Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1318/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.190, art. 141
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. z siedzibą w S. z dnia 19 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. z siedzibą w S.na rzecz skarżącej D. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej: "NSA") wyrokiem z dnia 21.06.2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16, oddalił skargę kasacyjną [...] (dalej "Uczestnik postępowania") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwanego dalej: "WSA") z dnia 03.09.2015 r., sygn. akt II SA/Sz 788/15, w sprawie ze skargi D. M. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Skarżąca") na decyzję Z. W.

i K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej także "Spółka") z dnia

[...] r. nr [...], w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, którym to wyrokiem WSA uchylił decyzję Spółki z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok ten zapadł na podstawi następujących ustaleń faktycznych i prawnych.

Wnioskiem złożonym pocztą elektroniczną w dniu 23.02.2015 r., Wnioskodawczyni zwróciła się do Z. W. i K. Spółka z o.o.

w S. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie zestawienia wysokości składników wynagrodzeń otrzymanych przez członków rady nadzorczej

i zarządu w Z. W. i K. Spółka z o.o. w S. oraz skanów umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu. Zwróciła się także

o informację, czy członkom zarządu w okresie zatrudnienia lub po ustaniu zatrudnienia były wypłacane odprawy, nagrody, premie.

Pismem z dnia 05.03.2015 r. Wnioskodawczyni przekazano informację zawierającą zestawienie wysokości składników wynagrodzeń otrzymanych przez członków rady nadzorczej i zarządu wraz z informacją o przyznanych nagrodach.

Natomiast decyzją z dnia [...] r., nr [...], Spółka, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej "u.d.i.p.") w związku z art. 221 § 5 Kodeksu pracy i art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, odmówiła udostępnienia informacji ujętej we wniosku w zakresie przesłania skanów umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu wskazując,

że wnioskowana informacja zawiera dane wrażliwe.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 09.04.2015 r. Wnioskodawczyni zarzuciła ww. decyzji naruszenie art. 61 Konstytucji i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Spółka, powołując

w podstawie prawnej art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 221 § 5 Kodeksu pracy i art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy

o ochronie danych osobowych, ponownie odmówiła udostępnienia informacji publicznej w powyższym zakresie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Spółka wskazała, iż art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych statuują ustawową ochronę danych osobowych, udostępnienia których domaga się wnioskodawca. Podkreśliła, że prawo

do prywatności osób fizycznych stanowi skuteczną podstawę ograniczenia dostępu

do informacji publicznych wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś zgodnie z treścią art. 221 § 5 Kodeksu pracy do danych osobowych pracowników zastosowanie mają przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie Spółki, udostępnienie informacji o szczegółowych warunkach zatrudnienia, miejscu zamieszkania, dacie urodzenia, itp. należy do kategorii tzw. danych wrażliwych, a ich przetworzenie możliwe wyłącznie wtedy gdy zezwalają na to przepisy ustawy. W przedmiotowym przypadku sytuacja taka nie ma miejsca, natomiast Spółka jako administrator danych osobowych odpowiada za ich ochronę. Osoby wchodzące w skład zarządu nie pełnią funkcji w organach administracji publicznej, a ich prawo

do prywatności nie podlega ograniczeniu.

Na powyższą decyzję Wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który ww. wyrokiem z dnia 03.09.2015 r.,

II SA/Sz 788/15, uchylił zaskarżoną decyzję Spółki z dnia [...] r. jak

i poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia [...] r.

Od ww. wyroku Uczestnik postępowania wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając w całości pkt I wyroku, tj. co do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Z. W. i K. Spółki z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] r. nr [...]

NSA wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, NSA powołując się na brzmienie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), wskazał, że ustawodawca dopuszcza oddalenie skargi kasacyjnej, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie zachodziła taka sytuacja.

Dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne było w pierwszej kolejności ustalenie,

czy Spółka była podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz

czy żądane przez stronę informacje były informacją publiczną.

Powołując się na art. 4 ust. 1 u.d.i.p., NSA stwierdził, że podzielił w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10

(LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Po obszernym omówieniu tych pojęć, NSA wskazał, że skoro z Krajowego Rejestru Sądowego wynikało,

że przedmiotem działalności Spółki był m.in.: pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody; odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, to Spółka była podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Rozważając przedmiotowy aspekt sprawy, NSA wskazał, że pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponieważ uregulowania te nie

są zbyt jasne, należało przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu

do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymagało się zatem od osoby wykonującej to prawo, wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA wskazał na dwie kwestie.

Po pierwsze – we wniosku z dnia 23.02.2015 r. Wnioskodawczyni zwróciła się

do Spółki m.in. o przesłanie skanów umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu, zaś ani organy, ani Sąd I instancji, nie ustalili, jakich umów żąda Wnioskodawczyni, a przecież organ był związany wnioskiem strony i nie mógł

w dowolny sposób modyfikować czy interpretować treści żądania.

Po drugie –gdyby uznać, że Wnioskodawczyni żądała przesłania skanów umów

o prace z członkami zarządu, to należało wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczyło informacji

o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji,

w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Dlatego celem ustalenia, czy żądana informacja była informacją publiczną, konieczne było zbadanie, czy zawieranie umów z członkami zarządu pozostawało w bezpośrednim związku

z wykonywaniem zadań publicznych i czy członkowie zarządu Spółki pełnili funkcje publiczne. W konsekwencji należało przeanalizować wskazane wyżej umowy celem ustalenia, czy dane w nich zawarte stanowiły informację publiczną.

Z uwagi na powyższe NSA uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § P.p.s.a i art. 1 ust. 1 u.d.i.p., albowiem Sąd I instancji nie przedstawił przekonywującej argumentacji, że wskazane wyżej umowy nie stanowiły informacji publicznej. NSA wskazał, że skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a WSA uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, w konsekwencji uznał, że mimo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiadał prawu. NSA zaznaczył,

że w ponownie prowadzonym postępowaniu Spółka uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

W piśmie z dnia 17.10.2018 r. Spółka zwróciła się do Wnioskodawczyni

o doprecyzowanie złożonego przez nią wniosku i wskazanie, o udostępnienie jakich umów się domagała.

Odpowiadając na ww. wezwanie Spółki, Wnioskodawczyni zwróciła się

o udostępnienie wszystkich umów zawartych przez Spółkę z członkami zarządu, zarówno zatem umów o dzieło, zlecenia, o świadczenie usług, o pracę, jak i inne.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Spółka odmówiła Wnioskodawczyni udostępnienia informacji wskazanych we wniosku w zakresie,

w jakim Wnioskodawczyni wniosła o przesłanie skanów wszystkich umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że na dzień wpływu wniosku zarząd Spółki był trzyosobowy. W jego skład wchodzili: B. C., R. W. i S. J.. Obecnie żadna z tych osób nie wchodzi w skład zarządu Spółki.

Dalej Spółka wyjaśniła, że według stanu na dzień 23.02.2015 r. Spółka miała zawarte umowy o pracę z wyżej wymienionymi osobami oraz zawartą z B. C. umowę na korzystanie z samochodu służbowego. Jak wskazała, umowy zawarte przez Spółkę z wyżej wymienionymi osobami zawierają dane osobowe i dotyczą sfery prywatności tych osób, więc ich ujawnienie podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W dniu wydania decyzji wyżej wymienieni nie byli członkami zarządu Spółki, zatem nie pełnili funkcji publicznej i ochrona ich prywatności nie była ograniczona stosownie do zdania drugiego art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na poparcie zasadności swojego stanowiska Spółka przytoczyła część treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 09.11.2017 r., sygn. akt I OSK 3438/15.

W skardze do WSA w Szczecinie, Skarżąca, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wniosek dotyczy informacji publicznej o osobach, które nie pełnią aktualnie funkcji publicznych, wobec czego istnieje konieczność ochrony ze względu na przesłankę prywatności osoby fizycznej – wniosła o uchylenie decyzji z dnia 19.11.2018 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczył członków zarządu Spółki, przy czym skład zarządu na dzień złożenia wniosku był trzyosobowy, i w jego skład wchodzili: B. C., R. W. i S. J.. Nie ulega więc wątpliwości, że osoby te pełniły funkcję publiczną, bowiem miały wpływ na kształtowanie działań i wykonywanie zadań przez podmiot zobowiązany. Z tego względu nie ma podstaw do zastosowania przesłanki określonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie ma przy tym znaczenia, że osoby te nie pełnią już funkcji publicznej. Pytanie bowiem obejmowało okres czasu, w którym pełnili oni funkcje publiczną w Spółce. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę na wyrok WSA w Gdańsku

z dnia 04.07.2018 r., II SA/Gd 235/18, który – jak wskazała – został wydany w zbliżonej sprawie.

Sumując, Skarżąca wskazała, że nie ulega wątpliwości, że w dniu złożenia wniosku dotyczył on osób pełniących funkcje publiczne w Spółce, zaś wnioskowane umowy o pracę oraz umowa na korzystanie z samochodu służbowego dotyczyły gospodarowania środkami publicznymi spółki komunalnej.

W odpowiedzi na skargę Z. W. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 30.01. 2018 r. S. "[...] z siedzibą w W. złożyło wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Na rozprawie w dniu 13.02.2019 r. Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. dopuścić S. do udziału w charakterze uczestnika postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Jak już wyżej wskazano, wyrokiem z dnia 03.09.2015 r., sygn. akt

II SA/Sz 788/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Z. W. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w S. ("Spółka") z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21.06.2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16, oddalając skargę kasacyjną [...] ("Uczestnik postępowania"), utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 03.09.2015 r., sygn. akt II SA/Sz 788/15, którym uchylono decyzję Spółki z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wobec tego kontrola sądowa w niniejszej sprawie odbywa się obecnie

w warunkach określonych w art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369,

z późn. zm. – dalej "P.p.s.a.").

W myśl art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie znajdują zastosowania przepisy, które były przedmiotem wykładni tego Sądu oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zmieni się stan prawny.

Sąd rozpoznający ponownie niniejszą sprawę nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.06.2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16.

A zatem, odmienna ocena sprawy w kontekście wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21.06.2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16, jest prawnie niedopuszczalna. Przepis art. 190 P.p.s.a., określając relację między sądem pierwszej instancji a sądem wyższej instancji, wiąże sąd pierwszej instancji

z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego kierunku postępowania w takim stopniu, że nie ma już miejsca na polemikę z wykładnią prawną i zaleceniami sądu wyżej instancji.

Mając zatem na uwadze związanie oceną prawną sprawy oraz kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 21.06.2018 r., sygn. akt I OSK 1484/16, skargę należało uwzględnić jako uzasadnioną.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności dokonał oceny, czy Z. W. i K. Spółka z o.o. z siedzibą

w S. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę informacje są informacją publiczną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze. zm.), oraz partie polityczne

(ust. 2 tego przepisu). Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3).

W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym pojęciu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne".

Naczelny Sąd Administracyjny, podzielił w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Oznacza to, że przedsiębiorstwo komunalne, które wykonuje zadania w formie spółki, mieści się w pojęciu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (Dz. U. z 2018 r., poz. 990 ze zm.) w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Przepis art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 827) stanowi zaś, że gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy stanowi, że do zadań własnych gminy należą sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych.

Skoro z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiotem działalności Z. W. i K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. jest m.in.: pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody; odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, to Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy NSA wskazał, że pojęcie "informacji publicznej" określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Przechodząc na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy za NSA wskazać należy na dwie kwestie. Po pierwsze – we wniosku z dnia 23.02.2015 r., Skarżąca zwróciła się do Spółki m.in. o przesłanie skanów umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu. Ani organy, ani Sąd pierwszej instancji, nie ustalili, jakich umów żąda wnioskodawczyni, a przecież organ jest związany wnioskiem strony i nie może w dowolny sposób modyfikować czy interpretować treści żądania. Po drugie – gdyby uznać, że wnioskodawczyni żąda przesłania skanów umów o prace z członkami zarządu, to należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" jest, na co wielokrotnie zawracało uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, pojęciem węższym od pojęcia "funkcjonariusza publicznego", ponieważ obejmuje ono osoby, które posiadają wpływ na kształtowanie się spraw publicznych, a więc takich, które podejmują rozstrzygnięcia, wiążące decyzje związane z funkcjonowaniem instytucji publicznych, gospodarowaniem majątkiem publicznym lub też orzekaniem w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych w imieniu Państwa (por wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3438/15, z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16, CBOSA). Dlatego celem ustalenia, czy żądana informacja jest informacja publiczną, konieczne jest zbadanie, czy zawieranie umów z członkami zarządu pozostawało w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych, i czy członkowie zarządu Spółki pełnią funkcje publiczną. W konsekwencji należy przeanalizować wskazane wyżej umowy celem ustalenia, czy dane w nich zawarte stanowią informację publiczną.

Z uwagi na powyższe NSA stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § P.p.s.a i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. albowiem Sąd I instancji nie przedstawił przekonywującej argumentacji, że wskazane wyżej umowy nie stanowią informacji publicznej.

Odnoszenie się zatem do pozostałych zarzutów mających charakter materialnoprawny z uwagi na powyższe uchybienia byłoby przedwczesne.

Skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, w konsekwencji uznać należało,

że mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Jak końcowo wskazał NSA, w ponownie prowadzonym postępowaniu, Z. W. i K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. – po uprzednim wyjaśnieniu, w wykonaniu wskazań NSA, że Skarżąca domaga się udostępnienia wszystkich umów zawartych przez Spółkę z członkami zarządu, w tym umów o dzieło, zlecenia, o świadczenie usług, o pracę i innych – Spółka odmówiła Skarżącej udostępnienia informacji publicznej wskazanych we wniosku w zakresie, w jakim wniosła Skarżąca o przesłanie skanów wszystkich umów podpisanych przez Spółkę z członkami zarządu wskazując, że na dzień wpływu wniosku zarząd Spółki był trzyosobowy. Wyjaśniła,

że jego skład wchodzili: B. C., R. W. i S. J., przy czym obecnie żadna z tych osób nie wchodzi w skład zarządu Spółki.

Dalej Spółka wyjaśniła, że według stanu na dzień 23.02.2015 r. Spółka miała zawarte umowy o pracę z wyżej wymienionymi osobami oraz zawartą z B. C. umowę na korzystanie z samochodu służbowego. Jak wskazała, umowy zawarte przez Spółkę z wyżej wymienionymi osobami zawierają dane osobowe i dotyczą sfery prywatności tych osób, więc ich ujawnienie podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W dniu wydania decyzji wyżej wymienieni nie byli członkami zarządu Spółki, zatem nie pełnili funkcji publicznej i ochrona ich prywatności nie była ograniczona stosowanie do zdania drugiego art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Końcowo Spółka wskazała, że: "Stanowisko tożsame z powyższym wyraził Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie o sygn. akt

I OSK 3438/15. Stwierdził on: "brak jest podstaw do przekazania wnioskodawcy informacji o wszystkich pracownikach spółki, ponieważ dotyczą one sfery prywatnej (danych osobowych) osób, które nie pełnią funkcji publicznych.".

Sąd ponownie rozpoznający sprawę, przede wszystkim zwraca uwagę, że jest to zdanie wyrwane z kontekstu wypowiedzi NSA w ww. wyroku I OSK 3438/15. W wyroku tym bowiem NSA wprost końcowo stwierdził, że: "Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jest oczywistym, iż pracownicy spółki miejskiej, wykonujący stricte czynności pracownicze, niezwiązane z podejmowaniem rozstrzygnięć co do gospodarowania majątkiem spółki, polityką kadrową lub określaniem planów jej działalności, nie pełnią funkcji publicznej – nie posiadają bowiem kompetencji decyzyjnych. Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do przekazania wnioskodawcy informacji o wszystkich pracownikach spółki, ponieważ dotyczą one sfery prywatnej (danych osobowych) osób, które nie pełnią funkcji publicznych.".

Stwierdzenie to oznacza, że stan faktyczny sprawy był odmienny od badanej sprawy. W niniejszej sprawie chodzi o udzielenie informacji dotyczącej członków zarządu Spółki, która – jak stwierdził NSA w wyroku I OSK 1484/16 – jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Jednakże – jak dalej wskazał NSA – wnioskodawczyni żąda przesłania skanów umów o prace z członkami zarządu, to należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest, na co wielokrotnie zawracało uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, pojęciem węższym od pojęcia "funkcjonariusza publicznego", ponieważ obejmuje ono osoby, które posiadają wpływ na kształtowanie się spraw publicznych, a więc takich, które podejmują rozstrzygnięcia, wiążące decyzje związane z funkcjonowaniem instytucji publicznych, gospodarowaniem majątkiem publicznym lub też orzekaniem w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych w imieniu Państwa (por wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3438/15, z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16, CBOSA). Dlatego celem ustalenia, czy żądana informacja jest informacja publiczną, konieczne jest zbadanie, czy zawieranie umów z członkami zarządu pozostawało w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych, i czy członkowie zarządu Spółki pełnią funkcje publiczną. W konsekwencji należy przeanalizować wskazane wyżej umowy celem ustalenia, czy dane w nich zawarte stanowią informację publiczną.

Wskazania te są wynikiem oceny NSA, a zatem wiążą Spółkę, co oznacza, że nie podlegają polemice, stosownie do przytoczonego już wyżej art. 190 P.p.s.a. Spółka jednak nie odniosła się w zaskarżonej decyzji z dnia 19.11.2018 r. do wskazań NSA, zawartych w wyroku z dnia 21.06.2018 r., I OSK 1484/16. Z tego też powodu Sąd ponownie rozpoznający sprawę uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej, Spółka zrealizuje wskazania ujęte w wyroku NSA z dnia 21.06.2018 r., I OSK 1484/16, a więc Spółka zobowiązana

jest zbadać, czy zawieranie umów (wskazanych przez Skarżącą mailem z dnia 22.10.2018 r.) z członkami zarządu pozostawało w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych, i czy członkowie zarządu Spółki pełnią funkcję publiczną. W konsekwencji należy przeanalizować wskazane wyżej umowy celem ustalenia, czy dane w nich zawarte stanowią informację publiczną, tj. czy podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. Z uwagi na fakt, że wniosek Skarżącej obejmuje żądanie informacji za rok 2014, odpowiedź Spółki musi odnieść się do roku 2014, niezależnie od faktu, czy osoby wchodzące w skład zarządu spółki w roku 2014 obecnie już nie pełnią funkcji członków zarządu w tej Spółce, gdyż jak wskazał NSA "przecież organ jest związany wnioskiem strony i nie może dowolnie modyfikować czy interpretować treści żądania". Wskazać przy tym należy, że Skarżąca trafnie przytoczyła wyrok WSA w Gdańsku z dnia 04.07.2018 r., II SA/Gd 235/18, co może być pomocne dla Spółki przy ponownej ocenie wniosku Skarżącej, z uwzględnieniem oceny Sądu stosownie do art. 153 P.p.s.a.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszającą przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego przez Z. W. i K. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie [...]zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje: uiszczony wpis stały od skargi w kwocie [...]zł (ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego Skarżącej (radcy prawnego) w kwocie [...]zł z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa procesowego ([...] zł).