Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 182/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków dostosowania prowadzonej działalności do wymogów prawa żywnościowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 lutego 2018 r. A sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: strona, spółka lub skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie nałożenia obowiązków dostosowania prowadzonej działalności do wymogów prawa żywnościowego. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o zwolnienie jej z kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 160/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniesioną skargę i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych.

W efekcie zażalenia wniesionego przez stronę Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 361/19 uchylił powyższe orzeczenie sądu pierwszej instancji.

Rozpoznając zawarty w skardze wniosek strony o zwolnienie z kosztów sądowych referendarz sądowy tutejszego Sądu, prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 182/19, odmówił przyznania jej prawa pomocy.

W związku z tym zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 182/19 spółka została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w kwocie 200 złotych, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi strona ponownie zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych, który następnie pozostawiono bez rozpoznania prawomocnym zarządzeniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SPP/Wr 205/19.

Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2020 r. strona została wezwana do wykonania w terminie 7 dni prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi w kwocie 200 złotych, pod rygorem jej odrzucenia.

Wskazane wezwanie zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 czerwca 2020 r. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 30 czerwca br., strona nie usunęła braków fiskalnych wniesionej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem m.in. § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 15 listopada 2019 r. i uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, z tym pouczeniem, że nieopłacenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

Ze względu na nieobecność adresata korespondencja została po raz pierwszy awizowana w dniu 9 czerwca 2020 r., a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę – awizowaną po raz drugi w dniu 17 czerwca br. – pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 czerwca 2020 r.

W niniejszej sprawie wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało więc doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., przewidującego w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 65 – 72 jego złożenie na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy wraz z jednoczesnym zawiadomieniem adresata o złożeniu pisma i możliwości jego odbioru w danej placówce pocztowej lub urzędzie gminy (§ 1 i 2). W sytuacji niepodjęcia korespondencji we wskazanym terminie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu na jaki pozostawiono ją w odpowiedniej placówce (§ 4).

Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia prawomocnego wpisu sądowego od skargi zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 czerwca 2020 r. Zatem siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał z dniem 30 czerwca 2020 r., który wypadał we wtorek. W wyznaczonym terminie skarżąca spółka nie uiścił jednak wymaganego wpisu.

Wobec powyższego skargę – jako nieopłaconą – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.