Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1884/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem dnia [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 27 § 3 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) powoływana dalej jako: "k.p.a.", Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do załatwienia sprawy dotyczącej podania wniesionego przez Z. R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. oznaczonego jako [...], w zakresie dotyczącym decyzji z dnia [...] marca 2013 r. oznaczonej [...] odmawiającej udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na przyznanie o odprowadzenie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki emerytalno-rentowej, na opłacenie czynszu za lokal mieszkalny w kwocie [...] zł, na opłacenie gazu, na leczenie dentystyczne i protetyczne.

Na powyższe postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2013 r., Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania i zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż Prezes SKO [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skierował do Prokuratury Rejonowej zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 226 k.k., a skoro nie zakończyło się jeszcze postępowanie karne to obecne postępowanie administracyjne zamyka mu drogę do dochodzenia praw przed sądami i do sprawiedliwego wyroku.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej odrzucenie. Jednocześnie stwierdził, że Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na podstawie art. 27 § 3 k.p.a. wystąpił do Ministra Administracji i Cyfryzacji z wnioskami z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...] kwietnia 2013 r. i [...] maja 2013 r. o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia spraw dotyczących podań wniesionych przez skarżącego. Podniósł, że stosownie do postanowień art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, ze zm.) kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Z uwagi na fakt, iż postanowieniami Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (sygn. [...];[...] i [...]), z dnia [...] kwietnia 2013 r. (sygn. [...];[...];[...] i [...]) oraz z dnia [...] maja 2013 r. (sygn. [...];[...] i [...]) wyłączono członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], nie było możliwe powołanie wymaganego przepisami prawa składu orzekającego. Zatem w ocenie Ministra w przedmiotowych sprawach zachodzi sytuacja określona przepisem art. 27 § 3 k.p.a., w świetle którego, jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej (Minister Administracji i Cyfryzacji), wyznacza do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze żądania Minister zauważył, że stosownie do brzmienia art. 126 k.p.a. przepisy dot. stwierdzenia nieważności stosuje się do postanowień, od których przysługuje zażalenie. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie środek zaskarżenia, w tym zażalenie. Jednocześnie podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem przedmiotowa skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.

Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym, katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.

Ocena możliwości merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez sąd administracyjny wymaga przeanalizowania, czy zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia organu przysługuje zażalenie, ewentualnie czy kończy ono postępowanie w danej instancji lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Innymi słowy czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., bowiem tylko na takie postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało na podstawie art. 27 § 3 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej (Minister Administracji i Cyfryzacji), w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze. Wydane w tym przedmiocie postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Jednakże strona postanowienie o wyznaczeniu może kwestionować w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w sprawie, o czym stanowi art. 142 k.p.a.

Zaskarżone postanowienie nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, gdyż określony w nim przedmiot bez wątpienia świadczy o jego incydentalnym charakterze.

W sytuacji zatem, gdy na postanowienie o wyznaczeniu organu nie przysługuje zażalenie i nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie spełnia wymogów z art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a. W konsekwencji skarga na tego rodzaju postanowienia do sądu administracyjnego nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.