Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 822/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego orzeczenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, , , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku numer [...] w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczne – budowlanym postanawia : zmienić postanowienie z dnia 17 stycznia 2008 roku odmawiające wstrzymania zaskarżonego aktu w ten sposób, że wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...].


UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A. K. i M. K. - działających przez pełnomocnika adw. M.R. - na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu l instancji przedmiocie nałożenia 7 500 zł kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczne - budowlanym wraz z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem pełnomocnika skarżących skarżony akt jak i poprzedzające go postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w N. zapadły z oczywistym naruszeniem przepisów prawa materialnego ( art. 36a ust. 1 i 5 oraz art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane przez ich niezastosowanie oraz art. 59f ust 1 w zw. z art. 59a ust.2 tej ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie ) oraz w wyniku oczywistego naruszenia przepisów procesowych - art. 75 § 1 , 77 § 1 i 67 § 1 Kpa .

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 roku Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonego aktu. Na postanowienie to pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie do naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 roku Sąd postępowanie zawiesił uznając za konieczne wstrzymanie się z jej rozstrzygnięciem merytorycznym do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez NSA w sprawie II OSK 568/06. Po przekazaniu akt sprawy sądowi II instancji celem rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 17 stycznia 2008 roku pełnomocnik skarżących nadesłał w dniu 13 marca 2008 roku do WSA nowy wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Uzasadniając ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu pełnomocnik podnosił, iż jest on uzasadniony dodatkowo z uwagi na zawieszenie postępowania w sprawie i wyrażone przez Sąd wątpliwości co do konstytucyjności przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia. Argumentował, iż w zaistniałej sytuacji zachodzi duże prawdopodobieństwo, iż skarżone postanowienia organów nadzoru zostaną uchylone. Wskazując na znaczną wysokość kary ( 7 500 zł ) której egzekucja jest w toku oraz niewielkie rozmiary majątku inwestorów wywodził, iż powstanie dla nich ogromna szkoda oraz nieodwracalne skutki w szczególności w podstawowej egzystencji ich i ich rodziny. Ewentualna egzekucja kary spowoduje, iż inwestorzy popadną w zadłużenie, co zablokuje im możliwość zakończenia inwestycji, która miała stać się podstawowym źródłem ich utrzymania. Do wniosku dołączył wyciąg z konta bankowego skarżącej A. K. z okresu styczeń - marzec 2008 roku celem wykazania prowadzenia egzekucji kary.

Pełnomocnik skarżących poinformowany przez Sąd o możliwości rozpoznania ponownego wniosku dopiero po zwrocie akt z NSA , pismem nadesłanym 26 marca cofnął zażalenie w wyniku czego, postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 roku, sąd II instancji umorzył postępowanie zażaleniowe i w dniu 13 maja 2008 roku zwrócił WSA akta sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej powoływanej jako ppsa ) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po jej przekazaniu sądowi może on - na wniosek skarżącego -wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ( art. 61 § 3 ppsa ). Zgodnie z § 4 wskazanego przepisu postanowienie w sprawie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd administracyjny może w każdym czasie zmienić lub uchylić razie zmiany okoliczności. Ze wskazanych regulacji wynika, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z podanych przesłanek. Ciężar wykazania, iż co najmniej jedna z przesłanek istotnie zaistniała spoczywa na podmiocie wnioskującym o ochronę tymczasową. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie aktu powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać gdy zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w przepisie art. 61 § 3 ppsa i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W ocenie Sądu ponownie złożony wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia został uzasadniony z punku widzenia wskazanych przesłanek. Jak wynika z nadesłanego przy ponownym wniosku wyciągu bankowego, wysokość kary w stosunku do środków finansowych zgromadzonych na koncie jest znaczna. Wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować utratę przez skarżących płynności finansowej, zadłużenie i w konsekwencji zablokowanie inwestycji, która miała stać się podstawowym źródłem utrzymania inwestorów i ich rodziny.

Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 w związku z § 5 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.