Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 888/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 418/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniem tym organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej z dnia [...] listopada 2020 r. nakładające na skarżącego grzywnę w wysokości 10 000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym dotyczącym rozbiórki samowolnie rozbudowanej części wyciągu narciarskiego.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że wykonanie postanowienia spowoduje dalsze realne zagrożenie pogorszenia się sytuacji finansowej skarżącego.

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 418/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Sąd uznał, że wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., wobec czego brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżący nie wskazał, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niego wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu.

Ponadto Sąd zaznaczył, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 210/05).

W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest jakichkolwiek odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie wykazano także, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla strony trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazano na żadne okoliczności i nie przedstawiono żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie przedstawił w szczególności swojej sytuacji finansowej ani majątkowej.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez brak wstrzymania zaskarżonego aktu nakładającego na skarżącego grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, podczas gdy brak wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wbrew zapatrywaniu wyrażonemu przez Sąd pierwszej instancji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w sferze ekonomicznej skarżącego (dla którego kredyt bankowy wiąże się z pogłębieniem ryzyka ekonomicznego bez jakiejkolwiek gwarancji odzyskania środków pieniężnych na rynku w wyniku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu wyciągu narciarskiego).

Skarżący wniósł na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci artykułu opublikowanego na portalu internetowym www.se.pl/tarnow stanowiącego załącznik do zażalenia oraz o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że wykonanie w całości zaskarżonego postanowienia spowoduje u skarżącego (egzekucja obowiązku określonego w tiretach 1-4 postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej (znak: [...]) nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r.), który ma status działającego na wolnym rynku przedsiębiorcy, dalsze realne, a nie jedynie potencjalne zagrożenie pogorszenia się sytuacji finansowej w realiach panującego stanu epidemii wirusa SARS-CoV-2. Przy tym podkreślenia wymaga to, że działalność gospodarcza skarżącego była objęta obostrzeniami sanitarnymi, które (faktycznie, a nie tylko wedle twierdzeń samego skarżącego) skutkowały wyłączeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej związanej z prowadzeniem stoku narciarskiego. W tym sensie skarżący wywiązał się wobec Sądu pierwszej instancji z obowiązku uprawdopodobnienia (środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, nie dający pewności co do określonych okoliczności, a wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie) zaktualizowania się przesłanek zastosowania instytucji określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Skarżący podkreślił, że fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej wiązał się dla niego z zagrożeniem wysoką grzywną, na dowód czego przedkłada artykuł temu poświęcony z www.se.pl/tarnow.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek ww. wstrzymania spoczywa na wnioskodawcy. Powinien on wykazać we wniosku o wstrzymanie wykonania okoliczności, które powiązane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogą w jego aktualnej sytuacji doprowadzić do wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Rolą Sądu jest ocena całości materiału zgromadzonego w sprawie pod kątem wykazania przez wnioskodawcę zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zaznaczyć należy, że zasadniczo wstrzymaniu nie podlegają akty organów (decyzje, postanowienia), których wykonanie zobowiązuje do uiszczenia określonej kwoty środków pieniężnych z uwagi na odwracalny charakter takiego świadczenia (możliwość zwrotu pieniędzy). Jednak w sytuacji kiedy spełnienie świadczenia pieniężnego może spowodować niewypłacalność strony, czy istotnie wpłynie na jej kondycję finansową i majątkową, to wówczas okoliczności te należy rozpatrywać w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na wnioskodawcy, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, lecz opierać się na jakimś materiale obrazującym sytuację strony.

Stwierdzić należy, że skarżący ani we wniosku, ani w złożonym zażaleniu, nie wykazał, że w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia, nakładającego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, zaistniałoby niebezpieczeństwo, o którym mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Skarżący nie przedstawił w ogóle swojej sytuacji materialnej. Nie przedłożył przy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia żadnych dokumentów źródłowych i danych, które mogłyby wskazywać na jego aktualną sytuację materialną i finansową. Dokumenty takie nie zostały także dołączone do wniesionego zażalenia. Strona przywołując okoliczność swojej sytuacji finansowej winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi dokumentami. Samo ogólnikowe odwołanie się do sytuacji finansowo, jest niewystarczające, dla oceny zasadności udzielenia stronie ochrony tymczasowej, albowiem nie daje całościowego obrazu sytuacji.

Z uzasadnienia wniosku zawartego w skardze oraz z zażalenia nie wynikają również okoliczności wskazujące na spełnienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.