Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 756/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 53 par. 2, art. 134 par. 12, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 17, art. 6 ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 14-20, art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 27, art. 15 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miasta w dniu [...] października 2006r. podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwałę NR [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu – część A "Dolina Bogdanki".

Skarżący D. K. i A. G. w dniu 1 lipca 2016 r. złożyli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w związku z podjęciem powyższej uchwały, albowiem jest ona niezgodna z prawem i narusza interes prawny właścicieli nieruchomości objętych planem w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej "u.s.g.". skarżący zarzucili naruszenie prawa poprzez przeznaczenie terenów należących do skarżących na cele publiczne i wyłączenie ich spod jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej. Skarżący wykazali, że są właścicielami oraz współwłaścicielami wyszczególnionych we wstępie pisma działek, które nadto znajdują na terenie objętym powyższym planem miejscowym. Skarżący wnieśli o podjęcie przez Radę Miasta uchwały zmieniającej zaskarżoną uchwałę poprzez zmianę przeznaczenia terenów oznaczony w Uchwale jako 4Kz-Zl (tereny o wykorzystaniu komunalnym) na tereny o przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, ewentualnie o podjęcie uchwały uchylającej kwestionowaną uchwałę Rady Miasta w całości lub w zakresie w jakim na terenach oznaczonych w Uchwale jako 4Kz-Zl ustala się warunki zagospodarowania uniemożliwiające przeznaczenie przedmiotowych terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Pismem z 27 lipca 2016 r. Prezydent Miasta ustosunkował się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 czerwca 2016 r. wskazując, że podniesione uchybienia sprowadzają się do kwestionowania uprawnienia Gminy do decydowania o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego.

W dniu 29 sierpnia 2016 r. Skarżący D. K. oraz A. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę NR [...] Rady Miasta z [...] października 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu – część A "Dolina Bogdanki".

Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie interesu prawnego skarżących w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a także naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący wnieśli o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości,

2. ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim na terenach oznaczonych w zaskarżonej uchwale jako 4Kz-Zl ustala się warunki zagospodarowania uniemożliwiające przeznaczenie przedmiotowych terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną,

3. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący w pierwszej kolejności wykazali, że są właścicielami terenów (niezabudowanych działek gruntu) położonych w P., obręb S., u zbiegu ul. [...] oraz B. tj. na terenach, co do których zaskarżoną uchwałą Rada Miasta ustanowiła publiczny sposób korzystania z tych terenów, z ograniczeniem prawa własności skarżących, w tym z wyłączeniem jakiejkolwiek zabudowy mieszkaniowej tych terenów. Struktura własnościowa terenów należących do skarżących przedstawia się następująco:

M. K. jest właścicielem działek, oznaczonych jako działki ewidencyjne o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta KW [...], a także wspólnie z A. G. jest współwłaścicielem działki o numerze [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...], działek o numerach [...] i [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta KW [...], jak również działki o numerze [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze KW [...]; ponadto jest właścicielem działek powstałych ze zniesienia współwłasności poprzez fizyczny podział działki [...], dokonanego na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego P. [...] z dnia 22.07.2011 r., sygn. akt IX Ns 80/11, z tym nie ujawnionych do dnia dzisiejszego w rejestrze gruntów i budynków prowadzonym przez Prezydenta Miasta P., o numerach [...], [...], [...], [...],

[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz wspólnie z A. G. jest współwłaścicielem działek powstałych ze zniesienia współwłasności działki [...], o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dla których to działek do d wieczysta o numerze [...]

A. G., jest właścicielem działek oznaczonych jako działki ewidencyjne numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta o numerze KW [...], a także wspólnie z D. K. jest współwłaścicielem działki o numerze [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...], działek o numerach [...] i [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta KW [...], jak również działki o numerze [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze KW [...]; ponadto jest właścicielem działek powstałych ze zniesienia współwłasności poprzez fizyczny podział działki ewidencyjnej numer [...], dokonanego na podstawie prawomocnego wyroku Sadu Rejonowego P. [...] z dnia 22.07.2011 r., sygn. akt IX Ns 80/11, z tym że nie ujawnionych do tej pory w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta P., o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a także wspólnie z D. K. jest współwłaściciel działek powstałych ze zniesienia współwłasności działki ewidencyjnej nr [...] o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dla których to działek do dnia dzisiejszego prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...]

Następnie skarżący odnieśli się do odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wskazali, że niezrozumiałym dla skarżących jest podkreślenie przez Zastępcę Prezydenta w punkcie 3 pisma z dnia 27 lipca 2016 r.

doniosłości klinów zieleni dla prawidłowego funkcjonowania tkanki miejskiej. Z otrzymanej od Miejskiej Pracowni Urbanistycznej informacji wynika, iż w uchwale, która to Rada Miasta uchwaliła Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P., dokonano przekształcenia terenów leżących w klinach zieleni z terenów pozbawionych zabudowy w poprzednim Studium (2008 rok) na tereny o specjalnych warunkach zabudowy w klinach zieleni. I tak:

Na tereny MN* - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - przekształcono 76 działek o łącznej powierzchni 237.135 m˛.

Na tereny MN/MW* - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy wielorodzinnej niskiej o charakterze willowym - przekształcono 5 działek o łącznej powierzchni 50.401 m˛.

Na tereny MW/U* - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub zabudowy usługowej niskiej - przekształcono 10 działek o łącznej powierzchni 65.806 m˛.

Na tereny U* - tereny zabudowy usługowej niskiej - przekształcono 50 działek o łącznej powierzchni 120.856 m˛.

Łącznie zatem, przekształcono z terenów pozbawionych zabudowy na tereny budowlane, leżące w klinach zieleni 141 działek o łącznej powierzchni 474.199 m˛. W ocenie skarżących trudno, zatem znaleźć jakiekolwiek merytoryczne uzasadnienie lub wyjaśnienie tych przekształceń. W tym kontekście twierdzenia Zastępcy Prezydenta przytaczane w piśmie z dnia 27 lipca 2016 roku o ochronie klinów zieleni są bezpodstawne, jak również nie mają pokrycia w twierdzeniach o proporcjonalności, z wcześniejszych wywodów. Z posiadanych przez skarżących 178 działek, położonych na terenach objętych zaskarżoną Uchwałą, ani jedna nie uzyskała prawa zabudowy.

Skarżący następnie wskazali zarys stanu faktycznego, zgodnie z którym w chwili podejmowania przez Radę Miasta uchwały nr [...] z dnia [...] października 2006 roku D. K. i A. G. byli współwłaścicielami wyłącznie nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] oraz [...].

Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 roku Rada Miasta wyraźnie wskazała, że tereny objęte aktualnie postanowieniami uchwały [...] z dnia [...] października 2006 roku były przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe (§2 tejże uchwały). W okresie poprzedzającym podjęcie przez Radę Miasta Poznania uchwały nr CV/1208/IV/2006 z dnia 10 października

2006 roku, mocą której uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący wskazane grunty, poszczególne jednostki działające w obrębie administracji Urzędu Miasta P. traktowały przedmiotowe nieruchomości jako nieruchomości pod zabudowę wolnostojącą jednorodzinną. Świadczy o tym chociażby wystosowane przez Kierownika Oddziału Urbanistyki II Urzędu Miasta P. pismo z dnia [...] kwietnia 2004 roku w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy dla nieruchomości położonej przy ulicy [...], działka ewidencyjna [...]. We wskazanym piśmie jednoznacznie wskazano, że z przeprowadzonej analizy terenu wynika, iż zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej nieruchomości.

Podkreślono, że wymieniona we wskazanym piśmie działka ewidencyjna nr [...] obejmuje tereny, które uchwałą Rady Miasta Poznania CV/1208/IV/2006 zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone pod tereny zielone, uniemożliwiając właścicielom ich zagospodarowanie w sposób dozwolony w okresie poprzedzającym podjecie rzeczonej Uchwały, a nadto w sposób zgodny z obowiązującymi warunkami zabudowy na nieruchomościach sąsiednich.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazali naruszenie ich interesu prawnego właścicieli nieruchomości.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia normy prawa materialnego skarżący wskazali na naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej KC), zgodnie z którym właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa i rozporządzać rzeczą w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności - art. 64 Konstytucji RP. W ocenie skarżących podjęcie przez Radę Miasta kwestionowanej Uchwały w istotny sposób zmieniło sytuację prawną skarżących, ograniczając ich uprawnienia jako właściciela do dysponowania przedmiotowym terenem. W szczególności uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego formułuje w Paragrafie 16 (4Kz-Zl, oznaczenie dla całego przedmiotowego terenu) nakaz utrzymania polan wypoczynkowych, prowadzenia gospodarki leśnej zgodnie z planem urządzenia lasów, nakaz zapewnienia ciągłości i publicznego dostępu do duktów leśnych, przeznaczonych dla ruchu pieszego i rowerowego. Tak sformułowane nakazy w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości skarżących - oznaczonych w Uchwale symbolem [...],

uniemożliwiają im, jako właścicielom, realizację przysługujących uprawnień do korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z istotą prawa własności. Wprowadzone uchwalonym przez Radę Miasta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ograniczenia w korzystaniu ze wskazanych nieruchomości dalece wykracza poza naturę prawa własności, czyniąc uprawnienia właścicielskie jedynie iluzorycznymi.

Dla oceny legalności podjętej Uchwały istotne znaczenie ma także okoliczność, że objęte nią tereny zostały przeznaczone dla realizacji celów o charakterze publicznym, obligując m.in. właścicieli do zapewnienia publicznego dostępu do duktów leśnych. Przy czym skarżący, jako właściciele przedmiotowych nieruchomości, na żadnym etapie postępowania dotyczącego opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyrazili zgody na przeznaczenie nieruchomości na cele publiczne.

W procesie opracowywania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy samorządu gminnego winny mieć na względzie interes prawny poszczególnych obywateli, dążąc do minimalizacji ewentualnej ingerencji w sferę prawa własności. Zdaniem skarżących podejmując zaskarżoną Uchwałę Rada Miasta w ogóle nie rozważyła stopnia ingerencji w prawo własności nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Analiza zapisów Uchwały, w tym paragrafu 16 dotyczącego terenów oznaczonych symbolem 4 Kz-Zl, prowadzi do wniosku, że organ Gminy miał na względzie wyłącznie interes ogółu, wprowadzając zapisy, które w sposób niedopuszczalny kształtują zakres dopuszczalnego wykonywania prawa własności. Podkreślono, że Urząd Miasta P. w czasie obowiązywania przedmiotowej uchwały sprzedał dziesiątki niezabudowanych nieruchomości, które mógł przeznaczyć na tereny publiczne, skwery i parki. Dotyczy to miedzy innymi kilku hektarowego terenu przy ulicy [...] (czyli terenu sąsiadującego z terenem należącym do skarżących, a położonym u zbiegu ul. [...] oraz [...]), który został podzielony na kilkuset metrowe działki, następnie otrzymał status działek budowlanych, a następnie sprzedany prywatnym inwestorom. Zupełnie niezrozumiały dla skarżących jest fakt, iż na prywatnych terenach Rada Miasta uchwala tereny zielone, a tereny miejskie w tym samym obszarze są przekształcane na budowlane i sprzedawane w drodze przetargu.

Następnie skarżący wskazali na brak podstaw do zastosowania w stosunku do nieruchomości skarżących reżimu prawnego dotyczącego ochrony gruntów leśnych, działki nie podlegają szczególnej ochronie odnoszącej się do gruntów leśnych.

Nadto skarżący wyraźnie zaznaczyli, że przedmiotowa Uchwała w sposób jednoznaczny dopuszcza zabudowę na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Północno-Zachodni Klin Zieleni Dolina Bogdanki". Funkcje ekologiczne, klimatyczne i rekreacyjno-wypoczynkowe nie posiadają statusu wyłączności. Poza tym Uchwała wskazuje, iż każda działka jest działką budowlaną w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trudno w tym kontekście nie uznać terenu z wydzielonymi 178 działkami należącymi do skarżących wraz z wydzieloną komunikacją wewnętrzna za teren pod zabudowę. Dla takich właśnie terenów zaproponowano i zaplanowano w powyżej wskazanym MPZP funkcje opisane w paragrafie 21 przedmiotowej Uchwały, gdzie w sposób precyzyjny określa się zasady zabudowy w klinie zieleni, identyczne z wnioskowanym przez strony. Skarżący zacytowali wybrane postanowienia kwestionowanego planu.

Nadto skarżący wskazali, że nie bez znaczenia jest również fakt, że Rada Miasta uchwalając w 2014 roku nowe Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Poznania uchwalone uchwalą nr LXXII/1137/VI/2014 z 23 września 2014 r. przeznacza znaczną część terenów leżących w systemie klinów zieleni na cele mieszkaniowe przyznając im status "Terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania". Nie określono jednak w przytoczonej Uchwale nr LXXII/1137/VI/2014 z 23 września 2014 r., jakimi kryteriami kierował się organ przyznając poszczególnym działkom leżącym w "klinach zieleni" specjalne warunki zabudowy. Wobec powyższego stanu faktycznego i prawnego za uzasadnione należy uznać żądanie skarżących w przedmiocie uznania za nieważną zaskarżoną Uchwałę, albowiem żądanie skarżących w pełni wpisuje się w politykę przestrzenną Miasta P. zaprezentowaną w przytoczonej uchwale.

Ostatecznie skarżący będąc współwłaścicielami wyłącznie nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] oraz oznaczonej jako działka ewidencyjna [...], wskazali na legitymację do wystąpienia ze skargą w odniesieniu do całości nieruchomości. Przy czym okoliczność, że Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego weszła w życie przed nabyciem nieruchomości przez skarżących, nie stanowi samoistnej przeszkody do wniesienia

przez nowych właścicieli skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sam fakt zbycia nieruchomości nie powoduje wygaśnięcia uprawnień z art. 101 ust. 1 powyższej ustawy, lecz skutkuje jedynie przejściem tych uprawnień w ślad za prawem własności.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M.K. wniosła o oddalenie skargi w całości, jako bezzasadnej. Argumentowano, że skarżący planowali na wymienionych w skardze działkach lokalizację osiedla, tymczasem działki skarżących zlokalizowane są na terenie oznaczonym w Planie symbolem 4Kz-ZL i przeznaczonym pod tereny lasów w klinie zieleni.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżących wskazano, że realizacja zasady proporcjonalności w planowaniu przestrzennym, na którą wskazano w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 27 lipca 2016 r., nie polega na opisanej przez Skarżących kwestii wykupu nieruchomości przez M. P., czy też zgody na przekazanie nieodpłatnie miastu części nieruchomości w zamian za zgodę na zabudowę pozostałej części. Zasada proporcjonalności w planowaniu przestrzennym polega na wyważeniu interesów mających znaczenie przy planowaniu i zastosowanie takich rozwiązań planistycznych, które umożliwią najefektywniejszą realizację interesów publicznych przy możliwie najmniejszej ingerencji w interesy prywatne.

Plan, w sposób prawidłowy wyważa wskazane interesy, przyznając jednak prymat interesowi publicznemu ze względu na liczne postulaty ochrony terenów leśnych w klinie zieleni wyrażone w ramach zbierania wniosków do projektu planu. Ochrona tych terenów najpełniej i najskuteczniej może być realizowana poprzez zamieszczone w Planie zapisy odnośnie zagospodarowania terenów 4Kz-ZL.

Zarzut Skarżących dotyczący powoływania się przez M. P. na istotność klinów zieleni przy równoczesnej zmianie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 2014 r., zwanego dalej "Studium 2014", stanowi nieuprawnioną nadinterpretację informacji przekazanych przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w P. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 6 czerwca 2016r. Kategorie terenów ze Studium z 2008 r. i z 2014 r. nie są ze sobą tożsame, ponieważ np. tereny oznaczone symbolem ZP (parki i inne tereny zieleni urządzonej) zostały przeniesione

z kategorii terenów wyłączonych z zabudowy w Studium z 2008 r. do kategorii terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania w Studium z 2014 r. Dodatkowo należy zaznaczyć, że znaczna część zmian wynikała również z usankcjonowania stanu istniejącego (istniejącej zabudowy), wydanych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę, umożliwienia lokalizacji schroniska dla zwierząt, a także rewitalizacji portu rzecznego na Starołęce. Z tego względu należy z dużą ostrożnością odnieść się do operowania przez Skarżących wartościami rzekomo arbitralnego przeznaczenia terenów klinów zieleni pod zabudowę, gdyż Skarżący dopuszczają się w tym miejscu znacznego uproszczenia zagadnienia i zupełnie pomijają kontekst dokonanych zmian.

Ponadto, wskazano, że podana przez Skarżących wartość 474.199 m2 w przeliczeniu na hektary to w istocie 47 ha łącznej sumy 144 mniejszych działek, w różnych częściach miasta o zmienionych w Studium 2014 kierunkach. Skarżący postulują w skardze o stwierdzenie nieważności całości Planu, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zakazu zabudowy całego terenu 4Kz-ZL, ze względu na chęć realizacji zabudowy na swoich działkach. Nieruchomości Skarżących, obejmujące znaczną część terenu 4Kz-ZL, stanowią zwarty kompleks położony nieomal pośrodku północno-zachodniego klina zieleni, mający powierzchnię łącznie 23 ha, czyli blisko połowę powierzchni wskazywanych przez Skarżących gdzie dokonano przekształceń. Przy czym należy podkreślić, iż te 47 ha, na które powołują się Skarżący, nie stanowiło zwartego kompleksu, a była to ponad setka małych działek położonych w różnych obszarach miasta. Co więcej, żadna z przedmiotowych zmian kierunków zagospodarowania nie dotyczyła działek znajdujących się w północno-zachodnim klinie zieleni. Realizacja postulatów wyrażonych w skardze w znacznie bardziej uciążliwy sposób wpłynęłaby na całość i spójność systemu klinów zieleni.

Następnie wskazano, że wbrew twierdzeniom Skarżących uchwałą Nr X/58/ll/94 Rady Miasta Poznania z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Poznania (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 22, poz. 246), przedmiotowe tereny oznaczone zostały symbolem III.KZ6.zo, tj. przestrzenie otwarte - lasy komunalne, tereny rzek, strumieni, tereny nadjeziorne i jeziora, łąki i pastwiska w rejonie klinów zieleni (niezależnie od wielkości) położone w rejonie terenów strukturalnych klinów zieleni w strefie

peryferyjnej - ekstensywnego zagospodarowania rolniczego, mieszkaniowego (jednorodzinnego) i rekreacyjnego.

Wskazany przez Skarżących § 2 Uchwały Nr X/58/ll/94, który brzmi: "Wyraża się zgodę na przeznaczenie w planie, o którym mowa w § 1 pkt. 1 uchwały: 110,91 ha gruntów rolnych klasy III; 685,73 ha gruntów rolnych klasy IV; 323,03 ha gruntów rolnych klasy V; 193,68 ha gruntów rolnych klasy VI na cele budownictwa mieszkaniowego." odnosi się jedynie do gruntów rolnych (a nie leśnych), nie wskazując równocześnie konkretnych działek gruntu, które zgodnie z przedmiotowym zapisem miałyby zostać wyłączone z produkcji rolnej i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. W związku z tym, przedmiotowy zapis wskazanej uchwały nie ma zastosowania względem terenów wymienionych w skardze, gdyż są to tereny lasów w klinie zieleni. Z tego względu przedstawianie przez Skarżących zapisów planu ogólnego jako umożliwiających zagospodarowanie działek Skarżących zabudową jednorodzinną jest bezpodstawne.

Ponadto, tereny wymienione w skardze konsekwentnie w starszych dokumentach planistycznych, tj. przytoczonym już planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., były wyłączone z zabudowy, jako tereny zieleni leśnej położonej w klinowo-pierścieniowym systemie zieleni P.. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 1999 r., zwane dalej "Studium 1999", oznacza przedmiotowe działki symbolem lll.zo, tj. tereny wyłączone z zabudowy - tereny otwarte - lasy, doliny rzek, strumieni, tereny nadjeziorne i jeziora, łąki w rejonie klinów zieleni, itp., gdzie preferowanymi funkcjami, które tworzą i mogą tworzyć ww. tereny były: istniejący użytek ekologiczny (użytek Bogdanka) oraz rejon o przewadze funkcji strukturalnych klinów zieleni. Tereny te na mapie Studium zostały wyodrębnione oddzielnymi szrafami.

Z tego względu twierdzenie o nagłej zmianie przeznaczenia terenów i wyłączenia ich spod zabudowy nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Ponadto w Studium z 1999 r. "za konieczną uznaje się czynną, przestrzenną i funkcjonalną ochronę lasów m. P., m.in. poprzez realizację zapisów zawartych w części Studium dotyczącej preferowanego przeznaczenia terenów; konieczne jest stopniowe powiększanie terenów zalesionych w klinach zieleni; tereny lasów państwowych i komunalnych uznaje się jako wyłączone z zabudowy; ostateczną

decyzję o możliwości lokalizacji obiektów rekreacyjnych, podejmują zarządzający lasami (dotyczy to szczególnych przypadków związanych z publiczną funkcją lasów). Dla lasów prywatnych - wyklucza się zmianę użytkowania terenów."

Mając na uwadze takie zapisy Studium obowiązującego w chwili uchwalania Planu, należy uznać za w pełni zasadne przeznaczenie wymienionych w skardze terenów na tereny lasów w klinie zieleni i oznaczenie ich symbolem 4Kz-ZL. Rada Miasta me mogłaby bowiem zawrzeć w Planie postulowanego przez Skarżących przeznaczenia tych terenów na zabudowę mieszkaniową, gdyż stałoby to w całkowitej sprzeczności z zapisami Studium.

Także w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 2008 r., wskazane przez Skarżących działki znajdują się w podstrefie ZW4 - Jezioro Kierskie, Jezioro Strzeszyńskie i zostały oznaczone symbolem ZKO, tj. tereny wyłączone z zabudowy; tereny otwarte: lasy, dolny rzek i strumieni, jeziora, tereny rolnicze - współtworzące klinowo-pierścieniowy system zieleni.

W obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. (Uchwała Nr LXXII/1137A/I/2014 Rady Miasta Poznania z dnia 23 września 2014 r.), wskazane w Skardze działki położone są na terenie wyłączonym z zabudowy oznaczonym symbolem Zd, o następującym kierunku przeznaczenia: tereny zieleni nieurządzonej, tereny leśne i do zalesień, użytki rolne, nieużytki, tereny zadrzewione, dna dolin rzek, strumieni, jezior, stawów, wody powierzchniowe w granicach klinowo-pierścieniowego systemu zieleni.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż w chwili uchwalenia Planu tereny obecnych działek Skarżących stanowiły znacznie większe działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Dopiero później, na skutek podziału wymienionych w zdaniu poprzednim działek ukształtował się aktualny podział geodezyjny. Sami Skarżący przyznają, że w chwili uchwalania Planu byli właścicielami działek o numerach [...] i [...] ark. 12, obręb S.. Dopiero po uchwaleniu Planu, Skarżący nabyli pozostałe działki, a działka [...], w wyniku zniesienia współwłasności pomiędzy Skarżącymi, została podzielona na szereg mniejszych działek. Należy więc stwierdzić, iż Skarżący dokonując podziału oraz nabywając kolejne działki mieli pełną świadomość ustaleń Planu dla tych terenów.

Zwrócono uwagę, że Skarżący pierwsze działki na terenie Planu nabyli gdy obowiązywało Studium 1999, w którym - jak już wspomniano powyżej - tereny działek

Skarżących były wyłączone z zabudowy, a co za tym idzie Skarżący mogli się spodziewać, iż nieruchomości zostaną wyłączone spod zabudowy po uchwaleniu dla tych terenów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnego ze Studium. Tym bardziej, iż projekt zaskarżonego Planu był już opracowany w chwili nabycia pierwszych nieruchomości przez Skarżących.

Także bezpodstawne jest powoływanie się na kopię pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., stanowiącą jedynie wniosek o uzgodnienie warunków zabudowy, a nie prawomocną decyzję w tym przedmiocie. Wskazane pismo bowiem w żaden sposób nie może być traktowane jako dowód na postrzeganie terenów objętych zaskarżonym Planem jako terenów pod potencjalną zabudowę jednorodzinną, co wskazano w uprzednich pismach. W żadnym razie wniosek nie jest wydaniem takich warunków - nie jest efektem finalnym takiego postępowania, stwierdzającym możliwość zabudowy działek.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności podkreślono, że własność nie jest prawem absolutnym, a granice jej wykonywania zakreśla właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. W kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność samorządu terytorialnego w rozwiązywaniu lokalnych zagadnień dotyczących zachowania ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g. Wyraźną wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego). W celu realizacji tego uprawnienia, gminie, z mocy ustawy, przysługuje władztwo planistyczne, które upoważnia organy gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy w tym do stosowania konkretnych rozwiązań planistycznych. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż akty planistyczne w sposób pośredni i bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Z tego względu należy uznać, iż Rada Miasta, uchwalając zaskarżony Plan działała w granicach przyznanego jej władztwa planistycznego, co daje jej legitymację do kształtowania wykonywania prawa własności.

Następnie wskazano, że brak ujęcia terenów zieleni w katalogu celów publicznych, wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1996 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774, ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", nie uniemożliwia gminie prowadzenia polityki planistycznej w zakresie zakładania terenów zieleni. Błędne jest stanowisko skarżących, iż z uwagi na zamknięty katalog możliwości wywłaszczania na cele publiczne, zawarty w art. 6 u.g.n., gmina nie powinna planować terenów zielonych na terenach stanowiących własność prywatną.

W przedmiotowej sprawie organ planistyczny wykonuje zadania publiczne i działa w granicach przysługującego mu władztwa planistycznego, u podstaw którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów. Przeznaczenie w Planie działek Skarżących pod tereny lasów w klinie zieleni, w przedmiotowej sprawie, nie godzi w istotę prawa własności Skarżących. Do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień, składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią. Pozbawienie właściciela części (nawet znacznej) atrybutów korzystania czy rozporządzania rzeczą (np. niemożność zabudowy i ogrodzenia działki) nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności, o ile ingerencja ta jest dostatecznie uzasadniona interesem społecznym.

W przedmiotowej sprawie uzasadnieniem dla ograniczenia prawa własności Skarżących była potrzeba ochrony istotnych z punktu widzenia całej społeczności gminy i środowiska walorów przyrodniczych terenów, na których zlokalizowane są działki Skarżących.

Odnosząc się do zarzutu braku rozważania stopnia ingerencji w prawo własności, mając jedynie na uwadze interes ogółu, organ argumentował, że w Planie dokonano takich rozstrzygnięć, które stanowią adekwatne, zgodne z zapisami Studium wyważenie interesów prywatnego i publicznego.

Ponadto, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera narzędzia służące podmiotom zainteresowanym do sygnalizacji ich interesów w celu ich późniejszego wyważenia. Narzędziami tymi jest możliwość składania wniosków, a także uwag do projektu planu. Innymi narzędziami służącymi tym celom jest możliwość udziału w dyskusji publicznej. Należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie Skarżący nie złożyli wniosków do projektu Planu, nie brali udziału w dyskusji publicznej, a także nie złożyli żadnej uwagi do Planu, po jego wyłożeniu do publicznego wglądu. Natomiast, korzystając z wymienionych w ustawie uprawnień,

szereg podmiotów wnioskowało o zachowanie istniejących na przedmiotowym terenie zalesień. Rada Osiedla S. wniosła o utrzymanie obszaru jako terenów zielonych, dla celów rekreacyjnych z ewentualną budową ścieżki rowerowej oraz wniosła o nieprzeznaczanie terenów pod jakąkolwiek zabudowę. Rada Osiedla K.-S. wniosła m.in. o zachowanie terenów zielonych, leśnych i rolnych - bez prawa do zabudowy (z wyłączeniem istniejącej zabudowy), szczególną ochronę wód B. , zachowanie istniejącej zabudowy jednorodzinnej, wykluczenie budowy nowych obiektów aktywizacji gospodarczej oraz zachowanie obszarów leśnych, bez prawa do zabudowy. Zarząd Zieleni Miejskiej wnosił m.in. o zachowanie terenów leśnych bez możliwości zmiany użytkowania, zachowanie istniejących sposobów użytkowania i zagospodarowania lasu wraz z zagospodarowaniem rekreacyjnym oraz o zachowanie dotychczasowej powierzchni zabudowy jednorodzinnej bez możliwości jej zwiększania. Wydział Rozwoju Regionalnego W. Urzędu Wojewódzkiego wnosił m.in. o zachowanie cennego przyrodniczo użytku ekologicznego "B. " oraz gruntów leśnych podlegających ochronie. Ponadto, Wydział Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Urzędu Miasta P. wnosił o maksymalne ograniczenie zabudowy i zachowanie istniejących pól uprawnych, użytków zielonych, enklaw wysokiej zieleni, łąk śródleśnych, stawów oraz dolin cieków wodnych.

Także ustalenia poczynione w prognozie oddziaływania na środowisko, sporządzonej na potrzeby procedury sporządzenia Planu, wskazują na istotność i wartość przyrodniczą terenów objętych Planem.

Wnioski o takiej treści, a także uwarunkowania wskazane w Prognozie oddziaływania na środowisko, sporządzonej na potrzeby procedury planistycznej, skłoniły organ planistyczny oraz Radę Miasta do przyznania prymatu interesu publicznego i takie ukształtowanie zapisów Planu, które w możliwie najpełniejszej formie chronić będą tereny klina zieleni i znajdujące się w nim obszary leśne, co skutkowało koniecznością objęcia działek Skarżących, terenem oznaczonym w Planie jako 4Kz-ZL.

Odnosząc się do zarzutu Skarżących dotyczącego sprzedaży kilku hektarów terenów miejskich, niezabudowanych, przy ul. [...] i zezwolenia na lokalizację zabudowy, co zdaniem Skarżących wskazuje ewidentnie na stronnicze podejście Miasta, podniesiono, że nie wskazali oni żadnych dokładniejszych danych mogących służyć weryfikacji stawianego zarzutu. Użycie sformułowania "kilku

hektarowego terenu przy ul. [...] (czyli terenu sąsiadującego z terenem należącym do skarżących, a położonym u zbiegu ul. [...] oraz [...])" uniemożliwia przypisanie mu konkretnych nieruchomości. W ocenie Rady może chodzić o tereny faktycznie należące do Miasta P., lecz w przeciwieństwie do twierdzeń Skarżących, nie zostały one sprzedane, a oddane w użytkowanie wieczyste. Dla tych terenów nastąpiła zmiana kierunków zagospodarowania w porównaniu ze Studium 2008 (z terenów ZD na MN). Wskazane tereny nie znajdują się, wbrew twierdzeniom Skarżących, w sąsiedztwie nieruchomości Skarżących a znacznie dalej na północ i to już poza granicami klina zieleni, otoczone istniejącą już zabudową S.. Sugerowana przez Skarżących analogia jest więc niedopuszczalna, a twierdzenia Skarżących o stronniczym podejściu Miasta P. nieuzasadnione.

Następnie Rada argumentowała, że zgodnie z Bazą Ewidencji Gruntów wskazane w skardze działki stanowią grunty leśne. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie można samodzielnie kwestionować, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w powyższej ustawie i z pominięciem zapisu w ewidencji. Dla przedmiotowych działek sporządzony został uproszczony plan urządzenia lasu, który sporządzany jest zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2100, z późn. zm.). W planie tym tereny działek Skarżących oznaczone są jako lasy ochronne, zadrzewione przeważnie sześćdziesięcioletnim drzewostanem.

Twierdzenie Skarżących, iż należące do nich działki nie stanowią lasu ze względu na samoistne ich zalesienie po II Wojnie Światowej, również nie znajduje uzasadnienia. Tereny oznaczone w Planie jako 4Kz-ZL w istocie są i były zalesione (wbrew twierdzeniom Skarżących nie stanowiły pół uprawnych). Już na planach miasta z 1940 r. tereny odpowiadające swym obszarem terenom 4Kz-ZL oznaczone były jako tereny zalesione. Podobnie oznaczono te tereny w planie miasta P. z 1958 r. Wcześniejsze opracowania kartograficzne nie obrazują zagospodarowania tych terenów gdyż nie znajdowały się one wtedy w granicach opracowań kartograficznych miasta.

Wskazano, że klinowo-pierścieniowy system zieleni miejskiej nie opiera się jedynie na lasach, a stanowi zbiór połączonych i współzależnych terenów będących

zarówno terenami zieleni urządzonej, terenami leśnymi, rolniczymi, łąk, jezior i rzek. Nie można utożsamiać pojęcia "klina zieleni" wyłącznie z pojęciem lasu, gdyż dla prawidłowego funkcjonowania systemu zieleni konieczne są różnorodne ekosystemy, a nie jedynie ekosystem leśny. Samo podważenie istnienia lasu na działkach Skarżących w przeszłości nie determinuje automatycznego wyłączenia tych terenów z systemu klinów zieleni. Nawet gdyby tereny te stanowiły w przeszłości tereny rolne czy też tereny łąk, to zaliczałyby się do terenów współtworzących system klinów zieleni.

Odnosząc się do twierdzeń skarżących, że uchwała dopuszcza zabudowę na przedmiotowym obszarze, co uzasadniono tezą, że Plan definiuje działkę jako działkę budowlaną, organ stwierdził, że przyjmując słuszność takiego zarzutu należałoby w ogóle uznać całą skargę za bezpodstawną, gdyż przy takim rozumieniu Planu interes Skarżących w ogóle nie doznałby naruszenia. Jednak twierdzenie Skarżących jest niesłuszne - Plan jednoznacznie wyłącza tereny oznaczone w nim symbolem 4Kz-ZL z zabudowy, ustalając dla tych terenów przeznaczenie pod lasów w klinie zieleni (§ 4 pkt 1 Planu).

Organ wskazał, że pojęcie "działki" użyte jest w Planie jedynie w kontekście terenów przewidzianych pod zabudowę (§ 13 pkt 5 lit. b i c oraz pkt 6, § 14 ust. 1 pkt 5, § 19 pkt 4 i 5, § 21 pkt 2, 4, 5, 14, 15, 22 lit. a i c oraz pkt 23 lit. d i e § 22 pkt 2, 3, 9 i 14 lit. a i b), a z całą pewnością nie w przedmiocie terenów oznaczonych jako 4Kz-ZL. Sam fakt dokonania podziału geodezyjnego terenu 4Kz-ZL nie powoduje, iż zastosowanie względem tego terenu będzie miała zawarta w § 2 Planu definicja odnosząca się do działek budowlanych.

W dniu 18 listopada 2016r. skarga A. G. została odrzucona.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 2 lutego 2017r. pełnomocnik skarżącego D. K. podtrzymał skargę. Skarżący wnosił o uwzględnienie skargi i o przeprowadzenie dowodu ze zdjęcia numer 1, które złozył do akt i wskazał, iż M. zezwala na nową zabudowę w klinie zielni. Nadto oświadczył, że otrzymał w trybie informacji publicznej pismo z dnia 10 stycznia 2017r. oraz z dnia 8 grudnia 2016r., z których wynika, że Miasto zezwala na zabudowę w klinie zieleni. Pełnomocnik skarżącego wnosił o przeprowadzenie dowodu ze złożonych dokumentów.

Pełnomocnik organu po przejrzeniu zdjęcia numer 1 oświadczył, iż nie ma kopii tego zdjęcia i nie może odnieść się do twierdzeń skarżącego. Odnośnie pism pozyskanych przez skarżącego w trybie dostępu do informacji oświadczył, że są mu znane i wskazuje na uzasadnienia zawarte w ich treści. Co do dokonanego przez skarżącego podziału nieruchomości na działki, wskazuje, że planowana zabudowa nie jest ekspensywna, lecz intensywna. W tym miejscu złożył decyzję z dnia [...] października 2016r. Zakładu Lasów Poznańskich, z której wynika, że skarżący nie uzyskał zgody na wycinkę lasu. Pełnomocnik skarżącego podkreślał, że nie wydano żadnej decyzji o specjalnych warunkach zabudowy w klinie zieleni na terenie badanego klinu zieleni. Po drugiej stornie ulicy [...] powstaje osiedle, ale tam nigdy nie było klina zielni. Nadto podtrzymał wszystkie twierdzenie złożone w odpowiedzi na skargę.

Nasto na podstawie art. 106 P.p.s.a Sąd postanowił przeprowadzić dowód z decyzji ZLP z [...] października 2016r, pisma Urzędu Miasta P. z 8 grudnia 2016r. i z 10 stycznia 2017r. złożonych przez skarżącego.

Wykonujac zobowiazanie Sądu, w nawiązaniu do dokumentów złożonych przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. pełnomocnik Rady wskazał, że pismo z Urzędu Miasta P. z dnia 8 grudnia 2016 r. zawiera zestawienie nieruchomości prezentowanych na targach MIPIM w Cannes w latach 2007-2016. Pismo to stanowi odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej Skarżącego z dnia 26 października 2016 r., skierowany do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P.. We wniosku sformułowano pytanie "czy władze miasta P. przeznaczyły jakąkolwiek z działek widniejących w wykazie na cele ogólnodostępne związane z rekreacją lub przeznaczenie związane z powiększeniem stanu terenów zielonych miasta P.". Spośród licznych nieruchomości zamieszczonych we wspomnianym wykazie jedynie nieruchomości przy ul. S., P. i B. (dz. [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] [...], ark. [...], ob. K. ) zlokalizowane są na terenach objętych planem miejscowym ustanowionym uchwałą nr LXII/658/IV/2005 Rady Miasta Poznania z dnia 25 stycznia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Park Golfowy Poznań - Krzyżowniki". Plan ten przewiduje zagospodarowanie wskazanych nieruchomości na pole golfowe.

Dlatego też w Studium 2008 działki te znajdowały się na obszarze terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania, z wyznaczonym kierunkiem

ZW4/ZS, zdefiniowanym jako ogrody specjalistyczne. Na obszarze ZW4, dla terenu ogrodu specjalistycznego ZS (park golfowy) dopuszczono lokalizację otwartych obiektów sportowych oraz zabudowy niskiej, towarzyszącej funkcji terenu, np. hotel, gastronomia. Także Studium 2014 określa tereny tych działek jako tereny o specjalnych warunkach zabudowy do zagospodarowania, wyznaczając dla nich kierunek ZR*, zdefiniowany jako teren sportu i rekreacji - pole golfowe. Należy więc wskazać, iż dla przedmiotowych działek nie nastąpiła zmiana kierunków zagospodarowania.

Odnosząc się zaś do całego zawartego w odpowiedzi na wniosek wykazu, organ stwierdził, że sam fakt zaoferowania nieruchomości do sprzedaży nie ma znaczenia dla przeznaczenia terenów objętych ofertą i nie oznacza automatycznej zgody na zabudowę. Zbyte nieruchomości muszą bowiem zostać zagospodarowane zgodnie z aktualnymi opracowaniami planistycznymi dla tych terenów, co wyraźnie wskazano w odpowiedzi na wniosek.

Poza wskazanymi wyżej terenami pola golfowego, pozostałe wymienione w piśmie nieruchomości zlokalizowane są poza terenami poznańskich klinów zieleni (co więcej, znaczna ich część zlokalizowana jest na terenach ścisłej, intensywnej zabudowy centrum miasta), tak więc tym bardziej błędne jest stawianie przez Skarżącego tezy o zezwalaniu przez miasto na zabudowę klinów zieleni.

Pismo z Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta P. z dnia 10 stycznia 2017 r. stanowi część odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 października 2016 r. (datowanego na 26 października 2014 r.), skierowanego do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P.. We wniosku tym Skarżący zażądał m. in. wskazania, które z działek są własnością miasta P. lub miasto wykonuje w stosunku do nich uprawnienia właścicielskie oraz wskazania, które z tych działek zostały sprzedane osobom trzecim.

Działki wyszczególnione w rzeczonym piśmie Wydziału Gospodarki Nieruchomościami były również wymienione w piśmie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P. z dnia 6 lipca 2016 r. [...], [...], załączonym do odpowiedzi na skargę. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę (str. 4-5), kategorie terenów ze Studium z 2008 r. i z 2014 r. nie są ze sobą tożsame, ponieważ np. tereny oznaczone symbolem ZP (parki i inne tereny zieleni urządzonej) zostały przeniesione z kategorii terenów wyłączonych z zabudowy w Studium z 2008

r. do kategorii terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania w Studium z 2014 r. Dodatkowo należy zaznaczyć, że znaczna część zmian wynikała również z usankcjonowania istniejącej zabudowy, wydanych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę, a także umożliwienia lokalizacji schroniska dla zwierząt oraz rewitalizacji portu rzecznego na Starołęce. Żadna z przedmiotowych zmian kierunków zagospodarowania nie dotyczyła jednak działek znajdujących się w północno-zachodnim klinie zieleni.

Na kolejnej rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017r. pełnomocnik skarżącego wnosił jak dotychczas z powołaniem na pisma procesowe wniesione do sprawy.

Skarżący oświadczył, że ustosunkowując się do pisma strony przeciwnej z dnia 7 lutego 2017 roku zauważa, że w zakresie działek, co do których zmieniono przeznaczenie z terenów zielonych na zabudowę mieszkalną, nie jest prawdą, że usankcjonowano w ten sposób stan istniejący. Na 141 działek, 8 było przeznaczonych pod drogi, na 17 działkach rzeczywiście istniała zabudowa, dwie działki przeznaczono pod port rzeczny. Skarżący zwrócił uwagę, iż jego sąsiedzi nie mają takich kłopotów jak on i prowadzą inwestycję w zakresie zabudowy mieszkaniowej. Skarżący chce mieć takie same prawa jak oni i chce być podobnie jak oni traktowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga D. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny zgodności z prawem, dokonanej przez Sąd w niniejszej sprawie, była Uchwała Rady Miasta Poznania w dniu 10 października 2006r., NR CV/1208/IV/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu – część A "Dolina Bogdanki".

Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi D. stanowił art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. za 2016r., poz. 446), dalej "u.s.g.". Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

Sąd miał na uwadze, że skarga D. K. w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w terminie, o którym stanowi art. 53 §2 ustawy z 30

sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Skarżący wystąpił do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, uzyskał odpowiedź 11 sierpnia 2016r. i następnie wniósł skargę do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 31 sierpnia 2016r., zatem w terminie.

Kolejnym zagadnieniem które wymagało rozważenia w niniejszym postępowaniu przed przystąpieniem przez Sąd do merytorycznego badania sprawy było określenie legitymacji czynnej skarżącego do wytoczenia skargi.

Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżących. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 usg nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący posiada legitymację czynną do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 10 października 2006r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje swoim zasięgiem działki będące własnością skarżącego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że ograniczenia co do możliwości zagospodarowania tej działki naruszają interes prawny skarżącego wynikający m.in. z przysługującego mu prawa własności.

W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, że samo naruszenie interesu prawnego nie oznacza konieczności uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, lex nr 920623) NSA wskazał, że obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma jednak wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, to Sąd zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: - po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego, - po drugie, przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Dokonując wykładni przesłanki materialnoprawnej, tj. zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Interpretując zaś przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w

których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 17/08, LEX nr 470949; z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08, LEX nr 510042; Z. Niewiadomski /red./ Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 250-251,). A zatem, za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym.

Wobec powyższego pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. W ocenie Sądu procedura planistyczna została przeprowadzona prawidłowo. Zachowana została właściwość organów w tym zakresie. Nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, w szczególności rozpoznano i ustosunkowano się do wszystkich zgłoszonych wniosków i uwag do przedłożonego planu miejscowego. Zdaniem Sądu, nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacja planistyczna wykazuje jednoznacznie, że organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił czynności przewidzianych przepisami art. 14-20 u.p.z.p.

Ustalenia planu miejscowego nie naruszają również kierunku zagospodarowania przestrzennego określonego w studium. Podkreślić należy, że Rada Miasta uchwalając określonej treści studium sama decyduje o zakresie (szczegółowości) związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. W myśl bowiem art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów przy sporządzaniu planów miejscowych. W związku z tym, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, a

mianowicie od zakresu i szczegółowości ustaleń w części tekstowej studium, a także stopnia powiązania części tekstowej z częścią graficzną - "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną. Zawsze jednak – niezależnie od "rozdziału" ustaleń pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną studium - podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2008 r., II OSK 32/08. ONSAiWSA 2009/4/72, LEX nr 510231). Poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego organy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. W studium określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej miasta oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (pkt 2), obszary, dla których rada zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 9).

W studium dokonuje się zatem kwalifikacji poszczególnych obszarów miasta i ich przeznaczenia. I chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną miasta i bezwzględnie wiąże organy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary miasta mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Rada wskaże te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego Rada może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów miasta, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zmiany w planie miejscowym przeznaczenia terenów nie przewidzianych w studium do takiej zmiany, Rada może dokonać po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (art. 27 u.p.z.p.). Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium

należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium.

W ocenie składu orzekającego wyłączenie z możliwości zabudowy działek skarżącego nie jest konsekwencją przekroczenia władztwa planistycznego organów miasta, czy też arbitralnej ingerencji w uprawnienia skarżącego.

Obowiązujące w chwili uchwalania przedmiotowego planu miejscowego z 2006r., Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania uchwalone 23 listopada 1999r., oznaczało należące do skarżącego działki symbolem III.zo, tj. tereny wyłączone z zabudowy - tereny otwarte — lasy, doliny rzek, strumieni, tereny nadjeziorne i jeziora, łąki w rejonie klinów zieleni, itp. Także w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania z 2008 r. kontynuuje powyższe przeznaczenie gruntów umiejscawiając działki skarżącego w podstrefie ZW4 — Jezioro Kierskie, Jezioro Strzeszyńskie oznaczając je symbolem ZKO, tj. tereny wyłączone z zabudowy; tereny otwarte: lasy, dolny rzek i strumieni, jeziora, tereny rolnicze - współtworzące klinowo-pierścieniowy system zieleni (k. 137, 139, 149 - 154 akt sąd,.). Także w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. (Uchwała Nr LXXII/1137/VI/2014 Rady Miasta Poznania z dnia 23 września 2014 r.), przedmiotowe działki położone są na terenie wyłączonym z zabudowy oznaczonym symbolem ZO, o następującym kierunku przeznaczenia: tereny zieleni nieurządzonej, tereny leśne i do zalesień, użytki rolne, nieużytki, tereny zadrzewione, dna dolin rzek, strumieni, jezior, stawów, wody powierzchniowe w granicach klinowo-pierścieniowego systemu zieleni (k. 157 i nast., 164 i nast., 177 akt sąd.). W tym stanie rzeczy przedmiotowy plan miejscowy nie mógł przewidywać innego przeznaczenia przedmiotowych działek, zwłaszcza wprowadzać nowe, odmienne przeznaczenie tych terenów i dopuszczać zabudowę kubaturową. Proponowane przez skarżącego zmiany w kwestii przeznaczenia terenów uznawanych konsekwentnie za kliny zieleni z wyłączeniem zabudowy, na tereny z dopuszczalną zabudowa kubaturową są wręcz sprzeczne z postanowieniami Studium z 1999r.

W tym stanie rzeczy postanowienia Planu przewidują w Rozdziale II Ustalenia ogólne, w §4 pkt 1 ustalenie przeznaczenia terenów: 1) tereny lasów w klinie zieleni, o których mowa w § 16, oznaczone na rysunku planu symbolami lKz-ZL, 2Kz-ZL, 3Kz-ZL, 4Kz-ZL i SKz-ZL. Jednocześnie w zakresie zasad i ochrony kształtowania przestrzennego ustalono dopuszczenie zachowania terenów rolniczych i istniejącej zabudowy zagrodowej (§5 pkt 2 uchwały).

W zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono nakaz wzmacniania i wzbogacania struktury przyrodniczej klina zielni poprzez zagospodarowanie gwarantujące zachowanie jak największej powierzchni terenu biologicznie czynnego (§6 pkt 1), przy czy zdefiniowano pojęcie klina zieleni, jako fragment systemu terenów zielonych miasta P. ukształtowany wzdłuż doliny B.i i w otoczeniu Jeziora K., pełniący w strukturze przestrzennej miasta przede wszystkim funkcje ekologiczne, klimatyczne i rekreacyjno-wypoczynkowe (§2 pkt 2). Następnie wprowadzono w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu zakaz zabudowy kubaturowej na terenach komunikacji i na ternach oznaczonych symbolem 4Kz-Zl, z wyjątkiem małej architektury i obiektów, o których mowa w §14 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 1.

Szczególne uregulowania dotyczące działek skarżącego znajdują się w §16 Planu i w tym zakresie dla terenów lasów w klinie zieleni, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1Kz-ZL, 2 Kz-ZL, 3Kz-ZL, 4Kz-ZL i SKz-ZL, ustalono następujące warunki zagospodarowania:

1) nakaz zachowania dotychczasowego sposobu użytkowania, w tym utrzymanie polan wypoczynkowych;

2) nakaz prowadzenia gospodarki leśnej zgodnie z planem urządzenia lasów;

3) dopuszczenie realizacji budowli i urządzeń takich, jak:

a) drogi techniczne dla służb leśnych,

b) drogi spacerowe,

c) dukty leśne dla ruchu pieszego i rowerowego,

d) dukty leśne dla jazdy konnej,

e) mostki i estakady związane z obiektami, o których mowa w pkt a-d,

f) urządzenia wodne w rozumieniu przepisów odrębnych,

g) sieci infrastruktury technicznej,

h) parkingi leśne o powierzchni nieprzekraczającej 400 m2 dla samochodów osobowych, przylegające do dróg publicznych;

4) nakaz zapewnienia ciągłości i publicznego dostępu do oznaczonych symbolem graficznym na rysunku planu duktów leśnych, przeznaczonych dla ruchu

pieszego i rowerowego, z dopuszczeniem ich utwardzenia wyłącznie w sposób umożliwiający infiltrację wód opadowych;

5) w przypadku utwardzenia duktów leśnych, o których mowa w pkt 4 - nakaz zastosowania nawierzchni gwarantującej bezpieczeństwo i brak utrudnień w ruchu;

6) dopuszczenie lokalizacji obiektów małej architektury służących rekreacji lub utrzymaniu porządku, tablic informacyjnych i znaków przy duktach leśnych przeznaczonych dla ruchu pieszego i rowerowego;

7) dopuszczenie lokalizacji placów gier i zabaw dla dzieci, miejsc biwakowych, parkingów rowerowych, tablic informacyjnych i znaków, zadaszeń, stołów, ławek i innych urządzeń turystycznych, zgodnie z przepisami odrębnymi, na polanach wypoczynkowych;

8) zakaz realizacji w granicach obszaru cennego przyrodniczo nowych obiektów,

o których mowa w pkt 3 lit. g-h; z wyjątkiem dopuszczonych przepisami odrębnymi;

9) dopuszczenie zachowania na terenach 1Kz-ZL i 4Kz-ZL magistrali wodociągowej o średnicy ř500 z 5,0 m strefą ochronną od skraju rury.

Podkreślić przy tym należy, że powyższe ustalenia Studium z 1999r. i następnie zaskarżonego Planu z 2006r., który musi być zgodny z ustaleniami Studium były konsekwencją przeznaczenia przedmiotowych działek historycznie na tereny klinów zieleni z wyłączeniem zabudowy. W dostępnych planach już z 1940 r i 1958 r. przedmiotowe działki znajdowały się na terenie oznaczonym jako lasy. Zgodnie z uchwałą Nr X/58/II/94 Rady Miasta Poznania z dnia 6 grudnia 1994 r., ustanawiającą plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania, tereny należące do skarżącego oznaczone zostały symbolem 111.KZ6..z,o, tj. przestrzenie otwarte — lasy komunalne, tereny rzek, strumieni, tereny nadjeziorne i jeziora, łąki i pastwiska w rejonie klinów zieleni (niezależnie od wielkości) położone w rejonie terenów strukturalnych klinów zieleni w strefie peryferyjnej - ekstensywnego zagospodarowania rolniczego, mieszkaniowego (jednorodzinnego) i rekreacyjnego.

Zauważyć, zatem należy, że nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżącego o rzekomym nagłym wyłączeniu spod zabudowy terenów funkcjonujących wcześniej jako tereny przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. W starszych dokumentach planistycznych, tj. przytoczonym już planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz studiach uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego miasta P., działki skarżącego znajdują się na terenach konsekwentnie wyłączanych z zabudowy, jako tereny zieleni leśnej położonej w klinowo-pierścieniowym systemie zieleni P..

Nie można przy tym pominąć okoliczności, że w chwili nabywania przez skarżącego działki [...] i [...] obowiązywało Studium z 1999r., zatem skarżący wiedział, że decyduje się na nabycie nieruchomości w klinie zieleni, na terenie z wyłączoną zabudową.

Reasumując Rada Miasta trafnie wskazała na okoliczności, która uzasadniają ograniczenie prawa własności skarżącego. Ograniczenia te są konieczne z uwagi na związanie organu planistycznego zapisami Studium, które działki skarżącego wyłączały z zabudowy. Rada podejmując uchwałę nie przekroczyła władztwa planistycznego, zaś ustalone w zaskarżonym planie ograniczenia w wykonywaniu prawa własności wynikają z postanowień Studium.

Trudno zatem stawiać, jak to czyni skarżący, zarzut dowolności i braku merytorycznych przesłanek, przekroczenie władztwa planistycznego i naruszenia zasady prawa własności wynikającej z art. 140 K.c. do ustalenia przeznaczenia spornego terenu w sposób jaki przewidziano w zaskarżonym Planie miejscowym, będącym przedmiotem oceny. Każde określenie przeznaczenia gruntu nie po myśli właściciela, nie może równać się z możliwością skutecznego torpedowania planu. Zawsze ktoś z mieszkańców danego terenu będzie czuć się pokrzywdzony, czy niezadowolony z ustaleń studium i konsekwencji planu, gdyż np. jego grunt zakwalifikowano jako przeznaczony pod zieleń, a nie pod inwestycje. Nie świadczy to jednak o naruszeniu prawa i zasadności zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego Miasta.

W ocenie Sądu, zarzut skarżącego wynika z mylnego przekonania, że prawo własności ma charakter absolutny, a także że zawiera się w nim nieograniczone prawo do zabudowy własnego gruntu, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kreuje prawo własności. Tymczasem już sama Konstytucja dopuszcza ustawowe określanie granic prawa własności, a ustawą określającą takie granice i delegująca taką możliwość na organy samorządy gminy jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Władztwo planistyczne gminy polega właśnie na możliwości ustalenia przeznaczenia terenów na różne cele, z naruszeniem absolutnie rozumianego prawa własności.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważania interesów prywatnych i interesu publicznego. W ramach interesu publicznego mieści się także ochrona środowiska oraz ochrona przyrody na danym obszarze poprzez wyłączenie go z prawa zabudowy i ograniczenie jego przeznaczenia do funkcji terenów przeznaczonych na kliny zieleni z wyłączenie jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej.

Uchwalony przez Radę Miasta zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyważa chronione ustawowo wartości i dając priorytet wymaganiom ładu przestrzennego, ochronie walorów krajobrazowych i ochronie środowiska oraz potrzebom interesu publicznego wprowadził ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przysługującego właścicielom nieruchomości objętych tym planem, w tym zakaz lokalizacji ogrodzeń. Ograniczenia takie są dopuszczalne w obowiązującym prawie (art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) a ich wprowadzenie, a przede wszystkim przeznaczenie terenów objętych planem i sposób ich zagospodarowania, były wynikiem uwzględnienia przy tworzenia planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania tych terenów. Przede wszystkim podstawowe przeznaczenie terenu na grunty o wykorzystaniu przyrodniczym, objętym ochroną i zakazem zabudowy było zgodne z wiążącymi organy tworzące plan miejscowy ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym ochronę terenów otwartych współtworzących klinowo-pierścieniowy system zieleni III.zo zaliczono do podstawowych celów miasta, mających wpływ na zagospodarowanie przestrzenne. Nie może więc budzić wątpliwości, że przeznaczenie terenu skarżącego pod tereny klinów zieleni i ich wyłączenie spod zabudowy, jest nie tylko zgodne z ustaleniami Studium, ale nadto dotyczy realizacji istotnego celu publicznego, w tym także poprawy stanu środowiska przyrodniczego. Utrzymanie na tym obszarze terenów klinów zieleni stanowi nie tylko realizację polityki przestrzennej Miasta P. określonej w tym Studium, lecz jest kontynuacją realizowanej koncepcji urządzania w P. klinów zieleni służących poprawie warunków aerosanitarnych centrum miasta i stanowiących naturalny system korytarzy ekologicznych. Taki sposób zagospodarowania tych cennych z ekologicznego punktu widzenia terenów miejskich służy interesowi publicznemu, chroni środowisko i walory krajobrazowe miasta. Wartości tych nie da się pogodzić z respektowaniem wszystkich praw właścicieli gruntów, w tym z ich prawem do zabudowy. Kontynuowanie ograniczenia w sposobie zagospodarowania

nieruchomości ujętych w miejscowym planie są proporcjonalne do założonych celów i nie naruszają obowiązującego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że w takiej sytuacji nie można uznać, iż przy tworzeniu projektu planu doszło do przekroczenia granic czy nadużycia przysługującego gminie władztwa planistycznego (wyr. NSA z 16 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 595/11, wyr. NSA z 30 marca 2011r., sygn. akt II OSK 13/11, wyr. WSA w Poznaniu z 4 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Po 525/0, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Zarzuty skarżącego w tym zakresie są niezasadne.

W konsekwencji, w ocenie Sądu słusznie wskazuje M., że brak też jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzenia, iż tereny objęte wnioskiem traktowane były przez administrację miejską jako tereny pod zabudowę mieszkaniową. M. szeroko ustosunkowało się do zarzutu zmiany przeznaczenia niektórych działek będących w gestii miasta na tereny z możliwością zabudowy, wskazując, że zmiany te miały miejsce na terenach odmiennych niż przedmiotowy klin zielni. Z akt sprawy wynika, że kategorie terenów nie są ze sobą tożsame, ponieważ np. tereny oznaczone symbolem ZP (parki i inne tereny zieleni urządzonej) zostały przeniesione z kategorii terenów wyłączonych z zabudowy w Studium z 2008 r. do kategorii terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania w Studium z 2014 r. Znaczna część zmian wynikała również z usankcjonowania stanu istniejącego (istniejącej zabudowy), wydanych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę, umożliwienia lokalizacji schroniska dla zwierząt, a także rewitalizacji portu rzecznego na Starołęce. Ponadto, przeprowadzone zmiany dotyczyły łącznej sumy 144 mniejszych działek, w różnych częściach miasta o zmienionych w Studium 2014 kierunkach, natomiast teren, na którym znajdują się działki skarżącego stanowią zwarty kompleks położony nieomal pośrodku północno-zachodniego klina zieleni, mający powierzchnię łącznie 23 ha, czyli blisko połowę powierzchni wskazywanych przez skarżącego gdzie dokonano przekształceń. Przy czym żadna z przedmiotowych zmian kierunków zagospodarowania nie dotyczyła działek znajdujących się w północno-zachodnim klinie zieleni.

Powtórzyć zatem należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw prawnych do przyjęcia aby doszło do naruszenia istoty prawa własności skarżącego (w zw. z treścią art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wskazanie przez skarżącego, że sąsiednie działki są już zagospodarowane (zabudowane) oznacza, że były już zabudowane na etapie uchwalania studium, co musiało być uwzględnione

również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2006 r. Nadto zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Trafnie zatem przyjął organ, że skoro w obowiązującym Studium nieruchomości skarżącego znajdują się na terenie zieleni otwartej z zakazem zabudowy, to niedopuszczalne byłoby przeznaczenie tych działek w miejscowym planie pod zabudowę. Przyjęcie takich ustaleń stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takich zapisów planu właśnie z uwagi na niezgodność ustaleń planu z ustaleniami studium (wyr. NSA z 13 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2200/11, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl).

Słusznie wskazuje miasto, że bezprzedmiotowe są również rozważana w przedmiocie kwalifikacji gruntów jako las. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie można samodzielnie kwestionować, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w powyższej ustawie i z pominięciem zapisu w ewidencji.

Następnie zbyt daleko idącym jest wywodzenie przez skarżącego, że z pojęcia "działki" zawartego w Przepisach ogólnych, §2 stanowiącym słowniczek Planu, wynika w sposób jednoznaczny dopuszczalna zabudowa na całym obszarze objętym Planem. Z treści Planu wynika, że pojęcie "działki" użyte jest w jego części tekstowej jedynie w kontekście terenów przewidzianych pod zabudowę, a z całą pewnością nie w przedmiocie terenów oznaczonych jako 4Kz-ZL. Co do terenów objętych oznaczeniem 4Kz-ZL Plan w swoich szczegółowych postanowieniach posługuje się terminem "tereny", "tereny w klinie zielni".

Przytoczone przez skarżących postanowienia Planu dotyczące warunków zabudowy na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w klinie zieleni (§4 ust. 6) stanowią odmienną regulację w przedmiocie przeznaczenia terenów objętych Planem i nie mogą być dowolnie stosowane dla oceny warunków zagospodarowania terenów o innym przeznaczeniu, w tym terenów lasów w klinie zieleni (§4 ust. 1). Z treści Planu wynikają bowiem wyraźnie trzy kategorie przeznaczenia poszczególnych terenów: wyłączone z zabudowy, o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i tereny przeznaczone pod zabudowę. Tymczasem działki należące do skarżącego znajdują się nadal na terenach podlegajacych szczególnej ochronie, wyłączonych spod zabudowy i podlegają reżimowi tej kategorii przeznaczenia oraz wynikających z tego dopuszczalnych warunków zagospodarowania tego terenu.

Zdaniem Sądu, przywołane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczyło innych stanów faktycznych i prawnych, zatem nie odniosło zamierzonego przez skarżącego skutku.

W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego wyrażone w skardze oraz w dalszych pismach procesowych nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ w sposób szczegółowy i pełny ustosunkował się do podniesionych przez skarżącego kwestii czyniąc zadość regułom art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. art. 107 § 3 K.p.a.

Nadto w świetle przepisu art. 134 §1 P.p.s.a Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały chociażby w części.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku.