Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 295/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) asesor WSA Anna Fyda-Kawula sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. O., K. K. i T. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. O., K. K. i T. B. pismem z 5 lipca 2022 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 stycznia 2022 r. nr 132/2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 w zw. z art. 37 § 1, 5 i 6 kpa oraz wnieśli o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie - w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 3.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisali przebieg postępowania podkreślając, że wnioskiem z 25 marca 2018 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z 29 czerwca 1992 r. Następnie 14 października 2021 r. zmodyfikowano żądanie domagając się stwierdzenia, że kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z 25 stycznia 2022 r. odmówił stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Pismem z 8 lutego 2022 r. skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji, a następnie wystosowano pismo ponaglające organ II instancji do rozpoznania sprawy w ustawowym miesięcznym terminie z uwagi na upływ 30-letniego terminu wynikającego ze znowelizowanego kpa. Stosowna decyzja nie została wydana.

Zdaniem skarżących okoliczności sprawy przemawiają za stwierdzeniem, że zachodzi kwalifikowana przewlekłość postępowania, zwłaszcza, że nie jest wymagane prowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a organ nie podjął w sprawie żadnych istotnych czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania odwołania. Wniosek o przyznanie od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 kpa uzasadnia natomiast fakt wyrządzenia przez organ szkody skarżącym poprzez uniemożliwienie podjęcia działań zmierzających do uzyskania odszkodowania za bezprawnie znacjonalizowaną nieruchomość.

Minister Rozwoju i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ opisał przebieg postępowania podkreślając, że odwołanie od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 stycznia 2022 r. wpłynęło do Ministerstwa 7 marca 2022 r., zaś decyzją z 11 sierpnia 2022 r. nr DO-II.7610.58.2022.KC Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy ww. decyzję, a tym samym rozpatrzył wniesione odwołanie.

Organ podkreślił, że sprawy poza niektórymi wyjątkami, rozpatrywane są według kolejności ich wpływu. Ponadto w ocenie organu w sprawie nie zachodzi rażące naruszenie prawa. Minister zaznaczył, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, jest szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach jest pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Ministra na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek o przyznanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej, tym bardziej, że decyzją z 11 sierpnia 2022 r., organ rozstrzygnął przedmiotową sprawę, co odpowiada żądaniom podniesionym przez skarżących w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.).

W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Instytucja skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w przypadku braku jakiejkolwiek aktywności organu w danej sprawie. Przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy natomiast rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej.

Skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania dotyczy niepodejmowania przez organy administracji aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną.

Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i przekroczenie tych terminów, o ile nie zostały przedłużone o czym strona winna być każdorazowo zawiadomiona w formie postanowienia (art. 36 kpa), bądź przekroczenie terminów przedłużonych określonych w tym postanowieniu oznacza stan bezczynności lub przewlekłości zaskarżalnej do sądu administracyjnego.

Jak wyżej wskazano istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 P.p.s.a.). Zatem wydanie przez organ decyzji lub innego aktu objętego skargą wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Oznacza to, że gdy żądanie zawarte w skardze zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to brak jest merytorycznych podstaw do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Innymi słowy w takiej sytuacji Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. nawet wówczas, gdy decyzja lub inny akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania aktu, który przed dniem orzekania został wydany.

W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z 5 lipca 2022 r. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 stycznia 2022 r. Natomiast 11 sierpnia 2022 r. Minister wydał decyzję nr DO-II.7610.58.2022.KC, która zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących. Zatem na dzień rozpatrzenia sprawy przez Sąd nie było podstaw do zastosowania art. 149 P.p.s.a. i zobowiązania organu do wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.