Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2369/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 2, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 103 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1695/16 w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. H. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1695/16 uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...].

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB w P. w dniu 30 lipca 2015 r. wykazały, że na działce nr [...] w m. K., gm. J. zlokalizowany jest m.in budynek gospodarczy konstrukcji murowano-drewnianej, o wymiarach 4,00 m x 4,00 m z dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Jak ustalił organ budynek zrealizowano samowolnie w latach 80-tych XX wieku.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] PINB w P. nakazał K. H. oraz J. H. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego konstrukcji murowano-drewnianej, o wymiarach 4,00 m x 4,00 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w m. K., gm. J.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. H.

Mazowiecki WINB decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. W świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 pr. bud. inwestor powinien przed przystąpieniem do wykonania inwestycji dokonać zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Ponieważ wymóg dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji inwestycji nie został spełniony to przedmiotowy budynek gospodarczy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej.

PINB w P. jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 49b ust. 1 pr. bud., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

PINB w P. nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego, z uwagi na brak zgodności jego lokalizacji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika bowiem z akt sprawy sporna inwestycja zlokalizowana została na terenie, dla którego brak jest obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, jak ustalił PINB w P., budynek zrealizowany został na terenie leśnym i takie przeznaczenie terenu działki pozostaje do chwili obecnej. W konsekwencji, z uwagi na przeznaczenie działki, Mazowiecki WINB zgodził się ze stanowiskiem organu powiatowego o braku możliwości uzyskania przez właścicieli działki decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wobec braku planu miejscowego) dla spornej inwestycji. Jednym z warunków koniecznych do uzyskania takiej decyzji jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, co wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez PINB w P. zgoda na zmianę przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt nie została wydana.

Na koniec organ odwoławczy stwierdził, że argumenty przedstawione przez skarżącego w odwołaniu, dotyczące zastosowanego trybu z art. 49b pr. bud. obecnie obowiązującego, zamiast art. 37, art. 40 i art. 42 pr. bud. z 1974 r. na podstawie art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r., nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, że z treści przepisu art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994r. wynika jednoznacznie, iż przepisu art. 48 pr. bud. z 1994 r. (rozbiórka obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (tj. ustawy z 1974 r.). MWINB zauważył, iż charakter przedmiotowej inwestycji nie mieści się w dyspozycji obowiązującego obecnie art. 48 pr. bud. z 1994 r., a to wyklucza możliwość zastosowania art. 103 cyt. ustawy, co w konsekwencji musi prowadzić do uznania braku podstaw prawnych prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o pr. bud. z 1974 r. Skoro przepis art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r, który jest przepisem intertemporalnym, odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy wypełniających hipotezę art. 48 tej ustawy i nie można stosować do niego wykładni rozszerzającej, to nie może mieć on zastosowania do sytuacji wskazanych w innych przepisach pr. bud. z 1994 r., a w szczególności wynikających z art. 49b tej ustawy.

W skardze na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] K. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem uznał skargę za zasadną. Zdaniem Sądu nie mają racji organy wskazując na zastosowanie w sprawie trybu właściwego dla legalizacji tzw. samowoli zgłoszeniowej, tj. art. 49b pr. bud. z 1994 r. Sąd zauważył, iż sporny obiekt został zrealizowany w latach 80 XX wieku, a tym samym, dla ustalenia, czy powstał on w warunkach samowoli budowlanej należało wziąć pod uwagę przepisy wówczas obowiązujące, a nie te, które obowiązują obecnie, tj. art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pr. bud. z 1994 r. Nie ma bowiem żadnych podstaw prawnych, aby do stanu faktycznego mającego miejsce pod rządami poprzedniej ustawy (dla ustalenia, czy ma miejsce samowola budowlana), stosować obecny reżim prawny, a przyjęcie takiej koncepcji prowadziłoby do naruszenia zasady prawa: lex retro non agit. Skoro przepisy obowiązujące w dacie realizacji obiektu nakładały na inwestora obowiązek uzyskania dla takiego obiektu pozwolenia na budowę, to postępowanie dotyczące jego legalizacji winno być prowadzone w oparciu o przepisy pr. bud. z 1974 r., na podstawie art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r., czyli z uwzględnieniem art. 37, art. 40 i art. 42 poprzednio obowiązującej ustawy, a nie na podstawie art. 49b pr. bud. z 1994 r.

Sąd wskazał, iż w myśl ww. art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r., przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r. odnosi się więc do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniały hipotezę art. 48 tej ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy pr. bud. z 1974 r., nie zaś art. 48 obecnie obowiązującej ustawy. Jeżeli mowa o ocenie stanów przeszłych, w kontekście możliwości zastosowania art. 48 pr. bud. z 1994 r., czyli ustalenia czy obiekt wówczas budowany wymagał pozwolenia na budowę, ocenie podlega to, czy w dacie budowy tego obiektu (a nie później – w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego) wymagane było na jego wzniesienie pozwolenie na budowę. Ważny jest więc w tym zakresie stan prawny wówczas obowiązujący. Sąd dodał, iż obecne brzmienie art. 103 ust. 2 nie odpowiada zmianom wprowadzonym do ustawy z dniem 11 lipca 2003 r., albowiem to, co do tej daty objęte było treścią art. 48, obecnie zamieszczone jest w art. 48 i art. 49b omawianej ustawy. Niemniej, brak dostosowania tego przepisu do wskazanej zmiany wprowadzonej w 2003 r., winien być uwzględniany przy stosowaniu art. 103 ust. 2 choćby z tej przyczyny, że wprowadzony prawem budowlanym z 1994 r. reżim budowlany (w przypadku legalizacji samowoli) jest znacznie mniej korzystny od poprzedniego, stąd też interpretacja tego przepisu winna być dokonywana z uwzględnieniem i tego aspektu.

W ocenie Sądu, stan faktyczny niniejszej sprawy, oceniany przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie budowy przedmiotowego obiektu wypełnia hipotezę art. 48 pr. bud. Tym samym należy przyjąć, iż art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r. winien znaleźć zastosowanie w sprawie. Tymczasem organy orzekając w sprawie zupełnie pominęły w swoich rozważaniach przepis art. 103 ust. 2 pr. bud. z 1994 r., przyjmując w istocie, że do oceny stanów przeszłych w zakresie naruszenia prawa należy stosować przepisy obecnie obowiązujące. To zaś doprowadziło do błędnego wniosku, iż dla oceny stanu faktycznego powstałego przed wejściem w życie pr. bud. z 1994 r. w zakresie oceny, czy w dacie budowy wymagane było pozwolenie na budowę należy uwzględniać obecną treść art. 28 i art. 29 oraz art. 30 pr. bud. Przyjęcie takiego poglądu skutkowało naruszeniem art. 49b pr. bud. poprzez jego wadliwe zastosowanie oraz ww. art. 103 ust. 2 tej ustawy - poprzez jego niezastosowanie.

Z tych przyczyn, zdaniem Sądu, skarga okazała się zasadna, a decyzje wydane w sprawie wymagały wyeliminowania z obrotu prawnego.

Wobec poczynionych uwag Sąd stwierdził, iż ponownie prowadząc postępowanie w sprawie organ powiatowy zobowiązany będzie zastosować ww. art. 103 ust. 2, i na jego podstawie – art. 37 i nast. pr. bud. z 1974 r. W kontekście art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r., obowiązany będzie wziąć pod uwagę uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/14, a w efekcie – uchwały w sprawie planów miejscowych obowiązujących na przedmiotowym terenie, począwszy od daty realizacji obiektu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu:

- na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 103 ust. 2 w zw. z art. 49b i 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż ma on zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych przed 1995 r., które w obecnym reżimie pr. bud. mieści się w zakresie art. 49b pr. bud. z 1994 r. Organy nadzoru budowlanego przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowały właściwe przepisy pr. bud. z 1994 r.,

2. art. 103 ust. 1 pr. bud. z 1994 r, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie.

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 2 w zw. z art. 49b i 48 pr. bud. z 1994 r., przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej, tj. Mazowieckiego WINB i wydanej przez ten organ decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., co skutkowało wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku uwzględniającego skargę wniesioną przez K. H.;

2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 49b pr. bud. przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnego ustalenia faktycznego sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego błędnie odstąpiły w sprawie od legalizacji budynku przyjmując, że właściciele obiektu nie spełniają jednego z warunków określonego w art. 49b ust. 2 pkt 3 pr. bud.;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez K. H. pomimo tego, że organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz podjęły decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami;

4. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, nieodpowiadającego wymaganiom zawartym w treści art. 141 p.p.s.a., polegające na dokonaniu nieprawidłowych ustaleń faktycznych, niezgodnie ze stanem rzeczywistym w oparciu o znajdujący się w aktach materiał dowodowy, który doprowadził do wydania zaskarżonego wyroku;

4. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi K. H.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. Mazowiecki WINB wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi K. H. poprzez jej oddalenie. W przypadku uznania przez Sąd, iż nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 188 p.p.s.a., na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § i p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto na podstawie art. 203 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. H. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy do wzniesionego samowolnie w latach 80-tych XX wieku budynku gospodarczego zastosowanie znajduje art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r., jak to przyjęły organy nadzoru budowlanego, czy też należy zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., jak uważa Sąd I instancji.

Organy przyjęły, że skoro ze względu na wymiary przedmiotowego obiektu jego budowa wymagała stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. zgłoszenia, to tym samym, do jego legalizacji zastosowanie znajdował art. 49b tej ustawy, dotyczący obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia.

Zdaniem Sądu natomiast do legalizacji tego budynku zastosowanie winny znaleźć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a to z uwagi na treść przepisu art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W przepisie tym ustawodawca dał pierwszeństwo zasadzie bezpośredniego działania nowego prawa, z tym że wyjątek od tej zasady wprowadził w art. 103 ust. 2, który stanowi, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W ocenie Sądu I instancji odesłanie w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. do przepisów poprzednio obowiązujących ma ten skutek, iż w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995 r., w tym również do przedmiotowego budynku gospodarczego, skutki samowoli budowlanej należy likwidować używając środków prawnych przewidzianych w Prawie budowlanym z 1974 r.

Skarżący kasacyjnie organ polemikę z tym stanowiskiem opiera na twierdzeniu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma zastosowania art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że odnosi się on wyłącznie do art. 48, a więc do obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę , a nie do art. 49b, a więc do obiektów wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia.

Stanowisko skarżącego kasacyjnie organu jest błędne z dwóch powodów.

Po pierwsze przedmiotowy obiekt nie został wybudowany bez wymaganego zgłoszenia, jak stanowi art. 49b, gdyż w czasie gdy był budowany (lata 80-te XX wieku) w obowiązującej wówczas ustawie Prawo budowlane z 1974 r. nie było instytucji "zgłoszenie zamiaru budowy", ani też nie występowało pojęcie "budynek gospodarczy". W myśl Prawa budowlanego z 1974 r. przedmiotowy obiekt budowlany był budynkiem (art. 2 ust. 1) i zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy niezbędne było uzyskanie pozwolenia na jego budowę. Samowola budowlana nie polegała zatem na wybudowaniu budynku gospodarczego bez wymaganego zgłoszenia, lecz na wybudowaniu budynku bez wymaganego obowiązującym prawem pozwolenia na budowę, co jednoznacznie wskazuje, że po wejściu w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do obiektu tego mógł mieć zastosowanie art. 48 tej ustawy, a stosowanie tego przepisu wyłączone zostało w art. 103 ust. 2.

Po drugie stanowisko organu nie uwzględnia tego, że przepis 103 ust. 2 nie mógł odnosić się wprost do art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż ta jednostka redakcyjna została dodana dopiero przez art. 1 pkt 39 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Do dnia 10 lipca 2003 r. samowole budowlane, polegające na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, były objęte regulacją art. 48, razem z samowolą budowlaną, polegającą na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Podzielenie stanowiska organów prowadziłoby zatem do różnego traktowania samowoli budowlanych dotyczących budynków gospodarczych zrealizowanych przed 1 stycznia 1995 r. Mianowicie przed 10 lipca 2003 r. ich legalizacja następowałaby na podstawie mniej restrykcyjnych przepisów poprzedniej ustawy z 1974 r., a po tej dacie na podstawie wprowadzonego do ustawy z 1994 r. przepisu art. 49b. Takie zróżnicowanie byłoby niczym nie uzasadnione, gdyż ustawa zmieniająca z 2003 r. nie zawierała takich przepisów intertemporalnych, które by wyłączały stosowanie do samowoli budowlanych dotyczących budynków gospodarczych zrealizowanych przed 1 stycznia 1995 r., intertemporalnego przepisu art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż prawidłowa była dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia prowadząca do wniosku, że do legalizacji samowolnie wzniesionego w latach 80-tych XX wieku budynku gospodarczego należy na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., co oznacza, że niezasadny był zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Ponieważ zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy zdeterminowany jest zawsze unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania decyzji, oczywistym jest, że przy prowadzaniu postępowania na podstawie art. 49b Prawa budowlanego z 1994 r. i bez uwzględnienia art. 37, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1994 r. doszło do naruszenia przez organy przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania - art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., co oznacza, iż niezasadne były zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z przywołanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490), mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. (II FPS 4/12, LEX nr 1226661), iż art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.