Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 156/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 35a, art. 61 ust. 10, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 7 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 7 lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 5 listopada 2021 r., nr [...] o nałożeniu na P. Z. kary pieniężnej w kwocie 5000 zł jak za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego o numerach rejestracyjnych [...] bez zezwolenia kategorii II, określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 7 kwietnia 2021 r. na terenie Drogowego przejścia Granicznego w Dorohusku podczas kontroli pojazdu członowego złożonego z dwuosiowego pojazdu silnikowego – pojazd specjalny nr rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej przeznaczonej do przewozu pojazdów nr rej. [...], wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skontrolowali naciski osi pojazdu, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci trzech samochodów o łącznej wadze brutto 6800 kg oraz wymiary określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym.

Pomiar dynamicznego obciążenia osi pojazdu nie wykazał nieprawidłowości w tym zakresie. Wyniki pomiaru wymiarów zewnętrznych kontrolowanego pojazdu były następujące: długość – 1800 cm, długość z ładunkiem – 1800 cm, wysokość – 400 cm, wysokość z ładunkiem – 410 cm, szerokość – 255 cm, szerokość z ładunkiem – 255 cm. Dopuszczalna wysokość pojazdu z ładunkiem została przekroczona o 10 cm, tj. o 2,5%.

Organ stwierdził, że przedmiotowy transport wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm., aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 988), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym".

Decyzją z 5 listopada 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej: "organ I instancji") nałożył na P. Z. (dalej: "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], karę pieniężną w kwocie 5000 zł jak za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego o numerach rejestracyjnych wskazanych na wstępie bez zezwolenia kategorii II.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z 7 lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w przepisie art. 2 pkt 35a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w dalszej kolejności wyjaśnił, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdów uregulowane zostały w ustawie - Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym.

Organ przytoczył przepis ustawy i rozporządzenia, z których wynika, że wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m.

Kontrola wymiarów zewnętrznych pojazdu wykazała, że wysokość pojazdu wraz z ładunkiem wyniosła 410 cm. Uzyskany wynik pomiaru wskazywał na przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu z ładunkiem o 10 cm, tj. 2,5%.

Organ wyjaśnił, że pomiaru parametrów zatrzymanego pojazdu dokonano zalegalizowanymi urządzeniami pomiarowymi, posiadającymi ważne świadectwa legalizacji i świadectwa wzorcowania. Organ podniósł, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność protokołu z kontroli pojazdu, a tym samym uzasadnić twierdzenie, że pomiaru dokonano w sposób nieprecyzyjny.

Organ uznał za prawidłowe i wiarygodne wyniki pomiaru zawarte w protokole kontroli, potwierdzające, że kontrolowany pojazd był nienormatywny. Wobec powyższego wymagalne byłoby zezwolenie kategorii II.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w świetle przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. W przypadku naruszeń tego zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 tej ustawy).

W sprawie niniejszej pojazdem członowym przewożone były (zgodnie z dokumentem CMR) trzy samochody: 2 pojazdy marki [...] i [...], a więc ładunek podzielny.

Mając powyższe na względzie organ II instancji uznał za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 w związku ust. 2 Prawa o ruchu drogowym.

Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, ponieważ skarżący nie udowodnił zaistnienia okoliczności uzasadniających zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Podkreślił, że to przedsiębiorca ma obowiązek zorganizowania wykonywanej działalności tak, aby wyeliminować ryzyko naruszenia prawa i zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego podczas przejazdu pojazdów na całej trasie przejazdu. Profesjonalny przedsiębiorca powinien prowadzić swoje sprawy w zakresie wykonywanej działalności z wymaganą należytą starannością, gdyż to on ponosi ryzyko następstw działań lub zaniechań własnych, względnie osób wykonujących przejazd w jego imieniu i na jego rzecz. Powinien zatem zaznajomić się z regulacjami prawnymi i zorganizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Przyjmując towar przed rozpoczęciem przewozu, przewoźnik powinien sprawdzić stan pojazdu i towaru oraz sposób załadunku, gdyż ponosi odpowiedzialność za warunki przewozu oraz towar do czasu jego wydania odbiorcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. Z. zaskarżył decyzję organu II instancji w całości.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy, ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzesłuchanie w charakterze świadka strony, niezebranie wystarczającego dla wyjaśnień sprawy materiału dowodowego, nieuwzględnienie przedłożonego materiału dowodowego oraz przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego oraz przepisów wykonawczych, stosownie do treści art. 140 ab ust. 1 pkt 2 oraz załącznika nr 1 do ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ administracji, a skarżący nie żądał przeprowadzenia rozprawy.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn.zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera przepis art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 z późn. zm.), dalej jako: "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d."). Zgodnie z tym przepisem przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy o drogach publicznych, do których odwołano się w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to zarówno przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak i przepisy dotyczące dróg, zamieszczone w ustawie – Prawo o ruchu drogowym i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Podkreśla się bowiem, że w art. 2 pkt 35a jest mowa o przepisach o drogach publicznych, a nie przepisach ustawy o drogach publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2003/16; z 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2346/16; z 9 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2932/16; z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 878/17; z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1023/17; z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1093/17).

W sprawie niniejszej znajdują zatem zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów" lub "rozporządzenie", które określa dopuszczalne naciski osi, dopuszczalne maksymalne wymiary oraz dopuszczalną masę całkowitą pojazdu. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym. Podkreślić przy tym należy, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów stanowi implementację przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 235 z dnia 17 września 1996 r., str. 59).

Dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 p.r.d. Artykuł 61 ust. 10 p.r.d. stanowi, że wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.

Szczegółowe wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów. Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, wysokość zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy (za wyjątkiem określonym w ust. 12, który nie ma w sprawie zastosowania) nie może przekraczać 4 m.

W niniejszej sprawie skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy zespołem pojazdów złożonym z dwuosiowego pojazdu silnikowego o nr rej. [...] oraz jednoosiowej przyczepy ciężarowej o nr rej. [...] Pojazdem tym przewożone były 3 samochody o łącznej wadze brutto 6 800 kg. W trakcie kontroli w dniu 7 kwietnia 2021 r. dokonano pomiaru nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu.

Z protokołu kontroli wynika, że pomiar wymiarów zewnętrznych wykazał:

1) długość pojazdu 1800 cm, długość z ładunkiem 1800 cm;

2) wysokość pojazdu 400 cm, wysokość pojazdu z ładunkiem 410 cm, czyli przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 10 cm tj. o 2,5 %;

3) szerokość pojazdu 255 cm, pojazdu z ładunkiem 255 cm.

Nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych wymiarów zewnętrznych pojazdu w zakresie długości i szerokości, stwierdzono natomiast przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 10 cm, tj. o 2,5 %.

Wymiary zespołu pojazdów - w zakresie wysokości - przekraczały zatem dopuszczalne wymiary wskazane w ustawie.

Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów ustawy oraz rozporządzenia, wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m, niezależnie od tego czy jest to wysokość samego pojazdu czy też pojazdu z ładunkiem.

Do uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. W rozpoznawanej sprawie został przekroczony parametr dotyczący wysokości pojazdu. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że skarżący wykonywał przewóz pojazdem nienormatywnym.

Przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest dopuszczalny tylko po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej. Wymiary, masa oraz naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym). Stosownie do lp. 2 tego załącznika na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, w tym m.in. pojazdów o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, wydawane jest zezwolenie kategorii II.

Jednocześnie w myśl art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. W przypadku naruszeń tego zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 p.r.d.).

W sprawie nie jest sporne, że skarżący dokonywał przewozu ładunku podzielnego w postaci trzech samochodów.

Zatem w dniu kontroli, tj. 7 kwietnia 2021 r., skarżący wykonywał przewóz z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 p.r.d., co spowodowało nałożenie kary jak za przejazd bez zezwolenia na podstawie art. 140ab ust. 2 p.r.d..

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d.).

Wysokości kar pieniężnych określa art. 140ab Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 tej ustawy, za brak zezwolenia kategorii II-IV ustala się karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

Organ prawidłowo stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane byłoby – z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej wysokości – zezwolenie kategorii II. Wobec tego jednak, że pojazdem nienormatywnym przewożony był ładunek podzielny, a więc przewóz wykonywany był z naruszeniem zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., zezwolenie takie nie mogłoby być wydane. Przejazd kontrolowanego pojazdu podlegał zatem karze jak za brak zezwolenia kategorii II.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, że wskazane powyżej naruszenie dopuszczalnych norm uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. Stwierdzone w sposób niebudzący wątpliwości przekroczenie wysokości pojazdu o 10 cm, było wyższe od dopuszczalnej wartości o 2,5%, co uzasadniało nałożenie kary na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym.

Podzielić należy także stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Powołany przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem;

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Trafnie zwraca uwagę organ, że skarżący jako przewoźnik wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe obowiązany był do sprawdzenia parametrów pojazdu i ładunku w celu ustalenia, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów.

Skarżący w rozpoznawanej sprawie nie wykazał, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawił również żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd, posiadający dane dotyczące ładunku, powinien przedsięwziąć kroki, zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych wymiarów pojazdu. Skarżący jako profesjonalny podmiot wykonujący przewozy powinien mieć wiedzę na temat zasad przewozu ładunków i kontrolować wymiary zewnętrzne pojazdu. Przed rozpoczęciem przejazdu powinien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym w przepisach normom. Przestrzeganie tych norm ma bowiem wpływ nie tylko na normatywność pojazdu, ale i na bezpieczeństwo w ruchu drogowym prowadzącego pojazd i innych użytkowników dróg publicznych. Nie można więc uznać, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, natomiast jako profesjonalny przewoźnik poprzez dołożenie należytej staranności mógł nie dopuścić do powstania naruszenia prawa.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący przeprowadzenia pomiarów pojazdu przy wykorzystaniu przyrządu - miary, bez uwzględnienia możliwych błędów, które wystąpić mogą podczas pomiarów dokonywanych z jej wykorzystaniem.

Z akt sprawy wynika, że pomiaru wysokości dokonano przymiarem sztywnym - teleskopowym, posiadającym świadectwo wzorcowania nr LA/000027326/06/2020 z dnia 30 czerwca 2020 r. wydane przez Laboratorium wzorcujące i klasyfikujące przyrządy kontrolno-pomiarowe "STANISZEWSKI". Zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 815), do przyrządu pomiarowego dołączana jest sporządzana w języku polskim instrukcja obsługi przedstawiająca w sposób zrozumiały informacje o zasadach działania tego przyrządu, chyba, że nie wymaga tego prostota przyrządu pomiarowego. Użyty do pomiaru przymiar teleskopowy o numerze identyfikacyjnym 01048629, posiadający ważne świadectwo wzorcowania jest przyrządem prostym (bezpośrednim), na którym wynik jest odczytywany bezpośrednio z przyrządu pomiarowego, zaś jego budowa i działanie nie wymagają specjalnej instrukcji dla użytkownika.

Z powyższego wynika, że urządzenie do pomiaru wysokości pojazdu legitymowało się w dniu kontroli ważnym świadectwem wzorcowania i zostało wykorzystane w sposób prawidłowy, zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Organ ustosunkował się także do zarzutów skarżącego dotyczących błędów pomiaru. W wyżej wymienionym świadectwie wzorcowania dla przymiaru teleskopowego użytego w przedmiotowej sprawie, określona została niepewność pomiaru, zgodnie z dokumentem EA-4/02 M:2013. Wynosi ona ±2,0 mm. Z kolei odchylenie przymiaru w całym zakresie pomiarowym wynosi ±3,40 mm. Podkreślić jednak należy, że dokonując pomiaru wysokości organ nie ma obowiązku uwzględniania błędu pomiaru. Żaden przepis nie przewiduje bowiem korygowania wyników pomiarów dokonywanych w trakcie kontroli pojazdów. Analiza błędów pomiaru dokonywana jest na etapie legalizacji danego urządzenia. Natomiast w czasie pomiaru dokonywanego przez organy kontrolujące uwzględnia się wynik pomiaru bez jakichkolwiek korekt. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że – jak podkreślił organ I instancji – nawet gdyby uwzględniony został błąd pomiaru (po zastosowaniu korekty ±3,40 mm), pojazd przekraczał przewidzianą przepisami wartość parametru wynoszącą 4 m. Dodać należy, że wskazanie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyniku skorygowanej wartości, tj. 4,996 m, zamiast prawidłowej 4,0996 m (powstałej w wyniku korekty o 3,40 mmm), było omyłką, niemającą żadnego znaczenia w sprawie i wpływu na rozstrzygnięcie. Zarzuty skargi i daleko idące wnioski dotyczące tej omyłki są więc całkowicie nieuzasadnione.

Prawidłowo zatem ustalił organ, że kontrolowany zespół pojazdów odpowiadał definicji pojazdu nienormatywnego, określonej art. 2 pkt 35a p.r.d.

Zwrócić również należy uwagę, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, został poinformowany o sposobach przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Odczytu pomiarów dokonano w obecności kierowcy. Kierowca nie zgłosił żadnych uwag odnośnie do przeprowadzonych czynności. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli nr [...], jak również kartę kontroli – parametry zewnętrzne i odległość pomiędzy osiami pojazdu.

Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonanego pomiaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy jakichkolwiek uwag co do tego pomiaru nie zgłosił obecny podczas kontroli kierowca pojazdu.

Skarżący w toku postępowania nie wykazał więc, że przeprowadzony pomiar nie odpowiadał rzeczywistości, czyli, że zespół pojazdów był niższy, niż stwierdzony w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy celnych

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § k.p.a., poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy i ustalenie przez organy stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji.

W ocenie sądu w sprawie został zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, który został poddany przez organ wszechstronnej analizie i ocenie i umożliwił wydanie rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym sprawy. Organy prawidłowo też oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymagania, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, wymienił dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa.

Całkowicie niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący nieprzesłuchania skarżącego w charakterze świadka. Wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w odpowiedzi na postanowienie organu odwoławczego z 30 grudnia 2021 r. o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tylko ubocznie zauważyć należy, że nie było żadnych podstaw do przeprowadzania dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, nie zachodziły bowiem przesłanki określone w art. 86 k.p.a.

Nie jest również zasadny zarzut nieuwzględnienia przedłożonego materiału dowodowego. Skarżący w toku postępowania przed organami administracji, poza krótkim pismem z 24 września 2021 r. wyrażającym stanowisko w sprawie i odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji, nie przedłożył bowiem żadnych dodatkowych dokumentów, wyjaśnień, uwag, oświadczeń, mimo powiadomienia przez organy o takiej możliwości (pouczenie o takiej możliwości zostało umieszczone w postanowieniu z 6 września 2021 r. i postanowieniu z 30 grudnia 2021 r.).

Należy podkreślić, że skarżący reprezentowany był w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, miał zatem możliwość zgłaszania dowodów na okoliczności istotne w sprawie, zwłaszcza okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., jednak tego nie uczynił. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że całkowicie błędne jest powoływanie się skarżącego na przepis art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Był to przepis przejściowy, dotyczący postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o drogach publicznych w chwili wejścia w życie powołanej ustawy zmieniającej ustawę prawo o ruchu drogowym. Z oczywistych zatem względów nie mógł mieć w sprawie niniejszej zastosowania. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał przepis art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a., a także w sposób wyczerpujący odniosły się do podnoszonej przez skarżącego argumentacji.

Zarzuty skargi są więc nieuzasadnione. W toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się także innych niż wskazane w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.