Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 479/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 479 / 06 P O S T A N O WI E N I E Dnia 11 maja 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 941/04 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 941/04 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 3 września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 października 2005 r. na mocy art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi orzekł o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku S. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2005 r. oddalającego skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 3 września 2004 r.

Doręczonym w dniu 17 września 2005 r. wezwaniem zobowiązano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku z dnia 14 lipca 2005 r. (nadano w UPT 15. 07. 2005 r.) sporządzonego osobiście przez skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez dokonanie czynności, której strona nie dokonała. Wobec braku odpowiedzi na powyższe wezwanie wydano zaskarżone zarządzenie.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł S. S., domagając się uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący wskazał na swoją złą sytuację zdrowotną oraz fakt, iż 7 dniowy termin nie pozwolił mu na znalezienie pełnomocnika, który mógłby wnieść kasację. Nadto skarżący odniósł się do legalności skarżonej przez siebie decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do przedstawionych we wniesionym zażaleniu zarzutów dotyczących problemów z ustanowieniem w terminie pełnomocnika należy zauważyć, że w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącego postanowieniem z dnia 21 czerwca 2005 r. przyznano mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, a Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 1 lipca 2005 r. poinformowała skarżącego, że wyznaczono jako jego pełnomocnika adw. R. D.. Jednakże skarżący z usług wyznaczonego adwokata nie chciał skorzystać i wystąpił z wnioskiem o zmianę pełnomocnika do Rady Adwokackiej. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała pismem z dnia 23 stycznia 2006 r. zarówno skarżącego oraz Sąd, że nie widzi podstaw do zmiany pełnomocnika wyznaczonego do reprezentacji skarżącego. Skarżący wyznaczonemu adwokatowi pełnomocnictwa nie udzielił do chwili obecnej, nie wyrażając przy tym zgody, aby adw. R. D. go reprezentował. Zauważyć należy, iż z przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji wyjaśnień wynika, iż ustanowiony z urzędu pełnomocnik, co potwierdził też skarżący, odmówił wniesienia skargi kasacyjnej z uwagi na brak podstaw prawnych.

Stwierdzić trzeba, że skoro art. 244 § 2 p.p.s.a. głosi, iż ustanowienie adwokata stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, nie można przyjąć, że stronę ma reprezentować wyznaczony przez Radę adwokat, w sytuacji gdy strona w sposób nie budzący wątpliwości wyraża swój sprzeciw, aby wskazany przez Radę adwokat ją reprezentował. Wynikające z wniosku strony o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie dla niej adwokata domniemanie, że wyznaczonemu przez Radę adwokatowi udzieliła pełnomocnictwa, sprzeciwem strony zostaje obalone. Podkreślić przy tym trzeba, że sprzeciw ten musi być wyraźny i tak jak to zaistniało w rozpoznawanej sprawie nie budzący wątpliwości.

Tak więc należy podzielić stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2005 r. (II OZ 519/05 ONSAiWSA 2005/6/115), że w razie wyznaczenia adwokata przez okręgową radę adwokacką w ramach prawa pomocy oraz udokumentowania w aktach sprawy, który adwokat został wyznaczony i zawiadomienia o tym strony, okoliczność ustanowienia pełnomocnika jest wystarczająco udokumentowana bez potrzeby dołączania do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa z podpisem strony (art. 37 w związku z art. 253 p.p.s.a.) z jednym zastrzeżeniem, że strona której tego adwokata przyznano w sposób wyraźny nie oponuje przeciwko wyznaczeniu jej określonego pełnomocnika.

Zważywszy na powyższe stwierdzić trzeba, że w sytuacji, gdy Sąd w ramach prawa pomocy przyznał stronie adwokata, a strona nie wyraża zgody na to, aby wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik ją reprezentował, należy zgodnie z wolą strony przyjąć, że rezygnuje z przyznanego jej prawa pomocy w tym zakresie. Konsekwencją takiej rezygnacji z pomocy adwokata ustanowionego z urzędu jest to, że strona w dalszym ciągu występuje w sprawie samodzielnie, z tym, że w przypadku konieczności dokonania czynności objętych przymusem adwokackim może skorzystać z pomocy pełnomocnika ustanowionego z wyboru, a więc we własnym zakresie.

Przedstawione wyżej uwagi są o tyle konieczne, że z uwagi na fakt, iż skarżący nie wyrażał zgody na to, aby reprezentował go adw. R. D. Sąd korespondencję w sprawie zasadnie kierował do skarżącego, a nie adw. R. D..

W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił z pismem stanowiącym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże do swego wniosku tejże skargi nie załączył. Tymczasem jednym z formalnych wymogów wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której strona nie dopełniła w terminie, w myśl art. 87 § 4 p.p.s.a. jest dokonanie tej czynności wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Z kolei stosownie do przepisu art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, z tym że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie czynności uchybionej skarżący nie dopełnił, dlatego też zasadnym było wezwanie go w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu. Wobec tego, że skarżący mimo skutecznego wezwania go, pisma we wskazanym zakresie nie uzupełnił (faktu tego nie kwestionuje), za zasadne uznać należy wydanie zaskarżonego zarządzenia.

Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw oddalił.