Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 961/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 151, art. 106 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Gminy w dniu [...] r., na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę nr XXIX/199/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo.

Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do rady w dniu [....] r. K. P. - na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszeń prawa podjętą uchwałą nr XXIX/199/ z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo. Zdaniem strony przedmiotowa uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 8, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy podjęła w dniu

26 czerwca 2013 r. uchwałę nr XXX/213/13, w której odmówiła zmiany uchwały

objętej wezwaniem strony. Odpis uchwały doręczono K. P. w dniu [...] r.

W dniu [...] r. K. P. wniosła za pośrednictwem Rady Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 (uzupełnioną pismami z dnia: 8 października 2013 r. i 14 stycznia 2014 r.) w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo, zarzucając jej naruszenie:

- art. 140 i 144 k.c. przez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego obrębu Gąskowo i Stojkowo w Gminie Dygowo, który uwzględnia budowę farmy elektrowni wiatrowej uniemożliwiając przeznaczenie jej gruntów na cele turystyczne i agroturystyczne, a w konsekwencji pozbawiając jej jako właściciela możliwości pobierania z niej pożytków oraz korzystania z niej w takim samym stopniu jak dotychczas, nadto której budowa i funkcjonowanie będzie źródłem ponad przeciętnych immisji dla jej nieruchomości;

- art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r. Nr 62, poz. 627), przez uwzględnienie w uchwale planu wybudowania farmy elektrowni wiatrowej, której budowa i funkcjonowanie nie zapewni należytego stanu akustycznego na terenie farmy i na obszarach sąsiadujących;

- art. 20 i art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

- art. 1 ust. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., poprzez naruszenie podstawowych zasad, którymi organ powinien się kierować przy planowaniu zagospodarowania terenu, tj. zachowania ładu przestrzennego terenu objętego planem, zasady ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i ochrony środowiska;

- art. 16 ust. 1 u.p.z.p., przez sporządzenie mapy planu w skali 1:2000, podczas gdy nie zaszły żadne szczególne przesłanki ku temu, a nadto organ nawet nie uzasadnił, dlaczego do sporządzenia mapy planu zastosowano skalę 1:2000, zatem mapa powinna zostać sporządzona w wymaganej prawem skali 1:1000;

- art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p., poprzez brak określenia zasad ochrony środowiska i przyrody;

- art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1587, zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem), poprzez niedokonanie ustaleń zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w sposób określony w rozporządzeniu, a także zaniechanie wprowadzenia ustaleń zobowiązujących do przystosowania istniejących dróg publicznych do dużych obciążeń lub wykonania nowych dróg dojazdowych -zgodnie z ustaleniami Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 16.06.2011 r.

- art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez określenie stref oddziaływania planu poza teren objęty tym planem, a zatem ustalenie przeznaczenia terenów i wprowadzenie ograniczeń poza granice objęte zaskarżoną uchwałą;

- art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 8 u.p.z.p. oraz art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.) poprzez zaniechanie umieszczenia w uchwale wszystkich wymaganych prawem elementów planu zagospodarowania, tj. zasad scalania nieruchomości objętych planem oraz nieprawidłowe i niezgodne z prawem określenie zasad podziału nieruchomości;

- art. 17 ust. 9 u.p.z.p. polegające na zaniechaniu wprowadzenia do projektu planu uwag Zarządu Dróg Powiatu z dnia 16.06.2011 r., a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 20.07.2011 r.;

- art. 17 pkt 4 u.p.z.p. co polegało na nie rozstrzygnięciu wszystkich wniosków i uwag zgłoszonych do projektu planu, tj. uwag zgłoszonych przez mieszkańców wsi Gąskowo (data wpływu do Urzędu Gminy 27.04.2007r.);

- art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez faktyczne nierozpoznanie przez Radę Gminy zgłoszonych uwag do planu;

- art. 19 ust. u.p.z.p. poprzez zaniechanie ponowienia procedury określonej w art. 17 u.p.z.p., mimo iż doszło do zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu;

- art. 20 u.p.z.p., co polegało na zaniechaniu stwierdzenia zgodności planu zagospodarowania ze Studium we właściwej formie prawnej;

- § 3 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 121 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez powołanie w podstawie prawnej wyłącznie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na rok 2011, podczas gdy u.p.z.p. podlegała kolejnym nowelizacjom, a także przyjęto nowy tekst jednolity tejże ustawy, przy jednoczesnym nie powołaniu przepisów przyjęto nowy tekst jednolity tejże ustawy, przy jednoczesnym nie powołaniu przepisów przejściowych, które wyjaśniałyby zastosowanie zasad obowiązujących w u.p.z.p. na rok 2011.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, tj.: odpisu postanowienia Wójta Gminy Dygowo z dnia 2 kwietnia 2013 r., odpisu zarzutów do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, odpisu wniosku mieszkańców wsi Gąskowo, odpisu opisu i mapy z dn. 19.12.2012 r., odpisu raportu oddziaływania na środowisko inwestycji [...] na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą.

W uzasadnieniu skargi skarżąca oświadczyła, że głównym zarzutem jest to, iż poprzez lokalizację na terenach rolnych farmy elektrowni wiatrowej, nie uwzględniono faktycznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na sąsiadujące nieruchomości, w tym właśnie na jej oraz na środowisko, przyrodę i inwestycje mieszkańców gminy związane z działalnością rolniczą i turystyczną. Plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje, między innymi, obręb ewidencyjny Gąskowo, gdzie jest właścicielem działki [...] w Gąskowie bezpośrednio sąsiadującej z terenem na którym zlokalizowana ma być farma elektrowni wiatrowych. Ustalenia zatem zawarte w zaskarżonej uchwale ingerują w jej prawa własności.

Zdaniem skarżącej, bezspornym jest, że ma interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały, gdyż w sposób realny ograniczone jej prawo własności. Wójt Gminy Dygowo postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 r. odmówił jej wydania pozytywnej decyzji o zagospodarowaniu terenu, wskazując, że chcąc wykorzystać nieruchomość na cele związane z agroturystyką, musi dostosować swoje plany do ograniczeń wynikających z negatywnego oddziaływania przyszłej elektrowni wiatrowej na nieruchomość. Ograniczenie możliwości swobodnego dysponowania własnością i pobierania z niej pożytków legitymuje ją do wniesienia niniejszej skargi.

Powyższe uzasadnia również słuszność podniesionych zarzutów naruszenia przez organ art. 140 k.c., 144 k.c. oraz art. 20 i 21 Konstytucji RP. Wszelkie ograniczenia zasady swobody wykonywania prawa własności mogą być wprowadzane tylko ze względu na ważny interes publiczny, a i te ograniczenia mają tylko charakter wyjątku, w niniejszej zaś sprawie inwestycja nie spełnia tych przesłanek. Tym bardziej, że planowana inwestycja jest na tyle niewielka, że z ekonomicznego punktu widzenia w ogóle nie uzasadnia ograniczenia praw własności właścicieli nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływała. Ewentualne korzyści płynące z realizacji tej inwestycji dla zabezpieczenia potrzeb społeczeństwa w energię odnawialną (złożonej jedynie z trzech wież elektrowni) nie zrekompensują strat związanych z jej realizacją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

W rozpatrywanej sprawie skarga K. P. złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności Sąd dokonuje kontroli, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżąca dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Gminy Dygowo (data wpływu do Urzędu Gminy Dygowo - 17 czerwca 2013 r.). Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie.

Rozpoznając skargę wniesioną w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g., podstawowym obowiązkiem sądu jest zbadanie legitymacji czynnej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza de facto ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01 – LEX nr 81964). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem konkretna norma prawna, kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę.

Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07 – LEX nr 384677).

W art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na odmiennym niż ogólna zasada kryterium - naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że skarga oparta o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi skargi powszechnej, gdyż jest nakierowana na ochronę praw podmiotowych. Tym samym, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003/8/4).

Legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą) organu gminy. Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego.

Rozważenia wymaga więc przede wszystkim kwestia, czy strona skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi.

K. P. zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 140 i 144 k.c. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu Gąskowo i Stojkowo w Gminie Dygowo, który uwzględnia budowę farmy elektrowni wiatrowej uniemożliwiając przeznaczenie jej gruntów na cele turystyczne i agroturystyczne, a w konsekwencji pozbawiając jej jako właściciela możliwości pobierania z niej pożytków oraz korzystania z niej w takim samym stopniu jak dotychczas, nadto której budowa i funkcjonowanie będzie źródłem ponad przeciętnych immisji dla jej nieruchomości.

Stosownie do treści art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei w myśl art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Do naruszenia interesu prawnego dochodzi zatem wtedy, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z tym prawem. Nie każde jednak oddziaływanie na prawo własności stanowi naruszenie interesu prawnego.

Skarżąca jest wprawdzie właścicielką działki sąsiadującej z terenem, na którym dopuszczono lokalizację farmy wiatrowej, jednakże okoliczność ta nie legitymuje jej jeszcze do skutecznego złożenia skargi. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy skarżąca powołuje się na swoje zamierzenia w zakresie prowadzenia działalności agroturystycznej oraz budowy domków dla dzieci i młodzieży, lecz są to jedynie plany związane z przyszłą działalnością gospodarczą. Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1335/07, że z ogólnej konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej nie można wywodzić interesu prawnego podmiotu, który dopiero zamierza podjąć taką działalność na terenie objętym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy, w zaskarżeniu uchwały rady gminy w przedmiocie planu miejscowego, gdyż taki interes miałby charakter bardzo ogólny i potencjalny. Należy zauważyć, że skarżąca – w dacie uchwalenia kwestionowanego planu miejscowego – nie dysponowała ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości stanowiącej jej własność. W ocenie Sądu, wyłącznie uprzednie uzyskanie warunków zabudowy ww. działki umożliwiające jej zagospodarowanie w odmienny sposób, niż wynika to z zapisów planu miejscowego, mogłoby stanowić okoliczność mającą istotny wpływ na uprawnienia skarżącej. Skoro więc skarżąca taką decyzją nie dysponowała, to nie można wywieść żądanego związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a interesem prawnym skarżącej. Jak już wyżej wskazano, związek ten musi aktualnie, a nie – w przyszłości powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków.

Ponadto, skarżąca nie wykazała, zdaniem Sądu, na żadnym etapie postępowania, na czym polega pogorszenie jej sytuacji prawnej względem stanu sprzed podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również że zmiana sytuacji prawnoplanistycznej miała istotny wpływ na wykonywanie prawa własności w stosunku do nieruchomości należącej do skarżącej. Przypomnieć jednocześnie należy, że plan miejscowy, co do zasady, może ograniczać prawo własności, ale tylko, gdy czyni to w granicach prawa.

Poza sporem jest również okoliczność, że ustalenia kwestionowanego planu miejscowego nie zakazują skarżącej prowadzenia działalności agroturystycznej w ramach zabudowy zagrodowej. Zaznaczenia wymaga także, że skarżąca na żadnym etapie procedury planistycznej nie informowała o planowanym, innym niż rolnicze, przeznaczeniu swojej nieruchomości, zaś jej wniosek o wyodrębnienie działki siedliskowej został uwzględniony.

Należy zgodzić się również ze stanowiskiem prezentowanym przez Radę Gminy Dygowo, że skarżąca nie wykazała, że będzie poddana bezpośrednim immisjom. Załączone przez skarżącą do akt sprawy pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 30 grudnia 2011 r., zawierające informacje dotyczące zagrożeń związanych z lokalizacją inwestycji elektrowni wiatrowych, ma charakter ogólny i nie odnosi się wprost do lokalizacji objętych zaskarżoną uchwałą. Jednocześnie, wskazać należy, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił i zaakceptował odległości farm wiatrowych od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, wynikające z kwestionowanego planu miejscowego,

Oceniając zatem legitymację procesową skarżącej w kontekście przytoczonych wyżej uwag, dotyczących kryterium interesu prawnego, sąd uznał, że skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszeniem jej indywidualnej sytuacji prawnej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że nie może stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza prawo. Pogląd skarżącej o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero na etapie stwierdzenia, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot. Na etapie oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest przez sąd badana, skoro drogę do takiej kontroli otwiera dopiero skutecznie złożona skarga. Skoro skarżąca nie ma legitymacji skargowej - sąd nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi.

Na marginesie wskazać należy, że brak było podstaw, w ocenie Sądu, do połączenia rozpatrywanej sprawy ze sprawą ze skargi M. K. o sygn. akt II SA/Sz 1038/13 do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że pomimo tego, iż obie skargi dotyczą tego samego aktu, tj. uchwały Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. Nr XXIX/199/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo, to jednak różnią się w zakresie podniesionych w nich zarzutów, co uzasadniało ich rozpoznanie w odrębnych postępowaniach.

Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a., albowiem w dokumentach, których dotyczyły złożone przez skarżącą wnioski dowodowe, nie wykazano, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej.

Z tych wszystkich względów Sąd, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.