Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1646/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 26a ust. 1a pkt 3 i ust.4
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Grupy [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz Grupy [...] kwotę 14 200 zł (czternaście tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. z siedzibą [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], nakazującą zwrot nienależnie pobranych środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r., czerwiec 2017 r. w kwocie 338 200,28 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniach w dniach od 4 do 8 lutego 2019 r. pracownicy PFRON przeprowadzili w skarżącej Spółce, kontrolę w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego dotyczącego spełniania przez stronę warunków do otrzymywania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od lipca 2016 r. do sierpnia 2018 r.

W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości:

brak orzeczenia o stopniu niepełnosprawności - stwierdzono w odniesieniu do jednego pracownika za 2 miesiące (okresy rozliczeniowe);

niezgodność wykazanego stopnia niepełnosprawności w informacjach INF-D-P z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności - stwierdzono w odniesieniu do jednego pracownika za jeden miesiąc (okres rozliczeniowy);

brak schorzeń specjalnych - stwierdzono w odniesieniu do jednego pracownika za jeden miesiąc (okres rozliczeniowy);

rozbieżności między wykazywanymi w informacjach INF-D-P kwotami kosztów płacy a stanem faktycznym - stwierdzono w odniesieniu do 10 pracowników za 11 miesięcy (okresów rozliczeniowych);

nieterminowe opłacenie składek ZUS - stwierdzono w odniesieniu do 31 pracowników za 228 miesięcy (okresów rozliczeniowych);

wypłata wynagrodzenia po terminie złożenia informacji INF-D-P oraz wniosku Wn-D za dany okres rozliczeniowy - stwierdzono w odniesieniu do 22 pracowników za jeden miesiąc (okres rozliczeniowy).

Wyniki powyższej kontroli ujęto w protokole kontroli z dnia 24 lipca 2019 r. do którego, kontrolowany wnioskodawca nie wniósł zastrzeżeń.

Pismem z dnia 23 września 2019 r. pracodawcę, na podstawie art. 49e ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, z późn. zm.); dalej: "ustawa o rehabilitacji", wezwano do zwrotu kwoty 339 475,28 zł w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zwrotu, na rachunek bankowy Funduszu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu, bądź do przedstawienia dowodów przeczących powyższym ustaleniom. W ww. piśmie wskazano, iż wskazana kwota do zwrotu stanowi nienależnie pobrane dofinansowanie za okresy sprawozdawcze: od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r., czerwiec 2017 r. styczeń 2018 r. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami.

Pismem z dnia 23 września 2019 r. PFRON zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o udzielenie informacji, czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okresy składkowe w ZUS od sierpnia do grudnia 2016 r., od stycznia do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r.

W dniu 18 października 2019 r. do Funduszu wpłynęła informacja udzielona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Spółka nie dokonała zwrotu wszystkich środków w terminie wskazanym w wezwaniu oraz nie dokonała korekt wniosków Wn-D za wszystkie okresy sprawozdawcze objęte niniejszym postępowaniem za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansować i Refundacji. W związku z powyższym, pismem z dnia 9 stycznia 2020 r. Spółka została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot środków PFRON wypłaconych stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r., czerwiec 2017 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r., czerwiec 2017 r.

W dniu 23 marca 2020 r. skarżąca złożyła od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowej decyzji Spółka zarzuciła:

niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie art. 26a ust 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że nieterminowe opłacenie niezindywidualizowanych składek na rzecz ZUS stanowi nieterminowe "poniesienie kosztów płacy" w rozumieniu ustawy o rehabilitacji, a zatem jest przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji nakazującej zwrot pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych;

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 7, 76, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", poprzez zaniechanie podjęcia ustaleń w zakresie poniesienia przez stronę indywidualnych składek za konkretnych pracowników niepełnosprawnych jak również uznanie prawdziwości dokumentu urzędowego w zakresie nieobjętym jego treścią, tj. przyjęcie, że sposób i termin księgowania wpłat przez organ jest tożsamy z poniesieniem wpłat przez stronę, a ponadto bezpodstawne przyjęcie, że ustalone w ogólnej wysokości opóźnienia w płatności składek dotyczą pracowników niepełnosprawnych,

art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zawierającej istotne rozbieżności sentencji i uzasadnienia w zakresie kwoty, co w oczywisty sposób narusza zaufanie strony do władzy publicznej oraz nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w zakresie orzeczenia zwrotu w niejednoznacznej wysokości, nie odpowiadającej różnicy pomiędzy dofinansowaniem faktycznie otrzymanym a dofinansowaniem należnym ze względu na poniesione koszty płacy.

Pismem z 2 kwietnia 2020 r. organ zwrócił się z zapytaniem do Oddziału ZUS [...], z prośbą o udzielenie informacji, w jakiej kwocie płatnik zobowiązany był do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP i FGŚP oraz w jakich terminach i wysokościach dokonał poszczególnych wpłat za na FUS, FUZ oraz FPiFGŚP za okresy rozliczeniowe: od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 r. do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r.

Dnia 7 maja 2020 r. Oddział ZUS w [...] przekazał informację o terminach w jakich nastąpiło pokrycie należności z tytułu składek za okresy rozliczeniowe: od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 r. do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r. Ponadto ZUS wskazał, że Zakład dokonuje rozliczenia konta zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych {Dz. U. z 2017 r., poz. 1831). Podstawą dokonania rozliczenia konta są prawidłowo złożone przez płatnika składek dokumenty rozliczeniowe oraz wpłaty, które wpłynęły na konto płatnika.

W dniu [...] lipca 2020 r. Prezes Zarządu PFRON wydał zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu wskazano, iż według kontrolujących rozbieżności między wykazywanymi w dokumentach INF-D-P kwotami kosztów płacy, a stanem faktycznym stwierdzono w odniesieniu do czterech pracowników. Organ ustalił, iż pracodawca nie usunął nieprawidłowości za pomocą korekt wniosków składanych za pośrednictwem SODiR oraz nie dokonał zwrotu nienależnie pobranych środków. Wobec powyższego organ uznał, że strona nie usunęła nieprawidłowości wobec ww. pracowników niepełnosprawnego.

Ponadto, organ wskazał, że uregulowanie należności wobec ZUS z tytułu opłacania składek z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni względem terminu ustalonego, skutkuje brakiem możliwości ubiegania się o dofinansowanie, a w przypadku gdy doszło do otrzymania środków PFRON, tj. dofinansowania, skutkuje zwrotem całości otrzymanej kwoty, co do okresu, w stosunku do którego stwierdzono nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości organu, że w stosunku do strony zachodzi przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, która uniemożliwia wypłatę miesięcznego dofinansowania. Organ zebrał materiał dowodowy sprawy, z którego jednoznacznie wynika, że w przypadku strony przekroczony został 14-dniowy termin na poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości organu, iż strona nienależnie pobrała środki PFRON wypłacone tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze w PFRON od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r. oraz czerwiec 2017 r. Nadto Spółka nie sporządziła korekt wniosków za wszystkich pracowników wykazanych we wnioskach za ww. okresy sprawozdawcze oraz nie zwróciła w całości nienależnie pobranego dofinansowania.

Organ wyjaśnił również w nawiązaniu do treści art. 26a ustawy o rehabilitacji, iż dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku. Na podstawie przedstawionego przez pracodawcę potwierdzenia dokonanych operacji z dnia 9 września 2016 r. organ ustalił, że wynagrodzenia wskazanych w decyzji pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2016 r. zostały wypłacone w dniu 9 września 2016 r., podczas gdy wniosek Wn-D za ww. okres został złożony przez pracodawcę w dniu 8 września 2016 r. Pracodawca nie usunął nieprawidłowości za pomocą korekty wniosku składanego za pośrednictwem SODiR oraz nie dokonał zwrotu nienależnie pobranych środków. Wobec powyższego, w ocenie organu, uznać należy, że strona nie usunęła nieprawidłowości wobec wymienionych w decyzji pracowników niepełnosprawnych.

W skardze na powyższą decyzję Prezesa PFRON Spółka zarzuciła naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj.:

art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem przez organ, że termin "koszty pracy" na gruncie ustawy o rehabilitacji odnosi się do wszystkich pracowników zatrudnianych przez beneficjentów, przy czym prawidłowa wykładnia przemawia za zawężeniem katalogu podmiotowego wyłącznie do pracowników niepełnosprawnych zatrudnianych przez beneficjenta;

art. 26a ust. 1a1 pkt 3 oraz ust. 1a ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem przez organ, że nieterminowe opłacenie niezindywidualizowanych składek na rzecz ZUS stanowi nieterminowe poniesienie kosztów płacy i jest przesłanką uprawniającą organ do żądania zwrotu dofinansowania, przy czym jednocześnie organ nie wykazał, że naruszenie terminów odnosiło się wyłącznie do pracowników niepełnosprawnych, których przepisy omawianej ustawy dotyczą, a badając terminowość opłacania składek wszystkich pracowników przekroczył zakres swojej kognicji;

art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez organ, że wykazanie przez skarżącego w informacji IN-F-DP kwoty kosztów pracy niezgodnej ze stanem faktycznym oznacza zobowiązanie beneficjenta do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania, przy czym prawidłowa wykładnia przepisu przemawia jedynie ewentualnie za zmniejszeniem kwoty dofinansowania w części odpowiadającej faktycznemu nieponiesieniu kosztów płacy;

art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji nakazującej zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych przez organ w toku kontroli nieprawidłowości, przy czym rzeczywiście owe nieprawidłowości nie zostały dostatecznie wykazane i tym samym nie uzasadniają zwrotu dofinansowania;

art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem przez organ, że nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli stanowią podstawę zwrotu wypłaconych środków przez PFRON, przy czym nie zostały one dostatecznie wykazane przez organ, a także niektóre działania i zaniechania skarżącego niesłusznie uznane zostały za "nieprawidłowości".

2. postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 7, art.. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie skutkujące zaniechaniem organu w zakresie dokonania ustalenia dokładnego stanu faktycznego niezbędnego do rozpoznania sprawy i wydaniem decyzji mimo niekompletnego materiału dowodowego oraz niewyczerpującym zebraniem i zbadaniem materiału dowodowego, tj. w szczególności zaniechanie ustalenia przez organ wysokości i terminowości opłacanych składek za konkretnych pracowników niepełnosprawnych oraz przyjęcie, że sposób i termin księgowania wpłat przez ZUS jest tożsamy z poniesieniem wpłat przez skarżącego; przy czym dogłębna analiza niezbędnego materiału dowodowego uzasadniałaby uchylenie decyzji PFRON przez Prezesa Zarządu;

art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie skutkujące prowadzeniem postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników, tj. w szczególności wskazywanie w treści uzasadnienia decyzji różnych kwot mających podlegać zwrotowi na rzecz Funduszu, które nie pokrywały się z sumą kwot podanych w sentencji decyzji, a także wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;

art. 11 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie skutkujące niedostatecznym wyjaśnieniem przesłanek i podstaw, na których oparta jest decyzja, w szczególności poprzez oparcie decyzji na dokumentach uzyskanych z ZUS niewystarczających do wydania decyzji obligującej do zwrotu dofinansować oraz niewystarczające wyjaśnienie przyczyn oparcia się wyłącznie na tych dokumentach przy wydawaniu decyzji.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Prezesa PFRON zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii wskazać należy, że kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Tym samym, zważywszy na jej przedmiot, podstawę jej wydania mógł stanowić (współstanowić) i stanowił (współstanowił) określający przesłanki jej podjęcia art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, z którego wynika, że środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Jeżeli w rozpatrywanej sprawie - jak wynika z jej akt - przesłanką wydania zaskarżonej decyzji nie było, ani wykorzystanie środków Funduszu niezgodnie z przeznaczeniem, ani też pobranie ich w nadmiernej wysokości, lecz stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości, to za oczywiste należy uznać, że obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków było ustalenie podlegającej zwrotowi kwoty środków Funduszu w relacji do nieprawidłowości stwierdzonych w odniesieniu do nich, a więc w odniesieniu do środków przyznanych. Tylko bowiem środki przyznane podlegają zwrotowi. Tym samym, za oczywiste trzeba uznać, że w świetle przywołanego przepisu prawa nie chodzi - jak sugeruje to organ - jakiekolwiek nieprawidłowości, lecz tylko o takie, które pozostają w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z przyznanym pracodawcy wsparciem.

Powyższy argument znajduje swoje uzasadnienie w przepisach ogólnych ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. tj. art. 1, który to przepis wskazuje zakres podmiotowy, a dotyczy on osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w art. 3 lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia, zwanych "osobami niepełnosprawnymi". Jednym zaś z celów tej ustawy – jak wynika to już chociażby z jej tytułu oraz szczegółowych rozwiązań prawnych zawartych w jej Rozdziale 4 – jest aktywizacja osób niepełnosprawnych na rynku pracy, która jest realizowana, między innymi, poprzez tworzenie różnego rodzaju mechanizmów ukierunkowanych na realizację tego celu (np. art. 12a - jednorazowa pomoc; art. 13 - dofinansowanie działalności gospodarczej, art. 25a - refundacja składek na ubezpieczenie społeczne osobie niepełnosprawnej wykonującej działalność gospodarczą oraz niepełnosprawnemu rolnikowi), w tym również mechanizmów adresowanych do pracodawców, co jasno i wyraźnie wynika ze szczegółowych przepisów Rozdziału 5 - Szczególne obowiązki i uprawnienia pracodawców w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych - przywołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, CBOiS).

Jednym z takich mechanizmów jest ten, o którym stanowi - usytuowany w przywołanym Rozdziale 5 - art. 26a ustawy, a mianowicie dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Z art. 26a ust. 1 ustawy wynika, że pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego - w kwocie determinowanej stopniem niepełnosprawności pracownika - o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Wymienione dofinansowanie nie przysługuje natomiast pracodawcy w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 26a ust. 1a i ust. 1a¹ pkt 1 - 3, a jego przyznanie mimo zaistnienia tych sytuacji lub zaistnienia ich (lub ujawnienia zaistnienia) po jego przyznaniu, stanowi podstawę wydania decyzji, o której mowa w przywołanym już powyżej art. 49e ust. 1, a mianowicie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków Funduszu w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości.

Za podlegającą zwrotowi "kwotę środków Funduszu ustaloną w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości", o której mowa w art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy, należy uznać kwotę środków, która jakkolwiek została przyznana i wypłacona, to jednak pracodawca - jako beneficjent tych środków -naruszył obowiązki, o których mowa w pkt 3 ust. 1a¹ art. 26a, a mianowicie poniósł miesięczne koszty płacy z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, z zastrzeżeniem ust. 1a². Zgodnie z art. 26a ust. 1a² ustawy kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a¹ pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Potwierdza to więc wniosek, że nie chodzi o jakąkolwiek nieprawidłowość, lecz tylko o taką, która pozostaje w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z przyznanym pracodawcy wsparciem finansowym w postaci dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, którego przyznanie skorelowane zostało z nałożonymi na pracodawcę obowiązkami, których naruszenie stanowi nieprawidłowość, w rozumieniu przywołanej regulacji. Ponadto, za uzasadniony należy uznać również wniosek, że warunkiem korzystania przez pracodawcę z dofinansowania do wynagrodzenia osób niepełnosprawnych, stanowiącym jednocześnie warunek skuteczności działania mechanizmu aktywizowania osób niepełnosprawnych jest to, aby właśnie koszty płacy, o których mowa w przywołanym przepisie prawa, a więc koszty płacy związane właśnie z zatrudnianiem pracownika niepełnosprawnego, były terminowo ponoszone przez pracodawcę, jako beneficjenta wsparcia (por. także wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 2217/19, CBOiS).

Wbrew stanowisku organu, zasadności przedstawionych wniosków nie podważa to, że koszty płacy, o których mowa w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy (art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji).

Fakt, że na gruncie przywołanej definicji ustawodawca nie stanowi o "kosztach płacy pracownika niepełnosprawnego", w żadnym stopniu, ani też zakresie nie dowodzi istnienia konsekwencji, które miałyby się wyrażać się w tym, że to każda nieprawidłowość, w tym nieprawidłowość odnosząca się do uchybienia przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy w ogólności - a więc niezależnie od tego, czy odnosi się to tylko do pracowników niepełnosprawnych - stanowi podstawę podjęcie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków Funduszu.

Sąd wskazuje, że jeżeli pojęcie kosztów płacy zostało zdefiniowane na gruncie art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, zaś przedmiot regulacji tej ustawy - jak wynika to z jej art. 1 - dotyczy osób niepełnosprawnych, przez co tym samym został ograniczony do precyzyjnie określonych nią spraw tych osób, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniona definicja ma charakter definicji projektującej ustanawiającej regułę znaczeniową odnośnie do rozumienia pojęcia kosztów płacy w przywołanej ustawie oraz - co istotne - dla potrzeb jej stosowania. Jeżeli więc ustawa dotyczy osób niepełnosprawnych to dla potrzeb jej stosowania koszty płacy należy rozumieć, jako koszty płacy pracownika niepełnosprawnego.

Powyższe podejście do rozumienia pojęcia kosztów płacy oraz prezentowane w jego uzasadnieniu argumenty znajdują swoje potwierdzenie w treści art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, na gruncie którego też jest mowa o kosztach płacy. Logika tej regulacji - z której wynika, między innymi, że kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie poniesionych miesięcznych kosztów płacy - wyraża się przecież w tym, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 art. 26a przywołanej ustawy nie może powodować, że pracodawca nie poniesienie żadnych kosztów płacy zatrudnienia pracownika, to jest - co w świetle przywołanej regulacji uznać należy za oczywiste - kosztów płacy zatrudnianego pracownika niepełnosprawnego, nie zaś jakiegokolwiek pracownika (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2020 r., I GSK 354/20, CBOiS).

Uwzględniając wszystkie konsekwencje wynikające z przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia kosztów płacy, którym na gruncie ustawy o rehabilitacji dla potrzeb jej stosowania operuje ustawodawca w jej art. 2 pkt 4a i art. 26a ust. 1a¹ pkt 3, trzeba stwierdzić, że zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu prowadzonym w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, który wyznaczał art. 49e ust. 1 przywołanej ustawy - w rozpatrywanej sprawie ta część zawartej w tym przepisie wypowiedzi normatywnej, która odnosi się do podlegającej zwrotowi kwoty ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości - aby mógł być uznany za prawidłowy, nie mógł abstrahować od tego, że koszty płacy, o których mowa powyżej, to koszty płacy pracownika niepełnosprawnego, nie zaś innego pracownika zatrudnianego przez pracodawcę, o którym mowa w art. 26a ust. 1, a mianowicie przez pracodawcę korzystającego z dofinansowania do wynagrodzenia z tytułu zatrudniania pracownika niepełnosprawnego.

Tym samym, tak wyznaczony przepisem prawa materialnego zakres postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu, w sensie odnoszącym się do ustalenia prawnie relewantnych dla jego wyniku faktów, powinien przede wszystkim uwzględniać potrzebę (i zarazem obowiązek) wykazania przez organ administracji, że źródłem i przyczyną stwierdzonych nieprawidłowości uzasadniających żądanie zwrotu przyznanych środków jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał dofinansowanie z Funduszu.

W rozpatrywanej sprawie tak się nie stało, co uzasadnia twierdzenie o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. W konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia pojęcia kosztów płacy, o którym mowa w art. 2 pkt 4a (w związku z art. 26a ust. 1a¹ pkt 3) ustawy o rehabilitacji, organ administracji publicznej wadliwie określił zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów, co polegało na przyjęciu, że nieprawidłowością uzasadniającą żądanie zwrotu środków Funduszu jest uchybienie przez pracodawcę terminom ponoszenia kosztów płacy w ogólności, nie zaś - jak prawidłowo należało to przyjąć - uchybienie terminom ponoszenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których otrzymał on dofinansowanie.

Dlatego też, w ocenie Sądu, Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 11 k.p.a.

Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwracał się do Oddziału ZUS [...] o udzielenie informacji czy Strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne za okresy: od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 r. do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r. ZUS Oddział w [...] w odpowiedzi w piśmie z 7 maja 2020 r. poinformował, że składki za ww. okresy zostały rozliczone zgodnie ze wskazanym rozliczeniem należności płatnika. Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON.

W skardze zasadnie podniesiono, iż dokumentacja przesłana organowi przez ZUS (zaprezentowana w zaskarżonej decyzji) ma charakter zbiorczy i nie dotyczy indywidualnie poszczególnych pracowników niepełnosprawnych (których dotyczyła refundacja PFRON za sporny okres), lecz wszystkich należności skarżącej wobec ZUS za okresy rozliczeniowe: od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 r. do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r. Spółka zasadnie wywiodła, iż niezrozumiałe jest dlaczego organ dał wiarę jedynie tym dokumentom, jeżeli były one niekompletne i nie pozwalały poczynić ustaleń w zakresie przewidzianym ww. regulacjami krajowymi. Co istotne przy tym, organ nie wskazał przyczyn, dla których pominął znajdujące się w aktach administracyjnych dowody w postaci potwierdzeń dokonania przez Spółkę przelewów bankowych tytułem wpłat należnych składek ZUS za sporne okresy rozliczeniowe - na okoliczność terminowego uregulowania przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy w rozumieniu art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Prezes PFRON w żaden sposób nie wyjaśnia powyższych sprzeczności zawartych w wydanych decyzjach, a zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie są one bardzo istotne do skontrolowania prawidłowości działania Funduszu.

Wskazać bowiem trzeba, że w przepisie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji ustawodawca posłużył się zwrotem "poniesione" – w odniesieniu do wynikającego z art. 47 ust. 1 u.s.u.s. obowiązku pracodawcy opłacenia składek za dany miesiąc. Językowa wykładnia tego przepisu przemawia zatem za przyjęciem, że chodzi o faktyczne (rzeczywiste) poniesienie składek, czyli ich opłacenie przez pracodawcę, nie zaś o ich rozliczenie czy zaksięgowanie przez ZUS. Przemawia za tym również wykładnia celowościowa, skoro wprowadzenie tego przepisu do ustawy o rehabilitacji niewątpliwie miało służyć dyscyplinowaniu pracodawców w terminowym ponoszeniu kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych za dany okres rozliczeniowy. Godzi się zatem przyjąć, że decydujące znaczenie dla wykazania przez organ ziszczenia się dyspozycji przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, winno mieć ustalenie, w jakiej dacie pracodawca poniósł (opłacił) należne za dany miesiąc składki za pracowników niepełnosprawnych. Dopiero zaś jednoznaczne stwierdzenie, że pracodawca nie opłacił składek w terminie wynikającym z u.s.u.s., a nadto, że nie nastąpiło to również w ciągu kolejnych 14 dni, nie tyle daje organowi prawo, co nakłada nań obowiązek odmowy wypłaty wnioskowanego dofinansowania, zatem również ustalenia na wniosek pracodawcy, że dofinansowanie wynosi 0 zł.

Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, Prezes PFRON oparł się wyłącznie na informacjach uzyskanych od ZUS, z których, zdaniem Sądu, nie wynika po pierwsze to, w jakiej dacie Spółka poniosła składki za pracowników niepełnosprawnych w spornych okresach rozliczeniowych, a po drugie czy uchybienie terminu określonego w art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. – nastąpiło z przekroczeniem 14 dni.

Przede wszystkim z informacji ZUS z dnia 7 maja 2020 r., na którą organ powołuje się w zaskarżonej decyzji, nie wynikają konkretne daty "poniesienia" składek przez Spółkę. Zauważyć należy, że w piśmie tym ZUS przedstawił rozliczenie należności – dokonane na dzień 7 maja 2020 r. – wskazując jedynie daty wpłat, z których zostały "rozliczone" składki.

Sąd podkreśla, iż obowiązujące w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i adresowane do prowadzącego je organu prawne wymogi ustalania faktów, w tym w szczególności te, o których mowa w art. 80 k.p.a., nawet w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie ustalenia faktyczne miałyby również następować na podstawie danych, o których mowa w art. 49c pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie zwalniają organu administracji publicznej z obowiązku dokonania stosownej oceny konkretnego dowodu (a więc i wymienionych danych, w tym przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 76 § 3 k.p.a., który nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 1995 r., III ARN 38/95), w tym - a to wobec znaczenia regulacji materialnoprawnej dla zakresu koniecznych do ustalenia w sprawie faktów - oceny odnośnie do jego przydatności dla stwierdzenia danej okoliczności, albowiem nie chodzi przecież o jakiekolwiek dane ZUS, lecz o dane istotne dla wykazania nieprawidłowości, o których mowa w art. 49e ust. 1 w związku z art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 przywołanej ustawy, w przedstawionym powyżej ich rozumieniu. Wykazanie nieprawidłowości, o której stanowią przywołane przepisy prawa następuje bowiem bez jakiegokolwiek uszczerbku dla praw pracowników bez niepełnosprawności.

Respektowanie zaś wskazanych powyżej wymogów nie oznacza wkraczania w kompetencje organu, od którego, czy też za pośrednictwem którego (por. w tej mierze również art. 7b k.p.a.) dany dowód, w tym przywołane dane ZUS, został pozyskany. To bowiem organ prowadzący postępowanie jest jego gospodarzem, z wszystkimi konsekwencjami - oraz obowiązkami - tego stanu rzeczy.

W odniesieniu do ustanowionej na gruncie art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażają się one w zobligowaniu organu administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. np. wyrok NSA z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. np. wyrok NSA z 14 stycznia 1994 r., III SA 491/93).

Skoro zaś (swobodna) ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie zakłada ze swej istoty przeprowadzenie pewnego procesu myślowego, to w świetle art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. za uprawniony trzeba uznać wniosek, że proces ten powinien być odzwierciedlony w uzasadnieniu podejmowanej w sprawie decyzji.

Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego. W rozpoznawanej sprawie natomiast dokumentacja przesłana organowi przez Oddział ZUS w [...] (zaprezentowana w zaskarżonej decyzji) ma charakter zbiorczy i nie dotyczy indywidualnie poszczególnych pracowników niepełnosprawnych (których dotyczyła refundacja PFRON za sporny okres), lecz wszystkich należności skarżącej wobec ZUS za okresy rozliczeniowe: od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., od stycznia 2017 r. do maja 2017 r. oraz lipiec 2017 r..

Podkreślając w tym względzie znaczenie funkcji uzasadnienia wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia - zwłaszcza zaś funkcji spełnienia prawnego obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta oraz funkcji kontroli jej trafności - za oczywiste należy uznać, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co oznacza potrzebę zajęcia stanowiska wobec całego materiału procesowego, a w szczególności uzasadnienia, na jakiej podstawie dane fakty i okoliczności uznane zostały za prawdziwe. Zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, co oznacza, że ograniczenie się przez organ do wskazania danych przepisów prawa nie spełnia warunku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji zakłada bowiem ze swej istoty potrzebę przeprowadzenia wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i odzwierciedlenia jej przebiegu oraz rezultatu w uzasadnieniu decyzji. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji w relacji do zawartego w niej rozstrzygnięcia ma objaśnić tok myślenia organu administracji prowadzący do zastosowania danego przepisu prawa w danej sprawie z uwagi - co trzeba podkreślić - na jej przedmiot.

Uwzględniając powyższe, a także odwołując się do wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów, za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że zestawienie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji z wymogami, jakim czynić powinno zadość uzasadnienie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku o jego wadliwości.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w sprawie organ naruszył przepisy materialne (ar. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), gdyż dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia koszty płacy, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę wskazaną oceną związaną przede wszystkim z interpretacją pojęcia koszty płacy. Ustali i jeżeli taki fakt będzie miał miejsce przedstawi w zaskarżonej decyzji informację o niedopłacie za sporne miesiące każdej z niepełnosprawnych osób. Ustali jednoznacznie kwotę składek ZUS od wynagrodzeń za okresy sprawozdawcze w PFRON od lipca 2016 r. do kwietnia 2017 r. oraz czerwiec 2017 r. jaką powinna opłacić strona skarżąca. Wskaże należną kwotę składek w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz szczegółowo wyjaśni sposób ustalenia tej kwoty. Odniesie się także do stawianych przez stronę zarzutów i złożonych dokumentów w kontekście wykładni przepisów ustawy o rehabilitacji dokonanej przez Sąd.

Ponadto, w zakresie, w którym wskazano, że w odniesieniu do czterech wymienionych w uzasadnieniu decyzji pracowników istnieją rozbieżności między wykazywanymi w dokumentach INF-D-P kwotami kosztów płacy, a stanem faktycznym, organ winien w sposób jednoznaczny wykazać, iż w przypadku wskazanych pracowników rozbieżności skutkowały pobraniem dofinansowania w wysokości wyższej od należnej, co warunkuje zwrot nienależnie pobranego dofinansowania w powyższym zakresie.

Należy również zaznaczyć, iż skarżąca Spółka nie zakwestionowała ustaleń organu w zakresie, w którym wskazano w nawiązaniu do treści art. 26a ustawy o rehabilitacji, iż dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku. Na podstawie przedstawionego przez pracodawcę potwierdzenia dokonanych operacji z dnia 9 września 2016 r. organ ustalił, że wynagrodzenia wskazanych w decyzji 22 pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2016 r. zostały wypłacone w dniu 9 września 2016 r., podczas gdy wniosek Wn-D za ww. okres został złożony przez pracodawcę w dniu 8 września 2016 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż Spółka wypełniła przesłankę zawartą w art. 26a ust. 1a1 pkt 1a ustawy o rehabilitacji uniemożliwiającą przyznanie dofinansowania do wynagrodzenia wymienionych powyżej pracowników niepełnosprawnych.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Powołane przepisy stanowią, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), a także gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd zasądził na rzecz strony Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 14.200 zł na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca wpłaciła 3.383 zł tytułem wpisu sądowego oraz 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa radcy prawnemu; koszty pełnomocnika z wyboru w wysokości 10.800 zł zostały ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).