Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 957/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. S. i L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym po rozpatrzeniu zażalenia M. S. i L. S. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], nakładające na zobowiązanych M. S. i L. S., grzywnę w celu przymuszenia w wysokości: [...] zł z powodu uchylenia się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] tj. rozbiórki wybudowanego bez wymaganego pozwolenia budynku gastronomicznego [...] zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższe postanowienie w części dotyczącej kwoty grzywny i określił ją w wysokości [...] zł utrzymując, w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego, ostateczną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nakazał sprawcom samowoli budowlanej A. K. N. rozbiórkę wskazanego w niej obiektu budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w [...] przy ul. [...] użytkowanego jako zakład gastronomiczny pod nazwą [...].

Ponieważ zobowiązani A. i K. N. nie wywiązali się

z nałożonego obowiązku, Inspektor Nadzoru Budowlanego, upomnieniem z dnia [...] r., znak: [...], wezwał M. S. oraz L. S., jako właścicieli działek nr [...], [...] i [...] oraz współwłaścicieli działki nr [...], a zatem współwłaścicieli przedmiotowego obiektu budowlanego i zarazem następców prawnych sprawców samowoli budowlanej, odpowiedzialnych solidarnie za wykonanie nakazanego obowiązku rozbiórki, do wykonania nałożonego obowiązku w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia.

Pomimo upomnienia, M. S. i L. S. nie wykonali przedmiotowego obowiązku, wobec czego organ pierwszej instancji nałożył na nich grzywnę w celu przymuszenia, doręczając jednocześnie odrębne tytuły wykonawcze z dnia [...] r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji M. S. i L. S. podnieśli, że decyzja o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego nie może dotyczyć działek o nr [...], [...] i [...] których są właścicielami oraz że decyzja ta nie może ich dotyczyć, gdyż jej adresatem jest K. N. i treść tej decyzji nie była im znana. Natomiast w stosunku do działek będących własnością skarżących nie było prowadzone żadne postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją administracyjną.

Ponadto skarżący podnieśli zarzuty dotyczące postępowania zakończonego wydaniem przywołanej powyżej decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, stwierdził, iż przedmiotowa grzywna w celu przymuszenia nałożona została dla wyegzekwowania obowiązku orzeczonego w ostatecznej decyzji administracyjnej, którego ani zobowiązani, ani ich następcy prawni nie wykonali dobrowolnie, pomimo upomnienia. Postępowanie Inspektora Nadzoru Budowlanego jest więc zasadne i zgodne z przepisami prawa.

Jednakże wysokość orzeczonej grzywny w celu przymuszenia określona została nieprawidłowo. Jak wynika z załączonej do akt sprawy organu powiatowego notatki służbowej, do obliczenia kwoty grzywny organ ten przyjął cenę 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustaloną za [...] r. (ponadto wysokość przyjętej ceny nie jest zgodna z ceną opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]), zamiast ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustaloną za [...]r. Wobec czego należało orzec jak w sentencji. Zasadny jest natomiast stwierdzony w postanowieniu obowiązek obciążenia zobowiązanych opłatą za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] złotych wynikający z przepisu art. 64a § 1 pkt 1 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowienie M. i L. S. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie określając w niej swego żądania.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. wskazując, iż decyzją z dnia [...] r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], tj. decyzji, w celu wyegzekwowania której wydane zostało zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu powiatowego. Ww. decyzja z dnia [...] r. stwierdzająca nieważność nakazu rozbiórki, stała się ostateczna.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż chcąc zastosować przepis art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał skarżących do sprecyzowania żądań dotyczących skarżonego rozstrzygnięcia, gdyż wniesiona skarga ich nie zawiera. Skarżący jednak nie odpowiedzieli na przedmiotowe wezwanie, w związku z czym organ przekazuje skargę do rozpatrzenia przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 145 -151 P.p.s.a). Sąd rozpoznając skargę ocenia zatem, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy

Skargę należało uwzględnić albowiem w wyniku stwierdzenia w odrębnym postępowaniu nieważności decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...]r. nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego w celu wyegzekwowania której wydane zostało zaskarżone postanowienie, odpadła jego materialna podstawa, określająca obowiązek.

Organ, który je wydał, uznał zasadność skargi, jednakże ze względu na jej treść, w której skarżący nie określili żądania skargi, nie mógł zastosować art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 20022r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) oraz art. 151 w/w ustawy orzekł jak w sentencji.