Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 267/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Kudiura, Asesor Sądowy WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników 1. stwierdza nieważność zaskarźonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (powoływanego dalej jako: ,,Prezes Kasy’’) z [...] sierpnia 2006 r., nr [...], rozpatrująca negatywnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesiony od decyzji Prezesa Kasy z [...] lipca 2006 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 2005 r. o rozłożeniu spłaty na raty należności G. M. w części dotyczącej nieopłaconej należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Prezes Kasy, uwzględniając wniosek G. M., rozłożył zadłużenie wnioskodawcy w postaci należności z tytuł składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od 1 kwartału 1997 r. do 4 kwartału 2002 r. na 365 rat.

Następnie Prezes Kasy, decyzją z [...] lipca 2006 r. stwierdził wygaśnięcie powyższej decyzji z [...] września 2005 r. w części dotyczącej nieopłaconej należności. W podstawie prawnej organ wskazał art. 36 ust. 10 oraz art. 41 a ust. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r., Nr 7 , poz. 25 ze zm.) powoływanej dalej jako ,,u.u.s.r.’’ Uzasadniając rozstrzygnięcie Prezes Kasy podał, że układ ratalny został zerwany przez G. M. z powodu nie dotrzymania warunków tego układu, co powoduje, że zadłużenie dochodzone będzie wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w trybie egzekucji administracyjnej.

Od decyzji Prezesa Kasy z [...] lipca 2006 r. pełnomocnik G. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o utrzymanie w mocy decyzji o rozłożeniu zadłużenia na raty oraz o wstrzymanie czynności egzekucyjnych.

Po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika G. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Kasy, zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2006 r., postanowił rozpatrzyć negatywnie ten wniosek z uwagi na nie wywiązanie się przez płatnika z warunków zawartego układu ratalnego. W podstawie pranej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.),powoływanej dalej jako: ,,k.p.a.’’, oraz 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. Prezes Kasy, w uzasadnieniu decyzji, powtórzył swe wcześniej zaprezentowane argumenty, że układ ratalny został zawarty pod warunkiem terminowego opłacania przez G. M. rat a także, że nie wywiązanie się z warunków zawartego układu ratalnego, pomimo wielokrotnych monitów informujących o obowiązku terminowego regulowania rat, spowodowało wygaśnięcie decyzji z [...] września 2005 r. o rozłożeniu zaległości na raty.

W skardze z 18 września 2006 r. na powyższą decyzję Prezesa Kasy z [...] sierpnia 2006 r. G. M. wniosła o jej uchylenie oraz o utrzymanie w mocy zawartego układu ratalnego. Jednocześnie podniosła zarzut naruszenia przepisów art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy ocenie materiału dowodowego faktu, iż niedotrzymanie układu ratalnego nie nastąpiło z jej winy lecz spowodowane zostało nieuczciwym zachowaniem A. B. o przesłuchanie którego również wniosła. W uzasadnieniu skargi G. M. podkreśliła, że A. B. ponosi odpowiedzialność za zerwanie układu ratalnego. Wyjaśniła, że A. B. zobowiązany był do wpłaty na rzcz KRUS kwoty 17.661,29 zł. tytułem spłaty hipoteki obciążającej nieruchomości objęte księgą wieczystą KW NR [...] a zobowiązanie to wynika z treści umowy z dnia [...] stycznia 2006 r. Dodała również, że nie posiada środków finansowych na spłatę długu oraz, iż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Kasy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że skarżąca uregulowała 5 rat spośród 365 przewidzianych decyzją z [...] września 2005 r. a także, że była bezskutecznie, wielokrotnie wzywana (wezwania z 13.04.2006 r., 12.05.2006 r., 12.06.2006 r.) do uregulowania należności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ,,u.p.p.s.a.’’. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd podejmując rozstrzygnięcie oparł się na powodach innych niż w niej wskazanych. Uprawnienie takie wynika z treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpatrując sprawę ma obowiązek zbadać oraz uwzględnić wszelkie naruszenia prawa mające wpływ na treść rozstrzygnięcia sądowego niezależnie od tego czy zostały one podniesione w skardze. W ramach powyższego sąd jest władny także do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji gdy strona skarżąca wnosi jedynie o jej uchylenie.

O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają jednak organy administracji, co w niniejszym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu składek należy do kompetencji Prezesa Kasy.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała wyeliminowania jej z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Stan prawny mający znaczenie dla dokonania takiej właśnie oceny, oraz wnioski z niego płynące przedstawiają się następująco.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 10 u.u.s.r. Prezes Kasy, jako centralny organ administracji rządowej (art. 2 ust. 2 u.u.s.r.) wydaje decyzje w sprawach, o których mowa w art. 41 a i 55 tej ustawy. W myśl art. 41 a ust 1 pkt 1 u.u.s.r., Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno- rentowego i składkowego, może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty (podkreślenie Sądu) lub umorzyć w całości lub w części. Jeżeli natomiast dłużnik nie opłaci w terminie ustalonych przez Kasę rat, kwota niezapłaconych składek staje się wymagalna (podkreślenie Sądu) wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia następnego po dniu, w którym upłynął termin płatności wynikający z art. 40 u.u.s.r. (art. 41 a ust. 5 u.s.u.s.). Stosownie natomiast do unormowania art. 41 b ust. 4 u.u.s.r. jeżeli w ustalonym terminie dłużnik nie zapłaci którejkolwiek z rat, na jakie została rozłożona należność, bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia podjęcia decyzji o rozłożeniu należności na raty, do dnia podjęcia decyzji o wygaśnięciu decyzji (podkreślenie Sądu) o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek. Treść ostatniego przepisu u.u.s.r. wskazuje zatem, że przesłanką do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek jest nieopłacenie w ustalonym terminie którejkolwiek z rat. Decyzje o wygaśnięciu układu ratalnego, chociaż wydawane w odrębnym postępowaniu (od prowadzonego na wniosek strony o rozłożenie należności na raty) są pochodnymi decyzji wydanych w przedmiocie rat. Organem właściwym do wydania takiej decyzji jest organ upoważniony do wydania decyzji w przedmiocie rat – czyli Prezes Kasy.

Z kolei w sprawach nieuregulowanych w u.u.s.r. stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,u.s.u.s.’’), o czym stanowi art. 52 u.u.s.r. Natomiast według art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych tą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że ustawa sanowi inaczej. Analogiczne unormowanie zawiera także art. 180 § 1 k.p.a. stanowiący, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego Kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

W rezultacie stwierdzić należy, że do decyzji Prezesa Kasy w sprawach rozkładania spłaty należności na raty oraz stwierdzania wygaśnięcia decyzji w przedmiocie rat, ma zastosowanie art. 127 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma on konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine k.p.a. W stosunku do wniosku zastosowanie zatem znajduje między innymi wymóg dochowania 14-dniowego terminu na jego złożenie (art. 129 § 2 k.p.a.), a postępowanie wszczęte tym wnioskiem kończy się rozstrzygnięciem - sposobem załatwienia sprawy - przewidzianym w art. 138 § 1 k.p.a., który to przepis stosuje się wprost (por. wyroki NSA z dnia 17.11.2000 r., sygn. akt I SA 1543/99, LEX nr 57182 i z dnia 27.11.2001 r., sygn. akt I SA 1011/00, LEX nr 81760).

Powyższe oznacza, że organ wydający decyzję na skutek prawidłowo złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która już raz została rozstrzygnięta przez ten organ w ramach działania jako organu pierwszej instancji, przy zastosowaniu tylko i wyłącznie takich rozstrzygnięć, które zostały przewidziane w art. 138 § 1 k.p.a. Wskazany przepis zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a. w przypadku rozstrzygnięć merytorycznych organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (§ 1 pkt 1) – gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy uznaje w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za prawidłowe, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (§ 1 pkt 2 ab initio) – gdy widzi potrzebę skorygowania wad prawnych decyzji pierwszej instancji, wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, tudzież w toku postępowania nastąpiła zmiana tych okoliczności, mająca wpływa na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w ramach art. 138 § 1 k.p.a. może także uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (§ 1 pkt 2 in fine) albo umorzyć postępowanie odwoławcze (§ 1 pkt 3). Każde inne rozstrzygnięcie, zapadłe w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, jako nieprzewidziane w omawianym przepisie jest niedopuszczalne. Wskazany art. 138 § 1 k.p.a. jest jasny w swej treści co do sposobów zakończenia odwoławczego postępowania administracyjnego i w tym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) nieprzewidziane w katalogu ujętym w art. 138 k.p.a. w sposób rażący narusza prawo.

Podobne stanowisko zostało przedstawione w komentarzach do Ordynacji podatkowej na gruncie art. 233 tego aktu, który przewiduje unormowanie analogiczne do art. 138 k.p.a. Autorzy komentarza stwierdzają, że art. 233 Ordynacji podatkowej zawiera wyczerpujące wyliczenie decyzji organu odwoławczego. W związku z tym wydanie przez ten organ decyzji nieprzewidzianej w tym przepisie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 603 oraz B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, s. 740).

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja Prezesa Kasy z dnia [...] sierpnia 2006 r. stanowi oczywiste i wyraźne zaprzeczenie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych w zakresie mającym w sprawie zastosowanie (z uwagi na brzmienie art. 127 § 3 zdanie drugie k.p.a.) przepisów art. 138 § 1 k.p.a. Prezes Kasy w sentencji powyższej decyzji stwierdził: "Po rozpoznaniu wniosku z dnia 04.08.2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego od decyzji z dnia [...].07.2006 r. (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy (...) Kodeks postępowania administracyjnego (...) i art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy (...) o ubezpieczeniu społecznym rolników (...) postanawiam rozpatrzyć negatywnie wniosek z uwagi na niewywiązanie się płatnika z warunków zawartego układu ratalnego". Charakter zaskarżonej decyzji, jako wydanej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc w warunkach odwoławczych, nie budzi wątpliwości także poprzez fakt pouczenia zawartego w tej decyzji, w którym wskazano na możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga przysługuje po wyczerpaniu środków zaskarżenia (w tym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - § 2 tego artykułu).

Przytoczona treść sentencji ww. decyzji jednoznacznie wskazuje, że jest to rozstrzygnięcie nieprzewidziane w katalogu zamieszczonym w art. 138 § 1 k.p.a. Prezes Kasy wprawdzie powołał w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże wbrew temu przepisowi w swoim rozstrzygnięciu w ogóle nie wypowiedział się o uchyleniu zaskarżonej decyzję w całości albo w części i w tym zakresie nie orzekł co do istoty sprawy bądź o uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowanie pierwszej instancji, - mimo, iż rozpatrywał pismo z dnia 4 sierpnia 2006 r. ( data wpływu do organu) traktując je jako wniosek w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy załatwionej tą wcześniejszą decyzją - wprowadzając w to miejsce orzeczenie bezpośrednio co do istoty sprawy, czyli rozstrzygnięcie takie, jakie mógł wydać organ w pierwszej instancji, a nie organ odwoławczy (organ działający z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy).

Przytoczone okoliczności wskazują, że w zaskarżonej decyzji Prezes Kasy formułując sentencję decyzji o negatywnym rozpatrzeniu wniosku zachował się tak, jakby w zasadzie orzekał po raz pierwszy w sprawie, a konsekwencją wydania takiego (wadliwego) rozstrzygnięcia jest to, że organ nie wypowiedział się co do "losów" decyzji wydanej w pierwszej instancji – ani jej nie utrzymał w mocy, ani też jej nie uchylił orzekając odmiennie bądź umarzając postępowanie. Tym samym rażąco naruszył art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 in fine k.p.a.

Oczywiste naruszenie wskazanych wyżej reguł orzekania w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako rażące naruszenie prawa procesowego, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233, z dnia 26.09.2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z dnia 05.10.2000 r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084). W ocenie Sądu z takim przypadkiem naruszenia prawa mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Powyższa wadliwość zaskarżonej decyzji, skutkująca stwierdzeniem jej nieważności, sprawia, że przedwczesnym staje się rozpatrywanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze, odnoszących się do meritum sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Kasy nie oznacza więc, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznano za zasadny.

Na marginesie należy jednak zaznaczyć, że Prezes Kasy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez pełnomocnika G. M. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano w nim, że niedotrzymanie warunków układu ratalnego nie nastąpiło z winy skarżącej ponieważ do uregulowania należności na rzecz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego zobowiązany jest A. B. Do wniosku załączona została kserokopia umowy sprzedaży nieruchomości, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 2006 r., z treści której (§ 3 umowy) pełnomocnik wywodzi obowiązek A. B. do zapłaty zaległości na rzecz KRUS.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Kasy zobowiązany będzie do wydania decyzji z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Prezes Kasy powinien przeanalizować argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym zakresie organ powinien mieć na względzie zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pogłębiając jednocześnie zaufanie obywatela do działań organu (art. 8 k.p.a.). Powinien także pamiętać, że w trakcie prowadzonego postępowania każdy organ jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i zapewnić jej czynny udział w postępowaniu (art. 9 i 10 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie skarżąca, na etapie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ustanowiła pełnomocnika, Prezes Kasy ponownie rozpatrując ten wniosek, zobligowany będzie uwzględnić ustanowionego pełnomocnika pod warunkiem, że pełnomocnictwo to jest w dalszym ciągu aktualne.

Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a także art. 135 u.p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 u.p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.