Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1336/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 147 par. 1 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Koszalinie na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 21 grudnia 2017 r. nr XXXVIII/564/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2018 rok stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

1. Prokurator Rejonowy w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie nr XXXVIII/564/2017 z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2018 r., poz. 548). Skarga została wniesiona na podstawie

art. 3 § 2 pkt 5, art. 8 § 1, art. 13 § 1 i 2, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 2a i 3 oraz

art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r,. poz. 1302 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.".

2. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 130a ust 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., 1260 j.t.) - zwanej dalej "u.p.r.d.", polegające na niezgodnym z prawem wykonaniu delegacji ustawowej określonej we wskazanym przepisie ustawy poprzez przyjęcie w zaskarżonej uchwale wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu i przechowywanie usuniętego pojazdu z drogi na koszt właściciela w zawyżonej wysokości w stosunku do stawek opłat wynikających z umów zawartych z firmami komercyjnymi wykonującymi wskazane zadania na terenie powiatu, a także poprzez przyjęcie zaskarżoną uchwałą wysokości stawek opłat za usunięcie i przechowywanie usuniętych pojazdów z drogi na koszt właściciela obowiązujących w 2018 r. bez uprzedniego dokonania ustaleń rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na terenie powiatu.

W związku z powyższym Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości – jako sprzecznej z prawem.

Uzasadniając skargę Prokurator wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 i art. 92 pkt 1 u.s.p. oraz art. 130a ust. 6 p.r.d. W § 1 uchwały ustalono wysokość stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi na koszt właściciela, mianowicie:

1. rower lub motorower:

a) za usunięcie - 80 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 10 zł;

2. motocykl:

a) za usunięcie - 100 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 15 zł;

3. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t:

a) za usunięcie - 300 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 20 zł;

4. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t:

a) za usunięcie - 350 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 35 zł;

5. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16t:

a) za usunięcie - 450 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 45 zł;

6. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16t:

a) za usunięcie - 800 zł,

b) za każdą dobę przechowywania -80 zł;

7. pojazd przewożący materiały niebezpieczne:

a) za usunięcie – 1.000 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 100 zł.

Z kolei, w § 2 ustalono wysokość kosztów ponoszonych przez właściciela pojazdu powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów, tj.:

rower lub motorower - 40 zł,

motocykl - 50 zł,

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,51 -100 zł,

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,51 do 7,51 - 175 zł,

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,51 do 161 - 225 zł,

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 161 - 400 zł,

pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 500 zł.

Prokurator zacytował dalej treść art. 130a ust. 6 i 6a i podniósł, że przyjęte przez Radę w zaskarżonej uchwale wysokości stawek opłat usunięcie i przechowywanie usuniętych pojazdów na koszt właściciela, co prawda nie przekraczają maksymalnych stawek opłat wyznaczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r., wydanego w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P z 2017, poz. 772), nie mniej jednak, jak wynika z pisma informacyjnego uzyskanego od organu stanowiącego w toku postępowania wyjaśniającego z dnia 28 sierpnia 2018 r., wysokości tych stawek opłat są zawyżone w stosunku do wysokości stawek opłat wynikających z umów zawartych z firmami komercyjnymi wykonującymi wskazane zadania na terenie powiatu. Ponadto, z ww. pisma informacyjnego, a także z dalszej korespondencji z dnia 26 września 2018 r. oraz z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, wynika, że umowy zawarte z firmami komercyjnymi działającymi na terenie powiatu obowiązują od 2016 r., a wysokości stawek opłat przyjęte za usunięcie pojazdu z drogi przygotowane zostały w grudniu 2015 r.

Zdaniem Prokuratora, Rada przyjmując wysokości wskazanych stawek na 2018 rok nie dokonała w tym zakresie żadnych ustaleń. Tym samym przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie została uwzględniona jedna z przesłanek wynikająca z art. 130a ust.6 u.p.r.d. odnosząca się do kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Pominięcie tej obowiązkowej przesłanki spowodowało naruszenie kompetencji prawodawczej i przekroczenie upoważnienia ustawowego, jakie Radzie Miasta przyznał ustawodawca.

W ocenie Prokuratora, nawet gdyby przyjąć, że wysokość stawek opłat za usunięcie pojazdu i przechowywanie usuniętego pojazdu przyjęte w umowie są nadal realne, to Rada Miejska nie uwzględniła znacznie niższych kosztów usług przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Przy ustalaniu wysokości opłat organ nie wziął pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu z drogi ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmy zewnętrzne na podstawie umowy zawartej z Organem. Stawki opłat w zaskarżonej uchwale zostały zatem określone arbitralnie i niezgodne z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 u.p.r.d.. Wprawdzie Rada Miejska posiada pewną swobodę w określaniu stawek opłat za usuwanie pojazdów z drogi i przechowywanie usuniętego pojazdu, jednak jej zakres wyznacza przepis art. 130a ust 5 u.p.r.d., zawierający przesłanki, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu uchwały ustalającej przedmiotowe stawki. Przesłankami tymi organ jest związany na mocy art. 94 Konstytucji. Prokurator, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że przy ustalaniu wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i przechowywanie nie mamy do czynienia ze swobodnym uznaniu organu, czyli sytuacją, w której zamiast woli ustawodawcy decyduje w wyznaczonych granicach organ, nie będąc w swej decyzji skrępowany normą prawną.

Końcowo Prokurator zauważył, że zaskarżona uchwala co prawda przewiduje - zgodnie z art. 130 a ust. 6a u.p.r.d., stawki opłat za usunięcie pojazdu

i przechowywanie usuniętego pojazdu z drogi dla poszczególnych, wymienionych w tym przepisie rodzajów pojazdów, jednak z przekazanych przez Organ informacji wynika, że w zakresie usuwania pojazdów z drogi zawarto z podmiotem komercyjnym umowę na realizację tej usługi jedynie w zakresie pojazdów do 3,5 tony, argumentując ten fakt dotychczasowym doświadczeniem w realizacji wskazanego zadania, z którego wynika, że od dnia zawarcia umowy, tj. od 1 lutego 2016 r. nie odnotowano wykonania usługi usuwania pojazdów o wyższych kategoriach wagowych. W kolejnym piśmie wskazano, że umowa zawarta z firmą usługową w zakresie realizacji zadania usuwania pojazdów obejmuje także usuwanie rowerów, motorowerów i motocykli, jednak nie podano stawki obowiązującej za taką usługą. W związku z powyższym, w ocenie Prokuratora, nie wiadomo, czy w ogóle umowa przewiduje inne stawki za usunięcie wskazanej kategorii pojazdów, czy do tej kategorii pojazdów należy stosować stawkę taką samą, jak w przypadku usuwania pojazdu do 3,5 tony.

3. Rada Miejska w K. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Rada wyjaśniła, że opłata ustalana przez radę powiatu jest czym innym niż wynagrodzenie za usługę, a tak, zdaniem Rady, należy rozumieć stawki zawarte w umowach z wykonawcami zlecenia udzielonego przez Gminę Miasto K.. Stawka ustalona w uchwale może być inna niż wynikająca z umowy z końcowym wykonawcą, albowiem opłata ustalana podstawie art. 130 a ust. 5 Prawa o ruchu drogowym jest opłatą publiczną - należnością za zindywidualizowane i bezpośrednie świadczenie ze strony organów władz samorządowych, natomiast w obrocie prywatnym opłata jest ceną usługi.

W związku z powyższym, w ocenie Organu, zarzut Prokuratora Rejonowego,

że stawki opłat (z uchwały) są zawyżone w stosunku do opłat wynikających z umów zawartych z firmami komercyjnymi wykonującymi wskazane zadania na terenie powiatu, jest chybiony, gdyż stawki te nie są od siebie w taki sposób zależne, że o wadliwości stawki opłat z uchwały świadczy to, że się od siebie różnią. Stawki ustalone w uchwale nie są przyjęte dowolnie. Umowy zawarte w firmami komercyjnymi za usuwanie i przechowywani pojazdów dawały obraz opłat komercyjnych, które obowiązują na rynku i stawiły bazę do ustalenia opłat na 2018 r.

Rada Miejska w K. wyjaśniła dalej, że odmiennie interpretuje postanowienia art. 130a ust. 6 ustawy o ruchu drogowym i uważa, że z powołanego przepisu nie wynika, że przy ustalaniu opłaty bierze się pod uwagę koszty usuwania

i przechowywania pojazdów na terenie danego powiatu. Przepis ten należy rozumieć

w ten sposób, że przy ustalaniu przez radę powiatu stawki opłat bierze się pod uwagę koszty usuwania i przechowania pojazdów na terenie danego powiatu, co jednak nie oznacza, że koszty te powinny mieć jak najwierniejsze odzwierciedlenie w stawce opłaty. Na poparcie swojego stanowiska Rada powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/GI 385/18, w którym Sąd stwierdził, że "to, że koszty usuwania pojazdów powinny być ustalane na podstawie rzeczywistych kosztów nie wynika wprost z upoważnienia ustawowego. Sąd podkreślił, że "ustawodawca, jak należy przyjąć pozostawia radzie powiatu pewną swobodę tak co do ustalenia wysokości kosztów, jak i sposobu ich wyliczenia."

Końcowo, Rada Miejska w K. wskazała, że zarzucane przez Prokuratora postanowienia umów jako nie mające znaczenia dla prawidłowości podjętej chwały są chybione i pozbawione znaczenia prawnego.

4. Na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej

w S. wnosił i wywodził jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

5. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, bowiem określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym jej adresatami są podmioty określone generalnie, a nie imiennie. Uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że akty prawa miejscowego są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego.

6. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią przepisy art. 12 pkt 11 u.s.p. i art. 130a ust. 6 p.r.d. Stosownie do art. 12 pkt 11 u.s.p. do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach wysokości podatków i opłat w granicach określonych ustawami. Z kolei, art. 40 ust. 1 u.s.p. stanowi, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna (art. 79 ust. 1 u.s.p.).

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat,

o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

W myśl ust. 5c art. 130a p.r.d. pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie

i parkowanie. Zgodnie z ust. 2a od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu.

Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c). Minister Rozwoju i Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r. w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772).

Jak wynika z treści art. 130a ust. 6 p.r.d. przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie jest konieczność sprawnej realizacji zadań

w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130a ust. 6 ustawy.

Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami,

a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130

ust. 6a-6d ustawy będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. III SA/ŁD 886/18; wszystkie przytaczane orzeczenia pochodzą z bazy: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc powyższe pod uwagę rację należy przyznać Skarżącemu,

że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie uwzględniono drugiej z przesłanek ustawowych, tj. rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W przypadku drugiej przesłanki chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. III SA/Wr 686/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2017 r., sygn. III SA/Łd 690/17).

Chodzi tu zatem nie o koszty, które powiat ponosi w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach, bądź związane z egzekucją należnych opłat od właścicieli, czy byłych właścicieli pojazdów, ale o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów, świadczone przez firmy i inne podmioty na terenie danego powiatu. Dopiero po ustaleniu tego "parametru" rada powiatu powinna uwzględnić go przy podejmowaniu uchwały określającej wysokość stawek opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c p.r.d.

Podkreślić również należy, że ustalenie wysokości przedmiotowych opłat powinno być w znacznym stopniu zależne od rzeczywistych kosztów usług odholowania pojazdów i przechowywania ich na parkingach, świadczonych przez firmy z danego powiatu. Nadto, aby uwzględnić drugą z przesłanek wynikającą z art. 130a ust. 6 p.r.d. rada powiatu musi uprzednio dysponować informacją na temat tego, jakie są koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Ustalenie stawek opłaty powinno zatem zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, z uwzględnieniem wysokości kosztów ponoszonych na rzecz podmiotów zewnętrznych, aby ustrzec sięod zarzutu, że wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 856/17).

Uzasadnienie uchwały powinno zatem szczegółowo określać jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, poprzez oparcie się na kryteriach nie przewidzianych ustawowo. Zaznaczenia bowiem wymaga, że ustawodawca określając w art. 130a ust. 6 p.r.d jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył tym samym możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Oznacza to zatem, że żadne inne względy, w szczególności odnoszące się do kosztów ponoszonych z tego tytułu przez powiat, kalkulacji strat wynikających z konieczności ponoszenia kosztów, które nie zostaną nigdy zwrócone przez właścicieli odholowanych i przechowywanych na parkingu strzeżonym pojazdów i w konsekwencji ustalenia opłat na takim poziomie, aby ryzyko tych strat chociażby częściowo zminimalizować, nie mogą być brane pod uwagę.

7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przyznać rację Skarżącemu, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 130a ust. 6 p.r.d., bowiem lektura jej uzasadnienia oraz protokołu nr [...] z sesji Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., nie pozwala na ustalenie jakimi kryteriami kierował się uchwałodawca, ustalając wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych. Uzasadnienie uchwały zawiera bowiem przytoczenie przepisów prawa regulujących materię, do której się ona odnosi, brak jest natomiast części merytorycznej, która poddawałaby się kontroli sądu.

W ocenie Sądu, ani z uzasadnienia uchwały, ani z odpowiedzi na skargę

i protokołu sesji Rady nie wynika, by Rada ustalając wysokość opłat na podstawie dyspozycji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 6 ustawy p.r.d., wzięła pod uwagę szczegółowe kalkulacje związane z kosztami usuwania i przechowywania pojazdów, co oznacza, że stawki opłat zostały uchwalone arbitralnie.

Przy tak skonstruowanym uzasadnieniu uchwały nie sposób odtworzyć toku procedowania organu w zakresie uwzględnienia ustawowo określonych przesłanek, którymi organ powinien się kierować podejmując uchwałę, a w konsekwencji brak jest możliwości ustalenia, czy w ogóle zostały one wzięte pod uwagę. Tej wady zaskarżonej uchwały nie umniejsza odniesienie się do zarzutów skargi, zawarte w odpowiedzi na skargę, bowiem jak już wyżej wspomniano szczegółowy wywód w zakresie metodologii ustalenia stawek opłat powinno zawierać uzasadnienie uchwały.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd podzielił pogląd Prokuratora, że Rada Miejska w K., podejmując zaskarżoną uchwałę, nie wzięła pod uwagę drugiego

z kryteriów wskazanych w art. 130a ust. 6 p.r.d., tj. rzeczywistych kosztów usuwania

i przechowywania pojazdów usuniętych z drogi.

W ocenie Sądu, nieuwzględnienie przez Organ tych okoliczności przy podejmowaniu uchwały oznacza wadliwe zrealizowanie ustawowego upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego. Wobec tego stwierdzić należy, że Rada Miejska w K. rażąco naruszyła art. 130a ust. 6 p.r.d.

Wolą ustawodawcy jest bowiem, aby właściciel pojazdu dokonał opłaty za jego przechowanie w wysokości obejmującej rzeczywiste koszty ponoszone na realizację zadania przez powiat i uwzględniającej lokalne uwarunkowania i taka właśnie kalkulacja kosztów winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i być na tyle czytelna, aby poddawała się weryfikacji.

8. W omawianej sprawie takiej analizy nie dokonano, co czyni skargę Prokuratora zasadną i stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a.