Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 559/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 § 1c, art. 54 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 39, art. 42, art. 43
journal: Dz.U. 2021 poz 1491
law: Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 17, art. 46 ust. 2 pkt 6.
journal: Dz.U. 2020 poz 1041
law: Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 16 września 2022r., nr 2801-IEE.711.90.2022 w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia skarg na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 16 września 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Elblągu (dalej jako NUS) z 20 czerwca 2022 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne.

Jak wynika z akt sprawy i treści podjętych przez organy postanowień, organ egzekucyjny prowadził skierowane do majątku R. Z. (dalej zobowiązany, strona, podatnik, skarżący) postępowanie egzekucyjne, na podstawie trzech tytułów wykonawczych: z 2.05.2022 r. i z 9.05.2022 r. (dwa tytuły). Tytuły wykonawcze obejmowały należności podatkowe wynikające z zeznań PIT-36L za 2018 r. i 2019 r., oraz z deklaracji VAT-7 za marzec 2022 r. Wystawiono je po doręczeniu stronie upomnień, odpowiednio 22 i 29 kwietnia 2022 r. (karty nr 1, 15 i 16 akt NUS).

Organ egzekucyjny zajął wierzytelności zobowiązanego na rachunkach w bankach: A., B., C. (k. 4 i 17).

Odpisy tytułów wykonawczych z 2.05.2022 r. i z 9.05.2022 r. oraz zawiadomienia o zajęciach z 2 maja 2022 r. i z 10 maja 2022 r., wysłano do dłużnika za pośrednictwem operatora pocztowego, na adres zobowiązanego wykazany w tytułach wykonawczych: E., ul. [.1.]. Odebrała je 5 i 12 maja 2022 r. M. K., opisana przez pracownika operatora pocztowego jako osoba, która podjęła się oddania przesyłek adresatowi, co wynika z potwierdzeń odbioru dopiętych do zajęć wierzytelności (k. 4 i 17 akt NUS).

Należności objęte tytułami wykonawczymi zostały 18.05.2022 r. w całości wyegzekwowane, a ww. zajęcia uchylone zawiadomieniami NUS z 19.05.2022 r.

Następnie zobowiązany złożył trzy pisma z 24 maja 2022 r., nadane w tym samym dniu w placówce operatora pocztowego. Pismem z 24 maja 2022 r., zobowiązany skierował do NUS, na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., skargę na czynności organu egzekucyjnego w zakresie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych należności w podatku dochodowym za 2018 r. i 2019 r. (k. 26 akt NUS). Kolejnymi dwoma pismami z 24 maja 2022 r. skarżący złożył skargi na działanie NUS, kierowane do Ministra Finansów i do DIAS. Zostały one przekazane do rozpoznania NUS w zakresie odnoszącym się do skargi na zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych.

Pismem z 9 czerwca 2022 r. strona uzupełniła skargę na czynności egzekucyjne. Zarzuciła doręczenie zawiadomień organu egzekucyjnego pracownikowi dłużnika zamiast zobowiązanemu. Pracownik przekazywał korespondencję ze znacznym opóźnieniem albo wcale, co uniemożliwiało stronie podjęcie stosownych działań (k. 27 akt NUS).

Z akt sprawy wynika, że zobowiązany prowadził w czasie wszczęcia egzekucji działalność gospodarczą ze zgłoszonym miejscem siedziby: E., ul. [.1.] – od 1.12.2015 r. Wskazany adres był również adresem zgłoszonym przez stronę jako adres rejestracyjny (zamieszkania) od 23.07.2011 r. do 29.06.2022 r. Podatnik, licząc od 30 czerwca 2022 r., zmienił adres rejestracyjny na położony poza właściwością NUS, dodał też adres do doręczeń: E., ul. [.2.], co wynika z wydruku raportu z 22 listopada 2022 r. w aktach odwoławczych DIAS – dowód: wydruki z Systemu Rejestracji Centralnej Podatników SeRCe z 13.07.2022 r. i z 22.11.2022 r. (k. 25 akt NUS oraz w aktach postępowania odwoławczego).

NUS postanowieniem z 20 czerwca 2022 r. stwierdził uchybienie terminu do złożenia skarg na powyższe czynności egzekucyjne zajęć wierzytelności z rachunków bankowych. Powołał w sentencji art. 17 § 1 i § 1c oraz art. 54 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej w skrócie u.p.e.a.). Wskazał w uzasadnieniu, że 5 i 12 maja 2022 r. doręczono dłużnikowi zawiadomienia o ww. zajęciach z 2 i 10 maja 2022 r. Organ stwierdził, że zobowiązany wniósł skargi na czynności egzekucyjne po upływie siedmiodniowego terminu na ich wniesienie. Skargi zostały nadane w placówce pocztowej 24 maja 2022 r., natomiast terminy na ich złożenie upłynęły odpowiednio 12 oraz 19 maja 2022 r.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia NUS i stwierdzenie nieważności wszystkich czynności egzekucyjnych, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez organ I instancji. Zarzucił naruszenie art. 42 § 1, art. 43, art. 44, art. 46 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak też art. 54 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7, 8 i 12 k.p.a. a ponadto art. 8 k.p.a w zw. z art. 15 zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), dalej ustawa COVID-19. Podniósł, że termin na złożenie skargi należy liczyć od daty wyegzekwowania całości należności, czyli od 18.05.2022 r. Zarzucił wadliwe doręczenie pracownikowi podatnika.

DIAS, utrzymując w mocy postanowienie NUS z 20 czerwca 2022 r. stwierdził, że siedmiodniowy termin na złożenie skargi liczony jest od dnia doręczenia odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, czyli w niniejszej sprawie od daty doręczenia zawiadomień o zajęciu, a nie jak twierdzi strona, od daty wyegzekwowania całości należności. Zatem organ egzekucyjny nie naruszył wskazanych przepisów k.p.a., gdyż termin na wniesienie skargi liczył zgodnie z art. 54 § 3 u.p.e.a. Nie miał też podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia skarg złożonych z uchybieniem terminu, ponieważ z upływem wskazanego terminu wygasło uprawnienie strony do złożenia skarg na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby dłużnik złożył wniosek o przywrócenie terminu.

DIAS uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 42 § 1, art. 43, art. 44 i art. 46 k.p.a. w zakresie doręczeń korespondencji. Powołał się na wydruk z rejestru SeRCe z 13.07.2022 r. i podał, że adres doręczenia zajęć: E., ul. [.1.], jest adresem rejestracyjnym podatnika – adresem zamieszkania – ważnym od 23.07.2011 r., oraz adresem siedziby działalności gospodarczej i jednocześnie adresem przechowywania dokumentacji rachunkowej – ważnym od 1.12.2015 r. Natomiast zgłoszony przez skarżącego adres prowadzenia działalności gospodarczej: E., ul. [.2.], jest ważny od 27.02.2018 r. Wskazany adres rejestracyjny skarżący podawał również w pismach kierowanych do organów.

Organ podkreślił, że o skuteczności doręczenia ww. korespondencji decyduje zarówno zwrotne potwierdzenie odbioru, jak i adnotacje poczynione przez doręczyciela. Pracownik urzędu pocztowego na jednym z potwierdzeń odbioru odnotował, że odbiorca korespondencji jest współlokatorem zobowiązanego. Organ odwoławczy uznał za wiążącą dla organu egzekucyjnego i organu odwoławczego informację pracownika operatora pocztowego, zawartą na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, co do rzeczywistych dat tam wskazanych, dotyczących odbioru przesyłek, jak też wskazania osoby, której przesyłki przekazano. Przesyłki polecone były wysłane na właściwy adres zamieszkania zobowiązanego w E., ul. [.1.]. Tym samym, w toku postępowania organ egzekucyjny prawidłowo, zgodnie z przepisem art. 22 § 2 u.p.e.a., wysyłał korespondencję na adres zamieszkania zobowiązanego.

DIAS podkreślił, że kwestionując skuteczność doręczenia spornych przesyłek pocztowych, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających przeprowadzenie procedury reklamacyjnej u operatora pocztowego.

Za niezasadne DIAS uznał także zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 54 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., jak też art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 – wobec odwołania stanu epidemii.

W skardze do tut. Sądu zobowiązany, reprezentowany przez adwokata, wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również "niewłaściwie wykonanych czynności w ramach postępowania egzekucyjnego, nakazanie zwrotu podatnikowi nienależnie pobranych świadczeń w toku egzekucji, umorzenie postępowania egzekucyjnego, skierowanie do podatnika upomnienia w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. celem umożliwienia podatnikowi dobrowolnej spłaty należności podatkowych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego",

2. rozpoznanie sprawy po przeprowadzeniu rozprawy,

3. zasądzenie na rzecz podatnika kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

4. przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci umowy o pracę zawartej 7 lipca 2020 r. między podatnikiem, a M. K., oraz wydruku z CEIDG na okoliczność tego, że uznanie za współlokatora podatnika jego pracownika w miejscu wykonywania działalności gospodarczej nie mogło skutkować zastępczym doręczeniem korespondencji kierowanej do podatnika.

Pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie art. 42 § 1, art. 43, art. 44, art. 46 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak też art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a., a ponadto art. 54 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7, 8 i 12 k.p.a. podnosząc niewłaściwe doręczenie zajęć egzekucyjnych, jak też błędne wyliczenie terminu do złożenia skargi na czynności organu, który winien być liczony od 18 maja 2022 r. wobec wyegzekwowania należności i zakończenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie pełnomocnika termin do złożenia skargi na czynności organu nie został otwarty. W treści skargi podkreślono, że organy obu instancji pominęły publicznie dostępny w rejestrze CEIDG wpis podatnika o jego stałym miejscu wykonywania działalności gospodarczej pod adresem: E., ul. [.1.].

Powołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 134/20 i podniesiono, że doręczenia dokonano w miejscu pracy skarżącego, a nie miejscu jego zamieszkania. Zawiadomienia organu egzekucyjnego powinny być zatem doręczone bezpośrednio do rąk adresata, co wynika z art. 42 § 1 k.p.a. Jednak doręczono je M. K. – pracownikowi dłużnika, który w tym zakresie nigdy nie posiadał stosownego upoważnienia. Wobec tego podatnik nie miał możliwości podjęcia właściwej reakcji, korespondencja organu albo do niego w ogóle nie trafiała, albo też trafiała ze znacznym opóźnieniem, uniemożliwiając stronie podjęcie jakichkolwiek działań. Błędnie ponadto oznaczono pracownika jako współlokatora skarżącego.

Kierowana do skarżącego korespondencja organu egzekucyjnego w rezultacie nie została skutecznie doręczona zobowiązanemu, który został w ten sposób pozbawiony swoich praw i możliwości dobrowolnej spłaty należności bez wysokich kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa.

Strona skarżąca w opisanym stanie faktycznym, uznała za nieskuteczne doręczenie odpisów tytułów wykonawczych i wydruków zawiadomień o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych, dokonane 2 i 10 maja 2022 r. na ręce M. K., opisanej przez pracownika operatora pocztowego jako osobę, która podjęła się oddania przesyłek adresatowi. Autor skargi stoi ponadto na stanowisku, że bieg terminu do wniesienia skargi na omawiane zajęcia rozpoczął się dopiero w dniu wyegzekwowania należności 18 maja 2022 r., jako dniu zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., powołanej już wyżej, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (art. 54 § 2). Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3).

Zgodnie z art. 17 § 1c u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Na podstawie art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a.

Z treści art. 42 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (§ 1). Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że żądania strony zawarte w pismach z 24 maja 2022 r., zostały prawidłowo zakwalifikowane jako skargi na czynności egzekucyjne NUS w zakresie zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w A., B., C. (k. 4 i 17 akt NUS). Nie jest to przedmiotem sporu, wobec czego nie ma powodu, aby tą kwestię uczynić obecnie przedmiotem rozważań.

Z treści art. 54 § 3 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że początek biegu omawianego terminu należy liczyć od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Wobec tego omawiane doręczenie zobowiązanemu przesyłek zawierających odpisy tytułów wykonawczych i wydruki zawiadomień o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych, nastąpiło 5 i 12 maja 2022 r. Wskazany termin do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne upłynął zatem odpowiednio 12 oraz 19 maja 2022 r. Oznacza to, że adresowana do organu egzekucyjnego skarga na czynności egzekucyjne, nadana 24 maja 2022 r. za pośrednictwem operatora pocztowego, została wniesiona odpowiednio 12 i 5 dni po wymaganym terminie.

Sąd uznał za bezzasadny najdalej idący zarzut błędnego liczenia przez organy obu instancji początku biegu terminu do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego. Nie ma podstaw prawnych stanowisko pełnomocnika skarżącego, że bieg terminu do wniesienia skargi na omawiane zajęcia rozpoczął się dopiero w dniu wyegzekwowania należności, tj. 18 maja 2022 r. Ustawodawca nie uzależnił początku biegu terminu do złożenia skargi na czynności organu egzekucyjnego od innych zdarzeń niż wymienione w przywołanym wyżej art. 54 § 3 u.p.e.a., w tym od zakończenia postępowania egzekucyjnego. Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia rozumowania zaprezentowanego w skardze.

Nie ma zatem znaczenia dla początku biegu terminu do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego, postulowany przez pełnomocnika strony moment wyegzekwowania należności i zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Natomiast w zakresie prawidłowości doręczenia stronie korespondencji egzekucyjnej Sąd stwierdził, że prawidłowe jest doręczenie przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych z 2.05.2022 r. i z 9.05.2022 r. oraz zawiadomień o zajęciach z 2 maja 2022 r. i z 10 maja 2022 r.

Przesyłki zostały zaadresowane imiennie na zobowiązanego, co wynika z określenia osoby dłużnika w tytułach wykonawczych. Odbierał je, jak twierdzi skarżący, zatrudniony pracownik.

Jak wynika z akt sprawy, zobowiązany prowadził w czasie wszczęcia egzekucji działalność gospodarczą ze zgłoszonym miejscem siedziby: E., ul. [.1.] – od 1.12.2015 r. Wskazany adres był również adresem zgłoszonym przez stronę jako adres rejestracyjny – zamieszkania: od 23.07.2011 r. do 29.06.2022 r., czyli w okresie poprzedzającym rozpoczęcie działalności gospodarczej w 2015 r. Takie dane wynikają z rejestru SeRCe z 13.07.2022 r. i z 22.11.2022 r. (k. 25 akt NUS oraz w aktach postępowania odwoławczego).

Z treści art. 42 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Organ wysłał omawianą korespondencję na zgłoszony przez podatnika adres rejestracyjny – adres zamieszkania. Adresowanie przesyłek prawidłowo wskazywało na ich kierowanie do miejsca zamieszkania, a nie miejsca pracy. Odbierająca przesyłkę 5 maja 2022 r. M. K. po prostu podjęła się oddania przesyłki adresatowi, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Zaznaczenie na formularzu potwierdzenia odbioru – doręczenia przesyłki 5 maja 2022 r. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłek adresatowi, jak też wpis pracownika operatora pocztowego doręczającego przesyłkę 12 maja 2022 r. na potwierdzeniu odbioru: "M. K. współlokator" – wprost świadczy o tym, że dokonano doręczeń w miejscu zamieszkania. Powyższy sposób doręczeń 5 i 12 maja 2022 r. jest skuteczny i nie narusza prawa. Tym bardziej, że skarżący nie podał organom w omawianym okresie innego adresu, pod którym zamieszkuje.

Nie zmienia tego argumentacja strony skarżącej. Nie ma podstaw, aby w omawianej sytuacji uznawać za naruszające prawo doręczenie przesyłki pod adresem zamieszkania osobie, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Wystarczające są ustalenia adresowe, dokonane na podstawie zgłoszonych przez podatnika danych rejestracyjnych na dzień wystawienia tytułów wykonawczych.

Sąd ma ponadto na uwadze ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że zwrotne poświadczenie odbioru jest przewidzianym przez prawo dokumentem urzędowym stwierdzającym, że doręczenie decyzji nastąpiło w sposób, o którym mowa w art. 42 § 1 k.p.a. Dokument taki korzysta z domniemania prawdziwości w zakresie okoliczności w nim stwierdzonych jako dokument urzędowy. Dotyczy to również adnotacji znajdujących się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnionych przez pracowników poczty, które korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. np. wyrok NSA z 6 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 892/05 i wyroki z 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 554/08 i II GSK 555/08 oraz postanowienia NSA z: 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GZ 477/13, 22 maja 2020 r. sygn. akt II OZ 293/20 i 15 września 2021 r. sygn. akt III OZ 614/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O takim charakterze dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki pocztowej (rejestrowanej) świadczą przepisy art. 39 oraz art. 43 w zw. z art. 42 § 1 i k.p.a., z także art. 17 i art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2022 r., poz. 896 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego nie może na poparcie swych twierdzeń skutecznie przywoływać wyroku NSA z 19 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 134/20. Wyrok ten odnosi się do innego stanu faktycznego – doręczenia w miejscu pracy – poza miejscem zamieszkania adresata będącego osobą fizyczną, kiedy wymagane jest doręczenie do rąk adresata. Natomiast w niniejszej sprawie przesyłkę wysłano na zgłoszony od 23.07.2011 r. przez podatnika adres zamieszkania. Był jednocześnie adresem siedziby jego jednoosobowej działalności gospodarczej od 1.12.2015 r. Dokumentację egzekucyjną odebrała pod adresem zamieszkania osoba, która każdorazowo podjęła się oddania przesyłki adresatowi.

Autor skargi nie zdołał podważyć domniemania wynikającego z potwierdzeń odbioru omawianej dokumentacji egzekucyjnej. Jakkolwiek strona może kwestionować prawidłowość dokonanego doręczenia, to samo tylko zgłoszenie takich zastrzeżeń w treści skargi, nie jest wystarczające do przyjęcia doręczenia osobie nieuprawnionej, a w konsekwencji zakwestionowania doręczenia w dacie widniejącej na dokumencie urzędowym, jakim jest należycie wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru. W tej sytuacji nie ma znaczenia dla sprawy zawnioskowane w skardze przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci umowy o pracę z M. K., oraz wydruku z CEIDG, jak też wywody skargi w tym zakresie. Wystarczające dla rozpoznania skargi są przedstawione już informacje wynikające z akt organów obu instancji. Również okoliczność, jak M. K. wywiązała się z deklarowanego przekazania przesyłek adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność dokonanych doręczeń.

Podsumowując, z opisanego wyżej stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że doręczenie odpisów tytułów wykonawczych z 2.05.2022 r. i z 9.05.2022 r. oraz zawiadomień o zajęciach z 2 i 10 maja 2022 r., nastąpiło 5 i 12 maja 2022 r. Stwierdzenie niezachowania terminu zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia skargi na powyższe czynności egzekucyjne. Organy wyjaśniły okoliczności sprawy i podjęły rozstrzygnięcia nie naruszając podnoszonych w skardze przepisów art. 42 § 1, art. 43, art. 44, art. 46 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak też art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a., a ponadto art. 54 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7, 8 i 12 k.p.a. Przesyłki zawierające zajęcia egzekucyjne doręczono zgodnie z prawem. Na tle opisanego stanu faktycznego zasadne jest stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia skargi czynności egzekucyjne zajęć wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego. NUS prawidłowo bowiem zastosował art. 17 § 1c w powiązaniu z art. 54 § 1 i 3 u.p.e.a.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia nie mógł zatem odnieść oczekiwanego przez autora skargi skutku. Przy czym pozostałe żądania, zgłoszone w petitum skargi: uchylenia czynności egzekucyjnych, nakazanie zwrotu podatnikowi nienależnie pobranych świadczeń w toku egzekucji, umorzenie postępowania egzekucyjnego – wykraczają poza ustawowe kompetencje sądów administracyjnych. Sąd informuje, że dokonuje kontroli działalności administracji publicznej poprzez kontrolę zaskarżonych decyzji lub innych aktów określonych w art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako p.p.s.a.).

Podatnik miał ponadto możliwość dobrowolnej spłaty należności, najdalej po otrzymaniu upomnień doręczonych stronie 22 i 29 kwietnia 2022 r., co wynika z treści tytułów wykonawczych. Autor skargi nie może zatem skutecznie wywodzić, że został pozbawiony możliwości dobrowolnej spłaty należności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Tryb ten jest dopuszczalny, jeśli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.