Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 749/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. F. na czynność Komendanta Straży Granicznej w przedmiocie nałożenia kwarantanny p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. S. F. (dalej jako: Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. w przedmiocie "objęcia kwarantanną w związku z przekroczeniem granicy państwowej w dniu [...] marca 2020 r."

Uzasadniając skargę Skarżąca wyjaśniła między innymi, że w dniu [...] marca 2020 r. wracając z Niemiec przekroczyła granicę państwa na przejściu granicznym w K. Przy przekroczeniu granicy została zobligowana do wypełnienia karty lokalizacyjnej. Karta ta została oznaczona literą K - jako karta osoby zakwalifikowanej do odbycia kwarantanny.

Zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie:

- art. 52 ust. 1 - 3 Konstytucji RP, a jednocześnie naruszenie art. 2 Protokołu nr 4 z 16 września 1963 r. do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1995 r., nr 36, poz. 175/2) poprzez ograniczenie wolności poruszania się po terytorium RP i swobody opuszczania terytorium RP bez podstawy ustawowej;

- art. 31 ust. 1-3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wolności i praw uczestnika bez podstawy ustawowej;

- art. 41 ust. 1-2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie wolności bez podstawy ustawowej;

- art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego uprawnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania;

- obrazę art. 104 § 1 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a., art. 14 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie jej uprawnienia do swobodnego poruszania się po terytorium RP w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] marca 2020 r. Wystąpiła ponadto o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż objęte skargą działania funkcjonariuszy Straży Granicznej sprowadzały się do czysto technicznych czynności: odebrania informacji o miejscu zamieszkania lub pobytu w czasie odbywania obowiązkowej kwarantanny i numerze telefonu do kontaktu oraz dalszego przekazania kart lokalizacyjnych wypełnionych przez osoby przekraczające granicę państwową za pośrednictwem Z. Urzędu Wojewódzkiego w S. właściwym organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Czynności te dotyczyły bez wyjątku wszystkich podróżnych.

Funkcjonariusze Straży Granicznej w bezpośrednim kontakcie z podróżnym dokonywali wstępnej kwalifikacji osób jako podlegających kwarantannie lub też zwolnionych z niej na mocy rozporządzenia. W przypadku braku zwolnienia z obowiązku kwarantanny na karcie lokalizacyjnej funkcjonariusze dokonujący kontroli zamieszczali literę "K". W dniu zdarzenia, tj. [...] marca 2020 r., katalog osób zwolnionych z odbywania kwarantanny nie był zbyt szeroki i obejmował zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia dwie kategorie podróżnych podróżujących w ramach wykonywania czynności zawodowych.

Organ wyjaśnił ponadto, iż organem posiadającym kompetencje do orzekania w sprawie odbywania kwarantanny był państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu, w którym miała być odbywana obowiązkowa kwarantanna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, gdyż nie został zachowany termin do jej złożenia.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

Opisane wyżej działanie jako wykonywane przez organy administracyjne, z zakresu administracji publicznej i dotyczące obowiązku podmiotu, do którego jest skierowane należy zakwalifikować z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego jako czynność z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skuteczność zaskarżenia tego rodzaju czynności zależy od zachowania trybu zaskarżenia, o którym stanowią przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a

Stosownie do treści art. 53 § 2 tej p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W niniejszej sprawie – jak wynika z treści skargi i z akt sprawy - Skarżąca informację o czynności będącej przedmiotem skargi tj. o wstępnej kwalifikacji jako osoby podlegającej kwarantannie uzyskała w dniu [...] marca 2020 r. Skarga na powyższą czynność Organu została natomiast wniesiona do Sądu dopiero po ponad dwóch latach, pismem z dnia [...] lipca 2022 r. Powyższe nastąpiło zatem z uchybieniem terminu ustawowego przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie złożyła też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających merytoryczne rozpatrzenie skargi. W skardze nie przywołano też argumentacji uzasadniającej rozparzenie skargi na czynność organu administracji po upływie tak znacznego okresu czasu. Natomiast opisany przez Skarżącą w skardze tok postępowania prowadzonego przez inny organ, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie nałożenia kwarantanny nie daje podstaw do przyjęcia, iż opisane powyżej uchybienie terminowi przewidzianemu na zaskarżenie czynności materialno-technicznej Straży Granicznej nastąpiło bez winy Skarżącej.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.