Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 933/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2019r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] września 2018r., nr [...], wydanym wobec P.K., pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z dnia 23 kwietnia 2018r. uzupełniony wnioskiem z 2 lipca 2018r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (Dyrektor IAS) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019r., po rozpoznaniu zażalenia, uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2018r. w całości i umorzył postępowanie w zakresie pozostawienia wniosku z dnia 23 kwietnia 2018r. uzupełnionego wnioskiem z 2 lipca 2018r. bez rozpatrzenia.

Postanowienie Dyrektora IAS zostało wydane wobec P.K. W uzasadnieniu Dyrektor IAS wprost też wskazał, że stroną postępowania na skutek wniesionego zażalenia jest P.K., ponieważ skarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wydane wobec P.K., a nie wobec P.L. (podatnika reprezentowanego w postępowaniu podatkowym przez pełnomocnika radcę prawnego P.K.).

Pismem z dnia 14 marca 2019r. wniesiona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na powyższe postanowienie Dyrektora IAS z [...] stycznia 2019r. W skardze jako Skarżącego wskazano P.L. reprezentowanego przez radcę prawnego P.K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a"), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 P.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 P.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 P.p.s.a.

Jeśli chodzi o pojęcie "interesu prawnego", które pojawia się w powyższych przepisach, to w literaturze przedmiotu pojmowane jest jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu, a zaskarżonym aktem lub czynnością (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 50 P.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanej sprawie. Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2019r. wydane wobec P.K., co jednoznacznie wynika z oznaczenia strony postępowania z wniosku z 23 kwietnia 2018r. uzupełnionego wnioskiem z 2 lipca 2018r. oraz uzasadnienia postanowienia. Stroną tego postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem jest P.K., a nie P.L. Wobec tego prawo wniesienia skargi na to postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przysługiwało tylko P.K. Skargę mógł tym samym wnieść tylko P.K. działając w imieniu własnym. Skargi nie mógł wnieść P.L., ani działając samodzielnie, ani poprzez ustanowionego pełnomocnika w osobie P.K. Tymczasem w skardze sporządzonej i podpisanej przez profesjonalnego pełnomocnika wprost jako Skarżącego wskazano P.L. Jednoznacznie też wyjaśniono, że P.K. nie działa w imieniu własnym, ale w imieniu P.L. Wskazano bowiem: "Działając w imieniu mojego Mocodawcy, Pana P.L. (...) na mocy udzielonego pełnomocnictwa (w załączeniu kopia poświadczona za zgodność z oryginałem) (...) wnoszę skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (...) z dnia [...] stycznia 2019 roku (...)".

Tym samym skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Na marginesie podkreślenia wymaga, że za niezrozumiałe uznać należy wnoszenie skargi na akt uwzględniający wniesione uprzednio zażalenie i argumentację w nim zawartą o niezasadności żądania organu pierwszej instancji złożenia pełnomocnictwa w toku postępowania podatkowego, w sytuacji gdy w toku kontroli podatkowej toczącej się w tym samym przedmiocie, złożone zostało pełnomocnictwo obejmujące swym zakresem również to postępowanie podatkowe, w efekcie czego wskazany w tym pełnomocnictwie pełnomocnik był umocowany do działania w imieniu swego mocodawcy w tym postępowaniu podatkowym.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.