Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 235/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Inne
Koszty sądowe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 167, art. 232 par. 1 pkt 1, art. 157 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] r. sygn. akt II SAB/Łd 235/17 w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia. A.B.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2018 r., wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. K. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych. Rzeczone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 15 marca 2018 r.

Pismem z dnia 19 marca 2018 r., nadanym na poczcie w dniu 21 marca 2018 r. skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o uzupełnienie wyroku sygn. akt II SAB/Łd 235/17 i zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz zmobilizowanie Rektora Politechniki [...] do zakończenia postępowania, które cały czas jest prowadzone, gdzie WSA w Łodzi stwierdziło, że skarga jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym ( § 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).

Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 167 p.p.s.a.).

Z przywołanego wyżej unormowania wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku (postanowienia) w dwóch przypadkach. Pierwszy przypadek dotyczy sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi. Natomiast drugi przypadek ma miejsce wówczas, gdy sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie sąd w dniu 21 lutego 2018 r. wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, a nie wyrok, jak wskazał skarżący w piśmie z dnia 19 marca 2017 r., zatem rozpoznaniu mógł podlegać wyłącznie wniosek o uzupełnienie postanowienia.

Skarżący domaga się uzupełnienia postanowienia sądu w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów sądowych. Według art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W świetle obowiązującej regulacji brak jest podstaw prawnych do orzeczenia o zwrocie na rzecz skarżącego całego uiszczonego wpisu sądowego, ponieważ sąd odrzucił skargę po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, a tym samym niemożliwe jest uzupełnienie postanowienia sądu z dnia 21 lutego 2018 r. Taki obowiązek spoczywałby na sądzie wyłącznie wówczas, gdyby odrzucenie skargi nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a.

A.B.