Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 235/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 68 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 338/15 w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2013 rok oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 33815 oddalił skargę W.J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

W.J. (dalej: skarżący) w dniu 7 maja 2013 r., złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w [...]m wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 13,77 ha, wariant 2.3 - trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 55,85 ha, pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 na powierzchni 18,25 ha, oraz pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 70,96 ha.

W gospodarstwie skarżącego w dniach 28 sierpnia 2013 r. oraz 18-19 września 2013 r. i 1 października 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie programu rolnośrodowiskowego oraz w dniach 18-19 września 2013 r. kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i wzajemnej zgodności. Po rozpatrzeniu posiadanego materiału dowodowego w dniu [..] czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego w sprawie zachodziła konieczność zweryfikowania powierzchni kwalifikującej się do płatności działek rolnych A, B, E, G i H, bowiem brak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowego uzasadnienia sposobu ustalenia powierzchni stwierdzonej, do której przyznano płatności, a innej niż wynikająca z raportów kontroli na miejscu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. w dniu [...] października 2014 r. wydał decyzję nr [..] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w L, który decyzją nr [...] z dnia [..] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując i przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności rolnośrodowiskowych oraz zasady przeprowadzania kontroli organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy. Inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili nieprawidłowości, bowiem działki rolne były położone częściowo na niedeklarowanych w części opisowej wniosku działkach referencyjnych (kod DR 50), a więc granice tych działek rolnych wychodziły poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, co w konsekwencji skutkowało redukcją powierzchni ww. działek rolnych do ich obszarów znajdujących się wyłącznie w granicach działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności.

Wyniki kontroli utrwalone zostały w raporcie z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, s. 65, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1122/2009). W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto wskazana i uwzględniona została przy ustalaniu powierzchni rolnych tolerancja pomiaru. Zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek stanowiącym załącznik do protokołu, inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw, oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w Łomży, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę wyrokiem z dnia 1 października 2015 r. WSA przypomniał, że stosownie do § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe), przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zaskarżona decyzja opiera się na wynikach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy, w wyniku której w terenie została zmierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. W przypadku działek rolnych A, B, F, E, G, H i J zastosowano kod pokontrolny DR50, oznaczający, iż granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji skutkuje redukcją powierzchni działek rolnych. W zestawieniu zamieszczonym w zaskarżonej decyzji organ przedstawił wyliczenie powierzchni ww. działek, dla których zastosowano kod DR50, wskazując jaką powierzchnię zajmuje dana działka rolna na poszczególnych działkach ewidencyjnych. W sytuacji, gdy działki rolne oznaczone kodem DR50, są położone częściowo na niedeklarowanych działkach referencyjnych, a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanych działek referencyjnych, organ prawidłowo dokonał redukcji powierzchni tych działek rolnych. Przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności nie uznano obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie ma podstaw do przyznania tych płatności na podstawie art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał w ramach poszczególnych pakietów i wariantów w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych powierzchnie deklarowane i powierzchnie stwierdzone oraz obliczył różnice powierzchniowe stosując w konsekwencji odpowiednio regulacje art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8; dalej: rozporządzenie nr 65/2011).

Sąd I instancji wyjaśnił, że raport z czynności kontrolnych spełnia wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Kontrola na miejscu odbyła się w obecności skarżącego. Skarżący podpisał protokół nie zgłaszając uwag do jego treści, nie skorzystał też z przysługujących mu uprawnień i nie wniósł zastrzeżeń do otrzymanego raportu z kontroli. Nie podważał zatem ani sposobu przeprowadzenia kontroli, ani jej wyników.

Za niezasadny został również uznany zarzut dotyczący pomiaru rowów występujących na działce nr 45/7 położonej w obrębie W., gmina W. Na dołączonym do raportu z kontroli na miejscu szkicu działki rolnej A wskazano rowy do 2 metrów szerokości, które uznano jako obszar kwalifikujący się do płatności. Skarżący nie kwestionował tych ustaleń.

W zakresie zarzutu odnoszącego się daty przeprowadzenia kontroli na miejscu, tj. przed końcem września 2013 r. WSA zauważył, że organ wyjaśnił, iż pomiary zostały dokonane po granicach działek rolnych, gdzie uwzględniono także obszary łąk niewykoszonych, co również obrazują szkice pomiarów działek rolnych. Nadto z Raportu z czynności kontrolnych wynika, że w dniu 1 października 2013 r. dokonano weryfikacji niewykoszonych łąk.

Wartości dowodowej korekty raportu z kontroli na miejscu z dnia [...] lipca 2014 r. nie podważa podnoszony przez skarżącego brak podpisów inspektorów terenowych. Wskazana korekta wiązała się z uchybieniami w dokumentacji i została dokonana bez przeprowadzenia ponownej wizytacji gruntów rolnych. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podpisując przedmiotową korektę w zastępstwie inspektorów terenowych wyjaśnił, że złożenie podpisów przez inspektorów terenowych jest niemożliwe ze względu na ich długotrwałą nieobecność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że analiza akt sprawy potwierdza, iż organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek skarżącego o przyznanie płatności oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w 2013 r. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W.J. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.) poprzez:

błędne zastosowanie § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez przyjęcie, że rolnikowi przysługuje płatność rolnośrodowiskowa w pomniejszonej wysokości, wynikającej z mniejszej powierzchni kwalifikowanej w stosunku do powierzchni deklarowanej przez niego działki rolnej,

błędną wykładnię ust. 67 preambuły oraz art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 poprzez zastosowanie zmniejszenia płatności w sytuacji, gdy rolnik wykazał, że wina nie leży po jego stronie.

zastosowanie art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez zmniejszenie płatności o podwojoną różnicę powierzchni działek w oparciu o protokół kontroli zawierający błędy i którego ostateczna wersja powstała prawie rok po dokonaniu kontroli na miejscu.

naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.)

a) art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 3 rozporzadzenia rolnośrodowiskowego poprzez nieuchylenie decyzji organu mimo wadliwego przeprowadzenia postępowania w sprawie skutkującego nieprawidłowym ustaleniem powierzchni kwalifikowanej do płatności, co w konsekwencji doprowadziło do zmniejszenia płatności w wyniku różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym a kwalifikowanym do płatności,

b) art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 poprzez przekroczenie terminu ukończenia raportu z kontroli i wydanie decyzji na jego podstawie.

W dniu 2 października 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w L. zatytułowane "Odpowiedź na skargę kasacyjną (..)" , zawierające wniosek o oddalenie skargo kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została uwzględniona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W.J. na decyzję w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości.

Przyczyną przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości było ustalenie, w wyniku przeprowadzonych kontroli, że części określonych działek rolnych zadeklarowanych do płatności są faktycznie położone na działkach ewidencyjnych, które nie zostały zadeklarowane w części opisowej wniosku, co w konsekwencji skutkowało redukcją powierzchni tych działek rolnych do ich obszarów znajdujących się wyłącznie w granicach działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności.

Przechodząc do oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, NSA zauważa, że zarzut naruszenia § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego został podniesiony zarówno jako zarzut naruszenia prawa materialnego jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania, co uzasadnia łączne rozpoznanie obu zarzutów.

Przepis § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznanej sprawie stanowił, że "Przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności." Przywołany art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, że "Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne."

Uzasadniając zarzut błędnego zastosowania przepisu § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego skarżący kasacyjnie w istocie zmierza do podważenia prawidłowości przeprowadzonej w jego gospodarstwie kontroli na miejscu, w takcie której, jak podnosi, zmierzono powierzchnię uprawianą przez niego poza granicami ewidencyjnymi działek, natomiast nie domierzono powierzchni uprawianej na działkach zgłoszonych, co wynikało z przeprowadzenia kontroli zbyt wcześnie (przed 30 września), gdy część łąk była jeszcze niewykoszona. Skarżący podniósł, że kontrolerzy robili pomiary po linii koszenia, pominęli obszary niedokoszone znajdujące się w granicach ewidencyjnych działek, natomiast pomierzyli obszary poza działkami ewidencyjnymi, które skarżący skosił nieświadomie wjeżdżając na nie ciągnikiem.

Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Po pierwsze autor skargi kasacyjnej, podważając w istocie sposób przeprowadzenia kontroli i dokonane w sprawie ustalenia stanu faktycznego nie wskazuje jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organy orzekające w sprawie, a naruszenie których to przepisów doprowadziło do błędnego w ocenie skarżącego ustalenia stanu faktycznego. Ponadto zarzuty skarżącego dotyczące niezmierzenia niewykoszonej części łąki są nieuzasadnione, ponieważ co wprost wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, kwestionowane przez skarżącego pomiary zostały dokonane po granicach działek rolnych, gdzie uwzględniono także obszary łąk niewykoszonych, co obrazują również szkice pomiarów działek rolnych. Zauważyć również należy, że skarżący obecny przy kontroli na miejscu nie zakwestionował przeprowadzonych pomiarów i bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, który stanowi dowód w sprawie.

Nie stanowi również naruszenia przepisu § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zmniejszenie powierzchni kwalifikowanej na podstawie wyników kontroli administracyjnej, czyli kontroli przeprowadzonej na podstawie danych znajdujących się w systemie informatycznym.

Przypomnieć należy, że przepis ten wprost nakazuje przyznawanie płatności do powierzchni działek nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepisy krajowe to przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.jed. Dz.U.2012 r, poz.86 ze zm.), w której to ustawie w art. 4 ustalono, że system składa się z : 1) ewidencji producentów; 2) ewidencji gospodarstw rolnych; 3) ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 3a) identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009; 4) dokumentacji związanej ewidencji i systemu, w pkt 1-3a.

Tak więc orzekając w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej organy ARiMR zobowiązane były uwzględnić wyniki kontroli administracyjnej wniosku, czyli skontrolowania jego zgodności z danymi w systemie ewidencji działek rolnych.

Ponieważ w skardze kasacyjnej wskazano, że kluczowym argumentem wskazującym na nieprawidłowe ustalenie powierzchni kwalifikowanej działek jest błędnie zliczona powierzchnia upraw znajdujących się poza granicami ewidencyjnymi działek, NSA wskazuje, że powierzchnia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, znaczenie ma tylko powierzchnia działek znajdujących się na działkach ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku.

Również zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo nieprawidłowego ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności, skarżący nie wskazał jakie przepisy postępowania zostały naruszone przez organy orzekające w sprawie, a naruszenie których to przepisów doprowadziło do błędnego w jego ocenie ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności, w związku z czym zarzut ten należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Reasumując NSA stwierdza, że wobec niepodważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego zarzut błędnego zastosowania przepis § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jest nieuzasadniony.

Nie jest uzasadniony również zarzut błędnej wykładni ust. 67 preambuły oraz art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 ponieważ Sąd I instancji nie dokonał wykładni tych przepisów.

Nie posiada usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011. Wobec niepodważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którego wynika, że w ramach poszczególnych pakietów i wariantów w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych powierzchnie deklarowane i stwierdzone różniły się, uzasadnione było zastosowanie tego przepisu, co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji.

Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 poprzez przekroczenie terminu ukończenia raportu z kontroli i wydanie decyzji na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że z zastrzeżeniem wszelkich przepisów szczegółowych w ustawodawstwie dotyczących poszczególnych wymogów i norm, raport z kontroli musi zostać ukończony w ciągu jednego miesiąca od daty kontroli na miejscu. Jednak okres ten można przedłużyć do trzech miesięcy w uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza, jeżeli wymaga tego analiza chemiczna lub fizyczna. Jeżeli agencja płatnicza nie jest właściwym organem kontroli, raport wysyłany jest do Agencji w ciągu miesiąca od jego ukończenia.

Zacytowany przepis określa termin ukończenia raportu z kontroli na miejscu, nie zawiera jednak sankcji za przekroczenie wskazanego terminu. W rozpoznanej sprawie raport został sporządzony 1 października 2013, a więc w terminie krótszym niż jeden miesiąc od daty przeprowadzenia kontroli na miejscu. Następnie został skorygowany 31 lipca 2014 r, a więc ze znacznym przekroczeniem terminu. Aby jednak zarzut naruszenia przepisu postępowania był skuteczny, skarżący kasacyjnie musi wykazać, że naruszenie przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zgłoszono zastrzeżenia co do poprawności ustaleń zawartych w protokole z kontroli (nie wiążąc ich z naruszeniem konkretnych przepisów) nie wykazano natomiast, że sam fakt sporządzenia ostatecznej wersji protokołu po terminie miał wpływ na wynik sprawy.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.