Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 796/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. (nr [...]) Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołań W. S. oraz W. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], według załączonego projektu, w miejscowości [...], na działce nr [...] (obręb [...]).

Zaskarżona decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] lutego 2019 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej też dalej "Spółką" lub "Inwestorem") złożył do Starosty [...] wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w m. [...], dz. nr ewid.[...] (obręb [...]. Do wniosku została załączona m.in. decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] nr [...] z [...] października 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (zwana dalej "Decyzją ULICP") oraz kwalifikacja przedsięwzięcia sporządzona dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zawiadomieniem z [...] lutego 2019 r. poinformowano strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W toku postępowania wpłynęły pisma stron o braku zgody na planowaną inwestycję oraz protest mieszkańców wsi [...]. Pismem z [...] lutego 2019 r. W. W. wystosował prośbę o uznanie go za stronę postępowania w tej sprawie. W odpowiedzi Starosta [...] (dalej też jako "Starosta" lub "organ I instancji") poinformował, że planowana inwestycja nie obejmuje obszarem oddziaływania nieruchomości, której właścicielem jest W. W..

Przywołaną wyżej decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.

Od tej decyzji odwołania wnieśli W. S. oraz W. W..

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – przywołaną wyżej decyzją z [...] lipca 2019 r. – Wojewoda wyjaśnił na wstępie, że oba odwołania zostały wniesione w terminie. Następnie stwierdził, że Starosta rozpatrując wniosek o wydanie pozwolenia na budowę niewątpliwie pominął W. W. (zwanego też dalej "Skarżącym") jako stronę postępowania, co stanowiło naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; dalej w skrócie "pr.bud.") w zw. z art. 28 i art. 10 § 1 k.p.a. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (rys. nr [...] kwalifikacji przedsięwzięcia) wynika, że nad nieruchomością będącą własnością Skarżącego przebiega główna oś wiązki promieniowania anteny sektorowej skierowanej na azymut 150°. Powyższe daje Skarżącemu przymiot strony. Zdaniem Wojewody wskazane uchybienie w rozpatrywanej sprawie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ II instancji pismem z [...] maja 2019 r. zawiadomił w trybie art. 10 § 1, art. 77 i art. 81 k.p.a. strony postępowania, w tym Skarżącego, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z tym Skarżący, który nie został uznany za stronę postępowania przez organ I instancji, miał możliwość uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym, co sanowało uchybienia dokonane w tym zakresie przez Starostę.

Dalej Wojewoda, przywoławszy treść art. 35 ust. 1 pr.bud., na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że decyzja wydana przez Starostę jest zasadna. Dla planowanej inwestycji została wydana Decyzja ULICP, w której określono m.in. szczegółową lokalizację inwestycji (wg załącznika graficznego nr [...]), wysokość projektowanej wieży telekomunikacyjnej czy też parametry anten sektorowych. Wskazane w tej decyzji parametry zamierzenia budowlanego zostały w przedstawionym projekcie budowlanym spełnione. Inwestycję zaprojektowano w określonej w załączniku graficznym do Decyzji ULICP nieprzekraczalnej linii zabudowy, wieża telekomunikacyjna wraz z o[d]gromem będzie posiadała wysokość 61,95 m. Na stacji bazowej telefonii komórkowej będzie zamontowanych 10 anten radioliniowych oraz 3 anteny sektorowe pracujące w paśmie 900 MHz i 1800 MHz, skierowane odpowiednio na azymut 30°, 150° oraz 270°, o maksymalnym pochyleniu wynoszącym 10°. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych znajdować będzie się na wysokości 58,5 m n.p.t., a wartość EIRP pojedynczej anteny wynosić będzie 1803 W. Przedstawiona w rozpatrywanej sprawie stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana zgodnie z ww. parametrami, co zostało wykazane w zatwierdzonym przez Starostę projekcie budowlanym. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; dalej w skrócie "u.p.z.p.") decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji pozwolenia na budowę, a organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego też za niezasadne – zdaniem Wojewody – uznać należy argumenty W. S. dotyczące naruszenia art. 61 u.p.z.p. przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

W ocenie Wojewody zaplanowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco – zawsze albo potencjalnie – oddziaływać na środowisko na podstawie, odpowiednio, § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; dalej w skrócie "rozporządzenie RM"). Zdaniem organu na uwzględnienie nie zasługuje pogląd W. S. dotyczący możliwości zastosowania w rozpatrywanej sprawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), z powodu nieobowiązywania ww. rozporządzenia od 15 listopada 2010 r.

Dalej Wojewoda stwierdził, że z informacji zawartej w przedłożonym projekcie budowlanym wynika, iż planowana inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; dalej jako "rozporządzenie MŚ") w zakresie zasięgu obszarów średniej gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartości większej lub równej 0,1 W/m2. W miejscach dostępnych dla ludności – zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.; dalej w skrócie "p.o.ś.") – nie będzie występować częstotliwość pól elektromagnetycznych przekraczająca wskazaną w rozporządzeniu MŚ wartość 0,1 W/m2. Zasięg częstotliwości pola elektromagnetycznego przekraczającego wartość 0,1 W/m2, przedstawiony został na planie zagospodarowania terenu i obejmuje oddziaływaniem dz. nr ewid.[...]. Z pisma Urzędu Gminy i Miasta [...] wynika, że działki nr ewid.[...] położone w m. [...] nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dla powyższych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedynie dla dz. nr ewid.[...], będącej własnością Skarżącego, została wydana decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z [...] listopada 2006 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – do jej kalenicy – od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wynoszącej nie więcej niż 3,5 m. Nieruchomość ta nie znajduje się jednak w zasięgu oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego przekraczającego wartość 0,1 W/m2, dlatego też nie ma znaczenia dla sprawy wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na wysokość budynku gospodarczego, jak i wysokość występowania głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Dlatego też organ I instancji, wbrew zarzutom Skarżącego, ocenił zgodność inwestycji również w zakresie planowanej w przyszłości zabudowy mogącej powstać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadnym są również argumenty Skarżącego dotyczące niekontrolowanej zmiany położenia anten na skutek działania sił przyrody oraz możliwość występowania niebezpieczeństwa w związku z planowaną budową stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyjaśniając kwestię bezpieczeństwa przebywania ludzi w sąsiedztwie projektowanej stacji bazowej, Wojewoda wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez projektantów odpowiednich specjalności oraz posiada wymagane [przez] art. 20 ust. 4 pr.bud. oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 35 ust. 1 pr.bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność inwestycji w zakresie tam wskazanym, i nie jest władny do oceny zasadności lokalizowania przez inwestora planowanego zamierzenia budowlanego w konkretnej lokalizacji.

Organ II instancji zaznaczył, że kwestia ewentualnego spadku wartości działek sąsiednich na skutek realizacji inwestycji i spory w tym zakresie są rozstrzygane na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145; dalej w skrócie "k.c."), i nie mogą stanowić przeszkody w postępowaniu prowadzonym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Roszczenia o charakterze cywilnoprawnym należą do wyłącznej kognicji sądów powszechnych.

W podsumowaniu Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej podczas wydawania decyzji pozwolenia na budowę związany jest art. 35 ust. 4 pr.bud., zgodnie z którym, w razie spełnienia wymagań art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 pr.bud., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec wypełnienia przez Inwestora wymogów określonych w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud., stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 pr.bud.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody wniósł W. W., który – zarzuciwszy zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. przez nie podanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia RM wraz z jej uzasadnieniem, "co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania albowiem organ winien podać, jak ustalił a szczególnie na podstawie, jakich danych maksymalne moce oraz tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP";

2) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227; dalej w skrócie "u.u.i.ś.") w powiązaniu z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia RM "poprzez przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji jest zaniżona moc EIRP anten na każdym sektorze stanowi sumę w sytuacji, w której dokumentacja nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten";

3) nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta.

4) nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej,

5) nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów

– wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm "przypisanych".

W uzasadnieniu skargi jej autor zacytował szereg orzeczeń NSA oraz WSA, i na ich tle wytknął, że "organ nawet nie weryfikuje dokumentacji inwestora w zakresie faktycznej mocy EIRP anten według ich danych katalogowych wiedząc, iż praktycznie dane techniczne zostały zaniżone wielokrotnie. Brak takich ustaleń nie pozwala sądowi na ocenę jakie jest faktyczne zamierzenia inwestora i o ile możne zwiększyć moce EIPR planowanych anten w sytuacji, w której przeciętna moc EIRP anten w każdym sektorze wynosi ponad 10000 W. Organ miał obowiązek zbadać, jakie są możliwe moce do uzyskania dla przedłożonych anten wraz z całą instalacją tym bardziej, że inwestor nie wypowiedział się na ten temat ani jednym zdaniem." W ocenie Skarżącego brak konkretnego uzasadnienia, podania maksymalnej mocy, maksymalnych pochyleń anten nie pozwala na podjęcie polemiki z wydaną decyzją. Sama dokumentacja zawiera zaś braki niepozwalające na wydanie decyzji pozytywnej, albowiem inwestor nie uzasadnił, dlaczego podał moc anten wielokrotnie zaniżoną, tym bardziej że po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie natychmiast ją zwiększa. Zdaniem Skarżącego sporządzona dokumentacja jest niekompletna i winna zostać uzupełniona o:

1) przedłożenie oryginalnych kart katalogowych anten;

2) przedłożenie dokumentacji określającej maksymalną moc EIRP na każdym kierunku emisji (sektorze) z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych, jak i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących, z uwzględnieniem możliwej potencjalnej dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w przepisach rozporządzenia;

3) uzupełnienie dokumentacji o mapę obrazującą faktyczny obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odbić od naturalnych przeszkód oraz z podaniem, jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto w wyliczeniach, albowiem takich precyzyjnych danych nie zawiera dokument;

4) precyzyjne określenie obszaru ograniczonego użytkowania ze wskazaniem, w jakiej odległości i na jakiej wysokości należy ograniczyć zamierzenia inwestycyjne w przyszłości;

5) podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

6) określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

7) dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] września 2019 r. Spółka wniosła o oddalenie skargi w całości przez wzgląd na jej bezzasadność, obszernie następnie uargumentowaną w uzasadnieniu tego pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lipca 2019 r. (nr [...]), utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu tych decyzji naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z nich, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "pr.bud."). Przy tym kluczowe znaczenie w kontekście zarzutów skargi – które w istocie dają się sprowadzić do generalnego wytyku niewłaściwej weryfikacji prawidłowości oraz kompletności dokumentacji przedłożonej przez Inwestora – ma przepis art. 35 ust. 1 pr. bud. określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przez zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Otóż, przepis ten stanowi, że: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN"." (Ten ostatni punkt nie znajdował zastosowania w kontrolowanej sprawie).

Odnosząc się kolejno do poszczególnych kwestii wymienionych w art. 35 ust. 1 pr.bud., należy stwierdzić, co następuje:

A. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ab initio pr.bud.)

Jest poza sporem, że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p."). W związku z tym obowiązkiem Inwestora było uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w skrócie "decyzji w.z.z.t."). Obowiązek ten wynika nie tylko z przywołanego wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1pr.bud., ale także z art. 32 ust. 4 pkt 1 pr.bud., który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji w.z.z.t., jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz z art. 33 ust. 2 pkt 1 pr.bud., który wymaga dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę m.in. decyzji w.z.z.t. (znów: jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W świetle art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; w skrócie "u.p.z.p.") pojęcie "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" obejmuje obecnie dwa rodzaje decyzji lokalizacyjnych:

1) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego (w skrócie "decyzję u.l.i.c.p.") – wydawaną dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, czyli inwestycji stanowiącej (zob. art.2 pkt 5 u.p.z.p.) "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.; w skrócie "u.g.n.);

2) decyzję o warunkach zabudowy (w skrócie "decyzję w.z.") – wydawaną w celu ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla pozostałych inwestycji (tj. innych niż inwestycje celu publicznego).

Nie ulega wątpliwości, że projektowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jest inwestycją celu publicznego w powyższym rozumieniu, realizującą cel publiczny określony w art. 6 pkt 1 u.g.n. ("budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych łączności publicznej"), dla której zrealizowania w konkretnej lokalizacji, nie objętej postanowieniami m.p.z.p., niezbędne jest uzyskanie decyzji u.l.i.c.p.

W kontrolowanej sprawie Inwestor taką decyzje uzyskał. Stanowiła ją decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] października 2018 r. (nr [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ("Decyzja ULICP"), w której określono nie tylko szczegółową lokalizację planowanej inwestycji oraz jej gabaryty, ale także, w nawiązaniu do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, bardziej szczegółowe parametry, w tym techniczne dot. m.in. anten sektorowych. Należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że wskazane w Decyzji ULICP (zwłaszcza w jej pkt 1 i 2.1.) wymogi oraz parametry zamierzenia budowlanego zostały w projekcie budowlanym spełnione. W szczególności inwestycję zaprojektowano w określonej w załączniku nr [...] do Decyzji ULICP nieprzekraczalnej linii zabudowy, wieża telekomunikacyjna wraz z instalacją odgromową będzie miała wysokość 61,95 m (zgodnie z pkt 2.1. lit. c Decyzji ULICP: "do 65,0 m"). W ramach projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej będzie zamontowanych 10 anten radioliniowych oraz 3 anteny sektorowe pracujące w paśmie 900 MHz i 1800 MHz skierowane odpowiednio na azymuty 30°, 150° oraz 270°, o maksymalnym pochyleniu wynoszącym 10°. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych będzie wynosić 58,5 m n.p.t., a wartość mocy EIRP pojedynczej anteny – 1803 W, którą to wartość podano w uzasadnieniu Decyzji ULICP. (W tym kontekście jako zupełnie niezrozumiałe jawią się twierdzenia skargi, że "przeciętna moc EIRP anten w każdym sektorze wynosi ponad 10000 W"). Dotrzymanie wszystkich tych parametrów projektowanej inwestycji znajduje potwierdzenie w przedłożonym przez Inwestora projekcie budowalnym – co trafnie skonstatowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym kontekście – mając zwłaszcza na względzie zarzuty skargi – należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności o charakterze prawnym.

Po pierwsze, na zróżnicowany zakres kontroli poszczególnych części projektu budowlanego, wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.bud.

W kontekście ww. przepisu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pr.bud. projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części: (1) projektu zagospodarowania działki lub terenu (sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich) oraz (2) projektu architektoniczno-budowlanego (określającego funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w [...] dnia [...] grudnia 2006 r., w tym osób starszych). Co tu szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych – projekt zagospodarowania działki (terenu) – podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud.). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego – poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3–5 pr.bud. – ograniczona została przez ustawodawcę do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., tj. zgodności z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji w.z.z.t. w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzji "u.ś."), o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś."). Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13.01.2017 r. II OSK 1003/15, CBOSA), w którym zwraca się uwagę, iż co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (zob. wyrok WSA z 02.08.2018 r., II SA/Po 128/18, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku w szczególności te zarzuty skargi, które zasadzały się na formułowanym wobec organów architektoniczno-budowalnych, bezpodstawnym oczekiwaniu, weryfikacji przedstawionych założeń i rozwiązań projektowych w oparciu np. o "oryginalne karty katalogowe anten". Tym bardziej, że w przedłożonym projekcie nie wskazano, jakie konkretnie modele urządzeń technicznych (anten, urządzeń nadawczo-odbiorczych, itd.) zostaną wykorzystane przy realizacji projektowanego zamierzenia, poprzestając na określeniu istotnych parametrów takich urządzeń. Zarazem, w ocenie Sądu, brak podstaw prawnych do żądania od Inwestora przedstawienia na tym etapie procesu inwestycyjnego tak szczegółowego wykazu urządzeń (z podaniem ich producenta, modelu, danych katalogowych itp.). Znamienne, że w tym zakresie skarga nie naprowadza żadnych przepisów prawnych, z których taki obowiązek miałby wynikać. Poza tym bezwzględne oczekiwanie od Inwestora deklarowania już na etapie przedkładania do zatwierdzenia projektu budowlanego konkretnych urządzeń technicznych, jakie finalnie zostaną wykorzystane przy realizacji inwestycji, nie wydaje się do końca racjonalne – zwłaszcza jeśli się zważy na szybko dokonujący się przez cały czas postęp techniczny i technologiczny w telekomunikacji, z jednej strony, oraz zwykle dość znaczną długotrwałość procedur administracyjnych niezbędnych do przeprowadzenia w ramach danego procesu inwestycyjnego, z drugiej strony.

Po drugie, zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja u.l.i.c.p. wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W świetle tego przepisu nie ulega wątpliwości, że im bardziej szczegółowa jest decyzja lokalizacyjna, tym ściślejsze związanie jej postanowieniami na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

Nie ulega wątpliwości, że wiążąca w kontrolowanej sprawie organy architektoniczno-budowalne (i Sąd w niniejszym składzie) ostateczna Decyzja ULICP – jak każda decyzja lokalizacyjna dotycząca stacji bazowych telefonii komórkowych – jest bardzo szczegółowa, i to wręcz do poziomu parametrów anten mających składać się na przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej. W konsekwencji na kontrolowanym tu etapie procesu inwestycyjnego – zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę – nie było miejsca na oczekiwane w skardze badanie przez organy architektoniczno-budowlane innych, potencjalnych wariantów projektowanej inwestycji niż wariant określony w Decyzji ULICP (w tym co do innych, możliwych: wyższych / maksymalnych mocy EIRP anten, ich maksymalnych tiltów elektrycznych lub mechanicznych, itp.). Byłoby to niedopuszczalne w świetle wymaganej na gruncie art. 55 u.p.z.p. tożsamości przedmiotowej inwestycji określonej w decyzji u.l.i.c.p. oraz w wydawanym na jej podstawie pozwoleniu na budowę.

Po trzecie, pozwolenia na budowę udziela się (bądź odmawia jego udzielenia) dla konkretnego przedsięwzięcia, określonego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie (z uwzględnieniem jego ewentualnych zmian zgłoszonych przez inwestora w toku postępowania). Organ architektoniczno-budowalny jest związany treścią tego wniosku – zgodnie z bardziej ogólną zasadą związania organu, w postępowaniu wnioskowym, żądaniem strony inicjującej to postępowanie (tu: treścią żądania inwestora wnioskującego o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę). W myśl tej zasady – wywodzonej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. – organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające dla jego wszczęcia wniosku strony (tu: zob. art. 32 ust. 4 pkt 1 pr.bud.), jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924).

Z tego względu niedopuszczalne byłoby w kontrolowanej sprawie rozpatrywanie zasadności wniosku Inwestora z uwzględnieniem innych parametrów technicznych inwestycji (a w szczególności maksymalnych, technicznie możliwych do osiągnięcia mocy EIRP anten lub ich tiltów), niż podane przez Inwestora w tym wniosku i załączonym doń projekcie budowlanym. W sprzeczności z ww. zasadą związania organu wnioskiem Inwestora pozostaje twierdzenie Skarżącego o konieczności przeprowadzenia przez organ jednak takiej "poszerzonej" kontroli projektowanego zamierzenia, z tym uzasadnieniem, że Inwestor po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie natychmiast tę moc zwiększa (w stosunku do zadeklarowanej). Poza tym, pomijając nawet okoliczność, że ww. zarzut jawi się jako gołosłowny, to godzi się zaznaczyć, że takie nieuprawnione działanie Inwestora (zwiększenie mocy promieniowanej), o ile rzeczywiście zostałoby przezeń podjęte, stanowiłoby naruszenie postanowień uzyskanego pozwolenia budowę – a więc wadliwe jego wykonanie (z wszystkim tego faktu prawnymi konsekwencjami, z ewentualnym zarzutem samowoli budowlanej włącznie) – natomiast żadną miarą nie oznaczałoby wadliwości samego pozwolenia.

B. Zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 in fine pr.bud.)

W świetle ww. przepisu badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska dotyczy "w szczególności" wymagań określonych w decyzji u.ś., o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. Cytowana regulacja koresponduje z przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1 pr.bud., w świetle którego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja u.ś. określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.). Węziej został zakreślony przez ustawodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w skrócie "OOŚ"). W świetle art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. dotyczy on bowiem wprawdzie realizacji każdego planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ale już w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – jedynie takiego, co do którego obowiązek przeprowadzenia OOŚ został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., tj. w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji u.ś.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, ze realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała uprzedniego przeprowadzenia OOŚ ani uzyskania decyzji u.ś. Inwestycja ta nie zalicza się bowiem do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – wymienionych enumeratywnie w obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71; w skrócie "rozporządzenie RM") – ani zawsze, ani choćby tylko potencjalnie.

W pierwszym przypadku – przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – projektowana inwestycja nie podpada pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM ("instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 20 000 W") – z uwagi na niższą od najniższej granicznej dla takiej inwestycji, moc EIRP dla pojedynczej anteny (2000 W), która w przypadku projektowanej inwestycji wynosi 1803 W.

Z kolei w drugim przypadku – przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – projektowana inwestycja nie podpada pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia RM ("instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: [...] 1000 W [ale zarazem mniej niż 2000 W – uw. Sądu], a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny") – z uwagi na to, że, jak niewadliwie ustalono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż dla maksymalnego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, na każdym z azymutów, w które skierowane zostaną projektowane anteny sektorowe, w rozpatrywanej odległości do 70 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Zarazem organ zasadnie posłużył się definicją legalną "miejsca dostępnego dla ludności" zawartą w przepisie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.o.ś."), który w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił, że: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego." Godzi się w tym miejscu zauważyć, że w ramach nowelizacji dokonanej od 25 października 2019 r. ustawodawca doprecyzował, że tak rozumiane miejsca dostępne dla ludności są "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości" – co tylko wzmacnia trafność ww. konstatacji organu II instancji, że w rozpatrywanej odległości do 70 metrów od anten projektowanej stacji bazowej nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

W tym kontekście jako wręcz niezrozumiały jawi się zarzut skargi, iż organ nie wyjaśnił "jak rozumie pojęcie miejsce dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP". (W uzasadnieniu skargi zarzut ten nie został, niestety, bliżej objaśniony ani rozwinięty).

Na zakończenie tej części rozważań należy jeszcze podkreślić, że z brzmienia przepisów analizowanego rozporządzenia RM jasno wynika, iż dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji: wymagające uzyskania decyzji u.ś.), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Kryterium z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM (odpowiednio: z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM) nie sumuje się ani nie kumuluje (w szczególności z ewentualnymi oddziaływaniami pochodzącymi z innych źródeł, np. okolicznych stacji bazowych), gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu ww. przepisów), a ponadto byłoby to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludzi w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla tej konkretnej anteny) – co wszechstronnie i przekonująco zostało objaśnione w wyroku WSA w Poznaniu z 20 listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/Po 721/19 (CBOSA).

Skoro – jak wynika z dotychczasowych uwag – realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała uprzedniego uzyskania decyzji u.ś., to zasadnie organ II instancji w ramach kontroli zgodności projektowanego zamierzenia z wymaganiami ochrony środowiska skupił się na analizie wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; w skrócie "rozporządzenie MŚ"), obowiązującego do 31 grudnia 2019 r. Jak wynika z zawartej w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia Tabeli 2 – określającej "Zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, dla miejsc dostępnych dla ludności oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności" – graniczna gęstość mocy pola elektromagnetycznego (w skrócie "PEM"), ustalona dla miejsc dostępnych dla ludności, w przypadku zakresu częstotliwości PEM od 300 MHz do 300 GHz wynosi 0,1 W/m2. W konsekwencji zasadnie organ II instancji przeanalizował projekt budowany przez pryzmat tego parametru i doszedł do trafnej konkluzji, że z informacji zawartych w przedłożonym przez Inwestora projekcie budowalnym wynika, iż projektowana inwestycja spełnia wymogi w ww. zakresie, tj. że w miejscach dostępnych dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś., nie będzie występować PEM przekraczające ww. wartość gęstości mocy 0,1 W/m2. Zasięg PEM przekraczającego tę wartość został przedstawiony na planie zagospodarowania terenu (k. 18 projektu budowlanego), z którego wynika, że takie "oddziaływanie" (zob. pkt 11 legendy do ww. planu") obejmuje działki nr ewid.[...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Gminy i Miasta [...] z [...] marca 2019 r. wynika zaś, że działki nr ewid.[...] położone w miejscowości [...] nie są objęte m.p.z.p. oraz że dla tych działek nie zostały wydane decyzje w.z.z.t. Jedynie dla będącej własnością Skarżącego działki nr ewid.[...] została wydana decyzja w.z. dotycząca inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, do jej kalenicy (od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku), wynoszącej nie więcej niż 3,5 m. Nieruchomość ta nie znajduje się jednak w zasięgu oddziaływania PEM przekraczającego wartość 0,1 W/m2, dlatego też – jak trafnie zauważył organ II instancji – fakt wydania ww. decyzji w.z. pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Wobec tego można stwierdzić, że – wbrew zarzutom skargi – organy obu instancji oceniły zgodność projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, również w zakresie realnie planowanej w przyszłości (cyt. skargę: "możliwej potencjalnej dopuszczalnej") zabudowy mogącej powstać na nieruchomościach sąsiednich zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W konsekwencji wszelkie żądania skargi dotyczące uzupełnienia dokumentacji inwestorskiej w tym zakresie, jawią się jako nieuzasadnione. Tym bardziej, że – co wypada w tym miejscu raz jeszcze podkreślić – w ramach nowelizacji art. 124 ust. 2 p.o.ś., wprowadzonej w życie z dniem 25 października 2019 r,. ustawodawca wyjaśnił i doprecyzował, że zdefiniowane w tym przepisie "miejsca dostępne dla ludności" trzeba ustalać według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

C. Spełnienie pozostałych wymogów, określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2–4 pr.bud.

W ocenie Sądu nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji co do: zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; wykonania projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu oraz jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud., a także co do kompletności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr.bud., oraz ww. zaświadczenia.

Odnosząc się do tej ostatniej kwestii – kompletności dokumentacji projektowej, wypada jeszcze podkreślić, że – jak to już wyżej wskazano – brak było podstaw prawnych do żądania uzupełnienia przedłożonej przez Inwestora dokumentacji o dokumenty i informacje wyszczególnione w skardze.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.