Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 4/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie przedłożenia propozycji służby postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. T. jest bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wyrażająca się w braku złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2016 r. (Dz. U. poz. 1948, dalej "przepisy wprowadzające KAS").

Na tej podstawie wniosła o stwierdzenie istnienia bezczynności w związku z faktem braku przedstawienia propozycji służby i zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do zaprzestania bezczynności i niezwłocznego złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, uwzględniającej posiadane przez nią kwalifikacje, przebieg służby, oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.

W uzasadnieniu wskazała, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał do dnia 31 maja 2017 r. obowiązek prawny wręczenia propozycji służby na podstawie art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS. Nie dokonując tego naruszył:

- art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a") zapewniający obywatelom prawa do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki,

- art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284),

- rekomendacji nr R (80) 2 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 11 marca 1980 r. dotyczącej wykonania dyskrecjonalnych kompetencji administracji,

- Europejski Kodeks Dobrej Administracji przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. – art. 17 dotyczącego terminowego podejmowania decyzji,

- art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjętej 7 grudnia 2000 r. w Nicei.

Przedstawiła własną interpretację art. 165 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisów wprowadzających Krajową Administrację Skarbową (Dz. U. poz. 1948, dalej: "Przepisy wprowadzające KAS"). Jej zdaniem z treści tego przepisu wynika, że organ powinien był złożyć wszystkim pracownikom propozycje pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycje służby. Swoje stanowisko wywodzi również z treści art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 tej ustawy. Końcowo powołała się na długoletni i nienaganny okres swojej służby.

Zarzucając przepisom niekonstytucyjność wskazała na nierówne traktowanie osób, które w takiej samej sytuacji prawnej otrzymały propozycje pracy, służby lub nie otrzymywały żadnej propozycji.

Przed wniesieniem skargi Skarżąca skierowała do organu na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a wcześniej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że bezczynność stanowiąca podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi dotyczyć stosunku administracyjnego, a tego w sprawie nie stwierdzono, wniosek o oddalenie – prawidłowo zastosowanymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z kilku powodów.

Po pierwsze – nie można mówić o bezczynności organu w sytuacji, gdy organ skierował do skarżącej propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia, a więc wybrał jedną z form swojego zachowania, przewidzianą w przepisach wprowadzających KAS, a propozycja ta w dodatku została przez skarżącą przyjęta.

Po drugie – wbrew stanowisku skarżącej organ nie miał obowiązku przedstawienia propozycji służby. Z art. 165 ust. 7 powołanych przepisów wynika bowiem, że zachowanie organu może polegać także na przedstawieniu propozycji nowych warunków zatrudnienia (vide: postanowienie NSA z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2826/17).

Po trzecie – skarga na bezczynność organu przysługuje w przypadkach określonych przepisami prawa, a w szczególności w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Propozycja określająca nowe warunki służby, czy postępowanie w sprawie jej złożenia, nie mieszczą się w hipotezie tych przepisów. Propozycja taka stanowi bowiem niewiążącą funkcjonariusza (pracownika) ofertę kontynuacji zatrudnienia na nowych warunkach (vide: postanowienie NSA j.w.). Także propozycja pełnienia służby wymaga dopełnienia w postaci jej przyjęcia przez funkcjonariusza (pracownika). Wynika to z art. 169 ust. 4 przepisów wprowadzających KAS, według którego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ustalającej warunki pełnienia służby przysługuje w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji. Do czasu przyjęcia propozycji pozostaje ona zatem jedynie ofertą, o jakiej była wyżej mowa. Nieprzedstawienie takiej oferty nie mieści się zaś w katalogu spraw poddanych właściwości sądów administracyjnych w art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947). Z kolei z art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wynika wyłączenie właściwości tych sadów w sprawach związanych z podległością służbową między przełożonymi i podwładnymi. Nieprzedstawienie propozycji służby nie stanowi żadnego z przypadków, w których droga sądowoadministracyjna byłaby dopuszczalna (tak też: postanowienie WSA w Rzeszowie z 2 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 92/17).

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzeczono, jak w sentencji.