Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1130/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 i ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1130/13

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] 2007 r. Prezydent Miasta Ł. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położnej w Ł. przy ul. T., oznaczonej jako działki nr [...] i [...].

Pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. K.Z. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] 2007 r., zaś pismem z dnia 2 maja 2009 r. sprecyzował żądanie, wskazując, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] 2007 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowił postępowanie zakończone decyzją własną z dnia [...] 2007 r., a następnie decyzją z dnia [...] 2009 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] 2007 r. Decyzją z dnia [...] 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało powyższe rozstrzygnięcie w mocy, podzielając pogląd, że wnioskodawca został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w drodze obwieszczenia. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium, poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] 2009 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wznawiając postępowanie organy nie zbadały z należytą starannością, czy podanie K.Z. o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 148 § 2 kpa. Sąd zwrócił uwagę, że pismem z dnia 4 grudnia 2008 r., adresowanym do Wojewody [...], K.Z. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2008 r. i wniósł o przesłanie mu do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz stwierdzenie jej nieważności lub uznanie go za stronę postępowania i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji lokalizacyjnej. W treści wspomnianego pisma skarżący podniósł, że z doręczonej mu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wynika, iż została ona wydana w oparciu o ważną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rzeczony dokument K.Z. załączył do pisma opatrzonego datą 14 stycznia 2009 r., zatytułowanego "odwołanie", złożonego w siedzibie Kolegium w dniu 19 stycznia 2009 r., które, po wyjaśnieniu rzeczywistej intencji wnioskodawcy, stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Podniesione okoliczności dowodziły w przekonaniu Sądu, że strona w dacie złożenia odwołania od decyzji Prezydenta m. Ł. z dnia [...] 2008 r., czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji z dnia [...] 2007 r., ustalającej lokalizację celu publicznego, choć nie można wykluczyć, że wiedzę o decyzji lokalizacyjnej powzięła znacznie wcześniej, czyli w dacie doręczenia rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2008 r. Kwestia zachowania terminu z art. 148 § 2 kpa nie została przez Prezydenta zbadana i należycie udokumentowana w dacie wydania postanowienia o wznowieniu, pomimo tego, że zachowanie rozważanego terminu stanowi jedną z przesłanek warunkujących dopuszczalność wznowienia postępowania.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Prezydent m. Ł., na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 kpa, odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] 2007 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. bezspornym jest, iż pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. strona odwołała się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2008 r. i wniosła o przesłanie do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i o stwierdzenie jej nieważności lub uznanie za stronę postępowania i przywrócenie terminu do złożenia odwołania.. Dokument ten strona załączyła do odwołania złożonego do Kolegium w dniu 19 stycznia 2009 r., które po sprecyzowaniu przez stronę, stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Kolegium zaznaczyło, iż zdaniem Sądu przywołane okoliczności dowodzą, że strona w dacie złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] 2008 r. czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji lokalizacyjnej, natomiast podanie o wznowienie złożyła dopiero w dniu 19 stycznia 2009 r., a zatem z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 2 kpa. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., II SA/Łd 1530/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.Z. na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Sąd uznał, że strona wiedzę o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego powzięła z decyzji z dnia [...] 2008 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją lokalizacyjną zawarła dopiero w piśmie z dnia 14 stycznia 2009 r., co jednoznacznie potwierdziła, na wezwanie organu, w piśmie z dnia 2 maja 2009 r. Oświadczyła bowiem w nim, iż na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, z powodu pominięcia jej przez organ jako strony postępowania. W świetle powyższego organ prawidłowo badał jako wniosek o wznowienie postępowania pismo strony ze stycznia 2009 roku, a nie jak chciałby to strona, pismo z 4 grudnia 2008 r., gdyż wówczas w piśmie tym strona nie zawarła żadnego wniosku, który wskazywałby, iż intencją jej było wznowienie postępowania i obligowałby organ do wyjaśnienia wątpliwości co do rzeczywistej woli strony. Organy administracji nie mogą domniemywać znaczenia oświadczeń strony, ani ich dowolnie wywodzić, interpretować na podstawie niejasnych pism. W efekcie końcowym, nie istniały żadne przesłanki aby pismo z dnia 4 grudnia 2008r. potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego.

Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r., II OSK 1019/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe orzeczenie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, stwierdzając, że błędnie uznano, że organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., II SA/Łd 110/10. W ocenie NSA organy nie zbadały podnoszonej wielokrotnie przez skarżącego kwestii, iż w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2008 r., nadanym w dniu 4 grudnia 2008 r., wniósł on o przesłanie decyzji o lokalizacji celu publicznego, która była podstawą dla wydania decyzji z dnia [...] 2008 r., stwierdzenie jej nieważności lub uznanie skarżącego za jej stronę i przywrócenie terminu na odwołanie się od jej ustaleń. Odwołanie to skarżący dołączył także do pisma z dnia 14 stycznia 2009 r., które "po wyjaśnieniu rzeczywistych intencji strony stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego". Organy nie wyjaśniły jednakże, dlaczego za wniosek o wznowienie postępowania uznały pismo z dnia 14 stycznia 2009 r., nie zaś pismo z dnia 4 grudnia 2008 r. Organy nie oceniły także znaczenia postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] 2009 r. i zawartego w nim pouczenia, na które wielokrotnie powołuje się skarżący, a którego brak jest w aktach sprawy.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. II SA/Łd 1025/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając powyższe orzeczenie, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium w Ł. z dnia [...] 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2013 r. Prezydent m. Ł. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] 2007 r., uznając, że 30-dniowy termin do wniesienia o wznowienie postępowania został zachowany. Organ przyjął bowiem, że strona w wielu pismach podnosiła, że o wydaniu decyzji z dnia [...] 2007 r. dowiedziała się z uzasadnienia decyzji z dnia [...] 2008 r., która została jej doręczona w dniu 26 listopada 2008 r. Już w dniu 4 grudnia 2008 r. w piśmie skierowanym do Wojewody [...] strona zgłaszała zarzuty wobec decyzji ustalającej lokalizację inwestycji, które następnie pismem z dnia 2 maja 2009 r. zostały sprecyzowane poprzez wskazanie, że strona wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Powołując się na art. 66 § 1 i § 2 kpa, organ uznał, że datą wniesienia żądania wznowienia, zawartego w odwołaniu od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jest dzień 4 grudnia 2008 r., a zatem zachowany został termin, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa.

Decyzją z [...] 2013 r. Prezydent m. Ł., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] 2007 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ podał, że K.Z. jako właściciel działki [...], graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji posiada przymiot strony w postępowaniu. Nie jest jednak prawdą, że nie brał on udziału w postępowaniu jako strona, gdyż informację o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji lokalizacyjnej przekazano do wiadomości stron poprzez obwieszczenie w postaci pism zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Delegatury Urzędu Miasta Ł. Referatu Ogólnego Ł. Ponadto, z uwagi na fakt, że od dnia doręczenia decyzji o lokalizacji upłynęło 12 miesięcy, decyzja ta w świetle art. 58 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tak nie mogłaby zostać uchylona.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.Z. podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji czyichś zaniedbań w sytuacji, gdy nie ze swej winy nie brał udziału w postępowaniu na określonym etapie sprawy, a organy administracji, mając świadomość terminu określonego w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyby tylko zechciały, to mogłyby w sposób bezzwłoczny zadośćuczynić jego wnioskom i zapobiec sytuacji, w jakiej się znalazł, po kilku latach dochodzenia swoich racji. Wniósł zatem o rozstrzygnięcie w pierwszym rzędzie problemu, czy rację ma Urząd Miasta Ł., twierdząc, że jedynie poprzez tablicę ogłoszeń, skutecznie poinformował go o decyzji z dnia [...] 2007 r., czy też rację ma on twierdząc, że organ takim postępowaniem nie wyczerpał dyspozycji art. 53 ust. 1 powołanej ustawy. Zwrócił też uwagę, że w postępowaniu powinno się w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy jego argumenty merytoryczne są zasadne, a dopiero w drugiej kolejności – czy zastosowanie znajduje art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją z dnia [...] 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, stwierdziło, że decyzją Prezydenta m. Ł. z dnia [...] 2007 r. o ustaleniu inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa i odmówiło uchylenia decyzji z dnia [...] 2007 r. z przyczyny, o której mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu organ II instancji podzielił pogląd, iż podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Wyjaśnił też, że w świetle art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do osób innych niż inwestor i właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na których lokalizowana jest inwestycja nie jest doręczana na piśmie, lecz osoby te są zawiadamiane przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Kolegium przyznało, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie dokonano zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty np. poprzez publikację komunikatu na stronie internetowej, czy umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron. Tym samym strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, co uzasadnia twierdzenie, że decyzja z dnia [...] 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa. Decyzja ta nie może zostać uchylona, gdyż jest to niedopuszczalne z uwagi na treść art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jednocześnie nie stoi na przeszkodzie, aby w sprawie zapadło rozstrzygniecie, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.Z. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w zakresie pkt 3 i wniósł o merytoryczne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2007 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że brak jest możliwości zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie została spełniona bezwzględna przesłanka "doręczenia lub ogłoszenia". Poprzez błędy formalne decyzja ta nigdy nie mogła stać się ważna, a co więcej nawet samo wszczęcie postępowania w tej sprawie jest również prawnie nieważne, bo nie zostało ono prawidłowo ogłoszone stronom.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż nie rozpoczął bieg 12-miesięczny termin, o którym mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium stwierdziło, że termin ten rozpoczął bieg wraz z doręczeniem decyzji stronom, które brały udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2013 r., którą:

1. uchylono decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2013 r. w całości;

2. stwierdzono, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. T została wydana z naruszeniem prawa;

3. odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007r. z uwagi na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przystępując do rozważań w sprawie należy mieć na uwadze, iż sprawa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, zaś kwestią budzącą wątpliwości było zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., badanie legalności zaskarżonej decyzji uwzględnić musi realizację wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2012 r., II SA/Łd 1025/12, a pośrednio również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., II OSK 1019/11.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. tut. Sąd zarzucił organom administracji, że nie wyjaśniły, dlaczego za wniosek o wznowienie postępowania uznały pismo z dnia 14 stycznia 2009 r., nie zaś pismo z dnia 4 grudnia 2008 r. Ponownie analizując materiał aktowy organy administracji przyjęły, że już pismo K.Z. z dnia 4 grudnia 2008 r., skierowane do Wojewody [...], zawierało zarzuty wobec decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, które zostały następnie jedynie sprecyzowane jako żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w piśmie z dnia 2 maja 2009 r. Z takim stanowiskiem organów administracji należy się zgodzić. Na akceptację zasługuje również powołanie się na treść art. 66 kpa i przyjęcie, że w jego świetle skierowanie kolejnego pisma (z dnia 14 stycznia 2009 r.) zawierającego żądanie wznowienia postępowania uważa się za wniesione w dniu wniesienia pierwszego podania (z dnia 4 grudnia 2008 r.).

Reasumując tę część rozważań uznać należy, że organy administracji zasadnie przyjęły, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa.

Rozważenia zatem wymaga, czy organ odwoławczy w wyniku wznowienia postępowania prawidłowo podjął rozstrzygnięcie reformatoryjne, odmawiając jednocześnie na podstawie art. 151 § 2 kpa uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności odniesienia wymaga kwestia naruszenia prawa.

Otóż, zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Jako że skarżący nie był inwestorem ani właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których lokalizowana miała być inwestycja celu publicznego podlegał on zawiadomieniu m.in. o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. w dwojaki sposób - w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty.

Jak wynika z ustaleń Kolegium w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej nie dokonywano żadnych zawiadomień w sposób różny od obwieszczenia, co uzasadnia twierdzenie, że strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Nie można jednak nie zauważyć, iż pewne wątpliwości budzić może również kwestia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia.

Otóż w aktach administracyjnych znajdują się pisma skierowane przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. do Delegatury Urzędu Miasta Ł. z dnia 9 sierpnia 2007 r. (k. 30) oraz z dnia 21 listopada 2007 r. (k. 58) zawierające prośbę o zamieszczenie obwieszczenia odpowiednio o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wydaniu decyzji z dnia [...] 2007 r. na tablicy ogłoszeń. Brak jest jednak informacji, w jakim okresie obwieszczenia te umieszczone były na tablicy. W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, że w aktach administracyjnych sprawy dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. znajdowała się kopia pisma z dnia 21 listopada 2007 r. wraz z odręczną adnotacją pracownika Delegatury, sporządzoną w dniu 28 grudnia 2007 r. że obwieszczenie o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji "wisiało na tablicy ogłoszeń od 23.11.2007 r. do 23.12.2007 r.". Natomiast w piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 r. Kolegium poinformowało, że z uwagi na dokonaną w roku 2012 reorganizację, organ I instancji nie dysponuje jednoznacznym dowodem wskazującym na okres, w którym wywieszone było na tablicy ogłoszeń obwieszczenie z dnia 9 sierpnia 2007 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Jak wynika jednak z księgi korespondencji pismo z prośbą o umieszczenie obwieszczenia z dnia 9 sierpnia 2007 r. zostało wysłane do Delegatury Urzędu Miasta Ł. w dniu 9 sierpnia 2007 r. W ocenie tut. Sądu, z samego faktu wysłania obwieszczenia o wszczęciu postępowania administracyjnego nie można wywodzić, że zostało ono umieszczone na tablicy ogłoszeń. Tym samym należy stwierdzić, że organ I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dopuścił się naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie tylko poprzez brak zawiadomienia o podejmowanych aktach w inny niż obwieszczenie sposób zwyczajowo przyjęty, ale i poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

Stwierdzenie powyższych uchybień, mimo że stanowią one o naruszeniu prawa, nie może jednak wywołać oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wyeliminowania z obrotu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadnie bowiem przyjęto w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. nie może zostać uchylona z uwagi na treść art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie bowiem do art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Literalne brzmienie art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że 12-miesieczny termin rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że termin ten należy liczyć od doręczenia decyzji stronom, które brały udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji dnia [...] 2007 r., nie dokonując konkretnych ustaleń w tym zakresie. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowania art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Otóż przyjąć należy, że wbrew dosłownemu brzmieniu art. 53 ust. 8 ustawy należy uznać, że 12-miesięczny termin biegnie od upływu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2013, s. 449). Skoro zatem, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, obwieszczenie o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego umieszczone było na tablicy ogłoszeń w dniach od 23 listopada do 23 grudnia 2007 r., to nie ulega wątpliwości, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. 3 października 2013 r. termin, o którym mowa w art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upłynął, zwłaszcza że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie wstrzymuje ani też nie przerywa biegu wspomnianego terminu.

Brak prawnej możliwości uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powoduje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie zaskarżoną decyzją ograniczyło się do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2007 r. zostało wydane z naruszeniem prawa. Co prawda art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera odniesienia do art. 151 § 2 kpa, tak jak czyni to art. 53 ust. 7 ustawy odwołując się do art. 158 § 2 kpa, jednak w ocenie tut. Sądu brak ten nie stanowi przeszkody do wydania decyzji na tej podstawie (tak też WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 28 maja 2008 r., II SA/Po 65/08).

Reasumując, mimo że w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej Prezydent Miasta Ł. dopuścił się uchybienia przepisom art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkiem czego doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 pkt 4 kpa, to prawidłowo Kolegium, działając na podstawie art. 151 § 2 kpa, podjęło decyzję o odmowie uchylenia decyzji i stwierdzeniu wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa z równoczesnym wskazaniem przyczyny uniemożliwiającej jej uchylenie.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

AG