Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1067/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32, art. 107  par. 1,  art. 156  par. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wójta Gminy A Sekretarz Gminy odmówił ustalenia - na wniosek E. K. - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr "[...]" w obrębie A, gmina A.

W dniu 23 września 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek E. K. o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji. Jako podstawę prawną do stwierdzenia nieważności strona wskazała art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawczyni podniosła, że przedmiotowa decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Wyjaśniła, że z treści decyzji z dnia "[...]" wprost wynika, że organ działał po rozpatrzeniu wniosku E. K. w imieniu i na rzecz której działał adw. J. L. prowadzący Kancelarie Adwokacką przy ul. A w A.. Dodatkowo również w sentencji decyzji organ odmówił wydania warunków zabudowy dla E. K. w imieniu i na rzecz której działał adw. J. L.. Konsekwencją powyższego działania było doręczenie przedmiotowej decyzji adw. J. L. z pominięciem E. K.. Natomiast z akt sprawy wynika, że wniosek z dnia 15 grudnia 2011 r. o ustalenie warunków zabudowy pochodził bezpośrednio od wnioskodawczyni – E. K., zaś skarżąca nigdy w przedmiotowej sprawie nie udzielała pełnomocnictwa adw. J. L. ani też innej osobie. Wnioskodawczyni wskazała, że prawdopodobnie organ wydający przedmiotową decyzję, działając automatycznie, uznał pełnomocnika Stowarzyszenia Działkowców A za pełnomocnika w indywidualnych sprawach jej członków. Takie działanie stanowi rażące naruszenie art. 33 k.p.a. skutkujące doręczeniem decyzji osobie nie będącej stroną w postępowaniu, ani też nie reprezentującej żadnej ze stron postępowania.

Decyzją z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że przez skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć zwrócenie się z decyzją do osoby, dla której nie była ona przeznaczona. Użyte w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. sformułowanie "osoba niebędąca stroną" powinno być interpretowane zgodnie z art. 28 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. wskazującym, że elementem obligatoryjnym decyzji jest "oznaczenie strony lub stron". Oznaczenie strony wiązać trzeba ze spełnieniem jednego z materialnoprawnych wymogów stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, którym jest skonkretyzowanie adresata rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Decyzja jako akt stosowania prawa, ma co do zasady, wskazywać jej adresatowi, jakie konsekwencje prawne wiążą się z zastosowaniem przepisu prawa materialnego. W tym znaczeniu, skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną polega na nieprawidłowym określeniu adresata rozstrzygnięcia, a więc wadliwym ustaleniu praw lub obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej względem podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. W świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., nieważność postępowania nie będzie zatem zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego. Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona wadliwie osobie, która nie była pełnomocnikiem inwestora. Nie doszło jednak do określenia praw i obowiązków podmiotu innego, niż strona postępowania. Skoro zaś nie rozstrzygnięto o żadnym uprawnieniu, ani obowiązku takiego podmiotu, brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie składu orzekającego Kolegium była to podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

E. K., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem opisanej powyżej decyzji Kolegium z dnia "[...]" W uzasadnieniu podniosła, że poprzez umieszczenie osoby adw. J. L. w osnowie i sentencji decyzji nastąpiło skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania. Natomiast sama czynność polegająca na doręczeniu decyzji adw. J. L. stanowi jedynie konsekwencje wadliwości stwierdzenia, że strona postępowania ustanowiła w sprawie swojego pełnomocnika. Tym samym nieuprawnione jest twierdzenie, że w sprawie zaistniała przesłanka skutkująca wznowieniem postępowania, tj. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Organ nie pominął bowiem E. K. w toku postępowania, uznał ją za stronę postępowania i rozpatrzył jej wniosek, jednakże do dnia dzisiejszego decyzja nie została stronie doręczona z powodu jej wadliwości.

Ponadto nawet, jeśli Kolegium stwierdziło, że powyższa okoliczność nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., to z pewnością stanowi tę podstawę rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotowa decyzja została bowiem wydana z rażącym naruszeniem art. 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przywołane przepisy nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, skoro E. K. nie ustanowiła w postępowaniu żadnego pełnomocnika. Tym samym wskazanie nieustanowionego pełnomocnika w sentencji zaskarżonej decyzji, a następnie doręczenie mu decyzji winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy Piecki z dnia "[...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z "[...]" utrzymało w mocy decyzję własną z dnia "[...]".

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że E. K. zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej z przyłączem energetycznym, wodnym, kanalizacyjnym i bezodpływowym zbiornikiem na ścieki na działce nr "[...]" obręb geodezyjnym A, gmina A. W decyzji z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wójta Gminy Sekretarz Gminy odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy - wskazując, że uczynił to po rozpatrzeniu wniosku E. K. w imieniu i na rzecz której działa adw. J. L.. Jednocześnie doręczył przedmiotową decyzję J. L. z pominięciem strony postępowania. Z akt sprawy wynika również, że E. K. nie ustanowiła swoim pełnomocnikiem adw. J. K..

Skład orzekający Kolegium podzielił stanowisko zawarte w decyzji własnej z dnia "[...]"., iż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy A została skierowana do E. K., na której wniosek prowadzone było postępowanie, zaś adw. J. L. został wskazany - wprawdzie nieprawidłowo, ale jedynie jako pełnomocnik strony, a nie jako strona, tj. podmiot praw i obowiązków. Konsekwencją wskazania w decyzji J. L. jako pełnomocnika było błędne doręczenie decyzji. Kolegium wyjaśniło, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że kwestia doręczenia decyzji ma charakter wyłącznie procesowy i błąd w doręczeniu nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Kolegium odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu wydania przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa - art. 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie podczas, gdy z materiału dowodowego wynika, że przywołane przepisy nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, wskazało, że stosownie do treści art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Kolegium argumentowało, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Wspomniana postać naruszenia jednak może dotyczyć również przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa, postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w ogólnym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy.

W opinii składu orzekającego Kolegium w badanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, tj. art. 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie ustanowiła w sprawie pełnomocnika. Jednak - zdaniem Kolegium - w świetle całokształtu akt sprawy nie można stwierdzić, by naruszenie to miało charakter rażący. Postępowanie było bowiem prowadzone z udziałem strony – E. K., decyzja została skierowana do strony, a jedynie dodatkowo błędnie wskazano adw. J. L. jako pełnomocnika strony, konsekwencją czego było doręczenie decyzji osobie wskazanej jako pełnomocnik. Błąd w doręczeniu decyzji nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniosła E. K..

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażone w twierdzeniu, że wydana przez Wójta Gminy decyzja z dnia "[...]" nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie ani nie została wydana z rażącym ruszeniem prawa.

2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędne zastosowania i nie wykazanie, że zaskarżona decyzja została właściwie wydana i nie zawiera kwalifikowanej wady prawnej powodującej jej nieważność;

3) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu l instancji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kolegium z "[...]".

W treści skargi wskazano, że decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" nie tylko została mylnie doręczona do osoby nie będącą ani stroną ani pełnomocnikiem strony w postępowaniu, ale również w sentencji decyzji adw. J. L. został wskazany jako osoba, do której skierowana została decyzja. Natomiast skierowanie decyzji do pełnomocnika strony jest oczywistym błędem i to kwalifikowanym, skutkującym nieważność z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że konsekwencją uznania adw. J. L. za pełnomocnika strony postępowania skutkowało nie tylko doręczeniem jemu decyzji o warunkach zabudowy, ale również skierowaniem wszelkiej korespondencji. Wnioskodawczyni bowiem złożyła jedynie wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce "[...]" w ob. A gmina A. Następnie nie otrzymywała żadnych informacji, tj. ani informacji o sporządzeniu projektu decyzji i przekazania jego do organów uzgadniających, ani zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 Kpa). Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, naruszenie przepisów postępowania art. 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. nastąpiło zatem nie tylko w odniesieniu do doręczenia decyzji ale również w stosunku do całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r., poz.1647).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W sprawie poza sporem pozostaje, że decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wójta Gminy Sekretarz Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z przyłączami oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr "[...]" w obrębie A, gmina A. W decyzji tej rozstrzygnięto, że organ odmawia ustalenia warunków zabudowy na rzecz E. K. w imieniu i na rzecz której działa J. L.. Decyzja ta została także skierowana do J. L.. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca w sprawie nie ustanowiła swym pełnomocnikiem adwokata J. L..

W ocenie Sądu jednak przy tak ustalonym stanie faktycznym, nie można przyjąć, że decyzja z dnia "[...]" dotknięta jest wadą nieważności.

Zgodnie z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Strona skarżąca wskazuje, że decyzja Wójta Gminy w sposób rażący narusza art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.

Sąd w całości podziela stanowisko Kolegium, które przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywało w zaskarżonej decyzji, że w przypadku przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji polegającej na skierowaniu jej do osoby nie będącej stroną postępowania, nie chodzi o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz o rozstrzygniecie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji" (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 350/06, LEK nr 291195; wszystkie podane orzeczenia dostępne ponadto w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacjo o Sprawach: cbois.nsa.gov.pl ). Podobnie w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r. (sygn. akt II GSK 892/11, LEX nr 1219387) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji.

Zasadnie także Kolegium przywołało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia z dnia 5 marca 2013r. (sygn. akt II OSK 2079/11, LEK nr 1305541) w którym Sąd ten wskazał, że przez skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć jako równoważne zwróceniu się z decyzją do osoby, dla której nie była ona przeznaczona. Użyte w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. sformułowanie "osoba niebędąca stroną" powinno być interpretowane zgodnie z art. 28 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. wskazującym, że elementem obligatoryjnym decyzji jest "oznaczenie strony lub stron". W świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. nieważność postępowania nie będzie zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego. Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1347/10, LEK nr 1069001) wyjaśnił, że: z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, LEX nr 291195),

W przedmiotowej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy wszczynający postępowanie został wniesiony przez E. K. w dniu 13 stycznia 2012 r. Od samego początku postępowania, postępowanie to było prowadzone w stosunku do wnioskodawczyni. Organ na wniosek skarżącej zawiesił postępowanie administracyjne, a następnie je podjął, także na wniosek skarżącej. Podobnie inne pisma w sprawie były kierowane do skarżącej do wiadomości (np. pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", karta 61 akt adm.). Pierwsza decyzja organu I instancji z "[...]" była doręczona stronie, podobnie jak decyzja Kolegium z "[...]", którą organ odwoławczy uchylił decyzję Wójta Gminy A. Dopiero po zgłoszeniu się pełnomocnika adw. J. L. organ I instancji w decyzji wskazał, że odmawia wydania skarżącej na rzecz i w imieniu której działa adw. J. L. decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja organu I instancji została również doręczona adw. J. L.. Niemniej jednak nie sposób przyjąć, że organ skierował w przedstawionym powyżej rozumieniu decyzję do osoby nie będącej stroną w sprawie, tym bardziej, że organ I instancji pozostawał w błędnym przeświadczeniu, że adw. J. L. zgodnie z pełnomocnictwem z dnia 13 maja 2013 r. złożonym do akt administracyjnych pozostawał pełnomocnikiem umocowanym do działania na rzecz skarżącej. Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnik ten dopiero pismem z dnia 6 lipca 2013 r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji wskazał, że pełnomocnictwo udzielone przez Stowarzyszenie Działkowców A upoważnia wyłącznie do czynności w imieniu Stowarzyszenia, a nie obejmuje indywidualnych spraw poszczególnych członków Stowarzyszenia.

Z treści decyzji z dnia "[...]" nie sposób także wywieść, że organ rozstrzygnął sprawę adw. J. L., gdyż to z treści decyzji nie wynika. Błąd w zapisie decyzji "w imieniu i na rzecz której działa Pan J. L." nie może zostać uznany za podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie oznacza to, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Niewątpliwie bowiem, organ rozpoznał w decyzji z "[...]" po przeprowadzonym postępowaniu wniosek skarżącej o wydanie warunków zabudowy, jedynie błędnie uznając, że w imieniu skarżącej działa jej pełnomocnik. Jednak to nie może oznaczać, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

W badanej przez Sąd sprawie nie można także przyjąć, by decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" naruszała w sposób rażący art. 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. Z treści art. 32 k.p.a. wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Rację ma Kolegium wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.

W ocenie Sądu zasadnie przyjęło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie było prowadzone z udziałem strony – E. K., decyzja została skierowana do strony określając jej prawa i obowiązki, a jedynie dodatkowo błędnie wskazano adw. J. L. jako pełnomocnika strony, konsekwencją czego było doręczenie decyzji osobie wskazanej jako pełnomocnik. Błąd w doręczeniu decyzji - jak zasadnie przyjął organ - nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.