Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 276/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 276/08

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A. B., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny.

Pismem z dnia 28 czerwca 2007 r. A. B. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca podał, że od roku 1998 wraz z bratem uzyskuje dochody z tytułu wynajmu lokalu gastronomicznego, znajdującego się w [...], który stanowi ich współwłasność. Najemcą lokalu od 1998 r. jest "A" spółka z o.o. Podatnik stwierdził, że odnośnie przedmiotowego lokalu, źródłem dochodów jest wyłącznie najem w rozumieniu prawa cywilnego oraz że nie świadczył wraz z bratem żadnych innych usług najemcy. Opłatę skarbową z tytułu zawarcia umowy uiściła "A" spółka z o.o. Podatnik podkreślił ponadto, że dochodów z najmu nie uzyskuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, której nie prowadził również w chwili zawierania umowy najmu z "A" spółka z o.o.

Zdaniem podatnika, z treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - zwanej dalej "ustawa o VAT") wynika, iż podatnikami podatku od towarów i usług są przedsiębiorcy prowadzący samodzielną działalność gospodarczą. Zatem adresatami tej ustawy są przedsiębiorcy, a nie osoba fizyczna która, jak w przedstawionym stanie faktycznym, nie wykonuje działalności gospodarczej. Reasumując, aby wszelkie czynności w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT mogły być uznane za opodatkowane muszą być dokonywane w ramach samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej, co w przedmiotowej sprawie, zdaniem podatnika, nie miało miejsca. Zatem brak podstaw do opodatkowania przedmiotowego najmu podatkiem od towarów i usług.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez podatnika stanowisko jest nieprawidłowe.

W ocenie organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle natomiast art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zakres pojęcia działalności gospodarczej zdefiniowanego w ustawie o podatku VAT jest szerszy i wykracza poza zakres tego pojęcia zdefiniowany np. w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem do opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie jest konieczne prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej rozumianej formalnie, np. jako zarejestrowanej. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji najem lokalu użytkowego mieści się w pojęciu działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jeśli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a taka sytuacja zachodzi właśnie w przedmiotowej sprawie. Zatem podatnik wynajmując lokal, wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Na powyższe postanowienie A. B., wniósł zażalenie, w którym domagał się od organu odwoławczego uchylenia w całości postanowienia z dnia [....], zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, iż w ogóle nie zawiera oceny prawnej odnoszącej się do wskazanego przez podatnika wniosku o udzielenie interpretacji. Zaskarżone postanowienie rozstrzyga jedynie, że najem w opisanym stanie faktycznym podlega opodatkowaniu, natomiast z treści postanowienie nie wynika, jaką wykładnią posłużył się organ pierwszej instancji, a nawet czy w ogóle stosował jakąś wykładnię prawną. Zdaniem skarżącego, samo stwierdzenie, że opisany stan faktyczny odpowiada normom określonym w przepisach ustawy o VAT nie stanowi odpowiedzi na wniosek podatnika.

W uzasadnieniu zażalenia podatnik wskazał, iż niezależnie od faktu niespełnienia przez niego przesłanek do bycia podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, to brak było również podstaw prawnych do pobrania podatku VAT, w sytuacji w której pobrana została przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego opłata skarbowa. Na potwierdzenie swojej tezy podatnik przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2002 r. (sygn. akt. III SA 6066/01). Podatnik podniósł również, że organ podatkowy zaliczając podatnika do kręgu podmiotów zobowiązanych do płacenia podatku VAT przytoczył jedynie treść art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zawierającego definicję działalności gospodarczej, nie wskazał natomiast normy prawnej definiującej, czym jest samodzielna działalność gospodarcza w rozumieniu prawa podatkowego. Skarżący nie zgodził się, że podstawę obciążenia go podatkiem VAT może stanowić Dział 70 Sekcji K Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 844 ze zm.).

Podatnik zakwestionował także ciągłość najmu w przedmiotowej sprawie, która jego zdaniem powinna być rozumiana jako czynności, które wykonywane są w sposób powtarzalny, jak np. wynajem samochodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czy też wynajem lokali biurowych. W końcowej części uzasadnienia zażalenia podatnik zarzucił organowi pierwszej instancji, iż w ogóle nie odniósł się od wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie Tempo Europe (C – 284/03), co jego zdaniem stanowi wystarczającą przesłankę do uchylania zaskarżanego postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącego się, uznając za słuszne stanowisko organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ odwoławczy podał, że najem lokalu, który stanowi źródło dochodów podatnika w przedmiotowej sprawie, jest opodatkowany na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT, zaś A. B. spełnia przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jest zatem podatnikiem podatku od towarów i usług, a tym samym stanowisko organu pierwszej instancji było zasadne. Błędne jest natomiast stanowisko skarżącego zgodnie, z którym podatnikiem podatku VAT jest się wyłącznie w przypadku wielokrotnego zawarcia umowy najmu.

Dalej Dyrektor wskazał, że bezpodstawny jest zarzut, iż postanowienie z dnia [...] nie zawiera w swojej treści oceny prawnej stanu faktycznego oraz, że nie wskazuje przepisów definiujących działalność gospodarczą w rozumieniu prawa podatkowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano przepisy prawa mające zastosowanie w rozpatrywanym przypadku, tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT który zawiera definicję działalności gospodarczej zastosowaną w sprawie i wykładnię przepisów.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż brak było w sprawie podstaw prawnych do pobrania podatku VAT, w sytuacji w której pobrana została przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego opłata skarbowa organ odwoławczy stwierdził, że ustawa o VAT w żadnym artykule nie uzależnia opodatkowania usług najmu od uiszczenia opłaty skarbowej. Również, żaden przepis ustawy o VAT, nie nakłada na organ podatkowy obowiązku ustosunkowania się do orzeczeń sądowych przywołanych przez podatnika we wniosku o interpretacje. Pomimo tego organ odwoławczy twierdził, iż orzeczenie przywołane przez skarżącego zapadły w konkretnej sprawie i w odmiennym stanie faktycznym, zatem nie mogły mieć bezpośredniego zastosowania w rozpatrywanym przypadku.

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że organ podatkowy za podstawę prawna dla uznania czynności wynajęcia nieruchomości i uznania osoby fizycznej za podatnika uznał Dzieł 70 Sekcji K Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2004 r., gdyż organ podatkowy pierwszej instancji wskazał wyłącznie, że usługi najmu są sklasyfikowane w Dziale 70 Sekcji K Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, a podstawę prawną opodatkowania podatkiem VAT jest art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej A. B., powtórzył zarzuty i argumentację na ich poparcie zaprezentowane w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu błędne zastosowanie art. 14 a – 14 e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm. - zwanej dalej "O.p.") w zakresie terminu do wydania postanowienia interpretacyjnego. Wniosek o wydanie postanowienia interpretacyjnego wpłynął do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w dniu [...] zaś postanowienie interpretacyjne wydane zostało w dniu [...] ale doręczono je podatnikowi w dniu [...] Zatem termin wskazany w art. 14b § 3 O.p. został przez organ przekroczony.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu wskazanego w art. 14b § 3 O.p. organ odwoławczy wskazał, że w sprawie konieczne jest odróżnienie pojęcia wydania postanowienia od jego doręczenia. Sporządzenie i podpisanie postanowienia z zachowaniem trzymiesięcznego terminu do jego wydania wskazanego w art. 14d O.p. (skarżący błędnie wskazał art. 14b § 3 O.p.) nie stanowi naruszenie prawa, nawet jeśli tak wydane postanowienie doręczone zostanie już po upływie terminu trzymiesięcznego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zatem zarzut błędnego zastosowania art. 14 a – 14 e O.p. należy uznać za chybiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem wskazanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, iż nie narusza ona prawa, a zatem skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.

Na wstępie Sąd pragnie odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 14a - 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217 poz. 1590).

W myśl art. 14b § 1 O.p. stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Art. 14a § 2 O.p. stanowi, że wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. W myśl natomiast art. 14a § 3 O.p. składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie Interpretacja, o której mowa w, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i nie budzącą wątpliwości treścią przytoczonych powyżej przepisów rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie urzędowej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do rożnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ udzielając interpretacji przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest zatem możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów art. 14a – 14e O.p. polegającego na przekroczeniu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku trzymiesięcznego terminu do wydania postanowienia interpretacyjnego.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy wniosek podatnika o wydanie interpretacji wpłynął do organu pierwszej instancji dnia 4 lipca 2007 r., a zatem termin do wydania postanowienia przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego upłynął dnia 4 października 2007 r. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie w zakresie interpretacji wydane zostało dnia [...], a doręczone stronie dnia 11 października 2007 r. Zatem zachowany został przez organ podatkowy pierwszej instancji termin wskazany w art. 14 d O.p.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 678/07 M.Podat. 2008/3/4), który w tezie drugiej orzeczenia stwierdził, iż termin na wydanie interpretacji - w stanie prawnym przed dniem 1 lipca 2007 r. – dotyczył jej sporządzenia i podpisania. Tym samym organ nie uchybił terminowi, jeżeli interpretacja została sporządzona i podpisana przed upływem 3 miesięcy, ale doręczona podatnikowi po upływie tego terminu.

Przechodząc do merytorycznej kontroli zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi A. B., albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zatem art. 15 ustawy o VAT uzależnia status podatnika od prowadzenia przezeń działalności gospodarczej, przy czym jest to działalność gospodarcza specyficznie zdefiniowana na potrzeby ustawy o VAT. Należy podkreślić, że definicja ta zasadniczo odbiega od definicji działalności gospodarczej ujętej w ustawie o działalności gospodarczej, gdyż definicja zawarta w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej ma charakter przedmiotowy i odnosi się do działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej. Definicja zawarta, w art. 15 ustawy o VAT ma charakter raczej podmiotowy – odnosi się nie tyle do charakteru działalności, ile do podmiotów te działalność prowadzących.

Oznacza to, że aby zostać podatnikiem podmiot musi spełniać dwa podstawowe warunki dotyczące swojego statusu:

1) być osobą fizyczną, osoba prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadająca osobowości prawnej,

2) być producentem, handlowcem, usługodawcą, rolnikiem, względnie osoba wykonująca wolny zawód.

Jeżeli warunki te są spełnione i dany podmiot wykonuje jakąkolwiek działalność, wówczas działalność ta może zostać uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, a w związku z tym podmiot ten, jeśli działalność te prowadzi samodzielnie będzie uznany za podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT (Tomasz Michalik VAT Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2007 rok, komentarz do art. 15, teza 8 i 9 str. 206).

W przedmiotowej sprawie istotna jest również treść art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, w myśl którego działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Oczywiste jest bowiem, że wykorzystanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem towarów, udzielenie licencji do korzystania z zdanej wartości niematerialnej i prawnej). W tym przypadku ustawa nie wprowadza wymogu częstotliwości wykorzystywania, lecz ciągłość wykorzystywania. Jak się wydaje ciągłość to nie jednorazowość, nie incydentalność wykorzystania składników majątku. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku trzeba będzie rozumieć natomiast takie wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Z orzecznictwa Europejskiego Trybunały Sprawiedliwości wynika, że także czerpanie dochodów ze składników majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenia działalności gospodarczej. W orzeczeniu C – 186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financien) uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że zdezaktualizowała się znaczna część (wcześniej słusznych) poglądów doktryny co do uznania za prowadzenia działalności opodatkowanej czynności wynajmu składników majątku. Wydaje się, że także w sytuacji, gdy najem składników majątku będzie stanowił ciągłe pobieranie pożytków z rzeczy (choćby na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem), należy co do zasadny uznać go za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.

Odnosząc poczynione powyżej rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że orzekające w sprawie organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji w kontekście zadanego pytania.

Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji oraz ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, A. B. wraz z bratem uzyskuje dochody z najmu lokalu gastronomicznego stanowiącego ich współwłasność. Umowa o najem lokalu zawarta została w dniu 16 lutego 1998 r. na czas określony, tj. na okres 6 lat. W 2004 r. upłynął termin, na jaki zawarta została umowa, jednakże na mocy art. 674 Kodeksu cywilnego obowiązuje nadal. Dochody uzyskiwane są wyłącznie z tytułu oddania rzeczy do używania, A. B. nie świadczy poza tym żadnych usług najemcy lokalu, zaś dochody z najmu są uzyskiwane w ramach prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Wobec powyższego spełnione zostały wszystkie przesłanki, aby uznać A. B. za osobę fizyczną prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, tym samym będąca podatnikiem podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.