Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1916/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. II SA/Bd 409/17 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. II SA/Bd 409/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA") oddalił skargę G. S. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

zaskarżoną decyzją WINB, na podstawie art. 104 w związku z art. 105 § 1 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 61, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: "P.b."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej: "PINB") z dnia [...] września 2016 r. znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego słupa energetycznego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem Skarżącej z dnia [...] lipca 2017 r., w którym domagała się rozebrania przedmiotowego słupa energetycznego. Po przeprowadzeniu kontroli ustalono, że jest to słup betonowy energetyczny niskiego napięcia. Ze słupa poprowadzone jest przyłącze podziemne do budynku mieszkalnego znajdującego się na tej działce. Słup znajduje się w odległości ok. 3,1m od ganku budynku mieszkalnego Skarżącej, ok. 4,6m od głównej bryły budynku mieszkalnego oraz w odległości 3,53m od innego budynku mieszkalnego. Słup został zrealizowany w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Burmistrza Ś. z dnia [...] stycznia 1999 r. Nr [...]. Po zakończeniu budowy słup został odebrany przez gestora sieci. Po przedłożeniu przez dysponenta sieci protokołu z okresowej kontroli stanu technicznego linii wraz z konstrukcjami wsporczymi (w tym słupami), podpisanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, PINB na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego słupa energetycznego. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdził, że słup energetyczny jest zrealizowany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz zgodnie z normą elektryczną. Wymagane odległości dotyczące usytuowania słupa zostały zachowane. Do organu nadzoru budowlanego została przedłożona książka obiektu budowlanego założona w roku 2014 roku dla linii [...] napowietrznych, która obejmuje również słup energetyczny na działce nr [...] oraz protokoły oględzin dla linii 0,4 kV napowietrznych z lat 2014 - 2016, w trakcie których kontrolowany był także stan techniczny betonowego słupa energetycznego, oznaczony jako obiekt nr [...]. Do protokołów tych wydane zostało orzeczenie osoby weryfikującej, posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Pozytywną ocenę w sprawie stanu technicznego słupa wydał również inspektor nadzoru budowlanego posiadający uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie ogólnobudowlanym. Nie stwierdzono żadnych usterek i zaleceń specjalnych do wykonania, jak również nie stwierdzono, aby słup ten był w złym stanie technicznym i zagrażał otoczeniu. Ocena stanu technicznego przedmiotowego słupa energetycznego nie wymaga uzyskania wiadomości specjalnych od niezależnego biegłego gdyż osoba, która posiada uprawnienia budowlane w danej specjalności bez ograniczeń ma odpowiednią wiedzę techniczną do wydania potrzebnej oceny. Umorzenie więc postępowania jest prawidłowe.

W skardze Skarżąca zarzuciła brak wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz błędne przyjęcie, że w toku postępowania dowodowego nie istniała konieczność powołania niezależnego biegłego na okoliczność ustalenia rzeczywistego stanu technicznego słupa energetycznego.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę wskazując, że Skarżąca domagała się rozebrania słupa, który jest jednym z elementów obiektu liniowego - linii elektroenergetycznej (art. 3 pkt 3a P.b.). Z uwagi na okoliczność, że sporny obiekt posiadał wszystkie wymagane przez przepisy prawa budowlanego dokumenty potwierdzające odpowiedni jego stan techniczny, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ miał wyłącznie obowiązek sprawdzenia, jaki jest stan techniczny tego obiektu. Podyktowane jest to wymogami wynikającymi z art. 5 ust. 1 P.b. dla zaprojektowanego obiektu budowlanego, gdzie ustawodawca zwraca uwagę na spełnienie wymagań przy projektowaniu obiektu lub jego części na: nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, higienę zdrowia i środowiska, czy też bezpieczeństwo użytkowania. Według art. 5 ust. 2 P.b. obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Dopiero, w sytuacji gdy obiekt budowlany zagraża życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu, organ podejmuje działania w stosunku do stwierdzonych nieprawidłowości, zgodnie z art. 66 ust. 1 P.b. Przepis ten znajduje się w Rozdziale 6 ustawy - Prawo budowlane zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". WSA wskazał, że przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Z kolei art. 61 P.b. nakłada obowiązki na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego prawidłowego utrzymywania i użytkowania obiektu. Nie tworzy on dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 P.b. i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-3 P.b., to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. WSA stwierdził, że organ nadzoru budowlanego nie ma obowiązku w każdej sprawie powoływania biegłego. Stan obiektów budowlanych w zakresie wymagań technicznych lub architektonicznych jest oceniany przez osoby posiadające specjalistyczne wymagania. Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie weryfikujące do protokołu oględzin za lata 2014-2015- 2016 podpisały osoby z uprawnieniami budowlanymi. Posiadały wymagane przez przepisy prawa kwalifikacje do ustalenia stanu technicznego słupa w trakcie kontroli i stwierdzenia, że obiekt ten nadaje się do użytkowania. Osoby te w zakresie posiadanych uprawnień odpowiadają za podjętą decyzję w zakresie stanu technicznego obiektu budowlanego, ich opinia oparta jest na wiedzy specjalistycznej. Z kolei załączona przez Skarżącą kopia dokumentu "Warunki- do 40kW przyłączenia do sieci elektroenergetycznej n.n." z dnia [...] września 1994r., jako dokument wcześniejszy, nie może podważyć późniejszych ustaleń stanu faktycznego dokonanych w protokole z 2016 r. przez osoby posiadające wymagane przez przepisy prawa kwalifikacje.

W skardze kasacyjnej Skarżąca zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi wydruku listy osób należących do [...], na okoliczność braku na wskazanej liście osób badających stan techniczny słupa w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 K.p.a. oraz 77 § 1 K.p.a. przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie w zw. art. 84 § 1 K.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który jako osoba niezależna, posiadająca wiadomości specjalne, dokonałaby koniecznych, rzetelnych ustaleń faktycznych lub przeprowadzenia dowodu z opinii sporządzonej przez osobę niezależną posiadającą odpowiednie uprawnienia, brak prawidłowego zweryfikowania uprawnień osób przeprowadzających kontrolę słupa oraz z art. 78 § 1 K.p.a., 136 § 1 K.p.a i 105 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu na żądanie strony i uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w konsekwencji czego WSA oparł się na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy w sposób pełny, co doprowadziło do wydania błędnego orzeczenia w postaci oddalenia skargi,

2. naruszenie przepisów postępowania art. 3 § 1 P.p.s.a. przez nie przeprowadzenie prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 K.p.a. oraz 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, WSA przyjął uzasadnienie organu oparte o niepełny materiał dowodowy i nie uzupełnił tegoż materiału poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczności wskazywane przez Skarżącą;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.:

- art. 12 P.b. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i zinterpretowanie, polegające na błędnym uznaniu, że osoby, które badały stan techniczny przedmiotowego słupa posiadały wymagane przez przepisy prawa kwalifikacje i wykonywały samodzielne funkcje techniczne, podczas gdy wpis do rejestru oraz na liście członków właściwej izby samorządu zawodowego stanowi podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i bez niego samo posiadanie uprawnień jest niewystarczające do pełnienia tych funkcji.

W uzasadnieniu podniesiono, że stan techniczny słupa energetycznego jest odmienny od informacji zawartych w protokołach oględzin. W słupie tym są widoczne ubytki betonowe a przedmiotowy słup umiejscowiony jest w odległości zaledwie 2,5m od domu skarżącej. W protokołach oględzin słupa znajdujących się w aktach wskazywane były usterki, które rzekomo były usuwane, co nie zostało zweryfikowane. Skarżąca przedłożyła do akt dokument "warunki do 40 kW przyłączenia do sieci elektroenergetycznej n.n" z września 1994 r., który również nie został przez WSA zweryfikowany z późniejszymi ustaleniami. Podkreślono, że dla oceny zasadności wniosku o usunięcie przedmiotowego słupa niezbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego. Ekspertyza sporządzona przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie robót budowlanych, dotyczących sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, pozwoliłaby na dokładną analizę stanu technicznego, moc szczytową i umiejscowienia przedmiotowego słupa, jak również niezbędna byłaby ocena biegłego w zakresie oceny ewentualnego stopnia zagrożenia dla życia i zdrowia jak również mienia skarżącej, poprzez tak bliskie umiejscowienie słupa energetycznego od drewnianego obecnie 100-letniego domu skarżącej. Dowodu tego nie mogą zastąpić protokoły kontroli słupa. Skarga szczegółowo odniosła się do warunków posadowienia i eksploatacji linii napowietrznych zarzucając, że w sprawie podane zostały odległości w przeliczeniu "około", natomiast brak jest konkretnego wskazania odległości słupa od budynku mieszkalnego. Kontrolujący pominęli kwestię dokładnego zmierzenia tej odległości, która według skarżącej nie odpowiada obowiązującym przepisom. Wskazano, że WSA błędnie przyjął, że orzeczenie weryfikujące do protokołu oględzin za lata 2014, 2015, 2016 podpisały osoby mające wymagane przez prawo kwalifikacje do ustalenia stanu technicznego słupa. W sprawie natomiast brak jest informacji, zaświadczenia lub oświadczenia o wpisie tych osób na listę wykonujących samodzielne funkcje techniczne, specjalność elektryczna, członków właściwej izby samorządu zawodowego i centralnego rejestru. Błędna jest także interpretacja art. 12 P.b., że osoby posiadały wymagane kwalifikacje do ustalenia stanu technicznego słupa w trakcie kontroli, bowiem pełnią samodzielne funkcje techniczne. Skoro według art. 12 wpis do centralnego rejestru i na liście członków właściwej izby samorządu zawodowego stanowi podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i bez niego samo posiadanie uprawnień budowlanych jest niewystarczające do pełnienia tych funkcji, to błędnie uznano, że ww. osoby posiadały wymagane przez przepisy prawa kwalifikacje do ustalania stanu technicznego słupa w trakcie kontroli. Tym samym osoby, które takie funkcje miały wykonywać w ramach przedmiotowego postępowania powinny dysponować zarówno decyzjami nadającymi uprawnienia, jak i zaświadczeniem o wpisie do centralnego rejestru oraz na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a., jednakże ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy poprzedzić oceną zarzutu naruszenia prawa materialnego. W ramach tej podstawy kasacyjnej Skarżąca wskazała na art. 12 P.b. upatrując jego naruszenie w niewłaściwym zastosowaniu i zinterpretowaniu polegającym na błędnym uznaniu, że osoby, które badały stan techniczny przedmiotowego słupa posiadały wymagane przez przepisy prawa kwalifikacje i wykonywały samodzielne funkcje techniczne. Na poparcie tych twierdzeń do skargi kasacyjnej dołączono wykaz właściwej izby samorządu zawodowego obejmujący osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w specjalności instalacyjnej sieci, instalacji i urządzeń elektroenergetycznych, wnioskując o dopuszczenie dowodu z tego dokumentu.

Ocena zarzutu naruszenia art. 12 P.b. wymaga przypomnienia ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, wedle którego koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec tego formułując taki zarzut należy określić przez wskazanie jednostki systematycznej aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Uwaga ta ma znaczenie, bowiem art. 12 P.b., który w ocenie skargi kasacyjnej został naruszony, nie stanowi zamkniętej jednostki redakcyjnej, lecz podlega podziałowi na ustępy, a niektóre z tych jednostek redakcyjnych dzielą się na punkty. Zarówno w petitum, jak i w uzasadnieniu odnoszącym się do tej podstawy kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiada opisanym wymaganiom, gdyż jako naruszony wskazuje art. 12 P.b. Uwzględniając jednak wnioskowany w skardze kasacyjnej dowód Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzut dotyczy naruszenia art. 12 ust. 7 P.b.

Zgodnie z tym przepisem, podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. W stanie faktycznym sprawy, wnioskowany skargą kasacyjną dowód z aktualnego wpisu na listę członków właściwej izby pozostaje bez wpływu na ocenę procedowania organów nadzoru budowlanego gdyż dokumenty, które legły u podstaw ustalania stanu faktycznego, dotyczyły lat 2014 – 2016. Zatem wpis na listę właściwej izby samorządu zawodowego z tego okresu jest wyznacznikiem skuteczności opisanego wyżej zarzutu. Organy nadzoru budowlanego ustalenia czyniły bowiem na podstawie protokołów oględzin dla linii 0,4 kV napowietrznych obejmujących lata 2014 – 2016. Kontrole te dotyczyły także stanu technicznego przedmiotowego betonowego słupa energetycznego, oznaczonego jako obiekt nr [...]. To właśnie do tych protokołów wydane zostało orzeczenie przez osobę weryfikującą (inż. P. Z.).

W związku z brakiem w aktach administracyjnych informacji w tym zakresie dla osoby weryfikującej protokoły, przy dokumentach potwierdzających legitymowanie się uprawnieniami (decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. - w aktach administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do [...], czy P. Z. był wpisany na listę właściwej izby samorządu zawodowego. W piśmie z dnia [...] września 2019 r. znak: [...-...] Izba podała, że P. Z., nr ew. [...], był czynnym członkiem Izby w latach 2014 – 2016 (k. [...] akt sądowych). Wobec tego osoba weryfikująca protokoły kontroli, które dotyczyły również przedmiotowego słupa energetycznego, spełniała warunki wymagane przepisem art. 12 ust. 7 P.b. (była uprawniona do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie). Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony.

Zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wskazują na naruszenie przepisów normujących postępowanie wyjaśniające, a ich naruszenie skarga kasacyjna upatruje w zaakceptowaniu przez WSA poczynionych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń dotyczących stanu technicznego słupa energetycznego usytuowanego na działce Skarżącej, z pominięciem opinii biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie robót budowlanych dotyczących sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych.

Jest poza sporem, że przedmiotowy słup zrealizowany został w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1999 r. Nr [...] wydaną przez właściwy organ. Po zakończeniu budowy inwestycja została odebrana przez gestora sieci i w okresie eksploatacji linii wraz z konstrukcjami wsporczymi, w tym słupem będącym przedmiotem postępowania, poddawana była okresowej kontroli. Wobec tego, jak trafnie zauważył WSA, postępowanie dotyczące słupa energetycznego oznaczonego jako obiekt nr [...], prowadzone było pod kątem wymagań przewidzianych przez przepisy Rozdziału 6 ustawy - Prawo budowlane: "Utrzymanie obiektów budowlanych", przy czym przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym.

Zasadnicze obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w zakresie prawidłowego utrzymania oraz użytkowania obiektu określone zostały w art. 61 P.b., natomiast okresowe kontrole stanu technicznego obiektu unormowane zostały w art. 62 ust. 1 P.b. Kontrole te, z mocy ust. 4 tego artykułu, przeprowadzają osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności (z zastrzeżeniem ust. 5-6a).

Kierując się tymi przepisami, zasadnie WSA zaaprobował ustalenia faktyczne oparte na dokumentacji z okresowej kontroli za lata 2014 – 2016 dotyczącej słupa oznaczonego jako obiekt nr [...], gdyż przeprowadzone kontrole nie wykazały złego stanu technicznego przedmiotowego słupa. Podkreślić należy, że protokoły z kontroli zostały zweryfikowane przez osobę, która była uprawniona do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zatem materiał zgromadzony dowodowy nie obligował organu nadzoru budowlanego do powoływania biegłego, skoro stan obiektu budowlanego w zakresie wymagań technicznych zweryfikowany został przez osobę posiadającą specjalistyczne wymagania. Innymi słowy, orzeczenie weryfikujące protokoły kontroli za lata 2014-2016 wydała osoba posiadająca wiadomości specjalne w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Natomiast zebrane w postępowaniu dowody w zupełności pozwalały na poczynienie ustaleń odnośnie do stanu technicznego przedmiotowego słupa. Stąd też na pełną aprobatę zasługuje stanowisko WSA, że organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. tym bardziej, że ocena zasadności dopuszczenia takiego dowodu pozostaje w gestii organu prowadzącego postępowanie. Wszystko to prowadzi to do wniosku, że nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym, jak również wskazujące na naduszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 K.p.a.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku, na podstawie art. 184 P.p.s.a.