Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1016/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.CZ.


UZASADNIENIE

W dniu [...] G.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny, ponieważ ewentualne wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł spowoduje znaczną szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi w tak znacznej wysokości, a wykonanie nałożonej kary pieniężnej z pewnością negatywnie wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, powodując w efekcie jej istotne ograniczenie, co w konsekwencji będzie stanowić dolegliwość nie tylko dla samego skarżącego ale również wobec osób trzecich. Zdaniem skarżącego ograniczenie zakresu prowadzonej działalności uniemożliwi realizację zaplanowanych przedsięwzięć inwestycyjnych oraz obsługę bieżących zobowiązań zawieranych z kontrahentami i negatywnie wpłynie na wywiązywanie się z ciążących na nim zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Wyjaśnił, że w okresie od stycznia do kwietnia 2016r. osiągnął przychód w kwocie 604 869,29 zł, natomiast koszty uzyskania przychodów stanowiła kwota 605 994,12 zł, co spowodowało stratę w wysokości 1 124,83 zł. Powyższe okoliczności skarżący udokumentował załączonym do skargi wydrukiem z księgi przychodów i rozchodów za okres od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia 30 kwietnia 2016r. wskazując, że nałożona kara pieniężna stanowi znaczne obciążenie finansowe i może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W ocenie sądu skarżący nie wykazał, aby zastosowanie wobec niego środka prawnego w postaci tymczasowej ochrony było zasadne.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że za okres od stycznia do kwietnia 2016r. osiągnął przychód w wysokości 604 869,29 zł, podczas gdy koszty uzyskania przychodów stanowiła kwota 605 994,12 zł, co spowodowało stratę w wysokości 1 124,83 zł. Dodatkowo w tym okresie dokonał też wydatków na zakup towarów i materiałów w wysokości 24 363, 43 zł, natomiast kwota 581 630,66 zł została przeznaczona na inne wydatki. Przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego (tj. wydruk z księgi przychodów i rozchodów obejmujący dane za okres od stycznia do kwietnia 2016r.) są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. Sąd dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Wykazanie straty z działalności gospodarczej również nie uprawdopodabnia ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie natomiast straty w jednym okresie rozliczeniowym nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie sąd, dokonując oceny zasadności wniosku skarżącego oparł się na okolicznościach, jakie zostały w nim przedstawione oraz aktach niniejszej sprawy. Ocena ta zaś doprowadziła do przedstawionych powyżej wniosków.

Na marginesie powyższych rozważań podkreślić należy, że podobne stanowisko, jak w niniejszej sprawie po rozpoznaniu wniosków skarżącego w tym samym przedmiocie zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z dnia 17 listopada 2016r., sygn. akt II GZ 1167/16, z dnia 11 października 2016r., sygn. akt II GZ 951/16, z dnia 30 września 2016r., sygn. akt II GZ 907/16 i z dnia 2 sierpnia 2016r., sygn. akt II GZ 761/16 – dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podnieść jednak należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna wykazać taką zamianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 569/08).

Postanowienie o wstrzymaniu (lub odmowie wstrzymania) zaskarżonego aktu lub czynności może funkcjonować w obrocie co do zasady (z wyjątkiem przypadków przewidzianych w przepisach szczególnych), do chwili wydania przez sąd administracyjny orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Rozstrzygnięcia podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności mają więc charakter tymczasowy. Okres obowiązywania skutków takiego postanowienia nieodwołalnie kończy się odpowiednio po wydaniu orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnieniu się orzeczenia oddalającego skargę.

Odmowa wstrzymania wykonania decyzji, nie tworzy zatem powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Zgodnie z cyt. powyżej art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane i uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

D.CZ.