Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1450/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 72, art. 73, art. 75 ust. 3, art. 81 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 139. art. 65 par. 1, art. 7, art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty różnicy w uposażeniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] r. po rozpatrzeniu wniosku J. M., z dnia [...] r. w sprawie ustalenia i wypłaty różnicy w uposażeniu, powstałej na skutek ponownego określenia przez Dowódcę Wojsk Lądowych w W. grupy uposażenia żołnierza na stanowisku służbowym, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] odmówił skarżącemu ustalenia i wypłaty różnicy w uposażeniu.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził,

że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania zawartego we wniosku oficera z dnia [...] r. w drodze decyzji ustalającej różnicę pomiędzy uposażeniem faktycznie wypłaconym, a uposażeniem należnym, zgodnie z przepisami prawa. Skarżący żądanie w zakresie ustalenia i wypłacenia różnicy uposażenia wywodzi z okoliczności prawnych w postaci stwierdzenia nieważności decyzji (rozkazów personalnych) dotyczących wyznaczenia go na poszczególne stanowiska służbowe, w części zaszeregowania tych stanowisk do grupy uposażenia oraz wydania przez Dowódcę Wojsk Lądowych w dniu [...] r. decyzji nr [...] i nr [...] ustalających uposażenie zasadnicze według innych (wyższych) grup uposażenia na poszczególnych, zajmowanych w przeszłości stanowiskach służbowych. W stosunku do wspomnianych decyzji, wydane zostały ostateczne decyzje Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r., stwierdzające ich nieważność.

Oznacza to w ocenie organu pierwszej instancji, że odpadła zasadnicza podstawa prawna, na której zasadzał się wniosek strony w przedmiocie ustalenia

i wypłaty różnicy w uposażeniu. Brak jest bowiem możliwości i podstaw ustalenia kwoty, o którą wbrew przepisom pomniejszone zostało żołnierzowi uposażenie.

Niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji wskazał, że roszczenie skarżącego o wypłatę uposażenia w wysokości wynikającej z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych uległo przedawnieniu.

Na podstawie wyżej wymienionych decyzji i rozkazów personalnych wypłacone było skarżącemu uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy zaszeregowania określonej w aktach prawnych wyznaczających na poszczególne stanowiska służbowe. Zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obecnie art. 8a), roszczenia z tytułu prawa do uposażenia ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przy czym, w myśl art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, roszczenie o wypłatę uposażenia w określonej wysokości (w rozstrzyganej sprawie w wysokości wynikającej z ustawy o radcach prawnych) powstawało w pierwszym dniu miesiąca kalendarzowego, za który przysługiwało. Oznacza to, zdaniem organu, że roszczenie skarżącego o wypłatę uposażenia na poziomie głównego specjalisty za poszczególne miesiące ulegało przedawnieniu z upływem trzech lat. Roszczenie za ostatni miesiąc, tj. za czerwiec 2007 r., uległo przedawnieniu z dniem 1 lipca 2010 r. Stosownie do treści art. 75 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (w brzemieniu obowiązującym do dnia 4 grudnia 2013 r.), bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Skarżący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji i rozkazów personalnych złożył w dniu [...] r., a więc w dacie przypadającej po przedawnieniu roszczenia.

Po rozpatrzeniu odwołania J. M. od powyższej decyzji, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] , decyzją nr [...] z dnia [...] r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ - odnosząc się do argumentów podnoszonych we wspomnianym odwołaniu - wyjaśnił, że przedmiot postępowania zdefiniował sam skarżący w piśmie z dnia [...] r., w którym wniósł o ustalenie i wypłacenie mu różnicy w uposażeniu powstałej na skutek prawidłowego określenia grup uposażenia na zajmowanym stanowisku, a uposażeniem wypłaconym na podstawie grup uposażenia określonych w decyzjach, w stosunku do których Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność, za okres pozostawania na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...]. Tak samo przedmiot postępowania potraktowały Sądy administracyjne w wyrokach z dnia 16 października 2013 r. oraz z dnia 23 czerwca 2014 r. przyjmując, że sprawa dotyczy ustalenia różnicy w uposażeniu żołnierza zawodowego (niedopłaty uposażenia).

Jednocześnie organ podkreślił, że żądanie skarżącego nie może zostać uwzględnione z powodu stwierdzenia przez Ministra Obrony Narodowej ostatecznymi decyzjami z dnia [...] r., odpowiednio nr [...], nr [...] i nr [...], nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r., odpowiednio

nr [...], nr [...] i nr [...], dotyczących ustalenia skarżącemu uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] (decyzja Nr [...]) oraz w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] (decyzja Nr [...] i Nr [...]).

Skoro bowiem ustalenie różnicy w uposażeniu (niedopłaty uposażenia) polegać miało na przeprowadzeniu jedynie stricte matematycznej operacji wyrażającej się w odjęciu od kwot uposażenia za dany okres wynikających z decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. o wskazanych wyżej numerach kwot uposażenia faktycznie otrzymanego przez niego w czasie pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...], to w ocenie organu obecny brak tychże decyzji powoduje obiektywną niemożliwość i brak podstaw do przeprowadzenia takiego działania.

Organ odwoławczy przychylił się także do stanowiska organu I instancji odnośnie przedawnienia roszczeń skarżącego podnosząc, że roszczenie o wypłatę uposażenia za wszystkie miesiące zajmowania stanowiska służbowego radcy prawnego w [...] (które trwało do dnia [...] r.) przedawniło się przed datą złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i rozkazów personalnych wyznaczających go do pełnienia służby w tej instytucji (które miało miejsce w dniu [...] r.), gdyż zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowiło to czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.

J. M. wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję organu drugiej instancji żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S..

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1213/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wyrokami z dnia 19 grudnia 2016 r., WSA w Warszawie uchylił decyzje MON z dnia [...] r. oraz wydane w I instancji decyzje Szefa Sztabu Generalnego, a wyroki te są prawomocne. W uzasadnieniach wspomnianych orzeczeń Sąd wskazał, że nie może być już kwestionowane, iż na skutek stwierdzenia nieważności rozkazu dziennego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. nr [...] (odpowiednio nr [...]) w części dotyczącej ustalenia oficerowi uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] (odpowiednio [...]) na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...], zajmowanym na podstawie odpowiednio, decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] r., rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] r., oraz rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] r., właściwy organ był obowiązany ustalić należną skarżącemu grupę uposażenia, uzupełniając brak, jakim jest pozostawienie stanowiska służbowego bez określonej grupy uposażenia i wydać w tym przedmiocie stosowną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w omawianym wyroku wskazał, że skoro zgodnie z ustawą o radcach prawnych wynagrodzenie radcy prawnego nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy, i w obrocie prawnym pozostają decyzje Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r., odpowiednio nr [...], którymi organ prawidłowo ustalił skarżącemu uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] (decyzja nr [...]) oraz w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] (decyzja nr [...] i nr [...]), zaś otrzymane przez skarżącego, uposażenie było na niższym poziomie, to organ winien obecnie przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia stosownej kwoty różnicy między uposażeniem otrzymanym z należnym i dokonać jego wypłaty.

Sąd podzielił także zarzut skarżącego w zakresie braku przedawnienia

w sprawie.

Zaznaczył, że uposażenie żołnierza określane jest decyzją administracyjną. Decyzja dotknięta jedną z wad, wskazanych w art. 156 k.p.a. korzysta z domniemania prawidłowości i waloru zgodności z prawem, ma także moc obowiązującą do czasu usunięcia jej z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Wystąpienie w tym czasie z pismem czy pozwem w sprawie uposażenia, a nawet z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nie może zatem wywołać jakichkolwiek skutków w zakresie przedawnienia. Dopiero stwierdzenie nieważności, o charakterze deklaratoryjnym, z mocą wsteczną (ex tunc), powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej decyzji ustalającej uposażenie, ze skutkiem, jakby w ogóle nie została podjęta. Skutek w postaci możliwości roszczenia o ustalenie różnicy w uposażeniu powstałej wskutek nieprawidłowego zaszeregowania oraz jego wypłatę, w wyniku stwierdzenia nieważności wadliwych decyzji powstał zatem dopiero po uzyskaniu waloru ostateczności decyzji organu nadzoru i z tym momentem powstało roszczenie

o wynagrodzenie jak i również roszczenie o odsetki.

Sąd uznał, że występujące w postępowaniu zagadnienie wstępne – prawidłowości ustalenia grupy uposażenia, zostało ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięte przez właściwy sąd odmiennie od oceny kwestii będącej zagadnieniem wstępnym, przyjętej przy wydaniu decyzji, co jest szczególnym przypadkiem uzasadniającym uwzględnienie tej okoliczności przez Sąd przy wyrokowaniu. W dacie orzekania przez organ istniała podstawa do wydania decyzji, określona w art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art. 78 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Sąd stwierdził, że organ w wyniku ponownej analizy sprawy winien nie tyle ocenić zasadność precyzyjnie określonego przez skarżącego żądania, ile arytmetyczne wyliczyć różnicę w uposażeniu i dokonać jego wypłaty uznając, że podstawa prawna do tego ustalenia wynika wprost ze wskazywanych przepisów. Ustalenie różnicy w uposażeniu (niedopłaty uposażenia) polegać ma na przeprowadzeniu stricte matematycznej operacji wyrażającej się w odjęciu od kwot uposażenia za dany okres wynikających z decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. nr [...], kwot uposażenia faktycznie otrzymanego przez skarżącego w czasie pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...].

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w S., na podstawie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 3, art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.) w brzmieniu sprzed dnia 5 grudnia 2013 r. w zw. z art. 4 ustawy z dnia

11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1355), art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 233 ze zm.), a nadto powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1213/15, po ponownym rozpoznaniu wniosku J. M. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia i wypłaty różnicy

w uposażeniu ustalił należną do wypłaty różnicę w uposażeniu wymienionego za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał że mając na uwadze dyspozycje zawarte w wyroku WSA w Szczecinie, dokonał wyliczenia różnicy w uposażeniu płk rez. J. M. za okres służby na stanowisku radcy prawnego w [...]. W oparciu o treść ówcześnie obowiązujących aktów prawnych organ wyliczył, że różnica między uposażeniem za dany okres wynikający z decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...], nr [...] i nr [...] a kwotą uposażenia faktycznie otrzymanego przez płk rez. J. M. w czasie pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] wynosi [...] zł.

Odnosząc się do zastrzeżeń strony co do wyliczenia kwoty stanowiącej różnicę w uposażeniu, ze wskazaniem na okoliczność, że nie ujęto w nim dodatkowego uposażenia rocznego, jak również do określenia przez skarżącego jako terminu wymagalności dnia, w którym decyzje Ministra Obrony Narodowej stwierdzające nieważność decyzji w zakresie wysokości uposażenia stały się ostateczne, organ I instancji nie podzielił powyższego stanowiska. W jego ocenie, J. M. wnioskiem rozpoczynającym postępowanie w niniejszej sprawie zażądał wyliczenia i wypłaty różnicy w uposażeniu za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] a organ niniejszą decyzją przedmiotowe roszczenie spełnił. Wskazać bowiem należy, że dodatkowe uposażenie roczne, które zresztą do 2004 r. nazywane było nagrodą roczną jest innym świadczeniem od uposażenia jakie otrzymuje żołnierz zawodowy. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 ustawy pragmatycznej, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. O dodatkowym uposażeniu rocznym mowa jest w art. 73 wskazującym na inne niż uposażenie należności pieniężne, co w sposób oczywisty wskazuje na rozróżnienie tych dwóch pojęć. Niezależnie od powyższego z treści wyroku WSA w Szczecinie wynika jedynie obowiązek organu dokonania wyliczenia różnicy w uposażeniu oraz jego wypłaty, tym samym w niniejszym postępowaniu brak jest podstaw do naliczenia różnicy w należności wynikającej z innych tytułów.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie oraz

o ustalenie należnej do wypłaty różnicy w uposażeniu za okres pełnienia służby na stanowisku radcy prawnego w [...] na kwotę [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Strona podkreśliła, że ustalając należną do wypłaty kwotę nie uwzględniono dodatkowego uposażenia rocznego (nagrody rocznej) za poszczególne lata. Wspomniane uposażenie roczne jest elementem uposażenia żołnierzy i jest uzależnione od uposażenia rocznego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Jest to należność wynikająca wprost z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Skarżący wskazał ponadto, że za okres od [...] r. błędnie ustalono stawki uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego.

Do wyliczenia różnicy w uposażeniu za ten okres przyjęto stawkę w wysokości [...] zł, a winna być przyjęta stawka w wysokości [...] zł.

Podniósł również, że organ nie uwzględnił odsetek za opóźnienie, które należą się z ustawy gdyż w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stały się wymagalne. Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyroku wyraźnie stwierdził, że "skutek w postaci możliwości roszczenia o ustalenie różnicy w uposażeniu powstał wskutek nieprawidłowego zaszeregowania oraz jego wypłatę, w wyniku stwierdzenia nieważności wadliwych decyzji powstał zatem dopiero po uzyskaniu waloru ostateczności decyzji organu nadzoru i z tym momentem powstało roszczenie o wynagrodzenie jak i roszczenie o odsetki".

W ocenie skarżącego, datą wymagalności roszczenia o odsetki będzie dzień następny po dniu uostatecznienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji

w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe płk. rez. J. M. w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska. Decyzja Ministra Obrony Narodowej

nr [...] z dnia [...] r. stwierdzająca nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] r. w części zaszeregowania stanowiska do grupy uposażenia [...] stałą się ostateczna z dniem [...] r. natomiast decyzje Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] r. stwierdzające nieważność rozkazów Dowódcy Wojsk Lądowych stały się ostateczne z dniem [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 139 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 71 ust. 1,

art. 72 ust. 1, art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu sprzed dnia 5 grudnia 2013 r. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1213/15, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ustalił należną do wypłaty różnicę w uposażeniu płk. rez. J. M. za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] w wysokości [...] zł.

Zdaniem organu odwoławczego, kwota różnicy w uposażeniu – [...] zł została w decyzji z dnia [...] r. ustalona nieprawidłowo.

Organ pierwszej instancji, wadliwie przyjął, że w okresie od [...] do [...] roku stawka uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego zajmowanego przez odwołującego się wynosiła [...] zł, ponieważ w rzeczywistości wynosiła ona [...] zł, W konsekwencji spowodowało to ustalenie różnicy w uposażeniu wysokości o [...] zł niższej niż należna. Jednocześnie jednak organ pierwszej instancji całkowicie bezpodstawnie uwzględnił w swojej decyzji różnicę w uposażeniu za [...] roku w kwocie [...]zł, podczas gdy w miesiącu tym odwołujący się nie pełnił już służby w [...], a tylko okresu pełnienia służby w tej strukturze dotyczyło toczące się postępowanie.

Zgodnie bowiem z rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] r. odwołujący się został zwolniony ze stanowiska radcy prawnego w [...] i z dniem

[...] r. wyznaczony został na stanowisko szefa oddziału w [...]. Tym samym należna odwołującemu się do wypłaty różnica w uposażeniu za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] ustalona winna zostać ostatecznie (po dodaniu kwoty [...]zł i odjęciu kwoty [...]zł) w wysokości niższej niż wynikająca z decyzji organu pierwszej instancji, bo w wysokości [...] zł, o czym zdecydowano w rozstrzygnięciu.

Dowódca Jednostki Wojskowej zaznaczył, że zgodnie

z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy co do zasady nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Przepis art. 139 k.p.a. in fine dopuszcza jednak taką możliwość, o ile decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zdaniem organu, taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ ustalono odwołującemu się należną do wypłaty ze środków publicznych różnicę w uposażeniu w wysokości wyższej niż wynikająca z przepisów prawa, co spowodowane było wyjściem przez organ pierwszej instancji poza przedmiot orzekania w wyniku uwzględnienia w swoich obliczeniach różnicy w uposażeniu za [...] roku, kiedy to odwołujący się nie pełnił już służby na stanowisku radcy prawnego w [...], a tylko tego okresu dotyczył jego wniosek. Powyższe ustalenie rażąco narusza prawo oraz rażąco narusza interes społeczny i dlatego uchylenie tej decyzji przez organ drugiej instancji na skutek odwołania wniesionego przez stronę nie narusza zakazu reformationis in peius.

W ocenie organu drugiej instancji nie mają uzasadnienia argumenty odwołującego się dotyczące nieuwzględnienia w dokonanych przez organ pierwszej instancji wyliczeniach kwot dodatkowego uposażenia rocznego za lata [...] oraz nieuwzględnienia odsetek za opóźnienie. Należności te w ogóle nie stanowiły bowiem przedmiotu postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, którym było wyłącznie ustalenie i wypłacenie odwołującemu się różnicy w uposażeniu, które zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, a nie ustalenie i wypłata różnicy w dodatkowym uposażeniu rocznym (zwanym do 2004 roku nagrodą roczną), czy ustalenie i wypłata odsetek za opóźnienie.

Przedmiot postępowania zdefiniował sam odwołujący się we wszczynającym je piśmie z dnia [...] r., w którym wniósł o ustalenie i wypłacenie mu różnicy w uposażeniu powstałej na skutek prawidłowego określenia (przez Dowódcę Wojsk Lądowych) grup uposażenia na zajmowanym stanowisku, a uposażeniem wypłaconym na podstawie grup uposażenia określonych w decyzjach, w stosunku do których Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność, za okres pozostawania na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...]. W piśmie tym odwołujący się nie wnosił natomiast ani o wypłatę różnicy w dodatkowym uposażeniu rocznym, ani o wypłatę odsetek za opóźnienie.

Tak samo przedmiot postępowania potraktowały Sądy administracyjne

w wyrokach z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 87/13 oraz z dnia

23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 335/14 przyjmując, że sprawa dotyczy ustalenia różnicy w uposażeniu żołnierza zawodowego (niedopłaty uposażenia). Z kolei w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że "organ w wyniku ponownej analizy sprawy nie tyle oceni zasadność precyzyjnie określonego przez skarżącego żądania, ile arytmetyczne wyliczy różnicę w uposażeniu i dokona jego wypłaty".

Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego, że skoro odsetki ustawowe za opóźnienie należą się mu wprost z ustawy, gdyż w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stały się wymagalne, to organ powinien o nich orzec w zaskarżonej decyzji. Jak wprost wynika z redakcji przepisu art. 75 ust. 3 ustawy, rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek zapada w formie decyzji administracyjnej w postępowaniu, którego przedmiot jest odrębny od samego przyznania uposażenia (w niniejszym przypadku ustalenia i wypłaty różnicy uposażenia) lub innej należności.

Do wszczęcia takiego postępowania byłby z kolei niezbędny, w myśl art. 61 § 1 k.p.a., stosowny wniosek strony, którego - o czym była mowa wcześniej - w niniejszej sprawie brak.

Ponadto odsetki należą się jedynie w przypadku zwłoki, a nie opóźnienia

w wypłacie uposażenia i innych należności. Jeżeli niedotrzymanie terminu spełnienia świadczenia wystąpiło na skutek okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, mamy do czynienia z opóźnieniem zwykłym. Natomiast zwłoka, zwana także opóźnieniem kwalifikowanym, następuje, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie, a gdy ten nie był oznaczony, niezwłocznie po wezwaniu wierzyciela wskutek okoliczności, za które odpowiada.

Zdaniem organu, przyznanie żołnierzowi zawodowemu odsetek wymaga przeprowadzenia - i to na wniosek żołnierza - osobnego postępowania administracyjnego, w którym zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy po stronie organu wojskowego nastąpiła zwłoka w wypłacie uposażenia i innych należności, bo tylko w takim przypadku należą się odsetki.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, J. M. zarzucił jej naruszenie przepisów:

1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach Sądów,

2. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że pismo z dnia [...] r. stanowi wniosek o wypłatę różnicy w uposażeniu z pominięciem różnicy

w uposażeniu dotyczącym dodatkowego uposażenia rocznego oraz odsetek ustawowych za opóźnienie,

3. art. 61 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez przyjęcie,

że do ustalenia różnicy w uposażeniu, a w tym różnicy dotyczącej dodatkowego uposażenia rocznego i odsetek ustawowych za opóźnienie niezbędny jest wniosek strony,

4. art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu sprzed 5 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, przez przyjęcie, że do określenia i wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie niezbędny jest wniosek strony,

5. art. 81 ust. 3 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez przyjęcie, że do wypłaty różnicy w uposażeniu dotyczącym dodatkowego uposażenia rocznego niezbędny jest wniosek strony.

W uzasadnieniu skargi, J. M. podniósł, że zgodnie z art. 81 ustawy

o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenie zasadnicze i dodatki

o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry, natomiast zgodnie z ust. 3

art. 81 tej ustawy inne należności, o których mowa w art. 73 wypłaca się w terminie czternastu dni od dania, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności. Skarżący podkreślił, że żołnierze nie składają jakiegokolwiek wniosku o wypłatę uposażenia jak również nie składają wniosku

o wypłatę dodatkowego uposażenia rocznego. W tej sprawie wypłata różnicy

w uposażeniu winna nastąpić z urzędu po stwierdzeniu nieważności decyzji w części dotyczącej grup uposażenia.

W ocenie strony, pismo z dnia [...] r. stanowiło wezwanie organu wojskowego do dokonania tych czynności, które powinny być dokonane z urzędu.

Skarżący podniósł, że dodatkowe uposażenie roczne (nagroda roczna) jest świadczeniem jednorodnym z uposażeniem w ścisłym słowa tego znaczeniu. Prawo do tego świadczenia wynika z tego samego stosunku administracyjnego. Świadczenia te mają jednakowy okres przedawnienia i jednolicie dla nich określono prawo do żądania odsetek w przypadku zwłoki w wypłacie. Podlegają one też jednakowej ochronie prawnej przewidzianej w art. 103 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej. Tak więc wezwanie do wypłaty różnicy w uposażeniu pismem z dnia [...] r. obejmowało również dodatkowe uposażenie roczne (nagrodę roczną).

Strona dodała, że odmawiając odsetek za opóźnienie organ wojskowy naruszył art. 75 ustawy pragmatycznej. Warunkiem wystarczającym do wypłaty odsetek ustawowych jest stwierdzenie, że organ dopuścił się zwłoki w wypłacie należnych świadczeń pieniężnych, przy czym w tej sprawie opóźnienie w wypłacie świadczeń pieniężnych nastąpiło tylko i wyłącznie z winy organu.

Dowódca Jednostki Wojskowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność ich wyeliminowania z porządku prawnego.

W rozpoznawanej sprawie Dowódca Jednostki Wojskowej zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] r., uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. – ustalającą należną do wypłaty różnicę w uposażeniu płk. rez. J. M. za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] w wysokości [...] zł – i ustalił należną do wypłaty różnicę w uposażeniu tego skarżącego za wymieniony wyżej okres w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że organ odwoławczy przyznał skarżącemu rację, co do wadliwego określenia przez organ I instancji wysokości stawki uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przez odwołującego w okresie od [...] do [...] r. – w kwocie [...]zł, podczas gdy w rzeczywistości wynosiła ona [...] zł. Powyższe spowodowało w konsekwencji ustalenie różnicy w uposażeniu wysokości o [...] zł niższej niż należna. Jednocześnie jednak organ ten bezpodstawnie uwzględnił w swojej decyzji różnicę w uposażeniu za [...] r. w kwocie [...]zł podczas gdy skarżący we wskazanym miesiącu nie pełnił już służby w [...], a tyko okresu pełnienia służby w tej strukturze dotyczyło toczące się postępowanie.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że należna stronie do wypłaty różnica w uposażeniu za okres pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...] ustalona winna zostać ostatecznie (po dodaniu kwoty [...]zł i odjęciu kwoty [...]zł) w wysokości niższej niż wynikająca z decyzji organu I instancji, tj. w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił przy tym, z jakich względów uznał za dopuszczalne wydanie decyzji niekorzystnej dla strony odwołującej się. Wskazał, że zgodnie z art. 139 k.p.a., co do zasady organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony, jednakże przepis ten dopuszcza taką możliwość wówczas gdy decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że taka sytuacja zachodzi

w niniejszej sprawie skoro organ I instancji ustalił należną do wypłaty ze środków publicznych różnicę w uposażeniu w wysokości wyższej niż wynikająca z przepisów prawa, a spowodowane było to wyjściem przez ten organ poza przedmiot orzekania

(w wyniku uwzględnienia w obliczeniach różnicy w uposażeniu za [...] r., kiedy to skarżący nie pełnił już służby na stanowisku radcy prawnego w [...], a tylko tego okresu dotyczył jego wniosek). Powyższe niewątpliwie stanowi o rażącym naruszeniu prawa przez organ I instancji i powoduje, że uchylenie decyzji z dnia [...] r. w omawianym zakresie nie narusza zakazu reformationis in peius.

Z treści skargi J. M. wynika przy tym, że nie kwestionuje on rozstrzygnięcia Dowódcy Jednostki Wojskowej w powyższym zakresie.

Skarżący nie zgadza się z tą decyzją z tego względu, że nie zawiera ona rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia różnicy w dodatkowym uposażeniu rocznym oraz w zakresie "odsetek ustawowych za opóźnienie".

Zdaniem organu, przedmiot postępowania zdefiniował sam skarżący we wszczynającym je piśmie z dnia [...] r. W piśmie tym wymieniony nie wnosił ani o wypłatę różnicy w należności zwanej dodatkowym uposażeniem rocznym, ani o wypłatę odsetek za opóźnienie.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu należy uznać za uzasadnione.

W swoim piśmie z dnia [...] r. skarżący wniósł o ustalenie

i wypłacenie mu "różnicy w uposażeniu powstałej na skutek prawidłowego określenia grup uposażenia na zajmowanym stanowisku, a uposażeniem wypłaconym na podstawie grup uposażenia określonych w decyzjach w stosunku, do których Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność za okres pozostawania na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...]".

W piśmie tym skarżący nie wspomina ani o dodatkowym uposażeniu rocznym ani o odsetkach za opóźnienie w wypłacie uposażenia ewentualnie w wypłacie dodatkowego uposażenia rocznego.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – w brzmieniu sprzed 5 grudnia 2013 r. – uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Natomiast w myśl art. 73 ust 1 tej ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują inne należności pieniężne wymienione w punktach od 1 do 9, przy czym w punkcie 2 wskazano "dodatkowe uposażenie roczne".

W świetle powyższych uregulowań nie budzi wątpliwości, że uposażenie wymienione w art. 72 ust. 1 cytowanej ustawy oraz dodatkowe uposażenie roczne określone w art. 73 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nie mogą być uznane za tożsame. Dodatkowe uposażenie roczne zostało zaliczone do "innych należności pieniężnych" obejmujących m.in. nagrody jubileuszowe, gratyfikacje urlopowe czy nagrody uznaniowe i zapomogi. Natomiast uposażenie obejmuje jedynie uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami.

Skoro w piśnie z dnia [...] r. skarżący domagał się jedynie ustalenia i wypłacenia różnicy w uposażeniu zatem kolejne rozstrzygnięcia w tej sprawie, zarówno organów wojskowych jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wydawane były w takim właśnie zakresie.

Z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

16 października 2013 r. (sygn. akt II SAB/Sz 87/13) jednoznacznie wynika, że w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność Dowódcy Jednostki nr [...] w S. zobowiązano tego Dowódcę do "rozpoznania wniosku J. M. z dnia [...] r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że wpłynięcie do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] wniosku skarżącego z dnia [...] r., niezależnie od wcześniejszych działań organów go przekazujących w trybie art. 65 § 1 k.p.a., obligowało wspomnianego Dowódcę do jego załatwienia w formie decyzji, skoro organ ten nie wystąpił ze skutecznym wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego. Co prawda w skardze na bezczynność strona wskazywała na bezczynność w wypłacie należności wraz z odsetkami jednak należy podkreślić, że jako przedmiot rozpoznania w tymże wyroku wskazano wydanie decyzji ustalającej różnicę w uposażeniu. W rozstrzygnięciu tym nie ma zatem mowy ani o dodatkowym uposażeniu rocznym ani o odsetkach. Podkreślenia wymaga też, że skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od tego wyroku (skargę taką wniósł jedynie organ).

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OSK 335/14) rozpoznał skargę J. M. na "bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w S. w przedmiocie wydania decyzji ustalającej różnicę w uposażeniu". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd cytując skargę J. M. wspomniał co prawda o bezczynności organu w przedmiocie wydania decyzji ustalającej różnicę w uposażeniu i wypłacenia należności wraz z odsetkami jednak kwestia odsetek nie była przedmiotem rozważań tego Sądu. Co więcej, jednoznacznie wskazał on, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie "prawidłowo uznał, że sprawa ustalenia różnicy w uposażeniu żołnierza zawodowego (niedopłaty uposażenia), wymaga wydania przez właściwy organ wojskowy decyzji administracyjnej. Decyzja ta winna określać kwotę, o którą wbrew przepisom, pomniejszono żołnierzowi uposażenie. Kwestia natomiast wypłaty należności z tego tytułu stanowi niewątpliwie czynność materialno-techniczną".

Także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1213/15) jako przedmiot sprawy wskazano "ustalenie i wypłatę różnicy w uposażeniu". Również i w tym wypadku kwestia odsetek oraz dodatkowego uposażenia rocznego nie była przedmiotem rozpoznania.

Sąd poruszył kwestię roszczenia o wynagrodzenie jak również o odsetki jedynie w kontekście podnoszonego przez organ zarzutu przedawnienia roszczenia o wypłatę uposażenia w wysokości wynikającej z ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

Wobec powyższego, o ile nie sposób nie zgodzić się ze skarżącym, że organ zobowiązany był do zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniach sądów, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 października 2013 r. (sygn. akt

II SAB/Sz 87/13) i z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 1213/15) a także Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2014 r. (sygn. akt

I OSK 335/14), o tyle nieuzasadniony jest jego pogląd, że organ obowiązku tego zaniechał.

Jak słusznie wskazał organ, z uwagi na treść art. 153 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w S., będąc związany zarówno samym wnioskiem strony, jak też i oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w cytowanych wcześniej orzeczeniach Sądów administracyjnych, miał bezwzględny obowiązek dokonania w formie decyzji administracyjnej wyliczenia odwołującemu się wyłącznie różnicy w uposażeniu i jego wypłaty, a nie należności wynikających z innych tytułów.

Raz jeszcze należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w cytowanym powyżej wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. jednoznacznie wskazał, że organ w wyniku ponownej analizy sprawy winien nie tyle ocenić zasadność precyzyjnie określonego przez skarżącego żądania, ile arytmetyczne wyliczyć różnicę w uposażeniu i dokonać jego wypłaty uznając, że podstawa prawna do tego ustalenia wynika wprost ze wskazywanych przepisów. Ustalenie różnicy w uposażeniu (niedopłaty uposażenia) polegać ma na przeprowadzeniu stricte matematycznej operacji wyrażającej się w odjęciu od kwot uposażenia za dany okres wynikających z decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] r. nr [...] kwot uposażenia faktycznie otrzymanego przez skarżącego w czasie pełnienia służby na stanowisku służbowym radcy prawnego w [...]. W zaleceniach sformułowanych przez ten Sąd w żadnym razie nie ma mowy ani o dodatkowym uposażeniu rocznym ani o odsetkach.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że uposażenie oraz dodatkowe uposażenie roczne żołnierza zawodowego nie tylko objęte są odrębnymi uregulowaniami (art. 72 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w wypadku uposażenia oraz art. 73 tej ustawy w wypadku dodatkowego uposażenia rocznego), ale także inne są ich składniki. Na uposażenie składa się bowiem uposażenie zasadnicze oraz dodatki do tego uposażenia, natomiast dodatkowe uposażenie roczne (będące w myśl art. 73 ust. 1 ustawy inną niż uposażenie należnością pieniężną) przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. W tej sytuacji za nietrafne należy uznać stanowisko skarżącego, że pod pojęciem uposażenia (bo tylko takiego sformułowania użył w piśmie z dnia [...] r.) należy rozumieć także dodatkowe uposażenie roczne. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, na co wskazał także organ odwoławczy, że kwestia odsetek została uregulowana w art. 75 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Jednocześnie przepis ten stanowi, że o odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Jak słusznie wskazał organ, w tym wypadku konieczne jest zbadanie czy niedotrzymanie terminu spełnienia świadczenia nastąpiło na skutek okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność – bowiem tylko w takim wypadku mamy do czynienia ze zwłoką, o której mowa w cytowanym przepisie.

Z przyczyn oczywistych taki zakres postępowania nie odpowiadałby zakresowi zakreślonemu w zaleceniach zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2017 r. Prowadzenie takiego postępowania w niniejszej sprawie wykraczałoby niewątpliwie poza zakres wspomnianych zaleceń obejmujących wyłącznie ustalenie różnicy w uposażeniu (niedopłaty uposażenia).

Z tych względów za nietrafny należy uznać zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak również art. 7 k.p.a. (polegającego na przyjęciu, że pismo z dnia [...] r. stanowi wniosek o wypłatę różnicy w uposażeniu z pominięciem różnicy w uposażeniu dotyczącym dodatkowego uposażenia rocznego oraz odsetek ustawowych za opóźnienie).

Z uwagi na omówione powyżej kwestie dotyczące zdefiniowania przez samego skarżącego przedmiotu niniejszego postępowania w piśmie z dnia [...] r. jak również związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w cytowanych powyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, okoliczność czy do ewentualnego ustalenia różnicy w dodatkowym uposażeniu rocznym oraz do wyliczenia odsetek ustawowych niezbędny jest wniosek strony nie może zostać uznana za rozstrzygającą. W pierwszym rzędzie organ zobowiązany był bowiem do zastosowania się do wskazań zawartych w opisanych wyżej wyrokach. Jednocześnie z przepisów ustawy nie wynika w żadnym razie, że tego rodzaju rozstrzygnięcia (w przedmiocie ustalenia różnicy w uposażeniu, w dodatkowym uposażeniu rocznym oraz w przedmiocie odsetek) muszą zostać objęte jedną decyzją. Wobec tego nic nie stoi na przeszkodzie, by skarżący z takimi roszczeniami wystąpił, zaś organ rozstrzygnął o powyższym w odrębnych decyzjach. Jak już wspomniano powyżej kwestie te nie były objęte wyrokami ani Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ani też Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podobnie w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie zawarto rozstrzygnięcia w tym zakresie, wskazano, że żądania te nie były objęte wnioskiem z [...] r.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że skarżący w zarzutach zawartych w skardze powołuje się na zaniechania organu dotyczące wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie podczas gdy art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewiduje możliwość przyznania odsetek ustawowych w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności (nie zaś w razie opóźnienia).

Z uwagi na powyższe, za nietrafne należy uznać także zarzuty naruszenia art. 61 k.p.a. (poprzez przyjęcie, że do ustalenia różnicy w uposażeniu, a w tym różnicy dotyczącej dodatkowego uposażenia rocznego i odsetek ustawowych za opóźnienie niezbędny jest wniosek strony), a także art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (poprzez przyjęcie, że do określenia i wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie niezbędny jest wniosek) jak również art. 81 ust. 3 w zw.

z art. 73 ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy (poprzez przyjęcie, że do wypłaty różnicy w uposażeniu dotyczącym dodatkowego uposażenia rocznego niezbędny jest wniosek strony).

Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie Dowódcy Jednostki nr [...] w S., z przyczyn omówionych powyżej - odpowiadają prawu i nie zachodzą podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżonym decyzjom organów I i II instancji nie można skutecznie postawić zarzutu niezgodności z prawem, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.