Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1743/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 6, 8, 10
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 1, art. 102
journal: Dz.U. 2013 poz 1289
law: Ustawa z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Protokolant, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika T. Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") w toku prowadzonego wobec T. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. (dalej zwany "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") postępowania egzekucyjnego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 14 lutego 2019 r. wystawionych przez Izbę Administracji Skarbowej w P. – Biuro Wymiany Informacji Podatkowych na rzecz wierzyciela, tj. S,, I.z siedzibą w Norwegii, o numerach:

[...] - obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za okres 01.07.2017 - 31.10.2017 w kwocie należności głównej 925.681,00 zł;

[...] - obejmujący odsetki od podatku od towarów i usług za okres 01.07.2017 - 31.10.2017 r. w kwocie 92.686,70 zł, oraz koszty w wysokości 846,80 zł za okres 01.09.2017 - 31.10.2017 r.;

tj. w łącznej kwocie należności głównej 1.019.214,50 zł, zawiadomieniem z dnia 26 lutego 2019 r. dokonał próby zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. z siedzibą w W. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono do ww. banku w dniu 26 lutego 2019 r., natomiast zobowiązanej Spółce wraz z ww. tytułami wykonawczymi w dniu 8 marca 2019 r.

[...] S.A. pismem z dnia 26 lutego 2019 r. - w odpowiedzi na ww. zawiadomienie, poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego dla ww. podmiotu.

Skarżąca pismem z dnia 12 marca 2019 r., wniosła zarzuty na prowadzenie egzekucji, podnosząc: niedopuszczalność egzekucji, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r., poz. 425, dalej jako "u.o.w.p."), brak upomnienia.

W konsekwencji zażądała umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko spółce; uchylenia wszystkich czynności egzekucyjnych dokonanych w toku tego postępowania w szczególności zajęcia rachunków bankowych.

Naczelnik US postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r., z uwagi na wniesione zarzuty, zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Następnie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2019 r. uznał wniesione zarzuty z art. 33 § 1 pkt 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek wymieniony w zagranicznym tytule wykonawczym mieści się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej przewidzianych w art. 2 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Ponadto zauważył, że ustawa o wzajemnej pomocy w art. 2 pkt 7 stanowi, że jej przepisy stosuje się do należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Taką umową międzynarodową w przedmiotowej sprawie jest Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzona w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998 r., nr 141, poz. 913), która w art. 2 ust. 1 lit. B pkt iii stanowi, że ma ona zastosowanie do podatków powszechnych od konsumpcji, takich jak podatki od wartości dodanej lub podatki od sprzedaży.

Nadto organ egzekucyjny wskazał, iż z akt sprawy wynika, że zobowiązana Spółka nie jest podmiotem, wobec którego egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna. Ponadto kwestie niezakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez norweskie organy podatkowe oraz brak ostatecznego rozstrzygnięcia właściwego organu stwierdzającego taki obowiązek nie mieszczą się w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Odnośnie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zarzut z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) podkreślił, iż z uwagi na fakt, że czynność egzekucyjna okazała się nieskuteczna (bank złożył oświadczenie, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz T. Sp. z o.o. Sp. k.), argumentacja pełnomocnika spółki w tym przedmiocie nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowym stanie faktycznym.

Mając na uwadze zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 10 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy (zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) podkreślił, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione prawidłowo, tj. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie wzorów wniosków o udzielenie pomocy kierowanych do państw trzecich, zaktualizowanego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego oraz zarządzenia zabezpieczenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 1356) i zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W tym zakresie organ egzekucyjny wskazał, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione zgodnie z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego (nazwa zobowiązanej spółki, adres i siedziba spółki) i posiadają wszystkie wskazane powyżej elementy, które w sposób jednoznaczny umożliwiają identyfikację zobowiązanego. Ponadto zaznaczył, iż z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, iż zobowiązana Spółka zmieniła zarówno nazwę, jak i adres.

Naczelnik US odnosząc się z kolei do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą o wzajemnej pomocy i nie dopuścił możliwości złożenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zatem poruszane przez Stronę kwestie braku upomnienia nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Skarżąca zażaleniem z dnia 29 kwietnia 2019 r., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, a także uchylenia wszystkich czynności egzekucyjnych dokonanych w toku tego postępowania, w szczególności zajęcia rachunków bankowych.

Spółka odnośnie zarzutów niedopuszczalności egzekucji, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 u.o.w.p., powieliła argumentację zawartą we wniesionych zarzutach. Ponadto wskazała, iż oba zagraniczne tytuły nie zawierają żadnych dodatkowych danych umożliwiających identyfikację podmiotu zobowiązanego, a brak tego rodzaju informacji uniemożliwia prawidłowo zidentyfikować spółkę prawa handlowego, która zobowiązana jest do zapłaty. W jej ocenie niniejsze przesądza, iż doszło ze strony Naczelnika US do naruszenia art. 102 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy, zgodnie z treścią którego zagraniczny tytuł winien zawierać m.in. imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu. Braki w tym zakresie stanowią o naruszeniu ww. przepisu i skutkować winny koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia 7 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Dyrektor odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż przepis ten dotyczy sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych), i że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Egzekwowany obowiązek dotyczy bowiem należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) państwa trzeciego tj. Norwegii. Zauważył jednocześnie, że w myśl art. 2 § 1 pkt 9 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Nadto również u.o.w.p. w art. 2 pkt 7 stanowi, iż jej przepisy stosuje się do należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Taką ratyfikowaną umową międzynarodową jest Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzona w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998r. nr 141, poz. 913 ze zm., dalej jako "Konwencja Strasburska"). Konwencja Strasburska w art. 2 ust. 1 lit. b pkt iii) wprost bowiem stanowi, że ma ona zastosowanie do podatków powszechnych od konsumpcji, takich jak podatki od wartości dodanej lub podatki od sprzedaży. Ratyfikacja przez Polskę Konwencji Strasburskiej nastąpiła 15 maja 1997 r., natomiast weszła ona w życie z dniem 1 października 1998 r. Konwencja jest aktem wielostronnym, stronami tej umowy jest kilkanaście państw, w tym m.in. Norwegia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17.11.2015r., sygn. akt I SA/Gd 821/15). Należy również zauważyć, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ww. konwencji na prośbę państwa wnioskującego państwo proszone podejmie, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 14 i 15, niezbędne działania w celu egzekucji roszczeń podatkowych pierwszego wspomnianego Państwa w taki sposób, jakby były one jego własnymi roszczeniami podatkowymi.

Reasumując za bezzasadny uznał powyższy zarzut skoro obowiązki pieniężne wymienione w przedmiotowych tytułach wykonawczych mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, a zobowiązana Spółka nie jest podmiotem wobec którego egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna (np. immunitet dyplomatyczny).

W dalszej części za niezasadny uznał zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego, który to środek egzekucyjny doprowadza do rzeczywistego pozbawienia możliwości działania spółki. Podkreślił jednocześnie, że czynność egzekucyjna okazała się nieskuteczna bowiem bank złożył oświadczenie, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Spółki. Biorąc zatem pod uwagę, że [...] S.A. nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz zobowiązanej Spółki, nie znalazł uzasadnienia dla argumentacji Skarżącej dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego.

Dyrektor nie znalazł jednocześnie podstaw do uznania za zasadny zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 u.o.w.p. Zaznaczył, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zgodnie z art. 102 ust. 2 u.o.w.p. posiadają bowiem: 1) nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych, 2) nazwę podmiotu, a także adres siedziby, 3) określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wyrażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne, 4) oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego, 5) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Natomiast z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż Skarżąca zmieniła zarówno nazwę, jak i adres. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 27 grudnia 2017 r. Krajowy Rejestr Sądowy dokonał wpisu, zgodnie z którym z Rejestru Przedsiębiorców wykreślono G. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. przy ul. [...] i wpisano T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...]. Ponadto z bazy danych [...] Urzędu Skarbowego W. (System Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników - SeRCe) wynika, że Spółka używa nazwy skróconej, tj. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Mając powyższe na uwadze nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że nie nosi ona takiego oznaczenia jak G. Sp. z o.o. Sp.k. i nie mieści się pod adresem przy ul. [...] w W.

Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 102 ust. 1 u.o.w.p. treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego.

Reasumując uznał, iż ww. tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 102 u.o.w.p.

Odnosząc się z kolei do podniesionego w treści pisma z dnia 12 marca 2019 r. zarzutu braku doręczenia Stronie upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż w przypadku należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, u.p.e.a. w art. 33 § 2 pkt 2 przewiduje, że zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10 art. 33 tej ustawy. Zatem zarzut z pkt 7 art. 33 § 1 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, nie może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 14 lutego 2019 r.

Ponadto Dyrektor zwracając uwagę, iż pomimo wskazania przez Wierzyciela w zagranicznych tytułach wykonawczych z dnia 14 lutego 2019 r. adresu: ul. [...], [...] W., przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wysłane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. na adres: ul. [...], [...] W., a w imieniu Spółki w dniu 8 marca 2019 r. ich odbiór potwierdził upoważniony pracownik K. S., zauważył, iż Strona nie poniosła negatywnych skutków prawnych z powodu wskazania w ww. tytułach wykonawczych adresu przy ul. [...], [...] W., tym bardziej, iż skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a.

W skardze z 10 lipca 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US z 18 kwietnia 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 102 u.o.w.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika US, gdy podstawą prowadzenia egzekucji były niespełniające wymogów prawa zagraniczne tytuły wykonawcze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167)., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwaną dalej także jako "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 14 lutego 2019 r. wystawionych przez Izbę Administracji Skarbowej w P. - Biuro Wymiany Informacji Podatkowych na rzecz wierzyciela, tj. S., I. z siedzibą w Norwegii, tj. spełnienia przez te tytuły wymogów określonych w art. 102 u.o.w.p.

Zgodnie z art. 102 tej ustawy treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego (ust. 1). Zgodnie z ust. 2 zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej

nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych;

imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu;

określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wyrażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne;

oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego;

klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy wniosek o odzyskanie należności pieniężnych oraz jednolity tytuł wykonawczy powinny zawierać co najmniej:

nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące wierzyciela lub organu egzekucyjnego, innego organu lub urzędu:

odpowiedzialnego za określenie wysokości należności pieniężnych,

od którego można uzyskać dalsze informacje dotyczące należności pieniężnych lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty tych należności, jeżeli jest inny niż określony w lit. a;

imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu;

określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych, wyrażonych w złotych i w walucie państwa, do którego wniosek jest kierowany, oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne;

oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, należy zwrócić uwagę, że oba zagraniczne tytułu wykonawcze (k. 3 i k. 6 akt egzekucyjnych) zawierają określenie wysokości należności pieniężnych w złotych. Oba zaktualizowane tytuły wykonawcze, w oparciu o które wystawiono zagraniczne tytuły wykonawcze, określają zapłatę kwoty wyrażonej w koronach norweskich ("NOK") – k. 1 i k.4 akt egzekucyjnych. Wbrew wymogom powołanej ustawy zaktualizowane tytuły wykonawcze nie określały wysokości należności pieniężnych, wyrażonej w złotych. W konsekwencji nie można uznać, że treść obu zagranicznych tytułów wykonawczych jest zgodna z treścią pierwotnych tytułów wykonawczych. Ustawa o wzajemnej pomocy nie przyznaje organowi prawa do przeliczenia we własnym zakresie należności pieniężnych, wyrażonej walucie państwa, w tym przypadku w koronach norweskich, na złote polskie (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 78/15, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1829/15).

Jednocześnie w ocenie Sądu niezasadnie Skarżąca upatruje wadliwość wystawionych, przedmiotowych zagranicznych tytułów wykonawczych w tym, że została w nich wskazana nazwa Skarżącej (firma) – G. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA, gdzie Skarżąca nie nosi takiego oznaczenia oraz został w nich wskazany adres siedziby Skarżącej – [...], gdzie adresem siedziby jest ul. [...] oraz w tym, że nie zawierają one żadnych innych dodatkowych danych umożliwiających identyfikację podmiotu zobowiązanego, w szczególności wobec zawarcia we wzorze zagranicznego tytułu wykonawczego w części A (dane podmiotu) w rubryce 18 pozycji pt. "Inne dane niezbędne do identyfikacji podmiotu") nie zawierają takich danych.

Jak zasadnie wskazał Organ z akt sprawy (k. 24 oraz k. 73 akt egzekucyjnych) wynika, że Skarżąca zmieniła zarówno nazwę, jak i adres. W dniu 27 grudnia 2017 r. Krajowy Rejestr Sądowy dokonał wpisu, zgodnie z którym z Rejestru Przedsiębiorców wykreślono G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. przy ul. [...] i wpisano T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...] . W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzi wątpliwość, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało skierowane do właściwego podmiotu - zobowiązanego, tj. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...] i w tym zakresie Skarżąca została prawidłowo zidentyfikowana w zagranicznym tytule wykonawczym.

W sytuacji, gdy pierwotny tytuł wykonawczy jest wystawiany przez wierzyciela z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa (który to wierzyciel ma utrudnione możliwości uzyskiwania informacji na temat zobowiązanego), zgodnie z art. 102 ust. 1 tej ustawy treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego (ust. 1), zobowiązany ma swobodę w dokonywaniu czynności skutkujących zmianą np. adresu, czy też firmy (z tym skutkiem, że może regularnie dokonywać zmian w tym zakresie), kluczowe znaczenie z punktu widzenia spełnienia wymogu określonego w art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. ma zapewnienie identyfikacji podmiotu (zobowiązanego).

Zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, w ocenie Sądu, że celem zawarcia w zagranicznym tytule wykonawczym "imienia i nazwiska lub nazwy podmiotu, adresu zamieszkania lub siedziby" jest identyfikacja podmiotu. Świadczy o tym końcowa część art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wymieniająca również "inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu"- dane podane na podstawie art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. mają służyć zidentyfikowaniu podmiotu. W konsekwencji, w ocenie Sądu, jeżeli określone w zagranicznym tytule wykonawczym wystawionym zgodnie z pierwotnym tytułem wykonawczym dane (tj. nazwa podmiotu oraz adres siedziby) umożliwiają zidentyfikowanie podmiotu to zagraniczny tytuł wykonawczy jest prawidłowy (w tym znaczeniu, że spełnia przesłankę z art. 102 ust. 2 pkt 2), chociażby dane te przestały być aktualne na moment wystawienia zagranicznego tytułu wykonawczego.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mimo że zawarte w zagranicznych tytułach wykonawczych z 14 lutego 2019 r. dane dot. nazwy podmiotu (G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółką Komandytowa) oraz siedziby (ul. [...]) nie były aktualne, gdyż w dniu 27 grudnia 2017 dokonano zmian w KRS co do nazwy podmiotu oraz jego siedziby, dane te umożliwiły identyfikację Skarżącej jako podmiotu (zobowiązanego) i w tym zakresie tytuły te były prawidłowe.

W ocenie Sądu przepis art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wskazując, że zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej "imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu", nie wymaga każdorazowego wskazania dodatkowych danych w stosunku do "imienia i nazwiska lub nazwy podmiotu, adresu zamieszkania lub siedziby". Przepis art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wymienia expressis verbis jedynie imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedzibę, natomiast inne dane niezbędne do identyfikacji podmiotu są wskazywane w pierwotnym tytule wykonawczym (czego konsekwencją jest ich zawarcie w zagranicznym tytule wykonawczym) gdy są posiadane (przepis stanowi bowiem o "posiadanych danych"). W konsekwencji brak umieszczenia innych danych niż (imię i nazwisko lub nazwa podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby) w tytułach nie stanowi o ich wadliwości (tym bardziej, że jak wskazano wyżej na podstawie zagranicznego tytułu wykonawczego zidentyfikowano Skarżącą jako podmiot (zobowiązanego)). W tym zakresie zawarcie odrębnej rubryki we wzorze zagranicznego tytułu wykonawczego nie przesądza o konieczności jej każdorazowego wypełnienia. Jak wskazuje się w objaśnieniach do wzoru - obowiązkowe wypełnienie pozycji dotyczy elementów określonych w art. 102 ust. 2 ustawy o wzajemnej pomocy. Kluczowe znacznie ma treść art. 102 ust. 2 u.o.w.p. – jak wskazano wyżej brak wypełnienia wskazanej pozycji nie stanowi o wadliwości zagranicznego tytułu wykonawczego.

Końcowo Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (co nie zostało zakwestionowane w skardze) co do tego, że zarzut niedopuszczalności egzekucji (art. 33 §1 pkt 6 u.p.e.a.) jest nieuzasadniony. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1896/16 "Zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. W przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Może być powodowana przesłankami natury podmiotowej (np. immunitet dyplomatyczny zobowiązanego), jak i przedmiotowej.". Jak wskazał Organ w zaskarżonym postanowieniu (wskazując stosowne przepisy w tym zakresie) obowiązki pieniężne wymienione we wskazanych tytułach wykonawczych mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej a zobowiązana spółka nie jest podmiotem wobec którego egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna (np. immunitet dyplomatyczny), co czyni niniejszy zarzut bezzasadnym.

Podobnie Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (co nie zostało zakwestionowane w skardze) co do braku zasadności zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego. Jak słusznie podkreślono czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu rachunku bankowego okazała się nieskuteczna, bowiem bank złożył oświadczenie, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Skarżącej, a zatem argumentacja Spółki odnosząca się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest nietrafiona i nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organy uwzględnią wskazania Sądu i dokonają oceny zarzutów egzekucyjnych z uwzględnieniem faktu, że treść zagranicznych tytułów wykonawczych nie jest zgodna z treścią pierwotnych tytułów wykonawczych - oba zaktualizowane tytuły wykonawcze, w oparciu o które wystawiono zagraniczne tytuły wykonawcze, określają zapłatę kwoty wyrażonej w koronach norweskich.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 580 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

-----------------------

12