Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1634/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par.1, art. 154, art. 183 par. 2 pkt 5, art. 271 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Arkadiusz Despot–Mładanowicz Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 348/08 w sprawie ze skargi U. G. i J. G. w przedmiocie bezczynności Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r., sygn. akt IV SA 229/99, uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzję Wojewody Nowosądeckiego z [...] czerwca 1998 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1634 / 08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę U. G. i J. G. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r., sygn. IV SA 229/99, uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzję Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Burmistrz Zakopanego decyzją z dnia [...] marca 1998 r., działając na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w Z. pozwolenia na czasowe wykorzystanie części mieszkalnej obejmującej II i III piętro, poddasze mieszkalne i strych nieużytkowego budynku handlowo - usługowo- mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w Z. do dnia 30 grudnia 1999 r. Decyzją tą nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek wykorzystania części mieszkalnej zgodnie z przeznaczeniem oraz wyprowadzenia kominów wentylacji grawitacyjnej ponad dach, a także ocieplenia styropianem i wylewkami cementowymi- pas o szerokości 1, 5 metra na całej długości strychu.

W wyniku złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewoda Nowosądecki decyzją z [...] czerwca 1998 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności z powodu braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanki uregulowanej w art. 156 k.p.a.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie, w wyniku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. uchylił decyzję Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r. i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Właścicieli Lokali ul. [...] w Z. oraz I. O.

Wyrokiem z dnia 23 października 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. IV SA 229/99 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Nowosądeckiego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że Burmistrz Zakopanego decyzją z dnia [...] listopada 1994 r. nakazał rozbiórkę części budynku wybudowanego ponad pozwolenie na budowę. Wykonanie nakazanej rozbiórki obiektu odroczono do 30 grudnia 1999 r. Podniesiono również, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego był Wojewoda Nowosądecki, a nie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że skutki prawne decyzji z dnia [...] marca 1998 r. nie przekraczają daty 30 grudnia 1999 r.

Ponownie prowadząc postępowanie administracyjne, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2006 r., działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 1 i art. 156 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 204, poz. 2016 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r. wyjaśniając, że decyzja ta wygasła i nie ma jej już w obrocie prawnym.

Pismem z dnia 6 września 2006 r. U. i J. G. wezwali na podstawie art. 153 i art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia sprawy.

Następnie pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. U. i J. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w zakresie nie wykonania przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r., domagając się wymierzenia temu organowi grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. w związku z niewykonaniem ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższą skargę skarżący podtrzymali w piśmie z dnia 27 czerwca 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. i wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność organu nie zachodzi.

Na rozprawie skarżący sprecyzowali swe wnioski w ten sposób, że wskazali, iż ich skarga dotyczy niewykonania przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący sprecyzowali swoją skargę jako skargę opartą o art. 154 § 1 p.p.s.a., na niewykonanie wyroku Sądu Administracyjnego przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie.

Nie ulegało wątpliwości w ocenie Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r. uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzję Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r. Tym samym po tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, obowiązkiem organów administracji było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r. Taki, bowiem był stan postępowania w tej sprawie po ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji analiza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, iż Sąd ten rozpoznawał jedynie sprawę dotyczącą prawidłowości podjęcia decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzji Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r. obejmujących prawidłowość wydania w dniu [...] marca 1998 r. przez Burmistrza Zakopanego pozwolenia na dalsze wykorzystywanie do dnia 30 grudnia 1999 r. części mieszkaniowej budynku w Z. przy ul. [...] na działce nr [...]. Wskazując na wady decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz decyzji Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w żadnym zakresie nie wyszedł poza granice tej sprawy. Wyraźnie też w uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że po jego wydaniu zaistniała sytuacja stwarzająca powinność prowadzenia postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r., jakby "od nowa". Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że uchylając decyzje z dnia [...] grudnia 1998 r. i z dnia [...] czerwca 1998 r. zobowiązał organy do ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r. i tylko tej decyzji, a nie żadnej innej. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku wyjaśnił, że "... Trzeba wszakże mieć na uwadze to, że całość tego postępowania dotyczy decyzji, która utraciła swe znaczenie prawne w dniu 30 grudnia 1999 r. i jest to decyzja, której skutki prawne nie przekraczają daty w niej określonej, a odnoszą się tylko do terminu wykonania decyzji o nakazie rozbiórki części opisanego obiektu."

Nie pozostawiało to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żadnych niejasności co do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku orzekał tylko w zakresie sprawy dotyczącej pozwolenia na czasowe wykorzystanie części przedmiotowego budynku na działce nr [...] w Z.

Tym samym prowadząc postępowanie administracyjne po wydanym wyroku z dnia 23 października 2000 r., właściwy w tej sprawie organ (Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego) mógł nim objąć tylko badanie zasadności stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r. Nie ulega też wątpliwości, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w takim właśnie zakresie prowadził swoje postępowanie po dacie 23 października 2000 r. i zakończył je decyzją z [...] stycznia 2006 r. wydaną właśnie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Zakopanego z dnia [...] marca 1998 r.

Nie można więc stwierdzić w ocenie Sądu pierwszej instancji, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostawał w bezczynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r. Organ ten prowadził postępowanie (aczkolwiek długotrwałe) zgodnie ze stanowiskiem zawartym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., wymagająca bezczynności organu po wyroku uchylającym akt administracyjny. W tej sprawie bezczynności nie było, czego dowodem jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2006 r. Skargę zaś skarżący wnieśli po upływie 4 miesięcy od daty wydania tej decyzji, a więc już w dacie jej wnoszenia nie istniał stan bezczynności po stronie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie można stwierdzić, iż nie wykonano wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r.

Skarżący nietrafnie zajęli stanowisko, zgodnie z którym wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r. miałoby polegać na nakazie rozbiórki części przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, że było lub jest prowadzone odrębne postępowanie w sprawie nakazania rozbiórki tego budynku. Jednakże jest to już odrębna sprawa administracyjna, która w tym postępowaniu zarówno administracyjnym, jak i sądowym nie mogła być rozpoznawana. W przeciwnym razie sam Sąd naruszyłby prawo, wychodząc poza granice tej konkretnej sprawy.

Mając na uwadze przytoczoną wykładnię przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż nie zasądził na rzecz skarżących kosztów postępowania, albowiem zgodnie z art. 200 p.p.s.a. tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej zaś sprawie skarga skarżących została oddalona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. G., zarzucając mu przede wszystkim wydanie go w warunkach nieważności postępowania, ze względu na pozbawienie skarżącego J. G. możności działania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, tj. art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Na wypadek, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutu nieważności postępowania skarżący zarzucił powyższemu wyrokowi również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - tj. podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie przepisów:

art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy akta

sprawy, a zwłaszcza pismo skarżących J. G. i U. G. z dnia 2 czerwca 2008 r. precyzowały treść skargi. W tej sytuacji indagowanie skarżącego, niemającego przygotowania prawniczego i nie reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, co do jego żądań skargi, doprowadziły do sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji zasugerował skarżącemu osnowę skargi, co zostało zaprotokołowane w protokole rozprawy z dnia 27 czerwca 2008 r.;

art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice sprawy określone

skargą złożoną do Sądu pierwszej instancji, sprecyzowaną pismem z dnia 2

czerwca 2008 r. i rozpoznanie tej skargi jako skargi złożonej w trybie art. 154 §

1 ww. ustawy, co nie było zamiarem skarżącego;

art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji z urzędu, co nie może mieć miejsca, jako że postępowanie sądowoadministracyjne wszczyna się na skutek skargi (wniosku) uprawnionego podmiotu, a w tym zakresie (obejmującym tryb z art. 154 § 1 ustawy) brak jest żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego;

art. 151 p.p.s.a. poprzez zastosowanie powyższego przepisu w sytuacji, gdy sporny jest przedmiot postępowania, ze względów, o których mowa wyżej;

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie niezasadnych wywodów w

uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, całkowicie rozmijających się nie tylko z

zarzutami skargi, ale nawet z przedmiotem sprawy zawisłej przed Sądem.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego radca prawny P. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji według spisu kosztów w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. złożył skargę na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Co prawda skarżący początkowo powołali przepis art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a., jako podstawę prawną skargi, tym niemniej w piśmie z dnia 2 czerwca 2008 r., jednoznacznie wycofali się z żądań w tym zakresie, prostując własne oświadczenie woli złożone pod wpływem niedostatecznej znajomości przepisów prawnych i jednoznacznie wskazując, że skarżący wnoszą o rozpoznanie sprawy zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżącym chodziło więc o zaskarżenie bezczynności Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej ich wniosku o przeprowadzenie postępowania, co do wykonania nakazu rozbiórki dwóch kondygnacji (II i III piętra) budynku handlowo- usługowo- mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Z.

W tej sytuacji zdaniem autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008 r. zamiast rozpoznać skargę dostatecznie już sprecyzowaną, przeprowadził "wywiad" ze skarżącym, sugerując mu odpowiedź co do żądania skargi.

W rozpoznawanej sprawie zdaniem autora skargi kasacyjnej skarga złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. nie mogła zostać uwzględniona, już choćby z powodu formalnego, jakim było wydanie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o umorzeniu postępowania. Tym samym skłonienie skarżącego na rozprawie do wyboru trybu, z którego skarżący już uprzednio się wycofał, a przy tym skazanego z góry na niepowodzenie, pozbawiło w istocie go możności obrony swych praw, co uzasadnia postawienie zarzutu nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie ze względu na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

W ocenie skarżącego rozpoznanie przed Sąd skargi w innym trybie, aniżeli złożonym, narusza wszystkie wskazane wyżej przepisy p.p.s.a. Pismo skarżących z dnia 2 czerwca 2008 r. dostatecznie precyzowało treść złożonej skargi, przy czym pismo to, jako, że wpłynęło do Sądu przed rozprawą stało się elementem akt sprawy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobligowany był wydać orzeczenie na podstawie akt sprawy stosownie do treści art. 133 § 1 ww. ustawy. Nie czyniąc tego, Sąd doprowadził do zmiany trybu jednoznacznie już określonego, co doprowadziło do oddalenia skargi i nierozpoznania wszystkich zarzutów skargi, naruszając przepisy art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W kontekście zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej i sposobu skonstruowania ich uzasadnienia, warto zwrócić uwagę na to, że postępowanie prowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest ograniczone. Sprowadza się ono, bowiem poza nieważnością postępowania badaną z urzędu, do kontroli orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko w granicach przedstawionych w skardze kasacyjnej ( art. 183 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się zaistnienia nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, o jakiej mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Strona wnosząca kasację upatruje nieważność postępowania w "pozbawieniu skarżącego J. G. możności działania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie" w związku ze sprecyzowaniem na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przedmiotu skargi, które zdaniem pełnomocnika zostało skarżącemu zasugerowane przez Sąd pierwszej instancji i doprowadziło do wyboru niekorzystnego dla niego "trybu".

Stwierdzić trzeba, iż przypadek nieważności postępowania wskazany w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zachodzi w sytuacji, gdy strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, to jest gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., sygn. III CKN 416/98, OSNC 2000 nr 12, poz. 220). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała, bowiem skarżącemu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji zapewniono udział. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż powołanie się na art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w warunkach niniejszej sprawy jest o tyle bezpodstawne, że norma ta określa przypadki, w jakich można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, a przedmiotem niniejszej sprawy wznowienie postępowania sądowego nie jest.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 154 § 1 p.p.s.a. Uchybienie powyższym normom wnoszący kasację upatruje w tym, iż skoro pismo skarżących J. G. i U. G. z dnia 2 czerwca 2008 r. precyzowało treść skargi, to niedopuszczalne było określanie przez Sąd osnowy skargi, co zostało zaprotokołowane w protokole rozprawy z dnia 27 czerwca 2008 r., a w konsekwencji zdaniem skarżącego wyjście poza granice sprawy określone wniesioną skargą i rozpoznanie tej skargi jako skargi złożonej w trybie art. 154 § 1 ww. ustawy, co nie było zamiarem skarżącego.

Wbrew stanowisku skarżącego prezentowanemu we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd orzekający nie uchybił zasadzie związania tego Sądu granicami dochodzonej ochrony prawnej, co potwierdza konfrontacja treści skarżonego wyroku z określonym w skardze żądaniem, jak i dokumentacją przedstawioną przez samego skarżącego. Stwierdzić trzeba, że o treści wyroku w sensie pozytywnym lub negatywnym decyduje żądanie strony. Oznacza to, że Sąd nie może rozpoznać czego innego od tego czego żądała strona wnosząca skargę, ani na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez stronę. Sprecyzowanie przez Sąd orzekający przedmiotu skargi, czy też wniosku nie może być uważane oraz traktowane jako przejaw naruszenia zakazu orzekania ponad żądanie.

Podstawą do wystąpienia przez skarżącego ze skargą był przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny."

W niniejszej sprawie wydany został przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 23 października 2000 r. (sygn. akt IV SA 229/99), którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] czerwca 1998 r. Skarżący przed wniesieniem skargi w przedmiotowej sprawie, pismem z dnia 6 września 2006 r. wezwali na podstawie art. 153 i art. 154 § 1 p.p.s.a. Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia sprawy. Następnie pismem z dnia 6 czerwca 2007 r. U. i J. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w zakresie nie wykonania przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r., domagając się wymierzenia temu organowi grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przy uwzględnieniu treści przedstawionych pism i żądań skarżącego nie można przyjąć, aby Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wyżej wskazane, a przede wszystkim, aby nie rozpoznał sprawy w granicach określonych żądaniem skarżącego. Wypada też zauważyć, iż wskazywanie we wniesionej kasacji, jakoby żądanie skarżącego miało dotyczyć innego przedmiotu postępowania jest o tyle pozbawione zasadności, że dla uruchomienia postępowania przed sądem administracyjnym koniecznym jest wcześniejsze wypełnienie wymogów formalnych, które winny poprzedzać wniesienie określonego żądania. Na spełnienie takich wymogów we wniesionej kasacji skarżący nie wskazał, a tym samym gdyby nawet przyjąć, iż przedmiot postępowania był inny niż określony w komparacji skarżonego wyroku to można byłoby stwierdzić, że taka skarga jako nie spełniająca wymogów formalnych winna byłaby być odrzucona.

Zważywszy na przedstawione wyżej względy zasadnym było oparcie skarżonego wyroku na treści art. 151 p.p.s.a., a tym samym chybiony jest zarzut wskazujący na naruszenie tej normy.

Za nieuzasadniony należy też uznać zarzut naruszenia przepisu postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem zaskarżony wyrok wszystkie wymagane tą normą elementy zawiera, a przyjęte przez Sąd ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.