Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1136/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 116, art. 118 par. 1 art. 122, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1 art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2003r., 2004r., 2005r., 2006r., 2007r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. S. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż G. Spółka z o.o. zadeklarowała kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty za III i IV kwartał 2003 r., I, II i III kwartał 2004 r., IV kwartał 2005 r., I kwartał 2006 r. oraz I, II, IV kwartał 2007 r. w łącznej wysokości 349.600,00 zł.

Spółka nie dokonała zapłaty zadeklarowanych kwot Naczelnik Skarbowego W. od dnia 18 listopada 2003 r. prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne w związku z zaległością za III kwartał 2003 r. i po wyegzekwowaniu części tej kwoty do uregulowania pozostało 317.115,00 zł.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla miasta W. Sąd Gospodarczy [...]Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych sygn. akt [...] z dnia 10 lipca 2008 r. ogłoszono upadłość Spółki. W związku z tym – z powodu braku możliwości prowadzenia dalszej egzekucji z majątku Spółki – Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. umorzył postępowanie egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności W. S. jako byłego Prezesa Spółki za zaległości podatkowe Spółki G.

Następnie decyzją z dnia [...] dnia 2008 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej W. S. za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2003 r., I, II, III kwartał 2004 r., IV kwartał 2005 r., I kwartał 2006 r. oraz I, II i IV kwartał 2007 r. w łącznej kwocie 317.115,00 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie 124.648,00 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.251,50 zł.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił jej naruszenie art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż są podstawy do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, a w szczególności uznanie, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna oraz, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 118 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące i nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, zaniechanie badania sprawozdań finansowych, odrzucenie umowy Spółki jako dowodu, z którego wynikało, że Skarżący formalnie od czerwca 2003 r. nie był członkiem Zarządu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2003 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2003 r., I, II, III kwartał 2004 r., IV kwartał 2005 r., I kwartał 2006 r. oraz I, II, i IV kwartał 2007 r. w łącznej kwocie 282.783,00 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie 103.709,00 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.248,49 zł.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż w okresie powstawania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług Spółki Generalny Wykonawca "B." w Krajowym Rejestrze Sądowym, jako członek zarządu wpisany był W. S. - od 29 sierpnia 2002 r. Organ nadmienił, iż z materiału dowodowego wynika, iż Skarżący pełnił tę funkcję i w kolejnych latach, podpisując się na szeregu dokumentach jako Prezes Zarządu, a nie jako osoba pełniąca te obowiązki. Dowodami w tym zakresie były między innymi deklaracje VAT-7K, bilanse, a także protokół o stanie majątkowym z dnia 22 listopada 2005 r. sporządzony w trakcie postępowania egzekucyjnego. Umowa Spółki nie określa czasu trwania kadencji zarządu, ani na jaki okres został powołany Skarżący jako prezes zarządu. Z umowy Spółki wynika jedynie, że Zarząd powoływany jest przez Zgromadzenie Wspólników, a zmiany w składzie Zarządu wymagają jednomyślności uchwały Zgromadzenia Wspólników. Takiej uchwały Skarżący nie przedstawił. Zatem nie został odwołany z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu.

Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. W prawdzie prawo podatkowe nie definiuje pojęcia "pełnienie obowiązków". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej "pełnić obowiązki" oznacza otrzymać legitymację do tego, aby realizować wszystkie czynności związane z pełnioną funkcją. Jest to kompetencja do realizowania funkcji członka zarządu przez określony czas. Ponadto z ustaleń organu wynika, iż Skarżący od 2006 r. posiadał 100% udziałów Spółki. Dopiero na etapie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania Spółki tj. w grudniu 2008 r., Skarżący wnioskował o ustanie mandatu członka Zarządu z mocą wsteczną. Poza tym Skarżący składając w 2008 r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki mógł wystąpić wyłącznie jako Prezes Zarządu Spółki, udziałowcy spółki na podstawie ustawy Kodeks Spółek Handlowych tego uprawnienia nie mają. Sąd Gospodarczy rozpoznał ten wniosek i nie zakwestionował faktu pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu.

Zatem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie ma podstaw zarzut nieprawidłowego ustalenia przez organ I instancji pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki w okresie po 27 czerwca 2003 r.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż w jego ocenie Skarżący nie zgłosił we właściwym terminie wniosku o upadłość Spółki, a samo ogłoszenie upadłości przez sąd gospodarczy nie przesądza o zgłoszeniu tego wniosku we właściwym czasie.

Organ odwoławczy uznał, że w wydanej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zasadnie stwierdził wystąpienie przesłanek orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego. W świetle zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie dokumentów nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że organ egzekucyjny wyczerpał wszelkie sposoby egzekucji. Do zaległości za poszczególne kwartały lat 2003-2007 r., wynikających z nieuregulowania zobowiązania wynikającego z deklaracji VAT-7K zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. W jego trakcie uzyskano kwotę ponad 235 tys. zł, nie ujawniono innych składników majątkowych Spółki, z których można byłoby prowadzić dalszą egzekucję. Do protokołu o stanie majątkowym z dnia 22 listopada 2005 r. Prezes Zarządu - Skarżący podał, że Spółka nie posiada żadnych środków trwałych. Organ egzekucyjny prowadząc postępowanie dokonał bezskutecznego zajęcia rachunków bankowych Spółki w Banku Milenium S.A. i Banku Zachodnim WBK. Banki te corocznie od 2003 roku powiadamiały organ egzekucyjny o niemożności realizacji tytułów wykonawczych z uwagi na brak środków. Nie powiodły się również próby dochodzenia wierzytelności skarbu państwa w innych dwudziestu bankach. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po otrzymaniu zawiadomienia od syndyka masy upadłości Spółki o ogłoszeniu upadłości, postanowieniem z dnia 24 lipca 2008 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego za kwartały III i IV 2003 r., I, II i III 2004 r., IV 2005 r., I 2006 r., I, II i IV 2007 r. ze względu na brak podstaw prawnych do jego prowadzenia.

Również zarzut orzeczenie odpowiedzialności Skarżącego w okolicznościach, gdy istnieje przesłanka do wyłączenia tej odpowiedzialności z uwagi na posiadany przez Spółkę majątek, z którego można byłoby zaspokoić zaległości podatkowe spółki w znacznej części, nie jest w ocenie organu odwoławczego zasadny.

Odnośnie naruszenia przepisu art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zarzutu wydania decyzji po upływie terminu określonego w tym przepisie w części dotyczącej I, II, III kwartału 2003 r. oraz miesiąca listopada 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że organ I instancji nie prowadził postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2003 r. oraz listopad 2003 r. Postępowanie dotyczyło wyłącznie III i IV kwartału 2003 r. Zgodnie z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat. Pojęcie "wydać decyzję", użyte w tym przepisie obejmuje również doręczenie decyzji osobie trzeciej przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki za kilka różnych okresów, począwszy od III kwartału 2003 r. Stąd 5-letni okres wydania i doręczenia decyzji w tym zakresie za III kwartał 2003 r. minął 31 grudnia 2008 r., za IV kwartał 2003 r. mija 31 grudnia 2009 r. Wobec powyższego decyzję w części dotyczącej odpowiedzialności za III kwartał 2003 r. należało uchylić i umorzyć postępowanie w tym zakresie.

Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę. Wniósł w niej o uchylenie tej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie istnieje w sprawie przesłanka wyłączenia odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki pomimo złożenia przez niego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie, przyjęcie, że nie ma podstaw do zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w szczególności przyjęcie, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, przyjęcie, że nie istnieje w sprawie przesłanka do wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu Spółki za jej zobowiązania pomimo wskazania majątku, z którego można zaspokoić zaległości Spółki w znacznej części; odrzucenie dowodu w postaci Umowy Spółki i uchwał wspólników Spółki, z którego wynika, że W. S. formalnie nie był od czerwca 2003 r. członkiem zarządu. Ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału; art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału, nienależyte ustalenia stanu faktycznego i nienależyte wyjaśnienie całości materiału w sprawie, poprzez zaniechanie badania sprawozdań finansowych podmiotu i przez to przyjęcie przez organ II oraz I instancji, iż odwołujący się członek zarządu Spółki nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej i nienależyte wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych skutkujących błędnym uznaniem, iż Spółka nie posiada mienia nadającego się do egzekucji, podczas gdy takie mienie w ocenie Skarżącego istnieje.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

zaskarżona decyzja nie może się ostać.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy zaistniały przesłanki do obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zobowiązania spółki, w której pełnił funkcję członka zarządu.

W ocenie tut. Sądu organ przedwcześnie orzekł o odpowiedzialności osobistej członka zarządu. W chwili wydawania skarżonej decyzji, toczyło się postępowanie upadłościowe spółki, będącej wierzycielem Skarbu Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych. To zaś sprawiało, ze nie sposób było jednoznacznie przesadzić o tym, iż w jego wyniku nie uda się pozyskać środków na pokrycie całości, lub części zaległych podatków. Nie było więc wiadome, czy Skarb Państwa nie zostanie zaspokojony w jakimś zakresie. Gdyby zaś takie zaspokojenie miało miejsce, rzutowałoby to w sposób bezpośredni na obowiązki skarżącego, i wysokość należności, jaką musiałby ewentualnie spłacić.

Nadmienić także należy, iż postępowanie upadłościowe z opcją likwidacji, może w trakcie jego trwania zmienić się w postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu, co wynika wprost z art.16 ustawy – prawo upadłościowe i naprawcze. Taka zaś zmiana sprawia, iż podmiot upadły będzie nadal istniał w obrocie gospodarczym. Tym samym nie będą miały miejsca przesłanki przerzucające na członka zarządu odpowiedzialność za nieuregulowane zobowiązania. Zobowiązania te zostaną bowiem zaspokojone w wyniku realizacji zawartego układu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia organu, iż wobec umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zachodziła możliwość zaspokojenia wierzycieli w toczącym się postępowaniu upadłościowym. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na odrębność postępowania egzekucyjnego i upadłościowego. Obydwa w/w rodzaje postępowań łączy jedynie ich cel – tj. zaspokojenie wierzycieli. Do tego celu dążą one jednak różnymi środkami. W postępowaniu upadłościowym syndyk, który je prowadzi pod nadzorem sędziego komisarza, nie skupia się jedynie na wysprzedawaniu majątku upadłego. Celem syndyka jest pozyskanie jak największych środków dla równomiernego zaspokojenia jak największej liczby wierzycieli. Realizuje je on np. poprzez prowadzenie windykacji należności upadłego. Swoich wierzytelności, które są sporne, dochodzić może także w drodze powództw wytaczanych przed Sąd powszechny. Syndyk posiada również uprawnienia do prowadzenia przedsiębiorstwa upadłego, aby tą drogą zdobywać nowe środki. Powyższe świadczy o tym, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji toczącego się wciąż postępowania upadłościowego, nie jest jednoznaczne z założeniem, iż upadły dłużnik nie zaspokoi swych wierzycieli w stopniu wyższym.

Za nietrafne należy też uznać wnioski organu, że Sąd upadłościowy, w swym orzeczeniu o ogłoszeniu upadłości, przesądził to, jakimi środkami dysponuje upadły oraz, iż nie wystarczą one na zaspokojenie wierzycieli. Badanie takiej przesłanki nie należy bowiem do zakresu obowiązków Sądu upadłościowego na etapie ogłaszania upadłości. W tej jego części, oprócz poczynienia ustaleń co do istnienia przesłanek upadłościowych, Sąd upadłościowy jest zobowiązany zbadać, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art.13 ust.1 ustawy- prawo upadłościowe i naprawcze, czy kandydat na upadłego dysponuje środkami wystarczającymi do przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Ten rodzaj postępowania związany jest bowiem ściśle z koniecznością poniesienia pewnych stałych kosztów jego przeprowadzenia. Ustalenie poczynione w tym zakresie i prowadzące do konkluzji, iż firmę "stać" na postępowanie upadłościowe nie jest jednakże równoznaczne z przesądzeniem, iż dalszych środków nie uda się pozyskać w wyniku prowadzenia postępowania upadłościowego. Przyjmując takie założenie jakie zaprezentował organ, było by to jednoznaczne z bezzasadnością prowadzenia jakiegokolwiek postępowania upadłościowego. Byłoby to także sprzeczne z zasadami prowadzenia takiego postępowania.

Tut. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skarżącego, iż w czasie gdy powstały dochodzone zaległości podatkowe, nie pełnił on już funkcji członka zarządu. Jak wynika z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie miała miejsca okoliczność o jakiej mowa w przepisie art.202 par.2 kodeksu spółek handlowych. Zgromadzenie wspólników na które powołuje się skarżący, i z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki, nie dokonało bowiem zatwierdzenia sprawozdania finansowego za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu przez skarżącego. Zatwierdzenie to odnosiło się jedynie do części tego roku. Stąd, nie zaistniał skutek w postaci wygaśnięcia po stronie skarżącego, mandatu członka zarządu. Skutek taki ustawodawca uzależnił bowiem od odbycia zgromadzenia, które dokona zatwierdzenia sprawozdania odnoszącego się do ostatniego, pełnego roku obrotowego.

Na marginesie należy także podnieść, iż takiego skutku nie dopatrzył się sam skarżący, gdyż w okresie po omawianym zgromadzeniu nadal reprezentował spółkę jako członek zarządu uważając, iż funkcję tę nadal piastuje.

Za chybiony uznać także należy zarzut skarżącego, iż zwolnił się on od odpowiedzialności za długi spółki, gdyż złożył we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki którą kierował. Tą bowiem okoliczność należy oceniać przez pryzmat art.21 ust.1 ustawy - prawo upadłościowe i naprawcze. Wniosek o ogłoszenie upadłości będzie więc mógł być uznany za złożony we właściwym czasie tylko w sytuacji, gdy złożenie to nastąpi w terminie czternastu dni od chwili zaistnienia przesłanek upadłościowych (wystąpienia podstawy do ogłoszenia upadłości). Taką interpretację uznać należy za pozostającą w zgodzie z całokształtem regulacji dotyczącej problematyki upadłościowej. Będzie ona także jednolita z zasadami przyjętymi przez ustawodawcę przy orzekaniu zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez m.in. członka zarządu w myśl art.373 ustawy – prawo upadłościowe i naprawcze. Za przyjęciem w/w interpretacji pojęcia "złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie" przemawia jednolitość i kompatybilność przepisów prawa, dotyczących problematyki upadłościowej. Było by to także wskazane z punktu widzenia przejrzystości prawa i jego jednolitości. Za niewłaściwe należałoby więc uznać to, aby to samo pojęcie prawne, dotyczące tej samej problematyki, było różnie interpretowane w zależności od tego, jakich zobowiązań dotyczy.

Za powyższa wykładnią przemawia także to, iż omawiany zwrot, użyty został też przez ustawodawcę w treści art.299 par.2 kodeksu spółek handlowych, który to przepis także dotyczy odpowiedzialności członka zarządu spółki za zobowiązania spółki. Ugruntowane orzecznictwo sądów powszechnych jest zaś zgodne co do tego, iż sporną normę prawną należy odczytywać zgodnie z definicją zawartą w art.21 ust.1 ustawy – prawo upadłościowe i naprawcze.

W/przedstawiona argumentacja dotycząca określenia "we właściwym czasie" pozostaje również w zgodzie z poglądem zaprezentowanym w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009r. wydanej w sprawie II FPS 3/09 gdzie stwierdzono, że :"w praktyce i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego (...)".

W świetle powyższych wywodów, w ocenie tut. Sądu brak jest przesłanek uzasadniających twierdzenie skarżącego, iż zwolnił się on od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki którą kierował, gdyż złożył we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości. Przede wszystkim podnieść należy, iż obowiązek dowodowy w tym zakresie obciąża skarżącego. Omawiana przesłanka ma bowiem za zadanie zwolnienie go od odpowiedzialności. Stąd, skoro z istnienia tej przesłanki skarżący wywodzi skutki prawne, winien udowodnić fakt jej istnienia. Nadto, dowody można powoływać jedynie dla wykazania przesłanek pozytywnych. Z tego więc także punktu widzenia inicjatywa dowodowa istniała po stronie skarżącego. Organ nie mógłby bowiem udowadniać faktu nieistnienia przesłanek ekskulpujących gdyż musiałby powoływać dowody dla wykazania przesłanek negatywnych, co byłoby sprzeczne z metodyką dowodową istniejącą nie tylko w prawie administracyjnym ale także cywilnym.

Przechodząc do stanu faktycznego niniejszej sprawy podnieść należy, iż skarżący nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi dowodowemu. Nie udowodnił bowiem, aby złożył wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie czternastu dni od zaistnienia przesłanek upadłościowych. Nie powołał bowiem dowodów w postaci np. dokumentacji księgowej spółki dla wykazania jaka była jej kondycja finansowa, i z jaką datą zaistniały po jej stronie przesłanki upadłościowe (z jaką datą stała się niewypłacalna). Tylko zaś wykazanie w/w daty, umożliwiało weryfikację twierdzeń skarżącego, iż składając wniosek o ogłoszenie upadłości, nie uchybił terminowi z art.21 ust.1 prawa upadłościowego i naprawczego.

Co zaś się tyczy pozostałych zarzutów skargi, a zmierzających do wykazania, iż spółka dysponowała majątkiem wystarczającym dla zaspokojenia wierzycieli, tut. Sąd nie może się wypowiadać o ich zasadności. W świetle bowiem podstawy niniejszego rozstrzygnięcia, kwestie istnienia majątku spółki, jak również jej wierzytelności, podlegają ocenie w postępowaniu upadłościowym. Wypowiadanie się w tym zakresie byłoby więc przedwczesne.

Tut. Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, o dopuszczenie dowodu z akt spraw rozpoznawanych przed Sądami powszechnymi. Zgodnie z zadami metodyki dowodowej, dowodami nie mogą być akta, a jedynie dokumenty, które się w nich znajdują. Strona, która zgłasza wniosek dowodowy winna więc sformułować go w sposób bardzo precyzyjny, tj. ze wskazaniem, o jakie konkretnie dokumenty jej chodzi i dla wykazania jakich twierdzeń. Ogólne natomiast określenie tezy dowodowej jako "dowód z akt" nie podlega zaś możliwości weryfikacji przez Sąd, i z tej przyczyny, tak sformułowany wniosek dowodowy nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.145 par.1 pkt.1a p.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a.