Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 628/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 2, art. 223 par. 2 pkt 1, art. 162 par. 1, art. 147,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi S. K.i J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił S. i J. małżonkom K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]nr [...]. zmieniającej ostateczną decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...]w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w wysokości 5 227 zł i określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 14 661zł.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wnioskiem z dnia 20 maja 2010r. podatnicy zwrócili się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...]. Uzasadniając wniosek wskazali, że informację o wydaniu ww. decyzji powzięli dopiero w dniu 14 maja 2010r., kiedy to został im doręczony przez poborcę skarbowego tytuł wykonawczy z dnia 19 kwietnia 2010r., Nr SM 1/1524/10. W czasie gdy kierowana była do nich przedmiotowa decyzja nie przebywali w swoim miejscu zamieszkania na terenie Polski, dlatego też nie mogli odebrać decyzji. Od około dwóch lat zmuszeni są bowiem do wyjazdów do W., celem kontynuowania procesu pooperacyjnego leczenia J. K... Podatniczka musi w czasie tych wyjazdów towarzyszyć mężowi w charakterze opiekuna. Podatnicy przedstawili dokumenty potwierdzające powyższe wraz z ich uwierzytelnionym tłumaczeniem: "Bilet tygodniowy" Linii W. na okres od 21 września 2009r. do 27 września 2009r., dwie strony dokumentu w formie legitymacji, terminarz leczenia, raport lekarski z dnia 29 kwietnia 2010r., potwierdzenia dokonania opłat za zakwaterowanie podatnika za okresy od 10 listopada 2009r. do 10 grudnia 2009r., od 10 stycznia 2010r. do 10 lutego 2010r. oraz od 10 lutego 2010r. do 10 marca 2010r. Odrębnym pismem z dnia 20 maja 2010r. podatnicy wnieśli odwołanie od wymienionej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego wniosek podatników nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazano, że decyzja z dnia [...]. została nadana na poczcie w dniu 3 lutego 2010r. na adres S. K. i J.K., M. P. ul. Księdza J. M. 3. Przesyłkę tę awizowano w dniach 8 lutego 2010r. i 16 lutego 2010r.

Organ przytoczył treść przepisu art. 150 § 1 pkt 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego należało przyjąć na podstawie ww. art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, że dnia 22 lutego 2010r. miało miejsce doręczenie zastępcze wymienionej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji do Dyrektora Izby Skarbowej w K. zaczął biec w dniu 23 lutego 2010r. i upłynął w dniu 8 marca 2010r. W powyższym terminie podatnicy nie wnieśli odwołania.

Organ przytoczył także treść art. 162 § 2 i § 3 i wskazał, że w świetle powołanych przepisów organ podatkowy oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu winien zbadać następujące przesłanki: uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy, wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie nieprzywracalnego terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Organ podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych brak winy podatnika jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przesłanka taka zaistnieć może tylko w sytuacji, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, na pokonanie której strona nie miała wpływu.

Zdaniem organu odwoławczego przytoczona przez pełnomocnika argumentacja oraz przedstawiona dokumentacja medyczna potwierdzająca problemy zdrowotne podatnika jak również inne dowody wskazujące, że podatnicy wyjeżdżali do A. w celu kontynuowania leczenia podatnika nie uprawdopodabniają, iż uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez winy stron. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem jednoznacznie, że podatnicy posiadali wiedzę o toczącym się wobec nich postępowaniu podatkowym.

W dniu 6 lutego 2009r. podatnicy złożyli w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K. wnioski PIT - AZ o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. oraz umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w trybie ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z korektą wspólnego zeznania podatkowego PIT-37 za 2006r. Pismem z dnia 12 marca 2009r. organ podatkowy pierwszej instancji wystosował wezwanie do osobistego zgłoszenia się podatników celem dostarczenia dokumentów, na podstawie których zostały złożone korekty zeznań oraz wysłał postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia wniosków w sprawie przyjęcia przedmiotowych korekt. WW. pisma doręczono J. K. w dniu 16 marca 2009r. Pisma, szczegółowo wskazane przez organ odwoławczy, kierowane przez organ podatkowy w późniejszym okresie za pośrednictwem poczty nie zostały przez podatników odebrane, lecz zwracane były przez pocztę do organu podatkowego pierwszej instancji z adnotacją, iż nadawcy nie podjęli awizowanych przesyłek.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak możliwości odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia 2 lutego 2010r. z powodu przebywania poza miejscem zamieszkania, wbrew argumentacji pełnomocnika strony, nie dowodzi, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nastąpiło bez winy podatników. Przeciwnie, skoro podatnicy jak wyżej wykazano posiadali wiedzę o zainicjowanym na ich wniosek z dnia 6 lutego 2009r. postępowaniu podatkowym i podejmowanych przez organ podatkowy w ramach tego postępowania czynnościach zmierzających do zweryfikowania zasadności złożonej korekty zeznania podatkowego za 2006r. oraz mieli świadomość konieczności systematycznych wyjazdów poza granice kraju w związku z procesem leczenia podatnika, a co za tym idzie zdawali sobie sprawę ze swojej częstej nieobecności w miejscu zamieszkania, to winni zadbać o odbiór kierowanej do nich korespondencji.

W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych choroba poświadczona zaświadczeniem lekarskim nie jest okolicznością wystarczającą do uprawdopodobnienia braku winy. Okolicznością taką może być jedynie nagła choroba obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca odebranie decyzji i wniesienie odwołania albo wyręczenie się inną osobą do nadania przesyłki pocztowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na stronę postępowania podatkowego oraz jej przedstawiciela lub pełnomocnika obowiązek zawiadamiania organu podatkowego o każdej zmianie adresu (art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej), a w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, które zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu w sprawie (art. 147 tej ustawy).

Wnioskodawcy nie zastosowali się do obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów. W szczególności nie ustanowili pełnomocnika do spraw doręczeń, pomimo, że jak wynika z przedłożonych dokumentów przebywali poza granicami kraju w okresie od 10 stycznia 2010r. do 10 marca 2010r., tj. przez okres 2 miesięcy, a wyjazd nastąpił w trakcie postępowania podatkowego zainicjowanego wnioskiem podatników.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. w świetle przedstawionych okoliczności brak jest podstaw do przyjęcia, że podatnicy uprawdopodobnili, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez ich winy.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. S. i J. małżonkowie K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia przesłanki o jakiej mowa w tym przepisie oraz art. 146 § 1 i art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do oceny winy stron w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przywrócenie terminu uzależnione jest wyłącznie od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła ona usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem skarżących bezspornym jest, że ich nieobecność w miejscu zamieszkania wskutek przebywania za granicą, stanowi przeszkodę nie do przezwyciężenia w kwestii dotyczącej odbioru pisma kierowanego do nich przez organ podatkowy. Strony nie tylko uprawdopodobniły, ale wręcz udowodniły, iż w dniach 8 lutego 2010r. oraz 16 lutego 2010r. przebywały w Wiedniu.

W istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy czasie strony przebywały za granicą w okresie od 7 lutego 2010r. do 6 marca 2010r. Nie zachował się żaden dowód potwierdzający, w sposób nie budzący wątpliwości, że strony przebywały za granicą w okresie od 17 lutego 2010r. do 6 marca 2010r. Proces leczenia J. K. wymaga jednak częstych wizyt u prowadzącego leczenie austriackiego lekarza, w szczególności po przeprowadzanych comiesięcznych badaniach i zabiegach medycznych, z których jedno odbyło się 16 lutego 2010r. Takie wizyty u specjalisty J.K. odbywał w okresie dwóch tygodni po zabiegu dokonanym w dniu 16 lutego 2010r. Nie mógł więc do dnia 22 lutego 2010r. odebrać w miejscu zamieszkania w kraju pisma zawierającego decyzję organu podatkowego.

W ocenie skarżących organ podatkowy, w przypadku posiadania wątpliwości, powinien przed dokonaniem rozstrzygnięcia przedsięwziąć czynności wyjaśniające zmierzające do rozwiania swych wątpliwości i wskazać stronom swe oczekiwania co do dodatkowego sposobu uprawdopodobnienia przebywania stron za granicą w okresie od dnia 17 lutego 2010r. do 6 marca 2010r. Czyniłoby to zadość zasadzie o jakiej mowa w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Skarżący podnieśli także, że po ich przyjeździe do miejsca zamieszkania w dniu 7 marca 2010r. nie odnaleźli dokumentów świadczących o awizowaniu ww. przesyłki.

Organ wykazując winę stron w uchybieniu terminu oparł swój błędny wywód na nieuzasadnionym domniemaniu stałego przebywania stron za granicą w okresie od 10 stycznia 2010r. do 10 marca 2010r. i rzekomym zaniechaniu przez nie działania zgodnego z dyspozycją art. 146 § 1 i art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżących założenia organu podatkowego stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zasługują na uwzględnienie bowiem konieczność poinformowania o zmianie adresu dotyczy wyłącznie wskazania adresów znajdujących się na terenie kraju (organ nie jest bowiem zobowiązany doręczać i nie doręcza pism na adres znajdujący się poza granicami kraju), strony nigdy nie przebywały za granicą w sposób ciągły przez okres dłuższy niż sześć tygodni (sama opłata czynszu za lokal mieszkalny nie świadczy, jak to przyjął organ podatkowy, o ciągłym pobycie za granicą), opłat czynszowych za okresy miesięczne strona dokonywała aby mieć pewność zakwaterowania zawsze wtedy, gdy będzie zachodziła taka potrzeba i nie poszukiwać nowego lokum za każdym razem po przyjeździe do W..

Reasumując skarżący stwierdzili, że nie mieli zarówno obowiązku poinformowania organu podatkowego o zmianie adresu jak też obowiązku ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń. Dlatego też nie mogą ponosić negatywnych skutków zaniechania działań, do których nie były zobowiązane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podniósł, że organ podatkowy nie był zobowiązany do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym mającego na celu zweryfikowanie czy poniesieniu opłaty za noclegi w okresie od dnia 10 stycznia 2010r. do 10 marca 2010r. towarzyszył faktyczny pobyt podatników poza granicami kraju oraz ustalenie czy podatnicy przebywali poza granicami kraju również w okresie od 17 lutego 2010r. do 6 marca 2010r. W świetle art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy, którego rolą jest dokonanie oceny czy strona dopuścił się uchybienia terminu bez swojej winy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżący uprawdopodobnili brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]., a w rezultacie, czy zasadnie organ drugiej instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do jego wniesienia.

Bezspornym jest, że termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji został przez skarżących uchybiony. Decyzja została bowiem skarżącym prawidłowo, w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, doręczona w dniu 22 lutego 2010r. Zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem termin ten w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 8 marca 2010r. Odwołanie zostało natomiast przez skarżących wniesione w dniu 20 maja 2010r. Ww. termin do wniesienia odwołania, jest terminem procesowym albowiem określa on termin do dokonania czynności procesowej - wniesienia odwołania. Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym, co powoduje jej bezskuteczność prawną.

Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin .

Z treści powołanych wyżej przepisów prawa wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest w szczególności od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie stanowi środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) o jakimś fakcie (S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2007, Wydanie 4, str. 578). Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń.

Oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. Należy zgodzić się z organem, że o braku winy można mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie. Stanowisko to, jak słusznie zauważył organ, znajduje swoje już ugruntowane odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1997r., sygn. III SA 1581/95, Lex nr 29917 i z dnia 18 sierpnia 2000r., sygn. III SA 1716/99, Lex nr 45409). Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 162 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006r., sygn. I FSK 374/06, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazali bowiem, że w okresie od dnia 8 lutego 2010r. do dnia 8 marca 2010r. zaistniały niezależne od nich przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Okoliczności wskazane przez strony, mające uniemożliwić im zachowanie terminu do wniesienia odwołania to konieczność wyjazdu i trwających od jednego do półtora miesiąca pobytów za granicą z uwagi na konieczność kontynuowania trwającego od dwóch lat leczenia skarżącego. Fakt wyjazdów i ich cel skarżący wykazali dowodami w postaci "Biletu tygodniowego" Linii Wiedeńskich na okres od 21 września 2009r. do 27 września 2009r., terminarza leczenia, raportu lekarskiego z dnia 29 kwietnia 2010r., potwierdzenia dokonania opłat za zakwaterowanie podatnika za okresy od 10 listopada 2009r. do 10 grudnia 2009r., od 10 stycznia 2010r. do 10 lutego 2010r. oraz od 10 lutego 2010r. do 10 marca 2010r. Pobyt skarżących za granicą oraz problemy zdrowotne skarżącego, potwierdzone ww. dokumentacją, nie są kwestionowane. Stąd zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego na okoliczność pobytu skarżących za granicą jest niezasadny. Istotnym bowiem w sprawie było ustalenie czy skarżący wobec zaistniałych okoliczności mieli możliwość i czy poczynili starania o zadbanie o swoje interesy, innymi słowy czy okoliczności te stanowiły przeszkodę nie do przezwyciężenia, uniemożliwiającą im złożenie odwołania w terminie. Stan chorobowy strony wnioskującej o przywrócenie terminu nie zawsze bowiem świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, którą podziela Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę, choroba może przemawiać za brakiem winy w uchybieniu terminu, gdy jest to choroba nagła obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań, w tym odebranie decyzji i wniesienie odwołania albo wyręczenie się inną osobą (zob. wyrok WSA z dnia 29 października 2004 r., sygn. III SA 2967/03, Lex nr 164436; wyrok NSA z dnia 19 września 2000r., sygn. akt I SA 1072/00, Lex nr 55307 i z dnia 1 marca 1999r. sygn. akt II SA 45/99, Lex 46785).

Należy podzielić argumentacje organu, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Znamiennym bowiem jest, że postępowanie w zakresie zwrotu podatku dochodowego za 2006 i 2007r., zainicjowali sami podatnicy. Mieli więc świadomość, że są prowadzone czynności sprawdzające odnośnie złożonych przez nich korekt deklaracji. Konieczność kontynuowania leczenia w A nie była natomiast stanem nagłym, wyłączającym możliwość podjęcia działań celem zabezpieczenia swoich interesów. Prawidłowo organ podniósł, że skarżący wiedząc o konieczności wyjazdów za granicę, zwłaszcza w sytuacji, gdy wyjazdy związane były z procesem leczenia i koniecznością zabiegów, winni zadbać o odbiór kierowanej do nich korespondencji. Właśnie obowiązek zachowania należytej staranności nakazywał, w przypadku wyjazdu, jakkolwiek planowanego co do początkowego terminu to którego czas pobytu był zależny od wyniku badań i ewentualnych zabiegów, podjęcie działań w zakresie zabezpieczenia odbioru korespondencji. W przypadku, gdy wyjazd za granicę planowany jest na dłuższy okres istnieje wprost obowiązek wyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, o czym stanowi przepis art. 147 Ordynacji podatkowej. O braku staranności w prowadzeniu swoich spraw, świadczy również, podniesiona przez organ okoliczność, że skarżący co do zasady nie odbierali korespondencji kierowanej z Urzędu Skarbowego, mimo, że jak twierdzą w skardze, ich pobyt za granicą nigdy nie trwał dłużej niż miesiąc półtora.

Reasumując, analizując zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej przez pryzmat powołanych wyżej przepisów prawa, należy stwierdzić że organ ten dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeprowadził subsumpcję ustalonych okoliczności faktycznych do przepisów obowiązującego prawa. Zasadnie odmówił stronom przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jako że przytoczona przez nie argumentacja nie wskazywała na istnienie niezawinionej przyczyny uchybienia terminu. Okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują bowiem na to, że skarżący użyli możliwie największego wysiłku umożliwiającego zachowanie terminu do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.