Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 547/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, art. 106 par 3 ,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 3 ust. 5
journal: Dz.U. 2011 nr 143 poz 845
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez  tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.),zwanej dalej "ustawa Prawo o ruchu drogowym", w pkt. 1 uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. w części obejmującej punkt pierwszy i orzekło w tej części co do istoty sprawy przyznając Z. K. wynagrodzenie z tytułu parkowania na prowadzonym przez niego parkingu samochodu osobowego marki [...] w okresie od [...] r. w wysokości [...] zł wraz

z ustawowymi odsetkami od dnia [..] r. do dnia zapłaty, a w pkt. 2 utrzymało

w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzja ta podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] r. Z. K., prowadzący działalność gospodarczą "Pomoc drogowa Z. K.", reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata D. S., wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przyznanie wynagrodzenia m.in. za dozór samochodu osobowego marki[...] , który z dniem [...] r. przeszedł na własność Gminy, za okres od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia [...] r. do dnia zapłaty. Wyliczenia należnej kwoty wynagrodzenia, wnioskodawca dokonał w oparciu o stawki za parkowanie ustalone uchwałą Rady Powiatu Drawskiego nr V/59/2003 oraz uchwałą tego organu

nr XI/69/2007.

Wójt Gminy , po przekazaniu mu przez organ skarbowy przedmiotowego wniosku zgodnie z właściwością celem merytorycznego rozpoznania, decyzją wydaną w dniu [...] r. odmówił Z. K. przyznania żądanego wynagrodzenia.

Na skutek odwołania i uchylenia przedmiotowej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [..] r. Wójt Gminy ponownie odmówił przyznania skarżącemu wynagrodzenia w wysokości [...] zł z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. do dnia zapłaty.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. K. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym, przyznał Z. K. wynagrodzenie, za parkowanie na prowadzonym przez niego parkingu samochodu osobowego [...] , w wysokości 6[...] zł z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. do dnia zapłaty.

Złożone przez Z. K. odwołanie spowodowało wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. decyzji

nr [...] uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i umarzającej postępowanie w zakresie przyznanego wynagrodzenia.

Decyzją z dnia [..] r. organ I instancji wydał kolejne rozstrzygnięcie, w którym przyznał wnioskodawcy wynagrodzenie, za parkowanie na prowadzonym przez niego parkingu samochodu osobowego [...] , w wysokości [...] zł z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r do dnia zapłaty.

Na skutek wniesionego odwołania, sprawa ponownie stała się przedmiotem rozstrzygnięcia organu II instancji, który decyzją z dnia [...] r. uchylił

w całości decyzję Wójta Gminy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r. przyznał Z. K. wynagrodzenie z tytułu parkowania, w okresie od [...] r., na prowadzonym przez niego parkingu, samochodu osobowego marki [...] , w wysokości [...] zł z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. do dnia zapłaty.

W wyniku przeprowadzonego postepowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją wydaną w dniu [...] r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym, Wójt Gminy w pkt. 1 rozstrzygnięcia odmówił przyznania Z. K. wynagrodzenia w wysokości [...] zł, natomiast w pkt. 2 przyznał mu wynagrodzenie z tytułu parkowania samochodu osobowego marki [...] na prowadzonym przez stronę parkingu, w okresie od [...] r., w wysokości [...] zł z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. do dnia zapłaty.

Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalił m.in., iż w dniu

[...] r., zgodnie z dyspozycją Policji, na parking prowadzony przez Z. K. został przyjęty, znaleziony po kradzieży, samochód osobowy [...] bez tablic rejestracyjnych, cały poobijany, z rozbitym prawym przodem i wybitymi wszystkimi szybami. Dyspozycja usunięcia pojazdu wydana przez Komisariat Policji , protokół przekazania – przejęcia pojazdu na parking strzeżony, notatka służbowa dotycząca usunięcia pojazdu z dnia [...] r. oraz zezwolenie wydane przez Komisariat Policji właścicielowi pojazdu z dnia [...] r., pomimo obowiązku wynikającego z treści art. 50a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nakazującego podmiotowi, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu niezwłocznego powiadomienia o tym właściwego organu gminy, dostarczone zostały do Urzędu Gminy dopiero w dniu [...] r.

Stosując się do wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i ustalił, że zgodnie z uchwałą

nr XI/69/2007 Rady Powiatu Drawskiego z dnia 26 października 2007 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie usuniętego pojazdu na parkingu strzeżonym, określone w niej stawki dotyczą wyłącznie usunięcia pojazdu

z drogi z przyczyn wskazanych w art. 130 a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co potwierdza również pismo Starostwa Powiatowego kierowane do skarżącego prowadzącego działalność pod nazwą: "[...] ", wyznaczające tę jednostkę na podstawie art. 130a ust. 5b i 5d do usuwania pojazdów na koszt właściciela pojazdu, na podstawie decyzji policjanta, w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 powołanej ustawy oraz wyznaczające ten podmiot jako posiadający parking strzeżony przeznaczony dla pojazdów usuniętych z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez Starostę w trybie art. 130a ust. 5b i 5d.

Nadto organ ustalił, że Gmina nie miała zawartej umowy z "[...] " na usuwanie i przechowywanie pojazdów w trybie art. 50a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Nie miała także informacji o tym, by taką umowę zawarła Policja. Z uwagi na powyższe, usunięcie pojazdu na parking skarżącego nastąpiło za zgodą Z. K. , lecz bez wiedzy i zgody organu - Gminy .

Mając na uwadze, że usunięcie pojazdu nastąpiło w trybie art. 50a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, organ I instancji na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalił, że cena usługi parkowania w latach 2006 – 2009 wynosiła od [...] zł miesięcznie, w zależności od okresu czasu. W oparciu o powyższe organ przyjął i naliczył należność, przyjmując kwotę [..] zł miesięcznie za okres od dnia[...] ., tj. [...] zł, wraz z należnymi odsetkami od dnia [...] r.

Okres, za który ustalono należność, organ przyjął od daty powzięcia informacji

o przechowywaniu pojazdu do daty wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. K. .

Z. K. złożył odwołanie od punktu 1 wydanej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi

I instancji. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z kierowanego do niego pisma

z dnia [...] r. Starosty, uchwały nr V/59/2003 Rady Powiatu Drawskiego z dnia 21 marca 2003 r. oraz pisma z dnia [...] r. Starostwa na potwierdzenie okoliczności, że Starosta wyznaczył go jako przedsiębiorcę do wykonywania usług, oraz, że Wójt Gminy o powyższym fakcie miał wiedzę, jak również o tym, jakie ustalono opłaty za parkowanie usuniętych pojazdów.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pkt. 1 uchyliło decyzję organu I instancji w części obejmującej punkt pierwszy i orzekło co do istoty sprawy przyznając Z. K. wynagrodzenie z tytułu parkowania na prowadzonym przez niego parkingu samochodu osobowego marki [...] w okresie od [...] r. w wysokości [...] zł wraz ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. do dnia zapłaty, w pkt. 2 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części.

Kolegium przeprowadziło dodatkowe postępowanie wyjaśniające w ramach którego ustaliło, że Wójt Gminy nie posiadał podpisanej ze skarżącym umowy na odbiór pojazdów w trybie art. 50a ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz,

że nie zlecał mu holowania i dostarczania pojazdów na parking strzeżony prowadzony przez skarżącego na innej podstawie, natomiast z chwilą powzięcia informacji o przechowywaniu przez skarżącego przedmiotowego pojazdu wystąpił o jego dostarczenie na parking Oczyszczalni Ścieków. Organ odwoławczy ustalił również, że Policja w latach [...] usuwała pojazdy na parking prowadzony przez skarżącego zarówno w trybie art. 50a jak i 130a ustawy- Prawo o ruchu drogowym i nie miała podpisanej umowy ze skarżącym z uwagi na fakt, że organem władnym w tym przedmiocie jest[..] .

W ocenie Kolegium, ustalenia w przedmiotowej sprawie wymaga przede wszystkim kwestia, czy do pojazdu usuniętego w trybie art. 50a powołanej ustawy można zastosować stawki wynikające z uchwały rady powiatu określające opłaty za usunięcie pojazdu i jego parkowanie, wydanej z mocy upoważnienia wynikającego

z art. 130a ust. 6 powołanej ustawy.

Z dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia [...] r., wynika, że usunięty on został w trybie art. 50a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Powyższego skarżący nie kwestionuje, jednak, w ocenie organu, żądanie skarżącego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za parkowanie pojazdu usuniętego w trybie art. 50a ww. ustawy na prowadzonym przez niego parkingu, obliczonego na podstawie uchwały Nr V/59/2003 Rady Powiatu Drawskiego z dnia 21 marca 2003r., pozbawione jest podstawy prawnej. Z analizy art. 50a i 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wynika, że upoważnienie ustawowe przewidziane w art. 130a ust. 6 nie rozciąga się na pojazdy usunięte w trybie art. 50a ustawy- Prawo o ruchu drogowym. Powyższe potwierdza również treść powołanej uchwały, z której wynika, że ustalone stawki opłaty za usunięcie pojazdu i jego parkowanie dotyczą wyłącznie przypadków przewidzianych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zastosowanie stawek wynikających z uchwały nr V/59/2003 byłoby możliwe, gdyby pojazd został usunięty w trybie art. 130a powołanej ustawy. Tym samym, nie ma konieczności przeprowadzania dowodu z przywołanych przez skarżącego dokumentów. Powoływana uchwała z dnia 21 marca 2003 r. stanowi powszechnie obowiązujące źródło prawa, a organ I instancji nie kwestionował jej treści, jednakże dotyczy ona jedynie przypadków usunięcia pojazdu

na podstawie art. 130a ww. ustawy. Zarówno z akt sprawy jak i dokumentów dołączonych do odwołania wynika, że o podjętej uchwale skarżący był powiadomiony, a jako prowadzący działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu parkingu winien mieć świadomość tego, że rzeczona uchwała obejmuje jedynie opłaty za usunięcie pojazdu oraz jego parkowanie wykonane w trybie art. 130 a ustawy-Prawo o ruchu drogowym.

Kolegium wyjaśniło nadto, że niezależnie od zarzutów odwołania, uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, spowodowane było koniecznością uzupełnienia rozstrzygnięcia o okres faktycznego postoju, tj. od [..] r. (przejęcie przez Gminę na własność samochodu [...] ) do dnia [...] r. (likwidacja parkingu przez skarżącego). Wysokość wynagrodzenia, z uwagi na brak przedłożenia przez skarżącego cennika świadczonych przez niego usług w latach[...] ,ustalono w oparciu o stawki obowiązujące na terenie powiatu drawskiego w latach[...] , w miesięcznej wysokości [...] zł.

Opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. K., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata D.S., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu wynagrodzenia ponad przyznaną kwotę – tj. kwoty [...] zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia [...] r. do dnia zapłaty, bądź uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił jej naruszenie:

- art. 6 K.p.a. - poprzez naruszenie zasady praworządności wyrażone w ustaleniach

w zakresie wyliczenia przysługującej mu należności bez podstawy prawnej,

- art. 7 K.p.a. - poprzez dokonanie dowolnych ustaleń z pominięciem dowodów korzystnych dla niego,

- art. 77 K.p.a. – poprzez zignorowanie treści dokumentów załączonych do odwołania i pominięcie okoliczności w nich wykazanych,

- art. 80 K.p.a. - poprzez swobodną ocenę dowodów i dowolną ocenę w zakresie ustalenia wysokości wynagrodzenia mu przysługującego,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej upoważniającej organ

do dokonania dowolnej oceny stawki za parkowanie.

Opisane uchybienia doprowadziły w konsekwencji do naruszenia treści art. 138 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

Dalej skarżący wywiódł, że rozstrzygnięcia organów dowodzą słuszności jego roszczenia, natomiast spór dotyczy wysokości wynagrodzenia. Organ I instancji przyznając mu wynagrodzenie w wysokości [..] zł za miesiąc parkowania dokonał wyliczenia w sposób dowolny, oderwany od przedłożonych dokumentów, podobnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zignorowało złożony przez niego wniosek

o przeprowadzenie dowodu z powołanych dokumentów i dokonując dowolnej oceny również przyjęło stawkę [...] zł za miesiąc, nie wykazując, że stawki określone w uchwale Rady Powiatu zostały określone z naruszeniem prawa.

Stawki, których uwzględnienia domagał się skarżący były stosowane powszechnie, natomiast twierdzenia organów, że są one za wysokie nie znajdują żadnego uzasadnienia. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie wyjaśniło, dlaczego stawki określone w uchwałach miały być stosowane wyłącznie w przypadku usuwania pojazdów na podstawie art. 130a ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, podczas, gdy jej odpis został przesłany do urzędów gmin.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie znajdując przesłanek do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem, wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] r., [..] dotyczącej analogicznej sprawy skarżącego, w której wniosek został rozstrzygnięty merytorycznie w sposób odmienny niż w niniejszej sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] r., Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przedmiotowy wniosek dowodowy oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również np. stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie właśnie z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu, a dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako wydanych bez podstawy prawnej. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie

w art. 156 § 1 K.p.a. W myśl z pkt 2 tego przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub

z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z utrwalonym już w literaturze i orzecznictwie poglądem pojęcie "wydanie decyzji bez podstawy prawnej" oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji w tej sprawie, polegającego na wydawaniu decyzji rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. prof. M. Wierzbowskiego, wyd. CH. Beck 2011). Innymi słowy, przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się decyzję, wydaną w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 7.12. 2011, sygn. I OSK 1147/11, LEX nr 1149120; wyrok NSA z dnia 11.04.2008, sygn. II OSK 383/07, LEX nr 468028).

Wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce m.in. wtedy, gdy wydano decyzję w dziedzinie nie podlegającej regulacji prawnej w takim właśnie trybie. Najczęściej spotykane i powoływane w orzecznictwie przykłady wydawania decyzji bez podstawy prawnej, to rozstrzygnięcie decyzją administracyjną w sprawie regulowanej prawem cywilnym (por. wyrok NSA z dnia 10.09.1999, sygn. III SA 7586/98,LEX nr 43401).

Wadliwość wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji wynika z faktu, iż nie zostały one podjęte w oparciu o przepis prawa, który umocowywałby te organy do wydania decyzji w sprawie ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi przez Policję na podstawie art. 50a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a którego gmina stała się właścicielem z mocy ustawy.

Przepis art. 50a powołanej ustawy stanowi, że pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza (ust. 1). Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zobowiązanej (ust. 3). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru (ust. 4).

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi,

w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane;

2) tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy (ust. 5).

Z treści powołanego przepisu nie wynika, żeby organ gminy po usunięciu pojazdu przez straż gminną lub Policję oraz umieszczeniu go na parkingu osoby prowadzącej taką działalność, nawet jako podmiot wskazany przez starostę na podstawie art. 130a ust. 5f powołanej wyżej ustawy, posiadał legitymację do wydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu, również w sytuacji, gdy pojazd

z mocy ustawy stał się własnością gminy. Przepis art. 50a nie zawiera w swej treści upoważnienia do rozstrzygania przez organ gminy o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu. Nie zawiera również odesłania do art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi odrębną regulację, odnoszącą wyłącznie się do pojazdów wymienionych w tym przepisie.

Brak unormowań w tym zakresie czyni sprawy rozliczeń pomiędzy gminą, właścicielem lub posiadaczem pojazdu (o ile zostanie ustalony) oraz prowadzącym parking, na którym pojazd był przechowywany, sprawami regulowanymi w prawie cywilnym, w przeciwieństwie do spraw rozstrzyganych na podstawie art. 130a powołanej wyżej ustawy.

Miedzy innymi z powyższych względów, niezależnie od braku przesłanek określonych w art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu.

W ocenie Sądu, gmina wiedząc o ciążących na niej z mocy art. 50 a ustawy Prawo o ruchu drogowym (przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2002 r.) obowiązkach, winna była ustalić procedury regulujące powyższą kwestię, w tym określić miejsce parkowania pojazdu usuniętego z drogi, by zapewnić tak- jak to zostało wskazane w przepisie § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz. U. Nr 143,

poz. 845 ze zm.), wydanego na podstawie art. 50a ust. 5 ustawy- Prawo o ruchu drogowym, właściwy dozór pojazdu. Brak jakichkolwiek własnych regulacji w tym zakresie nie upoważniało organu wykonawczego gminy do rozstrzygania tej kwestii decyzją, albowiem decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezrefleksyjnie podchodząc do powyższej kwestii, powieliło w swoim rozstrzygnięciu wadliwy tok postępowania organu I instancji i z tego względu zaskarżona decyzja obarczona jest analogiczną wadą.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. stwierdził nieważność wydanych w sprawie decyzji oraz na podstawie art. 152 P.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.