Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1169/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust.1 pkt 2
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowo-Usługowego "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...]r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania złożonego przez P. P.-H.-U. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] r., określającej ww. podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2013 w kwocie [...] zł, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że podstawą do wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. wskazanej powyżej decyzji były ustalenia, dokonane podczas kontroli podatkowej w zakresie nieprawidłowości odnośnie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie, m.in. podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2013.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął z urzędu wobec P. P.-H.-U. [...] Spółka z o. o. z siedzibą w W. postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2013.

W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku ww. kontroli podatkowej, uzupełniony następnie na etapie postępowania podatkowego organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka zaniżyła przychody dla celów podatkowych o łączną kwotę [...] zł, stanowiącą wartość nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, a następnie określił temu Podatnikowi podatek dochodowy od osób prawnych za rok podatkowy od 1.01.2013 do 31.12.2013 w wysokości wyższej o [...] zł aniżeli zadeklarowany w złożonej przez Spółkę w dniu 23 września 2014 r. korekcie zeznania CIT-8.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i prawa proceduralnego, w tym:

1) przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędne uznanie, że Spółka osiągnęła przychód z nieodpłatnych świadczeń w związku z korzystaniem z zabezpieczenia spłaty odnawialnego limitu kredytowego udzielonego przez [...] Bank [...] S.A. na podstawie Umowy Wieloproduktowej nr [...], podczas gdy Spółka nie uzyskała i nie otrzymała żadnej wymiernej korzyści (przychodu z nieodpłatnych świadczeń) czy przysporzenia w konkretnym wymiarze finansowym poprzez zdarzenie gospodarcze i prawne polegające na tym, że udzielony przez Bank limit kredytowy został zabezpieczony dodatkowym, kolejnym zabezpieczeniem w formie poręczenia cywilnego udzielonego Spółce przez jej udziałowców i jednocześnie członków zarządu, hipotek ustanowionych na nieruchomościach, stanowiących własność ww. osób oraz hipotek ustanowionych na nieruchomościach ich syna – P. M.;

2) błędne uznanie przez organ pierwszej instancji, że samo ryzyko spłaty zadłużenia za Spółkę, jakie podjęli udziałowcy spółki i jednocześnie członkowie zarządu, w dniu podpisania umowy poręczenia, stanowiącej kolejną dodatkową formę zabezpieczenia limitu kredytowego, pomimo jego zabezpieczenia majątkiem Spółki dwukrotnie wyższym niż limit kredytowy, jest już świadczeniem nieodpłatnym, podczas gdy w świetle przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, świadczenie nieodpłatne powstaje w chwili jego faktycznego otrzymania;

3) nietrafne i nieadekwatne do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego posiłkowanie się przez organ pierwszej instancji orzecznictwem, przywołanym w uzasadnieniu decyzji dla zdefiniowania pojęcia "nieodpłatne świadczenie" oraz błędne jego określenie w tej konkretnej sprawie, ukierunkowane wyłącznie na ustalenie przychodu Spółki z poręczenia cywilnego i innych zabezpieczeń, pomimo braku sprecyzowania przez ustawodawcę tego pojęcia w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych i braku rzeczywistego przysporzenia majątku spółki z tego tytułu, mającego konkretny wymiar finansowy, a przede wszystkim braku zdarzeń gospodarczych oraz zdarzeń prawnych, których skutkiem byłoby przysporzenie majątku Spółce.

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz rozważeniu argumentów podniesionych w odwołaniu, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w S., wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Spółka w związku z korzystaniem z zabezpieczenia spłaty odnawialnego limitu kredytowego oraz odnawialnego kredytu obrotowego w formie linii odnawialnej bez ponoszenia jakichkolwiek opłat na rzecz osób udzielających zabezpieczenia, osiągnęła przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zasadne było zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., zaaprobowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, bowiem niewątpliwie zaistniała sytuacja, w której Spółka otrzymała świadczenie w postaci zabezpieczenia wykonania ciążących na niej zobowiązań z tytułu otrzymanego odnawialnego limitu kredytowego oraz odnawialnego kredytu obrotowego w formie linii odnawialnej,

tj. zagwarantowania, że zostaną one spłacone, bez względu na to, czy w przyszłości Spółka będzie posiadała takie zdolności (możliwości) kredytowe.

W ocenie organu, wartość tego świadczenia stanowi dla Spółki przychód podatkowy z tytułu otrzymanego nieodpłatnie świadczenia, podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, którego wysokość, w kwocie [...] zł, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił na podstawie art. 12 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy.

Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości, podobnie jak poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. oraz orzeczenie o zwrocie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę Strona ponowiła niektóre z zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w S. z dnia [...] r., wskazując, że w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w S. naruszył zarówno przepisy prawa materialnego i procesowego, które zostały naruszone przy wydaniu decyzji organu pierwszej instancji,

tj. w szczególności art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ponadto, zarzucono organowi drugiej instancji naruszenie:

1) art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie przez organ podatkowy zasady rozstrzygnięcia wątpliwości w zakresie niejasnych regulacji podatkowych na korzyść podatników, gdy wątpliwości te są ewidentne chociażby z tego względu, że pojęcie "nieodpłatne świadczenie" nie jest zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, a organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję zastosował rozszerzającą interpretację przepisów prawa podatkowego, co jest rażącym naruszeniem fundamentalnej zasady prawa podatkowego;

2) art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez interpretowanie wątpliwości na korzyść organu podatkowego zamiast Skarżącej;

3) dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału, co jest niezgodne z przepisami prawa, logicznym myśleniem i wnioskowaniem, w konsekwencji czego uznano, że świadczenie nieodpłatne powstało, podczas gdy nie wystąpiły przesłanki z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych skutkujące powstaniem świadczenia podlegającego opodatkowaniu.

W uzasadnieniu skargi Strona w całości powieliła argumentację zawartą w odwołaniu. W jej ocenie, w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" nie zostało zdefiniowane, a w zaskarżonej decyzji została zastosowana rozszerzająca interpretacja przepisów tej ustawy.

Odnośnie powyższego Skarżąca przywołała art. 217 Konstytucji RP i wskazała na wynikające z niego założenie, że przedmiot opodatkowania winien być wyraźnie określony w ustawie i nie może być rozszerzany w procesie wykładni prawa.

Jej zdaniem, jeżeli przepisy są niejednoznaczne to nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez prawodawcę.

W dalszej części uzasadnienia - zarzucając organowi brak wyjaśnienia rozumienia pojęcia "świadczenia" według prawa cywilnego –Spółka odniosła się do przepisów art. 353 Kodeksu cywilnego wskazując, że pojęcie "świadczenie" należy rozpatrywać ewentualnie na tle stosunku zobowiązaniowego.

Zdaniem Strony - w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast świadczenie to otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe, a z tego z kolei wynika, że warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie przez podatnika. Nie wystarczy zatem samo zawarcie umowy.

Końcowo, Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu błędne i bezpodstawne uznanie, że ustanowienie zabezpieczenia limitu kredytowego powoduje powstanie przysporzenia finansowego dla Spółki, gdy tymczasem - w jej ocenie - przychód z nieodpłatnego świadczenia powstaje w momencie jego otrzymania, tj. w dacie uzyskania przysporzenia majątkowego.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził,

że zarzuty w niej zawarte nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym, i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jej usunięcie z obrotu prawnego.

Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej, w skrócie p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Stan faktyczny w sprawie nie był sporny i w istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach sprowadzał się do ustalenia, czy Skarżąca otrzymała nieodpłatne świadczenie w postaci zabezpieczenia wykonania ciążących na niej zobowiązań z tytułu otrzymanego odnawialnego limitu kredytowego oraz odnawialnego kredytu obrotowego w formie linii odnawialnej w sytuacji, gdy zabezpieczeniem spłaty kredytu odnawialnego były (m.in.) poręczenia osób trzecich, tj. J.M. i J.M.M., będących jednocześnie członkami zarządu i wspólnikami ww. Spółki.

Zdaniem Strony, w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych zakres przedmiotu opodatkowania - "świadczenie nieodpłatne" - nie zostało przez ustawodawcę w ogóle określone. Powyższe, wskazuje więc na niezasadność zastosowania przez organy podatkowe obu instancji przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm., dalej, w skrócie także: "u.p.d.o.p."), bowiem dokonano rozszerzającej interpretacji tego pojęcia.

W ocenie organów podatkowych natomiast, w obliczu braku obciążeń finansowych spółki z tytułu udzielonych jej poręczeń, zasadnie jest zastosowanie instancji przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: (...) wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Wprawdzie przepis ten nie definiuje wprost czym jest "nieodpłatne świadczenie" niemniej wskazać należy, że pojęcie nieodpłatne świadczenie ma utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym znaczenie. W uchwale Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., II FPS 7/10 (powyższe orzeczenie, podobnie, jak pozostałe przywołane w sprawie orzeczenia administracyjne dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podobnie jak w uchwałach składów siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r., FPS 9/02, z dnia 24 maja 2010 r., II FPS 1/10 i II FPS 1/06 z 16 października 2006 r. zgodnie przyjmowano (także w uzasadnieniach zdań odrębnych), że pojęcie nieodpłatne świadczenie ma na gruncie prawa podatkowego szersze znaczenie niż w prawie cywilnym, gdyż obejmuje ono wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podatnika, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela takie rozumienie pojęcia nieodpłatnego świadczenia, a także pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. Akt II FSK 144/11 oraz w wyroku z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 177/08, jak i w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1361/07, że udzielenie podatnikowi przez inny podmiot gwarancji czy poręczenia, w celu zabezpieczenia kredytu udzielonego podatnikowi przez bank, podlega opodatkowaniu jako nieodpłatne świadczenie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. p.d.o.p.

Dla zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. do poręczenia przez podmiot inny niż bank rzeczą istotną jest stwierdzenie, czy mają one charakter odpłatnej czy nieodpłatnej czynności prawnej. Jednakże dla uznania świadczenia za odpłatne czy nieodpłatne nie ma przesądzającego znaczenia to, czy beneficjent płaci za nie wynagrodzenie czy nie, ale to, czy czynność ta ma charakter czynności przysparzającej, a więc takiej na podstawie której strona dokonująca przysporzenia majątkowego otrzymuje czy ma otrzymać w zamian korzyść majątkową.

W rozpoznawanej sprawie Spółka uzyskała od J.M. i J.M.M., będących jednocześnie członkami zarządu i wspólnikami ww. Spółki, poręczenia stanowiące zabezpieczenie spłaty kredytu odnawialnego. Trafnie zatem przyjęły organy, że tak określone działanie ma charakter czynności przysparzającej o określonej wartości, tworzącej konkretny przychód podatnika, który nie rodzi po jego stronie żadnych zobowiązań do świadczeń wzajemnych. Oznacza to, że Spółka otrzymała od swoich wspólników nieodpłatne świadczenie, którego wartość została określona przez organy podatkowe. W konsekwencji więc, nieuzasadniony jest zarzut skargi co do błędnego zastosowania w sprawie art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

Bezzasadny, tym samym, jest zarzut skarżącej odnośnie rozszerzającej interpretacji tego pojęcia.

W prawie daninowym, z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika (art. 2 Konstytucji RP), że każda regulacja prawna, ingerująca wprawa i wolności obywatelskie musi spełniać wymóg dostatecznej określoności, zgodnie z którą wszystkie przedmioty, uregulowane w art. 217 Konstytucji RP, w tym przedmiot opodatkowania, powinny być zawarte w przepisach rangi ustawowej w sposób precyzyjny, przejrzysty i jasny. Dopiero realizacja tych standardów stanowi precyzyjne wyznaczenie zakresu ingerencji państwa w prawa i obowiązki podmiotów prawa.

Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się więc z zarzutem Spółki,

że zaskarżona decyzja narusza art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym - "Nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy", bowiem przepis ten położył przede wszystkim kres wcześniej istniejącym możliwościom nakładania podatków i danin publicznych, ustalania stawek podatkowych, zasad przyznawania ulg i umorzeń, jak również zwolnień od podatku w innej formie niż w drodze ustawy. Tak też się stało w zakresie opodatkowania w przypadku świadczeń nieodpłatnych. Poza art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wskazującym źródło przychodów, w art. 12 ust. 5 i 6 tej ustawy zostały sprecyzowane zasady i metody ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń w zależności od zaistniałej sytuacji.

Mając na uwadze powyższe wywody, jako niezasadny ocenić należy także zarzut braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do przepisów prawa cywilnego,

a w szczególności do art. 353 Kodeksu cywilnego. Biorąc więc pod uwagę przytoczone przepisy ustawy podatkowej wskazać ponownie bowiem należy, że świadczenie nieodpłatne, będące przychodem podatkowym powinno wynikać z dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która mówi o świadczeniu, a nie o przysporzeniu.

Zasadnie zatem organy podatkowe stanęły na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie doszło do otrzymania przez Spółkę świadczenia. Należy zwrócić uwagę, że wymóg poręczenia zaistniał w momencie podpisania umowy dotyczącej limitu kredytowego i już wówczas Spółka byłaby zmuszona do poniesienia kosztów, tj. opłat związanych z poręczeniem odpłatnym. W przedmiotowej sprawie podmioty dokonujące poręczeń zaniechały pobrania wynagrodzenia za ww. usługi, co stanowi dla Spółki konkretną korzyść finansową już w momencie podpisania umowy. Poręczyciele,którymi byli członkowie zarządu i jednocześnie wspólnicy Spółki, wyrazili pozytywną wolę świadczenia, tj. w razie zaistnienia konieczności zobowiązali się do spłaty zobowiązań ciążących na spółce. Udzielenie poręczenia skutkuje więc przyjęciem przez poręczającego finansowego ryzyka niewywiązywania się dłużnika ze swojego zobowiązania względem wierzyciela, a ryzyko takie posiada swoją wartość. Wartością zaś takiego świadczenia jest korzyść wynikająca z zaniechania pobrania wynagrodzenia za udzielone poręczenie.

Odnośnie zarzutu Skarżącej, dotyczącego zabezpieczenia, które miało jakoby charakter dodatkowy, należy podkreślić, że warunki zabezpieczenia (zarówno sposób jak i jego wysokość) dyktuje bank udzielający kredytu, uwzględniając przy tym ryzyko prowadzonej działalności kredytobiorcy. [...] Bank [...] S.A., w chwili udzielania Spółce odnawialnego limitu kredytowego, posiadając szereg możliwości dochodzenia roszczeń względem Spółki, uznał jednak za zasadne zabezpieczenie swoich interesów dodatkowo, w postaci umów poręczeń z osobami trzecimi. Zatem, nie ulega wątpliwości, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowe poręczenia były warunkiem koniecznym do uzyskania przez Spółkę odnawialnego limitu kredytowego w momencie zawarcia umowy.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, w toku prowadzonego postępowania dowodowego nie doszło także do naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego, bowiem postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i postępowanie odwoławcze, zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Sąd nie stwierdził także naruszeń proceduralnych dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego, bowiem całokształt zebranego materiału dowodowego został właściwie przeanalizowany, a wnioski z tej analizy wypływające, przyjęte w rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonej decyzji. Ocena ta została dokonana z uwzględnieniem granic zasady swobodnej oceny dowodów, na podstawie zobiektywizowanych kryteriów oraz logiki i doświadczenia życiowego, nie doszło więc do działania dowolnego. Niewątpliwie także, zaskarżona decyzja wyjaśnia przyczyny, które złożyły się na podjęcie rozstrzygnięcia w niej zawartego i zasadność zastosowanych przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo wyliczyły także wartość nieodpłatnego świadczenia, powiększając o niego przychód Skarżącej za 2013 r.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.