Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 293/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 200 i 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 29 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 16 listopada 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz W. B. kwotę 714 (siedemset czternaście) zł tytułem zwrotu koszów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2019 r. do Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w [...] wpłynął wniosek W. B. o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019. Wnioskodawczyni deklarowała powierzchnię działek do płatności - 33,10 ha.

Decyzją z dnia 28 stycznia 2020 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przyznał stronie:

1. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 7.262,64 zł,

2. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 275,66 zł.

Postanowieniem z dnia 27 października 2020 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a.", Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie powyższych płatności ONW, wskazując, że przyznano płatności dla powierzchni większej niż wynika to z pomiarów wykonanych po wymianie (aktualizacji) ortofotomapy. W ocenie organu powierzchnia określona na podstawie ortofotomapy wykonanej w roku składania wniosku stanowi istniejącą i nieznaną organowi w dniu wydania decyzji okoliczność potwierdzającą nieprawidłową deklarację strony.

W dalszej kolejności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], działając na podstawie art. 151 § 1 ust. 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wydał decyzję z dnia 16 listopada 2020 r. nr [...], którą uchylił swoją decyzję z dnia 28 stycznia 2020 r. o przyznaniu stronie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, jednocześnie na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 627 ze zm.), zwanej dalej "ustawą PROW 2014-2020", § 2 i § 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 364 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem ONW PROW 2014-2020" przyznał stronie płatności:

płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 4.099,45 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 1.897,92 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia,

płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 49,67 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 135,59 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w dniu 16 czerwca 2020 r. otrzymał zestawienie spraw, w których dokonano aktualizacji (wymiany) ortofotomapy we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2019, tym samym zaszła konieczność ponownej weryfikacji wniosku o przyznanie płatności. Konieczne zatem było wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 16 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, ze zm.) jeżeli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy, w tym zmiany danych w porównaniu z danymi podanymi rolnikowi we wstępnie zadrukowanym formularzu wniosku - rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając we wniosku o pomoc odpowiednie poprawki np. poprzez podanie nowych danych liczbowych powierzchni poszczególnych działek, zakreślenie prawidłowych granic działek rolnych na załączniku graficznym.

Ponadto zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar (MKO), o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Organ wskazał, że maksymalną powierzchnię referencyjną stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat, a ich maksymalna powierzchnia kwalifikowana zostaje ustalona w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o bezpośrednio przeprowadzony pomiar na aktualnym obrazie ortofotomapy, tj. zdjęcia lotniczego bądź satelitarnego wykonanego w skali określonej przepisami prawa. Maksymalny kwalifikowany obszar stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, tj. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica jest określona na podstawie ortofotomapy.

W Polsce aktualizacja ortofotomapy dokonywana jest co 3 lata. Dane z ortofotomapy wykonanej w roku składania wniosku nie zostały uwzględnione w kontroli wniosku w danej kampanii, gdyż zostały one przekazane organowi dopiero dnia 16 czerwca 2020 r., a zatem zasadne było wznowienie postępowania administracyjnego.

Zdaniem organu w sprawie doszło do zawyżenia deklaracji powierzchni działek rolnych. Na nowej ortofotomapie stwierdzono obszary nieużytkowane rolniczo, do których przyznano płatność. We wniosku strony o przyznanie płatności ONW, po uwzględnieniu zmian i wycofań, zadeklarowano do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II powierzchnię 30,02 ha. Tymczasem na podstawie nowej ortofotomapy określono właściwą powierzchnię działek kwalifikowaną do płatności ONW na 24,79 ha. Organ wskazał w formie tabelarycznej działki oraz powierzchnię deklarowaną i powierzchnię stwierdzoną na podstawie nowej ortofotomapy. Po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchnia zatwierdzona do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II wynosi 15,53 ha.

Organ ustalił, że we wniosku o przyznanie płatności strona zadeklarowała do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I powierzchnię 3,08 ha. Pokrycie terenu działek nową ortofotomapą wykazało, że powierzchnia do płatność wynosi faktycznie 2,07 ha. Po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchnia zatwierdzona do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosi 0,28 ha.

Powierzchnie zakwalifikowane do płatności zostały ustalone w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji twierdząc, że nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Wnioskowała o wizytację terenową, gdyż drzewa rzucają cień i powstaje fałszywy obraz ortofotomapy. Jej zdaniem organ co roku monitoruje powierzchnię działek ewidencyjnych i określa MKO dla każdej działki.

Po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...], w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1505) oraz art. 26 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, Kierownik BP ARiMR w [...] wydał decyzję w sprawie płatności za rok 2019, nie posiadając wiedzy o nowych zdjęciach lotniczych sporządzonych w 2019 r. W dniu 16 czerwca 2020 r. wpłynął do organu pierwszej instancji przekazany przez Departament Płatności Bezpośrednich ARiMR za pośrednictwem Dyrektora POR ARiMR w [...] wykaz spraw, które należało zweryfikować z uwzględnieniem aktualnych ortofotomap.

Zatem w dniu wydania decyzji Kierownik BP ARiMR nie posiadał wiedzy, że powierzchnia zadeklarowana przez stronę przekracza faktyczną powierzchnię użytkowaną rolniczo na opisanych działkach. Ujawnienie nowego dowodu w sprawie stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania organ był zobligowany do ustalenia, czy decyzja wydana z uwzględnieniem nowych okoliczności odpowiadałaby decyzji poprzedzającej.

W przedmiotowej sprawie, po analizie ortofotomapy uległy zmianie pola zagospodarowania działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] tzn. nastąpiła zmiana faktycznych granic upraw w terenie. Na podstawie nowej ortofotomapy z płatności wykluczono:

na działce rolnej A obszar o powierzchni 2,77 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w zachodniej części działki porośniętej krzewami i drzewami;

na działce rolnej C obszar o powierzchni 0,69 ha; wyłączenie dotyczyło obszarów: na działce ewidencyjnej nr [...] w części zachodniej znajdujący się na obszarze zadrzewień, na działce ewidencyjnej nr [...] w południowej części działki na obszarze zadrzewień, oraz na działce ewidencyjnej nr [...] wzdłuż północnej granicy działki na obszarze zadrzewień;

na działce rolnej D obszar o powierzchni 0,60 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w zachodniej i wschodniej części działki porośniętej krzewami i drzewami;

na działce rolnej E obszar całej działki rolnej porośniętej krzewami i drzewami;

- na działce rolnej G obszar o powierzchni 0,51 ha; granice MKO poprowadzono wzdłuż granic zagospodarowania działki rolnej;

na działce rolnej J obszar o powierzchni 0,31 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w północnej i wschodniej części działki porośniętej drzewami;

na działce rolnej L obszar o powierzchni 0,03 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w centralnej części działki;

na działce rolnej N obszar o powierzchni 0,07 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w zachodniej i południowej części działki porośniętej drzewami;

na działce rolnej O obszar o powierzchni 0,63 ha; wyłączenie dotyczyło obszaru w zachodniej części działki porośniętej drzewami.

W ocenie organu odwoławczego zmiana pola zagospodarowania jest istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji i nieznaną organowi, który wydał decyzję oraz stanowiącą uzasadnioną przesłankę wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności za rok rozpatrywania wniosku. Nowa ortofotomapa, tj. nowe pokrycie ortofotomapy potwierdza zmiany użytkowania, czego skutkiem jest zmiana (zmniejszenie) wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że zweryfikował prawidłowość ustalenia przez Kierownika BP ARiMR w [...] powierzchni działek rolnych i wysokości płatności przyznanych stronie. Stwierdzona różnica dotyczyła działek rolnych:

A - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 4,83 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 2,06 ha;

C - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 11,73 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 11,04 ha;

D - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 1,09 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,49 ha;

E - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 0,64 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,00 ha;

G - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 3,42 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 2,92 ha;

J - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 0,60 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,29 ha;

L - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 0,47 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,44 ha;

N - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 0,35 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,28 ha;

O - powierzchnia deklarowana jako użytkowana rolniczo wynosiła 1,16 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,53 ha.

Organ odwoławczy zauważył, ze zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1782/2003, które zastąpione zostało rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009, a następnie rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, od roku 2005 System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat tzw. maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO). Dostępna w systemie IACSplus (Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli) ortofotomapa cyfrowa, tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Powyższe wskazuje jednoznacznie, iż System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa unijnego i jako takie muszą być przez Polskę stosowane. LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów.

W. B. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że wynikające z ortofotomapy z 2019 r. okoliczności faktyczne są nowe, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, podczas gdy organ drugiej instancji, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie wykazał, kiedy doszło do wejścia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w posiadanie dokumentacji fotograficznej stanowiącej podstawę do sporządzenia ortofotomapy, więc nie jest to istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji i nieznana organowi, który wydał decyzję, a zatem nie było podstawy do wznowienia postępowania;

2) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, że wynikające z ortofotomapy z 2019 r. okoliczności faktyczne są nowe, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, podczas gdy pokrycie wskazanej ortofotomapy nie potwierdza zmiany użytkowania i zmiany pola zagospodarowania, więc nie jest to istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji i nieznana organowi, który wydał decyzję, a zatem nie było podstawy do wznowienia postępowania;

3) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy PROW 2014-2020 poprzez błędną ocenę dowodu z ortofotomapy z 2019 r., polegającą na ustaleniu wbrew całokształtowi posiadanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa materiału dowodowego, że w 2019 r. doszło do zmiany maksymalnego kwalifikowanego obszaru przez zarośnięcie terenów, podczas gdy z dokumentacji satelitarnej z 2016 r. oraz 2020 r. nie wynika, aby te tereny były niewłaściwie zagospodarowane, a różnica w ortofotomapie z 2019 r. wynika z pory roku, w której zostało wykonane zdjęcie satelitarne;

4) art. 80 k.p.a. w zw. z art. z art. 4 ustawy PROW 2014-2020 poprzez błędną ocenę dowodu z ortofotomapy z 2019 r., polegającą na ustaleniu, że zarośnięcie drzew liśćmi w okresie późnowiosennym stanowi przesłankę do zakwestionowania prawidłowego zagospodarowania obszaru, mimo że z ortofotomap z okresów wcześniejszych wynika, że samo istnienie drzewa w tym terenie nie skutkowało w pierwotnej decyzji wyłączeniem tożsamego obszaru z kwalifikacji obszarowej;

5) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy PROW 2014-2020 poprzez pominięcie w analizie materiału dowodowego znajdujących się na geoportalu, a zatem dostępnych organom obu instancji, ortofotomap z marca 2020 r., nieodniesienie się do wniosków z nich płynących, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

6) art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy PROW 2014-2020 poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie kontroli na miejscu w celu weryfikacji ustaleń dokonanych podczas kontroli zdjęć satelitarnych, mimo że była to jedyna możliwość, aby strona przedstawiła własne dowody i twierdzenia w sprawie, a wnioski płynące z kontroli na miejscu pozwoliłyby organowi dokonać rzetelnej analizy zdjęć z ortofotomapy;

7) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy i nieuchylenie jej w całości ze skutkiem określonym w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., mimo że w sprawie brak był podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że na geoportalu, prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, według stanu na dzień sporządzania niniejszej skargi znajdują się aktualne oraz archiwalne ortofotomapy dla wskazanego obszaru. Informacje te pozwalają każdemu obywatelowi pobrać ofotomapy z 2016 r. (które wykorzystano przy ocenie wniosku złożonego przez wnioskodawczynię w maju 2019 r.), 2019 r. (na które powołuje się organ) oraz najnowsze - z 2020 r. Analiza tych map pozwala przyjąć, że stan gruntów według ortofotomapy z 2016 r. niczym nie odbiega od stanu z 2020 r., a różnica w 2019 r. wynika wyłącznie z tej okoliczności, że zdjęcia satelitarne zostały wykonane w innej porze roku, co może powodować wrażenie, że grunt jest bardziej zalesiony lub zakrzaczony niż w rzeczywistości. Ilość drzew i krzewów znajdujących się na gruntach wnioskodawczyni w 2016, 2019 i 2020 r. nie uległa jednak zmianie. Skoro organ, wydając pierwotną decyzję o płatności, ustalił maksymalny kwalifikowany obszar w określonym wymiarze, to nie miał później prawa do kwestionowania swoich ustaleń na tej tylko podstawie, że roślinność na gruncie jest zazieleniona w większym stopniu, jeśli jej ilość jest taka sama jak poprzednio. Powyższe widać szczególnie wyraźnie na przykładzie działki o numerze ewidencyjnym [...] oraz [...]. Stan ortofotomap z 2020 r., które w ogóle nie były przedmiotem analizy dokonywanej przez organ, pozwala przyjąć, że postępowanie dowodowe zostało przez organ przeprowadzone wadliwie. Skoro z ortofotomapy dla działki [...] oraz [...] wynika, że stan zadrzewienia zarówno w 2016, 2019 i 2020 r. jest podobny, a organ wydając pierwotną decyzję nie miał wątpliwości, że stan z 2016 r. pozwala uznać grunty za kwalifikowane w takiej wysokości, jak we wniosku złożonym przez wnioskodawczynię, to sama okoliczność, że zdjęcia z 2019 r. przedstawiają teren sprawiający wrażenie bardziej zazielenionego, nie może, bez przeprowadzenia kontroli na miejscu, prowadzić do zakwestionowania prawidłowości wcześniejszych ustaleń, co organ zrobił wznawiając postępowanie administracyjne. Okoliczność, że stan terenu w 2020 r. był podobny jak w 2016 r., a w dacie wykonywania zdjęć skarżąca nie wiedziała jeszcze, że postępowanie administracyjne zostanie wznowione, pozwala na postawienie tezy, że dla stwierdzenia, czy teren w 2019 r. nadawał się do uznania, że podlega płatnościom przyznanym wnioskodawczyni uchyloną decyzją z 28 stycznia 2020 r., zasadnym było przeprowadzenie na miejscu kontroli. Taka kontrola pozwoliłaby w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, jak w terenie wyglądają drzewa i krzewy rosnące na gruntach, czy znajdowały swoje odzwierciedlenie na zdjęciach satelitarnych, jak również określić ich wpływ na określenie powierzchni kwalifikowanej wówczas i obecnie.

Dalej skarżąca zauważyła, że organ pierwszej instancji wznowił postępowanie administracyjne z argumentacją, że pozyskał w czerwcu 2020 r. nowe dowody dotyczące sprawy w postaci zdjęć satelitarnych wykonanych w 2019 r. Postępowanie zdecydował się wznowić jednak dopiero po upływie kilku miesięcy od tej daty, twierdząc jednocześnie, że przeprowadzenie kontroli na miejscu jest już niezasadne, ponieważ stwierdzi jedynie stan obecny, a nie stan z analizowanego okresu. Takie działanie stanowi w ocenie skarżącej nadużycie prawa.

Skarżąca wskazała, że na gruntach wskazanych we wniosku o płatność znajdowały się pastwiska dla zwierząt hodowlanych oraz łąki. Łąki muszą być porośnięte roślinnością, stanowiącą pożywienie dla zwierząt, a jej istnienie nie może stanowić podstawy dla kwestionowania zadeklarowanej powierzchni. Trudno jest przyjąć za trafne stanowisko, zgodnie z którym istnienie na gruncie mocno rozgałęzionego drzewa wyklucza całą powierzchnię znajdującą się pod gałęziami z klasyfikacji MKO.

Zdaniem skarżącej dokumentacja satelitarna z 2019 r. nie wskazuje, aby był to dowód pozwalający przyjąć istnienie podstawy do wznowienia postępowania.

Skarżąca wskazała także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 815/19, który w podobnej sprawie Sąd kwestionował wznowienie postępowania przez organ.

Skarżąca wskazała nadto, że z danych ortofotomapy, uważanej przez organ za dowód warunkujący wznowienie postępowania, zamieszczonej na geoportalu wynika, iż obrazuje ona stan z czerwca 2019 r. Brak udowodnienia przez organ okoliczności przeciwnej nakazuje uznać, że organ był w posiadaniu zdjęć satelitarnych ortofotomapy już w toku pierwszego postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji w dniu 28 stycznia 2020 r. Nie należy utożsamiać daty otrzymania przez organ informacji o wykazie spraw, w których należy dokonać weryfikacji decyzji, z datą pozyskania nowego dowodu, co w rzeczywistości organy zrobiły.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 stycznia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia 16 listopada 2020 r., wydaną po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 27 października 2020 r. w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019. Na mocy tej decyzji administracyjnych uchylono decyzję ostateczną Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia 28 stycznia 2020 r. o przyznaniu płatności oraz orzeczono o przyznaniu płatności za rok 2019 w pomniejszonej wysokości. Uchylenie decyzji dotychczasowej i przyznanie płatności na rok 2019 w pomniejszonej wysokości uzasadniono przedeklarowaniem przez skarżącą powierzchni działek rolnych.

Z uwagi na to, że zaskarżone decyzje zostały wydane po wznowieniu postępowania, konieczne jest przytoczenie treści istotnych dla sprawy przepisów normujących tę instytucję.

Przesłanki wznowienia postępowania reguluje art. 145 § 1 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W myśl art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Zauważyć w tym miejscu należy, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna - z bardzo silnej ochrony, mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W myśl art. 16 § 1 k.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej, korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji, obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych

Kodeks postępowania administracyjnego opiera dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. na zaistnieniu dwóch generalnych przesłanek pozytywnych - rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną i wystąpieniu jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia oraz na stwierdzeniu braku zaistnienia przesłanek negatywnych, wymienionych w art. 146 k.p.a.

W niniejszej sprawie organy powołały się na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wniosek skarżącej z dnia 21 maja 2019 r. o przyznanie płatności na rok 2019, rozpoznany został w oparciu o ortofotomapę. Zauważyć należy, że z ustaleń organów nie wynika dokładna data sporządzenia nowej ortofotmapy. Skoro została sporządzona w 2019 r. nastąpiło to na pewno przed rozpoznaniem sprawy w dniu 28 stycznia 2020 r.

Uzasadniając zaistnienie podstawy wznowienia (art.145 § 1 pkt 5 k.p.a.) organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, określona na podstawie ortofotomap wykonanych w roku składania wniosku (2019 r.) stanowiła istniejącą i nieznaną organowi w dniu wydania decyzji nową okoliczność potwierdzającą nieprawidłową deklarację skarżącej i świadczącą o zmniejszeniu powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru. Dane z ortofotomap wykonanych w roku składania wniosku nie zostały uwzględnione w kontroli wniosku, bowiem zostały one przekazane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR dopiero w dniu 16 czerwca 2020 r.

Z kolei z twierdzeń organu odwoławczego wynika, że zmiana pola zagospodarowania (zadeklarowana powierzchnia przekraczała faktycznie powierzchnię użytkowaną rolniczo) jest istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, a ujawnienie nowego dowodu w sprawie (zdjęcia lotnicze sporządzone w 2019 r., aktualne ortofotomapy) stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Organ wskazał przy tym, że do organu pierwszej instancji w dniu 16 czerwca 2020 r. wpłynął przekazany przez Departament Płatności Bezpośrednich za pośrednictwem organu odwoławczego wykaz spraw, które należało zweryfikować z uwzględnieniem aktualnych ortofotomap.

Stwierdzić należy, że przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a., a następnie rozstrzygnięcie istoty sprawy administracyjnej.

Wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących warunków:

1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy;

2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe;

3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej;

4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie zaszła przesłanka wznowienia postępowania.

Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody miały istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale miały nie być znane organowi I instancji w dniu wydania decyzji, bowiem wiedzę o nich organ miał powziąć z pisma Dyrektora Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR z dnia 15 czerwca 2020 r., przekazanego mu w dniu 16 czerwca 2020 r.

Wskazana powyżej okoliczność mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a więc byłaby okolicznością istotną. Jednak analiza okoliczności sprawy wskazuje, że organy nie wykazały w dostatecznym stopniu istnienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W orzecznictwie sądowym na tle regulacji z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podkreśla się, iż nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2003 r. sygn. akt III SA 2001/01, LEX nr 90459). Powyższe rozumienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania, nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 946/14).

Z punktu widzenia istotnych okoliczności sprawy prowadzonej w tym trybie ważne jest, jakimi dowodami organ mógł dysponować i jakie okoliczności znał, bądź z łatwością mógł poznać, prowadząc postępowanie o przyznanie płatności.

Zauważyć należy, że organy, wskazując na to, że organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji nie dysponował sporządzonym w 2019 r. materiałem zdjęciowym i ortofotomapą podawały - jako moment uzyskania przez organ pierwszej instancji wiedzy o nowych okolicznościach faktycznych i dowodach - dzień 16 czerwca 2020 r. W dniu tym do organu pierwszej instancji przekazano pismo (a właściwie e-mail) Dyrektora Departamentu Płatności Bezpośrednich ARiMR z dnia 15 czerwca 2020 r. Z pisma tego nie wynika jednak wprost, by dotyczyło ono przekazania organowi pierwszej instancji jakichkolwiek nowych zdjęć czy ortofotomap. Jest to pismo informujące o konieczności przeprowadzenia oceny wstecznej za 2019 r. oraz informujące w tym kontekście wdrożenia wersji produkcyjnej aplikacji "Ocena wsteczna 2019", zawierającej dane do przeprowadzenia oceny wstecznej za 2019 r.

Trudno w tej sytuacji uznać, że powyższe informacje bez żadnych wątpliwości świadczą o dacie wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, nie znanych organowi, a istniejących w dniu wydania decyzji (28 stycznia 2020 r.). Ponadto wskazać należy, że organy ARiMR dysponują szerokimi uprawnieniami i środkami kontrolnymi, w szczególności systemem teleinformatycznym, umożliwiającym precyzyjną weryfikację zgłaszanych do płatności gruntów na podstawie szczegółowych ortofotomap.

W niniejszej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły, kiedy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszedł w posiadanie lub - w trybie zwykłych czynności związanych z badaniem sprawy - mógł powziąć wiedzę o nowych zdjęciach czy nowej ortofotomapie, ewentualnie jakie były przyczyny, które uniemożliwiły organowi skorzystanie z tych dowodów. Organy nie wskazały, kiedy do systemu informatycznego zostały zaimplementowane nowe dane, m.in. zdjęcia działek skarżącego i ortofotomapy, przedstawiające odmienny stan faktyczny na gruncie w 2019 r., niż znany organowi na dzień wydania decyzji o przyznaniu płatności na ten rok.

Należy też zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 595/14, że nie można podzielić zapatrywania, "iż zawinione bądź niezawinione powody braku wiedzy o okolicznościach faktycznych lub dowodach w dniu wydania decyzji, nie mogą uniemożliwić późniejszego ich wykorzystania w trybie wznowieniowym. Zdaniem NSA nie jest tak, że organ wyposażony przez prawodawcę (unijnego i krajowego) w odpowiednie, wysokospecjalistyczne i kosztowne narzędzia weryfikacji prawidłowości wniosków o płatność, może w razie oczywiście zawinionego braku wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym (tj. po prostu braku jakiegokolwiek sprawdzenia, co się w rzeczonej bazie teleinformatycznej znajduje), zawsze zasłaniać się prawem do wznowienia postępowania, bowiem w jego ocenie wyszły na jaw nowe okoliczności, nieznane mu w chwili wydawania decyzji, zaś nieistotne są powody braku wiedzy w tym zakresie. Takie wnioskowanie zakłócałoby stabilność decyzji administracyjnych i w sposób nieuprawniony modyfikowało ciężar dowodowy spoczywający na organach. (...) Jeszcze raz podkreślić należy, że skoro organ dysponuje wysokospecjalistycznym narzędziem kontroli, to ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek z niego korzystać". Sąd orzekający podziela to stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że "opisany system teleinformatyczny, wykorzystywany do kontroli wniosków o płatności, jest w pewnym sensie podobny (w sferze wykorzystania) do innych rejestrów państwowych jak np. KRS, księgi wieczyste. Trudno jest więc pogodzić się z założeniem, iż nieskorzystanie z tego rejestru w sprawie i nie pozyskanie konkretnych zasobów w nim zgromadzonych, może w późniejszym terminie stanowić podstawę do wznowienia postępowania z motywacją, iż organ nie wiedział jak dana okoliczność rzeczywiście się kształtuje, bo nie sprawdził tego w bazie".

Istotne zatem w niniejszej sprawie jest, czy organ w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym korzystał ze wskazanego wyżej rejestru i jak aktualne dane system zawierał. Od wyniku ustaleń w tym zakresie zależy bowiem dopuszczalność wznowienia postępowania, warunkowana - w przypadku art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wiedzą organu o dowodach lub okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, jednakże mu nieznanych.

W okolicznościach niniejszej sprawy, organy winny były w sposób szczegółowy i przekonywujący wyjaśnić, kiedy wykonano nowe zdjęcia działek skarżącej i nowe ortofotomapy oraz dlaczego nie zostały one wykorzystane do kontroli wniosku skarżącej o przyznanie płatności na rok 2019.

Przesłanką zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest istnienie nowych dowodów w dacie wydawania kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji. Z okoliczności sprawy wynika, że ortofotomapy w dacie wydania decyzji istniały. Organ mógłby zatem obecnie powołać się na dowód w postaci ortofotomapy jedynie w przypadku, gdyby nie mógł, z przyczyn od siebie niezależnych z dowodu tego skorzystać. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani z akt sprawy nie wynika, kiedy Kierownik Biura Powiatowego mógł mieć dostęp do ortofotomap przedmiotowych działek i dlaczego nie mógł z nich skorzystać w dacie wydawania decyzji. Organ nie wykazał zatem, że stwierdzona okoliczność jest nową dla sprawy okolicznością faktyczną, nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji ostatecznej.

Powyższe stanowisko Sądu, dotyczące działań organu rozpoznającego wniosek o przyznanie płatności, jak też organów w postępowaniu wznowieniowym, zostało przedstawione także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (np. przywołany wcześniej wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 595/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 175/21, prawomocne wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 848/15, w Olsztynie z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 815/19, w Gliwicach z dnia 16 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 1044/19, w Opolu z dnia 12 sierpnia 2020r. sygn. akt I SA/Op 530/19).

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż w sprawie nie przeprowadzono wystarczającego postępowania wyjaśniającego pozwalającego na ocenę, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła wskazana przyczyna wznowienia (art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń co do przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dalsze działania organu należy uznać za co najmniej przedwczesne, wobec czego nie było podstaw do ich merytorycznej oceny przez Sąd i do odniesienia się do zarzutów skargi, dotyczących lub związanych głównie z kwestią merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W związku z tym Sąd stwierdzając, że organy naruszyły art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe uwagi. Organ przeprowadzi postępowanie w zakresie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przedstawi wynik oceny w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji. Wykazanie tych okoliczności nie może sprowadzać się jedynie do twierdzeń organów, bowiem musi być ono poparte dowodami, poddającymi się weryfikacji.

W przypadku wykazania, że zachodzi przesłanka wznowienia, organ rozważy jej skutki dla rozstrzygnięcia sprawy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni na rzecz skarżącej kwotę składa się zatem wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, opłata za pełnomocnictwa w wysokości 34 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265 ze zm.) w wysokości 480 zł.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.