Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 566/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2007r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nakazującą Spółdzielni Mieszkaniowej "S" wykonanie w budynku administracyjno-biurowym w K. przy ul. T. do dnia 31 grudnia 2007r. obowiązków określonych w § 232 ust. 4 i § 246 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690), polegających na wyposażeniu przedsionków przeciwpożarowych w urządzenia zapobiegające zadymianiu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu oraz zamknięciu klatek schodowych i przedsionków przeciwpożarowych drzwiami o wymaganej klasie odporności ogniowej, a także wykonanie do dnia 31 grudnia 2006r. obowiązku określonego w § 258 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, polegającego na usunięciu lub zabezpieczeniu do stopnia trudno zapalności wykładzin podłogowych zastosowanych na drogach ewakuacyjnych w obiekcie.

W dniach 6, 7 i 12 czerwca 2006 r. w wyniku czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych przez upoważnionego pracownika organu I instancji w Spółdzielni Mieszkaniowej "S" ustalono m.in., że w budynku nie występują urządzenia zapobiegające zadymianiu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu, zainstalowane drzwi nie mają wymaganej klasy odporności ogniowej, a leżąca wykładzina na drogach ewakuacyjnych nie odpowiada stopniu trudno zapalności, a tym samym nie spełnia wymogów określonych w § 232 ust. 4, § 246 ust. 3 oraz § 258 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia. Potwierdzeniem tych ustaleń jest protokół z czynności kontrolno - rozpoznawczych sporządzony w dniu 12 czerwca 2006r.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia kontrolne Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] znak [...] nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "S" wykonanie wyżej wymienionych obowiązków.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji odnośnie pkt 2, dotyczącego wyposażenia przedsionków przeciwpożarowych w urządzenia zapobiegające zadymianiu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "S" w K. wskazując, że przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. nr.75 poz. 690 ze zm.) nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie mają one zastosowania do budynków istniejących.

Decyzją z dnia [...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690) przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku stwierdzenia w budynku istniejącym warunków stwarzających zagrożenie życia ludzi w każdej sytuacji i czasie organ I instancji jest zobowiązany w myśl § 207 ust. 2 cytowanego rozporządzenia w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563) wszcząć postępowanie administracyjne zmierzające do usunięcia występujących w budynku zagrożeń.

Ze względu na powyższe Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podkreślił, że ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny może przyczynić się do zwiększenia zagrożenia życia oraz mienia mieszkańców w przypadku powstania pożaru. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ odnoszą się one zarówno do budynków aktualnie budowanych, jak również już istniejących.

Skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "S" w K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się zarówno z uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji podnosząc, że organ odwoławczy nie wykazał faktycznego zagrożenia, cytując wyłącznie przepisy o zagrożeniu ludzi, z których część nie ma zastosowania dla budynków istniejących.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z kolei art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki

Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a.

Na wstępie należy podnieść, że stosownie do przepisu art. 5 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 b cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) obiekt budowlany należy utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego. Przepis art. 61 powołanej ustawy stanowi, że na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa ciężar utrzymywania i użytkowania obiektu, zgodnie z opisanymi wyżej zasadami. Na gruncie ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r.

o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. nr 147, poz. 1229 z póź. zm.) odpowiednikiem wskazanych wyżej przepisów jest regulacja art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1, zgodnie z którą właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, zapewniając mu ochronę przeciwpożarową jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji.

Z treści powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "S" w K. ma obowiązek zapewnić właściwą ochronę przeciwpożarową w zarządzanych przez siebie budynkach. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563), który został przywołany w podstawie prawnej decyzji, bezwzględnie nakazuje zastosowanie odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do budynków istniejących w przypadku, kiedy stwarzają one zagrożenie dla życia ludzi.

Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącej Spółdzielni, że ze względu na wybudowanie kontrolowanego budynku we wcześniejszych latach, w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690). Regulacja prawna zawarta w cyt. rozporządzeniu ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom zarówno nowo budowanych obiektów, jak również już istniejących ( § 207 ust. 2) jeżeli zagrażają one życiu ludzi, zaś zmiany przepisów dotyczących ochrony pożarowej na przestrzeni lat należy, zdaniem Sądu odczytywać jako wyraz troski ustawodawcy o bezpieczeństwo mieszkańców budynków i innych obiektów budowlanych.

Zgodnie z § 246 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r w budynku wysokim powinny być co najmniej 2 klatki schodowe obudowane i oddzielone od poziomych dróg ewakuacyjnych przedsionkiem przeciwpożarowym, zgodnie z wymaganiami § 232. Natomiast § 246 ust. 3 reguluje, że klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe, stanowiące drogę ewakuacyjną w budynku wysokim zakwalifikowanym do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, a takim jest przedmiotowy budynek przy ul. T., winny być wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymianiu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu. Przedsionki przeciwpożarowe w administrowanym przez skarżącą budynku tego warunku nie spełniają. Należy zatem podzielić stanowisko organu orzekającego, że brak wyposażenia przedsionków przeciwpożarowych w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub samoczynne urządzenia oddymiające może spowodować w czasie powstania pożaru utrudnienie lub uniemożliwienie przeprowadzenia skutecznej ewakuacji użytkowników budynku. Zgodnie z tym przepisem dopuszczalne jest jedynie stosowanie dodatkowych klatek schodowych niespełniających wymagań § 246, jeżeli łączą one kondygnacje będące w jednej strefie pożarowej. Jednak takie klatki schodowe nie występują w budynku przy u. T. Tylko równoczesne zastosowanie systemów oddymiania lub zabezpieczenia przed zadymieniem klatek schodowych, przedsionków oraz poziomych dróg ewakuacyjnych zapewnia odpowiednią ochronę ludzi przed narażeniem na ekspozycję dymu i gazów pożarowych.

Powyższe ustalenia faktyczne zostały poczynione przez organy obu instancji na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniach 6, 7 i 12 czerwca 2006 r. kontroli budynku administracyjno-biurowego przy ul. T. w K. administrowanego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "S" w K. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotowy protokół został sporządzony zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisie § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz. U. z 2005 r. Nr 225, poz. 1934) i przez upoważnioną osobę - stosownie do § 11 i § 12 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Przedstawiciel kontrolowanej Spółdzielni - pomimo pouczenia o prawie wniesienia zastrzeżeń do protokołu - podpisał go bez wnoszenia uwag. W konsekwencji należy uznać, że skarżąca zgodziła się z ustaleniami kontroli albowiem, jak wskazano wyżej, uwag i zastrzeżeń do wyników kontroli nie wniosła. Wynik tych czynności kontrolno-rozpoznawczych wykazuje, że przedmiotowy budynek należy uznać za zagrażający życiu ludzi zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80 poz. 563).

Z uwagi na powyższe należy zaaprobować ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, jak również przedstawioną argumentację prawną.

Niezależnie od podniesionych okoliczności należy podkreślić, że bezpieczeństwo mieszkańców kontrolowanych budynków jest wartością nadrzędną i winno obligować skarżącą do podjęcia wszelkich działań zmierzających do zapewnienia im ochrony przeciwpożarowej.

Mając na uwadze powyższe, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.