Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 214/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 191 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2006r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu uiszczonego cła. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt. 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 185 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] 2006 r. odmawiającej zwrotu cła uiszczonego na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] 2005 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] 2005 r. wg dokumentu SAD Nr [...] strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu linię technologiczną do produkcji czekolady i wyrobów czekoladowych. Towar był pochodzenia polskiego, w 2000 r. został wywieziony na Ukrainę, jako aport rzeczowy do spółki "B". Do zgłoszenia celnego dołączono min. wystawioną przez "B" fakturę nr [...] z dnia [...] na kwotę 88.739,03 USD, specyfikację nr 1 i nr 2, deklarację wartości celnej. Kwotę należności celno-podatkowych obliczono na podstawie w/w dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego.

Organ administracji dodał, że pismem z dnia [...] 2005 r. B. D. złożył wniosek o zmianę zgłoszenia celnego w części dotyczącej kwoty cła i podatku od towarów i usług oraz przywrócenia terminu powrotnego przywozu z Ukrainy linii technologicznej. Firma "A" B. D. wywiozła w ramach aportu rzeczowego do firmy "B", linię technologiczną do produkcji czekolady w dwóch transzach w dniu [...] 2000 r. (zgłoszenia celne Nr [...] oraz [...]). Z powodu nie rozpoczęcia działalności produkcyjnej przez ukraińską spółkę, strona podjęła kroki zmierzające do odzyskania należącego do niej majątku. Po odzyskaniu urządzenia postanowiła powrotnie sprowadzić je do kraju celem wykorzystania w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zwrotu cła uiszczonego na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] 2005r. W uzasadnieniu tej decyzji organ celny wyjaśnił, że zwolnienie z cła nie jest możliwe bowiem towar został przywieziony po upływie trzyletniego terminu liczonego od dnia wywozu, nie wystąpiły zaś szczególne okoliczności pozwalające na przedłużenie tego terminu.

Pismem z dnia [...] 2006 r. reprezentujący stronę pełnomocnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi celnemu naruszenie przepisu art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu celnego poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem pełnomocnika strony, okres przebywania towaru poza obszarem Wspólnoty jest krótszy niż 3 lata, pomimo, że towar poza granicami kraju pozostawał 5 lat. Związane jest to z okresem wejścia Polski do Wspólnoty Europejskiej, ponieważ od dnia 1 maja 2004 r. do dnia przywozu minęło 1,5 roku, taki okres towar był poza terytorium Wspólnoty. Pełnomocnik proponował zastosowanie fikcji prawnej, wedle której towar pomimo, że był poza granicami kraju, to przymiot wspólnotowego zyskał z dniem 1 maja 2004 r. Statusu takiego towar nie mógł bowiem nabyć w innym czasie tzn. z dniem implementacji prawa wspólnotowego.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zgodnie z przepisem art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurą celną, do której zgłoszono towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne. W niniejszej sprawie towar zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu [...] 2005 r., wobec czego zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego. Przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające - Prawo celne).

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, towary wspólnotowe, które po wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty są powrotnie do niego wprowadzane i dopuszczane do wolnego obrotu w terminie trzech lat, zostają na wniosek osoby zainteresowanej zwolnione z należności przywozowych. Jednakże, ze względu na "szczególne okoliczności", termin trzech lat może zostać przekroczony.

W niniejszej sprawie towar został powrotnie przywieziony po upływie 5 lat od dnia wywozu (wywóz nastąpił w dniu [...] sierpnia 2000 r., zaś przywóz [...] października 2005 r.). Zdaniem pełnomocnika strony szczególną okolicznością uzasadniającą przedłużenie terminu powrotnego przywozu jest fakt pozostawania towaru poza obszarem celnym Wspólnoty przez 1,5 roku, bowiem przed akcesją do Unii Europejskiej towar pomimo, że był poza granicami kraju, to przymiot wspólnotowego zyskał dopiero z dniem 1 maja 2004 r.

Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że fakt pozostawania towaru poza obszarem celnym Wspólnoty nie jest szczególną okolicznością pozwalającą na przedłużenie tego terminu. Dyrektor Izby Celnej zgodził się, że towar pozostawał poza obszarem Wspólnoty 1,5 roku, bowiem taki okres minął od dnia uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, nie zmienia to jednak faktu, że towar pozostawał poza obszarem państwa polskiego ponad 5 lat.

Z brzmienia cyt. przepisu art. 185 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, że intencją ustawodawcy było ustalenie trzyletniego terminu powrotnego przywozu liczonego od dnia wywozu do dnia powrotnego przywozu towaru z możliwością jego przedłużenia, ze względu na szczególne okoliczności. Nie ma odrębnej regulacji dla krajów wstępujących do Wspólnoty, wobec czego należałoby stosować powyższy przepis zgodnie z intencją ustawodawcy. Zdaniem organu odwoławczego szczególną okolicznością byłoby działanie siły wyższej niezależnej od woli strony, fakt zaś przebywania towaru poza obszarem celnym Wspólnoty przez 1,5 roku w związku z akcesją Polski do Wspólnoty trudno uznać za "szczególną okoliczność". Z materiału dowodowego wynika, że strona anulowała inwestycję z uwagi na nie rozpoczęcie produkcji, skoro jednak nie doszło do rozpoczęcia produkcji strona mogła przywieźć towar przed upływem tego terminu lub do dnia jego upływu tj. do dnia 30 sierpnia 2003 r. złożyć wniosek o jego przedłużenie. W obowiązującym przed akcesją do UE Kodeksie Celnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), warunkiem przedłużenia trzyletniego terminu powrotnego przywozu było złożenie wniosku o przedłużenie przed upływem tego terminu (art. 191 Kodeksu celnego).

W Kodeksie celnym obowiązującym przed wstąpieniem Rzeczpospolitej do Wspólnoty Europejskiej, jak też w obecnie obowiązującym Wspólnotowym Kodeksie Celnym zasadniczo obowiązuje trzyletni termin powrotnego przywozu uprawniający do zwolnienia z cła i tylko w szczególnych okolicznościach może zostać przedłużony.

Zdaniem organu odwoławczego, "szczególnymi okolicznościami" są nieprzewidywalne zdarzenia, na które podmioty gospodarcze nie mają wpływu np. wydarzenia polityczne, wojna, katastrofa itp., natomiast względy gospodarcze jak w niniejszej sprawie nie sfinalizowanie inwestycji nie są szczególną okolicznością. która pozwala na zwolnienie z cła towaru powracającego po upływie trzyletniego terminu.

Kolejną kwestią jest potwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości tożsamości towaru. Warunkiem dla uznania towaru dopuszczanego do obrotu za towar powracający jest przywóz w stanie niezmienionym w stosunku do tego, w jakim był w chwili wywozu, oraz, że zgłaszający udowodni tożsamość tego towaru za pomocą zgłoszenia wywozowego i innych dokumentów zwłaszcza za pomocą dokumentu informacyjnego INF 3. Blankiet informacyjny INF 3 zawiera wszystkie informacje wymagane przez organy celne w celu uznania tożsamości wywożonych towarów, wystawiany jest przez urząd celny wywozu na wniosek eksportera. Oryginał lub kopia blankietu INF 3 zwracane są eksporterowi w celu przedstawienia ich w urzędzie celnym powrotnego przywozu. Drugą kopię, organy celne, które ją wydały, umieszczają w swoich archiwach (art. 853 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny). Organy celne mogą wprawdzie żądać od importera innych środków dowodowych, ale wówczas, gdy są w stanie ustalić, że zgłoszone towary są towarami pierwotnie wywiezionymi poza obszar celny Wspólnoty i że spełniały w chwili wywozu warunki wymagane dla towarów powracających (art. 848 ust. 1 RKWC).

Organ odwoławczy zauważył, że zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu wg dok. SAD Nr [...] w polu 37 "procedura" zadeklarowano kod 4000 czyli zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu (Strona nie wnosiła o zwolnienie z cła towaru powracającego). W związku z tym rewizja celna polegała na oględzinach całości towaru i częściowej kontroli dokumentów. W wyniku oględzin "stwierdzono linię technologiczną do produkcji czekolady w stanie rozmontowanym (transportery, 2 pojemniki z mieszadłami, foremki na czekoladę)". Powyższa adnotacja, jak też porównanie specyfikacji dołączonych do zgłoszeń celnych wywozowych ze specyfikacjami nr 1 i nr 2 dołączonymi do zgłoszenia celnego przywozowego, nie pozwalają na jednoznaczne uznanie tożsamości powrotnie przywożonego towaru z towarem wywiezionym. W sytuacji gdyby wniosek o zwolnienie z cła złożono na zgłoszeniu celnym, przedstawiając jednocześnie zgłoszenie wywozowe, szczegółowa rewizja celna pozwoliłaby na ustalenie tożsamości towaru w sposób niebudzący wątpliwości. Natomiast po zwolnieniu towaru taka identyfikacja nie jest już możliwa gdyż towar przestał być towarem celnym. Aby właściwie udokumentować wywożony towar, należało też wpisać numery seryjne albo dołączyć zdjęcia wywożonego towaru, tymczasem w zgłoszeniach celnych wywozowych takich informacji nie ma.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zaskarżona decyzja o odmowie zwrotu cła była prawidłowa. Biorąc pod uwagę przekroczenie trzyletniego terminu o którym mowa w przepisie art. 185 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i brak możliwości ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości tożsamości towaru, nie było podstaw do zwolnienia towaru powracającego z cła.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w świetle przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, organ celny ma prawo do swobodnej oceny zebranego w trakcie prowadzonego postępowania materiału dowodowego. Organ ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Dopóki organ nie przekroczy granic swobodnej oceny dowodów, nie można w tę ocenę ingerować, ingerencja bowiem jest możliwa dopiero wtedy, gdy dokonana ocena dowodów jest dowolna. Ustawowa zasada swobodnej oceny dowodów przez organ prowadzący postępowanie administracyjne wyłącza możliwość odmiennej niż dokonał to organ orzekający oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, na których oparł decyzję, chyba, że organ ocenił zebrane dowody w sposób dowolny (wyrok NSA z dnia 03.03.1989r., sygn. Akt IV SA 1176/88).

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej wniósł B. D.

Skarga zarzuca:

1. naruszenie przepisu art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie (rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 z późn. zm.);

2. naruszenie przepisów art. 122 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 848 rozporządzenia Komisji EWG Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. o ustanowieniu przepisów w celu wykonania rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92, ustanawiającego Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w związku z art. 186 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego i nie dokonanie ustaleń mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swojej stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z przepisem art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny; Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 ze zm.), towary wspólnotowe, które po wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty są powrotnie na ten obszar wprowadzane i dopuszczane do obrotu w terminie trzech lat, zostają na wniosek osoby zainteresowanej zwolnione z należności celnych przywozowych. Wskazany trzyletni termin może zostać przekroczony ze względu na szczególne okoliczności.

Jest oczywiste, że zwolnienie z należności celnych przywozowych na podstawie art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego może obejmować tylko te towary, które maja charakter towarów wspólnotowych w rozumieniu tego przepisu. W myśl zaś przepisu art. 4 pkt 7 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, za towary wspólnotowe uznaje się towary:

– całkowicie uzyskane na obszarze celnym Wspólnoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 23 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, bez udziału towarów przywiezionych z krajów lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty;

– przywiezione z państw lub terytoriów niebędących częścią obszaru celnego Wspólnoty i dopuszczone do obrotu;

– uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Wspólnoty z towarów określonych w tiret drugim lub z towarów określonych w tiret pierwszym i drugim.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości to, że towar wprowadzony przez skarżącego w dniu 11 października 2005 r. na obszar celny Wspólnoty mógł być uznany za towar wspólnotowy dopiero z chwilą jego wprowadzenia na ten obszar i dopuszczenia do obrotu. Bezsprzecznie przed datą [...] października 2005 r. wskazany towar nie był towarem wspólnotowym, gdyż co do tego towaru nie zachodziła żadna z przesłanek o których mowa w art. 4 pkt 7 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Podkreślić trzeba, że także postanowienia Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej z 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U.UE L 03.236.33) w zakresie Unii Celnej (załącznik nr IV, pkt 5), nie dają podstaw do takiej rozszerzającej wykładni pojęcia "towar wspólnotowy", aby było możliwe uznanie za taki towar linii produkcyjnej sprowadzonej przez skarżącego.

Nie można także mówić o dopuszczalności zastosowania fikcji prawnej, polegającej na uznaniu, iż trzyletni termin określony w przepisie art. 185 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego rozpoczął swój bieg dopiero od daty akcesji Polski do UE, na co wskazują zarzuty skargi. Taka konstrukcja prowadziłaby do stosowania omawianych przepisów wspólnotowych z mocą wsteczną, co oczywiście nie wynika z Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej z 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U.UE L 03.236.17), jak też z ogólnych zasad prawa międzynarodowego (zob. art. 24 ust. 1 i 28 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.; Dz. U. z 1990 r. Nr 74, poz. 439).

Ubocznie należy stwierdzić, że w dniu [...] sierpnia 2000 r., tj. w dacie wywozu towaru z polskiego obszaru celnego, do towaru tego znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 1997r., nr 23, poz. 117 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 191 § 1 tej ustawy na wniosek osoby zainteresowanej "towary powracające" zwalniane były od cła, przy czym przez pojecie "towary powracające" ustawodawca rozumiał te towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i które – w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia – powrotnie wprowadzono i dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym.

Mając na uwadze tę regulację ustawową stwierdzić należy, że uprawnienie do złożenia przez skarżącego wniosku o zwolnienie od cła za linię produkcyjną, związane z powrotnym wprowadzeniem towaru na polski obszar celny, wygasło z upływem 3 lat od dnia jego wyprowadzenia z polskiego obszaru celnego. Oznacza to, że także w tym terminie wygasło prawo do zwolnienia od cła, przysługujące osobie zainteresowanej na podstawie przepisu art. 191 § 1 Kodeksu celnego. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżący nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 191 § 2 Kodeksu celnego, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny mógł wyrazić zgodę na przedłużenie terminu określonego w § 1 tego przepisu, o ile osoba zainteresowana zgłosiła taki wniosek przed upływem 3 lat od dnia wyprowadzenia towaru z polskiego obszaru celnego, czego jednak skarżący nie uczynił.

Wskazane wyżej zasadnicze argumenty przesądzają, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o bezzasadności skargi.

Na marginesie należy zauważyć, że gdyby nawet przyjąć pogląd organów celnych, iż żądanie skarżącego nie może być uwzględnione z uwagi na przekroczenie terminu z przepisu art. 185 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, to zarzuty skargi w tym zakresie także należy uznać za bezzasadne.

Organy obu instancji w sposób wyczerpujący wykazały bowiem brak podstaw do zwrotu cła, zarówno z powodu uchybienia terminowi określonemu w przepisie art. 185 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jak i z powodu nie wykazania szczególnych okoliczności przemawiających za przedłużeniem tego terminu. Istotną okolicznością, na która wskazał organ odwoławczy, jest także to, że skarżący nie zadośćuczynił obowiązkowi wykazania w sposób niebudzący wątpliwości tożsamości powrotnie przywożonego towaru z towarem wywiezionym, co było oczywiście podstawową przesłanką określoną w przepisie art. 185 § 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Stanowisko to zostało w sposób wyczerpujący i prawidłowy umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś samo postępowanie, wbrew zarzutom skargi, odpowiadało wymogom określonym w przepisie art. 187 §1 Ordynacji podatkowej.

Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.