Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 625/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] 2015r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy D. w dniu [...] 2015 r. po rozpatrzeniu wniosku inwestora G. P. wydał decyzję środowiskową nr [...] ustalając brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu punktu kruszenia, gruzu, betonu i innych materiałów budowlanych oraz punktu skupu złomu na dz. [...] i [...], obręb D., gmina D.. Stwierdzono, że integralną częścią decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia.

Jako podstawę prawna decyzji organ wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), a także § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej: r.p.m.o.ś.),

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 80 i 81 r.p.m.o.ś. jako punkty do zbierania lub przeładunku złomu. Dlatego uznano, że przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po zawiadomieniu stron w trybie art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania, uwagi i zastrzeżenia wniosły W. M., D. H. oraz B. K.. Wójt ustosunkowując się do uwag stron wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu, a określa jedynie środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia. Wyjaśnił, że decyzja taka nie ocenia, czy i jak inwestycja wpłynie na wartość gruntów. Odnosząc się do zarzutów stron o uciążliwości planowanej inwestycji organy opiniujące - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (RDOŚ) i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (PPIS) - po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnienia stwierdziły, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, a planowane przedsięwzięcie nie będzie przekraczać wymaganych standardów w poszczególnych komponentach środowiska.

Wójt wyjaśnił, że informację o złożeniu wniosku w przedmiotowej sprawie zamieszczono w powszechnie dostępnym wykazie danych o środowisku, podając powyższe do wiadomości na prowadzonej przez Gminę stronie internetowej.

Dalej wskazano, że PPIS w swojej opinii nr [...] z dnia [...] 2014 r. stwierdził, że dla ww. inwestycji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ po nakazaniu inwestorowi uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia pismem nr [...],[...] z dnia [...] 2014 r. stwierdził, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wójt [...] uznał odnośnie skali przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych relacji, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że przedsięwzięcie polegać będzie na uruchomieniu punktu kruszenia odpadów z mobilną kruszarką o maksymalnej wydajności 100 Mg/h celem odzysku w procesie R5 i R12, a także na uruchomieniu punktu skupu następującego złomu: miedź, brąz, mosiądz (17 04 01), aluminium (17 04 02), ołów (17 04 03), cynk (17 04 04), żelazo i stal (17 04 05), cyna (17 04 06), mieszaniny metali (17 04 07). Powierzchnia obszaru, na której będzie realizowana inwestycja wyniesie 0,3192 ha. Inwestor planuje przetwarzanie do 200 Mg odpadów dziennie, które zostaną wykorzystane jako produkt budowlany. Jednorazowo ma terenie zakładu będzie magazynowane ok. 15 Mg złomu.

Organ I instancji ustalił, że zgodnie z treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia rozładunek i segregacja odpadów będzie odbywać się ręcznie.

Odnośnie powiązania z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie Wójta wskazał, że otoczenie terenu przewidzianego pod realizację planowanego przedsięwzięcia stanowią: od strony północnej - tereny usługowe i tereny kolejowe, od strony wschodniej - tereny rolnicze i tereny usługowe, od strony zachodniej - tereny usługowe, natomiast od strony południowej - droga gminna i usytuowane za nią tereny zabudowy mieszkaniowej; najbliższe tereny podlegającej ochronie akustycznej znajdują się w odległości ok. 15 m. Nie przewiduje się kumulowania oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia z innymi istniejącymi bądź planowanymi inwestycjami.

Co do emisji i występowania innych uciążliwości organ przyjął, że na terenie zakładu będą powstawać ścieki bytowe w ilości średnio 0,075 m3/d, które gromadzone będą w przenośnych sanitariatach, a następnie wywożone przez uprawnioną firmą do oczyszczalni ścieków. Inwestor nie przewiduje mycia pojazdów, ani kontenerów na terenie planowanego przedsięwzięcia. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane bezpośrednio do gruntu.

Dalej Wójt [...] stwierdził, że zgodnie z treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia powstałe na etapie eksploatacji odpady, w tym odpady niebezpieczne, zostaną zagospodarowane poprzez segregowanie i umieszczanie w wyznaczonym miejscu na terenie zakładu, na uszczelnionej powierzchni, a następie przekazywane będą uprawnionemu odbiorcy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Miejsce magazynowania gruzu zostanie zabezpieczone za pomocą folii budowlanej oraz płyt betonowych zabezpieczających grunt przed przenikaniem zanieczyszczeń pyłowych. Praca zakładu będzie źródłem emisji gazów i pyłów do powietrza. Będą to emisje niezorganizowane pochodzące od środków transportu i kruszarki. Z przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia obliczeń rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wynika, iż emisje z tych źródeł nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. , Nr. 16, poz. 87) poza terenem, dla którego inwestor posiada tytuł prawny oraz, że będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031, dalej: r.p.s.p.).

Organ wyjaśnił, że na etapie eksploatacji nastąpi emisja hałasu związana z pracą kruszarki, ładowarki oraz z ruchem pojazdów po terenie inwestora. Natężenie ruchu pojazdów w wyniku realizacji planowanej inwestycji oszacowano na maks. 10 samochodów ciężkich w ciągu 8 najmniej korzystnych godzin pory dziennej. Najbliższy teren zabudowy o charakterze mieszkaniowo-usługowym zlokalizowany jest po drugiej stronie ul. [...]. W rejonie przedmiotowego przedsięwzięcia klimat akustyczny kształtowany jest przez ruch kolejowy na linii E-20, z którą sąsiaduje przedmiotowy teren. Stwierdzono, że uwzględniając skalę przedsięwzięcia, jej lokalizację względem terenów wymagających ochrony przed hałasem, przemysłową funkcję terenów przyległych, godziny pracy zakładu jedynie w porze dziennej oraz przedstawioną w karcie informacyjnej przedsięwzięcia analizę akustyczną, nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2014 r., poz. 112, dalej: r.d.p.h.) na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną. Odnosząc się do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.u.i.ś. stwierdzono, że ze względu na lokalizację, skalę i rodzaj przedsięwzięcia nie przewiduje się, aby wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych wielkości emisji substancji i energii do środowiska.

Co do usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego organ I instancji zauważył, że przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na terenie przekształconym antropogenicznie. Działka objęta inwestycją znajduje się poza obszarami wybrzeży, górskimi i leśnymi, nie znajduje się w bezpośredniej strefie ochrony wód podziemnych. W sąsiedztwie inwestycji nie znajdują się jeziora ani inne naturalne zbiorniki wód stojących. Biorąc pod uwagę zapisy art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, c i d u.u.i.ś. ze względu na lokalizację, rodzaj oraz skalę przedsięwzięcia, a także planowane rozwiązania mające na celu ochronę środowiska gruntowo-wodnego stwierdzono, że nie będzie ono negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne oraz obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.

Nadto stwierdzono, iż realizacja inwestycji nie będzie wiązała się z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji.

Wójt [...] stwierdził wreszcie, że inwestycja nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko,

Podsumowując Wójt [...] stwierdził, że biorąc pod uwagę skalę, lokalizację oraz parametry techniczne i zaproponowane przez inwestora rozwiązania m.in. w zakresie ochrony przed hałasem i ochrony jakości powietrza nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Wobec powyższego Wójt Gminy D. dnia 4 listopada 2014 r. wydał postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i orzeczono jak w sentencji.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W. M. i J. S. – radny Gminy D..

W. M. podniosła w dowolaniu, że w ramach planowanej działalności związanej z kruszarnią planuje się wykorzystanie mobilnej kruszarki o wydajności 100 Mg/h, przy czym inwestor deklaruje przetwarzanie odpadów budowlanych na poziomie 200 Mg dziennie. Wynika z tego, że kruszarka będzie pracowała 2 godziny dziennie w pełnej wydajności. Zdaniem odwołującej wydaje się to niemożliwe, aby praca kruszarki o takiej wydajności trwała jedynie przez 2 godziny w ciągu dnia. Podniosła, że po rozpoczęciu działalności trudno będzie prowadzić kontrolę rzeczywiście prowadzonej działalności przez inwestora i obciążenia hałasem. Stąd też należało wziąć pod uwagę maksymalną wydajność kruszarki mobilnej i określić jej oddziaływanie na środowisko. Dalej wskazała, że natężenie ruchu pojazdów może okazać się znacznie większe przy założeniu, iż dziennie przetwarza się 200 Mg odpadów na terenie kruszarni i dodatkowo dostarcza się od podmiotów zewnętrznych do 15 Mg złomu. Zauważyła, że obszar najbliższej zabudowy mieszkaniowo-usługowej znajduje się po drugiej stronie ulicy (od strony płd), czyli najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej znajdują się zaledwie w odległości 120 m od planowanej inwestycji. W jej ocenie przedsięwzięcie polegające na kruszeniu odpadów budowlanych podczas rozładunku i pracy kruszarki stanowi znaczne obciążenie hałasem, również ze względu na zwiększony ruch pojazdów dowożących odpady. Ten rodzaj działalności nie powinien być lokalizowany w tak bliskiej odległości od zabudowań mieszkaniowych, w spokojnej okolicy. Ponadto w zaskarżonej decyzji i w opinii sanitarnej stwierdza się na podstawie karty informacyjnej, że szacunkowa ilość odpadów przeznaczonych do przyjmowania na terenie kruszarni kształtuje się na poziomie 775 Mg/rok, co zdaniem odwołującej jest niespójne z informacją o przetwarzaniu odpadów budowlanych dziennie na poziomie 200 Mg. Oznacza to bowiem pracę kruszarni przez zaledwie kilka dni w ciągu roku. Kruszarka jest zaś przystosowana do przetwarzania znacznie większych ilości odpadów budowlanych i można przypuszczać, iż planowane do przetwarzania ilości odpadów mogą być znacznie przekroczone w celu uzyskania większych przychodów lub inwestor planuje docelowo zwiększenie ilości z pominięciem początkowej procedury oddziaływania na środowisko. Tym samym może się okazać, iż zanieczyszczenie środowiska substancjami pylastymi może być nadmiernie uciążliwe dla lokalnej społeczności.

Odwołująca zauważyła też, iż kruszenie odpadów budowlanych wymaga separacji wstępnej i wydzieleniu z odpadów budowlanych odpadów, takich jak metale żelazne i nieżelazne, czy zmieszanych odpadów komunalnych, często występujących w tego rodzaju odpadach, o których zagospodarowaniu inwestor nie wspomniał w karcie informacyjnej. Jej zdaniem w przeprowadzonym postępowaniu nie dopełniono obowiązku określonego ustawą o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie udostępniono następujących dokumentów: informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, opinii PPIS, opinii RDOŚ oraz postanowienia Wójta Gminy D. o odstąpieniu od oceny oddziaływania na środowisko. Jedynym dokumentem w tej sprawie, aktualnie dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy D. jest obwieszczenie Wójta Gminy D. z dnia 26 stycznia 2015 r. informujące o podjęciu decyzji środowiskowej w dniu [...] 2015 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania W. M. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzyło postępowanie z odwołania J. S., jako pochodzącego od podmiotu nie posiadającego przymiotu strony.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż zachodzi jakakolwiek z przesłanek uzasadniających odmowę wydania decyzji określonych w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1u.u.i.ś., art. 81 ust: 3 u.u.i.ś. Nie było bowiem podstaw do uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia z innymi organami, określonymi w u.u.i.ś. Organ formalnie nie skorzystał z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. Najbliżej położony obszar Natura 2000 - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Wielkopolska PLH300010 i obszar specjalnej ochrony ptaków Ostoja Rogalińska PLB300017 są oddalone o ok. 6,1 km od planowanej inwestycji, zatem brak jest znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j Prawa wodnego (art. 81 ust: 3 u.u.i.ś.). Dlatego organ był obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Odnosząc się do uwag odwołania wskazano, iż samo niezadowolenie lokalnej społeczności nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej. Wyjaśniono, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Kolegium w świetle art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. uznało, iż zasadne było orzeczenie przez organ I instancji o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Podało, że skala przedsięwzięcia oraz stosunkowo duża wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje sprawiają, iż większość uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności ograniczy się do terenu zajmowanej nieruchomości. Uznało też, że brak jest transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Oddziaływanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, będzie odwracalne - ustanie wraz z zaprzestaniem prowadzonej działalności.

Odnosząc się do dalszych zarzutów SKO w P. stwierdziło, że niniejsze postępowanie dotyczy planowanego przedsięwzięcia określonego wnioskiem inwestora i kartą informacyjną przedsięwzięcia. Faza realizacji przedsięwzięcia będzie podlegała kontroli wyspecjalizowanych organów w zakresie zgodności prowadzonej działalności z posiadanymi i wymaganymi przepisami prawa decyzjami. Wobec faktu, iż organ w toku postępowania postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wypełnił wszystkie nałożone ustawą obowiązki informacyjne tj. dokonał publicznego obwieszczenia wydanej w sprawie decyzji. Rygory, o których wspomniała odwołująca znalazłyby zastosowanie w sytuacji przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W ocenie Kolegium Wójt [...] należycie uzasadnił wydaną decyzję. Strony miały zapewnioną możliwość czynnego udziału na każdym etapie postępowania, z czego korzystały.

Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję SKO w P. W. M. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wystarczająco dogłębnej analizy zebranego materiału dowodowego, w szczególności brak wykrycia sprzeczności oraz braków w przedłożonej karcie informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie przedstawionego opisu przedsięwzięcia i jego oddziaływania, art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organy I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poza powtórzeniem argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podniosła, że organ odwoławczy naruszając przepisy postępowania nie dokonał należytej oceny planowanego przedsięwzięcia opisanego w karcie informacyjnej i nie dostrzegł braków owej karty polegających na:

- wyliczeniu dotyczącym propagacji hałasu tylko dla 1 modelu kruszarki mobilnej, co do którego inwestor jeszcze nie podjął decyzji o zakupie, gdy prawidłowa karta informacyjna powinna zawierać wyliczenia dla co najmniej kilku modeli mobilnych kruszarek, w celu sprawdzenia, czy przy wykorzystaniu innych modeli nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla terenów mieszkaniowych, znajdujących się w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia;

- wskazaniu (na s. 24), że kruszarka do gruzu będzie pracowała wedle wskazać inwestora tylko 2 h dziennie, przy wydajności urządzenia ok. 100 Mg/h i zaplanowaniu kruszenie na poziomie nie więcej niż 200 Mg dziennie. Podniesiono, że inwestor podał, że różna jest wydajność kruszarki dla różnych granulacji np. dla kruszenia o granulacji 20 mm wydajność wynosi tylko 50 Mg/h (s. 4 karty). Wskazano na brak w karcie informacyjnej symulacji propagacji hałasu dla różnych granulacji, a jedynie wariant najkorzystniejszy, tj. dla najgrubszej granulacji 60 mm. Wyjaśniono, że w przypadku, gdyby kruszenie miało być wykonane dla najdrobniejszej granulacji (20 mm), przy założeniu niezmienności dziennej ilości przetwarzanego gruzu (200 Mg), to uwzględniając wydajność urządzenia, czas pracy wyniósłby co najmniej 4 h/dziennie. Ustalony poziom hałasu dla punktu M1, znajdującego się w terenie zabudowy mieszkaniowej mógłby wówczas przekroczyć dopuszczalną normę 50 dB, ze względu na fakt, iż przy 2 godzinach pracy kruszarki poziom hałasu w punkcie Ml wynosi, ponad 48 dB, tj. na granicy dopuszczalnej normy. Zdaniem skarżącej karta informacyjna winna była zostać uzupełniona o różne warianty pracy kruszarki - tj. kruszenie tych samych ilości gruzu na granulat o różnej grubości. Na jej str. 4 wskazano, że w ramach inwestycji będą realizowane zasieki dla potrzeb różnych granulacji - tym samym inwestor przyznał, iż planuje dokonywanie kruszenia na różne granulacje, a wyliczenie hałasu zostało przedstawione wyłącznie dla jednego rodzaju granulacji, który jest dla wnioskodawcy najkorzystniejszy.

- zaskarżona decyzja wskazuje, że rozładunek i segregacja odpadów będą odbywały się ręcznie, co jest to sprzeczne z informacjami zawartymi z karcie informacyjnej przedsięwzięcia; na str. 5 karty podano, iż w przypadku dużych kontenerów załadunek odbywa się przy pomocy kontenerów samowyładowczych. Zdaniem skarżącej jest to istotne w kontekście planowanych dostaw złomu w wielkości 15 Mg/dziennie.

- przedstawiona analiza propagacji hałasu oraz zanieczyszczeń zakłada jedynie hałas oraz zanieczyszczenia generowane przez działalność kruszarni oraz ruch samochodów na potrzeby przywozu gruzu w celu kruszenia; symulacja nie uwzględnia ruchu samochodów ciężarowych związanych ze składowaniem i skupem złomu. Tymczasem planowana ilość dostarczanego złomu 15 Mg/dziennie wyklucza inny sposób dostaw złomu jak ciężarówkami o ładowności pow. 3,5 t i tym samym ruch ciężkich samochodów w ilości 10 sztuk dziennie nie uwzględnia ruchu na potrzeby funkcjonowania skupu złomu.

Zdaniem skarżącej z powyższego wynika, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest niepełna, albowiem nie przedstawia w sposób dostateczny analizowanego przedsięwzięcia. Kolegium nie dokonało zaś wnikliwej oceny tego dokumentu, w tym w świetle zarzutów odwołania. Organ nie odniósł się do zarzutów dotyczących braku wariantów pracy kruszarki, ani do braków w karcie informacyjnej dotyczących nieuwzględnienia hałasu związanego z ruchem samochodów na potrzeby dostaw złomu w wyliczeniach dot. hałasu dla kruszarni gruzu. Należyte rozpatrzenie podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu zarzutów pozwoliłoby na ewentualne uzupełnienie karty informacyjnej i odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Sąd postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 17 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut, że przedłożona przez inwestora karta informacyjna nie spełnia wymogów określonych prawem, bowiem nie zawiera wskazania i omówienia wariantów przedsięwzięcia innych niż przyjęte do realizacji przez inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny między innymi, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] 2015 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu punktu kruszenia, gruzu, betonu i innych materiałów budowlanych oraz punktu skupu złomu na dz. [...] i [...], obręb D., gmina D..

Sporu w niniejszej sprawie nie budzi fakt, że rodzaj i rozmiary planowanego przez inwestora przedsięwzięcia (tj. uruchomieniu punktu kruszenia, gruzu, betonu i innych materiałów budowlanych oraz punktu skupu złomu) spowodowały, że przedsięwzięcie to zostało, ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi, zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako określone w § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 r.p.m.o.ś., tj. instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów (innej niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47 r.p.m.o.ś., z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego) oraz punktu do zbierania lub przeładunku złomu.

W związku z powyższym zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. niniejsze przedsięwzięcie, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zważywszy, że przedsięwzięcie to zostało zakwalifikowane do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należało w zgodzie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. ustalić na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., czy w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej, istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Należy zaznaczyć, że postanowienie to wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 u.u.i.ś.).

Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

2) organu, o którym mowa w art. 78, tj. w warunkach niniejszej sprawy państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Organ zasięgający opinii przedkłada:

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (art. 64 ust. 2 u.u.i.ś.).

Zgodnie zaś z art. 64 ust. 3 u.u.i.ś. organy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że obowiązkiem Wójta Gminy D. jako organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, było po złożeniu wniosku przez inwestora – G. sp. z o.o. z s. w P. uzyskanie – przed wydaniem postanowienia w trybie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. - opinii RDOŚ oraz PPIS. Opinie te organ I instancji uzyskał (opinia RDOŚ z 24.10.2014 r. oraz opinia PPIS z 19.08.2014 r.), jednakże w warunkach nie odpowiadających wymogom przepisu art. 63 u.u.i.ś.

Stwierdzić należy, że zyskując opinię sanitarną z dnia 19 sierpnia 2014 r. Wójt [...] przedłożył PPIS wniosek inwestora wraz z dołączoną doń kartę informacyjną przedsięwzięcia z czerwca 2014 r. (k. 29 akt adm. I instancji), uzupełnioną, jak wynika z treści opinii jedynie o pismo S. W. [...] s.c. – pełnomocnika inwestora i autora karty informacyjnej przedsięwzięcia z dnia 28 lipca 2014 r., w którym to, na wezwanie organu I instancji, sprecyzował on treść wniosku i uzupełnił sporządzoną kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jednakże z samej chronologii czynności wynika, że PPIS nie miał możliwości zapoznania się z uzupełnieniem karty informacyjnej dokonanym - na wezwanie RDOŚ - już po wydaniu opinii sanitarnej tj. w dniu 19 września 2014 r.

Warto zaś zwrócić uwagę, że uzupełnienie karty informacyjnej w dniu 19 września 2014 r. nastąpiło o wyjaśnienia obejmujące: podanie klasyfikacji odzysku odpadów, podanie maksymalnej ilości odpadów złomu przeznaczonych do jednorazowego zgromadzenia, wskazanie dziennej ilości przetwarzania odpadów pobudowlanych i sposobu jego dalszego wykorzystania i magazynowania, sposobu zagospodarowania ścieków, wielkości emisji z pojazdów ciężkich, podanie dziennego czasu pracy kruszarki i ładowarki, przedstawienie emisji hałasu przy pracy hydraulicznego dźwigu samochodowego (zaznaczając, że nie została wcześniej ujęta), podanie, że nie przewiduje się kumulowania oddziaływania przedsięwzięcia z innymi planowanymi lub istniejącymi zakładami, a także stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych i obszary leśne.

Tymczasem w opinii sanitarnej PPIS dokonał oceny przedsięwzięcia scharakteryzowanego uprzednio, nie mając możliwości zbadania, czy uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia mogło mieć wpływ na jego stanowisko. Okoliczność ta jest tym bardziej istotna, że organ sanitarny wydał opinię i zajął stanowisko w zakresie m.in: emisji zanieczyszczeń i emisji hałasu, ilości ścieków, z uwzględnieniem ich zagrożenia dla środowiska, a także ilości wytwarzanych odpadów i sposobu ich magazynowania, a zagadnienia te były przedmiotem uzupełnienia karty informacyjnej.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że obowiązkiem Wójta [...] było przedłożenie organowi sanitarnemu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i karty informacyjnej przedsięwzięcia z ich finalną, uzupełnioną treścią celem uzyskania opinii sanitarnej w oparciu o wniosek i kartę informacyjną, które uległy zmianie (doprecyzowano je i uzupełniono).

Uchybienie to zdaniem Sądu świadczy o naruszeniu przez organy orzekającej przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś.) poprzez niezapewnienie organowi opiniującemu możności zapoznania się kartą informacyjną przedsięwzięcia w jej ostatecznej wersji. Naruszenie to mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu opiniujące, a w rezultacie również na rozstrzygnięcie organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc na wynik sprawy (podobnie NSA w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 3063/13, Lex nr 1592148).

Dalej wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy dołączyć: kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie art. 73 ust. 2 u.u.i.ś.).

drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

Zważywszy, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, winna ona spełniać wymogi wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, mocą której między innymi uchylono art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. i dodano nowy art. 62a ust. 1 określający wymogi jakim winna odpowiadać karta informacyjna przedsięwzięcia.

Wobec faktu, że karta informacyjna jest dokumentem prywatnym, obowiązkiem organów orzekających jest zaś jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności powinno się ustalić, czy karta zawiera niezbędna, a określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. elementy i czy faktycznie przedstawia przedsięwzięcie zaplanowane przez inwestora. Nadmienić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się przy tym, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie ów pogląd podziela, że niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. (por. np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 602/09, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2584/15, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w decyzjach organów I i II instancji takiej oceny zabrakło. W uzasadnieniach rozstrzygnięć obu instancji nie wykazano, czy przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia, następnie dwukrotnie uzupełniana i poprawiana, spełnia wymogi określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś.

Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2015 r. Wójt [...] stwierdza, że w przy wydaniu rozstrzygnięcia kierował się informacjami zawartymi m.in. w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie Sądu oparcie się przy wydaniu decyzji środowiskowej na informacjach zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, która nie została zweryfikowana przez organ pod względem poprawności jej sporządzenia i wymaganej zawartości, jawi się jako dowolna ocena zebranych dowodów (naruszenie art. 80 K.p.a.).

Sąd pragnie zwrócić też uwagę, że organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania W. M. w zakresie sporządzonej karty informacyjnej stwierdził enigmatycznie, że niniejsze postępowanie dotyczy planowanego przedsięwzięcia określonego wnioskiem inwestora i karta informacyjna przedsięwzięcia, a faza realizacji przedsięwzięcia będzie podlegała kontroli wyspecjalizowanych organów w zakresie zgodności prowadzonej działalności z posiadanymi i wymaganymi przepisami prawa decyzjami, a (...) biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy Kolegium uznało, że wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu, a organ I instancji nie naruszył przy jej wydawaniu przepisów K.p.a., o których mowa w odwołaniu.

W ocenie Sądu konstatacja Kolegium niczego nie wyjaśnia, nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawie i w zasadzie mogłaby stanowić fragment uzasadnienia dowolnej innej decyzji w sprawie środowiskowej.

W tym również zakresie sąd stwierdził, że organy orzekającej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. organy orzekające mogą zaś uwzględnić na podstawie prawidłowo sporządzonej, a uprzednio zweryfikowanej, karty informacyjnej przedsięwzięcia.

W tym miejscu należy też dostrzec, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję jedynie pozornie, nad wyraz lakonicznie i pozamerytorycznie odniosło się do zarzutów odwołania. Przypomnieć trzeba, że skarżąca w odwołania sformułowała wątpliwości, których organ I instancji nie poddał analizie, a mianowicie, że deklarowana przez inwestora wydajność mobilnej kruszarki do betonu i gruzu wynosi 100 Mg/h, a inwestor podał, że będzie ona pracowała jedynie 2 h dziennie. Skarżąca, zważywszy, że ów zakład wedle oświadczeń inwestora ma funkcjonować od poniedziałku do piątku, a w razie potrzeby również w soboty, poddała w wątpliwość realność deklaracji inwestora o poziomie intensywności pracy kruszarki, a co za tym idzie związanymi z tym obciążeniami dla środowiska generowanymi przez hałas, pył, ilość odpadów. Jej zdaniem należało wziąć pod uwagę maksymalną wydajność kruszarki mobilnej i określić jej oddziaływanie na środowisko. Wskazała też, że natężenie ruchu pojazdów może okazać się znacznie większe przy założeniu, że dziennie przetwarza się 200 Mg odpadów na terenie kruszarni i dodatkowo dostarcza się od podmiotów zewnętrznych do 15 Mg złomu. Dalej skarżąca podniosła, że obszar najbliższej zabudowy mieszkaniowo-usługowej znajduje się po drugiej stronie ulicy, a najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej znajdują się w odległości 120 m od planowanej inwestycji. W. M. zwróciła także uwagę, że w decyzji organu I instancji i opinii sanitarnej stwierdzono na podstawie karty informacyjnej, że szacunkowa ilość odpadów przeznaczonych do przyjmowania na terenie kruszarni kształtuje się na poziomie 775 Mg/rok, co jest niespójne z informacją o przetwarzaniu odpadów budowlanych dziennie na poziomie 200 Mg. Oznacza to bowiem pracę kruszarni przez zaledwie kilka dni w roku, gdy tymczasem urządzenie to ma wydajność 100 Mg/h. Skarżąca zwróciła też uwagę, że kruszenie odpadów budowlanych wymaga separacji wstępnej i wydzielenia z odpadów budowlanych odpadów takich jak metale żelazne i nieżelazne, czy zmieszanych odpadów komunalnych, o czym nie ma mowy w karcie informacyjnej.

Odnosząc się do tych wszystkich zarzutów Kolegium stwierdziło, że przy wydawaniu takiej decyzji należy mieć również na uwadze fakt, że samo niezadowolenie lokalnej społeczności nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej. Kolegium w świetle przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. uznało, że zasadne było orzeczenie organu I instancji o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Podało, że skala przedsięwzięcia oraz stosunkowo duża wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje sprawiają, iż większość uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności ograniczy się do terenu zajmowanej nieruchomości. Uznało też, że brak jest transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Oddziaływanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, będzie odwracalne - ustanie wraz z zaprzestaniem prowadzonej działalności.

Zważywszy na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym, w tym bez wyłączenia w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), obowiązkiem SKO w P. było nie tylko odniesienie się do zarzutów odwołania, lecz powtórne wszechstronne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK m1267/15, dostępny j.w.). Postępowanie odwoławcze nie może polegać na weryfikacji decyzji wydanej w I instancji, tylko na ponownym rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz. Z tego obowiązku nie zwalnia organu odwoławczego przekonanie o braku konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1266/15, dostępny j.w.).

Tymczasem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyło się do skrótowego powtórzenia stanowiska organu I instancji oraz lakonicznego, bez odniesienia się zasadniczo do okoliczności sprawy, odpowiedzenia na zarzuty odwołania. W żaden sposób organ II instancji nie wyjaśnił podnoszonej przez W. M. rzeczywistych rozmiarów przedsięwzięcia w zakresie procesu pracy mobilnej kruszarki względem jej wydajności oraz deklarowanej ilości przyjmowanych rocznie odpadów do kruszenia. Nie odniósł się do zarzutu większego niż deklarowany przez inwestora natężenia ruchu pojazdów (aut ciężarowych) spowodowanego ilością przyjmowanych rocznie odpadów do kruszenia i złomu do odzysku. Wreszcie nie ustosunkował się do wpływu przedsięwzięcia na znajdujące się w bliskim sąsiedztwie (ok. 120 m) tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej.

Zdaniem Sądu uchybienia powyższe należało uznać za istotne i mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

Zagadnienia przedstawione przez skarżącą w odwołaniu, a odnoszące się skali przedsięwzięcia, emisji i występowania innych uciążliwości, skali możliwego oddziaływania rozważanego z uwzględnieniem czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania (art. 63 ust. 1 pkt 1 i 3 u.u.i.ś.) były istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, w tym stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Nie przeprowadzając za organy orzekające postępowania wyjaśniającego w tym zakresie Sąd pragnie tylko zwrócić uwagę, że w karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu z dnia 19 września 2014 r. przewidziano, że w ramach planowanego punktu skupu złomu rozładunek i załadunek pojemników/kontenerów w zależności od wielkości odbywać się będzie ręcznie lub w przypadku dużych kontenerów samowyładowczych przez samochody hakowe i bramowe. W uzupełnieniu karty informacyjnej przedstawiono emisję hałasu (emisję akustyczną) pracy hydraulicznego dźwigu samochodowego Jednocześnie nie wyjaśniono, czy analiza ta obejmuje emisję hałasu związaną z pracą samego hydraulicznego dźwigu samochodowego jako urządzenia, czy też uwzględnia też hałas wywołany załadunkiem i rozładunkiem złomu, który jak wynika z karty informacyjnej, ma być magazynowany kontenerach modułowych typu morskiego, względnie na placu manewrowym. Oczywistym zaś jest, że rozładunek i załadunek złomu wiąże się z dodatkowym hałasem wynikającym z ujmując rzecz kolokwialnie z wysypywaniem gruzu i złomu z i do pojemników służących do ich transportu i przechowywania..

Sąd pragnie też zwrócić uwagę na okoliczność, że Wójt [...] w swej decyzji z dnia [...] 2015 r. "idąc w ślad" za uprzednią opinią RDOŚ z dnia [...] 2014 r. i własnym postanowieniem z dnia [...] 2014 r., a wbrew stanowisku inwestora wyrażonym w przedłożonej karcie informacyjnej i jej uzupełnieniu, przyjął, że rozładunek i segregacja odpadów będzie odbywać się ręcznie. Taki zapis znalazł się w uzasadnieniu decyzji. Równocześnie w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji wskazano, że operacje załadunkowo-rozładunkowe dostarczanych odpadów będą realizowane ręcznie lub przy zastosowaniu samochodów samozaładowawczych i ładowarki. W ocenie Sądu powyższe niespójności, z uwagi na fakt, że obejmują one zagadnienie odnoszące się do skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie generowanego hałasu, dają również podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Wskazują one bowiem w sposób jednoznaczny, że organ I instancji nie zapoznał się z kartą informacyjną przedsięwzięcia i jej uzupełnieniem, a organ odwoławczy, który uchybienia tego nie wychwycił, nie dokonał rzetelnej i wnikliwej oceny zarówno decyzji organu I instancji, jak i zgromadzonego materiału dowodowego.

Wymaga również wskazania, że Kolegium w ślad za organem I instancji stwierdziło, że brak jest powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Sąd pragnie przypomnieć, że w ramach postępowania o wydanie decyzji środowiskowej powinno się ocenić - uwzględniając rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia - m.in. ewentualne powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś.). Zdaniem Sądu organy obu instancji analizy w tym zakresie nie przeprowadziły. Zważyć należy, że treść całego art. 63 u.u.i.ś. należy odczytywać w kategorii wytycznych dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które służą do przeprowadzenia prawidłowej oceny materiału dowodowego dotyczącego stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się wyraźnie, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13 w postępowaniu Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend ). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OSK 249/16 (dostępny j.w.) zgodnie z zasadami prewencji i przezorności przy dokonywaniu wykładni art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, u.u.i.ś., należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skumulowane oddziaływane może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie. Analizując potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, należy zatem uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi. W ustaleniu skumulowanego oddziaływania istotne znaczenie powinny mieć oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas eksploatacji przedsięwzięcia. Chodzi zatem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. powinna uwzględniać identyfikację potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami oraz zastosowanie instrumentów prawnych zgodnie z zasadami prewencji i przezorności, które będą stosowane w ramach realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia, minimalizacji bądź redukcji oddziaływań. Obowiązek uwzględnienia w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacji na temat kumulowania się oddziaływań pochodzących z przedsięwzięć wynika z pkt 4 załącznika IIA w zw. z pkt 1 lit. b oraz pkt 3 lit. g załącznika III dyrektywy z 13 grudnia 2011 r. Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE. L. 2012. 26. 1 z 28.01.2012, dalej: dyrektywa 2011/92/UE).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że organy orzekające na podstawie informacji podanej w karcie informacyjnej (jej uzupełnieniu) podały, że nie przewiduje się kumulowania oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia z innymi planowanymi bądź istniejącymi zakładami. W zakresie kumulacji hałasu tak organy obu instancji, jak i organy opiniujące nie dokonały jednak oceny ewentualnej kumulacji oddziaływań w związku z istniejącymi na północ od terenu objętego inwestycją terenami kolejowymi, będącymi emiterem hałasu. Oceny tej nie zawiera też uzupełnienie karty informacyjnej z dnia 19 września 2014 r.

W ocenie Sądu stwierdzone powyżej naruszenia przepisów postępowania dają podstawą do uchylenia decyzji organów I i II instancji, co uczyniono w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. stwierdzone naruszenia przepisów postępowania (art. 15 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.) mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tym bardziej że dotyczyły przede wszystkim emisji hałasu, która nawet w świetle kwestionowanych przez stronę skarżąca zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia, zbliża się do maksymalnych dopuszczalnych przez obowiązujące przepisy wielkości.

Obowiązkiem organów orzekających prowadzących postępowanie ponownie będzie – stosownie do przepisu art. 153 P.p.s.a. - uwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, a ponadto ponowne zgodne z tą oceną rzetelne powtórzenie postępowania w całości ze wszystkimi jego wymogami, również w zakresie ponownego opiniowania przedsięwzięcia. W szczególności organy winny zadbać o rzetelne ustalenie skali i charakterystyki przedsięwzięcia w oparciu o prawidłowo sporządzoną kartę informacyjną przedsięwzięcia, ocenę ewentualnego kumulowania się oddziaływań z sąsiednimi terenami kolejowymi, a także zbadać rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, w szczególności mając na uwadze czas trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu, zauważyć zaś należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem tak obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d u.u.i.ś., jak i aktualnie obowiązujący art. 62a ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. przewidują, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać ewentualne warianty przedsięwzięcia. Użycie przymiotnika "ewentualne" wskazuje wyraźnie, iż wskazanie wariantów alternatywnych nie jest obligatoryjnym elementem karty informacyjnej przedsięwzięcia, odmiennie niż w przypadku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. winien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.) zasądził w pkt II. wyroku od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, jako sumę kosztów: wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i uiszczonego wpisu od skargi (200 zł).