliczony został do osób niepełnosprawnych na okres do dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż podniesione przez skarżącą.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na syna, dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego syna oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania niepełnosprawnego syna za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 24 ust. 3 a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponowne orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Z ust. 3 b tego przepisu wynika zaś, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3 a, osoba do wniosku o świadczenie rodzinne uzależnione od niepełnosprawności dołącza zaświadczenie właściwej instytucji potwierdzające złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

Warunkiem nabycia prawa do świadczeń rodzinnych na zasadzie kontynuacji jest utrata ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności i uzyskanie ponownego orzeczenia stanowiącego kontynuację poprzedniego oraz złożenie wniosku o kontynuację świadczenia i zaświadczenia właściwej instytucji potwierdzającego złożenie wniosku o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Prawo do tych świadczeń ustala się wówczas od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

W rozpoznawanej sprawie w okresie wskazanym w pismach skarżącej z dni [...] i [...] r. nie nastąpiła utrata ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ponieważ z wyroków Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. wynika, że syn skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Należy natomiast zwrócić uwagę, że pismami z dni [...] i [...]r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o ustalenie od dnia [...] r. do dnia [...] r. zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz od dnia [...] r. dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka wraz z odsetkami. Pisma te nawiązują wyraźnie do ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] przyznającą zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. i ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...]r. NR [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] przyznającą prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka od dnia [...]r. do dnia [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie i prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w tym okresie w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzją tą organ I instancji zmienił decyzję własną z dnia [...] r. Nr [...] przyznającą w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. zasiłek rodzinny na dziecko w kwocie [...] zł oraz dodatek do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w kwocie [...] zł miesięcznie i jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokami z dnia 12 maja 2006 r. oddalił skargi na decyzje Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] (sygn. akt IV SA/Wr 656/05) i Nr [...] (sygn. akt IV SA/Wr 655/05).

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W świetle powyższego organy orzekające w sprawie winny były wyjaśnić, czy pisma skarżącej z dni [...] i [...] r. wraz z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] r. sygn. akt [...] uzupełniającym wyrok tego Sądu z dnia [...] r. oraz decyzją ZUS w W. z dnia [...] r. Nr [...] przyznającą prawo do zasiłku pielęgnacyjnego za okres od [...] r. do [...] r. w łącznej kwocie [...] zł., stanowią wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyżej wymienionymi decyzjami ostatecznymi.

Potwierdza to stanowisko pełnomocnika skarżącej, który na rozprawie wniósł o potraktowanie wniosków skarżącej z dni [...] i [...] r. jako wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami administracyjnymi w tym przedmiocie. W skardze natomiast skarżąca wyjaśniła, iż nie złożyła tego wniosku do organu I instancji w [...] r., gdyż nie znała wówczas stanowiska sądu rejonowego i ZUS.

Zaskarżona decyzja z dnia [...] r. kwestii tej bowiem nie załatwia, wobec czego dalsze postępowanie należy zacząć od rozważenia istoty powyższych wniosków i nadania im właściwego biegu.

Organy obu instancji tym samym nie wyjaśniły istotnej okoliczności faktycznej w sprawie, czym naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd jednocześnie nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma ono przymiotu wykonalności (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Odnosząc się do wniosku skarżącej o stwierdzenie istnienia lub nieistnienia prawa do kontynuowania świadczeń opiekuńczych wskazać trzeba, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania tego wniosku, gdyż nie orzeka merytorycznie, a jedynie działa kasacyjnie, co oznacza, iż w wypadku uwzględnienia skargi decyzję uchyla lub stwierdza jej nieważność albo orzeka, iż została wydana z naruszeniem prawa, natomiast w razie nieuwzględnienia skargi oddala ją (art. 145 § 1 i 151 cytowanej ustawy).

Jeżeli zaś chodzi o wniosek o zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę wyjaśnić należy, iż rozstrzygnięcie tej kwestii nie należy do kompetencji sądu administracyjnego, ponieważ dochodzenie odszkodowania następuje przed sądem powszechnym (art. 153 § 2 kpa).

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).