Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1204/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 ust. 5,  art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 858
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 220 ust. 2 lit. b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Ref. staż. Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. K. (K.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania A. K. decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...], w przedmiocie określenia długu celnego.

W podstawie prawnej powołał: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015, poz.613 ze zm., zwaną dalej O.p.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 858), art. 20 ust. 1, ust. 3, art. 78 ust. 2, ust. 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2, ust. 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, ze zm., zwanego dalej WKC), art. 1, art. 2, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7.09.1987, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 290, z 31.10.2013 r.).

Przedstawiając stan faktyczny i prawny organ wyjaśnił, że w dniu 30.09.2014 r. działająca jako przedstawiciel bezpośredni A. K. - Spółka z o.o. A (Poland) dokonała zgłoszenia celnego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Zgłoszenie celne zostało dokonane w trybie art. 61 lit. b WKC i zarejestrowane pod numerem [...]. Dla towaru przywiezionego z Chińskiej Republiki Ludowej, opisanego przez zgłaszającego jako lampy UV do paznokci, zadeklarowano kod CN 8539 49 00 (kod Taric 8539 49 00 00) Wspólnej Taryfy Celnej oraz kwotę cła w wysokości 274,00 PLN (stawka celna dla krajów trzecich /erga omnes/ w wysokości 2,7%). Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie przeprowadzał weryfikacji zgłoszenia celnego, nie dokonywał oględzin towaru, należy zatem uznać, iż przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu przez zgłaszającego. Towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu.

W dniach [...] i [...] r. w trybie art. 78 WKC przeprowadzone zostały przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w R. czynności kontrolne dotyczące prawidłowości klasyfikacji taryfowej towarów przywożonych na obszar celny UE w okresie od 1.07.2013 r. do 30.09.2015 r. Kontrolujący zakwestionowali m.in. poprawność klasyfikacji towaru zgłaszanego jako lampy UV do paznokci.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie elementów kalkulacyjnych oraz kwoty długu celnego dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z [...] r. W wyniku jego przeprowadzenia organ uznał, że importowany towar w postaci lamp UV do utwardzania paznokci został nieprawidłowo zaklasyfikowany przez zgłaszającego do kodu CN 8539 49 00 (kod Taric 8539 49 00 00) obejmującego elektryczne lampy żarowe lub wyładowcze, włączając zespoły nierozbieralnych wkładów reflektorów oraz promienniki lampowe nadfioletu lub podczerwieni; lampy łukowe - promienniki lampowe nadfioletu lub podczerwieni; lampy łukowe - pozostałe (z przyporządkowaną do niego stawką celną erga omnes w wysokości 4,9%). Zatem decyzją nr [...] z [...] r. organ stwierdził, iż importowany towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8543 70 90 (kod Taric 8543 70 90 99) obejmującego maszyny i aparatura, elektryczne, wykonujące indywidualne funkcje, niewymienione ani niewłączone gdzie indziej w niniejszym dziale - pozostałe maszyny i aparatura - - pozostałe pozostałe ze stawką celną dla krajów trzecich /erga omnes/ w wysokości 3,7%, to zaś spowodowało określenie niezaksięgowanej do tej pory kwoty długu celnego w wysokości 101,00 PLN i wezwanie strony do zapłaty tej kwoty.

Ustalając rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Celnego powołał się na zasady klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej, w tym na regułę 1 oraz regułę 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczoną w części I obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Wspólnej Taryfy Celnej. Ponadto organ wskazał na Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiące załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z 1.06.2006r. (M.P. z 2006r. nr 86, poz.880).

W toku prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji pełnomocnik strony pismem z [...] r. wniósł o umorzenie należności celnych na podstawie art. 239 WKC, podnosząc, że błędna kwalifikacja nie była wynikiem świadomego działania ani zaniedbania zgłaszającego. Zanaczył, iż w 2011 r. przeprowadzona została kontrola działalności w zakresie dokumentów i danych handlowych, a kontrolujący nie stwierdzili nieprawidłowości w kwalifikacji towarowej lamp UV do paznokci, mimo, że kontrolowane dokumenty obejmowały również te towary. Zatem skarżący był w przekonaniu, że klasyfikacja lamp UV jest prawidłowa, ponieważ organ nie wykrył nieprawidłowości. Powołując się na zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.) strona stwierdziła, że działała w dobrej wierze opierając się na weryfikacji dokumentów, podczas kontroli dokonanej przez organ podatkowy.

Odpowiadając na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w K. w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż wniosek o umorzenie należności celnych jest przedwczesny, ponieważ kwota długu celnego nie została do tej pory zaksięgowania (nie wydano jeszcze decyzji w sprawie). Nadto w protokole kontrolujący nie zajęli stanowiska odnośnie klasyfikacji taryfowej towaru w postaci lamp do paznokci UV - co przeczyło twierdzeniom, że podatnik nie miał wątpliwości co do zastosowanej klasyfikacji.

Mając na uwadze argumenty podniesione w piśmie z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że instytucja retrospektywnego zaksięgowania należności celnych polega na doprowadzeniu do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą przez organ celny. Z kolei odstąpienie przez ten organ od retrospektywnego zaksięgowania wymaga łącznego spełnienia czterech warunków: popełnienia błędu przez organ celny dokonujący "pierwotnego" księgowania, niemożności wykrycia tego błędu przez dłużnika celnego, dobrej wiary tego dłużnika oraz przestrzegania przez niego przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Wskazano na przepis art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który przewiduje, że z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci, zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się gdy: kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Jednocześnie przedstawił orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości UE oraz polskich sądów administracyjnych w ww. zakresie. Argumentował, iż wcześniejsza kontrola w wyniku której sporządzono protokół pokontrolny z [...] r. nie obejmowała ustaleń co do prawidłowej czy też nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania opisanego w zgłoszeniu celnym jako lampy UV do paznokci - protokół ten stwierdza tylko dokonane ustalenia faktyczne, iż kontrolowany podmiot w okresie od 1.05.2009 do 31.10.2010 r importował m.in. lampy UV (kod HS 8539).

W kwestii odsetek, które pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego (art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne) – organ wskazał, iż redakcja tego przepisu w sposób jednoznaczny określa zasadę, że organ celny pobiera odsetki. Odstąpienie od poboru odsetek stanowi zatem wyjątek od zasady ich poboru, przy czym ciężar wykazania przesłanek określonych w tym przepisie spoczywa na dłużniku.

Reasumując Naczelnik Urzędu Celnego uznał, iż w rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, że podanie nieprawidłowego kodu CN dla towaru (nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym), spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Zatem konsekwencją było stwierdzenie, że w sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Strona działając przez pełnomocnika złożyła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1) art. 220 ust. 2 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż nie odstąpiono od retrospektywnego zaksięgowania pomimo spełnienia przesłanek;

2) art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, gdyż organ celny pobrał odsetki mimo, że strona udowodniła, że wykazanie nieprawidłowości nie było wynikiem jego zaniedbania lub świadomego działania;

3) art. 187 § 2 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - dotyczy to protokołu z kontroli z [...] r.;

4) art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych.

W odwołaniu strona wyjaśniła, iż nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie zaklasyfikowania lamp UV do paznokci do kodu CN 8543 70 90, kwestionuje natomiast okoliczność, iż organ celny pomimo istnienia ku temu przesłanek - nie odstąpił od retrospektywnego księgowania długu celnego na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Strona zgodziła się z organem, że błąd organu polega na jego "aktywnym" zachowaniu, zatem taki błąd nie wystąpi, gdy w zgłoszeniu celnym zostaną podane nieprawidłowe dane (nie można wtedy mówić o aktywności organu). Jednakże w 2011 r. miały miejsce czynności kontrolne wobec strony zakończone protokołem z [...] r. Według odwołującego z treści protokołu wynika, że wszystkie zgłoszenia celne (również obejmujące lampy UV) zostały objęte szczegółową analizą pod kątem prawidłowej klasyfikacji towarowej, a jedynie w zakresie frezarki do paznokci wskazano nieprawidłowości. W związku z tym strona stwierdziła, że organ celny z uwagi na swoją aktywność popełnił błąd w roku 2011, który miał kluczowe znaczenie dla strony, jeśli chodzi o klasyfikację taryfową w następnych latach. Tym samym naruszono również art.180 O.p., albowiem wynik kontroli z 2011 r. utwierdził stronę w przekonaniu, że zastosowana klasyfikacja odnosząca się do lamp UV do paznokci jest prawidłowa. Wskazano na zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 Op.).

W ocenie odwołującego naruszono również art. 65 ust. 5 Prawa celnego, gdyż wskazano szczególne okoliczności niewynikające z zaniedbania czy świadomego działania strony, pozwalające na odstąpienie od odsetek. W tym zakresie argumenty dotyczące treści protokołu z 2011 r. są w pełni aktualne.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż z dniem 1 maja 2016 r. w Unii Europejskiej zastosowanie ma Unijny Kodeks Celny - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U.UE L 269 z dnia 10 października 2013 r.) (dalej UKC). Na mocy art. 286 ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego - rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny zostało uchylone.

Zatem z dniem 1 maja 2016 r. w sprawach, takich jak niniejsza - z uwagi na brak przepisów przejściowych - zastosowanie mają przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego (WKC) oraz przepisy proceduralne ustanowione w Unijnym Kodeksie Celnym. W niniejszej sprawie dług celny powstał bowiem dnia 30 września 2014 r.

Zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została wydana dnia [...] r., a więc również w okresie w którym zastosowanie miał WKC.

Organ odwoławczy zaznaczył, że odwołujący nie przedstawił zarzutów w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru w postaci lamp UV do utwardzania żeli oraz lakierów do paznokci do kodu CN 8543 70 90 i wskazał, że nie neguje ustalonej przez Naczelnika Urzędu Celnego klasyfikacji. Organ zauważył też, że mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania Dyrektor Izby Celnej zobowiązany jest do powtórnego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a zatem również do wypowiedzenia się w zakresie prawidłowości ustalonej przez organ I instancji klasyfikacji taryfowej i na stronach 6 do 11 uzasadnienia decyzji przywołał przepisy wprowadzające klasyfikację towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz zasady, na których jest oparta.

Następnie stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego w postaci wyjaśnień przedsiębiorcy oraz danych dotyczących importowanych urządzeń na stronach internetowych przedsiębiorcy www.e-tipsy.pl wynika, że importowane lampy UV są urządzeniami elektrycznymi o różnej mocy (9W, 18W, 36W) służącymi do utwardzania żelu do paznokci i znajdującymi zastosowanie głównie w salonach kosmetycznych. Ww. cechy i właściwości importowanych urządzeń wskazują, że należało je uznać za wykonujące indywidualne funkcje w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej i klasyfikować do kodu CN 8543 70 90 (kodu Taric 8543 70 90 99).

Następnie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC organ wskazał, że jest on niezasadny.

Przede wszystkim organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna została wydana [...] r., kiedy zastosowanie znajdowały przepisy WKC, natomiast niniejsza decyzja wydawana jest już pod rządami UKC, którego przepisy są stosowane od dnia 1 maja 2016 r. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Dyrektora Izby Celnej w K. dnia 10 maja 2016 r.

Do dnia 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z art. 220 ust. 2 lit b WKC - zaksięgowania retrospektywnego nie dokonywało się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Od dnia 1 maja 2016 r. przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC) jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz

b) dłużnik działał w dobrej wierze.

Unijny Kodeks Celny nie zawiera w tej kwestii przepisów przejściowych. Z tych względów, aby określić sposób postępowania w przypadku długów celnych powstałych przed dniem 1 maja 2016 r., w ocenie Dyrektora Izby Celnej, należałoby odnieść się do analogicznej sytuacji, która miała miejsce na przełomie 1993 r. i 1994 r., tj. w chwili zastąpienia przez Wspólnotowy Kodeks Celny regulacji "przedkodeksowych" (szeregu "obszarowych" rozporządzeń i dyrektyw). Zgodnie bowiem z przepisem art. 251 WKC, rozporządzenia i dyrektywy traciły wówczas moc z dniem 1 stycznia 1994 r. Podobnie jak obecnie, również wtedy brak było przepisów przejściowych. Organ powołał się na wypracowane stanowisko doktryny oraz orzecznictwa ETS wskazując, że przepisy proceduralne stosować należało do wszystkich postępowań, które zawisły po wejściu w życie tych przepisów (wyrok ETS z dnia 10 maja 2001 r., T-186/97). W przeciwieństwie do tego przepisy materialne, nie mogą regulować skutków prawnych zdarzeń, zaistniałych przed wejściem w życie tych przepisów (wyrok BFH z dnia 1 lutego 2000 r., VII R 16/99). Przepisy zawarte w art. 217-232 WKC są w znacznej większości ewidentnie przepisami proceduralnymi. Zaledwie kilka z nich dotyczy materialnych praw i obowiązków" (zob. opinia Rzecznika Generalnego do sprawy C-201/04, Belgische Staat v. Molenbergnatie NV, pkt 40 i n.). Również w wyroku w tej sprawie , z dnia 23 lutego 2006 r., Trybunał przypomniał, że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uważa się na ogół, że przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie, w odróżnieniu od przepisów materialnych, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie". W odniesieniu do okoliczności faktycznych leżących u podstaw sprawy przed sądem krajowym, z którymi były związane długi celne powstałe przed chwilą wejścia w życie WKC, sąd krajowy został zobowiązany do stosowania przepisów materialnych zawartych w uregulowaniach obowiązujących przed datą wejścia w życie WKC, a z drugiej strony, przepisów proceduralnymi zawartych w WKC. Jednocześnie Trybunał, oceniając art. 221 WKC, stwierdził, że bezsporny jest fakt, że ust. 1 i 2 tego artykułu zawierają przepisy czysto proceduralne, natomiast skoro wraz z upływem terminu określonego w art. 221 ust. 3 WKC dług ulega przedawnieniu, a zatem wygasa, należy uznać, że przepis ten jest przepisem materialnym (zob. pkt 31-36 oraz 41 uzasadnienia wyroku). Odnosząc powyższe rozważania do długów celnych powstałych do dnia 30 kwietnia 2014 r., wobec których postępowania są (będą) prowadzone po dniu 1 maja 2016 r., należy stwierdzić, iż w takich przepadkach należy stosować "stare" przepisy prawa materialnego (WKC) dotyczące powstania długu celnego oraz "nowe" przepisy proceduralne (UKC) regulujące zasady księgowania tego długu. Natomiast jak już wskazano wyżej, do przepisów unijnego kodeksu celnego nie przeniesiono instytucji odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania.

Przekładając powyższe na rozpoznawaną sprawę, z uwagi na brak przepisów przejściowych, zdaniem organu odwoławczego zastosowanie mają przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego (WKC, rozporządzenie wykonawcze do WKC Nr 2454/93) oraz przepisy proceduralne ustanowione w Unijnym Kodeksie Celnym. W obecnym stanie prawnym organ odwoławczy nie ma zatem możliwości odstąpienia od retrospektywnego księgowania, nawet gdyby uznał, iż zostały spełnione łącznie przesłanki, o których mowa w przepisie art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Wspólnotowy Kodeks Celny został bowiem uchylony, a przepis o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania jest przepisem proceduralnym.

Organ jednocześnie poinformował stronę, że może obecnie wystąpić do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o zwrot lub umorzenie należności celnych określonych zaskarżoną decyzją na podstawie art. 119 ust. 1 UKC.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne organ zauważył, że przesłanki do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego są odmienne od przesłanek dotyczących umorzenia odsetek. Organ przywołał treść tego przepisu i wyjaśnił, że strona nie wykazała zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 65 ust.5 ustawy - Prawo celne, które nie były wynikiem jej zaniedbania. Konstrukcja art.65 ust. 5 Prawa celnego jest bowiem tego rodzaju, że udowodnieniem okoliczności zwalniających od zapłaty odsetek obciążony jest dłużnik celny.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w protokole z 2011 r. w zakresie klasyfikacji taryfowej stwierdzono jedynie różną klasyfikację taryfową towaru w postaci frezarka do paznokci (deklarowano 3 różne kody CN). Jednocześnie kontrolujący nie wskazali, która klasyfikacja frezarek jest ich zdaniem prawidłowa.

W innym (wcześniejszym) miejscu protokołu z 2011r. znalazło się jedynie stwierdzenie faktu, że przedsiębiorca importował towary takie jak artykuły do manicure i pedicure (HS 8214), dozowniki płynów kosmetycznych (HS 8479), papierowe formy do paznokci (HS 4823), szczoteczki do paznokci, pędzelki do nakładania żelu (HS 9603), frezarki do paznokci (HS 8467), lampy UV (HS 8539), pojemniki z tworzyw sztucznych, (HS 3923), tipsy (HS 3926), preparaty do manicure (HS 3304) itp.

Kontrolujący w 2011 r. zatem jedynie wymienili produkty i wskazali jaką pozycję Taryfy celnej deklarował zgłaszający. Jednakże w żadnym z wyżej wymienionych przypadków nie potwierdzili prawidłowości bądź nieprawidłowości pozycji Taryfy celnej. Nie uczynili też tego w przypadku frezarek do paznokci, gdyż nie wskazali, który z trzech deklarowanych przez zgłaszającego kodów CN jest prawidłowy bądź nieprawidłowy. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 53 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie celnej (Dz.U.2015.990), protokół kontroli celnej przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy po zwolnieniu towarów nie zawiera oceny prawnej sprawy będącej przedmiotem kontroli.

Dodatkowo organ zauważył, że jak wynika ze treści zgłoszeń celnych z Oddziału Celnego w G. i w C. z 2009 r. i 2010 r. - brak było wówczas jednoznacznej identyfikacji towaru, gdyż towar deklarowany do pozycji 8539 został opisany przez zgłaszającego jedynie jako żarówki UV lub lampy UV (nie było wówczas wskazane, że są to lampy, żarówki do paznokci, co jest istotne dla klasyfikacji).

Natomiast zgłoszenie celne [...] z dnia [...] r. będące przedmiotem niniejszej sprawy w sposób oczywisty nie mogło być przedmiotem kontroli w 2011 r. Zgłoszenie celne [...] z dnia [...] r. zostało dokonane elektronicznie i w dacie przyjęcia tego zgłoszenia nie było weryfikowane przez organ celny.

Powyższe okoliczności, wynikające z protokołu kontroli z 2011 r., na który powołuje się strona, w ocenie Dyrektora Izby Celnej wskazują również, iż strona nie przywiązywała szczególnej uwagi do klasyfikacji towarów, skoro w latach 2009-2010 ten sam towar (frezarki do paznokci) zgłaszała pod trzema różnymi kodami CN.

Z kolei w przypadku żarówek czy lamp UV (jeżeli były to faktycznie lampy i żarówki UV do utwardzania żelu do paznokci) - zgłaszający nie przywiązywał uwagi do opisu towaru w polu 31 SAD. Dla klasyfikacji taryfowej towaru istotne jest podanie tych funkcji urządzenia, które mają dla tej klasyfikacji znaczenie. W zgłoszeniach celnych z 2009 i 2010 r. brak było natomiast informacji o tej istotnej funkcji w opisie towaru.

Organ podniósł, że strona jest podmiotem profesjonalnym w zakresie handlu (również importu) w zakresie handlu urządzeniami i artykułami wykorzystywanymi w kosmetyce i stylizacji paznokci i powinna mieć co najmniej wątpliwości co prawidłowości klasyfikacji taryfowej przy zestawieniu funkcji i właściwości importowanych lamp UV do utwardzania żeli do paznokci w powiązaniu z brzmieniem pozycji 8539 Taryfy celnej, którą deklarowała w zgłoszeniu celnym (jako elektryczne lampy żarowe lub wyładowcze, włączając zespoły nierozbieralnych wkładów reflektorów oraz promienniki lampowe nadfioletu lub podczerwieni; lampy łukowe). Stąd też strona, dokonując błędnej taryfikacji nie może powoływać się na dochowanie należytej staranności, gdy na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, prawidłowo opublikowanych, miała możliwość dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej, a w razie uzasadnionych wątpliwości mogła również wystąpić o udzielenie wiążącej informacji taryfowej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych oraz poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (protokołu z [...]r.) - Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nie podziela tych zarzutów, albowiem zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celnego oparta została na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień i wniosków, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego oraz przedstawił r obszernie swoje stanowisko w zakresie protokołu kontroli z 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

1) art. 220 ust. 2 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że nie odstąpiono od zaksięgowania retrospektywnego pomimo spełnienia przesłanek ku temu (przepis obowiązywał do końca kwietnia 2016 r.);

2) art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, gdyż organ celny pobrał odsetki mimo, że strona udowodniła, że wykazane nieprawidłowości nie były wynikiem jego zaniedbania czy świadomego działania;

3) art. 233 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, mimo, że istniały przesłanki do tego aby ją uchylić i orzec co do istoty;

4) art. 187 § 2 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - dotyczy protokołu kontroli z dnia [...] r.

5) art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

6) art. 120 O.p. poprzez podjęcie decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa - powołano się na nieobowiązujące przepisy WKC.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła tę samą argumentację co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto wskazała, że w sprawach o tym samym stanie faktycznym Dyrektor Izby Celnej w G. wydał w dniu [...] r. 15 decyzji orzekających o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania należności celnych i stwierdził brak podstaw do poboru odsetek z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Strona zarzuciła też, że organ odwoławczy naruszył art. 121 O.p., bowiem dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poinformował ją, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy Unijnego Kodeksu Celnego, brak informacji o zmianie podstawy prawnej miał istotne znaczenie w postępowaniu, gdyż pozbawił stronę czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem strony doszło też do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 220 WKC, gdyż ten przepis został powołany w sentencji decyzji, tymczasem zdaniem organu odwoławczego przepis ten nie obowiązuje. Ponadto nieprawidłowa jest informacja organu co do możliwości wszczęcia postępowania o zwrot lub umorzenie należności celnych, w oparciu o art. 119 UKC, gdyż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy wadliwą decyzję pierwszoinstancyjną z [...] r., gdyby organ poinformował stronę o możliwości złożenia wniosku o umorzenie należności celnych w trakcie postępowania, to strona dopełniłaby tego obowiązku i spawa zostałaby załatwiona w tym postępowaniu. Zdaniem pełnomocnika strony zmiana przepisów procesowych nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji w postaci utrzymania w mocy wadliwych decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako P.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.) Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i jako taka jest prawidłowa.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione.

Strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie zaklasyfikowania lamp UV do paznokci do kodu CN 8543 70 90. Słusznie Dyrektor Izby Celnej zauważył w zaskarżonej decyzji, że organ odwoławczy zobowiązany jest do powtórnego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie i prawidłowo na stronach 6 do 11 uzasadnienia decyzji przywołał przepisy wprowadzające klasyfikację towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz zasady, na których jest oparta. Sąd podziela stanowisko organu w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru w postaci lamp UV do paznokci, będącego przedmiotem zgłoszenia celnego z [...] r. zarejestrowanego pod numerem [...].

Zatem przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia możliwości odstąpienia od retrospektywnego księgowania w oparciu o art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Zauważyć przyjdzie, że z dniem 1 maja 2016 r. wszedł w życie Unijny Kodeks Celny - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U.UE L 269 z dnia 10 października 2013 r.). Z mocy art. 286 ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego - rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny zostało uchylone. Unijny Kodeks Celny nie zawiera przepisów przejściowych.

Słusznie wskazał organ, że w takiej sytuacji należy się posiłkować wypracowanym przez doktrynę i orzecznictwo stanowiskiem na gruncie wejścia w życie Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który w art. 251 przewidywał utratę mocy obowiązującej szeregu "obszarowych" rozporządzeń i dyrektyw.

Zgodnie z orzecznictwem ETS-u przepisy proceduralne stosować należało do wszystkich postępowań, które zawisły po wejściu w życie tych przepisów (wyrok ETS z dnia 10 maja 2001r., T-186/97). Z kolei przepisy materialne, nie mogą regulować skutków prawnych zdarzeń, zaistniałych przed wejściem w życie tych przepisów (wyrok BFH z dnia 1 lutego 2000 r" VII R 16/99).

Słusznie organ powołał się na komentarz do Wspólnotowego Kodeksu Celnego w publikacji Hubschmann/Hepp/Spitaler, AO/FGO, Wydawnictwo Dr. Otto Schmidt KG, Koln (Kolonia) - (stan prawny na 02.2015r.) oraz wyroki tam przywołane z dnia 9 czerwca 1998 r., T-10/97 i T-ll/97, z których wynika, że miarodajna dla stosowania art. 220 WKC jest chwila powstania długu celnego (tak ETS w wyroku z dnia 6 listopada 1997r., C-261/96, pkt 21 wyroku). Jeśli dług celny powstał po 31 grudnia 1993r., w zakresie retrospektywnego zaksięgowania stosowane powinny być postanowienia art. 220 WKC. Jeśli jednak dług celny powstał przed dniem 1 stycznia 1994 r., zaś rozstrzygnięcie dotyczące retrospektywnego zaksięgowania podejmowane jest po tej dacie, podstawą prawną retrospektywnego zaksięgowania należności celnych są postanowienia art. art. 2, 5 rozporządzenia (EWG) 1697/79, pomimo że jeszcze przed datą podjęcia przez organ celny decyzji w sprawie retrospektywnego zaksięgowania, przepisy te zostały - na podstawie art. 251 ust. 1 tiret piąte WKC- ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1994r. uchylone.

Z kolei przepisy proceduralne stosować należy do wszystkich postępowań, które zawisły po wejściu w życie tych przepisów. Zatem do postępowania w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, należy stosować postanowienia art. 868 akapit drugi RWKC, jak również art. 869-876 RWKC, także wtedy gdy dług celny powstał przed 1 stycznia 1994 r.

Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy słusznie wskazał organ odwoławczy, że zastosowanie miały przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego (WKC, rozporządzenie wykonawcze do WKC) oraz przepisy proceduralne ustanowione w Unijnym Kodeksie Celnym. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł odstąpić od retrospektywnego księgowania, albowiem Wspólnotowy Kodeks Celny został uchylony, a przepis art. 220 ust.2 lit. b WKC. o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania jest przepisem proceduralnym.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że dług celny powstał 30 września 2014 r. Decyzja organu I instancji, została wydana [...] r., kiedy zastosowanie znajdowały przepisy WKC. Natomiast zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana została [...] r., już pod rządami Unijnego Kodeksu Celnego, obowiązującego od 1 maja 2016 r. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Dyrektora Izby Celnej 10 maja 2016 r.

Do dnia 30.04.2016 r., zgodnie z art. 220 ust. 2 lit b WKC - zaksięgowania retrospektywnego nie dokonywało się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Od dnia 1.05.2016 r. przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC) jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz

b) dłużnik działał w dobrej wierze.

Organem właściwym do wydania takiej decyzji w rozpoznawanej sprawie jest Naczelnik Urzędu Celnego w K. Jest to odrębne postępowanie - niezależne od postępowania wymiarowego.

Słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja nie zamknęła drogi do złożenia wniosku o zwrot należności celnych, gdyż z wnioskiem takim można się zwrócić do właściwego organu w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym (art.121 ust. 1 lit.a UKC).

Nie ma racji również strona twierdząc, iż w takim przypadku w obrocie prawnym funkcjonowałyby decyzja wadliwa, bowiem poza trybem odwoławczym strona może również zawsze kwestionować wymiar należności celnych bezpośrednio przez wystąpienie z wnioskiem o zwrot lub umorzenie należności celnych.

Tryby zwrotów i umorzeń oraz zaksięgowania należności mają charakter charakter "samoistny", zaś w decyzji orzekającej o zwrocie należności (w przypadku zaistnienia przesłanek) - organ celny nie podważa decyzji będącej podstawą zaksięgowania należności, a jedynie stwierdza, iż zaistniały przesłanki z art. 119 ust. 1 UKC i dokonuje zwrotu (ewentualnie umorzenia) tych należności. W obrocie istnieją więc wtedy dwie decyzje rozstrzygające o kwocie należności celnych.

W tym stanie rzeczy, wobec uchylenia WKC z dniem 1 maja 2016 r., organ odwoławczy orzekając po tej dacie, nie miał podstaw prawnych do odstąpienia od retrospektywnego księgowania i zastosowania art. 220 ust. 2 lit.b WKC, zatem zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu poprzez jego niezastosowanie jest chybiony. Zastosowanie tego przepisu przez organ doprowadziłoby do wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Tym samym niezasadny jest również zarzut podniesiony w skardze, nierozpatrzenia w całości materiału dowodowego i naruszenia art. 180 O.p., poprzez nieprzeanalizowanie protokołu kontroli z 2011 r. pod kątem wprowadzenia w błąd podatnika co do klasyfikacji celnej towaru.

Nie może odnieść pożądanych skutków prawnych także zarzut wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji art. 220 WKC, albowiem przepis ten był podstawą do zaksięgowania retrospektywnego kwoty należności celnych przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. [...] r., zatem powtórzenie go w decyzji odwoławczej nie stanowi o jej wadliwości.

Sąd nie podziela także zarzutów o pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu, z uwagi na brak informacji, że decyzja zostanie wydana w oparciu o nowe przepisy proceduralne. Z akt administracyjnych wynika, że pismem z [...] r. strona została poinformowana w trybie art. 200 § 1 O.p. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, jak i możliwości zapoznania się z aktami. Miała zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, przy czym z możliwości tej nie skorzystała. Organ nie ma obowiązku informowania stron (zwłaszcza profesjonalnych pełnomocników) o wejściu w życie nowych przepisów.

Odnosząc się z kolei do powołanych przez skarżącą rozstrzygnięć Dyrektora Izby Celnej w G., w których jak podnosi Skarżący w tym samym stanie faktycznym organ ten orzekł o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania (15 decyzji z dnia [...]r. i 11 decyzji z dnia [...]r.), a w konsekwencji stwierdził również brak podstaw do poboru odsetek wynikających z art.65 ust.5 Prawa celnego, zauważyć trzeba, że słusznie wskazał Dyrektor Izby Celnej w K., iż nie jest organem uprawnionym do oceniania prawidłowości i zasadności rozstrzygnięcia podjętego przez Dyrektora Izby Celnej w G., zaś organy celne zgodnie z zasadą praworządności zobowiązane są wydawać decyzje na podstawie przepisów prawa, a nie na podstawie decyzji innych organów. Nadto z zalegających w aktach administracyjnych zgłoszeń celnych wynika, że opis towarów objętych tymi zgłoszeniami nie jest jednoznaczny i na podstawie tego opisu nie da się wysnuć wniosku, że zgłoszenia celne z G. dotyczą tych samych towarów co sporne zgłoszenie.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że w myśl tego przepisu organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Strona została poinformowana w uzasadnieniu decyzji, że odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego (tj. 1.10.2014r.) do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Przepis art. 65 ust.5 Prawa celnego obowiązywał w dacie wydania obu decyzji, pomimo, iż kwestię tę regulował już od 1.05.2016r. - art. 114 Unijnego Kodeksu Celnego.

Przepis art. 65 ust. 5 Prawa celnego został uchylony z dniem 20.08.2016 r., tj. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 1228).

Sąd podziela stanowisko organu, że strona nie wykazała zaistnienia okoliczności, o których mowa w tym przepisie, gdyż nie udowodniła okoliczności zwalniających od zapłaty odsetek. Niezasadne jest powoływanie się strony na protokół z 2011 r. W protokole tym w zakresie klasyfikacji taryfowej stwierdzono różną klasyfikację taryfową towaru w postaci frezarka do paznokci (deklarowano 3 różne kody CN). Jednocześnie kontrolujący wskazali, że przedsiębiorca importował towary takie jak artykuły do manicure i pedicure (HS 8214), dozowniki płynów kosmetycznych (HS 8479), papierowe formy do paznokci (HS 4823), szczoteczki do paznokci, pędzelki do nakładania żelu (HS 9603), frezarki do paznokci (HS 8467), lampy UV (HS 8539), pojemniki z tworzyw sztucznych, (HS 3923), tipsy (HS 3926), preparaty do manicure (HS 3304) itp. W tej sytuacji skoro w protokole wymieniono produkty i wskazano jaką pozycję Taryfy celnej deklarował zgłaszający, nie potwierdzono prawidłowości bądź nieprawidłowości pozycji Taryfy celnej, to nie można uznać, że skarżący został wprowadzony w błąd co do klasyfikacji celnej towaru tym bardziej, że z treści zgłoszeń celnych z Oddziału Celnego w G. i w C. z 2009r. i 2010r. (poddanych kontroli w 2011r.) (karty 1-12) - brak było jednoznacznej identyfikacji towaru, gdyż towar deklarowany do pozycji 8539 został opisany przez zgłaszającego jedynie jako żarówki UV lub lampy UV (nie było wskazane, że są to lampy, żarówki do paznokci, co jest istotne dla klasyfikacji).

Natomiast zgłoszenie celne [...] z dnia [...]r. zostało dokonane elektronicznie i w dacie przyjęcia tego zgłoszenia nie było poddane weryfikacji przez organ celny w dacie zgłoszenia.

Zatem skoro strona skarżąca jest podmiotem profesjonalnym w zakresie handlu (również importu) wyżej wskazanymi towarami należy od niej wymagać szczególnej staranności, wnikliwości i dbałości w ustaleniu prawidłowej taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem. Tym bardziej, że nie chodziło o jednorazowe zgłoszenie, lecz o profesjonalną działalność w zakresie importu spornych towarów i ich sprzedaż, gdzie kwota długu celnego jest jednym z elementów ceny towaru.

W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1 oraz art.187 § 1 O.p. poprzez podjęcie decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych oraz poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (protokołu z [...]r.).

Słusznie wskazał organ, że zaskarżona decyzja oparta została na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, tj. protokół kontroli z 2011 r., w sposób obszerny ustosunkował się do jego treści i przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie, które Sąd podziela.

Chybiony jest również zarzut powoływania się przez organ na nieobowiązujące przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego (zarzut naruszenia zasady praworządności - art. 120 O.p.), albowiem organy co już wielokrotnie wyjaśniano w uzasadnieniu stosowały zgodnie z regułami obowiązujące przepisy: Naczelnik Urzędu Celnego w K. zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w następstwie wydania decyzji z dnia [...] r. na podstawie obowiązującego w tej dacie art. 220 ust. 1 WKC. Zaś organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję odmawiając zastosowania nieobowiązującego art. art. 220 ust. 2 lit b WKC.

Nie naruszono również zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), przedstawiając w uzasadnieniu decyzji ocenę materiału dowodowego, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.