Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1760/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA del. Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 602/09 w sprawie ze skargi A. M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Przedmiot skargi kasacyjnej.

1.1. Przedmiotem skargi kasacyjnej był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 602/09, mocą którego – po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka) – uchylono interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT).

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przebieg postępowania.

2.1. Sąd wskazał, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, przedstawiając następujący stan faktyczny: - Spółka jest dystrybutorem samochodów oraz części zamiennych i akcesoriów do samochodów marki P.; - towary oferowane przez P. są każdorazowo dostarczane Spółce na podstawie, odrębnej od umowy o autoryzowaną dystrybucję, umowy sprzedaży zawartej z generalnym importerem, tj. P.Polska; - zgodnie z regulaminem premiowania dystrybutorów Spółka może uzyskać od P.Polska premię pieniężną za osiągnięcie w danym okresie wyznaczonego celu sprzedaży; - w przypadku samochodów celem tym jest sprzedaż określonej liczby pojazdów, w przypadku części zamiennych, akcesoriów i usług serwisowych -określona wartość obrotu z tego tytułu; - cele premiowe wyznaczone przez P. są zatem całkowicie niezależne od faktu podjęcia przez Spółkę jakichkolwiek czynności dla zrealizowania celu objętego premiowaniem oraz ich rodzaju.

2.2. W takim stanie faktycznym Spółka stwierdziła, że premie, które otrzymuje za zrealizowanie okresowych celów sprzedaży, jako niezwiązane z jakimikolwiek czynnościami wykonywanymi przez Spółkę w charakterze podatnika podatku VAT, nie stanowią kwot należnych z tytułu sprzedaży w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u.). W związku z tym nie powinny one być obciążane podatkiem VAT i tym samym fakt ich otrzymania nie powinien być dokumentowany fakturami VAT.

2.3. Uzasadniając zajęte stanowisko Spółka wskazała, że nie są spełnione kluczowe przesłanki dla stwierdzenia istnienia usługi świadczonej odpłatnie. Pomiędzy Spółką a P.Polska nie istnieje stosunek prawny zobowiązujący Spółkę do wykonywania określonych świadczeń, w zamian za które przysługuje jej wynagrodzenie w postaci premii pieniężnej. Postanowień w tym zakresie nie

zawierają ani umowy o dystrybucję ani też regulamin premiowania dystrybutorów P.. Z zapisów regulaminu wynika jedynie, że wypłata premii przysługuje każdorazowo w sytuacji osiągnięcia określonego poziomu sprzedaży pojazdów lub wygenerowania określonej wartości obrotu z tytułu sprzedaży części zamiennych, akcesoriów i usług serwisowych w regionie, w którym dystrybutor prowadzi sprzedaż. Premia nie stanowi więc wynagrodzenia za świadczenie usług. Ponadto, pomiędzy wypłatą premii a zachowaniem Spółki nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy, stanowiący kolejną przesłankę dla uznania danego zachowania za świadczenie usług za wynagrodzeniem. Brak jest też odbiorcy odnoszącego bezpośrednie korzyści z tytułu "świadczenia" Spółki. Korzyści P. są bowiem wtórne w stosunku do korzyści osiąganych przez Spółkę.

2.4. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej uznał powyższe stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Podniósł, że w przypadkach, gdy wypłacona premia jest związana z konkretną dostawą, nawet jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 u.p.t.u., ponieważ ma bezpośredni wpływ na wartość tej dostawy i w efekcie prowadzi do obniżenia wartości (ceny) dostawy. Natomiast w sytuacji, gdy premia pieniężna jest wypłacana z tytułu nabycia określonej wartości czy ilości towarów w określonym czasie i nie jest związana z żadną konkretną dostawą, to premia taka związana jest z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię, które to usługi podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach. Świadczeniem usług jest bowiem także zachowanie, które niekoniecznie polega na fizycznym wykonaniu jakiejkolwiek czynności lub podjęciu działania. Premia pieniężna, która nie może być uznana za rabat stanowi rodzaj wynagrodzenia dla nabywcy za świadczone na rzecz dostawcy usługi. Jest to relacja zobowiązaniowa, zależna od określonego zachowania nabywcy, którą należy uznać za odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

2.5. Ostatecznie w interpretacji indywidualnej przyjęto, że premia pieniężna otrzymywana przez Spółkę jako wynagrodzenie za świadczoną usługę podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według 22% stawki podatku VAT oraz winna być udokumentowana przez wystawienie przez świadczącego usługę – Spółkę – faktury VAT na rzecz nabywcy usług wypłacającego premię.

2.6. Po rozpatrzeniu wezwania Spółki do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę.

3.1. W skardze na powyższą interpretację indywidualną Spółka wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 i art. 29 ust. 1 u.p.t.u., argumentując analogicznie, jak we wniosku o wydanie interpretacji.

3.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu nakazującym jej uchylenie.

4.2. Podniósł, że spór sprowadza się do kwestii, czy otrzymywane przez Skarżącą od P.Polska premie pieniężne z tytułu sprzedaży określonej liczby pojazdów lub w przypadku części zamiennych, akcesoriów i usług serwisowych – osiągnięcie określonej wartości obrotu, stanowią kwoty należne z tytułu świadczenia usług.

Według oceny Sądu, w opisanym stanie faktycznym nie można uznać, że poza dostawą towarów, poza Skarżącą a jej kontrahentem w związku z otrzymaniem premii pieniężnej ma miejsce świadczenie usług. Z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. wynika bowiem, że usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Wskazany przepis rozdziela zatem usługi od dostaw, a to oznacza, że nie może wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Ponadto, w świetle art. 8 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 24 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE usługa to transakcja gospodarcza, co oznacza, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Za usługę, w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., nie można więc uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Wypłata premii wiąże się w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, a niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. W konsekwencji premia uzyskana od sprzedawcy, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów, nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi i stąd błędny był pogląd Ministra Finansów co do obowiązku dokumentowania takich zdarzeń fakturami VAT i stosowania 22% stawki tego podatku.

4.3. Uzasadniając powyższe Sąd nawiązał również do poglądów wypowiadanych w orzecznictwie i doktrynie. W oparciu o nie wywodził, że dokonywanie zakupów u kontrahenta mieści się w czynności opodatkowanej podatkiem VAT w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać czynności w postaci zrealizowania z góry określonego pułapu zakupów za świadczenie usługi. Na określony bowiem pułap obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji sprzedaży – dostawy towarów. Czynności stanowiące dostawę towaru nie mogą więc, poprzez ich zsumowanie, przekształcić się w usługę. W kontekście art. 24 pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE, którego treść pokrywa się z regulacją zawartą w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. zauważył, że opodatkowanie – jako usługi świadczonej przez nabywcę towaru – nabycia określonej ilości towaru, prowadzi do podwójnego opodatkowania tej samej czynności: pierwszy raz jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi - jako świadczenia usługi zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości w ramach tej samej transakcji. Podwójne zaś opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz po części w art. 217 Konstytucji RP.

5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na tę skargę.

5.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 u.p.t.u., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie ma on zastosowania w stosunku do zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w konsekwencji uznanie, iż zrealizowanie przez Spółkę określonego poziomu zakupów lub sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym nie jest usługą, a premia pieniężna wypłacana z tego tytułu nie jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę w rozumieniu powołanej ustawy.

5.2. Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że w świetle art. 8 ust. 1 u.p.t.u. definicja usługi dla potrzeb tej ustawy jest bardzo szeroka. W ramach tak rozumianej usługi mieści się również zachowanie Spółki opisane we wniosku o interpretację. Kontrahent Spółki zobowiązuje się do wypłaty premii pieniężnej w przypadku zrealizowania przez Spółkę określonego pułapu zakupów lub określonej ilości sprzedaży towarów, które to okoliczności bezpośrednio wpływają na wysokość premii. Premia wypłacona Spółce nie będzie związana z żadną konkretną dostawą towarów, lecz będzie uzależniona od osiągnięcia pewnego poziomu zakupów lub sprzedaży, a więc konkretnego zachowania nabywcy. Odrębnym zobowiązaniem będzie nabycie towarów przez Spółkę.

Zdaniem Ministra Finansów, wbrew zapatrywaniom Sądu, opodatkowanie premii pieniężnej wypłacanej Spółce nie będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności. W przypadku bowiem dostawy towaru podmiotem podatku jest kontrahent sprzedający Spółce towar, a przedmiotem podatku jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Natomiast w przypadku usługi podmiotem podatku jest Spółka, a przedmiotem podatku jest wartość wypłaconej premii pieniężnej. Każde przy tym odpłatne świadczenie na rzecz innego podmiotu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

5.3. Mając powyższe na uwadze Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Spółki na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

5.4. Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna w zakresie zarzutów w niej zawartych nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu.

6.1. Za oczywiście bezzasadny należało uznać zarzut błędnej wykładni art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Po pierwsze, z tej przyczyny, że został on wadliwie skonstruowany albowiem Minister Finansów w żaden sposób nie uzasadnił tak postawionego zarzutu, w szczególności nie wskazał w czym miałby tkwić błąd w sposobie rozumienia powołanego przepisu przyjętym przez Sąd. Po drugie, z tego powodu, że zaprezentowane w skardze kasacyjnej przez Ministra Finansów rozumienie usługi w ramach art. 8 ust. 1 u.p.t.u. sprowadzało się jedynie do dwóch stwierdzeń, a mianowicie, że: "Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT usługa jest świadczeniem, które nie stanowi dostawy towaru. Definicja usługi dla potrzeb ustawy o podatku od towarów i usług jest bardzo szeroka.". W tym zakresie pokrywało się ono z analogicznym rozumieniem przyjętym przez Sąd, a mianowicie: "Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług (...) rozumie się każde świadczenie (...) które nie stanowi dostawy towarów. (..). Z treści przywołanego unormowania wynika, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres (...)". Zestawienie obu stanowisk pokazuje ich tożsamość i również z tego powodu wynika nieskuteczność postawionego zarzutu.

6.2. Odnośnie natomiast do zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez uznanie, że nie obejmuje on stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydania interpretacji, uznać go należało za nieusprawiedliwiony.

Naczelny Sąd Administracyjny generalnie podziela bowiem stanowisko wyrażone przez Sąd w zaskarżonym wyroku o braku podstaw do zakwalifikowania wypłacanej premii jako należności za usługę. Wprawdzie gwoli ścisłości należy wskazać, że w motywach uzasadnienia Sąd ten zastosował pewne uproszczenie, albowiem nawiązywał po części w sposób bezpośredni także do poglądów wypowiedzianych w przypadku, gdy premia pieniężna była wypłacana za zrealizowanie określonego pułapu zakupów od danego kontrahenta bądź z uwagi na terminowe dokonywanie płatności za nabywany towar, niemniej jednak okoliczność ta nie rzutowała negatywnie na przyjęty sposób kwalifikacji prawnej stanu faktycznego w wydanym orzeczeniu. Podkreślić bowiem trzeba, że sposób ustalania premii w niniejszej sprawie, tj. uzależnienie jej od liczby zbywanych samochodów lub osiągnięcia określonego pułapu obrotów innymi towarami marki P., uprzednio nabywanymi od generalnego importera – P.Polska, uprawniał w tym zakresie do odwołania się do tego rodzaju analogicznej sytuacji. Inny punkt odniesienia statuujący jedynie powstanie premii nie miał więc prawnie istotnego znaczenia.

6.3. Stwierdzić zatem należało, że kwestia sposobu traktowania na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług tzw. premii pieniężnych wypłacanych z uwagi na zrealizowanie określonego pułapu obrotu towarami (ilościowo lub wartościowo), czy dokonywania terminowego płatności była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych i orzecznictwo w tym zakresie wyraźnie prezentuje jednolite stanowisko o braku podstaw do ich opodatkowywania jako usługi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I FSK 998/08, z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 640/09 i z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1635/09).

Istotnie, jak wskazano w zaskarżonym wyroku, charakterystyczny jest przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt 94/06. Uznano w nim, że osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej umownie wielkości obrotów (zakupów) z danym sprzedawcą nie stanowi usługi. Tym samym wypłacana nabywcy towarów premia (bonus) za uzyskanie tego pułapu obrotów nie stanowi odpłatności - wynagrodzenia za świadczenie usług. Za tezą tą przemawia wykładnia przepisów polskich i unĳnych. Transakcja gospodarcza nie może stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie może podlegać podwójnemu opodatkowaniu (zob. również: D. Dudra, Czy bonusy i premie pieniężne podlegają opodatkowaniu VAT? – wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06, Jurysdykcja Podatkowa nr 2/2007, str. 51 i nast.).

6.4. W niniejszej sprawie nie było uprawnione twierdzenie Ministra Finansów, że osiągnięcie przez Spółkę określonej liczbowo sprzedaży samochodów nabytych uprzednio od Peugeot Polska, czy wartości obrotu częściami i akcesoriami, stanowi usługę na rzecz sprzedawcy. W tego rodzaju zachowaniu nie ma istotnej cechy usługi, a mianowicie relacji na zasadzie świadczeń wzajemnych. Z niekwestionowanego stanu faktycznego przyjętego do orzekania nie wynika bowiem, aby Skarżąca otrzymując premię realizowała jakiekolwiek zobowiązania wobec P.Polska. Okoliczność, że Skarżąca wykonując sprzedaż może osiągnąć określony jej poziom (liczbowy lub wartościowy), który będzie się kwalifikował do objęcia systemem premiowania stosowanym przez P.Polska, sama przez się nie jest równoznaczna z wykonaniem zobowiązania mającego umocowanie prawne. Osiągnięcie wyników sprzedażowych leży bowiem wyłącznie w gestii Spółki i jej woli w tym zakresie (z oczywistych względów pomijamy możliwości panujące na rynku). To ona sama decyduje o zakresie i rozmiarach swojej działalności na tym polu. Tym samym nie wypełnia jakichkolwiek zobowiązań wobec podmiotu premiującego. Co najwyżej może swoim jednostronnym zachowaniem doprowadzić do powstania sytuacji finansowo dla niej dodatkowo korzystnej – uzyskać premię. Taki stan rzeczy nie kwalifikuje się jednak do zakresu stosowania art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (odpłatne świadczenie usług), rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przepis ten jednoznacznie stanowi więc, iż usługą jest świadczenie niebędące dostawą towaru ale jednocześnie nie każde, lecz tylko takie, które ma prawną przyczynę. Taki zaś element w stanie faktycznym nie wystąpił.

6.5. Dodatkowo można jedynie wspomnieć, że sposób rozumowania zaprezentowany przez Ministra Finansów jest niespójny. Twierdzi on bowiem, że w przypadku, gdy premia pieniężna wypłacana przez sprzedawcę jest związana z konkretną dostawą (dostawami), to nawet jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty, powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 u.p.t.u., ponieważ ma bezpośredni wpływ na wartość tej dostawy i w efekcie prowadzi do obniżenia wartości dostawy. Natomiast, gdy premie pieniężne wypłacane są z tytułu dokonywania przez nabywcę nabyć określonej ilości towarów, to skoro premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą, stanowić mają - według stanowiska Ministra Finansów - wynagrodzenie za określone zachowanie nabywcy wobec dostawcy. W ten sposób ocena wypłacanej przez sprzedawcę kwoty pieniężnej dokonywana jest jedynie w zależności od przyjętej przez niego techniki rozliczeń pomiędzy dostawcą i nabywcą. Jeżeli bowiem ustalone zostanie, że nabywca od określonego dostawcy dokonał w trakcie roku 10 zakupów za 1 mln zł, co przez tego ostatniego uznane będzie za osiągnięcie zasługujące na dodatkowe wynagrodzenie w formie 5% premii pieniężnej, to w sytuacji gdy przekaże z tego tytułu nabywcy kwotę 50.000 zł określając, że kwota ta stanowi 5% upustu w stosunku do każdej z 10 transakcji nabycia towarów – będziemy mieli do czynienia z rabatem, o którym mowa w art. 29 ust. 4 u.p.t.u, obniżającym u dostawcy obrót, a tym samym podatek należny (obniżenie należności Skarbu Państwa, które powinno zostać udokumentowane fakturami korygującymi). Jeżeli jednak takiego określenia tytułu tejże premii nie będzie, a więc nie nastąpi przyporządkowanie kwoty 5% premii do każdej dostawy, oznacza to według organu wydającego interpretację, że przekazanie nabywcy kwoty premii ma miejsce z tego tytułu, że nabywca świadczy na rzecz dostawcy opodatkowaną usługę, wynagradzaną premią, od której należy ustalić podatek należny.

Należy stwierdzić, że nie ma żadnych podstaw, aby tylko z uwagi na fakt niepowiązania przez dostawcę z poszczególnymi transakcjami przekazywanej nabywcy nagrody jedynie za osiągniętą wartość obrotów, dopatrywać się u tegoż ostatniego świadczenia usługi na rzecz dostawcy. Z samego tylko określenia przez sprzedawcę tytułu płatności wynagrodzenia (premii) oraz sposobu jego udokumentowania nie można wywodzić, że podmiot je otrzymujący świadczy usługę na rzecz płacącego. Opodatkowaniu jako usługa podlega bowiem określone w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., zachowanie nie będące jednocześnie dostawą, którym nie jest samo osiągnięcie przez nabywcę określonej wartości dostaw towarów od danego sprzedawcy. Wobec tego można powtórzyć tezę wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I FSK 998/08, że wypłacana nabywcy przez dostawcę premia pieniężna jedynie z tytułu osiągnięcia przez niego satysfakcjonującej dostawcę wielkości obrotów, nieodnosząca się do konkretnych transakcji, stanowi nagrodę za osiągnięcie tego rezultatu, a nie odpłatność (wynagrodzenie) za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

6.6. Chybione jest zatem stanowisko Ministra Finansów jakoby w stanie faktycznym tej sprawy występowały dwie transakcje: dostawa towarów oraz świadczenie usług, odrębnie wynagradzane przez obie strony (z tytułu dostawy towarów wynagrodzenie płacone było przez nabywcę, natomiast w przypadku premii - przez dostawcę towarów). W tym przypadku mamy bowiem do czynienia jedynie z transakcjami dostawy, które zostały opodatkowane i z wynagrodzeniem dostawcy wypłacanym nabywcy z tytułu osiągniętego przez niego określonego pułapu sprzedaży. Samo jedynie osiągnięcie przez nabywcę określonej wartości obrotów towarami dostawcy nie stanowi per se świadczenia przez niego usługi na rzecz dostawcy. Premia pieniężna (bonus) sprzedawcy jest bowiem dodatkowym (premiowym) wynagrodzeniem za osiągniętą wielkość obrotów przez nabywcę towarami Peugeot Polska, a nie za jakieś jego dodatkowe świadczenie usługowe na rzecz sprzedawcy. W przypadku wypłaty tak skonstruowanej premii (nagrody) nie występują więc wzajemne świadczenia o charakterze ekwiwalentnym.

6.7. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.