Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 993/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość warszawską oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającą przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...],

Z ustaleń organu wynika, że objęta przedmiotową decyzją działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 pochodzi z nieruchomości objętej działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W dniu [...] lipca 1951 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem nr [...] odmówiło dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości. Obecnie działka nr [...] stanowi własność Miasta [...], we współużytkowaniu wieczystym osób fizycznych.

Z wnioskiem o odszkodowanie wystąpili spadkobiercy dawnych właścicieli W. i K. małżonków M., których prawa spadkowe potwierdzają znajdujące się w aktach dokumenty.

Organ ustalił, że na dzień 21 listopada 1945 r., czyli na datę wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. działka nie była zabudowana. Organ przytoczył treść art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami i stwierdził, że dla sprawy kluczowe znaczenie ma kiedy nastąpiła utrata faktycznego władania tą nieruchomością przez właścicieli. Z akt własnościowych wynika, że na budowę istniejącego budynku wydane zostało zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] z [...] listopada 1956 r. dla Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Pismem z [...] czerwca 1957 R. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] wyraziło zgodę na przekazanie w zarząd i użytkowanie temu przedsiębiorstwu gruntów nieruchomości w granicach określonych zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...]. Z informacji przekazanych przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] przy piśmie z [...] stycznia 2014 r. wynika, iż został on wzniesiony w 1957 r. i przekazany do zasiedlenia w 1958 r. Z kolei z pisma Zarządu Budynków Komunalnych [...] z [...] grudnia 1997 r. wynika, że budynek posadowiony na przedmiotowej nieruchomości został oddany do eksploatacji w 1957 r. Dowody te, w ocenie organu, jednoznacznie wskazują na fakt, że utrata faktycznego władania tym gruntem przez poprzednich właścicieli nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r. co wyklucza, zdaniem organu, przyznanie odszkodowania za ten grunt.

H. R., w skardze na decyzję Wojewody [...] wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi błędną ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji wyciągnięcie wniosków, które stają w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej. W ocenie skarżącej materiał dowodowy nie pozwala określić daty utraty władztwa, a tym samym brak jest przesłanek dla orzeczenia odmowy przyznania odszkodowania. Domniemanie nie może zastępować daty pewnej, a taka wynika z ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Podstawę materialnoprawną orzekania przez organ administracji publicznej o odszkodowaniu za działkę gruntu objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy stanowi art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.). Przepis ten wskazuje przesłanki jakie muszą być spełnione kumulatywnie by mogło być przyznane odszkodowanie. Jedną z przesłanek jest wymóg by poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. Jeżeli faktycznej możliwości władania nieruchomością poprzedni właściciele zostali pozbawieni przed 5 kwietnia 1958 r. to nie jest możliwe przyznanie odszkodowania.

W rozpoznawanej sprawie zostało przez organy obu instancji ustalone, że poprzedni właściciele zostali pozbawieni faktycznego władania działką gruntu nr [...] z obrębu [...] przed 5 kwietnia 1958 r. Taki wniosek organy wyprowadziły z treści dokumentów znajdujących się w aktach własnościowych oraz pozyskanych w toku postępowania odszkodowawczego. Z dokumentów tych wynika, że na budowę na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego istniejącego do czasów współczesnych zostało wydane zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] z dnia [...] listopada 1956 r. dla Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Pismem z [...] czerwca 1957 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] wyraziło zgodę na przekazanie temu przedsiębiorstwu w zarząd i użytkowanie gruntu określonego zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...]. Z pisma Zarządu Budynków Komunalnych [...] z [...] grudnia 1997 r. wynika, że budynek posadowiony na przedmiotowej nieruchomości został oddany do eksploatacji w 1957 r. Z pisma Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] z [...] stycznia 2014 r. wynika, że budynek został wzniesiony w 1957 r. i przekazany do zasiedlenia w 1958 r. Informacje zawarte w powołanych dokumentach pozwalają na ustalenie, że na przedmiotowej działce gruntu nr [...] Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego w 1957 roku wybudował budynek mieszkalny co wiązało się z prowadzeniem prac budowlanych na tej działce przez inwestora i na pewno dawni właściciele nie mieli faktycznej możliwości władaniem tą nieruchomością skoro prowadzona tam była budowa budynku komunalnego. Zatem ustalenie przez organ, że dawni właściciele zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania tą nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Skarżąca tych dowodów nie kwestionuje zatem zarzut błędnej ich oceny i nieprawidłowego wnioskowania przez organ na podstawie tych dowodów nie jest zasadny. Przepis art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymaga by konieczne było ustalenie konkretnej oznaczonej dniem, miesiącem i rokiem daty pozbawienia faktycznej możliwości władania nieruchomością przez dawnych właścicieli. Zgodnie z tym przepisem wystarczające jest ustalenie, że pozbawienie faktycznej możliwości władania nieruchomością nastąpiło po dniu 5 kwietnia 1958 r. by, przy spełnieniu pozostałych przesłanek wynikających z powołanego przepisu, możliwe było przyznanie odszkodowania.

Na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. pełnomocnik uczestnika postępowania J. R. oświadczył, że faktyczną możliwość władania przedmiotową nieruchomością dawni właściciele utracili w styczniu 1945 r. To również wskazuje na prawidłowe stanowisko organu co do tego kiedy nastąpiła utrata faktycznej możliwości władania, a mianowicie że miało to miejsce przed 5 kwietnia 1958 r. Fakt, że ta przesłanka ustawowa nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie uzasadnia odmowę przyznania odszkodowania co też zostało orzeczone przez organy obu instancji.

Z treści decyzji wynika, że dotyczy ona odszkodowania za działkę nr [...]. Z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. wynika, że budynek za który spadkobiercy dawnych właścicieli ubiegają się o odszkodowanie nie jest usytuowany na działce nr [...]. Zatem zaskarżona decyzja nie dotyczy odszkodowania za budynek posadowiony na innej działce, gdyż to nie było przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją.

Z powyższych względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji wyroku.