Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 457/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 7, 77 par. 1 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Sławomir Antoniuk Protokolant Monika Michnik - Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł powiększoną o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) zł, stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], cofającą J. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), z uwagi na powziętą wobec J. Z. obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wskazał, że został on skazany za ciąg przestępstw z art. 218 § 1 k.k., polegających na nieodprowadzeniu za swoich pracowników składek na ubezpieczenie społeczne (wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2005 r., sygn. akt [...], prawomocny od dnia 12 października 2005 r.).

Oceniając rodzaj popełnionego czynu oraz stopień jego szkodliwości, organ uznał, iż na korzystne rozstrzygnięcie dla strony nie mogą mieć wpływu dowody pozytywnie świadczące o J. Z.

Od decyzji tej J. Z. odwołał się, jednakże Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał decyzję w mocy.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podał, że okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń – w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest – wystąpienie obawy, o której mowa w tym przepisie, zastrzegając, że końcowa część tego przepisu stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Katalog tych okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę, nie jest zamknięty, co oznacza, że oprócz przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które wprost świadczą o jej istnieniu, także inne okoliczności mogą ją uzasadniać, w tym skazanie lub podejrzenie, czy też oskarżenie o popełnieniu innych rodzajów przestępstw lub negatywne cechy charakteru osoby zainteresowanej posiadaniem pozwolenia na broń. Organ podał ponadto, że w omawianym przepisie ustawodawca nie zastrzegł, że przestępstwa te winny mieć jakikolwiek związek z użyciem broni, czy też zawierać w swej stronie przedmiotowej takie elementy jak przemoc lub groźba jej użycia. Sposób działania sprawcy czynu zabronionego miał zasadnicze znaczenie dla istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przed zmianą treści tego przepisu, dokonaną ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Po tej dacie decydujący jest rodzaj naruszonego działaniem sprawcy dobra, a dodatkowo również stopień społecznej szkodliwości czynu zabronionego i jego okoliczności.

Oceniając sprawę J. Z. przez pryzmat takich właśnie kryteriów, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji powziął wobec niego obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie obliguje organów Policji do udowodnienia, iż faktycznie osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń użyje jej w wyżej określonym celu, bowiem wprowadził on jedynie domniemanie takiego zachowania (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa-871/05, LEX nr 206533). W ocenie Komendanta Głównego Policji, posiadaniu przez J. Z. pozwolenia na broń palną myśliwską sprzeciwiają się okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, a także jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Z wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r., sygn. akt [...], wynika bowiem, iż przez różne okresy czasu strona nie odprowadzała składek na ubezpieczenia społeczne za swoich pracowników. Tymczasem obowiązujący w Polsce system ubezpieczeń społecznych zakłada, że podstawowe świadczenia, których zapewnianie obciąża Państwo (opieka zdrowotna, w tym w związku z wypadkiem przy pracy, świadczenia rentowe oraz emerytalne) opłacane są ze składek pochodzących od pracodawców i w określonej części od pracowników (ubezpieczenie zdrowotne, wypadkowe, rentowe i emerytalne). Jeśli zatem pracodawca zatrudnia jakieś osoby bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego, a więc nie odprowadza należnych kwot pieniędzy do ZUS, stawia te osoby w trudnej sytuacji życiowej, ponieważ nie mogą się one wykazać tzw. okresami składkowymi, od których m.in. zależne jest nabycie w odpowiednim czasie uprawnień emerytalnych, a także ewentualne skorzystanie z innych świadczeń. Organ wskazał, że J. Z. został uznany winnym takich właśnie bezprawnych zachowań i za nie skazany prawomocnie od dnia [...] października 2005 r. powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. Organ wskazał też, że trudno przy tym przyjąć, iż skazanie to dotyczy incydentalnego przestępstwa, ponieważ bezprawne zachowanie strony odnosiło się do 19 pracowników oraz trwało w niektórych przypadkach kilka lat – najdłużej około 4 lata. W ocenie organu odwoławczego, świadczy to o nieliczeniu się przez J. Z. z podstawowymi potrzebami innych ludzi, w tym przypadku związanymi z zapewnieniem im bezpieczeństwa (w sensie socjalnym), nie tylko w bieżącym czasie, lecz zwłaszcza w przyszłości. Osoba, której można przypisać taką cechę nie daje gwarancji, że z należytym poczuciem obowiązku, a więc odpowiedzialnie, bezpiecznie i zgodnie z prawem będzie dysponować bronią palną, która ze względu na swoje właściwości jest przecież niebezpiecznym narzędziem, a więc jej posiadanie wiąże się ściśle ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ stwierdził też, że pozytywne postrzeganie strony w miejscu jej zamieszkania nie zmienia powyższego przekonania, bowiem wynika ono z oceny okoliczności i ciężaru gatunkowego popełnionego przez nią przestępstwa i opiera się na ustaleniach dokonanych we wskazanym wyżej wyroku. Komendant Główny Policji podał też, że ocena zasadności prawomocnego wyroku sądu nie może stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, natomiast taki skazujący stronę wyrok jest wiążący dla organów Policji przy ustaleniu przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Sąd karny wyraził też w ten sposób ocenę postawy strony – nie znalazł bowiem przesłanek nie tylko do uniewinnienia strony od zarzutu popełnienia przestępstwa, ale nawet do warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Odnosząc się zaś do opinii wydanej przez prezesa macierzystego koła łowieckiego strony "K." w K. wskazał, że w ostatnich 5 latach strona wykazuje małą aktywność w pracach na rzecz koła oraz nie wywiązuje się terminowo z obowiązków statutowych.

Reasumując, organ stwierdził, że pozostawieniu J. Z. pozwolenia na broń sprzeciwia się interes społeczny (art. 7 kpa), który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Organ argumentując swoje stanowisko powołał się ponadto na orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi J. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismami z dnia 30 kwietnia 2009 r. i 3 czerwca 2009 r. oraz pismem pełnomocnika skarżącego z dnia 15 października 2009 r. J. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucił organowi, że w uzasadnieniu decyzji podnoszony jest jedynie aspekt przestępczy sprawy, związany z okresowym nieodprowadzaniem składek ZUS za pracowników z pominięciem innych dowodów w sprawie, świadczących o jego pozytywnym postrzeganiu w środowisku. Skarżący wyjaśnił, że niepłacenie przez niego składek spowodowane było sytuacją rynkową i spadkiem kondycji finansowej prowadzonego przez niego przedsięwzięcia. Wskazał też, że Sąd Rejonowy w S. potraktował sprawę jako mniejszej wagi, miarkując, że w przeszłości wywiązywał się z obowiązku płacenia składek, co przekłada się na fakt, że zaniechanie w płaceniu składek nie miało charakteru uporczywego, czy też celowego działania na szkodę pracowników. Skarżący zarzucił ponadto organowi brak konsekwencji, polegający na podjęciu z jego strony działań dopiero po trzech latach od uprawomocnienia się wyroku. Wskazał też, że uzasadnienie decyzji ma charakter ogólnikowy i nie uwzględnia czynnika otoczenia oraz charakteru osobowości skarżącego, jak również opinii policyjnej. Podał też, że do zatarcia skazania pozostało mu tylko 4 miesiące.

J. Z. poinformował też, że pozwolenie na broń palną myśliwską posiada od 1976 r. i w związku z jej posiadaniem nigdy nie wystąpiły zjawiska o cechach nawet zbliżonych do zagrożenia bezpieczeństwa, a zatem zaliczanie go do osób, wobec których istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest nietrafne. Poinformował też, że w przeszłości zasiadał we władzach Zarządu Okręgu Polskiego Związku Łowieckiego i organizował bądź był uczestnikiem wszelkich akcji związanych z gospodarką leśną i zwierzyną.

Pismem z dnia 15 października 2009 r., nazwanym sprecyzowaniem skargi, pełnomocnik skarżącego, wyznaczony z urzędu już po wniesieniu skargi przez J. Z., zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że konsekwencją każdego prawomocnego skazania wyrokiem karnym jest cofnięcie pozwolenia na broń i że na tej podstawie zachodzi wobec skarżącego uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte już w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. A zatem zgodnie z tymi przepisami, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw.

Wskazać należy, że z punku widzenia merytorycznej analizy powołanej normy prawnej, za jedną z podstawowych funkcji tego przepisu uznać należy wyeliminowanie sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć. Z tego względu organy administracji posiadają uprawnienia w zakresie odmowy przyznawania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania pozwoleń wcześniej wydanych w sytuacji, gdy posiadanie przez konkretną osobę broni mogłoby przynieść negatywny skutek w postaci zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nadrzędny, niekwestionowany cel przyświecający ustawodawcy przy wprowadzeniu do systemu prawnego takiej właśnie regulacji należy zatem uznać ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podstawową zatem kwestią jest odpowiedzenie na pytanie: czy okoliczności faktyczne sprawy w odniesieniu do przesłanek określonych we wskazanych przepisach ustawy o broni i amunicji mogły uzasadniać pozbawienie skarżącego, wydanego mu wcześniej, pozwolenia na broń palną myśliwską.

Przypomnieć należy, że organ cofając skarżącemu pozwolenie na broń wskazał, że pozostawieniu pozwolenia sprzeciwiają się okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa, a także jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Z wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r., sygn. akt [...], wynika bowiem, iż przez różne okresy czasu nie odprowadzał on składek na ubezpieczenia społeczne za swoich pracowników, co powoduje, że osoba nie daje gwarancji, że z należytym poczuciem obowiązku, a więc odpowiedzialnie, bezpiecznie i zgodnie z prawem będzie dysponować bronią palną, która ze względu na swoje właściwości jest przecież niebezpiecznym narzędziem, a więc jej posiadanie wiąże się ściśle ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący uznany został winnym popełnienia czynu określonego w art. 218 § 1 k.k., polegającego na naruszeniu praw pracowniczych, wynikających ze stosunku pracy, związanych z nieodprowadzaniem za swoich pracowników składek na ubezpieczenie.

W ocenie Sądu, wspomniane orzeczenie nie może stanowić podstawy do zastosowania wobec skarżącego normy przewidzianej w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przestępstwo polegające na nieodprowadzaniu za swoich pracowników składek na ubezpieczenie społeczne nie jest z pewnością ani przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu, ani też mieniu. Stanowisko organu przyjmujące, że fakt skazania prawomocnym wyrokiem za uchylanie się od płacenia składek jest wadliwe, kreujące niedopuszczalną zasadę automatyzmu, stawiającego znak równości pomiędzy wyrokiem skazującym i obowiązkiem cofnięcia pozwolenia. Podejście takie stanowi naruszenie podstawowej zasady indywidualnego rozpoznania każdej sprawy z uwzględnieniem jej odrębności i motywów (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 243/08).

Podkreślić należy, że w sprawie dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo inne niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a tak było właśnie w rozpoznawanej sprawie, dopuszczenie i ocena dowodów dotyczących cech osobowych sprawcy, dotychczasowego postępowania tej osoby czy też okoliczności faktyczne popełnienia czynu stanowi ocenę zaistnienia jednej z istotnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zdaniem Sądu, nie pozostają bez istotnego znaczenia dla sprawy okoliczności związane z opinią dotyczącą charakteru skarżącego, a także sposobu dotychczasowego korzystania przez niego z myśliwskiej broni palnej. Jak wynika ze stanu sprawy, skarżący posiada pozwolenie na posiadanie myśliwskiej broni palnej od 1976 r., w tym czasie prawidłowe korzystanie przez niego z tej broni nigdy nie było kwestionowane. Pozwala to zatem wysnuć silne przypuszczenie, że skarżący korzystał z broni w sposób zgodny z prawem i jedynie dla celów przewidzianych w zezwoleniu.

Wskazać należy, że organ nie wziął pod uwagę żadnych okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, np. tego, że został on skazany jedynie na grzywnę w wysokości [...] zł, co niewątpliwie świadczy o kwalifikacji czynu jako małej wagi szkodliwości, nie odniósł się do żadnej opinii, choć dotyczą zachowania dotychczasowego przed i po skazaniu oraz oceniającej cechy charakteru skarżącego, które żadną miarą nie dają podstaw do uznania, iż spełnione są obawy z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Skarżący nadal cieszy się opinią osoby spokojnej, niekonfliktowej i bez zastrzeżeń. Stwierdzenie zatem organu, że z faktu ukarania skarżącego za nieodprowadzanie składek powziął on obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest sprzeczne z materiałem dowodowym i pozbawione racjonalnych podstaw.

Organy wzięły pod uwagę jedynie orzeczenie sądu karnego, wydane w stosunku do skarżącego, jak jednak wspomniano, orzeczenia te pozostają - w ocenie Sądu - bez znaczenia w odniesieniu do kryteriów ocennych, które powinny być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii wydania pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Gdyby bowiem ustawodawca uznawał, że każdemu skazanemu za jakiekolwiek przestępstwo należy cofnąć pozwolenie na broń, zmieniłby katalog przyczyn cofnięcia lub poszerzyłby katalog przestępstw z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy albo wprowadził stosowną karę dodatkową. Tak się jednak nie stało i przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest istnienie uzasadnionej obawy jej użycia w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

Sąd Administracyjny nie podziela przy tym poglądu wyrażonego w decyzji, zgodnie z którym, okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego świadczą o tym, że osoba taka nie daje gwarancji, że z należytym poczuciem obowiązku będzie dysponować bronią palną. W ocenie Sądu, stanowisko organu zostało sformułowane w sposób zbyt ogólny, a argumenty tam wskazane nie są, w ocenie Sądu, oparte na racjonalnych przesłankach. Tak sformułowane uzasadnienie władczego aktu administracji świadczy o braku zindywidualizowanego podejścia organu w merytorycznym odniesieniu się do sprawy. Stosowanie prostego przełożenia, że w sytuacji popełnienia jakichkolwiek przestępstw organ wydaje negatywną dla skarżącego decyzję, nie stanowi odpowiedniego zastosowania przepisów powołanej ustawy o broni i amunicji.

W tego bowiem rodzaju sprawach należy stosować większe zindywidualizowanie rozstrzygnięć administracyjnych. Każda taka sprawa powinna być rozpatrywana "ad casum". Takie stanowisko znajduje też odbicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. II OSK 243/08 z dnia 3 marca 2009 r.). W orzecznictwie tym zwracano niejednokrotnie uwagę, że należy oceniać charakter i cechy konkretnych czynów przestępnych oraz, że nie bez znaczenia pozostają okoliczności dotychczasowego wykonywania uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, a także ogólnej opinii dotyczącej adresata decyzji.

Organ musi zatem każdorazowo ocenić, czy uprawniony do posiadania broni, skazany za przestępstwa inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, stwarza zagrożenie użycia broni w sposób sprzeczny z prawem (zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu). Organ musi wykazać istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstw a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na organie odwoławczym spoczywał obowiązek wykazania, że istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem konkretnego czynu a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie Sądu, w świetle zaprezentowanej wyżej wykładni art.18 ust.1 pkt 2 ustawy w związku z art.15 ust.1 pkt 6, wszystkie wymienione okoliczności powinny być przez organ rozważone i wraz z wyrokiem karnym winny być podstawą oceny, czy uprawniony stwarza zagrożenie sprzecznego z prawem użycia broni. W postępowaniu niniejszym organy Policji naruszając art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie oceniły całokształtu okoliczności i przedwcześnie uznały, że skarżący nie daje rękojmi bezpiecznego używania broni.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy rozważy całokształt materiału dowodowego i w jego świetle oceni, czy istnieje co do skarżącego uzasadniona obawa, że użyje broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym.

Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś wykonalność uchylonej decyzji została wstrzymana na mocy art. 152 p.p.s.a.