Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2244/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] ul. [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zalewania garażu przynależnego do lokalu nr [...] wodami opadowymi z tarasu przylegającego do lokalu nr [...], w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości tarasu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], poprzez:

• usunięcie wszystkich warstw z powodu daleko posuniętej korozji;

• ułożenie na nowo warstw ocieplających i dwóch poziomów wodoszczelnych warstw (papa i folia w płynie 2 x);

• podwyższenie cokołów na tarasie (wysokość nowego cokołu 33 cm);

• naprawę obróbek blacharskich na attyce tarasu;

• poprawienie spadków na tarasie grubości szlichty dolnej;

• wykonanie dylatacji zgodnie z przepisami PN.

Organ wskazał, że roboty należy wykonać zgodnie z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez mgr inż. K. H., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja organu stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w dniu 14 września 2010 r. przeprowadzono czynności kontrolne w trakcie, których stwierdzono zacieki na ścianie pionowej w garażu w pobliżu drzwi uchylnych garażu samochodowego jednostanowiskowego, usytuowanego pod tarasem należącym do lokalu nr [...]. Zacieki spowodowane są nieszczelnością izolacji przeciwwodnej, płyty tarasowej. Ponowna kontrola z dnia 12 sierpnia 2011 r. potwierdziła poprzednie ustalenia. Organ wskazał, że przedmiotowy taras jest stropodachem dla garażu w związku z tym stanowi on również jeden z elementów konstrukcyjnych budynku. Ponadto przez taras przebiega instalacja przeciwwodna.

Organ dalej wskazał, powołując się na art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) zgodnie z którym nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, że prawo własności przysługujące właścicielowi lokalu nr [...] obejmuje taras, a dokładnie jego wierzchnią warstwę wykończeniową oraz przestrzeń wykorzystywaną do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych przez właściciela lokalu. Wydatki na remonty i bieżące konserwacje części budynku, które są elementami konstrukcji tarasu trwale połączonymi z budynkiem oraz innych elementów zaliczanych do części wspólnych budynku obciążają wspólnotę mieszkaniowa.

Organ powołał się na art. 14 ust. 1 ustawy o własności lokali zgodnie z którym na koszt zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności wydatki na remonty i bieżące konserwacje. W kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej uczestniczą wszyscy właściciele lokali. To z tych środków pokrywane są koszty remontu i konserwacji części budynku, które są elementami konstrukcji tarasu trwale połączonymi z budynkiem.

Dalej organ wskazał, że konsekwencją stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego jest podjęcie przez organ nadzoru budowlanego decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nakaz wydany na podstawie ww. przepisu, powinien być skierowany do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową [...] obowiązek wykonania ekspertyzy technicznej określającej przyczyny zalewania ww. garażu. Obowiązek należało wykonać w terminie dwóch miesięcy.

Przy piśmie z dnia 23 maja 2013 r. zobowiązany przedłożył w Inspektoracie "Ekspertyzę stanu technicznego określającą przyczynę zalewania garażu przynależnego do lokalu nr [...] wodami opadowymi z tarasu przylegającego do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] W [...]", sporządzoną przez mgr inż. K. H., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania do w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

W przedłożonej dokumentacji opiniodawca stwierdził, że stan techniczny stropu garażu jest zły. W związku z powyższym należy usunąć wszystkie warstwy z powodu daleko posuniętej korozji. Taras nie był remontowany kilkanaście lat. Należy na nowo ułożyć warstwy ocieplające i dwa poziomy wodoszczelnych warstw (papa i folia w płynie 2x). Konieczne jest podwyższenie cokołów na tarasie z uwagi na nie usuwany przez właściciela śnieg oraz naprawa bądź wymiana obróbek blacharskich na attyce tarasu. Należy poprawić spadki na tarasie grubości szlichty dolnej i wykonać dylatacje zgodnie z przepisami PN.

PINB stwierdził, że ocena tego, kto ponosi winę na zaistniały nieodpowiedni stan techniczny tzn. stan wyczerpujący dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie należy do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji.

Zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane to właściciel lub zarządca budynku zobowiązany jest do utrzymywania obiektu budowlanego oraz jego części przynależnych pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt. 1-7 ww. ustawy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...], podnosząc, iż adresatem tej decyzji winien być właściciel lokalu mieszkalnego nr [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, że w toku dwukrotnych kontroli ustalono, że zacieki są spowodowane nieszczelnością izolacji wodnej na płycie tarasowej. Ponadto stwierdzono istnienie zacieków na ścianie attyki tarasu na styku z płytą tarasową, która wyłożona jest terakotą. Zaobserwowano, że ok. 10 płytek ceramicznych jest pękniętych oraz miejscowe ubytki fug między płytkami.

Z przedłożonej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego ekspertyzy technicznej określającej przyczynę zalewania garażu przynależnego do lokalu nr [...] wodami opadowymi z tarasu przynależnego do lokalu nr [...] wynika, że ww. budynek mieszkalny z dobudowanymi garażami został oddany do użytkowania w dniu 14 czerwca 1999 r. Na zadaszeniu garaży w postaci płyty żelbetowej o grubości 22 cm usytuowany jest m.in. taras przynależny do lokalu mieszkalnego nr [...].

Według ww. ekspertyzy śniegi, mrozy i silne opady oraz słabej jakości materiały używane 14 lat temu spowodowały silną korozję stropu nad garażem. Przecieki wyszły aż na zewnątrz elewacji i na filar miedzy garażami. Wśród stwierdzonych usterek wskazano: odklejenie całego cokołu gresu, zbyt niską wysokość cokołu (10 cm), popękane płytki gresu, odparzenie 90 % płytek gresu, brak normowanego spadku gresu do spustu (jest 0,5% a winno być 1,5%), brak dylatacji warstwie gresu poniżej, wyrośnięcie zieleni w nieczyszczonych fugach gresu, dziury i szpary w miejscu mocowań i barier w obrębie obróbki blacharskiej na attyce. W ekspertyzie tej ponadto ujęto, że pierwotną przyczyną złego działania hydroizolacji na tarasie jest przyjęcie złych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych, wykonawstwo niezgodne z projektem i brak prawidłowej konserwacji przez całe lata.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Wnioskując a contrario z treści powołanego powyżej przepisu należy stwierdzić, że skoro przedmiotowy taras jest częścią budynku służącą wyłącznie do użytku właściciela lokalu mieszkalnego nr [...], to nie wchodzi on w skład nieruchomości wspólnej, dlatego powinien być uznany za część składową tego lokalu. Prawo własności przysługujące właścicielowi lokalu nr [...] obejmuje więc również taras, a dokładnie jego wierzchnią warstwę wykończeniową oraz przestrzeń wykorzystywaną do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez właściciela lokalu. Tylko w tym zakresie właściciel ma - wynikający z art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali - obowiązek utrzymywania przynależnego do niego tarasu w należytym stanie i ponoszenia wydatków z tym związanych. Z kolei wydatki na remonty i bieżącą konserwację części budynku, które są elementem konstrukcji tarasu trwale połączonym z budynkiem oraz innych elementów zaliczanych do części wspólnych budynku obciążają wspólnotę mieszkaniową.

Organ jednak zaznaczył, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególna sytuacja, gdyż przedmiotowy taras przynależny do lokalu mieszkalnego nr [...] jest jednocześnie stropodachem dla znajdującego się pod nim garażu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...], w związku z czym stanowi on również jeden z elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego. Dlatego w ocenie [...]WINB przedmiotowy taras jest częścią wspólną nieruchomości w zakresie jego funkcjonalności, bowiem stanowi stropodach nad garażem położonym poniżej.

W świetle przywołanych powyżej okoliczności organ odwoławczy decyzję PINB [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., ocenił jako prawidłową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

W ocenie [...] WINB organ I instancji prawidłowo określił adresata decyzji, bowiem jak wynika z całokształtu materiału dowodowego - stwierdzone nieprawidłowości dotyczą w głównej mierze elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego, tzn. stropodachu i zabezpieczających go warstw izolacyjnych (czyli izolacji termicznej stropodachu z wykształconym spadkiem oraz izolacji wodochronnej stropodachu). Ponadto w ww. ekspertyzie technicznej jako pierwotną przyczynę złego działania hydroizolacji wskazano przyjęcie złych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych oraz wykonawstwo niezgodne z projektem oraz określono, że stan techniczny stropu garażu jest zły.

Ponieważ organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję PINB [...] nr [...] z dnia [...].06.2013 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 66 i 61 ustawy Prawo budowlane poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, które miało wpływ na jej wynik, a to poprzez przyjęcie, że taras przynależny do lokalu numer [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] jest częścią wspólną tego budynku, pomimo, że wraz z lokalem numer [...] w tym budynku także niebędącym własnością Wspólnoty jest to konstrukcja całkowicie niezależna od budynku, a tym samym poprzez błędne przyjęcie, że właścicielem lub zarządcą tego tarasu jest Wspólnota

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 7 K.p.a. - poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niezbędnych do ustalenia, że przedmiotowy taras nie stanowi nieruchomości wspólnej i elementu konstrukcyjnego budynku;

- art. 77 § 1 K.p.a.- poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej przejawiające się w tym, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w celu

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzją jak i decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z naruszeniem prawa.

Przypomnieć należy, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegały rozstrzygnięcia organów administracji państwowej wydane w sprawie złego stanu technicznego części budynku.

Materialnoprawną podstawę działania organów stanowił art. 66 Prawa budowlanego, który służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu - w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Nakaz, o którym mowa w przytoczonym przepisie organ nakłada na podmioty wymienione w art. 61 Prawa budowlanego, to jest na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, na których spoczywa obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej.

W świetle przytoczonych wyżej regulacji należało podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że stan techniczny przedmiotowego budynku obligował organy do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. I zasadniczo niesporna była kwestia złego stanu technicznego stropodachu.

Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że na ścianie pionowej w garażu jednostanowiskowym przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] pojawiły się zacieki, po prawej stronie przy wrotach uchylnych garażu, który usytuowany jest pod tarasem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...]. W protokole kontroli ujęto, że zacieki są spowodowane nieszczelnością izolacji wodnej na płycie tarasowej. Ponadto stwierdzono istnienie zacieków na ścianie attyki tarasu na styku z płytą tarasową, która wyłożona jest terakotą. Zaobserwowano, że ok. 10 płytek ceramicznych jest pękniętych oraz miejscowe ubytki fug między płytkami. Wskazano, że zacieki spowodowane są nieszczelnością izolacji przeciwwodnej, płyty tarasowej.

Organy nadzoru wskazały, że przedmiotowy taras jest stropodachem dla garażu w związku z tym stanowi on również jeden z elementów konstrukcyjnych budynku. Ponadto przez taras ten przebiega instalacja przeciwwodna.

Stan taki wynika z ustaleń kontroli z 14 września 2010 r. i 12 sierpnia 2011 r. Sąd podziela powyższe ustalenia.

W tym miejscu należy wskazać, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowego wskazania podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązków nałożonych decyzją organu I instancji. Zdaniem Sądu organy prawidłowo wskazały Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w [...] jako podmiot zobowiązany do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższe stanowisko wynika z następujących okoliczności. Zły stan techniczny dotyczy elementu konstrukcyjnego budynku – stropodachu. Z ekspertyzy przedłożonej do niniejszej sprawy wynika, że w złym stanie technicznym są elementy wewnątrz stropodachu nie stanowiące wyłącznie jego zewnętrznej warstwy. Podkreślenia wymaga, że w ekspertyzie wskazano, iż z uwagi na zły stan techniczny stropu garażu należy usunąć wszystkie warstwy z powodu daleko posuniętej korozji. Należy na nowo ułożyć warstwy ocieplające i dwa poziomy wodoszczelnych warstw (papa i folia w płynie 2x). Należy również podwyższyć cokoły na tarasie z uwagi na nieusuwany przez właściciela śnieg oraz naprawić bądź wymienić obróbki blacharskie na attyce tarasu. Należy poprawić spadki na tarasie w grubości szlichty dolnej i wykonać dylatację zgodnie z przepisami PN.

Zakres prac zleconych w ww. ekspertyzie wskazuje że przekraczają one znacznie powierzchniowe prace naprawcze do których ew. zobowiązani byliby właściciele tarasu i garażu. Głębokość ingerencji w konstrukcję stropodachu i w izolacyjne warstwy zabezpieczające wskazuje, że prace te dotykają konstrukcji budynku, zatem elementu wspólnego nieruchomości, nie pozostającego w wyłącznej dyspozycji właściciela lokalu, co do którego naprawy zobowiązana jest wspólnota mieszkaniowa.

W przypadku gdyby zły stan techniczny wynikał z powierzchniowych zewnętrznych warstw (płytki, fugi), możnaby podzielić stanowisko skarżącej Wspólnoty. Jednakże taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem organu II instancji który wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, iż części objęte remontem nie są objęte wyłącznym użytkowaniem właścicieli poszczególnych lokali, gdyż przedmiotowy taras przynależny do lokalu mieszkalnego nr [...] jest jednocześnie stropodachem dla znajdującego się pod nim garażu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...], w związku z czym stanowi on również jeden z elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego. Zatem wewnętrzne części ww. tarasu będące częścią stropodachu są zarazem częścią wspólną nieruchomości w zakresie swojej funkcjonalności.

Stwierdzone nieprawidłowości dotyczą w głównej mierze elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego i zabezpieczających go warstw izolacyjnych (czyli izolacji termicznej stropodachu z wykształconym spadkiem oraz izolacji wodochronnej stropodachu). Ponadto w ww. ekspertyzie technicznej jako pierwotną przyczynę złego działania hydroizolacji wskazano przyjęcie złych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych oraz wykonawstwo niezgodne z projektem oraz określono, że stan techniczny stropu garażu jest zły. Okoliczności te, wskazujące na źródło złego stanu technicznego, również odnoszą się do kwestii konstrukcyjnych budynku.

Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska będzie zastosowanie przepisu art. 66 ust. w pkt 3 wobec nie właścicieli lokali, a wobec właścicieli części wspólnych budynku – tj. wspólnoty stosownie do wiążących norm określonych w art. 61 Prawa budowlanego. W tej sytuacji nakaz, powinien być skierowany do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym zgodnie z art. 61 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, ciąży obowiązek utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz niedopuszczenia do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej.

Z powyższych względów Sąd nie uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 66 i 61 Prawa budowlanego. Co za tym idzie zdaniem Sądu w sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a., gdyż stan faktyczny został prawidłowo ustalony, a przepisy prawa zostały prawidłowo zastosowane. Nie został naruszony także art. 8 K.p.a. poprzez wydanie dwóch różnych orzeczeń w sprawie -postępowanie o którym pisze Wspólnota w skardze nie zakończyło się wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W postępowaniu tym wydawane były jedynie rozstrzygnięcia zmierzające do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Decyzje kończące postępowanie zapadły dopiero w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.