Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1381/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2, par 2a, par 3, art. 58 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B.W. na Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w przedmiocie sprostowania informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2021 r., sprecyzowanym w dniu [...] marca 2021 r., B.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Prezesa Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie sprostowania informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej tego Sądu poprzez wskazanie, że konkretnie oznaczona osoba nie jest sędzią.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że działania polegające na utworzeniu i prowadzeniu Biuletynu Informacji Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), nie stanowią czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6 P.p.s.a.). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi B.W. jest żądanie sprostowania przez Prezesa Sądu Rejonowego [...], nieprawdziwej – w ocenie skarżącego, informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej (zwanym również BIP), a więc prawidłowość prowadzenia tego Biuletynu. Z uwagi na tak zakreślony przedmiot skargi jest oczywiste, że skarga nie dotyczy przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a-9 oraz art. 3 § 2a i § 3, a także art. 4 P.p.s.a. Do rozważenia pozostało zatem, czy opublikowanie informacji publicznej w BIP stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, do którego będzie miał zastosowanie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, trafnie zauważono, że w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. "jest mowa o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Tak jak decyzja, czy postanowienie administracyjne są kierowane do konkretnych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są kierowane przez organ administracji publicznej również do konkretnych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego" (uchwała dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, ponownie wskazać należy, że B.W. zakwestionował prawidłowość treści Biuletynu Informacji Publicznej, co do wskazania konkretnie oznaczonej osoby jako sędziego. W ocenie Sądu, do opublikowania informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma zastosowania art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Sąd w pełni zgadza się z poglądem, wedle którego samego sposobu tworzenia i prawidłowości prowadzenia BIP nie można uznać za czynności z zakresu informacji publicznej, które dotyczyłyby uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie istnieje bowiem norma prawa powszechnie obowiązującego, która przyznawałaby uprawnienie do tego, aby domagać się od organu zarówno samego tworzenia, jak i określonego sposobu prowadzenia BIP. W związku z tym nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na takim prowadzeniu BIP, który jest przez stronę uznawany za nieprawidłowy (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Łd 40/08, dostępne j.w. , a także: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., wyd. 3, s. 235-236; Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, C.H. Beck, Warszawa 2018, wyd. 3, s. 139). Dodatkowo w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie wskazano, że ewentualna skarga na prowadzenie BIP powinna przybrać procesową formę skargi składanej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 229 pkt 7 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1553/17, dostępne j.w.).

W świetle powyższego nie może być wątpliwości, że kwestionowanie prawidłowości informacji zamieszczonej w treści BIP nie należy do katalogu spraw wymienionych w ww. przepisach P.p.s.a. Dlatego Sąd uznał, że skarga w tym przedmiocie jest niedopuszczalna jako niepodlegająca kognicji sądu administracyjnego, stąd też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.