Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 480/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 68 pkt. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6, art. 21 ust. 1, art. 17
journal: Dz.U. 1994 nr 85 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/Po 751/08 w sprawie ze skargi Gminy D., I. S., B. M., J. D., B. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 751/08 oddalił skargę Gminy D., Ireny S., Barbary M., Janiny D., Bohdana S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Na skutek pisma Michała Ś. z [...].09.2006 r. w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. Szosa Dworcowa [...] w D. [...].03.2007 r. przeprowadzono kontrolę tej nieruchomości w zakresie utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego. Kontrolę przeprowadzono w obecności wszystkich współwłaścicieli. W toku kontroli ustalono, że w budynku znajduje się 7 lokali mieszkalnych. Dokonane oględziny ujawniły zły stan techniczny przewodów kominowych i instalacji elektrycznej przedmiotowego budynku, a także brak prowadzenia przez współwłaścicieli działań związanych z konserwacją elementów drewnianych więźby dachowej oraz utrzymaniem szczelności pokrycia dachu. W protokole stwierdzono wystąpienie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, mienia i zakazano użytkowania pomieszczenia kotłowni.

Decyzją z dnia [...].04.2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Czarnkowie wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 i 108 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), nakazał współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego w D. przy ul. Szosa Dworcowa [...], dz. nr [...], tj. Gminie D., Irenie S., Barbarze M., Bohdanowi S. i Janinie D.: usunięcie pod rygorem natychmiastowej wykonalności stwierdzonych nieprawidłowości w więźbie dachowej wraz z pokryciem dachu, ponadto w kominach oraz instalacji elektrycznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w D. przy ul. Szosa Dworcowa [...], poprzez wykonanie: rozbiórki kominów ponad dachem i wymurowaniu ich od nowa; przełożenia pokrycia dachowego; całkowitej wymiany obróbki blacharskiej z uwagi na przełożenie pokrycia dachowego; przebudowy ścian zewnętrznych szczytowych (w części czołowej w obszarze strychu oraz w całości od strony dachu).

Organ wskazał, że usuwanie nieprawidłowości należy przeprowadzić zgodnie z rozwiązaniami podanymi w "Ekspertyzie technicznej więźby dachowej wraz z pokryciem budynku wielorodzinnego" oraz "Ekspertyzie technicznej mieszkania w przestrzeni poddasza budynku wielorodzinnego".

Odwołanie złożyła Gmina D., Irena S., Barbara M., Bohdan S. i Janina D. Odwołanie dotyczyło części decyzji PINB dotyczącej zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie robót wskazanych w pkt.1 decyzji, wyznaczenia zbyt krótkiego terminu na realizacje wskazanych w pkt. 2 decyzji robót.

Decyzją z dnia [...].07.2008 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu powołując się na przepisy art. 104§1 i 2 kpa, 138§1pkt.2 kpa, 66 ust.1 pkt.1-3 prawa budowlanego, art. 108§1 kpa. utrzymał w mocy decyzję organu PINB, uchylając ją jedynie w części dotyczącej terminu i wyznaczając nowy termin wykonania robót określonych w pkt.2 zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał, że stan przedmiotowego budynku mieszkalnego wyczerpuje dyspozycję art. 66 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Decyzje wydawane w trybie art. 66 Prawa budowlanego mają charakter związany, co oznacza, że w razie stwierdzenia którejkolwiek z przesłanek art. 66 Prawa budowlanego na gruncie ustalonego stanu faktycznego organ nadzoru budowlanego jest obowiązany wydać stosowną decyzję. W niniejszej sprawie rygor został nadany zasadnie, zaś wydając nowy termin odnośnie wykonania nałożonego na inwestora obowiązku z pkt.1 decyzji PINB wziął pod uwagę obiektywną możliwość jego dochowania przez zobowiązanego oraz potrzebę przeciwdziałania przedłużania postępowania administracyjnego.

Skargę od wyżej wymienionej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli Gmina D., Irena S., Barbara M., Bohdan S. i Janina D. Skarżący zażądali uchylenia obu decyzji w części określonej w pkt.1 decyzji PINB tj. odnośnie rozbiórki kominów, przełożenia w całości pokrycia dachowego, wymiany obróbki blacharskiej, przebudowy ścian zewnętrznych szczytowych oraz stropu sufitu w mieszkaniu w przestrzeni poddasza. Zakwestionowali zasadność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tym robotom. Podnieśli, że zastrzeżenie rygoru nie uwzględnia sytuacji ekonomiczno finansowej wspólnoty, a także braku przygotowania organizacyjnego wspólnoty, podkreślając, że nie stać na pokrycie wydatków tak znacznych rozmiarów, a współwłaściciele to w przeważającej większości emeryci bądź renciści.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 751/08 oddalił skargę Gminy D., Ireny S., Barbary M., Janiny D., Bohdana S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu wskazał, że wątpliwości nie budzi rzetelność ustaleń przeprowadzonej kontroli przestrzegania i stosowanie przepisów Prawa budowlanego, obejmującej ocenę utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. Szosa Dworcowa [...]. Stwierdzone nieprawidłowości zostały wskazane w protokole z kontroli sporządzonym 27.03.2007 r., które potwierdzone zostały przez wszystkich współwłaścicieli, o czym świadczą złożone pod protokołem podpisy.

Obowiązki nałożone na skarżących zostały wydane w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, w myśl którego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Sąd po dogłębnej analizie materiału dowodowego zebranego przez organy wskazał, że zarzuty skarżących nie zasługiwały na uwzględnienie. Zebrany materiał dowodowy wyraźnie potwierdził zły stan techniczny np. kominów, czy pokrycia dachowego.

Odnosząc się do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Sąd wskazał, że w myśl art. 108 § 1 kpa rygor natychmiastowej wykonalności może zostać nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W załączonej do akt administracyjnych sprawy dokumentacji stwierdzono wprost, że ustalone wadliwości stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. O istnieniu takiego zagrożenie świadczą również pozostałe ustalenia wskazujące, że przedmiotowy obiekt budowlany nie odpowiada wymogom prawa budowlanego w zakresie objętym nakazem, o którym mowa w pkt. 1 decyzji PINB.

Odnosząc się do zarzutu w sferze terminu określonego w decyzji WINB odnośnie dokonania wskazanych robót, Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień w tym względzie ze strony organu. Jego działania podejmowane w trybie art.66 ust.1 prawa budowlanego uzależnione są wyłącznie od stanu technicznego obiektu. W świetle powołanej normy sytuacja finansowa inwestorów, czas potrzebny im na zgromadzenie odpowiednich środków ani żadna inna okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla określenia terminu wykonania nakazanych robót.

Sąd podkreślił, że w świetle wymogów art. 66 Prawa budowlanego organy nie są władne do dokonywania oceny, czy wykonanie nałożonych obowiązków ze względu na wielkość kosztów z tym związanych jest ekonomicznie uzasadnione lub czy skarżący posiadają zgromadzone na ten cel środki ( por. wyrok NSA z dnia 22.11.2001r. sygn. II SA/Lu 902/00).

Skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku wniosła Gmina D. reprezentowana przez radcę prawną Magdalenę A. Zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2009 r. (II SA/Po 751/08) w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 ustawy o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.) w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 183 § 2 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że stroną postępowania przed organami administracji państwowej winni być właściciele lokali, a nie Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. Szosa Dworcowa [...] w D.; tymczasem właściciele lokali nie mają zdolności procesowej w przedmiotowym postępowaniu; naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 w zw. z art. 17 ustawy o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.) poprzez przyjęcie, że właściciele nieruchomości odpowiadają za zobowiązania Wspólnotymieszkaniowej (nieruchomości wspólnej) w całości, a nie w części odpowiadającej ich udziałom w tej nieruchomości; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 68 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 i pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w zw. z § 203 i § 204 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w i więźbie dachowej wraz z pokryciem dachu, w kominach i instalacji elektrycznej i nakazaniem usunięcia tych nieprawidłowości, należy dodatkowo przebudować ściany zewnętrzne szczytowe.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości ze względu na nieważność postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego i rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności postępowania, albowiem obowiązki określone w decyzji organów administracji państwowej winny zostać nałożone na Wspólnotę jako podmiot praw i obowiązków w zakresie nieruchomości wspólnej), a nie na właścicieli poszczególnych lokali (jako odrębnych nieruchomości lokalowych). Jeżeli właściciele w ogóle mogliby być podmiotem przeprowadzonych postępowań administracyjnych, to nałożone na nich obowiązki winny zostać ograniczone do wysokości posiadanych udziałów w nieruchomości wspólnej.

Nadto, skarżąca kasacyjnie Gmina podniosła, że opracowane na potrzeby sprawy dwie ekspertyzy autorstwa inż. bud. Zbigniewa J. i mgr inż. bud. Waldemara J., "Ekspertyza techniczna więźby dachowej wraz z pokryciem budynku wielorodzinnego" oraz "Ekspertyza techniczna mieszkania w przestrzeni poddasza budynku wielorodzinnego" wyraźnie wykazały, że stan techniczny obiektu budowlanego w zakresie: więźby dachowej wraz z pokryciem dachu, w kominach oraz z instalacji elektrycznej w budynku mieszkalnym na poddaszu – stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Dlatego w przedmiotowym przypadku art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego winien znaleźć zastosowanie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Czarnkowie po zapoznaniu się z powołanymi ekspertyzami, wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. decyzję w ogóle nie wziąwszy p od rozwagę dyspozycji przepisu art. 68 Prawa budowlanego.

W podobny sposób, jak organ pierwszej instancji postąpił także Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, który rozpoznawał odwołania właścicieli budynku mieszkalnego położonego w D. przy ul. Szosa Dworcowa [...]

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania wg przesłanek z art. 183 § 2 P.p.s.a., której nie stwierdzono w sprawie niniejszej. Rozpoznając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej Sąd kasacyjny stwierdził, iż nie mają usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim chybiony jest zarzut nieważności postępowania przez naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ustawy o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. przez przyjęcie, że nie Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. Szosa Dworcowa [...] w D. jest stroną postępowania lecz właściciele lokali.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że słusznie autor skargi kasacyjnej podnosi, iż zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. "o własności lokali" (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) stanowi się, iż "Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową i że Wspólnota Mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania pozywać i być pozywana".

Taka konstrukcja prawa pozwala, by w imieniu Wspólnoty działał "zarząd", który reprezentuje ją na zewnątrz. Nie wyklucza to osobistej odpowiedzialności właścicieli lokali za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej co wynika z treści art. 17 ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe zasady ustawowe należy przytoczyć regulację prawną art. 19 ustawy, który jednoznacznie zaprzecza zarzutowi skargi kasacyjnej o nieważności niniejszego postępowania. Przepis ten stanowi, iż "Jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych należących nadal do dotychczasowego właściciela nie jest większa niż siedem do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności".

Niekwestionowany jest fakt, że w budynku położonym przy ul. Szosa Dworcowa [...] w D. jest siedem lokali. Trzy z nich pozostają nadał własnością Gminy D., natomiast cztery jako lokale wyodrębnione stanowią własność Ireny S., Barbary M., Janiny D. i Bogdana S.

Błędne jest stanowisko autorki skargi kasacyjnej by w świetle cytowane go art. 19 ustawy o własności lokali, właściciele lokali nie mieli zdolności procesowej w niniejszym postępowaniu, skoro mają do niniejszego stanu faktycznego zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego.

Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej Gminy D., Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. Szosa Dworcowa [...] w D. nie powołała swego zarządu, który mógłby reprezentować Wspólnotę na zewnątrz w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali. Uzasadniony zatem był udział w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym osobiście właścicieli wyodrębnionych lokali.

Wbrew stanowisku strony skarżącej stwierdzić należy, iż nie zostały w sprawie naruszone przepisy art. 6 w zw. z art. 17 wskazanej ustawy o własności lokali. Na podstawie przepisów prawa cywilnego z mocy art. 19 – ustawy orzeczono o obowiązkach współwłaścicieli w przedmiocie usunięcia stwierdzonych usterek w stanie technicznym części wspólnych nieruchomości. Ustalenia te oparte zostały na przeprowadzonej kontroli przez organy nadzoru budowlanego z udziałem współwłaścicieli i nigdy nie były kwestionowane co do stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym części wspólnych obiektu budynkowego.

Ponadto zostały wykonane dwie techniczne ekspertyzy. Jedna dotyczyła stanu technicznego więźby dachowej wraz z pokryciem dachu budynku. Druga dotyczyła mieszkania w przestrzeni poddasza budynku przedmiotowego.

Sąd pierwszej instancji zasadnie orzekł, ze materialnoprawną podstawę nałożonych obowiązków na skarżących jako członków wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. Szosa Dworcowa [...] stanowią przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, po stwierdzeniu, że obiekt budowlany jest w stanie technicznym zagrażającym życiu, zdrowiu, bezpieczeństwu mienia.

Zgodnie z treścią w/w przepisu organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości zakreślając termin ich wykonania. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego adresatem wskazanej decyzji są właściciele nieruchomości (części wspólnych), na których to spoczywa z mocy tego przepisu obowiązek utrzymania i użytkowania budynku.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał dogłębnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w trybie art. 133 P.p.s.a. i art. 134 P.p.s.a. i przeprowadził wnikliwą ocenę wydanej decyzji przez organy nadzoru budowlanego uznając zasadność nałożonych obowiązków w uwzględnieniu niekwestionowanych ekspertyz technicznych. Uwzględnienie przez Sąd zaleceń zawartych w ekspertyzie mieszkania w przestrzeni poddasza znajduje uzasadnienie z uwagi na wymogi bezpieczeństwa pożarowego i izolacyjności termicznej.

Kwestionowanie tego obowiązku, który został nałożony na wszystkich członków wspólnoty (współwłaścicieli części wspólnych uzasadnione jest celem jakim jest uzyskanie należytego stanu technicznego obiektu budowlanego jako całości (porównaj wyrok NSA z dnia 14 maja 1996 r. publ. Prok. i Pr. 1997/6/45).

Równocześnie wobec odrębnego stanowiska strony skarżącej kasacyjnie należy podnieść, iż wydając decyzję z nałożeniem obowiązków na współwłaścicieli obiektu organ nie kieruje się wielkością udziałów we współwłasności. Sprawy ewentualnego rozliczenia pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości nie należą do spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne (wyrok NSA z 24 stycznia 2002 r. publ. Wspólnota 2002/8/51). Jest to rozwiązanie adekwatne do regulacji prawnej z art. 19 ustawy o własności lokali, gdy liczba wyodrębnionych lokali (do 7-miu) uzasadnia stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego.

Za chybiony należy uznać zdaniem Sądu kasacyjnego zarzut o naruszeniu art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczący opróżnienia lokalu zajmowanego na podstawie najmu przez rodzinę Ś. w spornym budynku, bowiem przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w stanie faktycznym sprawy.

Oprócz wad opisanych w ekspertyzie technicznej lokalu w przestrzeni poddasza – nie stwierdzono groźby zawalenia się obiektu, a tym samym brak było konieczności nakazania opuszczenia lokalu, w wydanej przez organ decyzji. Kwestie wykonania nakazanych robót w tym mieszkaniu będą należały – jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji – do właścicieli lokalu czyli Gminy. Obowiązki te uregulowane są odrębnymi przepisami prawidłowo wskazanymi przez Sąd orzekający w pierwszej instancji (Ustawa o ochronie praw lokatorów – Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).

Słuszne jest też stanowisko ocenne Sądu, iż nakładając decyzją obowiązki na podstawie art. 66 Prawa budowlanego organ nie ma na uwadze względów ekonomicznych podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązków z decyzji tej.

W podsumowaniu powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi kasacyjnej wobec bezzasadności jej zarzutów.

Z mocy art. 184 P.p.s.a. Sąd kasacyjny orzekł jak w wyroku.