Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 782/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) w zw. z art. 8 i art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.) w zw. z odwołaniem z dnia [...] listopada 2011 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie wymierzenia G. sp. z o.o. z siedzibą w N. (strony) kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie pozostawił bez rozpatrzenia przedmiotowe odwołanie.

W uzasadnieniu przypomniano, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] października 2011 r., wymierzył G. sp. z o.o. z siedzibą w N. przy ul. (...) karę pieniężną w kwocie 12.000,00 zł za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry.

Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. w imieniu G. sp. z o.o. z siedzibą w N. złożono odwołanie od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Pismem z dnia 22 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wezwał pełnomocnika Spółki do usunięcia, w terminie 7 dni liczonych od dnia następnego po doręczeniu wezwania, braków formalnych odwołania z dnia [...] listopada 2011 r., poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii udzielenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego (...), z którego wynika umocowanie do reprezentowania G. sp. z o.o. z siedzibą N.

Pismo to zostało doręczone radcy prawnemu (...) w dniu 30 grudnia 2011 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

W dniu 9 stycznia 2011 r. do Izby Celnej w Warszawie wpłynęło pismo, do którego załączono poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo do reprezentowania sp. z o.o. G. z siedzibą w N. udzielone adwokatowi (...), opłatę skarbową oraz wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stwierdził, że w przypadku, gdy postępowanie administracyjne wszczynane jest na wniosek strony, warunkiem skutecznego wszczęcia postępowania umożliwiającego merytoryczne rozpatrzenie sprawy jest, aby zażalenie spełniało wymogi formalne określone przepisami prawa.

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Natomiast przepis art. 136 ustawy - Ordynacja podatkowa stwierdza, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie zaś z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Skuteczność prawna odwołania uzależniona jest zatem od spełnienia wymagań formalnych.

Z postanowienia art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone na piśmie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, środków komunikacji elektronicznej albo za pomocą formularza umieszczonego na stronie internetowej właściwego organu podatkowego lub jednostki informatycznej obsługi administracji podatkowej, umożliwiającego wprowadzenie danych do systemu teleinformatycznego tego organu lub jednostki, a także ustnie do protokołu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczegółowych (art. 168 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa).

W tym miejscu organ podniósł, że zgodnie z zasadą skargowości, postępowanie odwoławcze może zostać uruchomione tylko w wyniku podjęcia czynności procesowych, przez co należy rozumieć wniesienie odwołania przez podmiot uprawniony. Uprawnionym do wniesienia odwołania jest, zgodnie z art. 136 ustawy - Ordynacja podatkowa, także pełnomocnik strony, który stosownie do art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, powinien oryginał pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony jego odpis załączyć do akt sprawy co nie wyklucza udzielenia pełnomocnictwa przez zgłoszenie umocowania do protokółu (art. 137 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa). Ponieważ przy złożonym odwołaniu oraz do pisma je uzupełniającego nie dołączono pełnomocnictwa, a także nie był sporządzany protokół, do którego strona mogła zgłosić pełnomocnika, organ odwoławczy zobligowany był, stosownie do postanowień art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia braku przez przedłożenie właściwego umocowania do złożenia odwołania i reprezentowania strony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1554/07).

W związku z powyższym, sposób postępowania w przypadku stwierdzenia braków formalnych któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych podania (odwołania) wskazuje art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z brzmieniem art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie dokonując analizy odwołania z dnia [...] listopada 2011 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2011 r. stwierdził brak formalny podania w postaci braku oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii udzielonego pełnomocnictwa dla radcy prawnego (...), z którego wynika umocowanie do reprezentowania spółki z o.o. G. z siedzibą w N.

W związku z powyższym w trybie art. 169 § 1 w związku art. 168 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych radca prawny (...) został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych poprzez złożenie wyżej wymienionego dokumentu. Jednocześnie w piśmie zawarto pouczenie o skutkach prawnych nie usunięcia braków w ustawowym, siedmiodniowym terminie.

W dniu 9 stycznia 2011 r. do Izby Celnej w Warszawie wpłynęło pismo, do którego załączono poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo do reprezentowania sp. z o.o. G. z siedzibą w N. udzielone adwokatowi (...), opłatę skarbową oraz wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego.

Brak natomiast było pełnomocnictwa głównego bądź substytucyjnego, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania sp. z o.o. G. przez radcę prawnego (...).

W tym miejscu organ zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 259/06 stwierdził, że "(...) nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia, w świetle art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa (...) ".

Powyższe oznacza, że w ustawowym terminie nie usunięto braków formalnych podania, a to powoduje, iż zażalenie jest bezskuteczne z mocy prawa i należy wobec niego zastosować instytucję określoną w art. 169 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2012 r. złożył pełnomocnik strony – radca prawny (...) zarzucając:

- rażące naruszenie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, stosowanych w zw. z art. 235 tej samej ustawy, poprzez zastosowanie tych przepisów i orzeczenie o pozostawieniu środka odwoławczego strony bez rozpoznania, mimo iż strona uzupełniła w terminie braki wskazane przez organ celny w wezwaniu z dnia 22grudnia 2011 r.;

- rażące naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i ujętej w nim zasady budowania zaufania obywatela (i przedsiębiorcy) do organu, a to poprzez faktyczne sugerowanie przez organ stronie podejmowania i realizowania w toku postępowania niezrozumiałych działań podstępnych i niegodnych, nie wiadomo czemu służących.

Powołując się na przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi celnemu do dalszego prowadzenia.

Nadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania przed sądem administracyjnym według norm przepisanych.

Poza wszystkim powyższym wniesiono także o przeprowadzenie, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu niniejszego pisma, na okoliczność tam wskazane. Jest to oczywiście niezbędne dla wyjaśnienia istoty sprawy, a bez wątpienia nie spowoduje też przedłużenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że wezwaniem z dnia 22 grudnia 2011 r. (doręczonym dnia 30 grudnia 2011 r.) Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zobowiązał stronę do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty doręczenia, braków odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...].10.2011 r., poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania G. Sp. z o.o. w N.

Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. (nadanym dnia 5 stycznia 2012 r., a więc w terminie) braki uzupełniono, składając organowi:

- uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa głównego, udzielonego adw. (...);

- uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa substytucyjnego, udzielonego r.pr. (...);

- dowód uiszczenia opłaty skarbowej od obu pełnomocnictw (na jednym druku przelewu);

- informację z KRS na temat prawidłowego umocowania organów spółki.

Organ celny, co wprost przyznaje w kwestionowanym postanowieniu, korespondencję strony otrzymał w dniu 9 stycznia 2011 r., jednakże z relacji organu wynika, że była ona niekompletna, gdyż rzekomo miało w niej brakować pełnomocnictwa substytucyjnego. Ta tylko okoliczność, w ocenie organu, uzasadniła w sposób wystarczający pozostawienie odwołania bez rozpoznania.

Nie jest to jednak pogląd trafny.

Okoliczność, iż organ zagubił zapewne złożone mu pełnomocnictwo substytucyjne w żadnym razie nie może obciążać strony. Strona nie ma możliwości jakiejkolwiek weryfikacji czy nadzoru obiegu dokumentów w biurze organu celnego, nie jest więc w stanie ustalić, jak doszło do wskazanej sytuacji oraz czy brak owego pełnomocnictwa substytucyjnego w aktach to wynik przypadkowego przeoczenia któregoś z pracowników, czy też czyjeś celowe działanie o niezrozumiałej motywacji.

Strona jest natomiast całkowicie przekonana, iż braki odwołania uzupełniła prawidłowo, a najlepszym dowodem na tą okoliczność, obok treści pisma z dnia 4 stycznia 2012 r. i wymienionych w nim załączników, jest potwierdzenie transakcji bankowej z dnia 5 stycznia 2012 r. (data nadania pisma uzupełniającego braki) - przelewu na rachunek bankowy gminy Warszawa - Wola kwoty 34,00 złotych tytułem opłaty skarbowej od obu pełnomocnictw złożonych do sprawy o sygn. [...].

Potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej jest zatem bezpośrednim dowodem istnienia umocowania, którego organowi jednak brakuje w aktach sprawy. Co istotne: złożenie organowi samego tylko potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej (co organ również przyznaje w treści swojego orzeczenia), bez złożenia umocowania, byłoby działaniem dalece irracjonalnym, gdyż przepisy o opłacie skarbowej nakładają obowiązek fiskalny dopiero z chwilą złożenia umocowania do konkretnej sprawy. Uiszczenie opłaty skarbowej oznacza zatem w istocie, iż umocowanie istnieje i że zostało złożone do sprawy wskazanej w treści przelewu bankowego.

Samo zatem twierdzenie organu o braku w aktach sprawy umocowania substytucyjnego, mimo iż zostało ono przez stronę złożone po wezwaniu, nie jest wystarczające do orzeczenia o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania. Jest tak, gdyż w okolicznościach sprawy przedstawionych wyżej, pogląd organu oznaczałby stawianie stronie i jej pełnomocnikom zarzutu realizowania niezrozumiałych działań o cechach podstępnych i niegodnych, przy czym nie wiadomo nawet, czym uzasadnionych. Nie da się bowiem inaczej zakwalifikować sugerowanej wyraźnie w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r. sytuacji, w której organowi przesłano, z niejasnych powodów, korespondencję niekompletną, pozbawioną owego umocowania substytucyjnego.

Mając w tym miejscu na uwadze treść art. 121 §1 Ordynacji podatkowej i wyrażoną w nim zasadę budowy zaufania obywatela i przedsiębiorcy do organu rzeczą oczywistą jest, że przedstawione widzenie sprawy przez organ stoi w oczywistej opozycji do istoty wskazanego uregulowania, stanowiącego ogólną, niepodważalną zasadę postępowania.

Opisana sytuacja, jeśli w istocie brak jest w aktach umocowania substytucyjnego, kwalifikowała się zatem co najwyżej do ponownego wezwania o uzupełnienie braku, natomiast orzeczenie o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania uznać należy za oczywiście wadliwe i bez wątpienia przedwczesne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację odniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Nadto organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie miał możliwość nawet uprawdopodobnić okoliczności, że radca prawny (...) posiadał umocowanie do działania w imieniu G. sp. z o.o., gdyż do pisma z dnia 4 stycznia 2012 r. zostało załączone potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, ale tyczące się sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu o sygn. akt III SA/Wr 715/11, dotyczące innej spółki.

W przepisie art. 121 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa opisana została zasada zaufania do organów podatkowych. Zasada ta nie może być rozumiana, ani stosowana w sposób, który ubezwłasnowolniłaby organy podatkowe. Nie może być również rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1145/99). Powinna się ona wyrażać w merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego. Tymczasem skarżący za naruszenie przez organ zasady zaufania uznaje to, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wydał postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry w sytuacji gdy okoliczności sprawy, jak i przepisy prawa proceduralnego nakazywały wydanie takiego rozstrzygnięcia. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie argumenty skarżącego żadną miarą nie wskazują na naruszenie przez organ zasady zaufania, przez co są całkowicie chybione.

Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej w Warszawie podkreślił, że w żadnym miejscu nie sugeruje, iż skarżący podejmował i realizował w toku postępowania niezrozumiałe działania. Organ odwoławczy jedynie stwierdził okoliczność faktyczną jaką był brak pełnomocnictwa do reprezentowania w przedmiotowej sprawie dla radcy prawnego (...), pomimo uprzedniego wezwania skarżącego, na podstawie art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, do usunięcia braku formalnego odwołania z dnia 15 listopada 2011 r.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego, że organ zagubił pełnomocnictwo substytucyjne radcy prawnego (...)organ stwierdził, iż są one gołosłowne. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby choćby uprawdopodabniać jego twierdzenia, a dokumenty zgromadzone w prawie poza wszelką wątpliwość wskazują na niedopełnienie obowiązku odnośnie usunięcia braku formalnego odwołania.

W zakończeniu organ stwierdził, że stanowisko skarżącego dotyczące konieczności ponownego wezwania do usunięcia braku formalnego odwołania nie ma uzasadnienia na gruncie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 169 § 4 oraz w zw. z art. 235 wypomnianej ustawy, nieuzupełnienie w terminie (zawitym) wskazanych w wezwaniu braków obliguje organ do wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia.

Powyższe stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Warszawie znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1123/09, który stwierdza, że "(...) tryb postępowania określony w powyższym przepisie Ordynacji podatkowej nie przewiduje, aby organ podatkowy zobowiązany był do kierowania do wnoszącego podanie kolejnego wezwania o uzupełnienie braków formalnych, tym razem w odniesieniu do dokumentów nadesłanych przez niego w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2012 r., którym pozostawiono bez rozpatrzenia odwołanie strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie wymierzenia G. sp. z o.o. z siedzibą w N. (...) kary pieniężnej w kwocie 12.000,00 zł za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry.

Sprawa ma wyłącznie charakter procesowy, formalny, gdyż powodem pozostawienia bez rozpatrzenia odwołanie strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie wymierzenia G. sp. z o.o. z siedzibą w N. (...) kary pieniężnej był brak właściwego umocowania pełnomocnika strony.

W rozpatrywanej sprawie ustalono bez żadnych wątpliwości – i tego żadna strona nie kwestionuje - że odwołanie od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. o nałożeniu kary pieniężnej wniósł (i podpisał) w imieniu strony: G. Sp. z o.o. w N. pełnomocnik radca prawny z Kancelarii Prawnej (...) w W. nie załączając pełnomocnictwa ani odpowiedniej opłaty skarbowej.

W odpowiedzi na wezwanie organu do usunięcia braków formalnych odwołania z dnia [...] listopada 2011 r., poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii udzielenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego (...), z którego wynika umocowanie do reprezentowania G. sp. z o.o. z siedzibą N., Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie przedstawiono pismo, do którego załączono poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo do reprezentowania sp. z o.o. G. z siedzibą w N. udzielone adwokatowi (...), opłatę skarbową oraz wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego.

Wspomnianego pełnomocnictwa udzielono adwokatowi (...) z Kancelarii Prawnej (...) we W. z prawem substytucji. Do pełnomocnictwa dla adwokata (...) nie załączono natomiast pełnomocnictwa głównego bądź substytucyjnego dla radcy prawnego (...), zatrudnionych w tej samej Kancelarii we W.

Strony różnią się w ocenie braku pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego (...), którego odwołanie stanowić miało kontynuację sprawy.

W skardze do tut. Sądu, podpisanej przez pełnomocnika – radcę prawnego (...) strona skarżąca "jest (...) całkowicie przekonana, iż braki odwołania uzupełniła prawidłowo", tzn. w terminie złożyła organowi:

- uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa głównego, udzielonego adwokatowi (...);

- uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa substytucyjnego, udzielonego radcy prawnemu (...);

- dowód uiszczenia opłaty skarbowej od obu pełnomocnictw (na jednym druku przelewu, na kwotę 34 zł);

- informację z KRS na temat prawidłowego umocowania organów spółki.

Jako dowód na tę okoliczność strona skarżąca przywołała treść pisma, przy którym zostały nadesłane wymienione wyżej dokumenty, a także dokument potwierdzenia przelewu (transakcji bankowej) z dnia 5 stycznia 2012 r. (data nadania pisma uzupełniającego braki) - na rachunek bankowy gminy Warszawa - Wola kwoty 34,00 złotych tytułem opłaty skarbowej od obu pełnomocnictw złożonych do sprawy o sygn. [...].

Według strony skarżącej, organ po prostu zagubił złożone mu pełnomocnictwo substytucyjne, co w żadnym razie nie może obciążać strony. Strona nie ma możliwości jakiejkolwiek weryfikacji czy nadzoru obiegu dokumentów w biurze organu celnego, nie jest więc w stanie ustalić, jak doszło do wskazanej sytuacji oraz czy brak owego pełnomocnictwa substytucyjnego w aktach to wynik przypadkowego przeoczenia któregoś z pracowników, czy też czyjeś celowe działanie o niezrozumiałej motywacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podniósł, że załączone do powołanego wyżej pisma potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dotyczyło odrębnej, innej sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, o sygn. akt III SA/Wr 715/11, dotyczące innej spółki. W związku z tym w przedmiotowym postępowaniu Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie miał możliwość nawet uprawdopodobnić okoliczności, że radca prawny (...) posiadał umocowanie do działania w imieniu G. sp. z o.o.

W konsekwencji organ celny, przyznając w zaskarżonym postanowieniu, że otrzymał korespondencję strony, stwierdził jednak, że była ona niekompletna, gdyż brakowało w niej pełnomocnictwa substytucyjnego.

Okoliczność ta, w ocenie organu administracji celnej, uzasadniła w sposób wystarczający pozostawienie odwołania bez rozpoznania.

W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu.

Niedostarczenie – mimo wezwania organu - pełnomocnictwa (głównego lub substytucyjnego) dla radcy prawnego (...), którego odwołanie miało nadać dalszy bieg sprawie, sprawia, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zasadnie uznał, iż nie został spełniony podstawowy warunek skutecznego wszczęcia postępowania umożliwiającego merytoryczne rozpatrzenie sprawy; tym warunkiem jest spełnianie przez zażalenie spełniało wymogów formalnych określonych przepisami prawa.

Zgodnie z brzmieniem art. 169 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Jak stwierdza jednoznacznie WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., LEX nr 750447, "Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny odwołania i organ prowadzący sprawę ma obowiązek wezwania strony do jego nadesłania, w ustawowym terminie i ze stosownym pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności (pozostawienia odwołania bez rozpoznania na podstawie art. 228 § 1 i § 2 w związku art. 235 i art. 169 § 1 o.p.). Istotnym jest przede wszystkim to, aby treść tego wezwania nie nastręczała trudności w jego zrozumieniu, była precyzyjna i w razie potrzeby zawierała także wyjaśnienia i informacje, które zwłaszcza dla osób niemających wykształcenia prawniczego i w postępowaniu niekorzystających z usług fachowego pełnomocnika, pozwolą na prawidłowe wykonanie wezwania."

W rozpatrywanej sprawie występowali niewątpliwie fachowi pełnomocnicy, którzy umiejętnie zastosowali insynuację jako metodę argumentacji prawnej (co trafnie zauważył organ).

Stanowisko zajęte przez organ w rozpatrywanej sprawie w decydującej mierze uzasadnia – w ocenie Sądu -przedstawienie przez Kancelarię Prawną (...) we W. przelewu z tytułu udzielenia pełnomocnictwa, ale dotyczącego kompletnie innej sprawy, oraz niedostarczenie pełnomocnictwa dla radcy prawnego (...).

Sąd podziela również stanowisko organu administracji celnej (a tym samym nie podziela konkluzji strony skarżącej), że żaden przepis Ordynacji podatkowej nie przewiduje, aby organ podatkowy zobowiązany był do kierowania do wnoszącego podanie kolejnego wezwania o uzupełnienie braków formalnych, tym razem w odniesieniu do dokumentów nadesłanych przez niego w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Takie postępowanie stanowiłoby istotną wadę postępowania.

Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że NSA w wyroku z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1642/10, LEX nr 1145412, przypomniał, że "Nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 1 o.p., a nie niedopuszczalnością odwołania z art. 228 § 1 pkt 1 powołanej ustawy."

Natomiast zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1233/10, LEX nr 757384, "Tryb określony w art. 169 § 1 o.p. może być zastosowany nie tylko w stosunku do braków formalnych samego wniosku, ale również do braków załączników towarzyszących wnioskowi.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.