Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1486/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70
journal: Dz.U. 2009 nr 77 poz 649
law: Ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o  nadzorze publicznym.
article: art. 97, art. 156, art. 159, art. 126, art. 158
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145, art. 141, art. 133, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2250/14 w sprawie ze skargi D.P. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem od uchwały w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D.P. na rzecz Komisji Nadzoru Audytowego 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2250/14 oddalił skargę D.P. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] października 2009 r. do KRBR wpłynął wyrok Sądu Okręgowego w W. VIII z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...] uznający d.P. winnym popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. (fałszerstwo dokumentów) w zw. z art. 12 k.k., oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] utrzymujący w mocy powyższy wyrok z dnia [...] marca 2009 r.

W dniu [...] października 2010 r. KRBR podjęła uchwałę o skreśleniu skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.

Następnie Komisja Nadzoru Audytowego (dalej: KNA) pismem z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. z 2009 r., Nr 77, poz. 649 ze zm.; dalej: ustawa o biegłych rewidentach, u.b.r.) wezwała KRBR do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały.

Uchwałą z [...] grudnia 2010 r. KRBR uchyliła powyższą uchwałę w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.

Uchwałą z dnia [...] stycznia 2011 r. KRBR ponownie orzekła o skreśleniu D.P. z rejestru biegłych rewidentów.

Po rozpoznaniu odwołania od uchwały z dnia [...] grudnia 2010r., KNA postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. orzekła o niedopuszczalności odwołania.

D.P. zaskarżył powyższe postanowienie KNA z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 474/12 NSA oddalił skargę kasacyjną KNA od ww. wyroku WSA.

W dniu [...] listopada 2011 r. skarżący zwrócił się do KNA o zawieszenie postępowania z uwagi na sprawę prowadzoną przed WSA pod sygn. VI SA/Wa 1715/11.

W okresie, kiedy wyrok WSA z dnia 22 listopada 2011 r. był nieprawomocny, KNA postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. zawiesiła postępowanie odwoławcze podkreślając, że w związku z uchyleniem postanowienia KNA z dnia [...] maja 2011 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od uchwały z dnia [...] grudnia 2010 r., może nastąpić konieczność rozpoznania tego odwołania. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), tj. konieczność zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tej sytuacji powołano się na nieprawomocny wyrok WSA z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1715/11.

Wnioskiem z dnia [..] października 2013 r. skarżący wystąpił do Ministra Finansów o stwierdzenie nieważności postanowienia KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. o zawieszeniu postępowania, jako podstawę żądania wskazując art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego kwestionowane postanowienie rażąco naruszało prawo i zostało wydane przez niewłaściwy organ, ponieważ zamiast Komisji Nadzoru Audytowego, powinien w tej sprawie orzec Minister Finansów.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. KNA odmówiła stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., KNA utrzymała w mocy postanowienie własne z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu stwierdziła, że to nie Minister Finansów, a Komisja Nadzoru Audytowego jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. Wyjaśniła, że w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r. prawidłowo uznano, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. było odpowiadającym wymaganiom formalnym przewidzianym w przepisach k.p.a. dla postanowienia, rozstrzygnięciem właściwego w sprawie organu kolegialnego.

Za nieuzasadniony KNA uznała zarzut skarżącego, że przy wydawaniu postanowienia z dnia 14 grudnia 2011 r. doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdziła, że kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, zatem zawierało podstawę prawną. Ponadto, odnosząc się do przesłanki "rażącego naruszenia prawa", wyjaśniła, że w rozpoznawanej sprawie ono nie zachodzi.

KNA nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. powinno mieć formę uchwały. Wyjaśniła, że, KNA uchwałę zawierającą rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie podjęła na posiedzeniu, a po jej sformułowaniu w postaci dokumentu odpowiadającego wymaganiom formalnym przewidzianym w k.p.a. i po jego podpisaniu, doręczono przedmiotowe rozstrzygnięcie stronie. Stwierdziła, że uchwała KNA jest wyrazem stanowiska organu kolegialnego, które ulega materializacji w postanowieniu administracyjnym podpisanym przez przewodniczącego lub zastępcę przewodniczącego tego organu. Na poparcie swego stanowiska przywołała przepisy art. 70 ust. 1 i ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Skargę na omawiane wyżej postanowienie KNA z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył D.P., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę KNA wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji wskazał, że aby można było ocenić zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia należy ustalić, czy zasadne było zawieszenie postępowania dokonane postanowieniem KNA z dnia [...] grudnia 2011r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego odwołaniem od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru.

Zdaniem WSA postanowienie KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa bowiem WSA wyrokiem z 22 listopada 2011r. sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 uchylił postanowienie z dnia [...] maja 2011r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, a zatem istniało zagadnienie wstępne, którego prawomocne rozstrzygnięcie miało wpływ na możliwość i kształt rozstrzygnięcia, które mogło być wydane przez organ (KNA) rozpoznający odwołanie D.P. od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru.

WSA podkreślił również, że pismem z dnia [...] listopada 2011r. D.P. wystąpił do KNA o zawieszenie postępowania w związku ze sprawą o sygn. VI SA/Wa 1715/11 prowadzoną przed WSA.

Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie KNA z dnia [..] kwietnia 2014 r. nie zostało wydane przez niewłaściwy organ czyli z naruszeniem przepisów o właściwości, to jest w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnił, że KNA nie podlega kontroli innego organu administracji w zakresie badania zgodności z prawem wydawanych przez siebie rozstrzygnięć administracyjnych i z tego względu musi być traktowana podobnie jak organy naczelne lub samorządowe kolegia odwoławcze i dlatego może dokonywać badania swoich rozstrzygnięć w trybie nadzoru, np. art. 156 k.p.a.

D.P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie:

art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez niezauważenie, że

uchwała Komisji Nadzoru Audytowego i postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego

nie mogą być odrębnymi dokumentami w sensie materialnym;

art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez

niedostrzeżenie, że postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego nie może być

podpisane jedynie przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Audytowego podczas,

gdy są wymagane podpisy wszystkich członków organu obecnych na posiedzeniu.

II. Naruszenie przepisów postępowania, gdzie uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez niezauważenie, że istnieją przesłanki do stwierdzenia

nieważności zaskarżonego postanowienia tj. wydanie przez Komisję Nadzoru

Audytowego dwóch postanowień administracyjnych w tożsamym zakresie (uchwała i

postanowienie);

art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1

ustawy o biegłych rewidentach poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego

postanowienia pomimo wystąpienia przesłanek do zastosowania takiego środka tj.

zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w ramach uchwały, jak tego wymaga

ustawa o biegłych rewidentach;

art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia pomimo wystąpienia przesłanek do zastosowania takiego środka tj. zaskarżone postanowienie nie zostało podpisane zgodnie z wymogami ustawy o biegłych rewidentach;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o biegłych rewidentach poprzez nieuchylenie postanowienia Komisji Nadzoru Audytowego w związku z niedostrzeżeniem, że postanowienie o stwierdzenie nieważności którego skarżący wystąpił do organu winno być wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc ze względu na błędną formę tego postanowienia (nie jest uchwałą organu, o czym świadczy chociażby data inna niż data posiedzenia organu) oraz błędne podpisanie (winni podpisać wszyscy członkowie organu obecni na posiedzeniu);

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a także w związku z art. 61 § 1 i 4 k.p.a. poprzez uznanie, że istniały przesłanki do zawieszenia postępowania, podczas, gdy takich przesłanek nie było, a w szczególności zawieszanie postępowania było bezcelowe, gdyż sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta innym aktem administracyjnym, a po drugie - w ogóle nie istniał przedmiot zawieszenia;

art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas, gdy winna ona być uwzględniona, a zaskarżone postanowienia uchylone;

art. 111 § 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak połączenia przez sąd kilku spraw toczących się przed sądem w sprawach powiązanych, co doprowadziło do tego, że sąd nie znał wszystkich okoliczności sprawy i nie wziął ich pod uwagę; przy czym nie łącząc wielu spraw, sąd mógł zapoznać się z aktami tych spraw i wtedy doszedł by do innych wniosków, w tym zauważyłby okoliczności opisane w uzasadnieniu, które doprowadziłyby do uznania, że należy zaskarżone postanowienie uchylić.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Audytowego wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Złożonym na rozprawie pismem procesowym skarżący cofnął zarzut II g skargi kasacyjnej, a podtrzymując pozostałe zarzuty wskazał, że "Pierwotne uzasadnienie danej podstawy kasacyjnej należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono postanowienia organu z dnia 23 kwietnia 2014 r., jak i postanowienia organu z dnia 14 grudnia 2011 roku".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, nie może natomiast wskazać nowych podstaw. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznanej sprawie, nie było postanowienie KNA z dnia [...] grudnia 2011 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, ale postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [..] kwietnia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. zawieszającego postępowanie administracyjne wszczęte odwołaniem od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] stycznia 2011 r., którą to uchwałą skarżący został ponownie skreślony z rejestru biegłych rewidentów.

Uprzednio, uchwałą z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] uchyliła uchwałę w sprawie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1715/11 WSA w Warszawie uchylił postanowienie o niedopuszczalności odwołania od uchwały nr [...], co w przypadku uprawomocnienia się tego wyroku czyniłoby koniecznym rozpoznanie odwołania wniesionego przez skarżącego od uchwały nr [...]. Spór sądowy i zapadły wyrok zostały uznane za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, to jest naruszenia art. 70 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach poprzez jego niezastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Wskazany przepis stanowi, że Komisja Nadzoru Audytowego w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia. Stosownie do ust. 3 tego artykułu, uchwały Komisji Nadzoru Audytowego podpisują wszyscy jej członkowie obecni na posiedzeniu. Decyzje administracyjne podpisuje w imieniu Komisji Nadzoru Audytowego jej przewodniczący lub zastępca przewodniczącego.

Z brzmienia przywołanych przepisów wynika, że sporządzone zostają dwa dokumenty: uchwała zawierająca rozstrzygnięcie, podpisana przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków oraz zawierająca to rozstrzygnięcie decyzja (lub postanowienie), podpisana przez przewodniczącego lub zastępcę.

Tryb taki został zachowany w przypadku zaskarżonego postanowienia i brak jest podstaw do przyjęcia, że w świetle przywołanych przepisów doszło do wydania dwóch postanowień.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 70 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach. Skarżący zarzucił, że wydane w sprawie postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Komisji Nadzoru Audytowego powinno zostać podpisane przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków KNA, jako że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 70 ust. 3 zdanie drugie u.b.r. tylko decyzja tego organu może być podpisana przez przewodniczącego lub zastępcę.

Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że w myśl art. 55 ust. 1 ustawy o biegłych rewidentach do uchwał Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wpisu lub skreślenia z listy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), a stosownie do art. 70 ust. 1 pkt 5 ustawy o biegłych rewidentach do postępowania Komisji Nadzoru Audytowego i przed Komisją Nadzoru Audytowego też stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego przez KNA w postępowaniu prowadzonym w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru. Nie budzi zatem wątpliwości, że do tego postępowania miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacje dotyczące stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych zostały sformułowane w przepisach art. 156 do art. 159 k.p.a. Stosownie do art. 158 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 156 – 159 k.p.a., z tym że zamiast decyzji o której mowa w art. 158 § 1 wydaje się postanowienie.

Ponieważ w rozpoznanej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności dotyczyło postanowienia, to stosownie do ww. przepisu k.p.a. musiało zostać wydane w formie postanowienia. W takim stanie prawnym, NSA w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że postanowienie wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności powinno być podpisane w inny sposób niż podpisana byłaby decyzja wydana w sprawie rozstrzyganej w tym samym trybie, z tą tylko różnicą, że zakończonej decyzją.

Co do postanowienia wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania, NSA zauważa, że brak jest logicznego uzasadnienia dla poglądu, iż w sytuacji w której rozstrzygnięcie merytoryczne kończące postępowanie w sprawie podpisuje przewodniczący lub jego zastępca, postanowienie wpadkowe wydane w toku postępowania administracyjnego wymagało podpisu wszystkich członków KNA obecnych na posiedzeniu. Trudno przypisać taki zamiar racjonalnemu ustawodawcy.

W związku z powyższym nieuzasadnione są również zarzuty wskazane jako zarzuty naruszenia prawa procesowego, a sprowadzające się do zarzutu niestwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonego postanowienia lub braku jego uchylenia, w sytuacji gdy postanowienie nie zostało podpisane przez wszystkich członków KNA obecnych na posiedzeniu oraz posiada formę dokumentu odrębnego od podjętej w tej sprawie uchwały.

NSA zauważa również, że w ramach podstawy kasacyjnej – naruszenia przepisów postępowania błędne jest wskazywanie na naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ponieważ przepis stanowi podstawę uchylenia decyzji lub postanowienia w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez WSA wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego. Uzasadniając ten zarzut skarżący powołał się na niedostrzeżenie przez Sąd I instancji okoliczności związanych z prowadzeniem kolejnych postępowań w przedmiocie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów.

Ponownie należy przypomnieć, że WSA w rozpoznanej sprawie dokonał kontroli postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zobowiązany był więc skontrolować, co uczynił, czy organ orzekający prawidłowo ustalił, że przy wydawaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania nie doszło do naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Poza kontrolą Sądu w tym postępowaniu była prawidłowość wszczęcia postępowania głównego, które zostało zawieszone, do której to okoliczności odwołał się skarżący, a także okoliczność czy skarżący został ostatecznie skreślony w rejestru biegłych rewidentów.

Z tych samych powodów nieuzasadniony jest też zarzut błędnego, w ocenie skarżącego, przyjęcia przez WSA, że istniały przesłanki do zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego przesłanek takich nie było. O braku podstaw do zawieszenia postępowania - w ocenie skarżącego - decydować miał fakt ostatecznego skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów oraz zawieszenie postępowania w sprawie, która nie została prawidłowo wszczęta.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.