Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1526/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art 158 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K P na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1526/18

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., na podstawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r, poz. 1257), po przeprowadzeniu na wniosek K P postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji z dnia [...] listopada 1959 r., utrzymującej w mocy Zarządzenie Prezydium [...] z dnia [...] lipca 1958 r., znak: [...], wzywające do wykonania rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego drewnianego na nieruchomości w [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji z dnia [...] listopada 1959 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarządzeniem z dnia [...] lipca 1958 r., Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] wezwało S N do wykonania rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego drewnianego, murowanego na fundamencie gruzobetonowym, posadowionego na głęb. 0,60 m poniżej terenu, ze ścianami zewnętrznymi konstrukcji drewnianej (ryglówka) obmurowanymi z zewnątrz w półcegły, drewnianymi elementami konstrukcyjnymi niedostatecznie odizolowanymi od komina, na nieruchomości przy ul. [...]w [...].

Prezydium Rady Narodowej w [...] Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji decyzją z dnia [...] listopada 1959 r., po rozpatrzeniu odwołania S N - utrzymało w mocy zarządzenie z dnia [...] lipca 1958 r.

Pismem z dnia 26 września 2017 r., sprecyzowanym 13 listopada 2017 r., K P wniosła do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] lipca 1958 r.

Wnioskodawczyni K P jest współwłaścicielką nieruchomości położonej na działce nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...] (Księga wieczysta nr [...]). Powyższą nieruchomość nabyła akt notarialnym w dniu 7 października 1977 r.

W odniesieniu do kwestionowanej w trybie nieważności decyzji ustalono, że w dniu [...] lipca 1958 r., komisja budowlana dokonała kontroli samowoli budowanej na nieruchomości przy ul. [...] , podczas której stwierdzono, że "Ob. N S zam. w/m. samowolnie wykonał budowę drewnianego obmurowanego budynku mieszkalnego o jednospadowym dachu, dwuizbowy, który jest w stanie ukończonym i zamieszkały.(...) Budynek niepodpiwniczony, postawiony na fundamencie gruzobetonowym, posadowiony w terenie 0,60 m ściany zewnętrzne ryglówka, kontr, drewnianej, obmurowane zewnętrz cegłą pełną na 6-tkę, a od wnętrza otynkowane, stropodach konstrukcji drewnianej, dach jednospadowy, kryty papą, Drewniane części bud. są niedostatecznie odizolowane od komina grożą pożarem. Wykonanie w/w budowy sprzeczne jest z art. 332 i 333 prawa bud. i zasadami sztuki budowlanej. Zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia publicznego istnieje z powodu wielkiego prymitywu w budowie, wadliwego fundamentu i zagrożenia pożarowego. Możliwość usunięcia wad w drodze rozbiórki w terminie 14 dni po uprzednim opróżnieniu go".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy przepisów obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Wskazał, że zgodnie z art. 332 rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216), na wykonanie robót, wyszczególnionych w art. 333 i 334, o ile roboty te nie dotyczą budynków państwowych, wymagane było uzyskanie pozwolenia właściwej władzy.

Stosownie do art. 333 powyższego rozporządzenia, dla uzyskania pozwolenia na wykonanie wymienionych robót konieczne jest przedstawienie przez budującego właściwej władzy projektu (planu) do zatwierdzenia:

a) na wzniesienie nowych budynków stałych i tymczasowych, tudzież na nadbudowę ich i powiększenie, z wyjątkiem budynków, podanych niżej w pkt a) i d) art. 334 i w pkt a) i c) art. 335,

b) na przebudowę, przeróbki i w ogóle takie zmiany wspomnianych w pkt a) istniejących budynków, przy których zostają zmieniane, dodawane lub usuwane części nośne lub konstrukcyjne tych budynków bądź części, wpływające na bezpieczeństwo budynków od ognia lub stan zdrowotny, wreszcie, gdy ulega zmianie wygląd zewnętrzny budynków, ich części lub szczegółów architektonicznych,

c) na zmianę przeznaczenia wspomnianych w pkt a) budynków lub ich części, a w szczególności na przeróbkę na pomieszczenia dla pobytu ludzi takich lokali, które uprzednio miały inne przeznaczenie lub były budowane dla innego celu,

d) na ustawienie silników mechanicznych o sile powyżej 2 koni mechanicznych, tudzież na wykonanie i gruntowne zmiany urządzeń pomocniczych, związanych z budynkami, a mianowicie: dźwigów wszelkiego rodzaju, ogólnych domowych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, ogólnych urządzeń centralnego ogrzewania, dołów kloacznych itp., z wyjątkiem urządzeń wspomnianych w pkt c) art. 334 i w pkt d) art. 335,

e) na wykonanie stałych ogrodzeń murowanych i w ogóle z trwałego materiału, wznoszonych od strony ulic i placów publicznych, wszelkich innych stałych ogrodzeń o wysokości, przekraczającej 3 metry, robót ziemnych o stałym technicznym przeznaczeniu, tudzież murów oporowych o wysokości powyżej 80 centymetrów, z wyjątkiem urządzeń wspomnianych w pkt d) art. 335.

Pismem z dnia z [...] lipca 1958 r., Prezydium Rady Narodowej w [...] wniosło na podstawie art. 399 pkt 1 rozporządzenia z 1928 r. o ukaranie S N właściciela domu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] za samowolę budowlaną budynku mieszkalnego bez zatwierdzonego projektu i pozwolenia (art. 332 i 333 ) prawa budowlanego.

Stosownie do art. 399 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, kto: wznosi, przebudowuje, użytkuje lub znosi budynek albo inne urządzenie bez pozwolenia, wymaganego przez przepisy rozporządzenia niniejszego lub przepisy, wydane na jego podstawie, podlega karze aresztu do 3 miesięcy lub grzywny do 3.000 złotych.

Zarządzeniem z dnia [...] lipca 1958 r., Prezydium [...] wezwało Stanisława Niżnik do wykonania rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego drewnianego, na nieruchomości przy ul. [...] , gdyż "powoduje zagrożenie bezpieczeństwa i zagrożenie pożarowe oraz oszpecenie, co jest sprzeczne z art. 205, 207, 237, 378 i 262 prawa budowlanego".

Podstawę prawną ww. zarządzenia stanowił art. 380 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli z 1928 r., zgodnie z którym m.in. - jeżeli wzniesiono nowe budynki lub urządzenia, związane z budynkami albo dokonano nadbudowy, powiększenia lub przebudowy budynków i urządzeń istniejących - bez wymaganego pozwolenia, względnie niezgodnie z udzielonym pozwoleniem i jeżeli ponadto budynki te: b) zagrażają bezpieczeństwu osobistemu lub publicznemu albo; d) zniekształcają lub szpecą ulice, place, wygląd miejscowości lub krajobrazu - właściwe władze, niezależnie od wstrzymania robót budowlanych w myśl art. 379 i pociągnięcia winnych do odpowiedzialności karnej, są upoważnione zawezwać właściciela do dokonania zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia budynków do stanu, zgodnego z planem zabudowania i przepisami obowiązującymi, względnie w celu usunięcia niebezpieczeństwa albo zniekształcenia lub zeszpecenia, o których wyżej mowa, o ile zaś bezpieczeństwo nie może być zapewnione, albo zniekształcenie lub zeszpecenie nie może być usunięte w drodze dokonania zmian lub przeróbek, lub wreszcie, gdy nowowzniesiony budynek lub urządzenie wykracza poza linię regulacyjną, ustaloną w prawomocnym planie zabudowania, - do rozebrania budynku albo urządzenia w całości lub w części.

Zgodnie z art. 205 ww. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, wszystkie budynki ogniotrwałe przeznaczone na pobyt ludzi budynki nieogniotrwałe powinny być stawiane na fundamentach z muru, betonu lub innego trwałego materiału na stałym lub odpowiednio wzmocnionym gruncie.

Z kolei w myśl art. 207 rozporządzenia z 1928 r., ściany budynków powinny czynić zadość wymogom statycznym. Grubość zewnętrznych ścian budynków, przeznaczonych na pobyt ludzi, powinna być dostosowana do warunków klimatycznych.

Ponadto, zgodnie z art. 237 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, wszelkie konstrukcyjne części budynku z drzewa lub innych materiałów nieogniotrwałych powinny być oddalone od wewnętrznej powierzchni ścian kominowych co najmniej o 25 centymetrów, a od otworów do oczyszczania - o 50 centymetrów.

Stosownie do art. 262 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 1928 r., 1. lica budynków powinny być tak wykonane, iżby nie powodowały zeszpecenia placu, ulicy albo podwórza. 2. w podobny sposób powinny być wykonane również wszelkie powierzchnie murów, widoczne z wszelkich dróg komunikacji publiczne

Zgodnie z art. 378 rozporządzenia z 1928 r., władze, powołane do wykonywania nadzoru policyjno-budowlanego, powinny czuwać nad tym, aby roboty budowlane były wykonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami tudzież z ogólnie uznanymi zasadami sztuki budowlanej i by przy wykonywaniu tych robót nie było narażone na niebezpieczeństwo życie i zdrowie ludzkie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 grudnia 1948 r., o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. 1949 Nr 4, poz. 20), art. 416 ust. 3 otrzymał brzmienie: Minister Odbudowy w porozumieniu z Ministrami: Administracji Publicznej, Ziem Odzyskanych, Obrony Narodowej oraz Pracy i Opieki Społecznej może wydawać w drodze rozporządzeń dla całego obszaru Państwa lub jego części ulgowe przepisy policyjno-budowlane, dopuszczające odchylenia od wymagań art. 172 - 316. Przepisy dla wsi będą wydawane w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych

Dla powyższego przedsięwzięcia zlokalizowanego przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) nie przewidziano "odchylenia od wymagań art. 172 - 316 prawa budowlanego", o którym mowa w ustawie z dnia 30 grudnia 1948 r.

Formalnoprawną podstawę decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1959 r., stanowił art. 93 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 z zm.), zgodnie z którym, jeśli odwołania nie należy odrzucić, jako spóźnionego lub niedopuszczalnego, władza odwoławcza wyda orzeczenie w sprawie, nie będąc związana ani zakresem żądań odwołania, ani ustaleniami instancji niższej. Powyższe orzeczenie stanowi dzisiejszą decyzję administracyjną.

Analizując decyzję z dnia 30 listopada 1959 r., pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie jest ona obarczona żadną z wad zawartych w art. 156 § 1 Kpa, obligujących organ do stwierdzenia nieważności.

Decyzja z dnia [...] listopada 1959 r., została wydana przez właściwy organ na podstawie właściwego przepisu prawa, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutów K P, organ wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzania nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej.

Podnoszone przez K P i M M zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, gdyż wykraczają poza zakres postępowania. Przeprowadzenie dowodu z oględzin, czy kontroli nieruchomości nie mogło zostać uwzględnione.

K P wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r.

Wskazała, że decyzja dotyczy nieżyjącego już S N, który wybudował budynek jako gospodarczo - mieszkalny w roku 1958 i mieszkał w nim wraz z rodziną do 7.10.1977r. Żaden urząd nie zgłaszał zastrzeżeń co do funkcjonowania budynku. Skarżąca nabyła budynek w dobrej wierze, wykonała remont według wydanych pozwoleń. Nikt przez wiele lat nie kwestionował stanu technicznego komina, ani podpiwniczenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu wniosku K P o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1959 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2018 r.

W uzasadnieniu organ podał, że celem postepowania nieważnościowego nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, lecz wyłącznie skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Przesłanki nieważności zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.

Ponowna analiza sprawy potwierdza, że zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium [...] z dnia [...] listopada 1959 r.

Z protokołu oględzin robót budowlanych z dnia[...] lipca 1958 r. dotyczących budynku mieszkalnego drewnianego na nieruchomości położonej przy ul. [...] (obecnie ulicy [...]) wynika, że ze względu na zaistnienie "wielkiego prymitywu w budowie, wadliwego fundamentu i zagrożenia pożarowego", budynek należy rozebrać "w terminie 14 dni po uprzednim opróżnieniu go".

Zarządzeniem Prezydium [...] z dnia [...] lipca 1958 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 380 Prawa budowlanego, wezwano S N do "rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku po jego uprzednim opróżnieniu w terminie 14 dni od otrzymania zarządzenia". W treści dokumentu stwierdzono, że budynek powoduje zagrożenie bezpieczeństwa i zagrożenie pożarowe oraz oszpecenie, co jest sprzeczne z art. art. 205, 207, 237, 378 i 262 prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 380 Rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216), jeżeli wzniesiono nowe budynki lub urządzenia, związane z budynkami albo dokonano nadbudowy, powiększenia lub przebudowy budynków i urządzeń istniejących - bez wymaganego pozwolenia, względnie niezgodnie z udzielonym pozwoleniem i jeżeli ponadto budynki te: b) zagrażają bezpieczeństwu osobistemu lub publicznemu albo; d) zniekształcają lub szpecą ulice, place, wygląd miejscowości lub krajobrazu - właściwe władze, niezależnie od wstrzymania robót budowlanych w myśl art. 379 i pociągnięcia winnych do odpowiedzialności karnej, są upoważnione zawezwać właściciela do dokonania zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia budynków do stanu, zgodnego z planem zabudowania i przepisami obowiązującymi, względnie w celu usunięcia niebezpieczeństwa albo zniekształcenia lub zeszpecenia, o których wyżej mowa, o ile zaś bezpieczeństwo nie może być zapewnione, albo zniekształcenie lub zeszpecenie nie może być usunięte w drodze dokonania zmian lub przeróbek, lub wreszcie, gdy nowo wzniesiony budynek lub urządzenie wykracza poza linię regulacyjną, ustaloną w prawomocnym planie zabudowania - do rozebrania budynku albo urządzenia w całości lub w części.

Badana decyzja z dnia [...] listopada 1959 r., została wydana na podstawie art. 93 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. nr 36, poz. 341 ze zm.), stanowiącym, że jeśli odwołania nie należy odrzucić, jako spóźnionego lub niedopuszczalnego, władza odwoławcza wyda orzeczenie w sprawie, nie będąc związana ani zakresem żądań odwołania, ani ustaleniami instancji niższej. W uzasadnieniu stwierdzono, że budynek został wybudowany samowolnie, co stanowi wykroczenie z art. 332 i 333 Prawa budowlanego.

Ówcześnie uznano, że wzniesiony budynek stwarza zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego, a widokiem swoim oszpeca otoczenie, co było sprzeczne z art. 237, 262 i 378 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli.

W ocenie GINB decyzja Prezydium [...] z dnia [...] listopada 1959 r., utrzymująca w mocy Zarządzenie Prezydium [...] z dnia [...] lipca 1958 r., nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "zarządzenia adresowanego do S N, który już nie żyje" organ wyjaśnił, że S N w dniu wydania decyzji był właścicielem nieruchomości przy ul. [...].

Zgodnie z art. 380 Rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, do niego powinien być skierowany nakaz rozbiórki.

K P, stała się współwłaścicielką nieruchomości przy ul. [...] (obecnie [...]) w [...] i jako następczyni prawna poprzedniego właściciela, wstąpiła w ogół jego praw i obowiązków.

K P wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2018 r., domagając się jej uchylenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skarga jest niezasadna.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważnościowych przewidzianych przepisami art. 156 § 1 Kpa.

Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się wyłącznie do oceny legalności kwestionowanej decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi nadzwyczajny środek wzruszenia decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 Kpa i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonych najcięższymi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa. W toku tego postępowania organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy.

Ze sporządzonego w toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, protokołu oględzin z dnia [...] lipca 1958 r. budynku mieszkalnego drewnianego na nieruchomości przy ul. [...] wynikało, że ze względu na zaistnienie "wielkiego prymitywu w budowie, wadliwego fundamentu i zagrożenia pożarowego", budynek należy rozebrać.

Zgodnie z art. 380 Rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1939 r., Nr 34, poz. 216), jeżeli wzniesiono nowe budynki lub urządzenia, związane z budynkami albo dokonano nadbudowy, powiększenia lub przebudowy budynków i urządzeń istniejących - bez wymaganego pozwolenia, względnie niezgodnie z udzielonym pozwoleniem i jeżeli ponadto budynki te: b) zagrażają bezpieczeństwu osobistemu lub publicznemu albo; d) zniekształcają lub szpecą ulice, place, wygląd miejscowości lub krajobrazu - właściwe władze, niezależnie od wstrzymania robót budowlanych w myśl art. 379 i pociągnięcia winnych do odpowiedzialności karnej, są upoważnione zawezwać właściciela do dokonania zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia budynków do stanu, zgodnego z planem zabudowania i przepisami obowiązującymi, względnie w celu usunięcia niebezpieczeństwa albo zniekształcenia lub zeszpecenia, o których wyżej mowa, o ile zaś bezpieczeństwo nie może być zapewnione, albo zniekształcenie lub zeszpecenie nie może być usunięte w drodze dokonania zmian lub przeróbek, lub wreszcie, gdy nowo wzniesiony budynek lub urządzenie wykracza poza linię regulacyjną, ustaloną w prawomocnym planie zabudowania - do rozebrania budynku albo urządzenia w całości lub w części.

Badana w trybie nieważności decyzja Prezydium [...] z dnia [...]listopada 1959 r., została wydana na podstawie art. 93 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. nr 36, poz. 341 ze zm.), stanowiącego, że jeśli odwołania nie należy odrzucić, jako spóźnionego lub niedopuszczalnego, władza odwoławcza wyda orzeczenie w sprawie, nie będąc związana ani zakresem żądań odwołania, ani ustaleniami instancji niższej.

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że budynek został wybudowany samowolnie i stwarza zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego, a widokiem swoim oszpeca otoczenie, co jest sprzeczne z art. 237, 262 i 378 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli.

Podkreślenia wymaga, że w toku całego postępowania nie były podnoszone, żadne zarzuty które wskazywałyby, że decyzja Prezydium [...] z dnia [...] listopada 1959 r., utrzymująca w mocy Zarządzenie [...] z dnia [...] lipca 1958 r., jest obarczona wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 k.p.a.

Decyzja została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

W szczególności nie jest żadną z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. zmiana po wydaniu decyzji stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej nieruchomości (wobec upływu wielu dziesięcioleci od jej wydania), ani też fakt że decyzja ta nie została wykonana od ponad półwiecza. Nie są to bowiem okoliczności relewantne z punktu widzenia postępowania o stwierdzenie nieważności.

Jak zasadnie wskazał organ, oceny legalności kwestionowanej decyzji dokonuje się w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

Badanie decyzji w postępowaniu nieważnościowym odbywa się w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), dlatego bez znaczenia pozostaje zarzut skarżącej dotyczący obecnego stanu prawnego nieruchomości oraz aktualnie dobrego stanu technicznego budynku.

W granicach tej sprawy, Sąd nie jest również uprawniony do oceny zasadności i dopuszczalności ewentualnej egzekucji tej decyzji, co motywowało wstąpienie skarżącej z przedmiotowym wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

W tym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.