Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 28/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c/, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 206, art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku J. J. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej; III. zasądza na rzecz J. J. od Wójta Gminy kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania w pozostałej części.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2018 r. do sądu wpłynęła skarga J. J. na bezczynność Wójta Gminy B., polegającą na niezałatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2018 r. zwrócił się, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do wójta o udostępnienie informacji dotyczącej zarobków uzyskanych przez sekretarza gminy w 2017 r., z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków: specjalnego, funkcyjnego i za wieloletnią pracę. Organ, jak wskazał skarżący, w terminie przewidzianym przepisami terminie nie udostępnił żądanej informacji, nie wezwał go do uzupełnienia braków wniosku, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia.

Wskazując na powyższe okoliczności, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wskazanego wniosku w terminie 14 dni oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie. Ponadto zażądał zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że skarga została w całości uwzględniona przez organ w trybie autokontroli poprzez udzielenie skarżącemu żądanej informacji pismem z dnia [...] lutego 2018 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2018 r. skarżący potwierdził, że organ udzielił mu informacji żądanej we wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r., w związku z czym oświadczył, że wycofuje żądanie zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.).

Skarga jest zasadna.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej, stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wójt Gminy jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., oraz że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r. stanowią informację publiczną, albowiem dotyczą sposobu dysponowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c/ u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2018 r. wpłynęła do Urzędu Gminy B. skarga J. J. na bezczynność Wójta Gminy B. polegająca na niezałatwieniu wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W dniu [...] lutego 2018 r. Wójt [...] przesłał skarżącemu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, żądane informacje.

Niekwestionowane jest więc, że organ udostępnił stronie skarżącej żądane informacje, jednakże uczynił to po upływie terminu 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

Mając powyższe na względzie, sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania opisanego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Jednocześnie sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię, sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza to, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy ustawy. Trzeba bowiem mieć na względzie, że organ niezwłocznie po doręczeniu mu skargi na bezczynność w niniejszej sprawie przesłał stronie skarżącej żądane przez nią informacje.

Ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem przez sąd skargi czyni bezprzedmiotowym postępowanie w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia powołanego wniosku i uzasadnia umorzenie postępowania w tej części, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nakazujący sądowi umorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, wyjaśnić należy, że uwzględnienie skargi daje podstawy do zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, obejmujących również koszty zastępstwa procesowego, stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Wprawdzie z powołanego przepisu rozporządzenia wynika, że minimalna stawka wynagrodzenia za czynności radcy prawnego w sprawach dostępu do informacji publicznej wynosi 480 zł, ale zważyć należy, że art. 206 p.p.s.a. daje sądowi uprawnienie do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części - w uzasadnionych przypadkach. Ponieważ przepis ten dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje on swoim zakresem również miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, Legalis). Sąd stosuje ten przepis z urzędu według własnej oceny okoliczności sprawy.

W art. 206 p.p.s.a. jedynie przykładowo wskazano okoliczność uzasadniającą miarkowanie kosztów postępowania w postaci uwzględnienia przez sąd skargi w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Określenie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować każdorazowo z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego, w tym wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy i obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie zwalania od tego określenie w rozporządzeniu minimalnych stawek wynagrodzenia pełnomocnika. Art. 206 p.p.s.a., jako przepis zawarty w akcie o randze ustawy, ma bowiem pierwszeństwo przed regulacjami rozporządzenia.

Przygotowanie skargi w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest bezczynność polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej, wymagało niewielkiego wkładu pracy, ponieważ w sprawie nie występowały ani okoliczności faktyczne wymagające wyjaśnienia, ani budzące wątpliwości problemy prawne wymagające rozstrzygnięcia. Sądowi z urzędu wiadomo, że przed tutejszym sądem, jak również przed innymi sądami administracyjnymi w kraju prowadzona jest duża liczba spraw o podobnym charakterze, w których skarżący reprezentowany jest przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, a sporządzane w tych sprawach wnioski o udzielenie informacji publicznej są tożsame lub bardzo podobne. Tym samym sąd uznał, że udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie ograniczył się do dostosowania przygotowanego pisma procesowego do okoliczności niniejszej sprawy. Przyznanie w takiej sytuacji wynagrodzenia pełnomocnikowi stanowiłoby przejaw nadużycia prawa do sądu.

W związku z powyższym sąd zasądził na rzecz skarżącego jedynie kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.