Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 773/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 1, par. 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 148 § 2 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "K.p.a." oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia H. sp. z o. o. P. K. Sp. k. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Spółką"), Wojewoda (zwany dalej: "organem II instancji" lub "Wojewodą") utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] (zwany dalej: "organem I instancji" lub "Starostą") z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku centrum handlowo - usługowego oraz budynku sklep "[...]" wraz

z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną

w miejscowości B., działka nr [...], [...], [...], [...], obręb B., gmina K..

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ II instancji przedstawił następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji udzielił inwestorowi K. K. Sp. z o.o. w C. pozwolenia na budowę ww. budynku centrum handlowo - usługowego oraz budynku sklep "[...]" wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania Spółki od ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca Spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Starosty. Wniosek Spółki oparty został na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (tj. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., Starosta odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2019 r. Na podstawie akt organ ustalił, że wnioskodawca dowiedział się o fakcie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. na skutek zapoznania się z zawiadomieniem Starosty z dnia [...] stycznia 2019 r., którego ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej miało miejsce [...] stycznia 2019 r. Tym samym wnioskodawca nie dochował jednomiesięcznego terminu na złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego, wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r., w ustawowym terminie, wniosła skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Kwestionowanemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżąca nie dopełniła jednomiesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W konsekwencji Spółka zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 w związku z art. 148 § 2 K.p.a.

Ponadto zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 3 K.p.a., poprzez przedwczesne wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, w sytuacji gdy wniosek oparty był na przesłance braku udziału w postępowaniu bez winy strony, a tym samym badanie czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej jest dopuszczalny w toku postępowania wznowieniowego, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Spółka w zażaleniu wskazała, że powzięła wiedzę o ostatecznej decyzji

o udzieleniu pozwolenia na budowę w dniu doręczenia jej kopii zanonimizowanej decyzji. Dopiero po doręczeniu kopii tej decyzji powzięła wiedzę o widniejącej na tej decyzji klauzuli stwierdzającej, że decyzja ta jest ostateczna. W ocenie Spółki, termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna bieg od chwili kiedy decyzja staje się ostateczna.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W analizowanym stanie faktycznym sprawy wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został w dniu [...] marca 2019 r. przez pełnomocnika Spółki. Wniesienie podania nastąpiło za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 z późn. zm.). Podstawę wniosku stanowiła zaś okoliczność stypizowana w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Jak wyjaśnił organ, wniosek o wznowienie postępowania może zostać uznany za złożony skutecznie jeżeli wniesiony został w ustawowym terminie przez podmiot posiadający przymiot strony postępowania oraz oparty został na jednej z ustawowych przesłanek wznowienia. Ocena w danym zakresie następuje w ramach oceny formalnej wniosku, tj. w postępowaniu wstępnym, nie zaś w postępowaniu właściwym. Złożenie wniosku po terminie każdorazowo rodzić będzie po stronie organu administracji publicznej obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, nawet w przypadku uznania, że podmiot wnoszący żądanie wznowienia posiada stosowną legitymację procesową.

Organ przedstawił brzmienie art. 148 § 2 K.p.a. i podniósł, iż powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przez zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć sytuację, w której strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję dla skutecznego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Dowiedzenie się o decyzji przez stronę nie jest tożsame z zapoznaniem się z treścią tej decyzji. Co więcej, publiczne obwieszczenie decyzji jest wystarczającym do przyjęcia, że strona dowiedziała się o decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, strona o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2019 r., na skutek zapoznania się

z zawiadomieniem Starosty z [...] stycznia 2019 r., którego ogłoszenie miało miejsce na Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego dnia [...] stycznia 2019 r. (odwołanie radcy prawnego reprezentującego Spółkę z [...] lutego 2019 r.). Biorąc pod uwagę treść ogłoszenia, jak i zawiadomienia Starosty umieszczonego na stronie BIP, uznać należy, że strona w dniu [...] stycznia 2019 r. uzyskała informacje wystarczające do zidentyfikowania właściwego organu załatwiającego sprawę o pozwolenie na budowę, jak i decyzji kończącej postępowanie administracyjne.

Jak zauważył organ, treść ogłoszenia i zawiadomienia były wystarczające aby strona sporządziła odwołanie od decyzji Starosty. Co prawda wznowienie postępowania może nastąpić tylko w stosunku do decyzji ostatecznej, nie mniej jednak ostateczność decyzji nie ma znaczenia dla właściwego liczenia terminu do skutecznego złożenia podania o wznowienie postępowania. Bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie biegnie bowiem od chwili kiedy strona dowiedziała się o decyzji, nie zaś od chwili kiedy decyzja stała się ostateczna, jak wywodzi wnoszący zażalenie. Upatrując w szerszym kontekście ochronę praw podmiotu pozbawionego udziału w postępowaniu administracyjnym, Wojewoda wskazał, że strona, która nie brała udziału w postępowaniu, w przypadku powzięcia informacji o decyzji ma prawo wniesienia odwołania, w terminie przysługującym tej stronie, której udział w postępowaniu zapewniono, jeżeli decyzja nie jest jeszcze ostateczna, bądź, w przypadku gdy decyzja stała się już ostateczna, złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wybór właściwego trybu weryfikacji decyzji administracyjnej należy wyłącznie do oceny strony, która jest związana w danym zakresie przepisami procedury administracyjnej, w tym określonym w przepisach postępowania terminami i skutkami ich niedochowania.

Podsumowując Wojewoda uznał, że zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, a postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2019 r., odpowiada przepisom prawa.

H. Spółka z o.o. P. K. Sp. k. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na ww. postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżący nie dopełnił jednomiesięcznego terminu odkąd dowiedział się o wydanej decyzji o pozwoleniu

na budowę, podczas gdy skarżący dowiedział się o ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu doręczenia zanonimizowanej kopii ostatecznej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2019 r., a w konsekwencji

- naruszenie art. 145 § 1 K.p.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżący dowiedział się o ostatecznej decyzji w dniu doręczenia, poddanej procedurze anonimizacji na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, kopii ostatecznej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem termin do wznowienia postępowania upływał w dniu [...] marca 2019 r. i został on zachowany;

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a., poprzez przedwczesne wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, w sytuacji gdy wniosek oparty był na przesłance braku udziału strony w postępowaniu bez winy strony, podczas gdy badanie czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby uprawnionej jest dopuszczalne jedynie po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że otrzymała kopię ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2019 r., w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej w dniu [...] lutego 2019 r., wobec czego termin do złożenia podania o wznowienie w związku z podstawą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., upływał w dniu [...] marca 2019 r. Argumentowała za stanowiskiem NSA, zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2018 r., II OSK 2646/16, że "przesłanka dowiedzenia się o decyzji jest na pewno spełniona, jeśli stronie zostanie doręczona, poddana procedurze anonimizacji na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, kopia ostatecznej decyzji".

Skarżąca wskazała, że ponieważ wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w odniesieniu do spraw zakończonych decyzją ostateczną, termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania może rozpocząć bieg najwcześniej

w pierwszym dniu po uzyskaniu cechy ostateczności przez decyzję (wyrok NSA

z 24 lutego 2011 r., II OSK 1113/10, LEX nr 1090143; Przybysz Piotr Marek. Art. 148. w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019).

Zdaniem skarżącej, nie można wykładać przepisu art. 148 § 2 K.p.a. w oderwaniu od art. 145 § 1 K.p.a., gdyż brak takiej systemowej i celowościowej wykładni prowadziłby do absurdalnego wniosku. Prawidłowa rekonstrukcja normy wypływającej z obydwu tych przepisów prowadzi do wniosku, iż chodzi o dowiedzenie się przez podmiot o ostatecznej decyzji. Elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest informacja o wydaniu ostatecznej decyzji oraz przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia.

Spółka uważa że błędne jest stanowisko organu, iż przyjęcie, że bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie biegnie od chwili, gdy decyzja stała się ostateczna, byłoby sprzeczne z wykładnią językową i systemową przepisu art. 148 § 2 K.p.a. Organ pominął przy tym dokonanie wykładni celowościowej tego przepisu, a potwierdzenie w orzecznictwie i doktrynie - zarówno w wyżej zacytowanym, jak i nowszym, znajduje jedynie taki wniosek, że termin miesięczny określony w art. 148 § 2 K.p.a. nie może rozpocząć biegu przed uzyskaniem przez decyzję waloru ostateczności (wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 216/19).

Skarżąca podniosła, że dopiero po doręczeniu kopii decyzji o pozwoleniu

na budowę powzięła wiedzę o widniejącej na tej decyzji klauzuli stwierdzającej,

że decyzja ta jest ostateczna. Z oświadczenia pełnomocnika Spółki nie wynika, aby potwierdzało ono w jakikolwiek sposób fakt powzięcia precyzyjnej wiedzy o decyzji

o pozwoleniu na budowę oraz o tym, że jest ona ostateczna. Co więcej, zgodnie

z doświadczeniem życiowym, skoro fachowy pełnomocnik wnosił odwołanie,

nie mógł takiego odwołania wnosić od ostatecznej decyzji, gdyż przysługuje ono jedynie od decyzji nieostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.).

Według Spółki, z powyższych okoliczności wynika w zasadzie wniosek odmienny, a mianowicie, że nie wiedziała o fakcie ostateczności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Uważa zatem, że zaniechano dogłębnego zbadania co do kwestii powzięcia przez skarżącą wiedzy o decyzji na tyle precyzyjnej, aby mogła sformułować żądanie wznowienia postępowania. W tym zakresie Spółka powołała się na uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 255/19.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, organ ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w sposób dowolny, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., co doprowadziło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. Organ bowiem błędnie przyjął iż w sprawie nastąpiło przekroczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy skarżąca dowiedziała się o ostatecznej decyzji w dniu doręczenia, poddanej procedurze anonimizacji na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, kopii ostatecznej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem termin do wznowienia postępowania upływał w dniu [...] marca 2019 r. i został on zachowany.

Następnie Spółka przedstawiła argumentację, wskazującą na zasadność badania jej podania o wznowienie postępowania administracyjnego, nie we wstępnym etapie, ale w drugiej fazie, tj. po wznowieniu postępowania. W związku z tym powołała stanowiska judykatury przedstawione w orzeczeniu NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 872/16; z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2541/16; z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2306/15; z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2411/15, z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 95/10.

Według Spółki, w niniejszej sprawie niewątpliwie konieczne było, aby organ dokonał analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę pod kątem oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej. W takiej sytuacji orzecznictwo opowiada się za wznowieniem i przeprowadzeniem tego badania dopiero w drugim etapie postępowania wznowieniowego przeznaczonym właśnie dla badania przyczyny wznowienia, jak stanowi art. 149 § 2 K.p.a. Szeroka argumentacja przedstawiona przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2019 r. także dowodzi, że niniejszy przypadek jest wątpliwy i skomplikowany, a więc organ winien był wznowić postępowanie zakończone decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę i dokładnie zbadać, czy inwestycja nie oddziałuje na nieruchomości skarżącej.

W ocenie Spółki, winna być ona uznana za stronę w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] stycznia 2019 r., między innymi dlatego, że biorąc pod uwagę rozmiar i przedmiot inwestycji w postaci centrum handlowego możliwość spowodowania oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości skarżącej jest prawdopodobna.

Zatem organ, wydając postanowienie o odmowie wznowienia postępowania,

w sytuacji gdy wniosek oparty był na przesłance braku udziału strony w postępowaniu bez winy strony wydał takie rozstrzygnięcie przedwcześnie, ponieważ zgodnie z powyższą argumentacją i stanowiskiem sądów administracyjnych badanie, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby uprawnionej jest dopuszczalne jedynie po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, co doprowadziło do naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej zwanej: "p.p.s.a.", sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem.

Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.).

Dokonana przez Sąd według ww. kryterium, kontrola sprawy w trybie uproszczonym, nie potwierdziła zasadności skargi.

Skarga dotyczy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na wniosek skarżącej Spółki, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., którą udzielono pozwolenia na budowę budynku centrum handlowo-usługowego oraz budynku sklep "[...]" wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną w miejscowości B., działki nr [...], [...], [...], [...], obr. B., gm. K..

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., który to przepis skarżąca powołała jako podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.

Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest stanowisko organu, że skarżąca Spółka nie zachowała określonego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w pierwszej kolejności należy zbadać zachowanie przez wnioskodawcę terminu do wniesienia tego żądania. Kontrola ta następuje na wstępnym etapie badania przez organ żądania wznowienia postępowania i wbrew wywodom skargi nie wymagała uprzedniego wznowienia postępowania. Złożenie podania w terminie jest bowiem jedną z przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania i powinna być zbadana przez organ z urzędu przed wszczęciem postępowania wznowieniowego. Stwierdzenie uchybienie przez stronę terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Zarzut skarżącej o naruszeniu zaskarżonym postanowieniem art. 149 § 3 K.p.a. nie jest zatem trafny.

Art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia wnioskodawcy decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Mając powyższe na względzie, Sąd wskazuje, że okolicznością niekwestionowaną przez skarżącą Spółkę jest, że fakt wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. znany był wnioskodawczyni wcześniej, niż w momencie doręczenia jej kopii zanonimizowanej decyzji w dniu [...] lutego 2019 r., z której powzięła wiedzę o widniejącej na decyzji klauzuli ostateczności tej decyzji. Jak ustalił bowiem organ, z treści odwołania Spółki (reprezentowanej przez pełnomocnika) od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., wynika, że o fakcie wydania decyzji, pełnomocnik Spółki dowiedział się [...] stycznia 2019 r., na skutek zapoznania się z zawiadomieniem Starosty z dnia [...] stycznia 2019 r., ogłoszonym w Biuletynie Informacji Publicznej dnia [...] styczna 2019 r. Oznacza, to, że termin miesięczny do złożenia podania o wznowienie postępowania upływał skarżącej Spółce [...] lutego 2019 r. Zauważyć przy tym należy, że wiedza powzięta o decyzji w ww. momencie wystarczyła Spółce do wniesienia od niej odwołania.

Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Uwzględniając okoliczności sprawy, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że występując z wnioskiem w dniu [...] marca 2019 r., skarżąca nie dopełniła jednomiesięcznego terminu z art. 148 § 2 K.p.a., liczonego od momentu, gdy dowiedziała się o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wbrew wywodom skarżącej, bieg przedmiotowego terminu rozpoczyna

się w dacie powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu (wydaniu) danej decyzji, a nie od momentu podnoszonego przez skarżącą doręczenia kopii decyzji.

W realiach niniejszej sprawy nie zasługuje też na akceptację argumentacja skargi wskazująca na potrzebę powzięcia precyzyjnej wiedzy o decyzji o pozwoleniu

na budowę oraz o tym, że termin określony w art. 148 § 2 K.p.a. nie może rozpocząć biegu przed uzyskaniem przez decyzję waloru ostateczności. Istotne jest to,

aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego ta informacja pochodzi. Sąd podziela w pełni te poglądy judykatury, z których wynika, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (zob. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r.,

sygn. akt II OSK 714/08; z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, opubl.

w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro żądanie skarżącej opierało się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.,

to należało ustalić w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Nie chodzi jednak, jak podnosi skarżąca, o powzięcie wiadomości o decyzji ostatecznej, a o samym wydaniu decyzji. Z literalnego brzmienia art. 148 K.p.a. w żaden sposób nie wynika, aby termin miesięczny w nim określony biegł od daty dowiedzenia się o decyzji ostatecznej (bo tylko takiej decyzji postępowanie wznowieniowe może dotyczyć). Przepis ten jest jasny w swej treści i w ocenie Sądu, uwzględniając okoliczności sprawy, nie ma podstaw do tego, aby sięgać, jak podnosiła skarżąca, do innych metod wykładni tego przepisu. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., dopełnienia wymogu np. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia, czy też uzyskania wiedzy nie tylko o jej wydaniu, ale także, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, o jej ostateczności. Stanowisko takie zostało zaprezentowane również w wyroku NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć, iż z treści akt administracyjnych wynika, że inwestor – adresat decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. zrzekł się prawa do wniesienia odwołania, a pozostałe strony nie wniosły skutecznie środka zaskarżenia od wskazanej decyzji. W związku z tym w dniu [...] stycznia 2019 r. organ stwierdził ostateczność przedmiotowej decyzji. Oznacza to, że we wskazanej dacie wniesienie przez skarżącą żądania wznowienia postępowania w sprawie administracyjnej było prawnie możliwe. Skoro miała ona wiedzę o wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., mogła bez trudu ustalić w organie czy decyzja ta jest ostateczna. Tymczasem żądanie wznowienia postępowania administracyjnego, mimo posiadania minimum koniecznej wiedzy do złożenia w tym przedmiocie podania, Spółka skierowała do organu dopiero w dniu [...] marca 2019 r., a zatem nieskutecznie

w rozumieniu art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy potrzebny do ustalenia przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego został w pełni zebrany i wszechstronnie oceniony. Organ nie naruszył więc wskazywanych przez stronę przepisów postępowania z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Organ nie dopuścił się też naruszenia powołanych przez skarżącą przepisów z art. 148 § 2 i art. 149 § 3 K.p.a., podnoszonych w kontekście przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdził też innych naruszeń prawa, które wskazywałyby na konieczność uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.