Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SO/Kr 36/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Treść wyniku: odmówiono zwolnienia od kosztów i ustanowienia adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 2, art. 245 par. 1, par. 2, par. 3, art. 246 par. 11, art. 247, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie dotyczącej egzekucji postanawia: odmówić zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata


UZASADNIENIE

D. S. wniósł do tut. Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że przebywa obecnie w Zakładzie Karnym, gdzie posiada konto depozytowe z sumą 3740 zł. Podał także, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z 21 letnia córką, która – podobnie jak on nie posiada majątku ani żadnych dochodów.

Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt III SO/Kr 36/13 referendarz sądowy oddalił wniosek D. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, gdyż w jego ocenie skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy z uwagi na stan depozytu, który umożliwia mu dochodzenie swych praw przed sądem, łącznie z wynajęciem profesjonalnego prawnika.

Od powyższego postanowienia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw, w którym podniósł, że kwota na koncie depozytowym stanowi tzw. żelazną kasę, która pozwoli mu na usamodzielnienie się w pierwszych dniach po opuszczeniu zakładu karnego, zanim zacznie zarobkować. Podał, że kwota zgromadzona na koncie depozytowym będzie mógł dysponować dopiero po opuszczeniu zakładu karnego, a koniec kary przypada na 27 kwietnia 2014 r.

Należy zauważyć, że skarżący wskazuje jako potrzebę przyznania mu pomocy prawnej na postepowanie egzekucyjne, które jak wynika to z pisma z dnia 8 sierpnia 2013 r. toczy się przed sądem powszechnym – Sądem Rejonowym, Wydział Cywilny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności:

"Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

§ 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

§ 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego."

"Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny."

Podkreślenia wymaga, że udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą pomocy państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację materialną nie mogą uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania. Równocześnie jednak w art. 247 p.p.s.a. ustawodawca zastrzegł, iż:

"Art. 247. Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi."

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego., a nawet toczy się już przed innym sądem.

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a.:

"Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a."

W tej sytuacji, wobec okoliczności, że pomoc prawna ma być udzielona w sprawie toczącej się przed sądem powszechnym, Sad stwierdza, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do jej udzielenia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 247 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.