Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 329/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Sędziowie: NSA Stanisław Gronowski WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2002r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło na mocy wskazanych przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 13 ust.2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U.z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich, który decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. nałożył karę pieniężną na panią M. P. w wysokości 17 400,00 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym.

Jako podstawę prawną wydania decyzji organ I instancji wskazał art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w zw. z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w związku z § 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), tabelą lp.4.4d,e załącznika do ustawy o drogach publicznych art. 13 a opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U.Nr 125,poz.1371), jak i Uchwałę Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia[...] maja 2002r. w sprawie upoważnienia Dyrektora i Zastępcy Dyrektora do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach związanych z ustalaniem i pobieraniem kar pieniężnych za przejazdy po drogach wojewódzkich pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu.

Podstawę faktyczną stanowiło zatrzymanie i kontrola w dniu[...]czerwca 2002r. w P. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] samochodu ciężarowego marki [...]o nr rej. [...] z przyczepą [...] nr rej. [...]kierowanego przez K.M., a stanowiącego własność Pani M. P. Pojazd wiozący strop wykonywał zamierzoną trasę [...] - [...] przez P. (w obrębie województwa [...]). Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące przekroczenia dopuszczalnych nacisków. Na drodze tej dopuszczalny nacisk osi pojedynczej wynosił 80 kN. Zgodnie z § 5 ust.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów nacisk osi składowej, z zastrzeżeniem ust. 4, nie może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej powyżej 1,30 m - 72,5 kN. Podczas kontroli ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na II oś składową pojazdu (oś wielokrotną) o 37,67 kN, bowiem przy rozstawie osi powyżej 1,30 m do 2,00 m stwierdzony nacisk wynosił 110,17 kN. Skoro przekroczenie wyniosło – 37,67 kN, wymierzona została kara - 17 400 zł. Organ wskazał, że protokół kontroli stwierdzający powyższe przekroczenia, nie kwestionowany przez kierowcę, potwierdzony jego podpisem stanowi załącznik do decyzji.

W odwołaniu pani M. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "S." wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła, że zgodnie z art. 61 § 4 kpa powinna być jako strona zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sposób zapewniający dotarcie do niej takiej informacji oraz umożliwiający jej wniesienie dodatkowych wyjaśnień. Twierdziła, że kierowca nie został powiadomiony o obowiązku przekazania protokołu z kontroli właścicielowi pojazdu i nie przekazał informacji o przeprowadzonej kontroli, co uniemożliwiło wniesienie uwag do toczącego się postępowania. Wskazała na zasadę wynikającą z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stanowiącą, iż pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza wielkości określone w ust. 1 (80 kN), lecz nie przekracza 100 kN, a dla osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b), przy zastosowaniu kół bliźniaczych 115 kN, oraz pojazd, którego nacisk osi składowej przekracza wielkości określone w ust. 3, może uczestniczyć w ruchu na drogach leżących w ciągu dróg wymienionych w pkt 1-3 oraz na trasach regularnej komunikacji autobusowej w granicach administracyjnych miast. Podnosiła ponadto, że każdy wyjazd pojazdu z siedziby przedsiębiorstwa poprzedzony jest ważeniem pojazdu na wadze typ [...]nr fabr. [...] rok 2000, zamontowanej przez firmę W. sp. z o.o. w L., posiadającej legalizację do końca 2002r. Przed wyjazdem [...] czerwca pojazd i przyczepa były ważone, nie przekraczały dopuszczalnej ładowności, ani masy całkowitej, natomiast zły stan dróg mógł spowodować minimalne przesunięcie palety z wyrobami betonowymi, niezauważalne przez kierowcę, pomimo zabezpieczenia, czego skutkiem mogła być zmiana nacisku na oś składową. Nie można też wykluczyć, zdaniem odwołującej, że podczas jednorazowego odczytu podczas dynamicznego najazdu mógł być obarczony błędem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło przedstawionych argumentów. Wskazało, że zgodnie z załącznikiem do ustawy o drogach publicznych dla drogi o dopuszczalnym nacisku 80 kN: przekroczenie o 37,67 kN na II-gą oś wielokrotną pojazdu przy rozstawie 1,3-2 m - kara wynosi 5 640+2 x 5 880 = 17.400 zł (ponad 90,5 kN do 101,5 kN - 5640 zł, za każde rozpoczęte 7 kN ponad 101,5 kN- 5.880 zł). Co do zarzutów dotyczących sposobu ważenia stwierdziło, iż kierowca pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do użytego urządzenia oraz nie wnosił o ponowne ważenie pojazdu, które w chwili obecnej jest z przyczyn oczywistych niemożliwe.

Organ odwoławczy wskazał, że wykonując zawodowo usługi polegające na przewozie towarów, skarżąca ponosi odpowiedzialność za przedsiębiorstwo na zasadach ogólnych. Oznacza to, iż za szkody wyrządzone ruchem przedsiębiorstwa odpowiada na zasadzie ryzyka. Nie jest więc istotne, czy ponosi winę za przekroczenie nacisku na oś, czy nie, wystarczy stwierdzenie, że obiektywnie takie przekroczenie parametrów pojazdu miało miejsce. Również na zasadzie ryzyka ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przedsiębiorstwu przez zatrudnianych pracowników. O każdym fakcie ukarania kierujący powinien poinformować właściciela pojazdu, a po to, aby tak uczynił - powinien być odpowiednio przeszkolony przez właściciela przedsiębiorstwa. Wskazał nadto, że w punkcie 11 protokółu zatrzymania i kontroli pojazdu jest zawarta informacja o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a kopię tego protokółu doręczono kierującemu.

Odnosząc się do cytowanego przez odwołującą § 5 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) organ odwoławczy wskazał, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten dopuszcza przejazd pojazdem przekraczającym dopuszczalne normatywne naciski na osie w 3 przypadkach:

1. pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza wielkości określone w ust. 1, lecz nie przekracza 100 kN, - pojazd, którego nacisk dla osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b) – autobus - przy zastosowaniu kół bliźniaczych 115 kN,

2. pojazd, którego nacisk osi składowej przekracza wielkości określone w ust. 3. Przejazd ten jest dopuszczalny jedynie na dwóch rodzajach dróg:

- drogach krajowych, a droga nr [...] zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15.12.1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich /Dz. U. Nr 160, poz. 1071/ została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich;

- drogach będących trasami regularnej komunikacji autobusowej w granicach administracyjnych miast, co zdaniem SKO również w niniejszej sprawie nie zachodzi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pani M. P. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji, a przez to nie uwzględnienia prawa strony do udziału w toczącym się postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]przy podejmowaniu zaskarżonego orzeczenia nie wzięło pod uwagę, że decyzja nr [...]Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] została wydana bez uprzedniego zawiadomienia strony o toczącym się wobec niej z urzędu postępowaniu administracyjnym. Bezsprzecznie organ pierwszej instancji zakończył sprawę w oparciu o określone w prawie materialnym kryteria przedmiotowe z pominięciem gwarantowanych ustawowo praw podmiotowych strony, do której kierowane jest jednostronne rozstrzygnięcie w formie decyzji, co koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego wyrażonymi m.in. w art. 7 i 10 kpa. Strona ma prawo czynnie uczestniczyć w całym toku postępowania, a zatem od chwili wszczęcia postępowania - czemu uchybiono - aż do jego zakończenia decyzją. Organ prowadzący postępowanie winien należycie i wyczerpująco informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, powołując się na argumenty wskazane w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych.

W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącej są uzasadnione.

Wprawdzie skarżąca wskazała jakie konkretnie przepisy prawa naruszała zaskarżona decyzja, Sąd mając na względzie zasadę wynikającą z art. 134 p.p.s.a. stanowiącą, że rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że zarzucane uchybienia procesowe nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego: kwestionowania zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie § 3, § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) - są zaś nieuzasadnione.

Przesłanką materialnoprawną wydanych decyzji są przepisy przez stronę nie kwestionowane, a mianowicie art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w zw. z art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz w zakresie wysokości kary – także nie kwestionowanej przez skarżącą, a ustaloną na podstawie załącznika do ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - art. 13 ust.2a opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz.1371).

Na wstępie podnieść należy, iż skarżąca prowadzi działalność w zakresie usług transportowych lub przewozowych, której wykonywanie w zakresie korzystania z dróg publicznych uregulowane jest przepisami. Wykonując profesjonalnie działalność gospodarczą w zakresie transportu obowiązana jest do ich przestrzegania: nie tylko co do zachowania dopuszczalnej ładowności pojazdu, ale i dopuszczalnych nacisków.

Charakter działalności transportowej związany z korzystaniem dróg publicznych wymaga, by przewoźnik jak i jego pracownicy – kierowcy znali obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa i je przestrzegali. W szczególności w zakresie zasad wyrażonych w art. 61 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) stanowiących m.in, iż ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę i nie naruszał stateczności pojazdu. W przeciwnym razie ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Na takie przekroczenie strona nie posiadała zezwolenia, co nie zwalnia jej od obowiązku uiszczenia opłaty drogowej za stwierdzony już przejazd z przekroczeniem obowiązującej normy. Wysokość opłaty została obliczona na podstawie i w granicach powołanych przepisów prawa. Przepisy te nie przewidują żadnych wyjątków od przewidzianych w nich zasad. Z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, iż korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, a takim pojazdem okazał się pojazd należący do przewoźnika.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż nie miał zastosowania w niniejszej sprawie § 5 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) – obowiązującego do dnia 13 marca 2003 r., czyli w dacie zdarzenia jak i wydania obu decyzji. Przepis ten stanowi, że pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza wielkości określone w ust. 1, lecz nie przekracza 100 kN, a dla osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b), przy zastosowaniu kół bliźniaczych 115 kN, oraz pojazd, którego nacisk osi składowej przekracza wielkości określone w ust. 3, może uczestniczyć w ruchu na:

1) drogach krajowych oznaczonych numerami jednocyfrowymi i dwucyfrowymi, z wyłączeniem dróg wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

2) odcinkach dróg krajowych oznaczonych numerami trzycyfrowymi, ze znakami z obrzeżem składającym się z białych i czarnych kwadratów, wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia,

3) odcinkach dróg oznaczonych znakami zakazu wjazdu pojazdów o nacisku osi większym niż 100 kN,

4) drogach leżących w ciągu dróg wymienionych w pkt 1-3 oraz na trasach regularnej komunikacji autobusowej w granicach administracyjnych miast.

Skarżąca nie kwestionowała ani w odwołaniu ani w skardze ustaleń protokołu kontroli, co do tego, że jej pojazd wiozący strop wykonywał zamierzoną trasę w obrębie województwa[...]:[...] - [...] przez P. Zatem jego uczestnictwo w ruchu na tej trasie nie dotyczyło ani dróg krajowych ani granic administracyjnych miasta. Tylko wówczas gdyby wykonywała transport (przy zastosowaniu kół bliźniaczych 115 kN) na trasie dróg krajowych bądź na trasie regularnej komunikacji autobusowej - w granicach administracyjnych miast - mogłaby skutecznie powoływać się na ten przepis.

W kontroli pojazdu przeprowadzonej na drodze – z oczywistych względów – uczestniczył jego kierowca – pracownik przewoźnika. Podnieść należy, że kontrola dokonywana na drogach publicznych zarówno przez Policję jak i uprawnionych pracowników służb drogowych: Rejonu Dróg Krajowych czy Inspekcji Drogowej są wpisane w działalność transportową i w czynne wykonywanie zawodu kierowcy. Wymaga to zatrudnianie w charakterze kierowców osób, które spełniają określone wymagania, bowiem przewoźnik ponosi konsekwencje za działanie osób, którymi się posługuje według ogólnej zasady wynikającej z art. 429 kodeksu cywilnego. Nie ma znaczenia dla oceny odpowiedzialności przewoźnika, czy jego kierowca dopełnił obowiązku przekazania protokołu z kontroli właścicielowi pojazdu, skoro przewoźnik ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania osób, którymi przy wykonywaniu czynności się posługuje.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do kwestionowania dokonanych pomiarów przeprowadzanych przez wykwalifikowane służby drogowe w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń ani co do sposobu dokonanych pomiarów, ustawienia pojazdu w czasie tych pomiarów, czy też do odczytu przyrządów pomiarowych i stwierdzonych w protokole przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Protokół kontroli, stanowiący dowód z dokumentu i którego kopię kierowca otrzymał, zawierał dokładne ustalenia co do omawianych przekroczeń i został - bez żadnych uwag - podpisany przez kierowcę.

Ustalenia faktyczne dokonane podczas kontroli pojazdu i stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drogę wojewódzką jednej z osi pojazdu nie zostały przez skarżącą skutecznie zakwestionowane w odwołaniu, ponieważ podnoszona okoliczność ważenia pojazdu przed wyjazdem, stwierdzenie nie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej i dopuszczalnej ładowności pozostaje poza sporem.

Skarżąca nie twierdzi natomiast, że przed wyjazdem mierzone były naciski na osie. Trudno zatem stwierdzić, że przewożone elementy stropu były prawidłowo załadowane, a nawet jeśli były, to czy prawidłowo zostały zabezpieczone przed przemieszczaniem w czasie drogi.

Z kolei w sytuacji, kiedy kierowca po przeprowadzeniu kontroli ważenia i kontroli nacisków na osie - nie kwestionuje wyników przeprowadzonego pomiaru, nie ma zastrzeżeń i nie wnosi o jego powtórzenie – nawet przez wpis w protokóle kontroli i wówczas, kiedy jest taka możliwość techniczna – to twierdzenie w odwołaniu, że jednorazowy odczyt "może być obarczony błędem i w razie wątpliwości powtórzony" jest dowolną hipotezą nie znajdującą żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Nawet gdyby odwołująca została zawiadomiona o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień przed wydaniem decyzji I instancji - nie byłoby juz możliwe przeprowadzenie ponownego ważenia. Nie można organowi czynić zarzutu, że nie podjął z urzędu dodatkowego ważenia, ponieważ kierowca pojazdu nie składał żadnych uwag pod adresem prawidłowości ważenia jak i otrzymanych wyników.

Ma rację skarżąca, że organ zobowiązany jest do stosowania procedury przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego i z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego powinna zostać pouczona o treści art. 10 kpa - przepisie gwarantującym jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu, złożenia wyjaśnień przed wydaniem decyzji w zakreślonym terminie. Nie można jednak potwierdzić, że nie otrzymała jako strona - zgodnie z art. 61 § 4 kpa formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bowiem protokół kontroli zawierał w pkt 11 zawiadomienie o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji obciążającej przewoźnika karą pieniężną.

W ocenie Sądu organ częściowo obronił się argumentem, że takim zawiadomieniem o wszczęciu postępowania może być protokół zatrzymania i kontroli pojazdu – i zapis w pkt 11, podpisany bez uwag przez kierowcę i jemu doręczony. Informuje on, że z chwilą sporządzenia protokołu zostaną podjęte w postępowaniu administracyjnym czynności zmierzające do wydania decyzji w sprawie obciążenia przewoźnika karą; innymi słowy - wszczynające postępowanie administracyjne w objętej tym protokołem sprawie. Treść takiego zapisu – zobowiązuje wprawdzie kierowcę do doręczenia wyników kontroli pracodawcy - przewoźnikowi, ale nie pozwala przyjąć, że strona została pouczona o prawach przysługujących jej na mocy art. 10 kpa, bo takiego pouczenia protokół nie zawiera.(Decyzja została wydana 17 dni po kontroli).

W myśl zasady określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., na której naruszenie powołuje się skarżąca - naruszenie przepisów proceduralnych może skutkować uchyleniem decyzji, ale wyłącznie w przypadku, jeżeli miałoby ono istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo słuszności zarzutu co do naruszenia art. 10 k.p.a. – w okolicznościach wskazanych wyżej - uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił bowiem zarzutów skarżącej co do naruszenia innych przepisów postępowania: art 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności postępowania poprzedzającego wydanie decyzji.

Z tych względów zaskarżona decyzja prawa nie narusza w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i Sąd obowiązany był skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).