Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1107/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. R. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. R. (dalej: "skarżący") jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] maja 2018 r. M. R. w siedzibie [...] WINB zgłosił nielegalne użytkowanie budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...], L., gmina L. jako zakładu produkcyjnego - tartaku. Ww. zgłoszenie przekazane zostało zgodnie z właściwością do Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w O. (dalej: "PINB", "organ powiatowy")

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] po rozpoznaniu sprawy po raz trzeci (dwa poprzednie postanowienia PINB zostały uchylone przez [...] WINB) organ powiatowy, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z powody braku legitymacji procesowej skarżącego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wyjaśnił, że na działce nr [...], w miejscowości L., znajdują się sporne obiekty, w których jest prowadzona działalność gospodarcza związana z produkcją opakowań drewnianych (palet), przy czym działalność ta nie kwalifikuje jej do tzw. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem z akt sprawy wynika, że prowadzona działalność gospodarcza nie wykorzystuje instalacji do impregnacji drewna, natomiast roczny przerób drewna nie przekracza 10 000 m³. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 48 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m³ drewna na rok.

W ocenie PINB działka o nr [...], będąca współwłasnością skarżącego nie leży w obszarze oddziaływania obiektów, znajdujących się na działce nr [...]. Nieruchomości te przedziela droga gminna o nr [...] oraz działki nr [...], [...], [...], [...] jak również inne zabudowania znajdujące się na działkach nr [...], [...], [...]. Brak bezpośredniego sąsiedztwa skarżącego z działką inwestora powoduje, że sporne obiekty w których prowadzona jest działalność gospodarcza nie ograniczają możliwości zabudowy, czy sposobu użytkowania działki skarżącego.

Organ powiatowy wskazał ponadto, że w stosunku do spornych obiektów prowadzone jest z urzędu postępowanie w związku z tym, że zostały one zrealizowane z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2008 r. wydanej przez Starostwo Powiatowe w [...]. Toczące się postepowanie oparte na przepisach art. 50 - 51 Prawa budowlanego, uwzględnia m.in. zmianę sposobu użytkowania obiektów. Zdaniem PINB powoływanie się przez skarżącego na przepisy art. 140, 144 k.c. związane z ochroną prawa własności, czy też ochroną przed wystąpieniem immisji bezpośrednich, bądź pośrednich, nie są wystarczające do uznania skarżącego za stronę postępowania w sprawie nielegalnego użytkowania obiektów, na działce nr [...] w miejscowości L.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy tj. niepodjęcie działań w zakresie ustalenia, czy działalność tartaku wykracza poza obręb działki nr [...], rażąco nieprawdziwe stwierdzenie, że nieruchomość skarżącego jest oddzielona od działki inwestycyjnej innymi działkami, podczas gdy działki te leżą praktycznie naprzeciwko siebie, po "niewielkim skosie" oraz przyjęcie w sposób całkowicie dowolny, niepoparty żadnymi dowodami, że roczny przerób drewna na działce nr [...] nie przekracza 10.000 m³.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. wskazanym na wstępie [...] WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie organu powiatowego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ocenę stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez organ I instancji. Wskazał przy tym, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym mapa zasadnicza z inwentaryzacji powykonawczej budynków gospodarczych potwierdza, że nieruchomości skarżącego i inwestora dzieli znaczna odległość, w tym m.in. droga gminna o nr ew. [...] oraz zabudowane działki nr [...] i [...], co z kolei oznacza, że działka nr [...] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], na której znajdują się budynki wykorzystywane na działalność produkcyjną tj. tartak.

Dalej WINB wyjaśnił, że aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. W ocenie WINB brak interesu prawnego skarżącego jest oczywisty i nie wymaga dalszych czynności wyjaśniających.

Organ wojewódzki zauważył, że w przedmiotowej sprawie PINB w O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, przy budowie budynków gospodarczych "A", B", "C", "D", "E", "F" i "G" na działce nr [...], w miejscowości L., realizowanych przez E. R. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę wydanym przez Starostwo Powiatowe w [...] [...] grudnia 2008 r. oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia, w określonym terminie, inwentaryzacji budowlanej powykonawczej wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych sporządzoną przez osobę uprawnioną. Wyjaśnił w związku z tym, że w sprawie toczy się postępowanie wszczęte z urzędu, jednak o podejmowanych czynnościach organ nie musi informować skarżącego, który nie ma w sprawie interesu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia WINB wyjaśnił, że do kompetencji organów nadzoru budowlanego nie należy podejmowanie działań dotyczących immisji powodowanych intensywnym, wzmożonym hałasem urządzeń mechanicznych (niebudowlanych), czy też nadmiernym zapyleniem, bądź nieprzyjemnymi zapachami.

W skardze do Sądu na powyższe postanowienie [...] WINB z dnia [...] marca 2019 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jej postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. na skutek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji pomimo, że powinno być uchylone w całości, a postępowanie w sprawie wszczęte, skoro zgromadzony materiał dowodowy wskazuje w sposób niewątpliwy, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...] (świadczą o tym między innymi zdjęcia oraz nagrania dostarczone przez skarżącego potwierdzające oddziaływanie hałasu, pyłu, drgań);

b) art. 28 k.p.a. na skutek błędnego uznania, że wyłącznie przepis prawa materialnego administracyjnego może stanowić podstawę do uznania skarżącego za podmiot niniejszego postępowania, w sytuacji, gdy uznanie za stronę może opierać się także na normach z innych gałęzi prawa, w tym prawa cywilnego;

c) art. 7 k.p.a. w wyniku oczywiście błędnego ustalenia, że:

- działka skarżącego znajdowała się z znacznej odległości od działki nr [...],w sytuacji gdy

działki te są od siebie oddalone o zaledwie 30 m, a nadto pomiędzy nimi nie istnieje żadna bariera oddzielająca nieruchomość Skarżącego od immisji ze strony nielegalnej inwestycji;

- roczny przerób drewna na działce nr [...] nie przekracza 10.000 m³ - w sytuacji gdy nie

znajduje to uzasadnienia w żadnym dowodzie, zgromadzonym w sprawie;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. §34 ust. 1 i 2 oraz §20 ust. 1, 2 i 3 uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. w zw. z art. 28 k.p.a. na skutek ich

pominięcia i uznania, że normy te nie dają podstaw dla przyznania skarżącemu prawa do

bycia stroną w postępowaniu, gdy tymczasem przepisy te stanowią podstawę interesu

prawnego skarżącego w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z zapisami planu miejscowego wszelkie uciążliwości związane z funkcjonowaniem zabudowy na działce nr [...] powinny się zamknąć w obrębie tej działki. Tymczasem stan faktyczny jest taki, że na nieruchomość skarżącego dociera pył z tartaku, słyszalny jest hałas pracujący maszyn (w tym pił) i to w godzinach późnonocnych oraz w dni wolne od pracy, odczuwalne są drgania TIR-ów wjeżdżających na działkę i z niej wyjeżdżających. Emisja pyłu i hałasu z budynków na działce nr [...] pogarsza też stan środowiska (w tym na działce skarżącego) - co także narusza jego interes prawny.

Za zupełnie dowolne należy w ocenie skarżącego uznać twierdzenia organów, że roczny "przerób" drewna na działce nr [...] nie przekracza 10.000 m³, brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego takie ustalenie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie [...] WINB z dnia [...] marca 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego. Podstawę prawną tych orzeczeń stanowił art. 61a § 1 k.p.a., a powodem jego zastosowania było stwierdzenie przez orzekające w sprawie organy, że skarżący nie ma przymiotu strony.

Przypomnieć zatem trzeba, że w dniu [...] maja 2018 r. w siedzibie organu do protokołu z przyjęcia interesanta skarżący zgłosił nielegalne użytkowanie budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] w msc. L. jako zakładu produkcyjnego – tartaku wskazując, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego i przeznaczenie go na tartak znajdujący się na sąsiedniej działce, przylegającej do drogi gminnej, powoduje docieranie do nieruchomości skarżącego pyłu z tartaku, hałasu pracujących ciężkich maszyn i wjeżdżających/wyjeżdżających samochodów ciężarowych (Tirów), co zdaniem skarżącego pogarsza także stan środowiska. Wobec tak sformułowanego wniosku organ powołując się na przepis art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) stwierdził, że działka nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący nie znajduje się o obszarze oddziaływania obiektów położonych na działce nr [...], bowiem brak jest bezpośredniego sąsiedztwa skarżącego z działką inwestora, co z kolei powoduje, że obiekty te nie ograniczają możliwości zabudowy, czy też użytkowania jego działki. W konsekwencji organ stwierdził, że brak interesu prawnego skarżącego żądającego wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty i nie wymaga dalszych czynności wyjaśniających.

Jeśli idzie o ustalenie istnienia interesu prawnego skarżącego, to zdaniem Sądu przy uwzględnieniu przedmiotu postępowania, tj. zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcyjny, brak bezpośredniego sąsiedztwa działek inwestora i skarżącego z automatu nie powoduje, że w niniejszej sprawie nie może być naruszony interes prawny skarżącego. Jak wynika bowiem z pism skarżącego w tym z treści skargi dotyczyły one prowadzonej w budynkach na działce nr [...] działalności gospodarczej związanej z obróbką drewna tj. tartakiem, czy też stwierdzoną przez organ produkcją opakowań drewnianych, a więc działalności, którą na terenie działki inwestora wykluczają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto z reguły tego typu działalność powoduje immisje, których nie ogranicza brak bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości, jak w niniejszej sprawie przedzielonych drogą gminną nr ewid. [...].

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym w kontekście ustalania kręgu stron postępowania administracyjnego, a tym samym ich interesu prawnego, w zakresie realizowanych inwestycji należy uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale też charakter takiej inwestycji. W zależności od rodzaju inwestycji, wykonywana tam działalność będzie mogła powodować bowiem oddziaływanie nie tylko na nieruchomości sąsiednie, lecz również na nieruchomości położone dalej, niegraniczące z terenem inwestycji. Powszechnie w orzecznictwie ukształtowanym na tle art. 144 k.c., a w ślad za nim także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sąsiednia nieruchomość to nie tylko nieruchomość granicząca fizycznie z nieruchomością, na której znajduje się źródło zakłóceń, ale każda nieruchomość narażona na szkodliwe wpływy ( por. E. Skowrońska-Bocian, art. 144 k.c. w: Kodeks cywilny. Komentarz. Red. K. Pietrzykowski, Warszawa 1999 s. 378). Pojęcie "działki sąsiedniej" przy rozważaniu kwestii oddziaływania na tle przepisów Prawa budowlanego jest pojęciem szerszym, ponieważ nie ogranicza się li tylko do uznania za taką wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, lecz także może dotyczyć innych działek znajdujących się w sąsiedztwie nawet w znacznej odległości od terenu inwestycji. To wszystko zależy od immisji jakie będzie lub już powoduje konkretne zainwestowanie na działce inwestora (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. II OSK 1204/13 – publ. CBOSA).

Nie można zdaniem Sądu zaaprobować tym samym poglądu organów obu instancji, że brak interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie uzasadnia brak bezpośredniego sąsiedztwa jego działki i działki inwestora. Przy czym zaznaczyć należy, że w sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie zastosowanie winna znaleźć regulacja ogólna dotycząca strony postępowania wynikająca z art. 28 k.p.a. Stroną takiego postępowania będzie więc każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. W postępowaniu takowym nie znajdzie natomiast, tak jak to przyjął organ, zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. może być stosowany tylko w sytuacji w nim wskazanej, to jest w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonym zarówno w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych.

Poza tym, Sąd stwierdza, że nie stanowiłby przeszkody w uznaniu skarżącego za stronę postępowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, albowiem przepis ten (stanowiący o tym, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor) nie może znaleźć zastosowania w sytuacji wątpliwości co do realizacji inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Ponadto, jako przepis szczególny może znaleźć zastosowanie tylko w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W tym przypadku z akt sprawy wynika, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zgodności realizacji inwestycji na działce nr [...] z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ wszczął bowiem postępowanie naprawcze w oparciu o art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Ponadto, sprawa nie dotyczy pozwolenia na użytkowanie, a legalności inwestycji, tj. zgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę, a także jej weryfikacji pod kątem zmiany sposobu użytkowania użytkowania.

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją żądania czynności organu ze względu na interes prawny wywodzony z prawa własności przysługującego skarżącemu, do nieruchomości zabudowanej budynkiem jednorodzinnym. Zasadnie podnosi pełnomocnik skarżącego, że brak było podstaw do przyjęcia, że położenie nieruchomości skarżącego "po skosie", po przeciwnej stronie drogi gminnej w stosunku do obiektów znajdujących się na działce nr [...] pociągało za sobą brak po jego stornie interesu prawnego w domaganiu się wszczęcia na wniosek postępowania w przedmiotowej sprawie. Ma rację również pełnomocnik skarżącego, że interes prawny w określonych sytuacjach może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, ale także cywilnego. Zgodnie z art. 140 k.c.: "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą." Interes prawny właściciela nieruchomości, wynikający z art. 140 k.c., może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem w takiej sprawie, jeśli wpływa ono lub może wpłynąć na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Skarżący, poszukując podstawy swego interesu prawnego, łączył go z art. 140 w związku z art. 144 k.c. (choć wprost nie powołał się na te przepisy), stosownie do którego "właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych." Tymczasem organy orzekające w tej sprawie w zasadzie nie oceniły, czy sposób użytkowania spornych budynków naraża skarżącego i jego rodzinę na uciążliwości związane z emisją pyłu i hałasu, w sposób który ma wpływ na przysługujące im prawa właścicielskie, tj. czy ogranicza możliwość niezakłóconego korzystania przez nich z ich własnej nieruchomości i narusza ich prawo do prywatności i spokoju w efekcie zmiany warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Organy stwierdziły natomiast w sposób zupełnie dowolny, bo nie znajdujący potwierdzenia w żadnym dowodzie, że działalność gospodarcza związana z produkcją opakowań drewnianych nie kwalifikuje jej do tzw. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż roczny "przerób drewna nie przekracza 10.000 m³ . Organ odwoławczy mimo kwestionowania przez skarżącego w zażaleniu tego ustalenia, nie podjął nawet próby wyjaśnienia na jakiej podstawie przyjął za organem powiatowym, że prowadzona działalność nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska na położonych w pobliżu terenach zabudowy mieszkaniowej .

Podsumowując, biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, kierując się przy tym żądaniem skarżącego, Sąd uznał, że organy obu instancji nie wykazały konieczności zastosowania w sprawie art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle tej regulacji utrwalił się pogląd, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyny podmiotowej może nastąpić tylko wówczas, gdy oczywistym jest, że osoba która występuje z żądaniem wszczęcia postępowania nie może być uznana za stronę tego postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3484/15, "Właściwe rozumienie art. 61a § 1 k.p.a. oznacza, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w tym trybie jest dopuszczalna w przypadku, gdy brak przymiotu strony u wnioskodawcy jest oczywisty. Przy czym, warunek oczywistości braku przymiotu strony u wnoszącego podanie jest spełniony, jeżeli wynika już z podania o wszczęcie postępowania lub okoliczność ta została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej, np. dotyczących interpretacji przepisów, z których wnoszący podanie wywodzi swoją legitymację procesową." W ocenie Sądu, wobec argumentacji podnoszonej konsekwentnie przez skarżącego i wstępnych ustaleń poczynionych przez organy orzekające, taka "oczywista" sytuacja nie miała miejsca w tym przypadku. Ponadto – wstępne ustalenia poczynione przez PINB (postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2019 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynków gospodarczych na działce nr [...] oraz nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej powykonawczej wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych) nie dawały podstaw do odmówienia skarżącemu interesu prawnego w związku z domaganiem się przez niego interwencji w stosunku do obiektów budowlanych na działce nr [...] w msc. L.

Orzekając ponownie w sprawie PINB obowiązany będzie uwzględnić ww. stanowisko Sądu i przyznać skarżącemu status strony, wziąć pod uwagę przy tym uruchomione i prowadzone z urzędu pod znakiem [...] – przeniesione do akt sprawy [...] postępowanie (o ile nie zostało ono jeszcze zakończone), ewentualnie rozważyć konieczność/zasadność uruchomienia postępowania z wniosku skarżącego w zakresie nieobjętym ww. postępowaniem prowadzonym z urzędu. PINB winien bowiem uznać, że w sprawie, która dotyczy zgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę, a także jej weryfikacji pod kątem zmiany sposobu użytkowania skarżący ma przymiot strony. W zależności więc od etapu/wyniku postępowania prowadzonego z urzędu, PINB powinien rozważyć wszczęcie postępowania z wniosku skarżącego.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.