Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 884/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5  ora ust. 1d, art. 103 ust. 1 pkt 5, art.
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 135 ust. 1 pkt 1a lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO, Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 10 sierpnia 2021 r. znak [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, ze zm., dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania Ł. B. (dalej skarżący, strona) - utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej Starosta) z 2 stycznia 2020 r., znak: [...]w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy:

W dniu 26 listopada 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...]wpłynęło pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] (dalej GITD) informujące o kierowaniu przez skarżącego w dniu 25 lipca 2019 r. pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h w terenie zabudowanym tj. w okolicznościach opisanych w art. 135 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450).

W związku z powyższym Starosta z urzędu wszczął postępowanie administracyjne, a następnie, decyzją z 2 stycznia 2020 r. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu, na okres trzech miesięcy, prawa jazdy kat. AM, A, A1, A2, B1, B, C1, C, B+E, C1+E, C+E,T nr [...] wydane na druku U0985702 przez Starostę [...]20 listopada 2018 r. (od dnia 23 kwietnia 2021 r. do dnia 23 lipca 2021 r.) i zobowiązał skarżącego do niezwłocznego zwrotu ww. dokumentu.

W podstawie prawnej wskazano art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i ust. 1e oraz ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. z 2019 r., poz. 341, ze zm.) w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo

o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., dalej Prawo o ruchu drogowym).

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z 24 marca 2020 r. znak [...].

W związku ze skargą strony skierowaną do sądu administracyjnego- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 325/20 uchylił decyzję Kolegium do ponownego rozpoznania. W motywach uzasadnienia sąd wojewódzki wskazał, że

w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący przedłożył oświadczenie

z 2 maja 2020 r., o tym że w dniu 25 lipca 2019 r. to M. B. a nie skarżący kierował pojazdem. Dało to w ocenie Sądu podstawę do przyjęcia, że wyszły na jaw istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd orzekający uznał, że skoro w dacie rozpatrywania wniesionej skargi zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, to zasadne jest uchylenie decyzji Kolegium i ponowne rozpatrzenie odwołania z uwzględnieniem okoliczności wynikających z przedłożonego przez skarżącego oświadczenia.

Rozpatrując ponownie sprawę SKO zaskarżoną decyzją z 10 sierpnia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty z 2 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że zgodnie z art.7 ust. I pkt I ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2015 r. poz. 541), podstawą ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h jest obok prawomocnego rozstrzygnięcia za naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, także informacja o ujawnieniu popełnienia tego naruszenia udzielona przez podmiot, który ujawnił naruszenie. Tym samym, z woli ustawodawcy wyrażonej wprost i jednoznacznie w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. jedyną i wyłączną podstawą, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może stanowić wymieniona informacja, także w sytuacji gdy kierujący pojazdem kwestionuje, że dopuścił się popełnienia przypisanego mu naruszenia prawa. Zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest sankcją administracyjną

o charakterze prewencyjnym, ochronnym i zabezpieczającym.

Organ odwoławczy wskazał również, iż z jego ustaleń wynika, iż Sąd Rejonowy dla [...] w [...] III Wydział Karny wyrokiem z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt [...] orzekł o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92a ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks Wykroczeń (tj. Dz.U z 2021r. poz.281 ze zm.) w związku z art.20 ust.1a ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to wymierzył mu karę grzywny. Wyrok powyższy uprawomocnił się w dniu 30 stycznia 2020 r.

W tej sytuacji w ocenie Kolegium rozstrzygając niniejszą sprawę obowiązane ono było do uwzględnienia powyższego orzeczenia, zgodnie z którym Ł. B. został uznany za winnego zarzucanego mu czynu a nie M. B., którego oświadczenie zostało złożone do sądu. SKO powołało się na orzecznictwo sadów administracyjnych oraz literaturę prawniczą.

Reasumując ponownie rozpoznając sprawę strony, Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy.

Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, ponownie - pismem z 10 września 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 97 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a. poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie, że pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym kierował skarżący, podczas gdy nie zostało to udowodnione, a pojazdem kierowała inna osoba, na co wskazuje zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, ponieważ zdjęcia przekazane przez GITD nie potwierdzają tożsamości oraz wizerunku skarżącego, a wręcz przeciwnie wykluczają jego udział w tym zdarzeniu;

- art. 102 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami (u.k.p.) w związku z art. 135 ust. 1ustawy Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie może być wyłącznie informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d., podczas gdy podstawą winny być jedynie jednoznacznie ustalone okoliczności faktyczne świadczące

o rzeczywistym przekroczeniu prędkości przez konkretną osobę, a więc popełnienie wykroczenia, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności zagwarantowanej w Konstytucji RP;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wszechstronny i obiektywny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dokonanie jego dowolnej oceny poprzez wydanie decyzji w oparciu o informacje zawarte

w wyroku Sądu Rejonowego dla [...]w [...], przy całkowitym pominięciu oświadczenia złożonego przez M. B., z którego wynika, iż to on kierował pojazdem, a następnie nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przejawiające się w braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i wskazania przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił waloru wiarygodności i mocy dowodowej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez SKO obarczonej błędami decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy poprzez bezzasadne uznanie, iż skarżący kierował pojazdem z prędkością ponad 101 km/h, podczas gdy pojazdem tym kierował M. B., co także zostało potwierdzone złożonym przez niego oświadczeniem;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 i 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wskazanych przez skarżącego dowodów, niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy poprzez niezgodne

z rzeczywistością przyjęcie, iż to skarżący kierował pojazdem podczas gdy jak wynika z przedłożonego oświadczenia oraz zdjęcia z fotoradaru pojazdem kierował M. B., który winien być przesłuchany w charakterze świadka, na co wskazywał w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, który uchylił decyzję SKO.

Mając na uwadze powyższe skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną

w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w 10 sierpnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 2 stycznia 2020 r., na mocy której zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kat. AM, A, A1, A2, B1, B, C1, C, B+E, C1+E, C+E, T, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm., dalej u.k.p.)

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Art. 102 ust. 1c u.k.p. stanowi, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei art. 135 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, powołanej powyżej, stanowi, że policjant zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 z późn. zm.) do dnia wskazanego

w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3, a więc przekazana przez podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia lub organ kontroli ruchu drogowe.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, do Starosty wpłynęło pismo GITD informujące o kierowaniu przez skarżącego 25 lipca 2019 r. pojazdem

z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym. Informacja ta była podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ I instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji.

Wskazać należy, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jest decyzją związaną, o czym świadczy treść przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną

o zatrzymaniu prawa jazdy". Starosta jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawę bowiem wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego

w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zob. również wyrok NSA z 18.01.2021 r., I OSK 3924/18, LEX nr 3115184). Dodać należy, że sankcja administracyjna jaką jest zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter prewencyjny i stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego

z zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym. Jej istotą jest przymuszenie do respektowania określonych nakazów i zakazów (vide: wyrok TK z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15, OTK-A 2016/77; wyrok TK z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt k.p. 4/09, OTK-A 2009/9/134). W orzecznictwie wskazuje się w tym przypadku na realizację celu prewencyjno-ochronnego oraz zabezpieczającego, przy czym skuteczność realizowania powyższego celu sankcji czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił przez natychmiastowość jej zastosowania, tak aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcać ich do podejmowania niebezpiecznych zachowań wynikających z nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Wniosek taki wypływa zarówno z gramatycznej, systemowej, jak i z celowościowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 802/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma podstaw do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, ale opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ww. ustawy jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego.

W tym miejscu wskazać także należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ działał w warunkach związania prawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z 16 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 325/20.

W wyroku tym Sąd podzielił ustalenia Kolegium także co do tego, że informacja o ujawnieniu naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi natomiast podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa.

Zdaniem Sądu organy administracyjne (Starosta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze), rozpatrujący sprawę zatrzymania prawa jazdy, nie mogą jednak pominąć ujawnionych w toku postępowania administracyjnego dowodów, które dowodzą okoliczności świadczących o niedokonaniu przez stronę zarzucanego jej czynu. Sytuacja taka miała zaś miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ponieważ w toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożone zostało oświadczenie M. B. z 2 maja 2020 r. o tym, że w to on, a nie skarżący kierował, w ocenie Sądu stanowiło to podstawą do przyjęcia, że wyszły na jaw istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał tę decyzję.

W konsekwencji Sąd zobowiązał organ odwoławczy do rozpoznania odwołanie skarżącego z uwzględnieniem okoliczności wynikającej z oświadczenia M. B. z 2 maja 2020 r.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Kolegium prawidłowo zrealizowało wytyczne zawarte w ww. wyroku. Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania uwzględniono oświadczenie M. B. z 2 maja 2020 r. Jednakże w toku prowadzonego postępowania odwoławczego wyszły na jaw inne istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a mianowicie do akt administracyjnych niniejszej sprawy załączona została potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia wyroku z 20 grudnia 2019 r. Sądu Rejonowego dla [...]w [...] [...], sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził, iż skarżący w 25 lipca 2019 r. przekroczył dozwoloną prędkość na obszarze zabudowanym o 51 km/h, poruszając się pojazdem z prędkością 111 km/h, przy ograniczeniu prędkości do 60 km/h. Wyrok ten stał się prawomocny 30 stycznia 2020 r.

Powyższy wyrok został wydany w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. Wprawdzie, wyrok ten nie jest objęty dyspozycją art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Niemniej jednak włączony

w poczet dowodów w postępowaniu administracyjnym dokument obejmujący wydany w sprawie o wykroczenie prawomocny wyrok sądu powszechnego, jest dokumentem urzędowym. Zatem na mocy art. 76 § 1 k.p.a. wskazany dokument stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W świetle powyższego należało stwierdzić, ze skoro w niniejszej sprawie informacja o ujawnieniu wykroczenia została przekazana do Starosty, to wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stało się obligatoryjne, gdyż decyzja

o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana na podstawie powołanych wyższej przepisów ma charakter związany. Powyższe oznacza, że stan faktyczny sprawy został w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony. (zob. wyrok NSA

z 24.09.2020 r., I OSK 375/20, LEX nr 3094649). Okoliczność ta została dodatkowo potwierdzona wskazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...]

w [...]z 20 grudnia 2019 r.

Podkreślenia wymaga, że organ wydający decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma podstaw do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo o ruchu drogowym jest dokumentem urzędowym

i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postepowania administracyjnego (wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2860/18, CBOSA).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto zdaniem sądu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ wyczerpująco zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących

w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego, dokonując jej właściwej wykładni celem podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba, że decyzja organu odwoławczego zawiera wszystkie niezbędne elementy i została należycie uzasadniona, spełnia więc wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji nie wyjaśniły dokładnie i nie uwzględniły oświadczenia złożonego przez M. B.. W tym przedmiocie stanowisko Kolegium należy uznać za prawidłowe, bowiem w dacie rozstrzygania organ odwoławczy dysponował prawomocnym wyrokiem i w takiej sytuacji słusznie uznał walor dokumentu urzędowego nad dokumentem prywatnym przeciwstawnym. Złożony wyrok (prawomocny) obalił stanowisko podniesione

w skardze co do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w zakresie osoby prowadzącej pojazd, która przekroczyła prędkość w terenie zabudowanym.

Wbrew stanowisku skarżącego nie zachodziła również konieczność przesłuchania przez Kolegium w charakterze świadka – M. B.. Organ odwoławczy miał wystarczający materiał dowodowy w sprawie do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.