Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 54/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art.1 par.2;
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.3 par.2 pkt 2,3 i 8, art.134 par.1, art.149, art.200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.130a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.12, art.35 par.1 i 3, art.36 par.1, art.37;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015r. sprawy ze skargi T. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez S. O. w sprawie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu I. zobowiązuje S. O. do załatwienia w terminie 14 dni sprawy dotyczącej wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki Peugeot 205; II. nie stwierdza, że przewlekłość postępowania organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; IV. zasądza od S. O. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 kwietnia 2013r. Dyrektor Powiatowej Służby Drogowej w O., działając z upoważnienia Starosty O., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267,dalej jako: k.p.a.) oraz art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako: P.r.d.) zawiadomił T.R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", ul. L. "[...]",O., o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wynagrodzenia za usunięcie z drogi publicznej i przechowywanie na prowadzonym przez niego parkingu depozytowym w okresie od dnia 15 maja 2011r. do dnia 23 lutego 2012r. pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]". Jednocześnie organ wezwał stronę do przedłożenia, w terminie 14 dni, danych umożliwiających wyliczenie należnego wynagrodzenia z wyjaśnieniem sposobu ustalenia kosztów oraz wynagrodzenia w celu zweryfikowania ich poprawności z posiadaną przez organ dokumentacją.

W piśmie z dnia 2 maja 2013r. T. R. podał, że wynagrodzenie za parkowanie wskazanego pojazdu stanowi łącznie kwotę 8.099,40 zł, w tym: 12,30 zł za przyjęcie pojazdu na parking i wydanie z parkingu oraz 8.087,10 zł za parkowanie pojazdu od dnia 15 maja 2011r. do dnia 23 lutego 2012r. Podał, że kwoty te wynikają z umowy nr "[...]", a także ze wskazanych uchwał Rady Powiatu w O.

Pismem z dnia 20 maja 2013r. organ I instancji, powołując się na art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił T. R., że ze względu na stopień skomplikowania sprawy postępowanie zostanie zakończone do dnia 20 lipca 2013r., zaś pismem z dnia 22 maja 2013r. organ zwrócił się do strony o złożenie dodatkowych wyjaśnień.

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpoznaniu zażalenia T.R. na niezałatwienie w terminie sprawy o zapłatę kosztów związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi dodatkowy 14-dniowy termin załatwienia sprawy.

Postanowieniem z dnia "[...]" wydanym z upoważnienia Starosty O. przez Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O., na podstawie art. 123 k.p.a., ustalono na rzecz T. R. wynagrodzenie w wysokości 8099,40 zł brutto za przechowywanie na parkingu depozytowym w okresie od dnia 15 maja 2011r. do dnia 23 lutego 2012r. przedmiotowego pojazdu zastrzegając, że ustalone wynagrodzenie zostanie wypłacone po skutecznym dochodzeniu i egzekucji należności od właściciela pojazdu.

Na skutek zażalenia złożonego przez T. R. postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło powyższe postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zaskarżone postanowienie nie zawiera podstawy prawnej i nie przytacza w uzasadnieniu przepisów prawa, na podstawie których dałoby się ustalić, w jakim trybie działa organ. Podniesiono, że organ I instancji winien ustalić, czy działa w oparciu o wniosek skarżącego, czy też z urzędu na podstawie art. 130a P.r.d. Wskazano, że brak jest podstaw do uzależniania wypłaty stronie żądanego wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie na parkingu depozytowym pojazdu od uregulowania należności przez właściciela pojazdu.

Pismem z dnia 12 maja 2014r. organ I instancji, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił T. R., że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność weryfikacji dokumentów, na podstawie których zostanie ustalona wysokość wynagrodzenia, w tym termin oczekiwania na informacje od organów sądowych i egzekucyjnych, postępowanie zostanie zakończone do dnia 12 lipca 2014r.

Pismem z dnia 30 czerwca 2014r. organ I instancji wezwał T.R. do wskazania, w terminie 14 dni, faktycznie poniesionych kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym przedmiotowego pojazdu, sposobu ich wyliczenia oraz przedstawienia stosownych dokumentów. Jednocześnie zawiadomiono, że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 30 sierpnia 2014 r.

Odpowiadając na powyższe wezwanie T. R. poinformował, że zgodnie z łączącą go z organem I instancji umową, nie jest zobowiązany do przedstawiania żądanych przez ten organ kosztów. Dodał, że stawki za usunięcie i parkowanie pojazdów usuniętych z dróg publicznych na podstawie art. 130a P.r.d. zostały ściśle określone w umowie i przekazane temu organowi we wcześniejszych pismach.

Następnie organ I instancji wystąpił do trzech podmiotów prowadzących działalność gospodarczą związaną z przechowywaniem pojazdów na parkingach strzeżonych o udzielenie informacji odnośnie stawek za usuwanie i przechowywanie pojazdów w latach 2007-2012, a także zwrócił się do T. R. o podanie, czy występował do jakichkolwiek innych organów bądź podmiotów o zwrot należności będących przedmiotem niniejszego postępowania.

Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w sprawie o sygn. akt "[...]". Jednakże na skutek zażalenia T. R., postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania.

Postanowieniem z dnia "[...]" wydanym z upoważnienia Starosty O. przez Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej w O., na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w nawiązaniu do art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.), ustalono na rzecz T. R. konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie w wysokości 712,50 zł brutto za przechowywanie na parkingu depozytowym pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]" w okresie od dnia 15 maja 2011 r. do dnia 23 lutego 2012r.

T. R. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia "[...]" uchyliło powyższe postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że ani z akt sprawy, ani z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, w jaki sposób organ ustalił należność na rzecz odwołującego. Kolegium podniosło, że ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór organ zobowiązany jest wziąć pod uwagę zasady ustalania wynagrodzenia przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe (także te spoza województwa), powinien również zwrócić się do innych organów administracji skarbowej o podanie informacji we wskazanym zakresie, jeśli natomiast uzna, że powyższa analiza wymaga wiadomości specjalnych powinien odwołać się do opinii biegłego uwzględniając specyfikę tzw. parkingu depozytowego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji nie odniósł się do umów cywilnoprawnych, na podstawie których w poprzednim swoim rozstrzygnięciu z dnia "[...]" ustalił kwotę należnego odwołującemu wynagrodzenia w wysokości 8.099,40 zł, a ponownie rozpatrując sprawę w ramach jednego postępowania, organ I instancji ustalił wynagrodzenie w kwocie wielokrotnie niższej niż pierwotnie.

Pismami z dnia 24 marca 2015r. organ I instancji zwrócił się do organów administracji skarbowej oraz starostów innych powiatów, mających siedzibę na terenie województwa "[...]", o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012. Jednocześnie pismem z dnia 10 kwietnia 2015r., na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomiono T. R., że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 10 czerwca 2015r.

Następnie pismem z dnia 28 kwietnia 2015r. organ I instancji zwrócił się do Starosty Powiatowego w S. o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012, zaś pismami z dnia 2 czerwca 2015r. organ I instancji zwrócił się do organów administracji skarbowej, mających siedzibę na terenie sąsiednich województw oraz do Starosty T. o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012.

Pismem z dnia 10 czerwca 2015r. organ I instancji, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił T. R., że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, a także z uwagi na fakt, że akta pojazdu znajdują się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O. postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 10 sierpnia 2015r.

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uznało zażalenie T. R. z dnia 22 kwietnia 2015 r. na przewlekłość postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie za nieuzasadnione.

Pismem z dnia 7 lipca 2015r. organ I instancji, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił T.R., że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 7 września 2015r.

W dniu 24 lipca 2015r. T. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłość postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia wynagrodzenia za usunięcie z drogi i przechowywanie na parkingu depozytowym pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]", żądając zobowiązania Starosty O. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni, orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny w granicach uznania Sądu oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie skarżącego skarga na przewlekłość postępowania jest jedynym skutecznym sposobem zmobilizowania organu I instancji do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Skarżący podniósł że Kolegium rozpoznając jego zażalenie na przewlekłość postępowania pominęło fakt, że wzmożona aktywność organu I instancji dotyczyła jednego dnia, tj. 24 marca 2015r. i polegała na sporządzeniu i wysłaniu szeregu pism, po czym do dnia 20 lipca 2015r. organ nie dokonał żadnej dalszej czynności postępowania, a więc przez kolejne 4 miesiące. Tym samym czynności organu I instancji uznać należy za pozorowanie aktywności w celu ciągłego przesuwania w czasie momentu wydania rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że sam nie pozostawał w tym czasie bezczynny i także dążył do ustalenia właściwego lokalnego i obiektywnego miernika kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na parkingu depozytowym. W ocenie skarżącego każda rada (powiatu, gminy, miasta), kalkulując stawki do projektu uchwały musi uwzględniać koszt holowania i przechowywania pojazdów na lokalnym rynku. Taki element kalkulacyjny jest niewątpliwie obiektywnym miernikiem, który powinien zostać zastosowany w sprawie ustalania należnych świadczeń i jest on bardziej odpowiedni od stawek stosowanych na innym terenie o innej specyfice niż powiat olsztyński. Skarżący podniósł, że dwukrotnie zwracał się do właściwych organów, w tym organu I instancji, o przekazanie kalkulacji wysokości opłat ustalanych przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d., lecz nie otrzymał rzetelnej odpowiedzi. Zdaniem skarżącego Starosta O. celowo podejmuje pozorne działania, aby opóźnić wydanie rozstrzygnięcia zawierającego dla organu skutki finansowe. Postępowanie prowadzone jest przez wiele miesięcy bez efektu, a co jakiś czas wykonywane są czynności w celu uniknięcia zarzutu bezczynności, lecz od tego czasu nie wykonano żadnych dalszych czynności zmierzających rzeczywiście do zakończenia postępowania. W związku z tym w ocenie skarżącego skarga jest uzasadniona, zaś wnioskowana grzywna jest jedynym obecnie argumentem mogącym wpłynąć na zwiększenie aktywności organu.

W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej odrzucenie, zaś z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w przedmiocie bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej. W ocenie organu skarga jest niedopuszczalna, gdyż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", wydane na podstawie art. 37 k.p.a., nie należy do postanowień objętych kognicją sądu administracyjnego. Ponadto organ I instancji wskazał, iż udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pisma, podając wysokość opłat będących przedmiotem zainteresowania skarżącego oraz podstawy ich ustalenia.

Pismem z dnia 13 października 2015r. organ I instancji uzupełnił wniesioną wcześniej odpowiedź na skargę, wnosząc o oddalenie skargi i podał, iż po rozpatrzeniu zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w marcu 2015r. organ podjął działania w celu ustalenia wynagrodzenia dla prowadzącego parking. Wskazano, że to na prowadzącym parking ciąży obowiązek wykazania poniesionych kosztów i ich kalkulacji, uwzględniającej chociażby wyposażenie parkingu, a jeśli dozorca nie wykaże jakie poniósł wydatki lub nie wskaże sposobu ich wyliczenia, poza wskazaniem stawki z uchwał rady powiatu, to stosowne ustalenia winien poczynić organ, który jednak nie jest związany żadnymi regułami poza zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. Podano, że skarżący odmówił przedstawienia rzeczywiście poniesionych kosztów, w związku z czym organ podjął działania w celu ustalenia wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, za usunięcie i przechowywanie pojazdu na parkingu depozytowym i w tym celu skierował zapytania do przedsiębiorców prowadzących usługi holowania, parkingi oraz organów administracji publicznej zlecających usuwanie i przechowywanie pojazdów o wysokość stawek stosowanych za usuwanie pojazdów z drogi i przechowywanie pojazdów na parkingu depozytowym. Po uzyskaniu wskazanych wyżej informacji możliwe było zakończenie postępowania zmierzającego do ustalenia wysokości wynagrodzenia. Ponadto organ wskazał, iż podjął czynności prowadzące do zawarcia ugody ze skarżącym i w tym celu zaproszono skarżącego na spotkanie, na którym została przedstawiona mu propozycja ugody.

Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 15 października 2015r. pełnomocnik organu wskazała, że na dzień rozprawy nie zostało wydane postanowienie załatwiające sprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej działalności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji przysługuje m.in. w sprawach, w których mogą być wydawane postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga jest zasadna.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że nie jest zasadny wniosek organu o odrzucenie skargi, zawarty w odpowiedzi na skargę, Jak wynika bowiem z treści skargi jej przedmiotem nie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", czy kwestia udzielenia informacji publicznej, lecz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za przechowywanie na parkingu depozytowym w okresie od dnia 15 maja 2011r. do dnia 23 lutego 2012r. pojazdu marki "[...]" o nr rejestracyjnym "[...]". Takie działanie organu podlega zaś – jak wskazano wyżej - kognicji sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że przewlekłe prowadzenie postępowania stoi w sprzeczności z ogólną zasadą szybkości i prostoty postępowania, o której mowa w art. 12 k.p.a. W świetle tego przepisu organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, a więc takiej jak kontrolowana, powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W świetle zaś art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Zwalczaniu opieszałości organu w załatwieniu sprawy administracyjnej, do której obok bezczynności należy także przewlekłe prowadzenie postępowania, służą stronie środki prawne przewidziane w art. 37 k.p.a. (zażalenie) oraz w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (skarga do sądu administracyjnego). W razie zaś wniesienia przez stronę skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania badaniu sądu podlega zarówno wnikliwość, jak i szybkość działań podjętych przez organ w konkretnej sprawie. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ może być spowodowane różnymi okolicznościami. Zaistnieje zarówno w sytuacji, gdy będzie można organowi postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się w rozsądnym terminie, jak również kiedy będzie można postawić zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania może być także uznana nieporadność organu, kiedy z naruszeniem przepisu art. 12 § 1 k.p.a., nie działa on w sprawie wnikliwie i szybko, a podejmuje czynności i środki dowodowe nieadekwatne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, tym bardziej, gdy tym sposobem naraża stronę na dotkliwą szkodę (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2038/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że niezależnie od przyjętej przez organ podstawy prawnej do ustalenia koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za przechowywanie na pojazdu, tj. art. 130a P.r.d. czy art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - z mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - stosuje się przepisy k.p.a. Skoro zatem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, to wymaga ono zakończenia poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu zawiadomieniem z dnia 19 kwietnia 2013r. Wprawdzie organ I instancji wydał w tej sprawie dwa postanowienia (z dnia "[...]" i z dnia "[...]"), ale zostały one uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (postanowieniami z dnia "[...]" i z dnia "[...]"). W tych okolicznościach sąd - rozpatrując skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie - przy ocenie szybkości działań organu I instancji uwzględnił przede wszystkim okres od zwrotu akt temu organowi przez Kolegium po wydaniu postanowienia z dnia "[...]" do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie. Natomiast przy ocenie wnikliwości działań uwzględnił wszystkie czynności podjęte przez organ I instancji w kontrolowanej sprawie.

Oceniając szybkość działania organu I instancji po wydaniu przez Kolegium postanowienia z dnia "[...]", należy przede wszystkim wskazać, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany był do przestrzegania terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 k.p.a. Jak wynika z adnotacji na postanowieniu Kolegium z dnia "[...]", organ I instancji otrzymał to rozstrzygnięcie 10 marca 2015r. Pismami z dnia 24 marca 2015r. zwrócił się do organów administracji skarbowej oraz starostów innych powiatów, mających siedzibę na terenie województwa "[...]", o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012. Jednocześnie pismem z dnia 10 kwietnia 2015r. organ I instancji zawiadomił skarżącego, że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 10 czerwca 2015r. Kolejnym pismem z dnia 28 kwietnia 2015r. organ I instancji zwrócił się do Starosty Powiatowego w S. o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012. Następnie pismem z dnia 10 czerwca 2015r. organ I instancji, powołując art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił skarżącego, że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, a także z uwagi na fakt, że akta pojazdu znajdują się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O. postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 10 sierpnia 2015r. Z kolei pismami z dnia 2 czerwca 2015r., organ I instancji zwrócił się do organów administracji skarbowej, mających siedzibę na terenie sąsiednich województw, oraz do Starosty T. o udzielenie informacji dotyczącej wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012. Kolejnym pismem z dnia 7 lipca 2015r. organ I instancji zawiadomił zaś skarżącego, że ze względu na stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność ustalenia stawek obowiązujących w organach administracji publicznej w danym okresie, postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostanie zakończone do dnia 7 września 2015r. Jak wynika jednak z oświadczenia pełnomocnika organu I instancji, złożonego na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 15 października 2015r. dotychczas postępowanie w kontrolowanej sprawie nie zostało zakończone. Słusznie zatem podnosi skarżący, że organ podejmuje czynności dowodowe w kontrolowanej sprawie w znacznym odstępie czasu (np. 24 marca 2015r., 2 czerwca 2015r.) mimo, że w istocie ograniczają się one do pozyskania informacji od innych organów na temat wysokości stawek zawartych w umowach z przedsiębiorcami za usunięcie oraz za dobę przechowywania pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony, stanowiącego własność Skarbu Państwa w latach 2007-2012. W związku z tym sąd stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie jest prowadzone przewlekle i dlatego zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni. Przy czym wprawdzie na dzień wydania wyroku przez Sąd, organ I instancji uchybił obowiązkowi szybkiego działania w sprawie, lecz z uwagi na niewielki okres przekroczenia ostatniego z wyznaczonego przez ten organ terminu załatwienia sprawy, przewlekłość w tym zakresie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Mając zaś na względzie skomplikowany charakter sprawy sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi I instancji grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto w myśl art. 200 p.p.s.a.