Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1316/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 r. na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm. ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] odmawiającej przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 4 lutego 2003 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż W. K. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14.02.2002 r. po rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu 6.02.2002 r. W związku z podjęciem pracy Starosta [...] orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 lipca 2002 r..

Po ustaniu zatrudnienia ponownie zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. celem dokonania rejestracji. Starosta [...] uznał W. K. za osobę bezrobotną z dniem 3 lutego 2003 r. i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 lutego 2003 r. do dnia 9 marca 2003 r. tj. na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż była to ponowna rejestracja po zatrudnieniu trwającym krócej niż 365 dni.

Na wniosek W. K. ZUS ustalił wysokość emerytury dla celów świadczenia przedemerytalnego.

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił W. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 4 lutego 2003 r.. W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawczyni w dniu rejestracji nie spełniła wszystkich warunków wskazanych w art. 37 k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Od powyższej decyzji W. K. złożyła odwołanie. Podała, że rejestrując się ponownie w dniu 3 lutego 2003 r. spełniała wszystkie warunki wymagane do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie uznał decyzję pierwszej instancji za zasadną. Stwierdził, iż w dniu ponownej rejestracji W. K. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych "na okres uzupełniający" na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powołując się uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. ( OPS 9/2000 ) uznał, że w przypadku spełnienia jednocześnie warunków nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego i warunków nabycia prawa zasiłku dla bezrobotnych, bezrobotnemu przysługuje wyłącznie prawo do zasiłku "na okres uzupełniający".

Powyższą decyzję W. K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosła argumenty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto wskazała, iż przepracowała łącznie 32 lata 6 miesięcy i 8 dni i na zasiłek przedemerytalny zapracowała.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi :

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

c/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity

Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie przedemerytalne przysługuje, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn,

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne i organy administracji tego nie kwestionują iż skarżąca w dniu ponownej rejestracji to jest w dniu 3 lutego 2003 r spełniała warunki określone w cytowanym art. 37k ust. 1 pkt 2 dotyczące wieku

( 50 lat ), okresu uprawniającego do emerytury ( 30 lat ) oraz przyczyn rozwiązania stosunku pracy ( leżących po stronie zakładu pracy ) po okresie zatrudnienia trwającym co najmniej 6 miesięcy.

Należy tu dodać, o czym organ nie wspomniał, ale nie budzi to wątpliwości, iż w chwili ponownej rejestracji skarżąca spełniała określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.

Sporna pozostaje jedynie okoliczność, czy w świetle

art. 37k cytowanej ustawy można było uznać, że skarżącej przysługiwało w dacie ponownej rejestracji prawo do zasiłku. Zdaniem organu odwoławczego posiadane prawo do zasiłku na okres uzupełniający nie jest tożsame z prawem do zasiłku na nowy pełny okres zasiłkowy. Uzasadnienie tego stanowiska w decyzji organu odwoławczego jest niejasne. Organ wyjaśnia tę interpretację powołując się na stanowisko zawarte w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. OPS 9/00 ( ONSA z 2001 r nr 1 poz. 5 ).

W uchwale tej Sąd stwierdził, że : "Bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej

( kolejnej ) rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm. )".

Uchwała ta dotyczyła więc innego stanu faktycznego i prawnego, niż w sprawie niniejszej. Ani w tej uchwale, ani w jej uzasadnieniu nie został rozstrzygnięty problem dotyczący sytuacji skarżącej. Powoływanie się zatem przez organ na uchwałę bez wskazania konkretnej treści z której organ wywodzi przedstawioną interpretację przepisu ustawy w celu oceny sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej jest w tym wypadku niezasadne. Uzasadnienia takiego nie stanowi odpowiedź Ministerstwa Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej Departament Polityki Rynku Pracy w Warszawie na pytanie z dnia 17 lutego 2003 r. skierowane przez Powiatowy Urząd Pracy w P., gdyż nie wiadomo jaka była treść pytania i jakiego stanu faktycznego dotyczyła.

Zdaniem Sądu w tym składzie - skarżąca w dniu ponownej rejestracji to jest w dniu 3 lutego 2003 r. posiadała prawo do zasiłku wynikające z art. 25 ust. 11 cyt. ustawy, zgodnie z którym - bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8.

Fakt, iż jest to prawo do zasiłku na czas skrócony nie ma w przypadku skarżącej znaczenia, gdyż w tej sprawie posiadanie prawa do zasiłku jest jedną z koniecznych przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, stanowi zatem źródło powstania innego prawa i samo jego zaistnienie powoduje spełnienie tej przesłanki.

Należy przy tym zauważyć, iż ustawodawca w cytowanej ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dokonuje rozróżnienia prawa do zasiłku na okres pełny i skrócony jedynie dla celów ustalenia okresów zasiłku dla bezrobotnych. Brak natomiast w ustawie takiego rozróżnienia w przypadku gdy prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest źródłem powstania innego prawa.

Skoro zatem w takim przypadku tego rozróżnienia nie ma, należy przyjąć, iż prawo do zasiłku wynikające z cyt. art. 25 ust. 11 ustawy stanowi spełnienie przesłanki wymaganej przepisem art. 37k ustawy.

Podkreślić jednocześnie należy, iż przepisy ustawy określają sytuację prawną osób bezrobotnych. Z tych przepisów osoby te wywodzą swoje uprawnienia będąc często w trudnej sytuacji życiowej. Przepis prawa zatem winien być tak skonstruowany, aby bezrobotni mogli być świadomi swoich praw wynikających z ustawy.

Nie można zastępować przepisu prawa z którego bezrobotni wywodzą swoje uprawnienia - skomplikowaną interpretacją przepisów ustawy z powołaniem się na uchwałę NSA, czy stanowisko MGPiPS dotyczące innego stanu faktycznego i prawnego.

Natomiast w przypadku skarżącej należy wskazać na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2002 r OPS 14/01 ONSA z 2002 r nr 4 poz. 133 w której stwierdzono iż : Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.

Sąd w tym składzie w pełni podziela pogląd wyżej wyrażony.

Reasumując stwierdzić należy, iż skoro jest bezsporne, że w dniu ponownej rejestracji skarżąca spełniała wszystkie warunki dotyczące, wieku, okresu uprawniającego do zasiłku i przyczyn rozwiązania umowy o pracę, a jak wyżej wskazano należy również uznać, że spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i posiadała prawo do zasiłku – to organy administracji odmawiając przyznania skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego naruszyły art. 37k ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu i miało to wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .

Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.