Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 740/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 8 i 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. - zwana dalej skarżącą, w dniu 7 listopada 2006 r. wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w celu umieszczenia obiektu reklamowego o powierzchni 18 m2 na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 8 i ust. 13 oraz art. 40d ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.), § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), art. 104 k.p.a. oraz na podstawie uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., zmieniającej uchwałę [...] Rady W. z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych [...], Dyrektor ds. Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich w W., działając z upoważnienia Prezydenta W. zezwolił na zajęcie ww. odcinka pasa drogowego na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 13 lutego 2007 r. oraz umieszczenie w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2, odmawiając jednocześnie wydania zezwolenia na lokalizację reklamy od dnia 14 lutego 2007 r. oraz nadając rozstrzygnięciu zamieszczonemu w pkt. 2 decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do nośnika reklamowego zawierającego informację wizualną z wyłączeniem elementów konstrukcyjnych i zamocowań nośnika reklamowego. Ponadto w decyzji ustalono warunki zajęcia pasa drogowego, wysokość opłaty, terminy jej wniesienia i rachunek, na który należy ją wnosić.

Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż od czasu wydania poprzedniego zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym stan faktyczny sprawy uległ istotnej zmianie. Wskazał na fakty powszechnie znane dotyczące przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W., stałą tendencję wzrostu liczby wypadków drogowych oraz założenia przyjętego przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005. Powołał się ponadto na wyniki badań natężenia ruchu w porannym szczycie opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W. S.A., opinię w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w W. opracowaną przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony oraz charakterystykę reklamy i jej wymiary. Podniósł też, że odległość wnioskowanej reklamy od krawędzi jezdni do najbliższej nogi reklamy wynosi 4,0 m, bok AB reklamy usytuowany jest 2,0 m od krawędzi jezdni, a więc odległości te są mniejsze od odległości minimalnych określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W świetle powyższego organ stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej reklamy nie może zostać uznana za przypadek szczególnie uzasadniony, kiedy możliwe jest umieszczenie w pasie drogi publicznej obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka umożliwiająca wyrażenie zgody na lokalizację reklamy wskazana w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, gdyż przepis ten dopuszcza lokalizowanie wyżej wymienionych obiektów jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zaś naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ stwierdził jednocześnie, że mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz słuszny interes strony uznał za zasadne wydanie zezwolenia na dalsze umieszczanie reklamy już istniejącej w okresie, kiedy organ administracji publicznej prowadził niniejsze postępowanie. Zarząd Dróg Miejskich zezwolił zatem na umieszczenie reklamy w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia wydania decyzji. Z uwagi natomiast na zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w konsekwencji życia i zdrowia użytkowników ruchu drogowego, decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do samego nośnika reklamowego zawierającego informację wizualną, kierowaną do uczestników ruchu drogowego. Organ podkreślił jednak, że strona w związku z odmową udzielenia zezwolenia na dalszą lokalizację przedmiotowej reklamy, powinna niezwłocznie podjąć stosowne działania zmierzające do usunięcia z terenu pasa drogowego elementów konstrukcyjnych i zamocowania nośnika reklamy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 6, art. 77 § 1 w związku z art. 7 oraz 108 § 1 k.p.a., a także naruszenie art. 32 Konstytucji RP tj. konstytucyjnie zagwarantowanej zasady równości podmiotów wobec prawa domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż upoważnienie do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, które udzielone zostało przez Prezydenta W. wskazanemu Dyrektorowi ds. Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich w W., w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie miało mocy prawnej, bowiem wcześniej wygasło w związku z wygaśnięciem z mocy prawa mandatu Prezydenta W. [...] w grudniu 2006 r., z uwagi na to, że nie złożyła ona w przewidzianym prawem terminie, oświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 1a) ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806). Ponadto wskazała, iż w jej ocenie, całkowicie nieuprawnione było nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem judykatury oraz doktryny prawa administracyjnego w zakresie wykładni przepisu artykuł 108 § 1 k.p.a., przyjmuje się, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddane wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał jednak okoliczności, która wskazywałaby na niezbędność niezwłocznego działania organu i związaną z tym konieczność nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skoro zaś zaskarżoną decyzją organ wydał zezwolenie na funkcjonowanie nośnika reklamowego w pasie drogi w okresie do dnia 13 lutego 2007 r., to przyjąć należy, iż organ ten pozytywnie ocenił przedmiotowe urządzenie pod względem zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ nie wskazał jednocześnie żadnych podstaw faktycznych zmiany powyższego stanowiska, w zakresie funkcjonowania przedmiotowego nośnika reklamowego w pasie drogi, które nastąpiło po dniu 13 lutego 2007 r., a w uzasadnieniu decyzji nie zostały wskazane żadne konkretne dowody na poparcie tezy, że istnieje faktyczne zagrożenie dla kierowców w obszarze funkcjonowania przedmiotowego urządzenia. Organ ograniczył bowiem treść uzasadnienia faktycznego do wskazania wyników badań i ekspertyz, które w zakresie odnoszącym się do obszaru Polski, dotyczą wyłącznie wzrastającego natężenia ruchu oraz liczby wypadków. Badania te nie obejmują jednak okresu lutego 2007 r., kiedy przedmiotowy nośnik, zdaniem organu, najpierw nie zagrażał, a potem zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego w miejscu jego posadowienia. Ponadto, w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji brak jest wskazania, jaką konkretnie liczbę wypadków drogowych odnotowano w pobliżu przedmiotowego nośnika. Brak jest również wskazania przez organ, ile kolizji drogowych, z ogólnej liczby wypadków, spowodowanych zostało przez przedmiotowy nośnik reklamowy. Powyższe prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie żadnych szczegółowych analiz, ani wizji lokalnych w rejonie [...], organ nie wykonał. Ponadto, wyniki badań, na które powołuje się organ w treści zaskarżonej decyzji, w szczególności dane i wnioski zawarte w Opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, są niewiarygodne. Przedmiotowa opinia nie ma ponadto waloru dokumentu naukowego. Brak jest bowiem w tym dokumencie podstawowych elementów treści każdego opracowania badawczego o charakterze naukowym, w tym zgodnego ze wskazówkami metodycznymi określenia zarówno założeń badawczych, materiału badawczego, przyjętej metody badawczej oraz kryteriów opracowania wyników badań, jak również szczegółowego opisu przeprowadzonych badań. Z analizy treści przedmiotowej opinii wynika zaś, że odnośnie urządzenia reklamowego objętego wnioskiem inwestora, faktycznie żadnych badań Instytut Badawczy Dróg i Mostów nie przeprowadził. W opinii dokonana została jedynie wybiórcza i subiektywna kompilacja wyników badań, które dotyczą wpływu nośników reklamowych na zachowania kierowców w różnych krajach świata. Skoro natomiast organ twierdzi, iż przedmiotowy nośnik reklamowy zagraża bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego, to stopień tego zagrożenia powinien zostać określony przez organ konkretnie dla miejsca lokalizacji tego urządzenia reklamowego. Tymczasem, odnośnie [...] w W. organ wskazał w zaskarżonej decyzji wyłącznie wynik badania natężenia ruchu samochodów w tym miejscu w godzinach szczytu komunikacyjnego. Pozostały, wskazany w treści zaskarżonej decyzji materiał dowodowy w postaci opinii oraz innych dokumentów, dotyczy natomiast ogólnych badań związanych z reklamami drogowymi funkcjonującymi w Polsce, a przede wszystkim na terenie innych krajów świata. W oparciu o ten materiał dowodowy organ nie wykazał ani niezbędności nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, ani też realności zagrożenia dla uczestników ruchu, powodowanego przedmiotowym nośnikiem reklamowym. Zarzucono ponadto, że w chwili obecnej w pasie drogi, w sąsiedztwie urządzenia reklamowego objętego zaskarżoną decyzją, jak również w pasie drogi innych, ruchliwych ulic W. funkcjonują nośniki reklamowe firm konkurencyjnych wobec odwołującej się Spółki, co do których Zarząd Dróg Miejskich nie twierdzi, iż zagrażają bezpieczeństwu kierowców. Świadczy to o nierównym traktowaniu przez ten organ przedsiębiorców z branży reklamy zewnętrznej. Praktyka przyjęta przez urzędników Zarządu Dróg Miejskich w W. jest więc sprzeczna z zasadą równego traktowania podmiotów gospodarczych, znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która została wyrażona w art. 32 Konstytucji RP. W ten sposób naruszona została również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2007 r., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do 13 lutego 2007 r., ustalenia warunków tego zajęcia i ustalenia opłaty z tego tytułu wraz z terminem jej wniesienia, natomiast w pozostałej części umorzyło postępowanie odwoławcze.

Wyrokiem z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1324/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę C. Sp. z o. o. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] wskazując, iż wydana została z naruszeniem prawa mającym wpływ na prawidłowość dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Wskazując na przepis art. 105 k.p.a. Sąd uznał za błędny, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, że wobec upływu w całości wnioskowanego okresu zajęcia pasa drogowego postępowanie odwoławcze, w części dotyczącej rozstrzygnięcia organu I instancji odmawiającego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu postępowanie odwoławcze nie stało się bezprzedmiotowe, skoro nie zostało rozpoznane w całości złożone w sposób prawidłowy odwołanie strony od decyzji organu I instancji. Częściowa bezprzedmiotowość tego postępowania miałaby miejsce wtedy, gdyby strona cofnęła w tym zakresie odwołanie, co jednak w sprawie nie nastąpiło. Sam fakt upływu okresu, na który strona wnioskowała udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie spowodował natomiast bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.

Sąd zwrócił również uwagę na fakt, iż do rozpoznania niniejszej sprawy administracyjnej doszło w warunkach, gdy wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego złożony został w dniu 7 listopada 2006 r. przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji strony, co potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego załączony do akt administracyjnych. W tym też zakresie Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia, czy osoba, która podpisała wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego posiadała stosowne pełnomocnictwo, udzielone jej przez osobę upoważnioną do działania w imieniu Spółki, a następnie dopiero, o ile nie będzie przeszkód formalnych, rozpatrzyć merytorycznie odwołanie strony oraz wydać rozstrzygnięcie na zasadzie przepisu art. 138 k.p.a., pamiętając przy tym, że wniesienie przez stronę odwołania obliguje organ II instancji do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołanie C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazując na treść art. 39 ust. 1 udp. organ podkreślił, iż powyższy przepis zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Należy do nich zaliczyć m.in. obiekty o charakterze reklamowym, bez względu na ich rozmiar i lokalizację. Organ wskazał również na treść ust. 3 ww. artykułu, który dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może to jednak nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi udzielonym w drodze decyzji (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp.). W ocenie organu, w niniejszej sprawie postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji było wyczerpujące i prawidłowe. W sprawie nie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", a zatem brak było możliwości zadośćuczynienia wnioskowi strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. Organowi zarzuciła wadliwość, wynikającą z mającego istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającego na przyjęciu przez organ odwoławczy, iż w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ, albowiem wymóg zebrania materiału dowodowego na okoliczność wpływu przedmiotowego nośnika reklamowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego ciążył na stronie postępowania, a nie na organie rozpoznającym sprawę; brak ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co wynika z nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przyjętej przez organy obydwóch instancji okoliczności, iż ustawienie nośnika reklamowego przy [...] w W. może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne sprawy; art. 11 oraz art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku wskazania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej zmiany poglądów organu, który w przedmiotowej sprawie przyjął, że nośnik reklamowy przy [...] w W. nie spełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 udp, pomimo, iż wcześniejszą decyzją organ I instancji rozstrzygnął całkowicie przeciwnie do powyższego, to jest, że spełniona jest wskazana przesłanka i na tej podstawie zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim przedmiotowego obiektu reklamowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując, zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, należy stwierdzić, że narusza ono prawo w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkować musi jego uchyleniem.

Niezależnie od zarzutów skargi podkreślić należy, iż w wyroku z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1324/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] zarzucił organowi, iż ten rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego złożony w dniu 7 listopada 2006 r. nie podjął działań mających na celu ustalenie, czy osoba która złożyła wniosek jest uprawniona do reprezentacji strony. W tym też zakresie Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia, czy osoba, która podpisała wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego posiadała stosowne pełnomocnictwo, udzielone jej przez osobę upoważnioną do działania w imieniu skarżącej spółki.

Jak wynika z załączonego do akt sprawy odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Złożony w dniu 7 listopada 2006 r. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w celu umieszczenia obiektu reklamowego o powierzchni 18 m2 na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. podpisany został w imieniu Spółki przez Kierownika Zespołu Koordynatorów [...] bez przedłożenia stosownego pełnomocnictwa upoważniającego ww. do działania w imieniu Spółki. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji nie wezwał osoby, która podpisała wniosek do złożenia stosownego pełnomocnictwa od osoby lub osób uprawnionych do reprezentacji Spółki. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., co miało miejsce w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ odwoławczy nie zastosował się do wytycznych sądu i nie poczynił stosownych ustaleń w przedmiotowym zakresie.

W myśl art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten wskazujący dopuszczalne sposoby wszczęcia postępowania nie określa, który z tych sposobów znajduje zastosowanie w konkretnej sprawie indywidualnej. Dlatego też ustalenie sposobu wszczęcia postępowania w określonej sprawie rozstrzyganej decyzją administracyjną wymaga odwołania się do przepisów prawa materialnego. Postępowanie administracyjne inicjowane na żądanie może być wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia wniosku przez podmiot będący stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Jeżeli chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że rozporządza ona swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004).

W niniejszej sprawie organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobowiązany był wezwać skarżącą, C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego podpisanie zgodnie z zasadą reprezentacji ujawnioną w rejestrze, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wniosek zawierał bowiem braki, które uniemożliwiały nadanie mu dalszego biegu.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy winien mieć na względzie wytyczne Sądu i w związku z tym w pierwszej kolejności wyjaśnić czy osoba, która podpisała wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego posiadała stosowne pełnomocnictwo, udzielone jej przez osobę upoważnioną do działania w imieniu skarżącej. Dopiero poczynione w tym zakresie ustalenia oraz stwierdzona w ich wyniku ewentualna prawidłowość formalna złożonego wniosku da organowi prawo do merytorycznego rozpatrzenia oraz wydania rozstrzygnięcia na zasadzie przepisu art. 138 k.p.a., pamiętając przy tym, że wniesienie przez stronę odwołania obliguje organ II instancji do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a., art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.