Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 378/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania do decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...] przyznającej R. S. zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 35,00 zł i nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r., na którą skarżący stawił się osobiście, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę R. S. Po ogłoszeniu wyroku skarżący opuścił salę rozpraw oświadczając, iż zrozumiał wyrok.

W dniu 7 stycznia 2010 r. skarżący złożył osobiście w Biurze Podawczym tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jednocześnie wniósł o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenie. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż uchybienie terminu nastąpiło z tego powodu, że "7 grudnia tj. 3 dni był po zapaści serca".

W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 14 stycznia 2010 r., wezwano skarżącego do przedłożenia w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania dokumentów (zaświadczeń lekarskich) mogących uprawdopodobnić okoliczności wskazywane we wniosku i świadczące, że skarżący bez własnej winy nie mógł dokonać w terminie czynności złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku (art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej w skrócie "P.p.s.a."

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący, w zakreślonym przez Sąd terminie, przedłożył Kartę Informacyjną z pobytu w dniach od 3 grudnia 2009 r. do 7 grudnia 2009 r. w Szpitalu [...] w O. na oddziale Chirurgii Urazowo – Ortopedycznej. Z zapisów zawartych w Karcie wynika, iż u skarżącego rozpoznano: następstwa innych złamań kończyny dolnej oraz omdlenie i zapaść. W dniu 7 grudnia 2009 r. R. S. został wypisany ze szpitala w stanie ogólnym dobrym, wydolny krążeniowo i oddechowo z zaleceniem kontroli w Poradni Kardiologicznej w dniu 14 grudnia 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§ 1), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Zapis przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 357/08, Lex nr 493881 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, Lex nr 39797; z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, Lex nr 40381). Natomiast w doktrynie jako niezawinione przyczyny uchybienia terminu wskazuje się takie okoliczności jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, uniemożliwiająca jej wyręczenie się inną osobą (por. H. Knysiak-Molczyk (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 173). Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, Lex nr 494229 oraz postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).

Odnosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy uznać należało, iż okoliczności wskazywane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia tego wniosku. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż skarżący uczestniczył osobiście w rozprawie wyznaczonej na dzień 10 grudnia 2009 r., co wynika z protokołu rozprawy. Na rozprawie tej zapadł wyrok oddalający skargę, a zatem termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął w dniu 17 grudnia 2009 r. Z treści uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika natomiast, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie bowiem pozostawał od 7 grudnia przez trzy dni w zapaści. W tym miejscu odnotowania wymaga fakt, iż niewątpliwie skarżący przebywał od 3 grudnia do 7 grudnia 2009 r. na leczeniu szpitalnym, gdzie rozpoznano u niego m.in. zapaść. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zapisach zawartych w Karcie Informacyjnej z pobytu R. S. w szpitalu. W ocenie Sądu, z powyższego należy wyprowadzić jednoznaczny wniosek, iż okoliczność w postaci zapaści, na którą wskazuje skarżący zaistniała przed wydaniem wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r., a tym samym nie mogła ona stanowić uzasadnionej przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Ponadto, co wynika z Karty Informacyjnej leczenia skarżącego, został on wypisany ze szpitala w stanie ogólnym dobrym. Przebyta choroba nie stanowiła dla R. S. przeszkody do osobistego stawiennictwa na rozprawie sądowej w dniu 10 grudnia 2009 r. W świetle powyższych ustaleń należy przyjąć, iż nie wystąpiły żadne okoliczności uniemożliwiające skarżącemu złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, które mogłyby być uznane przez Sąd jako niezawinione przyczyny uchybienia terminu.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesionej przez skarżącego okoliczności pozostawania w zapaści, nie można uznać za przyczynę, która uprawdopodobniałby brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, z tego prostego powodu, iż miała ona miejsce zanim zapadł wyrok w niniejszej sprawie. Jednocześnie dostrzec należy, iż skarżący nie wskazał żadnej innej okoliczności, która uzasadniałaby przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.