Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1256/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 , § 2 ust. 1 pkt 51
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 147 poz 1033
law: Ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu.
article: art. 7, 77 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] nr [...] znak: [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania P.K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...]. znak: [...]nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku inwentarskiego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] znak: [...] nr [...] Wójt Gminy T. ustalił dla J.I. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o obsadzie 34,8 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym płytą gnojową i zamkniętym zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 15 tys. litrów na działkach o numerach ewidencyjnych 937 i 339 w obrębie [...], W. w gminie T. Organ określił funkcję terenu jako zabudowę zagrodową, a sposób użytkowania budynku jako budynek inwentarski przeznaczony do chowu trzody chlewnej o obsadzie 34,8 DJP. Organ określił też warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wskaźniki zagospodarowania terenu w stosunku do powierzchni inwestycji wyznaczono w sposób następujący: wielkość powierzchni zabudowy - do 18%, udział powierzchni biologicznie czynnej - minimum 68%. Szerokość elewacji frontowej określono na 10 m z tolerancją ±10%, wysokość elewacji frontowej (do dolnej krawędzi okapu) - od 3m do 5 m, geometria dachu: dach dwuspadowy, nachylenie połaci dachowych - od 20° do 45°, wysokość głównej kalenicy - do 8 m, kierunek głównej kalenicy - równolegle lub prostopadle do frontu działki. W zakresie określenia warunków ochrony środowiska i zdrowia, przyrody i krajobrazu organ wskazał na konieczność uwzględnienia przy realizacji inwestycji wymagań ochrony środowiska, sanitarnych i weterynaryjnych oraz techniczno-budowlanych, w szczególności w zakresie dotyczącym odległości zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi oraz odległości zbiorników na nieczystości ciekłe i nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych od studni dostarczających wodę do spożycia przez ludzi. Organ sprecyzował, iż należy stosować zamknięte, szczelne zbiorniki do gromadzenia ścieków ze stanowisk dla zwierząt, a w przypadku rolniczego wykorzystania odchodów zwierząt, obornika, gnojówki, czy gnojowicy postępować w sposób i na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. 2007, Nr 147, poz. 1033, ze zm.), przy czym pojemność zbiornika na gnojówkę lub gnojowicę powinna umożliwić co najmniej 4 - miesięczną produkcję tego nawozu. Poza tym organ wskazał, że należy stosować płytę gnojową nieprzepuszczalną, wybudowaną w sposób uniemożliwiający przeciekanie, połączoną ze zbiornikiem odpływowym na część płynną. Ponadto w decyzji organ sprecyzował warunki i szczegółowe zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, w tym komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów. Organ wskazał również wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wyjaśnił, że sprawa jest ponownie rozpoznawana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 789/13, którym uchylono zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...]. Przedmiotowy wyrok potwierdził, że planowana zabudowa w postaci budynku inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą będzie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i będzie jego integralną częścią. Organ nie był obowiązany do przeprowadzenia oceny kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na treść art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym i wielkość gospodarstwa rolnego inwestora. Sąd przesądził również kwestie techniczno – budowlane odnoszące się do szerokości pasa zieleni izolacyjnej, wzdłuż zachodniej i wschodniej granicy inwestycji. Wskazał, że w tym zakresie orzekają organy architektoniczno - budowlane w ramach kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, tj. w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie sądu uzasadnione okazały się zarzuty skargi w zakresie niejasnego określenia obsady trzody chlewnej oraz rodzaju zbiornika na gnojowicę i pojemności tegoż zbiornika w odniesieniu do wymogów ustawy o nawozach i nawożeniu w zakresie możliwości przechowania 4-miesięcznej produkcji gnojowicy.

Organ podkreślił, że J.I. w piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. sprecyzował obsadę projektowanego budynku inwentarskiego (34,8 DJP) i określił, że gnojowica przechowywana będzie w zamkniętym zbiorniku o pojemności 15 tys. litrów z płytą gnojową, ponadto dwa razy w roku obornik będzie wywożony na grunty rolne (pole) będące jego własnością. W konsekwencji skorygowana została również nazwa inwestycji. Dalej organ wskazał, że obowiązujące w przedmiocie przechowywania nawozów naturalnych przepisy określają jedynie, że pojemność zbiornika na gnojówkę lub gnojowicę powinna umożliwić co najmniej 4 - miesięczną produkcję tego nawozu. Przepisy te nie określają, jaką pojemność winien mieć zbiornik na gnojowicę w przeliczeniu na obsadę hodowli określoną w DJP. W rezultacie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ nie ma podstaw do kwestionowania wnioskowanej przez inwestora pojemności zbiornika na gnojowicę.

Organ przeprowadził ponownie analizę urbanistyczno - architektoniczną na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że inwestycja zalicza się do zabudowy zagrodowej, a gospodarstwo rolne związane z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie T. W związku z tym odstąpiono od analizy w części dotyczącej badania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ wskazał, że inwestycja spełnia również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji uzgodniono z właściwymi organami zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ podkreślił, że w toku postępowania uczestnik P.K. przedstawił sporządzoną na jego zlecenie przez Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowy Instytut Badawczy w P. opinię dotyczącą miesięcznej produkcji nawozu naturalnego przez zwierzęta inwentarskie w chlewni o obsadzie 34,8 DJP. Z opinii tej wynika, że wnioskowany przez inwestora zbiornik na gnojowicę jest niewystarczający i w ocenie sporządzającego opinię winien mieć pojemność 525 tys. litrów. Organ podkreślił, że ta opinia nie została opracowana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a jedynie w oparciu o literaturę fachową np. Kodeks dobrej praktyki rolniczej. W związku z tym nie może stanowić ona podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy bądź do wezwania inwestora do zmiany parametrów inwestycji wskazanych we wniosku. Przewidziany ustawą z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu warunek, iż gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu został zawarty w ustępie 2 pkt 2 lit. b decyzji. Zaś przedstawiona przez stronę postępowania opinia - ekspertyza została opracowana przy założeniu, że zbiornik zapewni możliwość gromadzenia nawozu przez 6 miesięcy. Dodatkowo organ nadmienił, że po zapoznaniu się z w/w opinią - ekspertyzą inwestor wyjaśnił, że planowany przez niego chów odbywać się będzie na głębokiej ściółce, w budynku o nieprzesiąkalnym podłożu, a nie jak przyjęto w opinii - ekspertyzie, w systemie bezściółkowym (warchlaki i tuczniki).

W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] znak: [...]nr [...] P. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji linii zabudowy. Wskazał, że fakt, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego, na którym planowana jest inwestycja przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w danej gminie i zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie oznacza, iż w decyzji nie ustala się parametrów planowanej inwestycji. Zdaniem odwołującego w decyzji winny być wskazane wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ponadto w odwołaniu powołano się na naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez nieustalenie szerokości pasa zieleni izolacyjnej, argumentując że ustalenie izolacyjnego pasa zieleni o nieokreślonej z góry szerokości umożliwi inwestorowi całkowitą dowolność w tym zakresie. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja narusza również art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu poprzez uzgodnienie warunków zabudowy zbiornika na gnojowicę o pojemności 15 tyś. litrów, podczas gdy pojemność ta winna wynosić przynajmniej od 157 tyś. litrów do 350 tyś. litrów, stosownie do ekspertyzy Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego z dnia 21 marca 2014 r. Organ I instancji niesłusznie podważył ww. opinię Instytutu wskazując, że nie uwzględnia ona, iż inwestor będzie prowadził hodowlę ściółkową oraz obejmuje ona wyliczenie dotyczące zbierania gnojowicy przez 6 miesięcy - a nie 4. Jednakże z treści opinii wynika, iż uwzględnia ona hodowlę na ściółce płytkiej. Odwołujący się zwrócił uwagę, że opinia dotyczyła 6 - miesięcznego okresu produkcji gnojowicy, gdyż taki okres jej gromadzenia zadeklarował sam inwestor a ilość produkowanej gnojowicy została w powołanej opinii wskazana również w przeliczeniu na jeden miesiąc. W ocenie P.K. organ I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu, który podważałby wyliczenia zawarte w opinii Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego. Dodatkowo w odwołaniu wskazano na naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego w kształcie prostokąta zamiast owalu. P.K. powołał się również na naruszenie § 5 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez określenie parametrów technicznych obiektu budowlanego w sposób niekonkretny i niejednoznaczny. Ponadto zarzucił również naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez załączenie do decyzji oraz dokonanie ustaleń na podstawie nieaktualnych map. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania P.K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie o wskazanie metodyki obliczenia pojemności zbiornika na gnojowicę inwestor sprecyzował, że w jego ocenie zbiornik 15 tys. litrów jest wystarczający na gnojówkę, która powstaje przy leżakowaniu obornika, przy chowaniu zwierząt na głębokiej ściółce. Do pisma inwestor dołączył opinię [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w siedzibą w B., z której wynika, iż dla systemu utrzymania "na głębokiej ściółce" normy opublikowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, nie przewidują produkcji gnojówki, a tym samym potrzeby budowania zbiorników do jej przechowywania.

Poza tym organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Kwestie te należą w istocie do materii normowanej przez przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy techniczno-budowlane, do których należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Stąd nie można uznać za skuteczny zarzut dotyczący naruszenia § 12 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Odnośnie zarzutu nieustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organ podniósł, że w sytuacji, gdy na działce istnieje już zabudowa, linia zabudowy została już wyznaczona przez tę zabudowę i nie ma potrzeby ustalania kolejnej takiej linii dla zabudowy projektowanej w głębi działki, na co wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ze względu na treść art. 61 § 4 u.p.z.p. oraz wielkość gospodarstwa rolnego inwestora, Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia oceny kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące wskaźników i cech zabudowy oraz obszaru analizowanego nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu.

Kolegium wskazało, że obowiązujące w przedmiocie przechowywania nawozów naturalnych przepisy określają jedynie, że gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu (art. 25 ww. ustawy o nawozach i nawożeniu), a taki warunek został zawarty w skarżonej decyzji w pkt 2 ppkt 2b. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu nie określają, jaką pojemność winien mieć zbiornik na gnojowicę w przeliczeniu na obsadę hodowli. Na metodykę obliczania rocznej ilości wytwarzanych nawozów naturalnych i wymaganej w związku z tym powierzchni i budowli służących do ich przechowywania wskazuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm). Tenże akt prawny określa ilość nawozów produkowanych przez różne gatunki zwierząt i ich różne grupy technologiczne w zależności od systemu utrzymania. Normy opublikowane w ww. rozporządzeniu dla systemu utrzymania "na głębokiej ściółce" nie przewidują produkcji gnojowicy, a tym samym potrzeby budowania zbiorników na jej przechowywanie. W przedmiotowej sprawie inwestor w piśmie z dnia 19 maja 2014 r. wyjaśnił, iż w projektowanym budynku chów będzie odbywał się na głębokiej ściółce. Przedłożona przez P.K. opinia nie została opracowana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a jedynie w oparciu o literaturę fachową. Opinia ta nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków, bądź do zmiany parametrów inwestycji wskazanej we wniosku. Poza tym w opinii - ekspertyzie przyjęto system bezściółkowy (warchlaki i tuczniki) i ściółkę płytką (maciory, prosięta, kozy). Skoro inwestor wskazał, że chów będzie odbywał się w systemie utrzymania na głębokiej ściółce, dla którego to systemu powołane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. nie przewiduje produkcji gnojowicy, to zdaniem Kolegium planowana budowa zbiornika o poj. 15 tys. litrów spełnia wymogi powołanego art. 25 ww. ustawy o nawozach i nawożeniu. Przy systemie głębokiej ściółki nie ma bowiem potrzeby budowania takiego zbiornika, a według wyjaśnień inwestora projektowany zbiornik będzie wykorzystywany na gnojówkę, która powstaje przy leżakowaniu obornika przy chowaniu zwierząt na głębokiej ściółce.

Ponadto w decyzji z dnia [...] organ wskazał, że stosownie do § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W niniejszej sprawie ustalenia poczyniono w oparciu o kopię mapy, odpowiadającą wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Podsumowując, Kolegium wskazało, że cechy nowej zabudowy ustalono w oparciu o wniosek inwestora. Wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, zostało poprzedzone uzgodnieniami wymaganymi na podstawie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. a postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Organ wskazał, że warunki konieczne do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., zostały spełnione. Zatem w stanie faktycznym sprawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] P.K. zarzucił naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu poprzez uzgodnienie warunków zabudowy zbiornika na gnojowicę o pojemności 15 tyś. litrów, podczas gdy pojemność ta winna wynosić przynajmniej od 157 tyś. litrów do 350 tyś. litrów. Zdaniem skarżącego organ II instancji niesłusznie podważył opinię Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego z dnia 21 marca 2014 roku wskazując, że została ona oparta o literaturę fachową, a nie obowiązujące przepisy. Powyższe skutkowało oparciem się przez organ II instancji na oświadczeniu inwestora, iż będzie on prowadził chów na głębokiej ściółce oraz treści załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Skarżący wskazał, że organ II instancji niewłaściwie interpretuje treść powołanego rozporządzenia oraz cel jego wydania. Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a nie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu. Ponadto, załącznik do rozporządzenia, na którego treści opiera się organ II instancji służy do określania rocznej zawartości azotu w nawozach naturalnych wyprodukowanych w gospodarstwie rolnym, a nie do określania ilości gnojowicy powstałej przy hodowli zwierząt gospodarskich. Twierdzenia organu II instancji nie zgadzają się ze stanowiskiem samego inwestora, który wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na zamknięty zbiornik na gnojowicę oraz wskazał, że będzie w tym zbiorniku gnojowicę przetrzymywał. W świetle wyżej wskazanego przepisu rozporządzenia można wywnioskować, iż przy chowie na głębokiej ściółce gnojówka i gnojowica w ogóle nie występuje. Zaś oświadczenie inwestora o prowadzeniu hodowli wyłącznie na głębokiej ściółce jest mało wiarygodne, bowiem jest niespójne z rodzajem planowanego obsady zwierząt oraz obecnej metodyki chowu. W ocenie skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez pominięcie przy wydawaniu decyzji informacji zawartych w opinii - ekspertyzie Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego z dnia 21 marca 2014 roku. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle zaś przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i stosuje ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Na wstępie zaznaczyć należy, że sąd rozpatrujący niniejszą sprawę jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 789/13. Związanie sądu oznacza że, rozpatrując ponownie tę samą sprawę po wydaniu nowej decyzji przez organ administracji, jest zobowiązany do podporządkowania się wcześniejszej ocenie sądu w pełnym zakresie.

Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd uznał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ, zgodnie z zaleceniami wyrażonymi w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 789/13, dokonał prawidłowego określenia obsady trzody chlewnej w projektowanym budynku inwentarskim. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 13 lutego 2014 r. inwestor sprecyzował wniosek w zakresie określenia rozmiarów planowanej hodowli w projektowanym budynku, a mianowicie wskazał, że obsada zwierząt wynosić będzie 34,8 DPJ. Na tę wielkość składa się planowana obsada w liczbie 10 sztuk macior (3,5 DPJ), 100 sztuk prosiąt (2 DPJ), 100 sztuk warchlaków (7 DPJ), 100 sztuk tuczników (14 DPJ) oraz obsada istniejącego budynku, na którą składają się 4 sztuki macior (1,4 DPJ), 4 sztuki prosiąt (8 DPJ), 35 sztuk tuczników (4,9 DPJ), 8 sztuk kóz (1,2 DPJ). W decyzji z dnia [...]. Wójt Gminy T. prawidłowo określił wielkość obsady zgodnie z intencjami inwestora przy uwzględnieniu wielkości nowej obsady oraz obsady planowanej do przeniesienia z istniejącego budynku, który przestanie służyć celom hodowlanym. W tym zakresie również decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zasługuje na aprobatę.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz.1397) przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), a także w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów i gruntów zadrzewionych i zakrzewionych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Planowana hodowla nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem jak już wyżej wskazano, jej wielkość nie przekroczy 40 DJP. Tym bardziej planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem w myśl § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia do takich przedsięwzięć zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Stąd w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i związane z tą kwestią ponowne ustalenie kręgu stron postępowania.

W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199), dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie, gdy łącznie spełnione są następujące warunki:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z uwagi na treść art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w przypadku przedmiotowej inwestycji wymóg dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie ma zastosowania. Zasada tzw. dobrego sąsiedztwa jest bowiem wyłączona w odniesieniu do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Jak wynika z akt sprawy, powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez J.I. przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie T., a zabudowa w postaci budynku inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną niewątpliwie mieści się w pojęciu "zabudowy zagrodowej", bowiem będzie polegać na kontynuacji hodowli zwierząt w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Odnosząc się do spełniania przez projektowany budynek inwentarski pozostałych warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., wskazać należy, że organy rozpoznając ponownie sprawę w następstwie uchylenia decyzji przez sąd, nie poczyniły odpowiednich ustaleń w zakresie zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja winna być zgodna z przepisami ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147 poz. 1033 ze zm.), w tym z art. 25 ust. 1 tejże ustawy, który stanowi, że gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu. Organy w prowadzonym postępowaniu sprecyzowały, zgodnie z zaleceniami sądu, w komparycji decyzji, iż ustalenie warunków zabudowy dotyczy zamkniętego zbiornika na gnojowicę. Jednakże określając pojemność przedmiotowego zbiornika na 15 tysięcy litrów nie zbadano, czy wskazana pojemność umożliwi gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji nawozu. W tym zakresie podkreślić należy, że znajdująca się w aktach opinia Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego z dnia 21 marca 2014 r. przedłożona przez skarżącego wskazuje, że projektowana pojemność zbiornika na gnojowicę jest niewystarczająca i wymaga pojemności 525 tysięcy litrów. W opinii przyjęto założenie, że hodowla zwierząt będzie prowadzona na ściółce płytkiej (maciory, prosięta, kozy) lub w systemie bezściółkowym (warchlaki i tuczniki).

Zwrócić uwagę należy, iż w następstwie zapoznania z powyższą opinią inwestor pismem z dnia 19 maja 2014 r. wyjaśnił, że chów zwierząt w projektowanym budynku inwentarskim będzie się odbywał na ściółce głębokiej, a sam budynek będzie miał nieprzesiąkalne dno. Ponadto w dniu 2 października 2014 r. do akt sprawy wpłynęło pismo inwestora, do którego załączono opinię [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w siedzibą w B. z dnia 30 września 2014 r. W tejże opinii wskazano, że normy opublikowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich nie przewidują produkcji gnojówki, a co za tym idzie zbiorników do jej przechowywania dla systemu utrzymania na "głębokiej ściółce". Zatem w ocenie sporządzającego opinię zbiornik o pojemności 15 tysięcy litrów będzie wystarczający do gromadzenia płynnych odchodów zwierzęcych dla założonej wielkości stada utrzymywanego w systemie "głębokiej ściółki", który to system utrzymania deklaruje inwestor. Dodatkowo w opinii z dnia 30 września 2014 przeprowadzono obliczenia wymaganej pojemności zbiornika dla systemu "płytkiej ściółki".

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że fakt, iż normy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17 poz. 142 ze zm.) zasadniczo nie przewidują produkcji gnojowicy i konieczności budowania zbiorników na jej przechowywanie dla systemu utrzymania "głębokiej ściółki", nie oznacza, że w przypadku hodowli J.I. substancja ta nie będzie wytwarzana. Jeśli inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym płytą gnojową i zamkniętym zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 15 tys. litrów, to można wnioskować, że przewiduje produkcję gnojowicy, a tym samym zachodzi konieczność określenia pojemności zbiornika na gnojowicę, tak by spełniał wymóg określony w art. 25 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu. Nawet przy założeniu, że w zbiorniku będzie składowana jedynie część odchodów powstała przy leżakowaniu obornika istnieje konieczność określenia pojemności zbiornika w ten sposób, by umożliwiał gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tegoż nawozu. Tymczasem organy orzekające w tej kwestii poprzestały jedynie na przyjęciu za prawidłowe stanowiska inwestora, iż zbiornik o pojemności 15 tysięcy litrów jest wystarczający do gromadzenia powstałej gnojowicy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że ekspertyza Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa Państwowego Instytutu Badawczego z dnia 21 marca 2014 r., przedłożona do akt sprawy przez P.K., i odmienna opinia [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w siedzibą w B.przedłożona przez inwestora, wskazująca, że zbiornik o pojemności 15 m3 będzie wystarczający do gromadzenia odchodów zwierzęcych, mają jedynie walor dokumentu prywatnego. Podkreślić należy, że dokument prywatny posiada formalną moc dowodową, która wyraża się w tym, że zawarte w nim oświadczenie pochodzi od osoby, która złożyła podpis na dokumencie. Moc ta nie przesądza jednak o prawdziwości oświadczenia zwartego w dokumencie, bowiem dokument prywatny nie jest sam przez się dowodem rzeczywistego stanu rzeczy. Dokument prywatny podlega ocenie tak, jak wszystkie inne dowody pod względem zgodności z rzeczywistością okoliczności wskazanych w tym dokumencie.

Ponadto przy ocenie dokumentów złożonych przez strony postępowania należy mieć na względzie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, opinia eksperta przedstawiona na zlecenie strony nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej powoływanej jako "K.p.a.", gdyż na tej podstawie to organ administracji publicznej, a nie strona, powołuje biegłego (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1212/06, z dnia 11 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 224/11, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Opinia taka nie wiąże organu administracji, ale tak jak każdy inny dowód winna zostać przeanalizowana.

Podsumowując, ograny orzekające w niniejszej sprawie nie przeprowadziły w pełni obiektywnego postępowania dowodowego i nie dokonały należytych ustaleń na okoliczność spełniania przez projektowany zbiornik na gnojowicę wymogu art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu, przyjmując jako właściwe stanowisko inwestora i nie dokonując właściwej analizy niezbędnej pojemności zbiornika na gnojowicę w gospodarstwie rolnym J.I., czym naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77 i 80 K.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań wyrażonych w uzasadnieniu wyroku.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnął w oparciu o art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.

IB