Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2028/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. H. i J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 659/13 w sprawie ze skargi D. H. i J. H. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu stałego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 6.03.2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 695/13) oddalił skargę D. H. i J. H. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie anulowania czynności materialno - technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu stałego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych

1.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 47 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993; dalej ustawa o ewidencji ludności) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o anulowaniu czynności materialno-technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu stałego D. i J. H. w lokalu pod adresem [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że postępowanie administracyjne w sprawie anulowania zameldowania skarżących na pobyt stały pod adresem "[...]" zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu w dniu 9 maja 2013 r., po otrzymaniu akt sprawy zwróconych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Sąd ten w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wr 616/12) wydanego w sprawie odmowy wydania D. H. dowodu osobistego ze wskazaniem powyższego adresu zameldowania - podał, że organy administracji nie podjęły działań mających na celu weryfikację dotychczasowego adresu zameldowania skarżącej. Oznaczało to konieczność wszczęcia stosownego postępowania w tym przedmiocie.

2.

W piśmie z dnia 23 maja 2013 r. D. H. nie wyraziła zgody na anulowanie jej dotychczasowego adresu zameldowania. Podała, że adresem tym posługuje się od dnia 28 stycznia 1983 r. i adres ten został wpisany w jej książeczkowym dowodzie osobistym [...].

3.

Wójt Gminy P. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, orzekł o anulowaniu z urzędu czynności materialno-technicznej zameldowania D. i J. H. na pobyt stały w lokalu pod adresem [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że powyższy adres nie figurował w rejestrach gruntów i budynków na terenie wsi [...].

4.

Odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. wnieśli D. H. i J. H.. Podali, że adres zameldowania "[...]" figuruje zarówno w akcie notarialnym dotyczącym kupna-sprzedaży ich nieruchomości, jak i w innych dokumentach jej dotyczących (np. zawiadomieniu Sądu Rejonowego w J. z dnia 21 września 1994 r. o założeniu księgi wieczystej, czy też w deklaracjach podatkowych. Ponadto odwołujący zarzucili organowi gminy niezgodne z prawem nadanie spornej nieruchomości nowego numeru porządkowego "[...]".

5.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...].08.2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda powołał art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślił, iż czynności materialno-techniczne, jakimi są zameldowanie oraz wymeldowanie, nie mają cech ostateczności ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego, również wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy, ujawniły się już po przyjęciu i zarejestrowaniu zgłoszenia meldunkowego. W rozpatrywanej sprawie istotne było ustalenie, czy w dacie dokonywania czynności materialno-technicznej zameldowania, tj. w dniu 28 stycznia 1983 r., istniały podstawy do zameldowania skarżących na pobyt stały w lokalu pod adresem [...]. Zgodnie art. 6 ust. 1 tej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem bezspornie jedną z przesłanek niezbędnych do dokonania zameldowania osoby w danym lokalu jest istnienie konkretnego adresu, którym oznaczony jest lokal, w którym osoba zamieszkała. Organ zauważył, że oznaczenia adresowego nie nadaje sama osoba chcąca dopełnić obowiązku meldunkowego. W dacie dokonywania przedmiotowego zameldowania obowiązywał dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 6, poz. 32), zgodnie z którym ewidencję obejmującą grunty i budynki położone na obszarze gromady, osiedla lub miasta prowadziły prezydia powiatowych rad narodowych (art. 9 ust. 1). Ewidencja ta zawierała m.in. położenie, przeznaczenie i szczegółowy opis budynków (art. 2 ust. 1 pkt 2). Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu gminy, w rejestrze gruntów i budynków dla miejscowości [...] nie figurował adres [...]. Według oficjalnych wykazów nazw miejscowości znajdujących się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w gminie P. istnieje tylko wieś o nazwie "[...]", nie ma natomiast miejscowości o nazwie "[...]". Funkcjonująca potocznie nazwa "[...]" nie ma charakteru urzędowego, ustalonego w sposób formalny, gdyż nie istnieje żaden akt prawny, którym by nadano taką nazwę. O powyższym fakcie była informowana D. H. bezpośrednio przez Departament Administracji Publicznej ówczesnego MSWiA. We wsi [...] nie ustanowiono również nazwy ulicy "[...]". Nazwa taka była jedynie potoczną nazwą funkcjonującą podczas budowy tam domków pracowniczych przez [...] i nigdy nie została oficjalnie usankcjonowaną stosowną uchwałą. Zwrócono uwagę, że Zarząd Gminy postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. nie wyraził zgody na nazwanie ulicy w [...]. Skoro więc nie istniał adres, pod którym zameldowani zostali D. i J. H., zatem rejestracja zgłoszenia przez te osoby pobytu stałego pod adresem [...] została dokonana nieprawidłowo i czynność ta – w ocenie Wojewody - powinna zostać anulowana.

Podkreślił organ odwoławczy, iż do ewidencji ludności prowadzonej przez Wójta Gminy jako adres zameldowania D. i J. H. wpisano przy przedmiotowej rejestracji w 1983 roku jeszcze inny adres, a mianowicie adres "[...]", co również nie było prawidłowe, bowiem numerem [...] we wsi [...] była oznaczona zupełnie inna nieruchomość. Osoby zamieszkałe w niej posiadają zameldowanie od roku nawet 1957, zatem wiele lat przed wybudowaniem i kupnem spornego lokalu przez odwołujących się.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w odwołaniu, iż niezgodnie z prawem nadany został nowy numer porządkowy spornej nieruchomości "[...]" w 2005 roku, Wojewoda wskazał, że kwestia ta nie była przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Dodał, że Wojewoda nie jest organem sprawującym nadzór nad działalnością organów gmin w powyższym zakresie, bowiem ustalanie numerów porządkowych nieruchomości należy do zadań własnych gminy.

6.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. i J. H. wskazali, że ich zameldowanie (zamieszkanie) pod numerem porządkowym [...], zgodne jest ze stanem faktycznym i prawnym nieruchomości o tym numerze porządkowym. Działka ta, w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest numerem [...] i ma powierzchnię 891 m2, zaś powierzchnia mieszkalna budynku wynosi 75,40 m2. Podali, że od dnia 28 stycznia 1983 r. władają tymi nieruchomościami i płacą za nie podatki. Mimo to, nie został zrealizowany wniosek skarżącej D. H. złożony do Urzędu Gminy w dniu 7 listopada 2003 r. o wymianę dowodu osobistego (wydanego w 1968 r.) z uwidocznieniem w nowym dowodzie adresu zameldowania [...].

Skarżący wskazali, że przesyłali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, celem dokonania oceny prawnej, dowody w postaci:

- zawiadomienia Urzędu Gminy z dnia 04.04.2005 r. nr [...]

- postanowienia Sądu Rejonowego w J. VI Wydział Ksiąg Wieczystych w J. z dnia 09.08.2013r. Dz. Kw. [...]

- decyzji Urzędu Gminy z dnia [...].10.2006 r. nr [...]

- decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...].11.2006 r.

- Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt IV SA/Wr 616/12 z dnia 22.01.2013 r.

- decyzji [...] z dnia [...].09.1982r. o przydziale mieszkania funkcyjnego - domek dla skarżącej,

- zawiadomienia Urzędu Wojewódzkiego Wydział Spraw Obywatelskich z dnia 20.04.2005 r. nr [...] o wyznaczonym terminie wymiany dowodu osobistego skarżącej - dzień 14 czerwca 2005 r.

- uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...].08.2013 r.

7.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał także w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

8.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6.03.2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 659/13) oddalił skargę D. H. i J. H.

Wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

Sąd I instancji powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 616/12 wydany w sprawie dotyczącej dowodu osobistego D. H. W wyroku tym wyrażono pogląd, iż nie można zaakceptować stanowiska, że zmiana adresu zameldowania nastąpiła z urzędu wskutek zmiany numeru porządkowego nieruchomości. Natomiast z ust. 1 art. 47 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania i wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i jej miejsca pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.

Sąd I instancji podał, że ocenie podlegało to, czy zachodziły przesłanki do anulowania przez organy administracji czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu skarżących w dniu 28 stycznia 1983 r. pod podanym wyżej adresem. W dacie zameldowania skarżących pod powyższym adresem, obowiązek meldunkowy regulowały przepisy powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z której art. 4 ust. 1 pkt 1 wynikało, że obowiązek meldunkowy polegał m. in. na zameldowaniu w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Z kolei w myśl art. 6 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Czynność materialno-techniczną zameldowania regulował również wówczas art. 11 ust. 1 tej ustawy, który stanowił, że osoba obowiązana do zameldowania się na pobyt stały zgłasza wymagane dane do zameldowania w urzędzie (...) właściwym ze względu na nowe miejsce swojego pobytu. Natomiast zakres danych niezbędnych do zameldowania określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności (Dz. U. nr 33, poz. 196). Par. 3 ust. 1 tego aktu stanowił, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, adres określało się przez podanie: 1) w miastach - nazwy miasta, ulicy, numeru domu i lokalu (pomieszczenia), a ponadto: a) w miastach podzielonych na dzielnice - nazwy dzielnicy, b) w miastach nie stanowiących powiatu - nazwy powiatu, 2) we wsiach - nazwy miejscowości, numeru domu i lokalu (pomieszczenia), nazwy gminy i powiatu.

Zauważył sąd I instancji, że w dacie orzekania przez organy administracji w tej sprawie, art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowił, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. W ocenie WSA we Wrocławiu, słusznie przyjął Wojewoda, że jedną z przesłanek niezbędnych do dokonania zameldowania w danym lokalu jest istnienie konkretnego adresu, którym jest oznaczony lokal, objęty wnioskiem o zameldowanie. Adres obejmuje m. in. takie dane jak: nazwę miejscowości, nazwę ulicy, numer domu. Sąd podkreślił, że w dacie zameldowana skarżących, tj. w dniu 28 stycznia 1983 r. nie istniała miejscowość o urzędowej nazwie [...], gdyż w dacie tej czynności figurowała jedynie miejscowość o nazwie urzędowej [...] (powiat j.) nadana rozporządzeniem Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 15 marca 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. 1947m nr 37, poz. 297). Podkreślił sąd I instancji, że nazwa miejscowości (wsi) [...] ujęta została w również w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200). W załączniku do tego rozporządzenia, str. 2038, podano bowiem nazwę wsi [...] w Gminie P., Powiat J., z identyfikatorem miejscowości z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju [...].

Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że we wsi [...] nie nadano również żadnej ulicy nazwy "[...]". Wręcz przeciwnie, Zarząd Gminy postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] nie wraził zgody na nazwanie ulicy w [...]. O postanowieniu tym jest mowa w piśmie Wójta Gminy z dnia 3 stycznia 2008 r. nr [...] adresowanym do skarżącej, sporządzonym w odpowiedzi na jej skargę, dotyczącą wadliwości postępowania w sprawie nadawania numerów porządkowych nieruchomości. Z pisma tego wynika również, iż ani gromadzka rada narodowa, ani następnie rada gminy, nie podjęły uchwały o nadaniu ulicy nazwy [...]. Zatem nazwa "[...]" była jedynie nazwą potoczną i nie może stanowić nazwy ulicy, będącej częścią składową adresu, o którym mowa zarówno w § 3 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności, które obowiązywało w dacie zameldowania skarżących jak i w art. 9b ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.

Wg sądu I instancji, słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, że w dacie zameldowania skarżących również w ewidencji gruntów i budynków w miejscowości [...] nie znajdował się adres [...]. Ewidencja ta w dacie zameldowania była prowadzona na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 2 tego dekretu ewidencja ta obejmowała co do budynków – położenie, przeznaczenie, materiał z jakiego zostały wykonane, rok ukończenia budowy oraz szczegółowy opis. Określenie położenia sprecyzowane zostało w załączniku nr 1 i nr 2 do zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 29 lipca 1955 r. (M. P. nr 71 poz. 894), z których wynika, że obejmuje ono nazwę miejscowości, gruntu, nieruchomości, ulicy, nr porządkowy itp.

Prawidłowe są także – zdaniem sądu I instancji - ustalenia organów administracji, że nieruchomości skarżących nie został nadany numer porządkowy [...]. Potwierdza to zawiadomienie Wójta z dnia 4 kwietnia 2005 r. nr [...] z którego wynika, że nieruchomości skarżących został nadany numer porządkowy [...]. Numer porządkowy ten został nadany na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287), a prace porządkowe mające na celu uporządkowanie numeracji nieruchomości rozpoczęły się dopiero w 2003 r., co wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Z zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że do ewidencji ludności prowadzonej przez Wójta Gminy jako adres zameldowania skarżących wpisano przy rejestracji w 1983 roku jeszcze inny adres, tj. [...]. WSA we Wrocławiu zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że również ten adres jest nieprawidłowy, skoro numerem [...] we wsi [...] była oznaczona zupełnie inna nieruchomość, a osoby zamieszkałe w niej posiadają długoletnie zameldowanie, tj. od roku 1957, czyli wiele lat przed wybudowaniem i kupnem spornego lokalu przez skarżących i ich zameldowaniem.

Sąd stwierdził również, że w dacie zameldowania skarżących ani też w późniejszym okresie, w miejscowości [...] nie nadano nazwy ulicy podanej przez skarżących we wniosku o zameldowanie ([...]) ani numeru porządkowego nieruchomości wskazanego w tym wniosku (nr [...]), zaś adres [...] nigdy nie został urzędowo przyjęty, a wprowadzenie takiego adresu jako określenia położenia danej nieruchomości w księdze wieczystej dotyczącej lokalu skarżących nie jest równoznaczne z nadaniem konkretnego oznaczenia adresowego, ponieważ sąd prowadzący księgi wieczyste nie jest podmiotem właściwym w zakresie nadawania adresów lokali.

Zasadnie więc organy orzekające w sprawie przyjęły, że adres podany we wniosku o zameldowanie jest niezgodny ze stanem faktycznym, co uzasadniało uchylenie czynności materialno- technicznej zameldowania z dnia 23 stycznia 1983 r. w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenie pobytu stałego.

9.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6.03.2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 695/13) wnieśli D. H. i J. H., zaskarżając wyrok ten w całości.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego – wskazali:

- art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się w nieuzasadnionym przyjęciu, iż w okolicznościach sprawy istniała ustawowa przesłanka do anulowania czynności materialno-tecniczenej zameldowania skarżących na pobyt stały pod adresem [...] w sytuacji gdy skarżący nie składali wniosku o zameldowanie (art. 47 ust. 1 ustawy), a dane wskazane we wniosku o dokonanie zameldowania z 1983 r. były zgodne z istniejącym stanem faktycznym tj. D. i J. H. zamieszkiwali w rzeczonym lokalu z zamiarem stałego pobytu;

- art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne zastosowanie polegające na anulowaniu z urzędu czynności materialno-technicznej zameldowania skarżących pod wskazanym wyżej adresem, podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że adres ten figurował.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazali skarżący kasacyjnie na art. 3 par. 1 p.p.s.a. i art. 145 par. 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 par. 3 k.p.a. – poprzez niezastosowanie przez sąd środka określonego w ustawie, uznając za słuszne stanowisko (poczynione w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy) przyjmujące, iż adres taki nie występował, podczas gdy on istnieje, co wynika z dowodów znajdujących się w aktach sprawy.

D. H. i J. H. domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

10.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Wojewoda D. domagał się jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone we własnej decyzji z dnia [...].08.2013 r. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ powołał uchwałę SN z dnia 31.10.1991 r. III AZP 6/91.

Podkreślił także, że adres [...] nigdy nie został urzędowo przyjęty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W ocenianej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu albowiem nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Zajmując w pierwszej kolejności stanowisko wobec zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że w ramach tej podstawy skargi kasacyjnej skarżący wskazali na naruszenie art. 3 par. 1 p.p.s.a. i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., stwierdzając, że sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, bowiem nie zastosował środka określonego w ustawie p.p.s.a. Zdaniem skarżących kasacyjnie, sąd I instancji bezpodstawnie zaakceptował ustalenia organów przyjmujące, iż adres [...] nie występował, podczas gdy on istnieje, co wynika z dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Analizując powyższy zarzut należy stwierdzić, iż w istocie zmierza on do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej, następnie zaaprobowanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Wskazać należy, iż prawidłowa konstrukcja zarzutu akcentującego wadliwość w ustaleniach podstawy faktycznej rozstrzygnięcia – winna opierać na zarzucie naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. Stanowi on bowiem, że elementem uzasadniania wyroku jest "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy", a to oznacza przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem (tak wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 404/05). Skarżący kasacyjnie w tej sprawie, wskazanego wyżej przepisu nie powołali w ramach zarzutu skargi kasacyjnej zmierzającego do zakwestionowania ustaleń faktycznych, co oznacza niepoprawną konstrukcję tego zarzutu. Mimo tej wadliwości, zajmując stanowisko wobec kwestii ustaleń stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zwrócić należy uwagę, iż trafna była dokonana przez sąd I instancji ocena przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. W świetle akt sprawy nie ulega bowiem wątpliwości okoliczność, że adres [...] nigdy nie funkcjonował w obrocie prawnym. Jednoznacznie potwierdza ten fakt treść cytowanych przez organy administracji i sąd I instancji, aktów normatywnych zawierających urzędowe wykazy miejscowości.

Podkreślić przy tym należy, iż najbardziej właściwy w kwestii nazewnictwa ulic oraz numeracji nieruchomości w miejscowości [...] – organ I instancji – wykazał w tej sprawie, że we wsi [...] nigdy nie nadano nazwy "[...]" – jakiejkolwiek ulicy (por. postanowienie zarządu Gminy z dnia 12 marca 2001 r. nr [...] w sprawie niewyrażenia na nazwanie ulicy w [...]). Powyższe nakazuje uznać, że nazwa [...] – funkcjonowała jedynie jako potoczne określenie części miejscowości [...], nigdy nie będąc formalnie usankcjonowaną. W tej sytuacji, kwestia posługiwania się tą nazwą przez skarżących, w kontaktach z organami administracji, czy sądami, pozostaje bez znaczenia dla oceny sprawy. Nie jest bowiem dopuszczalne zameldowanie osoby pod adresem, który prawnie nie istnieje, zaś funkcjonowanie danej nazwy (adresu) wyłącznie w świadomości skarżących kasacyjnie (czy też określonej grupy osób) nie stanowi faktu, który może znaleźć odzwierciedlenie w rejestrze ewidencji ludności. W kontekście powyższego, nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 par. 1 p.p.s.a. i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W świetle powyższych uwag nie można również uznać za trafny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się w nieuzasadnionym przyjęciu, iż w okolicznościach sprawy istniała ustawowa przesłanka do anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania skarżących na pobyt stały pod adresem [...]. Jak bowiem wyżej wskazano, rozstrzygnięcie organów administracji w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania, nie było dowolne, lecz było oparte na niebudzących wątpliwości dowodach i prawidłowo wyprowadzonych z nich wnioskach, wskazujących, iż wymieniony adres nie istniał. Powyższe stwierdzenie uzasadniało uchylenie wadliwej czynności polegającej na zameldowaniu skarżących kasacyjnie pod adresem [...]. Wskazany bowiem przepis art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobisty stanowi, iż jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.