Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 367/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt 16
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3, art. 138 § 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Krzysztof Frączek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] odmawiającą R.C. świadczenia wychowawczego wnioskowanego na F.C. na okres od [...] sierpnia 2016 r. do [...] września 2017 r.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 31 sierpnia 2016 r. R.C. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na F.C..

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Prezydent Miasta odmówił stronie świadczenia wychowawczego na F.C.. Organ uznał, iż wnioskodawcy nie przysługuje świadczenie na drugie dziecko, gdyż nie sprawuje on ani stałej, ani naprzemiennej opieki nad swoim pierwszym dzieckiem z poprzedniego związku, czyli nad starszym synem – W.C.. W związku z tym starszego syna nie można uznać za członka rodziny wnioskodawcy.

Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w stopniu wystarczającym. Kolegium poleciło ustalenie czy pomiędzy rodzicami W.C. doszło do wydania prawomocnego orzeczenia rozwodowego przez sąd powszechny, a także przeprowadzenie wywiadu środowiskowego u obojga rodziców. Kolegium podkreśliło, że w przypadku ustalenia przez organ I instancji, że wnioskodawca faktycznie sprawuje naprzemienną opiekę nad starszym synem, organ ten powinien uznać starszego syna za członka rodziny wnioskodawcy w myśl ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (dalej jako p.p.w.d).

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...] Prezydent Miasta ponownie odmówił R.C. świadczenia wychowawczego wnioskowanego na F.C..

W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2017 r., a podjęte w sprawie czynności dowodowe nie doprowadziły do wyjaśnienia istotnych okoliczności. Kolegium wskazało, iż w przypadku ustalenia, że wnioskodawca faktycznie sprawuje naprzemienną opiekę nad starszym synem, należy uznać starszego syna wnioskodawcy za członka jego rodziny w myśl p.p.w.d.

Rozpatrując sprawę po raz trzeci Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r., nr [...] odmówił R.C. świadczenia wychowawczego wnioskowanego na F.C..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, podniósł, iż samodzielne rozstrzyganie o opiece naprzemiennej przez organ administracji właściwy w sprawie świadczenia wychowawczego jest nieuprawnione nie tylko w świetle art. 2 pkt 16 p.p.w.d., ale także dlatego, że organ nie dysponuje instrumentarium prawnym umożliwiającym skonfrontowanie z dobrem dziecka artykułowanego przez rodzica lub oboje rodziców faktu istnienia opieki naprzemiennej, jako warunku przyznania świadczenia wychowawczego. Samodzielna interpretacja dokonywana przez organy administracji publicznej czy w danej sprawie można uznać, iż zachodzą przesłanki do uznania za opiekę naprzemienną, pomimo braku odpowiedniego orzeczenia sądowego jest - zdaniem organu - nieuprawniona. Dokonywanie przez organ samodzielnej oceny opieki naprzemiennej np. w kontekście przeprowadzonego w niniejszej sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego wykracza poza granice obowiązku organu I instancji.

Mając to na uwadze wskazano, iż do składu rodziny wnioskodawcy nie można zaliczyć syna W.C., gdyż opieka naprzemienna nie jest potwierdzona orzeczeniem sądu, a sprawowanie opieki naprzemiennej nad dzieckiem musi bezwzględnie wynikać wprost z orzeczenia sądu.

Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż sprawa dotyczy wniosku R.C. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o przyznanie mu prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka F.C.. Wnioskodawca jest ojcem F.C., a matką chłopca jest konkubina wnioskodawcy – M.S.. Wnioskodawca ma także syna z poprzedniego związku – W.C., którego matką jest B.C.. We wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na F.C. wnioskodawca w składzie rodziny wskazał syna W.C., który w jego ocenie wchodzi w skład rodziny i jest "pierwszym dzieckiem" w rozumieniu p.p.w.d. W konsekwencji F.C. posiada status drugiego dziecka i świadczenie wychowawcze powinno zostać ustalone na jego rzecz bez względu na niespełnienie przez rodzinę kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 5 ust. 3 p.p.w.d.

W ocenie organu odwoławczego żeby stwierdzić, czy strona ma prawo do świadczenia wychowawczego na F.C., konieczne jest ustalenie, czy W.C. wchodzi w skład określonej przez stronę rodziny. W tej sytuacji należy rozważyć, czy W.C. jest pod naprzemienną opieką obojga rodziców.

Kolegium zauważyło też, że zgodnie z cytowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu prowadzącego dane postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu.

Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż skarżący i B.C. nie byli małżeństwem. Odwołujący się nie legitymował się także orzeczeniem sądu powszechnego o pozostawaniu syna W. pod opieką naprzemienną obojga rodziców. Ponadto z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z R.C. wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną M.S. i z synem F.C.. U rodziny regularnie przebywa syn odwołującego się – W.C.. Sprawowaniem opieki nad dzieckiem wnioskodawca wymienia się z B.C.. Z wywiadu środowiskowego wynika, że B.C., podobnie jak strona, z uwagi na swoją pracę, często ma wyjazdowe szkolenia, kursy. Małoletni W. przebywa wówczas u tego rodzica, który nie jest na szkoleniu. Syn posiada w mieszkaniu ojca swój pokój wyposażony w łóżko, meblościankę, telewizor, komputer i biurko. Kolegium zauważyło, że organ I instancji podjął również nieudane próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z B.C.. Organ pomocy społecznej wystąpił także do Sądu Rejonowego, celem ustalenia czy wobec małoletniego W.C. zapadło orzeczenie ustalające miejsce pobytu dziecka, ewentualnie czy ustalono alimenty. W odpowiedzi Sąd poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku B.C. o ograniczenie władzy rodzicielskiej R.C. nad małoletnim W.C. i ustalenie miejsca pobytu małoletniego W. postępowanie w sprawie umorzono, oraz że postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa małoletniego W. działającego przez pełnomocnika B.C. przeciwko R.C. o alimenty postępowanie w sprawie umorzono.

Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo, podkreślił, iż organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi - jako ściśle powiązane z funkcjonowaniem rodziny - są sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa cywilnego a dokładnie tę jego część, którą stanowi prawo rodzinne i opiekuńcze. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego. Ustanowienie opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można domniemywać.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł R.C..

W treści skargi podkreślił, że decyzja wydana została niezgodnie z obowiązującymi przepisami i jest krzywdząca dla skarżącego i jego dziecka. Wskazał, iż jako powód odmowy przyznania świadczenia podano brak posiadania przez niego sądowego orzeczenia o sprawowaniu opieki naprzemiennej. Skarżący wyjaśnił, iż nie posiada takiego orzeczenia ponieważ z matką W. doszli do porozumienia w sprawie sprawowania opieki. Zgodnie z ustaleniami jakie poczynili rodzice chłopca, a było to na długo przed pojawieniem się terminu "opieka naprzemienna", opiekę nad dzieckiem sprawują w równych okresach czasu tj. po dwa tygodnie i żadne z nich nie ma w żadnym stopniu ograniczonych praw rodzicielskich. W tym czasie każde z rodziców ponosi koszty utrzymania dziecka, a skarżący jako ojciec uczestniczy we wszystkich aspektach życia syna.

Ponadto w jednej z poprzednich decyzji Kolegium stwierdziło, że nieracjonalnym i niesprawiedliwym jest wymaganie od rodziców, którzy sami ustalili między sobą kwestie opieki nad dzieckiem, po rozpadzie ich związku, orzeczenia sądu w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 ze zm.), przy czym istota sporu koncentrowała się wokół kwestii sprawowania przez skarżącego opieki naprzemiennej w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Pojęcie opieki naprzemiennej weszło do porządku prawnego z dniem 1 kwietnia 2016 r. wraz z wejściem w życie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw wiązanych z systemami wsparcia rodzin - Dz. U. poz. 1428) w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2a (w brzmieniu nadanym ww. ustawą z dnia 7 lipca 2017 r.) w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.

W zaskarżonej decyzji organ II instancji powołując się na cytowane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców musi wynikać wprost z orzeczenia sądu i nie jest okolicznością mogącą być przedmiotem ustaleń organu prowadzącego postępowanie administracyjne.

Tym samym Kolegium odstąpiło od stanowiska wyrażonego w niniejszej sprawie w swoich poprzednich decyzjach z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] oraz z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w których nakazywało organowi I instancji dokonanie ustalenia czy wnioskodawca faktycznie sprawuje naprzemienną opiekę nad starszym synem. O ile zrozumiałe jest to, że na dzień wydania ponownej decyzji Kolegium wspiera się aktualnymi poglądami w orzecznictwie, to nie do zaakceptowania jest to, że zupełnie ignoruje swoje wcześniejsze poglądy wyrażone w tej samej sprawie w decyzjach ostatecznych, nawet się do nich nie odnosząc. Dotyczy to nie tylko kwestii materialnoprawnej, czyli wykładni przepisów art. 2 pkt 16 p.p.w.d., ale przede wszystkim wytycznych kierowanych do organu I instancji.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na znowelizowany przepis art. 138 k.p.a., a dokładniej jego paragraf 2a i zawartą w nim instytucję wytycznych znajdujących zastosowanie w sprawie. Choć nie jest ona tak silnie obwarowana jak wytyczne z art. 153 p.p.s.a., to rola obu instytucji jest podobna. Jaki byłby bowiem sens wprowadzenia tego przepisu gdyby, tak jak w niniejszej sprawie, organ I instancji, ignorował wykładnię i wskazania organu odwoławczego i forsował nadal swój poprzedni pogląd, mimo ciągłości tego samego stanu prawnego i faktycznego?

Organ I instancji w ponowionym postępowaniu nie dokonał nakazanych w decyzjach kasatoryjnych samodzielnych ustaleń co do sprawowania przez skarżącego opieki naprzemiennej. Kolegium zaś opierając się na tym samym stanie faktycznym, jaki istniał w dacie wydania poprzednich dwóch decyzji kasatoryjnych, zupełnie inaczej oceniło ten sam stan faktyczny. Takie postępowanie, z punktu widzenia gwarancji procesowych, należy ocenić jako naruszenie zasady zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Trzeba też zauważyć, że druga i trzecia decyzja Kolegium wydane zostały w stanie prawnym obowiązującym po dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Porównując treść tych decyzji Kolegium, w kontekście pojemności i korelacji zasady zaufania z innymi normatywnymi wartościami wyrażonymi w kodeksie, można mówić w sprawie o naruszeniu przepisów art. 7a i art. 81a k.p.a. i wyrażonych tam zasad "przyjaznej wykładni" i "przyjaznego" ustalenia stanu faktycznego, mających wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie gwarancyjny charakter zasady zaufania i zasady przyjaznej wykładni w tych konkretnych okolicznościach sprawy powołanie się na aktualne orzecznictwo to zbyt mało, by destabilizować sytuację strony. W sprawie nie ma bowiem mowy o zmianie stanu prawnego, czy choćby nawet "prawotwórczej" uchwale.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być decydujące dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem poglądy te nie są jednolite. Dla przykładu w wyrokach z dnia 14 grudnia 2017 r., I OSK 1378/17 i z dnia 12 kwietnia 2018 r., I OSK 2423/17 NSA uznał za błędne stanowisko, według którego tylko wówczas dziecko jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych, zgodnie z orzeczeniem sądu, jeżeli zwrot "opieka naprzemienna" znajduje się wprost w sentencji orzeczenia sądu. Fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.) ustala się na podstawie dowodów, przy czym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinia biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Istotne jest by opieka naprzemienna obojga rodziców była "zgodna z orzeczeniem sądu", a więc nie może zaistnieć wbrew orzeczeniu sądu powszechnego (np. pozbawiającego ubiegającego się o świadczenie wychowawcze władzy rodzicielskiej bądź ustanawiającego zakaz kontaktów tego rodzica z małoletnim dzieckiem). NSA uznał w cytowanych wyrokach za nieprawidłową wykładnię art. 2 pkt 16 p.p.w.d. prowadzącą do wniosku, że ustawodawca przesądził, iż ustalenia w zakresie istnienia bądź nieistnienia opieki naprzemiennej dokonuje orzeczeniem sąd powszechny, a nie organy administracji publicznej.

Należy też zauważyć, że ustawodawca wprowadził pojęcie "opieki naprzemiennej" do ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, mimo że pojęcie to nie występuje w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 682; dalej jako k.r.o.). Przy tym użycie zwrotu "opieka" jest bardzo mylące, gdyż zgodnie z art. 94 k.r.o. opiekę ustanawia się dla dziecka jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice są nieznani. Co najwyżej na gruncie obowiązujących przepisów k.r.o. można by orzec o naprzemiennym sprawowaniu pieczy nad dzieckiem.

Ten brak korelacji pomiędzy przepisami ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego powoduje liczne wątpliwości, czego wyrazem jest projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Kodeks karny, który przewiduje następujące brzmienie art. 58 § 1a: “W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom oraz określić wykonywanie opieki nad dzieckiem w ten sposób, że dziecko będzie mieszkało przemiennie z każdym z rodziców w porównywalnych okresach, z wyjątkiem przypadku, gdy jedno z rodziców zamieszkuje za granicą" (https://www.senat.gov.pl/ download/gfx/senat/pl/senatdruki/9344/druk/776.pdf).

Skoro zatem w obecnym stanie prawnym, sąd rodzinny nie ma podstaw, by expressis verbis posługiwać się terminem opieki naprzemiennej, rolą organu administracji publicznej jest weryfikacja orzeczeń sądu powszechnego pod kątem spełnienia przesłanki opieki naprzemiennej. Powinno to następować, w sposób jaki wskazał NSA w cytowanych wyrokach z dnia 14 grudnia 2017 r., I OSK 1378/17 i z dnia 12 kwietnia 2018 r., I OSK 2423/17, a więc opieka naprzemienna "zgodna z orzeczeniem sądu" oznacza, że nie może ona zaistnieć wbrew orzeczeniu sądu powszechnego.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, iż dotyczące skarżącego postanowienia Sądu rodzinnego z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] i z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], z całą pewnością nie wykluczają sprawowania przez niego opieki naprzemiennej nad synem W. (nie są to bowiem np. orzeczenia pozbawiające go władzy rodzicielskiej bądź ustanawiające zakaz kontaktów z dzieckiem). Należy w tym miejscu podkreślić, że są to orzeczenia wydane przed wejściem w życie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i nie było wówczas żadnej możliwości orzeczenia przez sąd rodzinny o "naprzemiennej opiece". Natomiast po wejściu tej ustawy w życie skarżący nie miał żadnych powodów by występować do sądu rodzinnego o wydanie orzeczenia o sprawowaniu "opieki naprzemiennej" (faktycznie jak wskazano wyżej mogłoby to być co najwyżej orzeczenie o naprzemiennym sprawowaniu pieczy nad dzieckiem), gdyż z wydawanych w toku postępowania decyzji kasatoryjnych SKO z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] i z dnia [...] października 2017 r., nr [...] jednoznacznie wynikało, że to organ administracji ma ustalić czy skarżący faktycznie sprawuje naprzemienną opiekę nad starszym synem.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, orzekające organy uchylając się od poczynienia ustaleń w zakresie sprawowania przez skarżącego opieki naprzemiennej nad synem W., naruszyły postanowienia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a odstępując bez wyjaśnienia od wytycznych zawartych w wydanych w sprawie decyzjach kasatoryjnych także art. 8 k.p.a.

Z tych względów sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą związane przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.), co sprowadza się w szczególności do nakazu zastosowania przyjaznej dla strony wykładni art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i co w konsekwencji prowadzić winno do ustalenia na podstawie całego materiału dowodowego, ewentualnie uzupełnionego, czy opieka sprawowana przez skarżącego nad synem W. jest opieką naprzemienną i czy wobec tego słuszne jest żądanie skarżącego przyznania świadczenia wychowawczego na syna F..

-----------------------

#

2