Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2063/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218, 220
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. B. jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 178, art. 170 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2010 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej z tytułu braku mieszkania (Dz. U. Nr 137, poz. 920). W decyzji tej organ pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania jest niedopuszczalna.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do przepisów ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądowoadministracyjną w sprawach w nich wymienionych. Oceniając dopuszczalność skargi Sąd bierze pod uwagę również inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Unormowanie takie zawarte zostało w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523).

Zgodnie z art. 217 ust. 2 powołanej ustawy, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie

w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy.

W kolejnych artykułach ustawa o Służbie Więziennej wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądów administracyjnych, sądów powszechnych, a które w ogóle nie zostały poddane kontroli sądowej. Zgodnie

z art. 218 ust. 1 i ust. 5 sprawy dotyczące:

1) zwolnienia ze służby,

2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4) zawieszenia w czynnościach służbowych

- rozstrzyga się w formie decyzji.

Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 218 ust 5 ustawy o Służbie Więziennej).

Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące:

1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe,

2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia

do dyspozycji,

3) nadawania stopni Służby Więziennej,

4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa,

6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym

- rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego.

Rozkaz personalny jest wykonywany z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje.

Z kolei w art. 220 ustawodawca wskazał, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy decyzji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Przyznanie

lub odmowa przyznania prawa do równoważnika pieniężnego funkcjonariusza Służby Więziennej jest sprawą wynikającą ze stosunku służbowego. Tego rodzaju sprawa nie została ona wymieniona ani w art. 218, ani też w art. 219 ustawy o Służbie Więziennej.

Z tego też względu, skarga D. B. na wymienioną wyżej decyzję, wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest niedopuszczalna. Sprawa ta nie należy bowiem do właściwości sądu administracyjnego. Sądem właściwym do rozpatrywania sporów o roszczenia ze stosunków służbowych, w tym dotyczące pomocy finansowej dla funkcjonariusza, jest sąd powszechny. Ustalenia Sądu w tym zakresie nie zmienia błędne pouczenie przez organ o prawie skargi do sądu administracyjnego.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie

art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.