Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1277/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2327/08 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok 2. uchyla decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...].09.2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...].07.2008 r. nr. [...] 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. M. kwotę 720 ( słownie: siedemset dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje .


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przestawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) cofnięto M. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r.

Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na uzyskanie informacji o toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym dotyczącym popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk. W toku postępowania organ ustalił, że Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył na okres 1 roku próby, postępowanie karne w tej sprawie i orzekł wobec strony świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża Oddział w Bełchatowie. Wyrok uprawomocnił się dnia 11 kwietnia 2008 r. Strona była oskarżona o to, że w okresie od miesiąca stycznia 2007 r. do lipca 2007 r. w miejscowości R. gm. K., pow. Bełchatów, woj. Łódzkie, działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w zamian za naprawę samochodu przyjmowała od T. S.: pasty do polerowania karoserii samochodów, lakiery w sprayu, papiery ścierne, ręczniki papierowe, taśmy lakiernicze, opony, szlifierki, pistolet do kleju o wartości przekraczającej 2.944,60 zł, zaś na podstawie towarzyszących okoliczności powinna i mogła przypuszczać, że rzeczy te pochodzą z przestępstwa kradzieży na szkodę firmy [...] Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 292 § 1 kk. w zw. z art. 12 kk.

Organ I instancji na podstawie powyższych okoliczności zakwalifikował stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i w konsekwencji wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem i za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 pkt w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji polegające na przyjęciu, że warunkowe umorzenie toczącego się przeciwko niej postępowania karnego o przestępstwo paserstwa wypełnia dyspozycję tych przepisów i daje podstawę do wydania decyzji cofającej pozwolenia na broń. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania na podstawie art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 kk. nie jest wyrokiem skazującym. Takie stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2003 r.; sygn. akt VI SA./Wa 1869/06, w którym stwierdził, że "Orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 o broni i amunicji. Warunkowo umarzając postępowanie karne sąd wyraża swoje przekonanie co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości także w tym zakresie, że nie naruszy on porządku prawnego" (Lex nr 302783). Podobnie w wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/WA 1397/06, Sąd ten stwierdził, że "Wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji" (Lex nr 302773). Powyższe stanowisko znajduje wsparcie w orzeczeniu NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, z którego wynika, że: "Jeżeli Sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na 2 - letni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego nie jest znaczny. Wyrok ten nie będący wyrokiem skazującym, nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maj 1999 r. o broni i amunicji" (Lex 201429).

Ponadto strona wyjaśniła, że nieumyślny charakter przestępstwa, jakiego się dopuściła, jak również jej dotychczasowy sposób życia i postępowania oraz sposób przechowywania broni, nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku o istnieniu w stosunku do niej obawy, o której mowa w powołanych wyżej przepisach prawa.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przede wszystkim ponownie wskazał, że strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu (art. 292 § 1 kk. - pasterstwo nieumyślne), a więc wprost wskazane przez ustawodawcę, jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ma przy tym znaczenia, że nie została za nie skazana, bo sąd warunkowo umorzył postępowanie karne. Z samego brzmienia art. 66 § 1 kk. wynika, że warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone m.in. wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, chociaż wina nie jest znaczna. Nie jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione - w takim przypadku możliwe jest tylko wydanie wyroku uniewinniającego.

Prawomocna ocena, wyrażona w wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 292 § 1 kk. stanowi tylko prognozę, że nie popełni ona w przyszłości przestępstwa. Nie jest ona jednak równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni, a tym samym nie stworzy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które nie jest stypizowane w kodeksie karnym lub innych ustawach, jako przestępstwo. Dlatego też prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu Policji w ocenie postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. w ocenie czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia wobec niej konsekwencji administracyjno-prawnych w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Przywołane przepisy nie nakazują udowodnienia, że posiadacz pozwolenia wykorzysta broń w sposób w nich opisany, wystarczające jest bowiem domniemanie obawy takiego zachowania.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. wyrok z 19 września. 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/05) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 7 listopada 2007 r., sygn. akt. II OSK 1432/06).

Od posiadaczy broni organy Policji wymagają rękojmi, że nie użyją broni w celu sprzecznym z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko mieniu takiej postawie zaprzeczyła.

W rozpatrywanej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zatem z faktu, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, które sam ustawodawca zakwalifikował do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie.

Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że dotyczą one konkretnych, jednostkowych spraw. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tych wyrokach wiążą zatem sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, tylko w tych właśnie sprawach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. zarzucił zaskarżonej decyzji głównie naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 pkt. 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego o nieumyślne przestępstwo paserstwa z art. 292 § 1 w związku z art. 12 § 1 kk. wypełnia dyspozycję powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji i daje podstawy do ich zastosowania i wydania na ich podstawie zaskarżonej decyzji, podczas gdy należyta ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności sytuacji procesowej skarżącego, wynikającej z faktu warunkowego umorzenia w stosunku do niego postępowania karnego winna prowadzić do wniosku, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec niego powołanych przepisów.

Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] września 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r., o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej dla celów łowieckich.

W ocenie skarżącego, obie zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, a nadto w oparciu o błędną interpretację treści wyroku Sądu Rejonowego - VI Wydział Grodzki w Bełchatowie, a w konsekwencji z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt. 3 tej ustawy.

Zdaniem skarżącego, przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, który w powiązaniu z art. 18 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, odwołuje się do osób skazanych prawomocnym wyrokiem sądowym. Tymczasem wobec skarżącego nie zapadł wyrok skazujący, a Sąd Grodzki w Bełchatowie warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne o przestępstwo nieumyślnego paserstwa, określonego w art. 292 § 1 kk. w zw. z art. 12 kk. Warunkowe umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 kk. nie jest prawomocnym skazaniem i nie może stanowić podstawy do stosowania powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji, (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2004 r., sygn. akt V KK 373/2003, publ. Lex, w którym Sąd ten stwierdza, iż "warunkowe umorzenie postępowania karnego, jako instytucja prawa karnego zamieszczona w Rozdziale VIII k.k. (art. 66-68) nie jest formą ani odmianą warunkowego skazania". Ponadto na poparcie swojej tezy skarżący przytoczył powołane już w odwołaniu orzeczenia sądów administracyjnych.

Według skarżącego, ani charakter przestępstwa, ani dotychczasowy sposób życia i postępowania skarżącego, ani sposób przechowywania broni, sprawdzony przez funkcjonariusza Policji z Komisariatu Policji w K., nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku o istnieniu obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nadto skarżący wskazał, że "Cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, albowiem przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia" - wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r, sygn. akt VI SA/WA 236/06 (Lex nr 222939). Podobnie w wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt. VI SA/WA 2026/06 Sąd podkreślił konieczność starannego i wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji, przemawiających za cofnięciem pozwolenia na posiadaną broń, gdyż wymaga tego ochrona praw już nabytych. (Lex nr 302631).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę stwierdził, że podstawowym powodem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską było uznanie skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 292 § 1 kk., stypizowanego, jako przestępstwo przeciwko mieniu (pasterstwo nieumyślne), na karę grzywny, przy jednoczesnym warunkowym umorzeniu przez sąd na podstawie art. 66 § 1 i § 2 kk. oraz art. 67 § 1 kk postępowanie wobec skarżącego na okres próby 1 (jednego) roku.

Podstawowe pytanie prawne w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, czy określone wyżej przestępstwo z art. 292 § 1 kk., stypizowane, jako przestępstwo przeciwko mieniu, gdzie sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na roczny okres próby, może być uznane za przesłankę - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - uzasadniającą obawę, że jego sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a co za tym idzie - w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy - obligujące właściwy organ Policji do cofnięcia sprawcy pozwolenia na broń. Tak postawione pytanie wymaga w istocie wyjaśnienia dwóch kwestii:

1) znaczenia - jako przesłanki - w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń instytucji warunkowego umorzenia postępowania na podstawie powołanych wyżej przepisów Kodeksu karnego, oraz

2) zakresu, związanego z tym postępowania dowodowego prowadzonego przez właściwe organy Policji, zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń.

Jak wynika z wyroków sądów administracyjnych stanowisko orzecznictwa administracyjnego jest w obu tych kwestiach podzielone.

Jeżeli chodzi o znaczenie warunkowego umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 i § 2 kk. oraz art. 67 § 1 kk. dla postępowania w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń, to należy zauważyć, że w wyroku NSA z dnia 21 września 2007 r., LEX nr 374359, stwierdza się, że "Organ administracji publicznej, analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń, nie jest związany taką okolicznością, iż w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu, lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym jest każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego." Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2252/06, LEX nr 355463, stwierdzając, że "Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie przesądza o istnieniu obawy, o której mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Tenże Sąd w wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1580/06, LEX nr 338855, potwierdził, że "Fakt warunkowego umorzenia postępowania przez Sąd karny, nie ma w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zasadniczego znaczenia." Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1891/06, LEX nr 302607, stwierdzono, że "Fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeśli okoliczności popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości, nie wyklucza go z katalogu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji." Bardziej stonowane stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1366/05, LEX nr 318325, stwierdzając, co następuje:

1. "Okoliczność, czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych, nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni. 2. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa. 3. Strzelanie do zająca w okresie ochronnym - niezależnie od innych okoliczności - stanowi wystarczającą przesłankę podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską."

Zdecydowanie odmienne stanowisko, będące w wyraźnej mniejszości, zajął NSA w wyroku z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, LEX nr 201429, uznając, że "Jeżeli sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na 2-letni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego czynu nie jest znaczny. Wyrok ten, nie będący wyrokiem skazującym nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji." Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1869/06, LEX nr 302783, w którym uznał, że "Orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Warunkowo umarzając postępowanie karne sąd wyraża swoje przekonanie, co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości także w tym zakresie, że nie naruszy on porządku prawnego."

Zdaniem Sądu, jeżeli idzie o znaczenie skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jak też oskarżenie o popełnienie takich przestępstw, to w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zdecydowaną przewagę ma pogląd, że stanowią one samodzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, potwierdzającą wprost i bezpośrednio, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Dostrzegając przedstawione różnice stanowisk należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W komentarzach (J. P. Tarno, Warszawa 2004; red. T. Woś, Warszawa 2005) podkreśla się, że związanie sądu administracyjnego skazującym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a zatem ogranicza się do sfery ustaleń faktycznych. Sąd administracyjny jest związany jedynie zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawcą i typem przypisywanego mu czynu. Nie są dla sądu wiążące inne ustalenia sądu karnego co do okoliczności ubocznych, wykraczające poza opis czynu zabronionego, nawet jeśli mowa jest o nich w sentencji wyroku karnego (T. Woś, str. 125).

Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym polega na związaniu sądu administracyjnego ustaleniami co do popełnienia przestępstwa. W tych dwóch postępowaniach, tj. karnym i administracyjnym - w kontekście cofnięcia prawa do posiadania broni, idzie jednak o inne kwestie. W postępowaniu karnym w rozpatrywanym tu przedmiocie rozstrzyga się o winie i karze za popełnienie przestępstw - w szczególności, choć nie wyłącznie - przeciwko zdrowiu, życiu i mieniu. Wyrok skazujący w tych sprawach upraszcza, co do zasady, a nawet wręcz ogranicza postępowanie dowodowe w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń. Sam jednak fakt wydania wyroku przez sąd karny, nawet jeżeli łączy się on z warunkowym umorzeniem postępowania, zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1366/05, LEX nr 318325, zajmujący, w ocenie Sądu, kompromisowe stanowisko w sprawie znaczenia warunkowego umorzenia postępowania w sprawach o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej).

W konsekwencji, w ocenie Sądu, właściwe organy Policji nie są uprawnione w tego rodzaju sprawach do bezpośredniego odwołania się do treści samego wyroku sądu karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu - bo miało tu miejsce warunkowe umorzenie postępowania, ale mają prawo - w płaszczyźnie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej - do oceny prognozy co do przyszłego zachowania się strony, stanowiącej konieczny element instytucji warunkowego umorzenia postępowania (tak Wyrok SN z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt III KK 167/08, LEX nr 465878).

Z tego punktu widzenia należało uznać, że rację miał Komendant Główny Policji stwierdzając w niniejszej sprawie, że prognoza wyrażona w wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 292 § 1 kk., iż sprawca tego czynu nie popełni w przyszłości przestępstwa, nie jest równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy innych przepisów prawa w ogóle, a przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni w szczególności, a tym samym nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał rację organu odwoławczego Policji, iż skarżący popełnionym czynem - niezależnie od faktu warunkowego umorzenia postępowania - zniweczył rękojmię, że nie użyje broni w celu sprzecznym z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także zaprzeczył postawie, jakiej prawo wymaga od osób posiadających pozwolenie na broń.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. M. podniósł zarzuty:

- naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię z art. 15 ust. 1 pkt

6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r.

z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że popełnienie przez skarżącego nieumyślnego

przestępstwa przeciwko mieniu określonego w art. 292 § 1 kk, niezależnie od faktu

warunkowego umorzenia postępowania karnego i braku skazania za w/w

przestępstwo jest równoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że może on użyć

broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

- naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r. z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że wyrok warunkowo

umarzający postępowanie w stosunku do skarżącego wiąże organ I instancji

w zakresie faktu popełnienia przestępstwa i obliguje do wydania decyzji cofającej

pozwolenie na broń;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozstrzygnięcie

niniejszej sprawy bez wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału

dowodowego, a jedynie w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia [...]

kwietnia 2008 r. warunkowo umarzający postępowanie oznaczone sygn. akt [...].

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz zasądzenie kosztów postępowania za instancję kasacyjną według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych za wszystkie instancje.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że wyrok skazujący

za przestępstwa wyeksponowane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez użycie słów "w szczególności", a więc za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu upraszcza, co do zasady, a wręcz ogranicza postępowanie dowodowe właściwych organów w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń. Nie ulega jednak wątpliwości, że zasada prejudycjalności prawomocnego wyroku skazującego nie może być interpretowana rozszerzająco i rozciągać się na wszystkie rozstrzygnięcia wydane przez sąd karny, gdyż byłoby to sprzeczne z intencją ustawodawcy.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji doszedł do błędnego przekonania, że organy

Policji są zwolnione z przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego oraz dokonania kompleksowej oceny postawy skarżącego, jako osoby

dysponującej pozwoleniem na broń.

W przedmiotowej sprawie organy Policji pominęły w swoich wywodach dowody

i okoliczności świadczące pozytywnie o skarżącym, w tym opinię z miejsca zamieszkania, dotychczasowy sposób życia, niekaralność, nieumyślny charakter popełnionego czynu, czym naruszyły zasadę wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wobec powyższego, nie można uznać, że w toku postępowania zostało wykazane, że obawy o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji były w przypadku skarżącego obiektywne, zasadne i jako takie winny skutkować cofnięciem pozwolenia na broń w przeciwnym razie trzeba zgodzić się z tezą, do której udowodnienia zmierzają niejako organy Policji oraz Sąd I instancji, że sam fakt popełnienia każdego przestępstwa przeciwko mieniu automatycznie uzasadnia tę obawę, a co za tym idzie - powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W takim ujęciu, cofnięcie pozwolenia na broń, nabiera charakteru kary dodatkowej, orzekanej w związku z samym popełnieniem dowolnego przestępstwa przeciwko mieniu, a taki pogląd jest zbyt daleko idący i nie ma oparcia w treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjna Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał, że w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego bowiem Skarżący stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, tj. o przestępstwo paserstwa wymierzone przeciwko mieniu.

Nie można, zdaniem organu, zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że sąd warunkowo umarzający postępowanie karne wobec skarżącego uznał znikomą społeczną szkodliwość tegoż czynu. Przesłanki takiej nie przewiduje bowiem art. 66 § 1 kk, a gdyby rzeczywiście zaistniała ona w omawianej sprawie karnej, to sąd byłby zobligowany do umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

Zatem z tego względu fakt, że w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń sąd warunkowo umorzył postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia mu pozwolenia na broń na powyższej podstawie. Wydając zaskarżone orzeczenie Sąd zasadnie uznał, że skarżący w istocie popełnił przestępstwo skierowane przeciwko mieniu, a jego wina nie budzi w tym zakresie wątpliwości. Przyjęcie innej interpretacji byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy, który w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jako równoważne wskazuje przesłanki skazania za przestępstwo przeciwko mieniu oraz toczenia się postępowania karnego o to przestępstwo. W związku z tym skoro uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy może

wynikać z faktu toczenia się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania

przeciwko mieniu (a więc wystarczający jest jedynie fakt uprawdopodabniający popełnienie takiego przestępstwa), to tym bardziej obawa ta wynika z orzeczenia, które potwierdza niezbicie popełnienie takiego przestępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a..

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasadniczo oparta została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że są one zasadne.

Zgodnie z dyspozycją tego przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r. z późn. zm.), organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie.

Podkreślenia wymaga, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, (LEX nr 190907).

Zarówno decyzja w sprawie pozwolenia na broń, jak i decyzja cofająca takowe uprawnienie, nie jest decyzją wydawaną w granicach klasycznego uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń istnienia uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Odnosi się to także do postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, toczącego się na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Powyższe rozważania wskazują, że w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń organ nie może dokonywać oceny okoliczności faktycznych w sposób dowolny. Wyraźne określenie ram ustawowych nakazuje przeprowadzenie analizy w płaszczyźnie podmiotowej, tzn.:

1) czy mamy do czynienia z osobą, która popełniła przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu,

2) czy doszło do skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu za któreś z ww. przestępstw albo czy toczy się w stosunku do niej postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

W pierwszym przypadku chodzi w szczególności o ocenę, czy mamy do czynienia z popełnieniem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, czyli jednego z określonych w rozdziale XIX kodeksu karnego (art. 148-162), bądź przeciwko mieniu, czyli jednego z określonych w rozdziale XXXV kodeksu karnego (art. 278-295).

Druga kwestia wiąże się z ustaleniem, czy doszło do skazania prawomocnym wyrokiem skazującym za któreś z ww. przestępstw, bądź też czy toczy się wobec tej osoby postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ze skazaniem prawomocnym orzeczeniem mamy do czynienia wtedy, gdy nie przysługuje od niego środek zaskarżenia w toku instancji, czyli za pomocą zwykłych środków odwoławczych.

W niniejszej sprawie przesłanką faktyczną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania w stosunku do skarżącego, fakt popełnienia przez niego występku przeciwko mieniu nie budzi wątpliwości, dlatego obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest w pełni uzasadniona.

Zarówno Sąd I instancji jak i organy orzekające w sprawie stanęły na stanowisku, że prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustaleń, co do popełnienia przestępstwa, natomiast nie wiąże w zakresie zawartej w nim prognozy, że sprawca tego czynu w przyszłości nie popełni przestępstwa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podkreślił, że taka prognoza sądu karnego nie jest równoznaczna z oceną, że skarżący nie naruszy innych przepisów prawa w ogóle, w szczególności przepisów określających zasady bezpiecznego posiadania i używania broni.

Mocą uchwały siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/9, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o obowiązującym sposobie interpretowania art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. NSA uznał, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (ONSAiWSA z 2010 r., nr 1 poz. 5, s. 88-101). W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy, sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

W uchwale II OPS 4/09 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skoro w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, przyjęcie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji konstrukcji prawnej polegającej na użyciu słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, że co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W tym zakresie organ Policji jest, więc zwolniony z obowiązku dokonywania powyższej oceny.

Z dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że oprócz przesłanki w postaci prawomocnego skazującego orzeczenia sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadniającej ex lege pozbawienie prawa do posiadania broni, taką przesłanką jest okoliczność, że wobec osoby, której wydano pozwolenie na broń, toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Pod pojęciem "toczy się w stosunku do niej postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu" na gruncie postępowania karnego rozumie się moment, w którym dochodzi do postawienia zarzutów. Prawnie skuteczne postawienie podejrzanemu zarzutu popełnienia przestępstwa kwalifikowanego, jako przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wywoła więc zaistnienie przesłanki prowadzenia postępowania karnego. Spowoduje to jednocześnie konieczność wszczęcia przez właściwy organ Policji postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, w stosunku do osoby, której postawiono zarzuty.

Przeciwko skarżącemu M. M. toczyło się postępowanie karne o popełnienie występku z art. 292 § 1 kk (nieumyślne paserstwo), które na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 3 kwietnia 2008 r. (sygn. akt VI K 843/07) zostało warunkowo umorzone na okres próby 1 roku, jeszcze przed wydaniem pierwszej decyzji administracyjnej.

Mając na względzie stanowisko i argumentację zawartą w uchwale NSA z dnia 18 listopada 2009 r. II OPS 4/09 skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że Sąd I instancji doszedł do błędnego przekonania, że w przypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne w sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu organy Policji są zwolnione z przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego oraz z dokonania kompleksowej oceny postawy skarżącego, jako osoby dysponującej pozwoleniem na broń.

Wyrok nie będący wyrokiem skazującym, nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niewątpliwie warunkowe umorzenie postępowanie zawiera w sobie stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Jednakże wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie może być w toku prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń wyłącznie jednym elementem materiału dowodowego i stanowić wyłączną przesłankę wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.. Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zakończone wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, powinna być przez organ rozważona w toku postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń, jednak ustalenia zawarte w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organy Policji były zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia, bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w szczególności zebrać i poddać wnikliwej ocenie wszystkie istotne w sprawie dowody, w tym znajdujące się w aktach administracyjnych opinie o skarżącym.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w toku postępowania nie zostało wykazane, że obawy o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji były w przypadku skarżącego obiektywne, zasadne i jako takie winny skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Nie można zgodzić się z tezą, do której udowodnienia zmierzają niejako organy Policji oraz Sąd I instancji, że sam fakt popełnienia każdego przestępstwa przeciwko mieniu, nawet gdy nie nastąpiło skazanie za to przestępstwo, automatycznie uzasadnia tę obawę, a co za tym idzie - powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W takim ujęciu, cofnięcie pozwolenia na broń, nabiera charakteru kary dodatkowej, orzekanej w związku z samym popełnieniem dowolnego przestępstwa przeciwko mieniu, a taki pogląd jest zbyt daleko idący i nie ma oparcia w treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w zakresie dotyczącym pozbawienia uprawnień wynikających z ustawy należy unikać wszelkiej arbitralności.

Dokonanie zabiegu interpretacyjnego normy wyrażonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w uchwale NSA II OPS 4/09, obliguje Sąd orzekający w niniejszej sprawie, do zastosowania, jako wzorca normatywnego, stanu prawnego ukształtowanego przez rozstrzygnięcie zawarte w uchwale. Oznacza to, że tylko skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z mocy samego prawa oznaczają, że istnieje uzasadnia obawa, że sprawcy tych przestępstw (osoby podejrzane) mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w takiej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Natomiast wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne nie przesądza samo przez się istnienia obawy, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku. Po stronie organu Policji nie aktualizuje się zatem automatycznie obowiązek cofnięcia posiadaczowi tego pozwolenia, gdyż konieczne jest dokonanie oceny, czy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zgodnie z przepisem art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny". Sądy administracyjne są zatem związane ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym

prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przestępstwa, to znaczy są związane treścią sentencji, natomiast nie wiążą sądu ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroku (zob. B. Duter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Wolters Kluwer 2009 r., s. 61).

Wyrok skazujący za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji upraszcza, co do zasady, a wręcz ogranicza postępowanie dowodowe właściwych organów w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń. Nie ulega wątpliwości, że zasada prejudycjalności prawomocnego wyroku skazującego nie może być jednak interpretowana rozszerzająco i rozciągać się na wszystkie rozstrzygnięcia wydane przez sąd karny, gdyż byłoby to sprzeczne z intencją ustawodawcy. Niewątpliwie normatywne przesłanki powodujące cofnięcie prawa do posiadania broni określone w art. 18 ust. 1 ustawy o borni i amunicji, podlegają ścisłej wykładni literalnej, jako reglamentujące prawo jednostki do posiadania broni. Wykładnia przepisów i budowanie norm z postanowień prawa materialnego pozbawiających (reglamentujących, ograniczających) prawa, zasadniczo powinno być ścisła i w jak największym stopniu odpowiadać ich literalnemu brzmieniu i autentycznej treści. Treść przywołanych przepisów prawnych, dzięki takiej wykładni, pozwala bowiem jednoznacznie skonstruować obowiązującą normę, a ponadto wyraźna jest ratio legis tak ustalonej normy. Niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne brzmienie przepisu, w celu zwiększenia dolegliwości prawnych wobec jednostki.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Mając na uwadze przedstawione wyżej wywody, z uwagi na naruszenie prawa materialnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji) należało skargę uwzględnić i uchylić, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy dokonają ustaleń, które są potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wskazanych przepisów rozumianych tak jak to zostało wyżej przedstawione.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.