Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 536/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje adwokatowi M.W., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. [...], kwotę łączną 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, obejmującą kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi;


UZASADNIENIE

III SA/Łd 536/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 6 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), odmówił przyznania M. Z. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż ograniczenie wysokości wydatków mieszkaniowych wg. § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) wynosi 90% kwoty 60,46zł, stanowiącej sumę wydatków na mieszkanie ponoszonych przez wnioskodawcę, tj. 54,41zł. Dodatek mieszkaniowy dla rodziny 1 osobowej jest różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie (ograniczonymi do 90% ) łącznie z ryczałtem tj. 54,41zł + 38,18zł, a 15% dochodu rodziny. Dochody M. Z. wynoszą 664,19zł, wobec czego dodatek mieszkaniowy osiągnął wartość ujemną (-7,04zł), co oznacza, iż w tej sytuacji dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. Z. podniósł, iż obecnie toczy się postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi – sygn. akt III SA/Łd 962/04 w sprawie odmowy przyznania mu dodatku mieszkaniowego, w której Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Decyzją z dnia[...] . Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wskazał, iż decyzja Prezydenta Miasta [..] z dnia [...] Nr [...] wydana została na podstawie przepisu nieobowiązującego w dniu rozpatrywania odwołania. W dniu 9 maja 2006r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 4/05) zakwestionował przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), na podstawie którego wyliczana była wysokość dodatku mieszkaniowego. Trybunał uznał, iż § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, ograniczającego wydatki ponoszone na mieszkanie do 90%, jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Oznacza to, iż od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału, tj. od 18 maja 2006r. wydatki przyjmowane do celów wyliczenia dodatków mieszkaniowych powinny być uwzględniane w 100%.

Decyzją z dnia[...] . Nr [...] Prezydent Miasta [...] , działając na podstawie art. 6 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), odmówił przyznania M. Z. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż dodatek dla rodziny 1 osobowej jest różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie łącznie z ryczałtem za ogrzewanie mieszkania i wody (60,46zł + 38,18zł) a 15 % łącznego dochodu rodziny, który w przypadku wnioskodawcy wynosi 664,19zł. Wobec tego, iż z wyliczenia wynika, że dodatek mieszkaniowy w przypadku M. Z. osiągnął wartość ujemną (-0,99zł), dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. Z. wniósł o jej uchylenie i wskazał, iż na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. do wyliczenia dodatku mieszkaniowego powinny być uwzględnione ponoszone przez niego wydatki na mieszkanie w wysokości 100%, a tak nie jest czynione. Organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę wydatków za zużycie energii elektrycznej w wysokości 192,86 zł oraz opłaty za zużycie wody w wysokości 12,89zł. Zdaniem wnoszącego odwołanie, koszty wydatków mieszkaniowych wynoszą miesięcznie: 60,76zł + 192,86zł + 12,89zł = 266,51 zł. Gdyby organ wziął pod uwagę wszystkie wskazane przez wnioskodawcę wydatki, to dodatek mieszkaniowy nie miałby wartości ujemnej, lecz wynosiłby 163,90zł. M. Z. podniósł również, iż w dniu 24 lipca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 360/06.

Decyzją z dnia[...] . Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Prezydent Miasta [...] przyjął prawidłowo kwotę dochodu i w sposób prawidłowy wyliczył kwotę dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Organ I instancji uwzględnił wydatki mieszkaniowe związane z zajmowaniem przez M. Z. lokalu nr 32 przy ul. A 15 w Ł. w wysokości potwierdzonej przez ZGM W. – W. R. tj w kwocie 60,46zł. Inne wydatki, wymienione przez stronę w odwołaniu (m.in. energia elektryczna) nie mogą zostać uwzględnione przy wyliczaniu kwoty dodatku mieszkaniowego, bowiem nie mieszczą się w katalogu wydatków wymienionych w art. 6 ust. 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium podało, iż skutkiem przeprowadzenia działań matematycznych wysokość dodatku mieszkaniowego osiągnęła w niniejszej sprawie wartość ujemną, co, zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wyklucza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ wskazał, iż kwota 2% najniższej emerytury, o której mowa w tym przepisie, w dniu wydania decyzji wynosiła 11,25zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. Z. i zażądał uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Zarzucił organowi, iż nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 368 k.p.c.) tzn. nie wziął pod uwagę adaptacji lokalu socjalnego – mieszkalnego na potrzeby osoby niepełnosprawnej oraz kosztów remontu - przebudowy lokalu socjalnego, na które posiada faktury VAT. Ponownie wskazał, iż po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. organ powinien był uwzględnić do wyliczenia dodatku mieszkaniowego wydatki ponoszone na lokal w wysokości 100%. Powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt III SA/Łd 360/06, w którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia[...] . oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] uznając iż wydane zostały na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją i ustawą o dodatkach mieszkaniowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] i w wyliczeniach kwoty dodatku mieszkaniowego uwzględnione zostały wydatki mieszkaniowe w 100%, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r.

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał M. Z. prawo pomocy w zakresie zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem wniosek w tym zakresie należy uznać za bezprzedmiotowy.

Na rozprawie w dniu 14 marca 2007r. skarżący przedstawił faktury wystawione przez Zakład Energetyczny w Ł. i wyjaśnił, iż organ nie uwzględnił przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego tych wydatków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, oceniając czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia[...] . Nr[...]

W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. w sprawie o sygn. akt P 4/05 ( Dz. U. z dnia 18 maja 2006r. Nr 84, poz. 587), który stwierdził, iż art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Stosownie do ust. 3 i 4 tego przepisu wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są:

1) czynsz,

2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej,

3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną,

4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,

5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego,

6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych,

7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:

1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe (art. 6 ust. 4a ustawy).

Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 6 ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

Odnosząc powyższe przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż organy administracji, mimo błędnego ustalenia kwoty średniego miesięcznego dochodu skarżącego, prawidłowo przyjęły, iż z uwagi na wysokość obliczonej kwoty dodatku mieszkaniowego, dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie będzie przysługiwał (art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Z akt sprawy wynika bowiem, iż dochód brutto skarżącego w okresie ostatnich 3 miesięcy poprzedzających datę złożenie wniosku, czyli w okresie listopad – grudzień 2005r. oraz styczeń 2006r. wynosił 1932,57 i składał się z renty wnioskodawcy. Średni miesięczny dochód na jedną osobę wynosił zatem 644,19zł (kopia przekazu pocztowego załączonego do wniosku z dnia 3 lutego 2006r. k. 2 akt administracyjnych), a nie jak podały to organy 664,19 zł. Jednak, mimo błędu w ustaleniach miesięcznego dochodu M. Z. to przy użyciu do obliczeń dochodu w prawidłowej wysokości 644,19 zł, dodatek mieszkaniowy uzyskuje wartość mniejszą niż podana w art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co nadal powoduje brak możliwości przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Błędne obliczenie przez organy kwoty miesięcznych dochodów osiąganych przez skarżącego, należy zatem uznać za naruszenie przepisów postępowania, pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, co oznacza iż nie może ono stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy przyjęciu, iż miesięczne dochody skarżącego wynoszą 644,19zł, wyliczenie kwoty dodatku mieszkaniowego, zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przedstawia się następującą:

60,46zł (kwota wydatków na mieszkanie skarżącego)+ 38,18zł (ryczałt za ogrzewanie mieszkania i wody) – 0,15 × 644,19zł (miesięczny dochód) = 2,01 zł.

Zgodnie zatem z treścią art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, brak jest podstaw do przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, bowiem 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania zaskarżonej decyzji to suma: 11,25zł.

Sąd nie uznał zarzutów M. Z. wskazujących na błędne przyjęcie przez organy administracji, iż kwota wydatków ponoszonych przez skarżącego na mieszkanie nr 32 przy ul. A. 15 w Ł. wynosi 60,46zł. Skarżący podnosił, iż do kwoty 60,76zł (wynikającej z obliczenia wydatków ponoszonych na lokal nr 32 przy ul. A. 15 w Ł. przez ZGM W.-W. R. – załącznik do wniosku z dnia 3 lutego 2006r. k. 2 akt administracyjnych) należy dodać kwotę 192,86zł, jaką ponosi on z tytułu zużycia energii elektrycznej w mieszkaniu, oraz kwotę 12,89zł z tytułu zużycia wody. W skardze M. Z. zwrócił również uwagę na konieczność doliczenia do wartości wydatków ponoszonych przez niego na mieszkanie, kwoty adaptacji – remontu lokalu mieszkalnego na potrzeby osoby niepełnosprawnej, zgodnie z posiadanymi przez skarżącego fakturami VAT. Należy podkreślić, iż zgodnie z cytowanym wyżej art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatkami mieszkaniowymi w rozumieniu tej ustawy są jedynie wydatki, enumeratywnie wskazane w tym przepisie. Brak jest zatem możliwości doliczenia do kwoty wskazanej przez ZGM W.- W. R. kwoty poniesionej na adaptację – remont lokalu zajmowanego przez skarżącego. Ponadto, przedmiotem oceny Sądu jest postępowanie organów administracji poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] a do tego momentu brak jest w akrach sprawy dowodów, potwierdzających, iż skarżący domagał się od organów doliczenia do wydatków mieszkaniowych kwot wydatkowanych na adaptację – remont lokalu nr 32 przy ul. A 15 w Ł. Z kolei, z ustępu 4a artykułu 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika wprost, iż nie stanowią wydatków na mieszkanie w rozumieniu przepisów tej ustawy opłaty za energię elektryczną, co wyklucza możliwość powiększenia kwoty wydatków mieszkaniowych skarżącego o kwotę wydatków jakie ponosi on z tytułu zużycia energii elektrycznej. Kwota 12,89zł, podana przez skarżącego w odwołaniu z dnia 16 sierpnia 2006r., jako wartość wydatków ponoszonych z tytułu zużycia wody, nie została potwierdzona przez niego żadnym dokumentem. Z wyliczenia przedstawionego przez ZGM W.- W.R. wynika natomiast, iż opłaty z tytułu zużycia wody wynoszą u skarżącego 5,72zł i taką kwotę prawidłowo przyjął organ do wyliczenia wartości wydatków mieszkaniowych ponoszonych przez M. Z.

Warto zaznaczyć, iż nawet zastąpienie kwoty 5,72zł (wynikającej z wyliczenia ZGM W.-W. R. z tytułu opłat za wodę) kwotą 12,89zł (podaną przez skarżącego w odwołaniu), nie spowoduje, iż wartość dodatku mieszkaniowego należnego M. Z. przekroczy kwotę, o której mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tj. 11,25zł.

Sąd uznał również, iż organy administracji prawidłowo pomniejszyły kwotę wydatków mieszkaniowych skarżącego, wynikającą z wyliczenia przedstawionego przez ZGM W.- W. R., tj. 60,76zł o kwotę 0,30zł z tytułu opłat ponoszonych za abonament za wodomierz. Wydatek powyższy, pozostający zresztą bez istotnego wpływu na obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu, nie mieści się bowiem w katalogu wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut M. Z., iż organy wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r., nie przyjęły 100% wartości kwoty wydatków ponoszonych przez skarżącego na mieszkanie. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, do wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto 100% kwoty wydatków mieszkaniowych, jednak tylko takich wydatków, które zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych uznawane są za świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe skarżącego w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, tj. 100% kwoty 60,46zł. Orzeczenie Trybunału nie oznacza, wbrew temu co twierdzi skarżący, iż organy powinny doliczać do kwoty wydatków mieszkaniowych 100% wszelkich wydatków ponoszonych w związku z zajmowaniem lokalu przez składającego wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organy mają obowiązek uwzględnić 100% wydatków mieszkaniowych, ale tych, o których mowa w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zdaniem Sądu, bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje również fakt, iż w dniu 24 lipca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Podstawą uchylenia przez Sąd powyższych decyzji była okoliczność, iż przy ich podejmowaniu organy oparły się na treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), którego niekonstytucyjność została potwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 9 maja 2006r. W niniejszej sprawie, przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...] . Nr [...] organy orzekały już z uwzględnieniem treści orzeczenia Trybunału, o którym wyżej mowa.

W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.

O wynagrodzeniu adwokata, przyznanego skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł stosownie do art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).