Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 141/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust.1, art. 87 ust.1 i 2, art. 92 ust1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (dalej jako: ustawa o t.d.)oraz l.p.1.4.1. załącznika do w/w ustawy, § 4 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, po rozpoznaniu odwołania skarżącego Pana J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. "[...]" w L., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3600 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie kwestionowanej kwoty 3000 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej, którą przeprowadzono w dniu 14 maja 2004r., bowiem okazana siedmiodniowa karta opłaty drogowej, była przerobiona. Odnosząc się do przedstawionej w toku postępowania administracyjnego karty opłaty miesięcznej Seria i numer [...] wystawionej dla tego samego pojazdu, co skontrolowany, organ II instancji stwierdził, że nie może ona stanowić dowodu uiszczenia opłaty, bowiem została zakupiona w dniu 14 kwietnia 2004r. a zatem jej ważność upłynęła z końcem dnia poprzedzającego kontrolę tj 13 maja 2004r. Zdaniem organu, termin ważności karty jest terminem materialnym liczonym zgodnie z zasadami k.p.a. a zatem termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach będzie się kończył z upływem dnia poprzedzającego dzień, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na omówioną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Pan J. K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie przepisu l.p.1.4.1 załącznika do ustawy o t.d. oraz art. 7,8,10 i 57 §3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że na dzień kontroli posiadał ważną kartę opłaty drogowej zakupioną 14 kwietnia 2004r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej jako p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001, Nr 125, poz. 1371, z póź. zm.). Zgodnie z przepisem art. 42 ust. l ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy kierowca jest zobowiązany do tego, aby mieć przy sobie w chwili przejazdu dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi:

"Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub (....) - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Stosownie do ust. 4 powyższego przepisu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Zgodnie z lp. zał. 1.4.1 wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości 3000 zł.

W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) - miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wypełnia sprzedawca.

W rozpatrywanej sprawie okazana w toku postępowania administracyjnego karta opłaty miesięcznej Seria i numer [...] (k.[...] akt adm.), wbrew twierdzeniom organu, stanowiła dowód uiszczenia opłaty za przejazd albowiem była wypełniona w sposób prawidłowy oraz swoją ważnością obejmowała dzień kontroli pojazdu [...]. Powyższa karta była przeznaczona dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton a zatem takiego, jaki został skontrolowany.

Sąd nie podziela stanowiska organu, co do sposobu obliczania terminu ważności miesięcznej karty opłaty. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ani ustawa o t.d. ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. nie precyzują, wbrew twierdzeniom organu, sposobu obliczania terminów dla ważności kart opłat. W tym stanie rzeczy wchodzi w rachubę sposób obliczania terminów według reguł zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 57§3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.

W rozpatrywanej sprawie karta opłaty miesięcznej została zakupiona w dniu 14 kwietnia 2004r. a zatem dokonując obliczenia zgodnie z regułami wskazanymi w art. 57§3 k.p.a termin ważności spornej karty będzie kończył się z upływem 14 maja 2004r. Wobec jednoznacznie brzmiącego przepisu art. 57§3 k.p.a jako wadliwe należy ocenić twierdzenie organu, że w przypadku terminu miesięcznego, termin ten będzie się kończył "z upływem dnia poprzedzającego dzień, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu tj w rozpatrywanej sprawie z dniem 13 maja 2004r."

Jak wskazano wyżej, kontrola drogowa miała miejsce w dniu 14 maja 2004r. a zatem karta opłaty miesięcznej Seria [...] numer [...] była ważna.

W tym stanie nie było uzasadnione nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości wskazanej w l.p. 1.4.1. załącznika do ustawy o t.d., a co najwyżej kary w kwocie 200 złotych zgodnie z l.p. 1.4.2 załącznika tj za wykonywanie transportu bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej.

Stwierdzone uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145§1 pkt1 lit.c) p.p.s.a.