Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 195/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. J.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. określającą J.M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w wysokości 3.150.214 zł oraz podatek od towarów i usług z tytułu wystawionych faktur sprzedaży, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za grudzień 2013 r. w wysokości 2.770.827 zł.

W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywowany przez pełnomocnika skarżącego niebezpieczeństwem bezpowrotnego pozbawienia skarżącego wszelkich składników majątkowych, likwidacją spółek, w których posiada udziały, a w konsekwencji utratą miejsc pracy przez pracowników w tychże spółkach zatrudnionych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

J.M. nie wykazał podstaw usprawiedliwiających sięgnięcie do instytucji tymczasowej ochrony sądowej.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić trzeba, że wiążący sąd katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o jakim mowa w tym przepisie, jest katalogiem zamkniętym. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, wymagającą - dla powrotu do stanu poprzedniego - dłuższego okresu czasu, bądź dużego nakładu sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku na okoliczność spełnienia ustawowych, określonych jak wyżej, przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Niewykazanie tych okoliczności w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FZ 281/21).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że J.M. nie wykazał okoliczności, z których wynikałoby, że w jego sytuacji zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia w drodze wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaniechanie przedstawienia przez skarżącego konkretnych informacji dotyczących jego stanu majątkowego uniemożliwia obecnie stwierdzenie przez Sąd, w jakim stopniu wykonanie decyzji wpłynie na jego sytuację, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie oceny, czy dochodzenie należności budżetowych określonych decyzją, spowoduje przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutki.

Wobec uznania, że sformułowane we wniosku J.M. ogólnikowe twierdzenia są niewystarczające do udzielenia mu ochrony tymczasowej, wskazać jeszcze należy, iż rolą sądu administracyjnego rozpoznającego tego rodzaju wniosek nie jest poszukiwanie (w zastępstwie strony) dowodów na jego uzasadnienie. Sąd nie jest także uprawniony do wzywania strony o przedstawienie takich dokumentów, bowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w tym przypadku możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14).

Uznając z powyższych względów, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.