Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 371/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit b).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4 pkt 1.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] ; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. S. kwotę 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta udzielił PGE D.L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. pozwolenia na rozbiórkę odcinka linii elektrycznej średniego napięcia pomiędzy słupami nr 6 i nr 12 na działkach o numerach: 2094, 2092, 2080, 2097, 102, 2103, 2104, 2101, 100/1, 2093, 2078/1, 2078/2, 2077/2, 2112/1, 2079, 2062, 2060, 2070, 2100 i 2072/3 przy ul. S. w K. D.

W uzasadnieniu decyzji podano, że wniosek o demontaż linii średniego napięcia 15 kV spółka złożyła 23 stycznia 2009 r. Jej dotychczasowy przebieg został zatwierdzony decyzją Biura Planowania Przestrzennego w L. z dnia 20 marca 1981 r. Wówczas to zatwierdzono plan przebudowy linii SN 30kV do zasilenia projektowanego Zajazdu Turystycznego w K. D. W 1988 r. zmniejszono poziom przesyłanego napięcia do poziomu 15kV. Zwrócono jednak uwagę, że poziom faktycznego napięcia przesyłanego przedmiotową linią jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po rozpoznaniu odwołania J. S. właściciela działki 2073/3, który zarzucał brak wyjaśnień o zmianie decyzji zezwalającej na budowę i użytkowanie w zakresie zmiany napięcia znamionowego w przedmiotowej sieci z 30 do 15 kV oraz nierówne traktowanie stron przy rozpatrywania zgłoszenia z dnia 29 grudnia 2008r., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zaznaczono, że to wnioskodawca decyduje o zakresie planowanej inwestycji, natomiast warunki udzielenia pozwolenia na budowę regulują przepisy prawa budowlanego. Organ nie może dokonywać zmian we wniosku inwestora. Podkreślono, że wartość napięcia przedmiotowej linii odpowiada stanowi istniejącemu i charakteryzuje stopień możliwości wykorzystania sieci zaplanowanej na 30kV. Zmiana decyzji w tej kwestii nie jest możliwa i konieczna. Akcentowano, iż sprawy związane ze zgłoszeniem inwestora dokonanego 29 grudnia 2008r. pozostają bez związku z pozwoleniem na rozbiórkę. Inwestor spełnił natomiast wymogi określone w art.34 ust.4 prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. zarzucił decyzji Wojewody naruszenie art.7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, oraz pominięcie ich części, a w szczególności pisma Burmistrza z dnia 6 lutego 2009r. w którym stwierdza się, że wszystkie linie elektroenergetyczne na terenie K. D. mają napięcie 30kV, a także pisma Zakładu Energetycznego w P. z dnia 20 maja 2008 r. z którego wynika, że wartość napięcia międzyfazowego wynosi 22,65kV.

Zdaniem skarżącego błędne jest uznanie, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia ustalenie wartości znamionowej linii, skoro spółka podaje, że jest to 15kV, podczas, gdy jego zdaniem jest to 30 kV. Wskazał, że inwestor celowo podawał nieprawdziwe wartości znamionowe linii, natomiast organ nie ustalił jej rzeczywistej wartości. W uzasadnieniu skargi podano, że właściciel linii nie występował o zmianę decyzji w zakresie wartości znamionowej, co wynika z treści art.51 Prawo energetyczne oraz prawa budowlanego. W dokumentacji geodezyjnej linia ta jest wykazana jako przesyłająca napięcie 30kV. Skarżący podkreślił, że strefa bezpieczeństwa dla linii o napięciu 30 kV wynosi 10m od zewnętrznego przewodu, natomiast dla linii o napięciu 15 kV =5m. Tak ustalona strefa bezpieczeństwa ogranicza jego prawo własności, uniemożliwia bowiem budowę w pasach gruntu leżącego pod linia jak też w strefie grożącej porażeniem. Skarżący podkreślił, że ustalenie, w jakim zakresie ograniczone było jego prawo własności do chwili likwidacji linii ma dla niego istotne znaczenie. Według niego Starosta P. miał obowiązek skontrolowania wniosku w zakresie danych podanych przez inwestora, w tym wysokości obiektów oraz wartości znamionowej linii. Dane te okazały się nieprawdziwe, a Starosta wydał oświadczenie, że nie wnosi sprzeciwu na wykonanie robót polegających na demontażu linii 15kV. Według skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jak i do przywoływanych przez niego dowodów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona, jednak z przyczyn innych niż w niej wskazane, a które sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ma obowiązek brać pod uwagę nawet wówczas, gdy dany zarzut w skardze nie został podniesiony. Nie jest przy tym związany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz Wyd. Prawnicze 2004, str.197).

Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji została skierowana także do T. G., którego uznano za stronę postępowania. Jak jednak wynika z akt sprawy T. G. zmarł 16 sierpnia 2008 r. ,co potwierdza odpis skrócony aktu zgonu. Do udziału w sprawie nie zostali wezwani jego spadkobiercy. Uchybienie w tym zakresie stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o jakiej stanowi art.145 § 1 pkt 4 kpa. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że zgodnie z art.147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt.4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. Treść art. 145 § 1 pkt.1 lit.b) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozostawia bowiem wątpliwości, że w każdym przypadku stwierdzenia przez sąd wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, także określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, sąd administracyjny z urzędu uchyla zaskarżony akt administracyjny (wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 200/2001, OSNP 2003/24/582, wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/2006 Lex Polonica, wyrok NSA z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 151/09 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych.

Podnieść należy ponadto, że stosownie do art.33 ust.4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego należy dołączyć zgodę właściciela obiektu budowlanego. W aktach sprawy nie ma jakiejkolwiek zgody, nie sposób też wywieść, kto jest właścicielem spornej linii elektrycznej, a więc czyja zgoda jest w tym przypadku wymagana. Jest bowiem oczywiste, że dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zgody właściciela obiektu wymagane jest tylko wtedy, gdy wnioskodawcą o wydanie pozwolenia na rozbiórkę jest inna osoba niż właściciel. Nie można przy tym upatrywać tytułu własności linii wyłącznie w treści art.49 kodeksu cywilnego. Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 8 marca 2006 r. (III CZP 105/05 OSNC 2006/10/159) przepis ten nie stanowi samoistnej podstawy prawnej przejścia urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz innych podobnych urządzeń na własność właściciela przedsiębiorstwa przez ich połączenie z siecią należącą do tego przedsiębiorstwa. Według sądu dla określenia statusu prawnego poszczególnych urządzeń i instalacji decydujące znaczenie ma stopień ich fizycznego i funkcjonalnego powiązania z siecią należącą do przedsiębiorstwa. Stwierdzenie lub wykluczenie istnienia takiego powiązania wymaga rozważenia - stosownie do przesłanek określonych w art. 47 § 2 k.c. - znaczenia tych elementów sieci dla funkcjonowania jej jako całości (por. także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 listopada 2006 r. Sk 42/05, OTK-A 2006/10/148). Kwestia ta nie została przez organy rozpatrujące sprawę jasno wyłożona. Spółka wprawdzie wspomina o posiadaniu zgody właścicieli nieruchomości, nie została ona jednak przedstawiona, a same organy w tej kwestii się nie wypowiedziały.

Dla rozpoznania sprawy pozwolenia na rozbiórkę nie ma natomiast żadnego znaczenia, jakie napięcie płynie w linii energetycznej. Przepisy prawa budowlanego nie uzależniają wydania pozwolenia od charakterystyki obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce. Zarzuty skargi w tym zakresie są niezrozumiale, a przedstawiona argumentacja nieprzekonująca.

Z podanych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b/ i c/ oraz art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 wspomnianej ustawy.