Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2594/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 1,  9,10; art. 315 ust 2 pkt 1 i 2; art. 315 ust. 4 i 5; art. 318 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego A.F. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, 9 i 10, art. 315 ust. 2 pkt 1 i 2 ust. 4 i 5, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1275), określanej dalej jako K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...], ur. [...] grudnia 1987 r. (określanego dalej również jako skarżący), od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do [...] oraz zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu [...] października 2016 r. na Dworcu Głównym PKS w [...] funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec osoby podającej się za obywatela [...] – R. R., ur. [...] lutego 1985 r. i ustalili, że ww. cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu, uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Ponadto, w toku dalszych czynności ww. funkcjonariusze ustalili, że cudzoziemiec w dniu [...] października 2016 r. przyjechał z [...] do Polski, w celu odwiedzin B. B. oraz ich 1,5 rocznej córki. Tym samym cudzoziemiec przekroczył granicę państwową wbrew obowiązującym przepisom prawa. W związku z powyższym został zatrzymany na podstawie art. 394 ust. 1 pkt 1 i 10 ww. ustawy. W dniu [...] października 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania R. R. do powrotu, [...] października 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wystąpił do Sądu Rejonowego [...] II Wydział Karny z wnioskiem o umieszczenie cudzoziemca w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. Sąd postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...] umieścił R. R. w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. W dniu 31 października 2016 r. do Placówki Straży Granicznej w [...] zgłosiła B. B., która oświadczyła, że jest partnerką życiową ww. cudzoziemca i przedstawiła jego akt urodzenia sporządzony w języku [...], który przekazała do akt sprawy. W przedmiotowym akcie urodzenia widniało imię i nazwisko A. F. oraz obywatelstwo [...]. W dniu 17 listopada 2016 r. do Placówki Straży Granicznej w [...] wpłynął faks nr [...] z Zarządu do Spraw Cudzoziemców Komendy Głównej Straży Granicznej, dotyczący potwierdzenia przez Ambasadę [...] tożsamości A. F., ur. [...] grudnia 1987 r. W dniu 9 grudnia 2016 r. skierowano do Oficera Łącznikowego Policji [...] Attache Spraw Wewnętrznych w Ambasadzie [...] w Polsce, zapytanie dotyczące kwestii niepotwierdzonej informacji, iż A. F. może być poszukiwany na terytorium [...]. W dniu 13 grudnia 2016 r. została przesłana odpowiedź na powyższe zapytanie, z której wynika, iż ww. cudzoziemiec jest poszukiwany na terytorium [...]:

• od dnia 18 marca 2016 r. przez Sąd Śledczy w B. za kradzież z użyciem przemocy;

• od dnia 27 lutego 2016 r. przez Sąd Śledczy w S. za niepoddanie się karze;

• od dnia 22 maja 2015 r. przez Sąd Śledczy w B., w celu osadzenia w zakładzie karnym za kradzież.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wydał [...] stycznia 2017 r. decyzję nr [...] orzekającą o zobowiązaniu A. F. do powrotu do [...] oraz zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania niniejszej decyzji. W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia powołano art. 302 ust. 1 pkt 1, 9 i 10 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu stwierdzono, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu, uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, dokonał przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, a ponadto uznano, że jego pobytu na terytorium naszego kraju stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, skarżący zarzucił naruszenie:

• art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, wskazując, iż decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu narusza prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz narusza prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu,

• art. 302 ust. 9 ww. ustawy, w związku z brakiem znamion do przyjęcia przedmiotowej kwalifikacji, a tym samym naruszenie art. 315 ust. 5 ww. ustawy, poprzez bezzasadne nadanie klauzuli natychmiastowej wykonalności wobec braku przesłanki do jej wydania,

• przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie udziału pełnomocnikowi.

Z treści przedmiotowego odwołania wynika, iż do chwili zatrzymania przez Straż Graniczną cudzoziemiec mieszkał ze swoją partnerką, z którą prowadził wspólne gospodarstwo domowe, a w chwili pojawienia się ich wspólnego dziecka - opiekował się małoletnią. Życie rodzinne prowadzone na terytorium Polski przez cudzoziemca odbywało się w sposób spokojny, o czym poświadczyli sąsiedzi. Cudzoziemiec mieszkając ze swoją partnerką pomagał jej finansowo oraz był dla niej wsparciem. Jego partnerka – B. B. potrzebuje bowiem nieustannej pomocy wobec faktu, iż choruje na cukrzycę insulinozależną z licznymi powikłaniami, a to powoduje notoryczne zmęczenie u chorej oraz wymaga niezwykłej staranności w codziennej kontroli choroby. Ponadto małoletnia ich córka, jako wcześniak, również jest pod stałą kontrolą lekarską, gdyż zdiagnozowano u niej braki w prawidłowym rozwoju fizjologicznym, co powoduje konieczność leczenia specjalistycznego. W takich okolicznościach rozdzielenie cudzoziemca od rodziny, z którą jest bardzo związany, jak również, która go bardzo potrzebuje, jest naruszeniem podstawowych praw do życia rodzinnego przewidzianych w art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a tym samym naruszeniem art. 80 i art. 9 Konwencji o Prawach Dziecka. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, z chwilą narodzenia dziecka między nim, a jego rodzicami istnieje życie rodzinne, a dziecko stanowi ipso iure część rodziny. Wspólne zamieszkiwanie może być wymagane do stwierdzenia istnienia życia rodzinnego, jednak też inne okoliczności mogą poświadczać, że relacje międzyludzkie są wystarczające dla stworzenia faktycznych więzi rodzinnych, w tym charakter i czas trwania relacji między rodzicami (w szczególności planowanie potomstwa), uznanie dziecka, wkład wniesiony w opiekę nad dzieckiem i jego wychowanie oraz jakość i regularność kontaktów. W ocenie pełnomocnika skarżącego, relacja pomiędzy dzieckiem, a ojcem A. F., spełnia powyższe kryteria.

Jednocześnie skarżący podniósł, iż wydanie przez organ I instancji decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz nadanie decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności spowodowało naruszenia praw człowieka. Tylko poważne przestępstwo i realne zagrożenie dla porządku publicznego może - w świetne EKTC - stanowić podstawę do zastosowania tak daleko idącego środka, jakim jest wydalenie z terytorium państwa przyjmującego. W ocenie pełnomocnika, w niniejszej sprawie pan A. F. nie dopuścił się ciężkiego przestępstwa na terenie RP, a tym samym w świetle orzecznictwa ETPC, nie powinien zostać wydalony z terytorium Polski.

W uzasadnieniu organu II instancji organ przywołał brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, art. 302 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy oraz art. 302 ust. 1 pkt 10 tego aktu.

W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że A. F. wyczerpał powyższe przesłanki, skutkujące wydaniem decyzji o zobowiązaniu go do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Cudzoziemiec przekroczył bowiem granicę państwową z [...] do Polski wbrew przepisom prawa, a ponadto przebywał na terytorium naszego kraju bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu, uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim. Jednocześnie z informacji przekazanej w dniu 13 grudnia 2016 r. przez Oficera Łącznikowego Policji [...] wynika, że A. F. jest poszukiwany na terytorium [...]:

• od dnia 18 marca 2016 r. przez Sąd Śledczy w B. za kradzież z użyciem przemocy;

• od dnia 27 lutego 2016 r. przez Sąd Śledczy w S. za niepoddanie się karze;

• od dnia 22 maja 2015 r. przez Sąd Śledczy w B. w celu osadzenia w zakładzie karnym za kradzież.

Dalej organ wywodził, że cudzoziemiec w momencie zatrzymania w dniu [...] października 2016 r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...], jak też w trakcie rozprawy przed Sądem Rejonowym [...] II Wydział Karny, podał fałszywe dane osobowe, chcą w ten sposób najprawdopodobniej uniemożliwić organom polskim, ustalenie faktu poszukiwania go na terytorium [...] za popełnienie ww. przestępstw, organ I instancji uznał, że cudzoziemiec swoim postępowaniem zagraża ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego w naszym kraju. W ocenie organu odwoławczego skazanie cudzoziemca na terytorium innego kraju Unii Europejskiej, tj. w [...], za przestępstwo kradzieży, jak też poszukiwanie go w celu osadzenia w zakładzie karnym, oraz poszukiwania w związku z kolejnym przestępstwem, jakiego się dopuścił w ww. kraju, tj. kradzieży z użyciem przemocy, a także fakt podania zarówno w momencie zatrzymania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, jak i podczas rozprawy przed Sądem, nieprawdziwych danych osobowych, przy braku jakichkolwiek dokumentów tożsamości, wydanych przez władze jego kraju pochodzenia, wskazuje że zarówno jego wcześniejsze działania, jak też późniejsze zachowanie, tj. podczas pobytu na terytorium naszego kraju, stanowią realne zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy postanowił odmówić przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez pełnomocnika cudzoziemca w dniu 28 lutego 2017 r. oraz ponownie dniu 24 kwietnia 2017 r., polegającego na dołączeniu do akt postępowania administracyjnego, akt znajdujących się w Sądzie Okręgowym w [...] Wydział II Karny, sygn. akt [...], w szczególności nagrania z przebiegu zdarzenia z dnia [...] stycznia 2017 r., dotyczącego naruszenia przez pana A. F. nietykalności cielesnej funkcjonariusza Straży Granicznej. W ocenie organu II instancji, przedmiotowe zdarzenie nie ma istotnego znaczenia dla postępowania.

Organ podkreślił, że art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, na podstawie całokształtu sprawy, że wymagają tego względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ przytoczył art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby cudzoziemiec spełniał negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania go do powrotu, o których mowa w art. 303 ust. 1 ww. ustawy.

Ponadto powołał art. 348 ustawy o cudzoziemcach oraz treść art. 349 ust. 4 i art. 351 tego aktu.

Organ odwoławczy odstąpił od analizy życia rodzinnego i prywatnego A. F. na terytorium Polski, gdyż cudzoziemiec wypełnił negatywną przesłankę skutkującą odmową udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, bądź zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu, dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wskazał że fakt utworzenia przez cudzoziemca życia rodzinnego w Polsce, jak też posiadania dziecka z obywatelką naszego kraju, nie ma decydującego znaczenia w sytuacji, gdy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe wynika wprost z art. 352 ustawy o cudzoziemcach. Jednoczenie odnosząc się do kwestii rzekomo niewłaściwego zastosowania przez organ I instancji art. 302 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] zasadnie przyjął, że pobyt A. F. na terenie naszego kraju stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy nie uznał za słuszny zarzutu pełnomocnika, jakoby organ I instancji nie poinformował profesjonalnego pełnomocnika o wszelkich podejmowanych działaniach dotyczących cudzoziemca, jak również nie przesłał pełnomocnikowi decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

W skardze wywiedzionej 22 sierpnia 2017 r. na decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

1. art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,

2. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

3. art. 28 K.p.a. poprzez odmówienie przymiotu strony B. B. oraz Y. B., w sytuacji gdy partnerka życiowa oraz córka skarżącego niewątpliwie posiadają interes prawny w niniejszej sprawie;

4 art. 138 § 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji;

5. art. 157 § 2, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. pominięciem stron postępowania,

6. art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w Nowym Jorku (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526), dalej określanej jako EKPCz, wskutek czego wykonanie zaskarżonej decyzji będzie w dalszej konsekwencji naruszać prawo do zachowania stosunków rodzinnych Skarżącego, partnerki i dziecka;

7. art. 302 ust. 1 pkt 1, 9 i 10, art. 315 ust. 2 pkt 1 i 2 ust. 4 i 5, art. 318 ust 1 i ust. 2 pkt. 1, art. 319 pkt 1 i 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o zobowiązaniu do powrotu;

8. Naruszenie art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy nie istnieją poważne podstawy aby sądzić, iż skarżący stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem oceny pod względem legalności jest decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] lipca 2017 r. wydana w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i zakazie wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od wydania decyzji. Podstawą materialną do wydania tej decyzji był przepis art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten nie daje organowi żadnej swobody w zakresie orzekania. Jeżeli skarżący spełnia przesłanki wynikającej z tej normy, organ wydaje stosowną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, chyba że da się ustalić że zachodzą ustawowe wyjątki, pozwalające na odstąpienia od takiego rozstrzygnięcia. Wyjątki te określone są w art. 303 ustawy.

Sąd w pełni podziela wywody organu w zakresie, w jakim stwierdził, że cudzoziemiec generalnie spełnia przesłanki do 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, bez potrzeby ich powtarzania. Wywody organu są w tym zakresie klarowne i znajdują uzasadnienie w zebranych przez organ dowodach.

Jednakże, w ocenie Sądu, organ rozpoznając niniejszą sprawę naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 ustawy o cudzoziemcach, gdyż mimo wskazywania przez skarżącego w toku postępowania na okoliczności związane z pozostawaniem w związku partnerskim z obywatelką polską i posiadania dziecka, w ogóle nie rozważył kwestii możliwości udzielenia zgody na pobyt humanitarny.

Zgodnie z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt humanitarny m.in. gdy zobowiązanie do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.) - dalej: Konwencja.

Prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego zagwarantowane jest w art. 8 Konwencji. Zgodnie z artykułem 8 ust. 1 Konwencji każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Powyższy artykuł w ustępie 2 stanowi, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. W orzecznictwie strasburskim kwalifikacja wydalenia jako krajowego środka ingerencji w prawo do życia rodzinnego nigdy nie była kwestionowana (por. wyrok ETPCz z 27 października 2005 r., sprawa Keles v. Republika Federalna Niemiec, 32231/02; wyrok ETPCz z 9 października 2003 r., sprawa Slivenko v. Łotwa, 48321/99). Artykuł 8 Konwencji nie może jednak być postrzegany jako nakładający na państwo generalnego obowiązku respektowania wyboru przez imigranta kraju pobytu. Przepis ten nie przyznaje bowiem ochrony absolutnej. Ustalając zakres obowiązków państwa pod uwagę brane być powinny fakty związane z indywidualną sytuacją, w jakiej znajduje się cudzoziemiec. Pojęcie życia rodzinnego podlegającego ochronie na podstawie art. 8 Konwencji obejmuje szereg sytuacji faktycznych począwszy od relacji pomiędzy małżonkami, które są oczywiste do relacji pomiędzy rodzicami i dziećmi czy pomiędzy partnerami o jednakowej płci (por. np. ETCP, wyrok z 14 grudnia 2017 r. Orlando przeciwko Włochom). Nawet w stosunkach między rodzicami a dorosłymi dziećmi o życiu rodzinnym może być mowa wtedy gdy istnieje wzajemna zależność wykraczająca poza zwykłe więzi emocjonalne (decyzja Komisji S. i S. v. Wielka Brytania z 10 grudnia 1984 r., 10375/83, por. sprawa Slivenko v. Łotwa, 48321/99; decyzja w sprawie Kwakye-Nti i Duftie przeciwko Holandii z dnia 7 listopada 2000 r., 31519/96; sprawa Khan przeciwko Wielkiej Brytanii, wyrok z 12 stycznia 2010 r., 47486/06). Każdorazowo konieczna jest jednak szczegółowa ocena okoliczności faktycznych składających się na daną relację.

Dlatego nieodzownym było przeanalizowanie tego aspektu 2016 r. tj. więzi rodzinnej z B. B. oraz ich córką przez organ.

W ocenie Sądu organ w ogóle pominął tę kwestię, mimo wskazywania przez skarżącego, iż pozostaje w związku z obywatelką polską. Organ nie odniósł się do istnienia lub nie tego związku i nie przeprowadził analizy pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 8 Konwencji oraz art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w Nowym Jorku (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526), dalej określanej jako EKPCz.

Dyrektywa, którą organ powinien wziąć pod uwagę jest zasada proporcjonalności. Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma wprawdzie charakteru absolutnego ale ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności wskazane w art. 8 ust.2 Konwencji, a zatem by ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych (bezpieczeństwa państwowego, bezpieczeństwa publicznego lub dobrobytu gospodarczego kraju, ochronę porządku i zapobiegania przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób). Ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być proporcjonalne. Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla niego i rodziny z przeniesienia się do innego kraju.

Jednocześnie należy stwierdzić, że argumentacja organu nie oddaje pełnego obrazu uwarunkowań prawnych sprawy.

Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie miało w niniejszej sprawie miała istotne znaczenie, ponieważ nawet w przypadku spełnienia przez cudzoziemca przesłanek pozytywnych uzasadniających wydanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu, organy administracji muszą wyważyć czy naruszenie obowiązujących przepisów uzasadnia ingerencję władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca i podstawowych wolności (zob. J. Chlebny, Ochrona interesu publicznego a prawo cudzoziemca do pobytu w Polsce, "Europejski Przegląd Sądowy" 2007, z. 7, s. 18 oraz R. Kubik, Polityka wydaleń w Rzeczypospolitej Polskiej a art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka na tle orzeczeń sądownictwa administracyjnego, [w:] Rada Europy a przemiany demokratyczne w państwach Europy Środkowej i Wschodniej w latach 1989-2009, red. J. Jaskiernia, Toruń 2010, s. 842 – 846).

Celem prawidłowego stosowania art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, niezbędne jest rozważenie sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju jego pochodzenia, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 554/05).

Brak w tym zakresie jest równoznaczny z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., stanowiącego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 P.p.s.a. i Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, wynikało z treści art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).