Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 471/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 146 par. 1,  art. 152,  art. 153,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 471/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi "T" S.A. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 6 grudnia 2011r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia 7 września 2011r. do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów, wpłynął wniosek T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania do przychodów pracowników biorących udział w zawodach sportowych, poniesionych na ich rzecz wydatków.

Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca Spółka wskazała, że jest spółką akcyjną i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i dostawy nowoczesnych systemów nawierzchni szynowych. Celem intensyfikacji sprzedaży i pozyskania nowych klientów, Spółka prowadzi rozmaite działania marketingowe. Jednym z działań marketingowych w Spółce są [...] rozgrywki piłkarskie branży szynowej. W Spółce funkcjonuje zakładowa drużyna piłkarska złożona z pracowników przedsiębiorstwa. Co roku podejmowana jest uchwała zarządu Spółki w sprawie sfinansowania ze środków obrotowych wydatków powyższego zespołu, w szczególności dotyczy to: zakupu strojów sportowych, zamieszczenie logo na koszulkach, wykonanie banerów na stadion piłkarski, wynajem boiska piłkarskiego oraz pokrycie kosztów wyżywienia i organizacji imprezy. Na rozgrywki piłkarskie zapraszani są klienci Spółki w tym firmy projektowe i wykonawcze. W trakcie rozgrywek branżowych, w których drużyna Spółki bierze udział, reklamowany jest logotyp Spółki oraz nowoczesne systemy nawierzchni szynowych, których Spółka jest producentem i dostawcą. Rozgrywając mecze w turniejach pracownicy występują w imieniu i na rzecz pracodawcy w rzeczywistości promując pracodawcę, utrwalając w ten sposób jego pozytywny wizerunek. Działanie pracowników mające charakter marketingowo-reklamowy w sposób obiektywny powoduje zwiększenie przychodów Spółki, między innymi poprzez pozyskanie nowych klientów w wyniku poinformowania ich o usługach świadczonych przez Spółkę. Powyższe utrwala również w społeczeństwie pozytywny wizerunek Spółki jako przedsiębiorstwa propagującego aktywność sportową.

Skarżąca zadała pytanie: czy wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych (przejazdy, wyżywienie, zakwaterowanie) sfinansowane ze środków obrotowych Spółki dolicza się do przychodów pracowników na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r.o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm. dalej-u.p.d.o.f.) ?

Zdaniem Skarżącej, opierając się na treści art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., funkcjonowanie zakładowej drużyny piłkarskiej ukierunkowane jest na udział pracowników w sportowych zawodach branżowych. W przypadku takich zawodów branżowych, oddelegowane są osoby najlepsze do reprezentowania Spółki. Działania te zmierzają do utrwalenia oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców (potencjalnych klientów Spółki), zachęcając ich do nawiązywania i kontynuowania ze Spółką współpracy handlowej, co ma doprowadzić do zwiększenia przychodów Spółki. W przedstawionej sytuacji, pracownicy Spółki uczestnicząc w zawodach sportowych branżowych występują w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy. Przez uczestnictwo w zawodach branżowych utrwalają, promują wizerunek firmy, a w konsekwencji poprzez takie działania marketingowo-reklamowe Spółki może dojść do zwiększenia przychodów Spółki.

Uzasadniając stanowisko Spółka wskazała, że nie można w takiej sytuacji przyjąć, iż wysyłając drużynę piłkarską składającą się z pracowników Spółki i ponosząc koszty jej udziału w imprezie sportowej branżowej, działanie Spółki (ponoszenie kosztów tej imprezy oraz kosztów utrzymania drużyny) jest działaniem nakierowanym na rzecz pracowników. Sytuacja jest odwrotna bowiem to pracownicy podejmują działania na rzecz Spółki, promując jej wizerunek na rynku handlowym. Nie sposób przyjąć, iż działania pracodawcy zostały poczynione jako nieodpłatne świadczenia na rzecz pracownika. Wartość przedmiotowych wydatków na rzecz pracowników z tytułu udziału w zakładowej drużynie piłkarskiej oraz uczestnictwa w zawodach branżowych nie stanowi dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Spółce nie ciąży obowiązek płatnika z przedmiotowego tytułu.

W interpretacji indywidualnej z 6 grudnia 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko zaprezentowane przez Skarżącą za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu przywołano treść art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. a następnie zauważono, że na gruncie prawa podatkowego, przychodem jest każda forma przysporzenia majątkowego zarówno pieniężna jak i niepieniężna. W pojęciu przychodu mieści się każda realna korzyść, jaką uzyskał bądź uzyska podatnik. Do tych korzyści zaliczyć należy zatem również świadczenia w postaci pokrywania przez pracodawcę (wnioskodawcę) kosztów organizacji imprezy- w tym kosztów przejazdów, wyżywienia i zakwaterowania uczestników. Świadczenia te należą do przychodów uzyskanych przez pracowników ze stosunku pracy w ramach wykonywanych na rzecz Spółki działań promocyjnych i reklamowych, za które pracownik otrzymuje te świadczenia. Wnioskodawca finansuje funkcjonowanie zakładowej drużyny piłkarskiej po to, aby ta z kolei mogła poprzez swoje działania promować jego przedsiębiorstwo, reklamować je. Świadczenia te stanowią-poprzez sfinansowanie konkretnych usług pracownikom wchodzących w skład zakładowej drużyny piłkarskiej-zapłatę za czynności promocyjno-reklamowe wykonywane na rzecz Spółki przez jej pracowników. Skoro świadczenia przekazywane są po to aby pracownicy promowali firmę (Spółkę) i ją reklamowali, to nie można uznać rzeczonych świadczeń za świadczenia nieodpłatne. Świadczenia te są bowiem formą wynagrodzenia pracowników za działania na rzecz firmy (Spółki). Ponoszone na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych wydatki tj. koszty przejazdów, wyżywienia i zakwaterowania stanowią dla pracowników (zawodników tej drużyny) przychód ze stosunku pracy, zatem należy je zaliczyć do przychodów o których mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. a na Spółce ciąży obowiązek płatnika z tego tytułu.

Nie zgadzając się z wydaną interpretacją indywidulaną prawa podatkowego, Spółka wezwała organ do usunięci naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów, po ponownej analizie sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany kwestionowanej interpretacji. W uzasadnieniu tego stanowiska organ powołał się na argumentację przywołaną już w wydanej interpretacji.

W skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżąca wniosła o uchylenia przedmiotowej interpretacji przepisów prawa podatkowego w całości, podnosząc, iż stanowisko organu jest błędne z uwagi na naruszenie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

Uzasadniając skargę podniesiono, że za udział w imprezie pracownicy nie uzyskali żadnego wynagrodzenia. Potraktowanie, ponoszenia przez pracodawcę kosztów drużyny jako ekwiwalentu za czynności reklamowo-promocyjne, wykonywane przez pracowników jest nieuzasadnione, gdyż trudno mówić o ekwiwalentności świadczeń i trudno wskazać jakie korzyści uzyskali na swoją rzecz pracownicy uczestniczący w drużynie, którzy zostali oddelegowani do udziału w imprezie sportowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu §1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016). Zgodnie z art. 1§1 oraz art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3§1 i §2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146§1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego Sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem podatku dochodowego od osób fizycznych jest dochód. Należy pamiętać, że pojęcie dochodu jest zwrotem języka prawnego o ściśle określonym w ustawie znaczeniu. Wynikają z powyższego dwa podstawowe skutki. Po pierwsze, że można utożsamiać dochodu w sensie ekonomicznym z dochodem podatkowym. Możliwe jest bowiem, że u podmiotu wystąpi dochód podatkowy mimo braku realnego przyrostu majątkowego, albo ,że wystąpi realny przyrost majątku, lecz nie będzie on stanowił dochodu podatkowego. Po drugie, pamiętać należy, że przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się do pewnych rodzajów działalności czy też typów zdarzeń, co powoduje, że mimo wystąpienia przyrostu majątkowego, możliwego do rozpatrywania w kategoriach dochodowych, nie będzie on uznany za dochód podatkowy.

Art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. statuuje zasadę powszechności opodatkowania stanowiąc, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52,52a i 52c oraz dochodów od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zasada powszechności opodatkowania ma istotne znaczenie przy wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bowiem wszelkie wyłączenia z opodatkowania mają charakter wyjątku i muszą być interpretowane ściśle.

Przedmiotem podatku dochodowego od osób fizycznych, co do zasady, jest dochód. Oznacza to, że podatek ten obciąża uzyskiwany przez osobę fizyczną dochód. Jak już wspominano, pojęcie dochodu ściśle wiąże się z pojęciem przychodu. Przychód ma bowiem charakter pierwotny względem dochodu w tym sensie, że istnienie przychodu warunkuje w ogóle możliwość powstania dochodu. Jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Definicja przychodu wyprowadzona na podstawie przepisów art. 11 u.p.d.o..f ma charakter generalny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód.

Co ważne, art. 11 u.p.d.o.f. należy interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależy do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Obok pieniędzy i wartości pieniężnych, ustawodawca za przychody uważa również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia w naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa.

Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko te o charakterze pieniężnym. Ustawa nie definiuje pojęcia świadczeń rzeczowych. Należy przyjąć, że świadczeniami rzeczowymi są takie świadczenia, których przedmiotem są rzeczy niebędące jednocześnie środkami pieniężnymi lub innymi wartościami pieniężnymi. W art. 11 u.p.d.o.f. obok świadczeń w naturze ustawodawca stanowi także o innych nieodpłatnych świadczeniach. Przedmiotem tych świadczeń nie są więc rzeczy lecz usługi. Przychodem nie są same "nieodpłatne świadczenia", lecz ich wartość. O sposobie określania tej wartości stanowi przepis art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Wartość innych świadczeń nieodpłatnych ustalana jest w zależności od rodzaju usług, jakie są przedmiotem świadczenia. W praktyce zdarzają się sytuacje, że świadczenie uzyskiwane przez podatnika ma charakter częściowo odpłatny. Otóż, określając wartość świadczeń częściowo odpłatnych, należy obliczyć różnicę pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Różnica ta stanowi przychód podatnika.

Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 u.p.d.o.f. jest stosunek pracy (ust.1 pkt 1). W myśl art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wyliczenie zawarte w powyższym katalogu ma charakter otwarty, a to ze względu na użycie sformułowań "wszelkie wypłaty" oraz "wartość innych (...) świadczeń". Oznacza to, że dla kwalifikacji danego przychodu jako przychodu pochodzącego ze stosunku pracy (i stosunków pokrewnych) decydującego znaczenia nie ma nazwa świadczenia czy też tytuł wypłaty, ale przede wszystkim fakt, w ramach jakiego stosunku jest ono otrzymywane, od kogo pochodzi i na czyją rzecz jest dokonywane. Świadczeniodawcą (dokonującym) wypłaty jest pracodawca, natomiast beneficjentem jest pracownik (ewentualnie były pracownik).

Jedną z kategorii przychodów ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy zakładowej oraz spółdzielczego stosunku pracy jest wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Inne świadczenia to takie świadczenia, które nie są ani świadczeniami rzeczowymi, ani nie stanowią świadczenia ponoszonego za pracownika. Świadczenie nieodpłatne to takie, które pracownik otrzymuje całkowicie pod tytułem darmowym, co oznacza, że w zamian za to świadczenie nic nie świadczy ani też zobowiązuje się do przyszłych świadczeń. Z powyższego wynika, że jedną z kategorii przychodów są inne nieodpłatne świadczenia. Ustawodawca w odmienny sposób określił sposób obliczenia wartości dla każdej z Kategorii świadczeń wymienionych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. czemu dał wyraz w ust. 2 i 3 art. 12 oraz ust. 2,2a,2b art. 11 powołanej ustawy. Zatem dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie, aby móc zastosować właściwą metodę obliczenia jego wartości. Trzeba podkreślić, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości w/w świadczeń w sposób inny niż określony w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd też, jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Następną kwestią jest możliwość ustalenia wartości niedopłatnego świadczenia uzyskanego przez pracownika w kontekście charakteru ponoszonych przez skarżącą wydatków. Konieczne jest też sięgnięcie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi ,iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9 , art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, żeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast, świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika.

W sprawie poddanej osądowi, wnioskodawca podał, iż w przypadku zawodów branżowych, oddelegowane są osoby najlepsze w danej dyscyplinie do reprezentowania spółki. Działania te zmierzają do utrwalenia oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców (potencjalnych klientów spółki), zachęcając ich do nawiązania i kontynuowania ze spółką współpracy handlowej co ma doprowadzić do zwiększenia przychodów spółki.

Przy tak przedstawionym stanie faktycznym należy odpowiedzieć na pytanie czy w tej sytuacji mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika spółki z naruszeniem art. 12 u.p.d.o.f.?

Zdaniem Sądu odpowiedź na tak postawione pytanie winna być negatywna.

Wartość poniesionych przez Spółkę wydatków związanych z uczestnictwem zespołu jej pracowników w branżowym turnieju piłki nożnej, występujących podczas meczów w strojach z logo firmy, w imieniu i na rzecz pracodawcy, nie stanowi dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, pracownicy reprezentując Spółkę w branżowym turnieju piłki nożnej, podejmują działania kreujące, utrwalające i promujące wizerunek Spółki wśród podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tożsamym zakresie lub dziedzinie. Pracownicy spółki uczestnicząc w zawodach sportowych branżowych występują w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy a w konsekwencji nie można wykluczyć, iż poprzez takie działanie marketingowo – reklamowe spółki może dojść do zwiększenia przychodów spółki.

Ustawodawca nie zdefiniował w ustawach podatkowych terminu reprezentacja, wobec czego, należy odwołać się do jego znaczenie, ustalonego w oparciu o wykładnię językową. Pojęcie ,,reprezentacja" na gruncie prawa podatkowego oznacza działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika, ułatwiającego zawarcie umowy lub stworzenie korzystnych warunków jej zawarcia, nawiązanie współpracy, utrzymywanie dobrych relacji. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu, powodujące korzystne postrzeganie przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne.

Trudno w takiej sytuacji przyjąć, iż wysyłając drużynę sportową, składającą się z pracowników spółki i ponosząc koszty jej udziału w imprezie sportowej branżowej działanie spółki (ponoszenie kosztów tej imprezy) nakierowane jest działaniem na rzecz pracowników. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji mamy do czynienia wręcz z sytuacją odwrotną a mianowicie, to pracownicy spółki (ci przez nią oddelegowani, najlepsi w danej dziedzinie sportowej) podejmują działania na rzecz spółki promując w ten sposób jej wizerunek na rynku handlowym. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć, iż działania pracodawcy zostały poczynione jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracownika.

Reasumując, wydatki poniesione przez Spółkę w związku z uczestnictwem zespołu pracowników w branżowym turnieju piłki nożnej nie stanowią dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie można ich uznać za nieodpłatne świadczenia otrzymane przez pracowników. Świadczenie nieodpłatne bowiem to takie, które pracownik otrzymuje całkowicie pod tytułem darmym, co oznacza, że w zamian za to świadczenie nic nie świadczy ani też nie zobowiązuje się do przyszłych świadczeń.

Ponownym rozpatrując wniosek o interpretację organ podatkowy winien dokonać oceny stanowiska spółki zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.). Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art. 152 p.p.s.a. uchylona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu oznacza, że interpretacja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę interpretację nie jest jeszcze prawomocny.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146§1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.