Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 563/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi D O na czynność materialno - techniczną Starosty T w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. D O wniósł skargę na opisaną w sentencji postanowienia czynność materialno - techniczną Starosty T. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. stwierdził niekonstytucyjność przepisu nakazującego Staroście pobieranie za wydanie karty pojazdu opłaty w wysokości 500 zł. W związku z powyższym, uważa za zasadne żądanie od Starosty zwrotu kwoty 425 zł. Skarżący wskazał jednocześnie, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów, skierowanie do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie, wskazując na fakt niewyczerpania administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6).

W rozpoznawanym przypadku, skarżący pierwsze pismo do Starosty w sprawie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu skierował w dniu [...] r. Odpowiedź na to żądanie (odmowną) uzyskał w dniu [...] r.

Ponownie o zwrot kwoty 425 zł skarżący wystąpił pismem z dnia [...] r. Wobec kolejnej odmowy Starosty (doręczonej skarżącemu w dniu [...] r.), D O skierował skargę do sądu.

Jak natomiast wskazano, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, aby mogło zostać uznane za wyczerpanie toku instancji przed poddaniem sprawy kontroli sądowej musi zostać skierowane na piśmie do organu, który podjął kwestionowany akt w terminie 14 dni od dnia, kiedy strona dowiedziała się o podjętej czynności. W omawianym przypadku, D O o odmowie uwzględnienia jego żądania przez Starostę dowiedział się w dniu [...] r. Należy zatem przyjąć, że od tej daty miał on 14 dni, na wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, aby móc następnie skutecznie wywieść skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem, ponowne pismo w tej sprawie skarżący skierował do organu dopiero w dniu [...] r. Zatem nawet gdyby przyjąć, że pomimo nadania mu takiej formy, stanowiło ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane ono zostało do organu po terminie.

W świetle opisanych okoliczności, przyjąć należy, że w dacie składania skargi do Sądu, skarżący nie dopełnił obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej.

Wobec niewyczerpania przed wniesieniem skargi wymaganego toku instancji, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucić jako niedopuszczalną.