Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 635/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu skargi J. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 767/18 w sprawie ze skargi J. P. na zarządzenie Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora przedszkola postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 767/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd) odrzucił skargę J. P. (dalej: skarżąca) na zarządzenie Wójta Gminy W. z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora przedszkola. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 9 lipca 2019 r.

W skardze złożonej [...] września 2019 r. skarżąca zażądała wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 767/18, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu z 6 grudnia 2018 r. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazała art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Wniosła o uchylenie orzeczenia i rozpoznanie skargi merytorycznie.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania wskazała, że nie była należycie reprezentowana przez swojego pełnomocnika (adwokata) i została pozbawiona możności działania. O odrzuceniu skargi dowiedziała się w dniu przeglądania akt w Sądzie ([...] sierpnia 2019 r.) i odebrania kserokopii dokumentów. Pełnomocnik nie informował jej o przebiegu postępowania i była przekonana, że postępowanie jest w toku. Wszelkie pisma w sprawie były kierowane jedynie do pełnomocnika, wobec czego nie posiadała informacji na temat przebiegu sprawy. Skarżąca oświadczyła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i nie powinna ponosić z tego tytułu negatywnych konsekwencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 270 § 1 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej wyżej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych

w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli

z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę

o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę.

W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się

o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W niniejszej sprawie skarżąca w skardze o wznowienie postępowania sądowego jako podstawę wznowienia wskazała brak należytej reprezentacji przez jej pełnomocnika oraz pozbawienie możności działania przez kierowanie wszelkiej korespondencji sądowej bezpośrednio do pełnomocnika, a nie do niej. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

W ocenie Sądu ta formalnie powołana przez skarżącą podstawa skargi

o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżąca utożsamia użyte

w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym postępowaniem jej pełnomocnika. Wyjaśnić trzeba, że należyta reprezentacja jest związana z występowaniem w charakterze organów reprezentujących podmioty niebędące osobami fizycznymi oraz w roli przedstawicieli ustawowych nieletnich i osób ubezwłasnowolnionych. Nie dotyczy natomiast sposobu występowania w charakterze pełnomocnika procesowego (np. adwokata). Podniesiony przez skarżącą zarzut niewłaściwej reprezentacji należy rozumieć jako nieprawidłowe reprezentowanie jej interesów. Nie jest to jednak przyczyna nieważności postępowania. Czym innym jest brak "należytej reprezentacji", co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, a czym innym niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez ustanowionego adwokata.

Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet wówczas, gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób prowadzący do negatywnych skutków dla reprezentowanej strony. Takie stanowisko przyjmuje się powszechnie

w orzecznictwie sądowym, w tym sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA

z 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04, publ. Lex nr 164939, postanowienie WSA w Gliwicach z 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 50/10, publ. Lex nr 578123, postanowienie SN z 9 czerwca 2000 r., sygn. akt I PRN 277/00, publ. OSNP 2002/1/15).

Poza tym podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie była ona informowana o treści pism w sprawie nie daje podstawy do przyjęcia, że tym samym była pozbawiona możliwości działania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.