Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2286/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 467/13 o odrzuceniu skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 467/13, odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej w dniu 28 grudnia 2012 r. Termin do wniesienia skargi do sądu upłynął zatem w dniu 28 stycznia 2013 r., natomiast skarga w niniejszej sprawie złożona została w placówce pocztowej w dniu 29 stycznia 2013 r. (stempel na kopercie). Oznacza to, że skarga wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wobec czego podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. S., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu.

Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając:

A) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 45 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowej interpretacji pisma skarżącej złożonego w dniu 29 stycznia 2013 r., nazwanego "skarga" i potraktowanie go jedynie jako skargi, nie zaś jako skargi połączonej z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, mimo, że z treści pisma wynika, że był to także dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu, a skarżąca z uwagi na stan zdrowia nie miała możliwości nadania skargi w okresie wcześniejszym;

B) naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. polegające na nieprzywróceniu skarżącej terminu do złożenia skargi, mimo że w skardze zawarła dorozumiany wniosek o jego przywrócenie, a nadto zachodziły okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, udzielenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wiążących zaleceń na podstawie art. 190 p.p.s.a. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast na mocy art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż żeby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, należy to uczynić za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję, w terminie prawem przewidzianym. Wobec powyższego uznać należy, że określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dla J. S. w dniu 28 stycznia 2013 r. Skarga nadana w dniu 29 stycznia 2013 r., złożona została zatem z uchybieniem powyższego terminu. Tym samym Sąd I instancji zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Nie można podzielić argumentacji pełnomocnika skarżącej kasacyjnie, iż samo dokonanie czynności procesowej po terminie (w niniejszej sprawie - wniesienia skargi) równoznaczne jest ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem jednoznacznie, iż sąd działa w tej mierze jedynie na wniosek strony, a więc wykluczona jest możliwość działania z urzędu. Argumentację tę wspiera treść art. 87 p.p.s.a., określająca zarówno treść, jak i sposób oraz termin wniesienia tego wniosku. Domniemanie ze strony Sądu I instancji, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez jakichkolwiek wskazówek w tym zakresie zawartych w skardze stanowiłoby naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny strony co do "oczywistości" dorozumianego, równoczesnego wniesienia ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Nie można zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w skardze kasacyjnej, iż przepisy nie wymagają żadnej szczególnej formy dla złożenia takiego wniosku - obowiązek złożenia go w formie pisemnej wynika jednoznacznie z art. 87 § 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do brzmienia tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. J. S. ani w treści swej skargi z dnia 29 stycznia 2013 r., ani tym bardziej w oddzielnym piśmie nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Sąd I instancji.