Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 420/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.30 ust. 1 pkt 1, art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska,, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 23 maja 2019 r. B. W. (dalej jako uczestnik postępowania), zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o przeprowadzenie kontroli budowy wiaty garażowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w M. . Starosta M. pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. poinformował powyższy organ, że w okresie od 2011 r. nie prowadził żadnego postępowania, dotyczącego budowy budynku gospodarczego wraz z wiatą, zlokalizowanego w M. , na działce należącej do L. S. (dalej strona lub skarżący). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. postanowieniem nr [...] z [...] r. nałożył na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na stronę obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 grudnia 2019 r. zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Miasta M. o zgodności dokonanej samowoli budowlanej, w postaci budowy budynku gospodarczego wraz z wiatą, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 powyższej ustawy. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z [...] r., znak [...]. Pismem z 7 lutego 2020 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Burmistrza w M. o sporządzenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającego przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi powyższy organ przekazał wypis i wyrys dla wskazanej nieruchomości przy ul. [...] w M. , która określona została symbolem 84MN. Zgodnie z § 11 przeznaczenie terenu określonego symbolem 84MN, to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (brutto). Jako zasady zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe wpisano adaptacja i projektowanie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, o niskiej intensywności i maksymalnej wysokości zabudowy - do 9m od poziomu gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej. Jako dopuszczalne wpisano: drogi dojazdowe, urządzenia infrastruktury technicznej obsługującej funkcję podstawową, strefy parkingowe, budynki gospodarcze, garaże wolnostojące, wskazano maksymalną wysokość budynków gospodarczych na 5m od poziomu gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej, a dla garaży na 3,5m od gruntu rodzimego do kalenicy dachu lub szczytu ścianki attykowej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z [...] r. nr [...] nakazał stronie rozbiórkę samowolnie wzniesionej wiaty z budynkiem gospodarczym - rozbudowy budynku mieszkalnego, znajdującej się na działce przy ul. [...] w M. . W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że samowolnie postawione przez stronę budynki znajdują się w odległości od 0,91 m do 1,19 m (przy budynku gospodarczym) i od 1,19 m do 2,2 m (przy wiacie), co oznacza, że obiekty te zostały wzniesione zbyt blisko granicy nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zawartym w nim § 12 ust. 1 i 2 wynika, że dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, co dopuszczał miejscowy plan w przedmiotowej sprawie. W związku z tym organ nadzoru budowlanego stanął na stanowisku, że budynek gospodarczy nie został wybudowany z zachowaniem wymaganych przepisami odległości od granicy działki. W stosunku do wiaty zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiska postojowe w tym również zadaszone oraz otwarte garaże wielopoziomowe, należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych - 3 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Tym samym organ stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa w postaci budynku gospodarczego z wiatą jest usytuowana zbyt blisko granicy, działki sąsiedniej, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami i wyklucza zastosowanie procedury legalizacyjnej o której mówi art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W wyniku wdrożenia takiego postępowania niemożliwe byłoby doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że przedmiotowa rozbudowa winna być traktowana jako jeden obiekt budowlany, bowiem budynek gospodarczy jest konstrukcyjnie powiązany z wiatą za pomocą - wspólnej konstrukcji dachowej, wspólnego poszycia dachowego, wspólnej płatwie, co wskazuje jednoznacznie, że przedmiotowa wiata nie jest wiatą wolnostojącą. Ewentualna możliwość doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, wiązałaby się z jego rozbiórką, a następnie postawieniem obiektu w innym miejscu z zachowaniem wymaganych przepisami odległości obiektu od granicy nieruchomości, co spowodowało wydanie decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona, która wniósł odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym podniosła naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 7, art. 7a, art. 11, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja stanowi rozbudowę istniejącego już budynku mieszkalnego, a w związku z tym inwestor był obowiązany do zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej takiej budowy. Strona wskazała, że inwestycja jest oddzielona od budynku mieszkalnego stosowną dylatacją i obiekty te nie są ze sobą konstrukcyjnie powiązane.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz nakazał, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, rozbiórkę obiektu budowlanego, tj. budynku gospodarczego wraz z wiatą garażowo-gospodarczą stanowiących konstrukcyjnie jedną całość, znajdujących się na działce o nr geodezyjnym 1 przy ulicy [...] w M. , wzniesionego bez wymaganego prawem zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz czynności procesowe podjęte przez organ pierwszej instancji, a zlecone przez organ wyższego stopnia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił własną ocenę sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie. Tę część rozważań rozpoczął od przywołania regulacji prawnych leżących u podstaw wydanej decyzji, a następnie odniósł się do stanu faktycznego w sprawie i uznał, że budynek gospodarczy i wiata stanowią konstrukcyjnie jeden obiekt, jednakże niewykorzystujący jednej ze ścian budynku mieszkalnego, a przez co nie zwiększający kubatury budynku głównego, co początkowo wynikało z załączonej do protokołu oględzin dokumentacji fotograficznej. W następstwie poczynionych ustaleń organ ten zmienił podstawę prawną rozpoznawania sprawy z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego na art. 49b ust. 1 przywołanej ustawy, ponieważ budynek gospodarczy został wzniesiony bez zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 30

ust. 1 pkt 1 powoływanego aktu, co spowodowało konieczność zastosowania podstawy prawnej z art. 49b ust. 1 powyższej ustawy, które dla skutecznego przeprowadzenia wymaga, aby wzniesiony obiekt budowlany odpowiadał przepisom techniczno- budowlanym. W przypadku wiaty garażowo-gospodarczej, w sytuacji gdy byłaby ona konstrukcyjnie samodzielnym obiektem zastosowanie znalazłby tryb postępowania przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 przywoływanego aktu w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednakże z uwagi na to, że sporny obiekt budowlany będący w części budynkiem gospodarczym i w części wiatą garażowo-gospodarczą, stanowi konstrukcyjnie jedną całość, a tym samym w rozpoznawanej sprawie właściwy jest tryb postępowania przewidziany w art. 49b Prawa budowlanego. Organ drugiej instancji stwierdził też niemożność prowadzenia skutecznego postępowania legalizacyjnego, z uwagi na naruszenie § 12 i § 19 przywoływanego powyżej rozporządzenia. Okoliczność ta spowodowała konieczność wydania decyzji o rozbiórce budynku gospodarczego wraz z wiatą garażowo-gospodarczą, stanowiących konstrukcyjną całość.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji podniosła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 2 c i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w stopniu rażącym, które skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowa inwestycja choć stanowi budynek wolnostojący, spełniający wymiary o których mowa w przepisach, to wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Podniesiono zarzut naruszenia art. 49b ust. 1 przywoływanej ustawy poprzez brak uwzględniania możliwości rozbiórki jedynie części nieruchomości niespełniającej norm prawem przewidzianych, a próby ekonomicznego pozostawienia tej części, która spełnia wymogi określone stosownymi przepisami prawa. W związku z tym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 2 jako wydanej z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej części dotyczącej pkt 2, na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c powyżej przywołanej ustawy, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do podniesionych zarzutów uznał je za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.

Nr 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie odnieść się do stanu faktycznego występującego w przedmiotowej sprawie. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego budynek gospodarczy i wiata posiadają wspólną konstrukcję drewnianą dachową oraz pokrycie dachowe tworzące jednolitą połać dachową. Ponadto istnieje ciągłość elementów konstrukcyjnych, w części wiaty i budynku gospodarczego - drewniane płatwie. Skarżący utrzymuje, że budynki te są odrębne i wolnostojące, ponieważ w razie potrzeby można rozdzielić je poprzez ewentualne zamontowanie dwóch słupów podpierających płatwie, które zostałyby rozdzielone oraz zdemontowanie jednej ze ścianek z płyt OSB budynku gospodarczego w wyniku czego budynek ten przestałby być traktowany jako budynek w rozumieniu prawa budowlanego. W zaprezentowanym stanie należy zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, że przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy stanowi konstrukcyjnie jedną całość, albowiem ewentualne rozdzielenie byłoby dopiero możliwe po znaczącej przebudowie stanu obecnego. Z uwagi na konstrukcyjnie jedną całość budynku nieuzasadnione są zarzuty skarżącego o możliwości nakazania rozbiórki jedynie części budynku.

W orzecznictwie podkreśla się, że "wolno stojący" rozumieć należy jako samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu bowiem o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym, nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. Termin "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu, na którym dany obiekt został zlokalizowany (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 listopada 2010 r., II SA/Po 637/10 CBOSA).

Organ odwoławczy poprawnie zakwalifikował powstałą samowolę budowlaną jako budynek gospodarczy (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), przez który zgodnie z § 3 pkt 8 przywoływanego powyżej rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Natomiast druga część budynku, będąca wiatą garażową, jak słusznie zauważył organ drugiej instancji nie posiada definicji legalnej, a w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym, autobusowym (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 30 grudnia 2008 r., II SA/OI 863/08 CBOSA).

Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 tej ustawy budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d i f, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b, 28 oraz 30 powoływanego aktu, a więc budowa budynku gospodarczego, a budowa wiaty nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej jeżeli jej powierzchnia nie przekroczy 50 m2, a w przedmiotowej sprawie wiata posiada powierzchnię 16,03 m2, jednakże z uwagi na konstrukcyjną całość budynku inwestor powinien zgłosić taką budowę właściwemu organowi administracji, co w wypadku niedochowania tego obowiązku spowodowało powstanie samowoli budowlanej.

Należy również podkreślić, że samowola budowlana powstała w bardzo bliskiej odległości od istniejącego od dłuższego czasu na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego i początkowo była uznawana za rozbudowę istniejącego już budynku przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu dodatkowych czynności procesowych zasadnie uznał, że skarżący wybudował osobny budynek niestykający się ścianą z budynkiem mieszkalnym, co spowodowało zasadną zmianę przez ten organ określenia przedmiotu wydawanej decyzji.

Skarżący zarzuca w swej skardze rażące naruszenia przepisów prawa materialnego, jednocześnie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" są wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. Zgodnie z wyrokiem NSA z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08 (CBOSA) dochodzi do niego, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Ponadto zgodnie z wyrokiem NSA z 12 grudnia 2006 r., II OSK 28/06 (CBOSA) nie można jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, tymczasem gdy skarżący w swej skardze rażące naruszenie przepisów prawa upatruje w odmiennej wykładni pojęcia budynku wolnostojącego i jednocześnie negując prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez wypowiadające się w sprawie organy w zakresie jedności konstrukcyjnej samowoli budowlanej.

Skarżący zarzuca również naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez brak możliwości rozbiórki jedynie części budynku. Należy podkreślić, że słusznie ŚWINB zmienił podstawę prawną decyzji z art. 48 ust. 1 na art. 49b ust. 1 powoływanego aktu, ponieważ art. 49 b ust. 1 przywoływanej ustawy reguluje problematykę likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie bez wymaganego zgłoszenia tak zwanej samowoli zgłoszeniowej, z wyłączeniem jednak przypadków zgłoszenia dotyczącego budowy, jest to regulacja analogiczna do zawartej w art. 48 oraz 49 Prawa budowlanego. Tak samo jak w przypadku samowoli budowlanej, o której mowa w przywoływanym art. 48, zasadą jest podjęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania mającego prowadzić do jej legalizacji, a dopiero w przypadku braku takiej możliwości - orzeczenie nakazu rozbiórki. Jednakże przepis ust. 2 w sposób oczywisty obliguje organ nadzoru budowlanego do tego, aby ocenił, czy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo innymi aktami prawa miejscowego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego pozwala uznać, że wypowiadające się w sprawie organy dochowały ciążących na nich obowiązków i zbadały możliwość przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, jednakże zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy i dotyczy to budynku nie tylko mieszkalnego ale również gospodarczego. Na uwagę zasługuje również fakt, że w najwęższym punkcie przy budynku gospodarczym odległość od następnego budynku wynosi jedynie 0,91 m oraz 1,19 m i 1,19 m oraz 2,2 m przy wiacie. Taki stan rzeczy rażąco narusza postanowienia rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to § 12 i § 19, jak również narusza zasady współżycia społecznego i spokojnego sąsiedztwa, gdyż jak wynika z pism i oświadczeń składanych przez uczestników postępowania samowola budowlana rzuca cień na sąsiednią nieruchomość. Należy stanowczo podkreślić, że w sytuacji niedochowania przepisów prawa powszechnie obowiązujących w postaci właściwej odległości posadowienia budynku od nieruchomości sąsiedniej nie jest możliwe przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i jedyną decyzję jaką może podjąć organ administracji publicznej jest decyzja o nakazaniu rozbiórki samowoli budowlanej.

Zdaniem Sądu zasadnie organ drugiej instancji nie nakazał rozbiórkę części budynku gospodarczego wraz z wiatą garażową, gdyż budynki te stanowią jednolitą całość konstrukcyjną, a częściowa rozbiórka powodowałaby konieczność znaczącej przebudowy, która również podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, stanowiąc podstawę do wszczęcia nowego postępowania administracyjnego.

Ponadto należy podnieść, że w trakcie wszczętego postępowania administracyjnego nastąpiła nowelizacja przepisów ustawy Prawo budowlane, jednakże należy podkreślić, że organ drugiej instancji prawidłowo zastosował w tej sprawie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ zgodnie z przepisami przejściowymi i końcowymi art. 103 ust. 2 przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto zgodnie z ustawą nowelizującą ustawę prawo budowlane z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471, 695, 782) w art. 25 stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Odnosząc się do jeszcze jednego zarzutu podniesionego przez skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. należy podkreślić, że zarzut ten stanowi powielenie zarzutu stawianego organowi pierwszej instancji, a dotyczącego nierozważenia całego materiału dowodowego. Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia przedstawionego przez organ odwoławczy, organ ten miał w polu widzenia ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, a także poczynił własne ustalenia w postaci dokonania ponownych oględzin samowoli budowlanej, odebrania oświadczeń od uczestników postępowania oraz skarżącego w zakresie charakteru powstałej samowoli budowlanej, jak również włączenia do materiału dowodowego dokumentacji fotograficznej z procesu budowy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą poprawnej decyzji organu drugiej instancji, który po rozważeniu całego materiału dowodowego słusznie zmienił podstawę prawną decyzji na art. 49b ust. 1 pr. bud. zauważając, że samowola budowlana stanowi budynek wolnostojący, odrębny od budynku mieszkalnego i niestykający się z nim ścianą. W związku z tym zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy należy, zdaniem Sądu, uznać za bezpodstawny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.