Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 289/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i h
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
journal: Dz.U.UE.L 1971 nr 149 poz 2 art. 61, art. 71
Teza: W procedurze uznania za osobę bezrobotną organ administracji zobowiązany jest bowiem zaliczyć okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone jako pracownik najemny, z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem stosowanego ustawodawstwa polskiego.

TEZY

W procedurze uznania za osobę bezrobotną organ administracji zobowiązany jest bowiem zaliczyć okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone jako pracownik najemny, z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem stosowanego ustawodawstwa polskiego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak- Kubiak (spr.) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta D. decyzją z dnia [...] r. znak [...] odmówił uznania J. K. za osobę bezrobotną. Decyzja ta została podjęta po ustaleniu, na podstawie przedłożonego druku E-301 i oświadczenia strony, że wnioskodawca był zatrudniony od 1 września 1994 r. do 30 sierpnia 2007 r. we Włoszech, a od 10 września 2007 r. do 10 września 2010 r. w związku z likwidacją stanowiska pracy, pobiera w tym kraju zasiłek przedemerytalny i jest z tego tytułu objęty ubezpieczeniem społecznym.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, że nie stara się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna, ale o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wskazał również, że ukończył 62 lata, przepracował w Polsce 26 lat, 5 miesięcy i 9 dni, oraz udowodnił przedłożonym drukiem E-301, że w ciągu ostatnich 18 miesięcy przepracował 12 miesięcy. Stwierdził, że pomimo podleganiu ubezpieczeniu społecznemu we Włoszech, nie jest objęty ubezpieczeniem społecznym w Polsce i w wypadku choroby będzie zmuszony leczyć się prywatnie.

Organ II instancji - Wojewoda D., po rozpoznaniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej powołał postanowienia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zgodnie z którymi, za bezrobotną nie można uznać osoby uzyskującej miesięczny przychód w wysokości przekraczającym połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę lub podlegającej na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Zdaniem Wojewody D., organ I instancji prawidłowo ustalił, że J. K. nie spełnia przesłanek uznania go za osobę bezrobotną, gdyż podlega ubezpieczeniu społecznemu we Włoszech. Organ II instancji uznał argumenty strony podniesione w odwołaniu za nieuzasadniające zmianę zakażonej decyzji. Równocześnie, odnosząc się do wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego poinformował odwołującego się, że od dnia 1 sierpnia 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest organem właściwym w sprawach przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. K. podniósł, że źle sformułował żądanie odwołania i nie stara się on o świadczenie przedemerytalne, lecz o uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Ponadto potrzymał wcześniej podnoszone argumenty, wskazując, że podlega ubezpieczeniu społecznemu we Włoszech i tam otrzymuje z tego tytułu świadczenie, natomiast nie ma dochodów ani nie podlega ubezpieczeniu społecznemu na terenie Polski. Fakt ten zdaniem skarżącego, ma uniemożliwiać mu otrzymanie bezpłatnych świadczeń medycznych.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady, bądź uchybienia nie występują, stąd skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji prawidłowo zinterpretowały i właściwie zastosowały przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.).

Na mocy postanowień Traktatu Akcesyjnego Polska stała się z dniem 1 maja 2004 r. członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii. Co za tym idzie, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich tj. Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Traktatu o Unii Europejskiej, oraz aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia.

Zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), w celu wykonania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

W związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej dokonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem obejmuje również kontrolę pod względem zgodności z prawem wspólnotowym, które od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego, w tym także z aktami normatywnymi wydawanymi przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń. Wyrażona w art. 6 k.p.a zasada praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, oznacza, iż począwszy od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać nie tylko przepisów prawa krajowego, ale i prawa wspólnotowego.

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską w art. 10 nakłada na państwa członkowskie - w tym na funkcjonujące w nich organy wymiaru sprawiedliwości - obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wynikających z Traktatu i postanowień wspólnotowego prawa pochodnego o skutku bezpośrednim. Obowiązkiem sądu krajowego jest zapewnienie środków umożliwiających dochodzenie przed nim praw przyznanych przez prawo wspólnotowe.

Skarżący domagał się uznania za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku przedemerytalnego. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, f i h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), bezrobotnym jest osoba, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, o ile m.in.:

1. nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

2. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,

3. nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.

W sprawie będącej przedmiotem osądu mają bezpośrednie zastosowanie, oprócz przepisów prawa krajowego, regulacje wspólnotowego prawa pochodnego. Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego została uregulowana przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenia wykonawczego do ww. rozporządzenia nr 574/77 z dnia 21 marca 1972 r. Zawarte w tych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków podlegania różnym systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianami miejsca pobytu lub zamieszkania.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżący podlega ubezpieczeniu społecznemu, z tytułu pobierania świadczeń przedemerytalnych we Włoszech. Wynika to bezsprzecznie z jego oświadczenia i przedłożonego organom druku E-301. Wobec tego, J.K. spełnia warunki uznania go za pracownika, zgodnie z art. 1 pkt a rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Zgodnie z przepisem definicyjnym art. 1 pkt a rozporządzenia określenie "pracownik" oznacza:

i) z zastrzeżeniem ograniczeń zawartych w załączniku V każdą osobę, która jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego na wypadek jednego lub kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych;

ii) każdą osobę, która jest ubezpieczona obowiązkowo na wypadek jednego albo kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego dla wszystkich mieszkańców albo do całej ludności zawodowo czynnej jeśli:

- sposoby zarządzania albo finansowania tego systemu pozwalają na uznanie jej za pracownika najemnego, albo

- niespełniając tych kryteriów, jest ona ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego z innego tytułu, wyszczególnionego w załączniku V, w ramach systemu dla pracowników najemnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1408/71, przedmiotowe rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub do studentów, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich i są obywatelami jednego z Państw Członkowskich lub są bezpaństwowcami lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich, jak i do członków ich rodzin i do osób pozostałych przy życiu.

Osoby, do których stosują się przepisy ww. rozporządzenia, podlegają obowiązkom i korzystają z praw wynikających z ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego na tych samych warunkach, co obywatele tego Państwa, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w tymże rozporządzeniu (art. 3 - zasada równego traktowania).

Zakres przedmiotowy rozporządzenia Rady nr 1408/71 został określony w art. 4. Zgodnie z ustępem 1 tegoż artykułu, rozporządzenie stosuje się do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które dotyczą:

a) świadczeń w razie choroby i macierzyństwa;

b) świadczeń z tytułu inwalidztwa, łącznie ze świadczeniami służącymi zachowaniu albo zwiększeniu zdolności do zarobkowania;

c) emerytur;

d) świadczeń dla osób pozostałych przy życiu;

e) świadczeń z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej;

f) świadczeń z tytułu śmierci;

g) zasiłków dla bezrobotnych;

h) świadczeń rodzinnych.

Rozporządzenia Rady nr 1408/71 i nr 574/72 zawierają normy kolizyjne stosowane w przypadku konfliktów narodowych systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy w nich zawarte mają na celu wyłącznie zapewnienie koordynacji między krajowymi ustawodawstwami zabezpieczenia społecznego, z których każde określa warunki objęcia ochroną i przystąpienia do określonego systemu zabezpieczenia społecznego włącznie z warunkami, w których obowiązek ochrony lub pozostawania w systemie ustaje (zob. T. Bińczycka-Majewska [w:] Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, Zakamycze, Kraków 1999 r., s. 42- 43).

Prawo wspólnotowe musi gwarantować pracownikom przemieszczającym się w obrębie Wspólnoty całość świadczeń nabytych z tytułu zatrudnienia w różnych państwach członkowskich, w granicach najwyższego poziomu tych świadczeń (por. wyrok ETS z 12 czerwca 1980 r. wydany w sprawie Caisse de Compensation des Allocations Familiales des Regions de Charleroi et de Namur v. Cosimo Laterza - orzeczenie wstępne, sygn. 733/79, ECR 1980/4-5/01915). Świadczy o tym także treść preambuły rozporządzenia Rady nr 1408/71, w której stwierdza się m.in.:

* niezbędne jest poszanowanie szczególnych cech krajowych ustawodawstw dotyczących zabezpieczenia społecznego i opracowanie jedynie systemu koordynacji,

* niezbędne jest, w ramach tej koordynacji, zagwarantowanie we Wspólnocie równości traktowania przez różne ustawodawstwa krajowe pracowników zamieszkujących w Państwach Członkowskich oraz osób pozostających na ich utrzymaniu, jak również osób pozostałych przy życiu po ich śmierci,

* przepisy w celu koordynacji ustawodawstw krajowych dotyczących zabezpieczenia społecznego wpisują się w ramy swobodnego przepływu pracowników, będących obywatelami Państw Członkowskich, i powinny przyczynić się do polepszenia ich poziomu życia i warunków zatrudnienia,

* przepisy w celu koordynacji muszą gwarantować pracownikom przemieszczającym się we Wspólnocie, osobom pozostającym na ich utrzymaniu oraz osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci utrzymanie nabytych lub będących w trakcie nabywania praw i korzyści,

* w celu uniknięcia nieuzasadnionego łączenia świadczeń należy przewidzieć zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu prawa do zasiłków rodzinnych w myśl ustawodawstwa właściwego państwa i w myśl ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny.

Koordynacja krajowych systemów zabezpieczenia społecznego opiera się na czterech podstawowych zasadach, którymi są:

* zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową,

* zachowanie praw nabytych,

* kumulacja wszystkich okresów ubezpieczenia,

* zapobieganie kumulowaniu świadczeń.

Rozporządzenie Rady nr 1408/71 zapobiega kumulowaniu świadczeń tego samego rodzaju, z tego samego okresu ubezpieczenia (art. 12 ust. 1). Zgodnie z art. 67 ust. 1 rozporządzenia: "Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie lub odzyskanie prawa do świadczeń od ukończenia okresów ubezpieczenia, uwzględnia, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone jako pracownik najemny, z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem stosowanego przez tę instytucję ustawodawstwa, jednakże pod warunkiem, że okresy zatrudnienia byłyby uznane za okresy ubezpieczenia, jakby zostały ukończone z uwzględnieniem tego ustawodawstwa".

Zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia "Bezrobotny pracownik najemny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia zamieszkiwał na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, korzysta ze świadczeń zgodnie z następującymi przepisami:

a) i) Pracownik przygraniczny bezrobotny w niepełnym wymiarze lub w pewnych odstępach czasu, w zatrudniającym go przedsiębiorstwie, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego, tak jak gdyby zamieszkiwał na terytorium tego państwa; świadczenia udzielane są przez instytucję właściwą.

ii) Pracownik przygraniczny bezrobotny w pełnym wymiarze, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje, tak jak gdyby podlegał temu ustawodawstwu w okresie swojego ostatniego zatrudnienia; świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt.

b) i) Pracownik najemny, niebędący pracownikiem przygranicznym, bezrobotny w niepełnym wymiarze lub w pewnych odstępach czasu lub bezrobotny w pełnym wymiarze, który pozostaje w dyspozycji swojego pracodawcy lub służb zatrudnienia na terytorium państwa właściwego, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby zamieszkiwał na jego terytorium; świadczenia te udzielane są przez instytucję właściwą.

ii) Pracownik najemny, niebędący pracownikiem przygranicznym, bezrobotny w pełnym wymiarze i który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie zamieszkuje, lub który powraca na to terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby był tam ostatnio zatrudniony; świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jej koszt. Jednakże jeżeli taki pracownik najemny uzyskał prawo do korzystania ze świadczeń udzielanych na koszt instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwu ostatnio podlegał, korzysta ze świadczeń zgodnie z przepisami art. 69. Korzystanie ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa, w którym zamieszkuje zostaje zawieszone na okres, przez który bezrobotny może ubiegać się, zgodnie z przepisami art. 69, o świadczenia na podstawie ustawodawstwa, któremu ostatnio podlegał.

"Tak długo, jak bezrobotny ma prawo do świadczeń na podstawie przepisów ust. 1 lit. a) (i) lub lit. b) (i), nie może ubiegać się o świadczenia na podstawie ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zamieszkuje" (ust. 2).

ETS w wyroku z dnia 11 listopada 2004 r., C-372/02 (ZOTSiSPI 2004 r., nr 11A, poz. 10761) stwierdził, że pojęcie zatrudnienia w rozumieniu 67 ust. 1-2 i art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 2001/83, zmienionego przez rozporządzenie nr 2195/91, przepisu określającego właściwe ustawodawstwo w przedmiocie świadczeń z tytułu bezrobocia dla pracownika, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia zamieszkiwał na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo właściwe, powinno być interpretowane przez odniesienie do definicji istniejącej w przepisach krajowych z zakresu zabezpieczenia społecznego. Zatrudnieniem zgodnie z tym przepisem jest więc zatrudnienie w rozumieniu przyjętym dla celów stosowania przepisów z zakresu zabezpieczenia społecznego w Państwie Członkowskim jego wykonywania.

Podstawowym obowiązkiem sędziego krajowego jest nadanie regulacji prawa wewnętrznego (krajowego) takiego sensu normatywnego, który będzie pozostawał w zgodzie z porządkiem prawnym Wspólnoty Europejskiej. Wykładnia prawa krajowego musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś - zgodnie z zasadą efektywności prawa wspólnotowego - wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez normodawcę wspólnotowego.

W ocenie Sądu skarżący podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, ponieważ pobiera we Włoszech (Państwie Członkowskim UE) świadczenia przedemerytalne i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu. Jest więc osobą o której mowa w art. 71 ust. 1-2 rozporządzenia Rady nr 1408/71 i dlatego nie może, na gruncie obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej ustawodawstwa, zostać uznany za osobę bezrobotną.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nadanie statusu osoby bezrobotnej zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w trybie Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. W procedurze uznania za osobę bezrobotną organ administracji zobowiązany jest bowiem zaliczyć okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończone jako pracownik najemny, z uwzględnieniem ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, tak jak gdyby chodziło o okresy ubezpieczenia ukończone z uwzględnieniem stosowanego ustawodawstwa polskiego, jednakże pod warunkiem, że okresy zatrudnienia byłyby uznane za okresy ubezpieczenia, jakby zostały ukończone z uwzględnieniem ustawodawstwa polskiego.

Ponieważ wszczęte skargą J. K. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.