Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1894/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spr.) Sędzia WSA - Andrzej Góraj Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska Protokolant - Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi G. J. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia: - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie -


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133 poz. 1422 ze zm.), uznała szer. ndt. G. J. za niezdolnego do służby wojskowej – kategoria N i w uzasadnieniu stwierdziła, że niżej wymienione rozpoznania, wykonane na podstawie badań, powodują ową niezdolność:

1. [...] – § 55 pkt 7;

2. [...] – § 48 pkt 12;

3. [...] – § 3 pkt 1.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., skarżący nie zgodził się z jego treścią i wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wyników.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...], działając na podstawie § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) i § 32 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliła orzeczenie z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w części dotyczącej rozpoznania schorzeń ustalając nowe, a to:

1. [...] – § 55 pkt 7;

2. [...] – § 3 pkt 1

i utrzymała w mocy orzeczenie w części dotyczącej niezdolności do zawodowej służby wojskowej – kategoria N. W uzasadnieniu podała, że został uwzględniony wynik nowego i prawidłowego badania wykonanego we własnym zakresie [...].

W dalszej części stwierdziła, że zawodowa służba wojskowa ze względu na swą specyfikę i uwarunkowania wymaga od każdego kandydata, aby legitymował się bardzo dobrym stanem zdrowia pod względem fizycznym i psychicznym, a także [...], zaś stwierdzone schorzenie może w każdej chwili stać się źródłem i przyczyną wielu innych schorzeń, a sam tryb zawodowej służby wojskowej może temu sprzyjać.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący G. J. nie zgodził się z zaskarżonym orzeczeniem i zarzucił, że organ nie uwzględnił stopnia zaawansowania procesu leczenia [...], zaś w dniu [...] października 2009 r. zakończył on już całkowicie leczenie i załączył do skargi stosowne zaświadczenie lekarskie.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że w momencie wydawania orzeczenia, załączone zaświadczenie lekarskie nie było jej znane.

Na rozprawie przed Sądem skarżący wycofał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Rozpoznając niniejszą sprawę i wniosek skarżącego Sąd uznał cofnięcie skargi przez G. J. za dopuszczalne i skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, o czym mowa w art. 60 powyższej ustawy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 w zw. z art. 60 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.