Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1038/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.7 a ust.2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art.20 ust.1 pkt1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. Ż. kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r., , ustalił podatnikom [...], [...], [...], [...], [...] (dalej także "Współwłaściciele") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...] zł.

Ww. organ podatkowy I instancji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz tabelarycznego ujęcia danych mających wpływ na wysokość przedmiotowego zobowiązania, wskazał, że aktem notarialnym Repertorium [...] z dnia 28 grudnia 1987 r. [...] oraz [...] nabyli nieruchomość położoną w [...]przy ul. [...], obejmującą działkę nr [...] obręb [...].

Następnie, na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...]-w [...], sygn. akt [...], z dnia 11 października 2010 r. spadek po [...] zmarłym w dniu 30 stycznia 2009 r., ostatnio zamieszkałym w [...]przy ul. [...], nabyli z dobrodziejstwem inwentarza:

- córka [...] w udziale do 1/5 części,

- córka [...] w udziale 1/5 części,

- córka [...] w udziale do 1/5 części,

- córka [...] w udziale do 1/5 części,

- syn [...] w udziale do 1/5 części.

Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 3 listopada 2010 r.

Organ podatkowy I instancji, po przytoczeniu przepisów art. 3 ust. 1, art. 3 ust.4, art. 2 ust.1, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.) - dalej "u.p.o.l.", wyjaśnił, że wezwał pismem z dnia 11 września 2012 r. Współwłaścicieli do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1) dotyczącej nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...], gdyż nie dopełnili

w ustawowym terminie obowiązku złożenia informacji podatkowej co do ww. nieruchomości.

Współwłaścicielka, [...] złożyła Informację

w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 dopiero w dniu 11 lipca 2013 r. wraz z załącznikami [...] i oświadczeniem, że na nieruchomości nie znajdują się budowle związanie z działalnością gospodarczą podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W złożonej informacji [...] ww. Współwłaścicielka zgłosiła do opodatkowania grunt o powierzchni 14 300 m² oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 148,71 m², a także budynki gospodarcze o łącznej powierzchni użytkowej 2 357,80 m². Powierzchnie przedmiotowych budynków gospodarczych oraz budynku mieszkalnego zostały wykazane w załącznikach : budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...]o powierzchni użytkowej 990,40 m²; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 34,50 m²; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 94,00 m²; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 676 m²; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 493,00 m²; budynek gospodarczy o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 70,00 m²; budynek mieszkalny o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni użytkowej 148,71 m².

Pozostali Współwłaściciele nie dopełnili zgłoszenia obowiązku podatkowego w terminie wynikającym z przepisów u.p.o.l.

Organ podatkowy postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 (luty - grudzień) oraz za lata 2010 - 2013 dotyczącego przedmiotowej nieruchomości.

Współwłaścicielka, [...] po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie, wniosła zastrzeżenie dotyczące zmiany klasyfikacji gruntu działki nr [...] z symbolu użytku Bi-RV na symbol Bi i oświadczyła,

że nie jest jej znany powód dokonanej zmiany, i że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających zaistniałe zmiany. Współwłaścicielka, [...] reprezentująca Współwłaścicielki, [...], wniosła o wstrzymanie ustalenia zobowiązania podatkowego do czasu wyjaśnienia sprawy odnośnie zmiany klasyfikacji gruntu przedmiotowej działki, zarzucając organowi brak dokumentów poświadczających ową zmianę w aktach podatkowych. Powyższe uzasadniła koniecznością przeprowadzenia prac geodezyjnych mających na celu przywrócenie działce [...] obręb [...] użytku rolnego.

Organ podatkowy I instancji wskazał, że podatek od nieruchomości należy do grupy podatków o charakterze majątkowym. Majątkowy charakter tego podatku wyraża się tym, że opodatkowaniu podlega samo posiadanie nieruchomości niezależnie od tego, czy władający użytkuje nieruchomość, czy przynosi ona dochody, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku. Konieczność zapłaty podatku wynika z samego faktu władania nieruchomością. Ciężar podatku jest zależny przede wszystkim od powierzchni tejże nieruchomości i jej rodzaju, a nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest użytkowana przez podatnika.

Organ podatkowy podał, że zgodnie z informacją uzyskaną z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dniem 16 lipca 2003 r. nastąpiło wyłączenie działki [...] z produkcji rolniczej i tym samym zmieniona została klasyfikacja gruntu z symbolu użytku Bi-RV na symbol Bi - inne tereny zurbanizowane (zawiadomienie znak: [...] z dnia

23 października 2013 r.). Wobec tego, od dnia 1 sierpnia 2003 r. działka ta podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Jednocześnie w toku postępowania organ podatkowy ustalił, że na nieruchomości położonej przy ul. [...]działka nr [...], obręb [...] (symbol użytku Bi), znajdują się budynki z przypisaną funkcja użytkową: budynek

o funkcji: produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 1068 m²; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 39 m²; budynek innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 278 m²; budynkiem innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 727 m²; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...])

o powierzchni zabudowy 109 m²; budynek mieszkalnym (nr ewidencyjny [...])

o powierzchni zabudowy 123 m²; budynek innym niemieszkalnym (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 127 m².

W wypisie z kartoteki budynków wskazana jest powierzchnia zabudowy budynków, przez którą, stosownie do treści § 63 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – dalej zwanego " rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków", rozumie się –"...pole powierzchni figury geometrycznej określonej przez kontur, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, tj. numeryczny opis konturu wyznaczonego przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą zewnętrznych płaszczyzn ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemnej budynku, a w budynkach posadowionych na filarach, kondygnacji opartej na tych filarach - zwanego dalej konturem budynku". W związku z tym organ wskazał, że [...], składając Informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 wraz z załącznikami wykazała do opodatkowania powierzchnie użytkowe budynków zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.g.k.", podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków.

Wskazano przy tym, że właściciel nieruchomości, który stwierdził niezgodność danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym powinien doprowadzić do ich zgodności, co następuje przez uruchomienie postępowania na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne przed właściwym w tej sprawie organem administracji.

Organ I instancji wskazał także, że z informacji uzyskanej w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynikało, iż w dniu 25 marca 2014 r. (zawiadomienie znak: [...] z dnia 25 marca

2014 r.) na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]

o pow. 14 300 m² nastąpiła aktualizacja użytku (przywrócona została klasyfikacja gleboznawcza gruntu o symbolu Br-RV) oraz budynków przez ich połączenie i zmianę funkcji użytkowej w wyniku czego na przedmiotowej działce znajdują się obecnie następujące budynki: budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy dla rolnictwa (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 727 m²; budynek mieszkalny (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 358 m²; budynek

o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy dla rolnictwa (nr ewidencyjny [....]) o powierzchni zabudowy 1346 m²; budynek o funkcji produkcyjny, usługowy lub gospodarczy (nr ewidencyjny [...]) o powierzchni zabudowy 39 m².

Współwłaścicielka, , zapoznając się z materiałem dowodowym w sprawie, zarzuciła, że dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków są niezgodne ze stanem faktycznym nieruchomości i nie zgadza się ze zmianą klasyfikacji gruntu, tj. z wyłączeniem działki z produkcji rolniczej twierdząc,

iż takowej nigdy nie było, ani o niczym nie wiedziała. Zadeklarowała, że powoła biegłego z zakresu geodezji w celu ustalenia prawidłowości dokonanej zmiany.

Organ podatkowy I instancji dokonał analizy przedstawionego stanowiska Podatniczki i stwierdził, że nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiotowej decyzji.

Zgodnie z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej zwanej "O.p.", jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Ww. decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r. organ podatkowy I instancji ustalił Współwłaścicielkom zobowiązania podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości [...] z dnia 11 lipca 2013 r. wraz z załącznikami, aktu notarialnego Rep. A [...] z dnia 28 grudnia 1987 r. oraz wypisu z rejestru gruntów i wyciągu z kartoteki budynków.

Podatek został naliczony według stawek określonych wskazanymi uchwałami Rady Miasta [...].

Podatniczka, [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji organu podatkowego I instancji, zarzucając jej naruszenie: art. 2

ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie; art. 2 ust 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. przez niezastosowanie; art. 3 ust 1 pkt 1, art. 2 ust 1, art. 4 ust 1 pkt 2, art. 6 ust 1 pkt 2; art. 6c ust 1 ustawy o podatku rolnym (dalej "u.p.r.") przez ich niezastosowanie; art. 21 ust. 1 u.p.g.k. przez jego błędną wykładnię oraz art. 120, 121 § 1, 121 § 2, 122 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 180 § 1 w związku z art. 181 oraz

art. 197 § 1, 187 § 1, 188, 191, 194 § 3, 210 § 1 pkt 6 i § 4, 216 § 1 O.p. przez ich niezastosowanie.

Odwołująca wskazała, że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Wskazała przy tym, że w związku z legalizacją samowoli budowlanej na działce, Urząd Miasta [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami zawiadomił jej męża [....], iż nie wymaga decyzji wyłączenie jej z produkcji rolnej. Pismo to stanowiło podstawę do wyłączenia w dniu 16 lipca 2003 r. przedmiotowej nieruchomości z produkcji rolnej. Według Odwołującej, nieruchomość gruntowa stanowiła i stanowi użytek rolny. Została nabyta jako gospodarstwo rolne, i kwestionuje zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków z 16 lipca 2003 r.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy ww. decyzję organu podatkowego I instancji w stosunku do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawą wymiaru podatków i opłat są dane z tej ewidencji, obowiązuje w przedmiotowej sprawie. Wpisy w ewidencji, w tym zmiany tych wpisów, mają moc obowiązującą od daty dokonania wpisu w ewidencji i nie obowiązują z datą wsteczną.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie w okresie od 16 lipca 2003 r. do dnia 24 marca 2014 r. przedmiotowa działka miała oznaczenie Bi, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem wszystkie grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych i lasów, za wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z § 68 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, symbol Bi oznacza inne tereny zabudowane, które nie zaliczają się do użytków rolnych. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji działał prawidłowo, opierając się przy wymiarze podatku a aktualnych w roku podatkowym danych z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowo opodatkował grunt podatkiem od nieruchomości, a budynki na nim posadowione odpowiednio jako pozostałe, niekorzystające ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., oraz jako budynek mieszkalny. Organ odwoławczy wskazał, że nie należało do kompetencji podatkowego organu ocena prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji. Organ ten nie jest umocowany do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem postępowania w kwestii wpisów w ewidencji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zebrał pełen materiał dowodowy niezbędny do dokonania koniecznych ustaleń w sprawie wymiaru podatku. Z racji braku uprawnień tego organu do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wpisów w ewidencji gruntów bezprzedmiotowe było w postępowaniu przeprowadzenie dowodów, w tym

w postaci opinii biegłego, które zmierzałyby do ustalenia stanu gruntu w celu wykazania nieprawidłowości jego oznaczenia w ewidencji. Organ pierwszej instancji dysponował dowodami świadczącymi o kwestionowaniu przez stronę zmiany wpisu w ewidencji oznaczenia gruntu na symbol Bi, jednakże nie mógł brać pod uwagę przy wymiarze podatku tej okoliczność czy wpis ten był prawidłowo dokonany czy też nie. Do jego kompetencji nie należało dokonanie takiej oceny, lecz do kompetencji organu ewidencyjnego, to jest odpowiedniego starosty.

Organ odwoławczy wskazał również, że dokonana z dniem 25 marca 2014 r. zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu nie odpowiada oznaczeniu sprzed 16 lipca 2003 r. Nie można zatem twierdzić, że grunt przez cały czas był gruntem rolnym. Przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który

to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tym czasie nie oznaczał użytku rolnego. Wówczas, użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym z wymienionych symboli plus symbol B.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie miał zastosowanie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Współwłasność nieruchomości powoduje, że nieruchomości objęte współwłasnością stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Nieruchomość będąca współwłasnością jest opodatkowana w pełnym zakresie, co powoduje, że w jednej decyzji wymierza się podatek od całej powierzchni opodatkowanych nieruchomości, a nie od wielkości odpowiadającej udziałowi danego współwłaściciela. Decyzję taką doręcza się wszystkim współwłaścicielom. Wszyscy ono zobowiązani są do zapłaty całości podatku. Zapłata przez jednego z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania, przez co pozostali nie będą płacić na rzecz gminy podatku.

Podatniczka, [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w której wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie:

1. art. 121 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu;

2. art. 187 § 3 w związku z art. 229 O.p. przez pominięcie w skarżonej decyzji okoliczności i faktów znanych organowi z urzędu, a potwierdzonych ostatecznie przez organ w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. znak [...], tj. sprawozdania technicznego, kopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej, kopii korespondencji z Biura Geodety Miasta zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków, a także wykazu zmian dotyczących przedmiotowej działki

i budynków, które to dokumenty łącznie potwierdzają stanowisko skarżącej;

3. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i w związku z art. 229 O.p., przez ich niezastosowanie i w rezultacie zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego i tym samym nieustalonego stanu faktycznego;

4. art. 194 § 3 w związku z art. 229 O.p. przez jego niezastosowanie i rezygnację przez organ z przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego w postaci wypisu z ewidencji gruntów i lokali, co skutkowało przyjęciem, iż dane wynikające z ewidencji gruntów i lokali są prawdziwe, pomimo, iż w toku postępowania podatkowego wielokrotnie podnoszono zarzut zmiany treści ewidencji bez jej wiedzy i zgody właścicieli;

5. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 7 ust. 4 lit. b) u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, w związku z przyjęciem, iż współwłaściciele nieruchomości gruntowej winni opłacać podatek od nieruchomości, a posadowione na gruncie budynki nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania, pomimo nieprawnie dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków i jej nierzetelności;

6. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie,

co spowodowało, że użytki o charakterze rolnym opodatkowano podatkiem

od nieruchomości;

7. art. 21 ust. 1 u.p.g.k. przez przyjęcie wprost danych wynikających z ewidencji gruntów, pomimo, że istnieje szereg dowodów na nierzetelność przedmiotowej ewidencji.

Skarżąca wniosła również na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

z pisma sporządzonego przez Biuro Geodety Miasta z dnia 4 marca 2015 r. znak [...], na okoliczność:

- błędnej i bezprawnej zmiany przez organ w 2003 r. charakteru gruntu;

- charakteru rolnego gruntu oraz powiązania posadowionych na tym gruncie budynków z działalnością rolniczą.

Uzasadniając zarzuty skargi Skarżąca wskazała, że z załączonego do skargi pisma z dnia 4 marca 2015 r. wynika, iż zmiana dokonana w 2003 r., polegająca

na zmianie klasyfikacji użytku z Bi-RV na Bi, nie została dokonana z wniosku właściciela, a została wprowadzona na podstawie błędnie odczytanych informacji zwartych w piśmie z dnia 15 lipca 1996 r. Jednocześnie w tym piśmie wskazano,

że chociaż w latach 2003-2014 zmiana użytku była błędnie ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, nie ma możliwości wykreślenia jej z historii, gdyż przepisy prawa obowiązujące w geodezji i kartografii nie przewidują wprowadzenia zmian z datą wsteczną.

Skarżąca wskazała, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, dopuścili się szeregu naruszeń proceduralnych, tj. art. 191 w związku z art. 180 § 1,

art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. przez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W ocenie skarżącej, naruszenie przepisów prawa proceduralnego skutkowało oparciem wydanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, m.in. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w związku z przyjęciem, że nie znajduje on zastosowania

w sprawie, pomimo, iż sporny grunt nigdy nie utracił przymiotu gruntu rolnego. Nadto, brak możliwości wykreślenia zmiany z ewidencji nie stanowi podstawy do zaakceptowania stanowiska organu, zgodnie z którym organ podatkowy w każdej sytuacji jest zobligowany do ustalenia kwoty podatku na podstawie danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja stanowi dokument urzędowy, a zatem jest najbardziej wiarogodnym środkiem dowodowym, korzystającym z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jednakże, przy wymiarze podatku od nieruchomości, kluczowe znaczenie ma art. 194 § 3 O.p., zgodnie z którym ww. domniemanie autentyczności i zgodności z prawdą mogą zostać obalone przez przeprowadzenie tzw. przeciwdowodu. Skarżąca wskazała,

że art. 21 u.p.g.k. nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu wobec danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co potwierdzono m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2015 r., III SA/Po 821/14, oraz w wyroku NSA

z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12. W tej sytuacji – zdaniem Skarżącej -organ, był zobowiązany do przeprowadzenia wyjaśniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności do przeprowadzenia przeciwdowodu wobec zapisów zawartych w ewidencji, bowiem skarżąca uprawdopodobniła, że zapisy w niej zawarte są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Pomijając dowody obalające domniemanie prawdziwości ewidencji gruntów i budynków, organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej.

Skarżąca podkreśliła również, że w sprawie organ I instancji występuje w dwojakiej roli, bowiem jest zarówno organem prowadzącym ewidencję gruntów

i budynków, jak i organem podatkowym. W tej sytuacji, fakt dotyczący aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sprawie był znany organowi z urzędu i powinien być uwzględniony w postępowaniu podatkowym. Natomiast, pomijanie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy stanowi o rażącym naruszeniu zasad ogólnych prawa podatkowego. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której błędy organu wywołują negatywne konsekwencje dla podatnika, a organ ten ani przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, ani z urzędu nie chce - w trybie art. 194 § 4 O.p. - uwzględnić tych okoliczności, zasłaniając się dyspozycją art. 21 u.p.g.k.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]ie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu 4 kwietnia 2016 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo procesowe Skarżącej strony z dnia 30 marca 2016 r. uzupełniające skargę przez wskazanie,

że dane ujawnione w ewidencji gruntów w 2003 r. nie miały szczególnej mocy wiążącej przy wymiarze podatków lokalnych, a nadto wskazane w tym piśmie dowody zgromadzone w postępowaniu. Zdaniem Skarżącej, sporna działka nr [...] zawsze stanowiła grunt rolny, a jej zabudowania służyły działalności rolniczej, tym samym nie postał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej, wpisy w ewidencji gruntów i budynków są błędne i zostały dokonane bez podstawy prawnej w tej ewidencji, co nie może stanowić podstawy do ustalenia zobowiązani podatkowego, która musi być oparte na danych zgodnych z rzeczywistym stanem prawnym, gdyż w przeciwnym wypadku prowadzi do wymiaru podatku z naruszeniem prawa. Z tego względu dopuszczalny jest w postępowaniu podatkowym dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu – ewidencji gruntów i budynków, gdyż przy wymiarze podatków istotna jest prawda obiektywna a nie formalna.

Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. Sąd uwzględnił wniosek dowodowy Skarżącej zawarty w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia,

czy prawidłowo organy podatkowe obu instancji dokonały kwalifikacji dla celów wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. należącej do Skarżącej, jako współwłaścicielki, nieruchomości gruntowej - działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 14.300 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 148,71 m2 oraz budynkami gospodarczymi o łącznej powierzchni użytkowej 2.357,80 m2 - położonej

w [...] przy ulicy [...], oznaczonej w 2012 r. w ewidencji gruntów

i budynków symbolem Bi, oraz, czy prawidłowo rozstrzygnęły kwestię zwolnienia tej nieruchomości od opodatkowania na postawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., jako gospodarstwa rolnego (rybackiego).

Według organów podatkowych, nieruchomość oznaczona symbolem Bi, będąca współwłasnością Skarżącej, podlega opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków pozostałych oraz budynków mieszkalnych za 2012 r. i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., gdyż organy związane są zapisami w ewidencji gruntów i budynków.

Natomiast - zdaniem Skarżącej - nieruchomość została wadliwie oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, w wyniku błędnych czynności organu ewidencyjnego, będącego zarazem organem podatkowym, chociaż nie było podstaw prawnych do nadania nieruchomości symbolu Bi, gdyż nieruchomość od momentu jej nabycia (28 grudnia 1987 r.) stanowiła gospodarstwo rolne, w którym prowadzona była hodowla ryb, zatem nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości i korzystać ze zwolnienia podatkowego.

W tak zakreślonym sporze rację przyznać należało stronie Skarżącej

Przedstawiając na wstępie regulacje prawne znajdujące zastosowania

w sprawie, należy przywołać przepisy u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym wg stanu 1 stycznia 2012 r.) zgodnie z którymi:

- działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb

(art. 1a ust. 1 pkt 6);

- opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2);

- opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2);

- podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1, przy czym zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie);

- jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 3 ust. 4, przy czym zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie);

- obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1);

- zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części:

a) służące działalności leśnej lub rybackiej,

b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. b));

- dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (art. 7a ust. 1);

Nadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie zaś z art. 7a ust. 2 u.p.o.l. - ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności:

1) przed dniem wejścia w życie ustawy;

2) aktów notarialnych;

3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę;

4) planu zagospodarowania przestrzennego;

5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6) Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika co do zasady, że grunty i budynki (oraz budowle) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jednak z pewnymi wyjątkami, m.in. wówczas, gdy są zakwalifikowane jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy (z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) oraz, gdy korzystają ze zwolnienia podatkowego, m.in. jako budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej oraz położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Nadto, z przywołanych regulacji wynika, że organy podatkowe określając wymiar podatku od nieruchomości zobowiązane są co do zasady uwzględniać zapisy ewidencji gruntów i budynków dotyczące także symbolu danego użytku, które stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Nie mają one bowiem kompetencji do weryfikacji danych dotyczących klasyfikacji zawartych w tej ewidencji. Przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa dopuszczają jednak możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Kwestię tę reguluje art. 194 § 3 O.p. stanowiąc, że przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. symbolu użytku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też - generalnie - uprawniona jest teza, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnie prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu podatkowym za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu.

Skład orzekający w sprawie nie podziela poglądu przeciwnego wyrażonego,

m.in. w przywołanym przez Skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczalnego prawem dowodu, w szczególności jeżeli dotyczą oznaczenia odpowiednim symbolem danego użytku gruntowego.

Skład orzekający akceptuje natomiast argumentację dotyczącą procedury i mocy wiążącej zmian wprowadzanych do ewidencji gruntów i budynków przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]ie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 406/13, w którym Sąd ten stwierdził,

że, cytuje:

"Ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami

i lokalami, którą reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. - art. 2 pkt 8). Zgodnie

z art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in.:

- położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości;

- właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób prawnych i fizycznych, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1). Właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Na żądanie starosty właściciele nieruchomości, zgłaszający zmiany są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3).

Przywołana ustawa, chociaż określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa jednak zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa, wydane na podstawie art. 26 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z przepisów rozporządzenia wynika, że ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą, między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych

i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego

w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia).

Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ww. ustawy).

Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków

i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych.

Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11, w tym właścicieli nieruchomości (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). Rodzaje zmian wprowadzanych z urzędu określa § 46 ust. 2 rozporządzenia. Są to zmiany wynikające, m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Wprowadzanie zmian w ewidencji w sytuacji, gdy wymaga to wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, następuje w drodze decyzji administracyjnej (§ 47 ust. 3 rozporządzenia).

Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym - wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej. Zauważyć także należy, że obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, z jednej strony - zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych,

a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli

i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów

(ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.).

Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny powinien być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności).

Zatem, istotny w sprawie przepis art. 22 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających

z decyzji właściwych organów, natomiast starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej (vide: wyrok NSA z dnia

30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 102/09).

W wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych.

W przedmiocie zaś aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków, w kontekście zmian jakie zachodzą na działkach ujętych w ewidencji, należy wyraźnie podkreślić, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych,

tj. z datą złożenia wniosku). Wniosek, że dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną nie jest możliwe, pośrednio wypływa z przepisów prawa, które normują tryb wprowadzenia tych zmian. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku.

Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2631/11).".

Ponadto, należy wskazać, że - zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1

ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków - o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności, oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, wywiódł, że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian

w ewidencji gruntów i budynków. Pogląd ten akceptuje także skład orzekający w tej sprawie.

Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne i przechodząc na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż matka Skarżącej, wraz z ojcem Skarżącej, [...] nabyli na mocy umowy sprzedaży, sporządzonej w formie aktu notarialnego 28 grudnia 1987 r., własność nieruchomości rolnej zabudowanej położonej w [...]ie przy ulicy [...], obejmującej także działkę nr [...] z rozpoczętą na niej budową budynku gospodarczego oraz, że organ architektoniczno-budowlany Miasta [...]a wyraził zgodę na użytkowanie rolnicze nabytej nieruchomości (nieruchomość przeznaczona była na cele usług turystyki i wypoczynku - § 2 i § 3).

Po zakończeniu budowy, właściciele nieruchomości występowali do organów architektoniczno-budowlanych Miasta [...]a o informację, czy możliwa jest legalizacja wzniesionego budynku gospodarczego, w odpowiedzi na co pismami

z 14 września 1994 r. i z dnia 15 lipca 1996 r. zostali poinformowani, że "Zabudowa związana z funkcją wody i zieleni, budynek mieszkalny z akwarium (do hodowli narybku) i garażem oraz pomieszczenie gospodarcze (pod paszę i sprzęt) nie są sprzeczne z ww. ustaleniami planu." oraz, że "(...) istniejąca zabudowa jest zgodna

z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...]a uchwalonym dnia 16 maja 1994 r.[...] nie wymaga decyzji zezwalającej na wyłączenie

z produkcji rolniczej. Uzasadniam to tym, że grunty opisane wyżej zgodnie z opinią Głównego Specjalisty ds. klasyfikacji gruntów Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w [...] zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.".

W toku postępowania, matka Skarżącej, wskazywała, że bez wiedzy jej oraz męża, został zmieniony symbol użytku z B-RV na Bi co do działki nr [...], chociaż ich wniosek skierowany do organu budowlano-architektonicznego Miasta [...]a dotyczył legalizacji budynku, a nadto, że sąsiednie działki tworzące ich gospodarstwo rolne (rybackie) oraz działka sąsiada pozostały niezmienione, tj. pozostawiono symbol B-RV. Skarżąca wskazywała także, że zarówno organ ewidencyjny, jak i organ podatkowy, to ten sam organ, zatem okoliczność dotycząca aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sprawie była znana organowi

z urzędu i powinna była być uwzględniona w postępowaniu podatkowym w momencie dokonania zmiany, a nie po wielu latach od jej dokonania. Nadto, według Skarżącej, skoro z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że zmiana symbolu nastąpiła niezgodnie z prawem, tj. wbrew intencji wnioskujących o legalizację budynku, a nie

o zmianę symbolu użytku, oraz wobec tego, że nie zostali oni poinformowani o sposobie zakończenia postępowania z ich wniosku, to nie do zaakceptowania jest sytuacja,

w której błędy organu wywołują negatywne konsekwencje dla podatnika, a organy podatkowe, ani przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, ani z urzędu, nie uwzględniają - w trybie art. 194 § 3 O.p. - tych okoliczności, zasłaniając się dyspozycją art. 21 u.p.g.k.

Wskazać przy tym należy na pismo Geodety Miasta [...]a z dnia 4 marca 2015 r., nr [...], które Sąd dopuścił jako dowód uzupełniający z dokumentu, a które potwierdza, że zmiana użytku w 2003 r. została błędnie wprowadzona przez organ na podstawie wadliwie odczytanych informacji z pisma z dnia 15 lipca 1996 r. i bez wniosku właściciela oraz, że nieruchomość ta została nabyta na cele rolne i tworzyła całość funkcjonalną z działkami [...] stanowiącymi stawy rybne, jak też, że na terenie działki prowadzona była wyłącznie działalność rolnicza, także w latach 2003-2014.

Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że organy podatkowe obu instancji - mimo prowadzenia postępowania i gromadzenia dokumentacji dotyczącej trybu zmiany symbolu użytku na działce [...] oraz posiadania informacji o błędnie wprowadzonej zmianie do ewidencji gruntów i budynków - nie oceniły tej mającej istotne znaczenie prawne dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności w sposób zgodny z art. 187 § 1 O.p., tj. nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, jak również naruszyły przepis art. 191 O.p., statuujący tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów przez pominięcie w istocie dowodów potwierdzających wadliwy tryb wprowadzenia zmian do tej ewidencji, co w konsekwencji oznacza także naruszenie przepisu art. 194 § 3 O.p., zgodnie z którym przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach.

Nadto, wobec tego, że z akt sprawy wynikało, iż symbol użytku widniejący w ewidencji gruntów i budynków w roku podatkowym (2012) nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi, która to okoliczność powinna była być znana organowi z urzędu, skoro organ podatkowy i organ ewidencyjny to ten sam organ administracji samorządowej, co dodatkowo potwierdzały dokumenty przedstawione przez skarżącą,

i na mocy których od 25 marca 2014 r. zaktualizowano symbol użytku przywracając mu oznaczenie jako zabudowanemu gruntowi ornemu klasy V (Br-RV), to taka praktyka organów podatkowych, jak przyjęta w rozpoznawanej sprawie, narusza zasadę zaufania podatników do organów podatkowych, określoną w art. 121 § 1 O.p., gdyż może rodzić przypuszczenie, że organy podatkowe nie wydają na czas decyzji wymiarowych ustalających prawidłową wysokość podatku, mimo posiadanych z urzędu informacji

o zmianie oznaczenia ewidencyjnego gruntów i budynków, mających wpływ na podniesienie wysokości podatku, celem uzyskania wyższych przychodów podatkowych z odsetek od zaległości podatkowych, liczonych od dnia następnego po upływie terminu płatności, ze szkodą dla podatników.

Mając także na uwadze przywołane wyżej regulacje prawne dotyczące obowiązku aktualizowania przez starostę danych ewidencyjnych w ewidencji gruntów

i budynków oraz niedopuszczalności dokonywania zmiany z datą wsteczną, jak też,

że wpisy do ewidencji wywołują skutek na przyszłość - ex nunc, a nie wstecz- ex tunc, należało uznać, że organ ewidencyjny, nie informując w odpowiednim momencie organu podatkowego o wprowadzonej zmianie oznaczenia użytku do ewidencji gruntów i budynków, dopuścił się zaniedbania, którego skutki nie powinny obciążać podatnika.

Oceniając także argument organu odwoławczego zamieszczony in fine uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu dokonana 25 marca 2014 r. nie odpowiada oznaczeniu istniejącemu sprzed

16 lipca 2003 r. (gdyż przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tamtym czasie nie oznaczał użytku rolnego, bowiem wówczas użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym

z wymienionych symboli plus symbol B), należy stwierdzić, że argument ten jest nieuprawniony z dwóch przyczyn, po pierwsze - z żadnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, jaki w istocie symbol użytku miała działka [...] przed dniem 16 lipca 2003 r., po drugie - z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wprost wynika, że wraz ze [...] nabyła w dniu 28 grudnia 1987 r. gospodarstwo rolne i prowadziła na nim hodowlę ryb, także w latach 2003-2014, co potwierdził Geodeta Miasta [...]a

w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. A zatem, każde oznaczenie zabudowanego gruntu ornego, na którym prowadzona jest hodowla ryb, objęta jest przepisem art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz regulacją art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. b) u.p.o.l., zgodnie z którymi zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze przedstawione regulacje prawne, ich interpretację i przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych, jak też stwierdzenie, że organy podatkowe w toku postępowania podatkowego naruszyły przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 4 oraz w art. 121 § 1 O.p., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy te nieprawidłowo

w konsekwencji nie zastosowały w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2

ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. b) u.p.o.l., stanowiących podstawę do wyłączenia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się na działce nr [...], wchodzącej w skład gospodarstwa rybackiego, to należało - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. - zaskarżoną decyzję

i poprzedzającą ją decyzję uchylić.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy I instancji zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną co do braku podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości zabudowanej działki nr [...].

O zwrocie koszów postępowania sądowego w łącznej kwocie [...] zł. orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) oraz w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804), na które składają się: uiszczony wpis od skargi ([...] zł), uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (radcy prawnego) w wysokości [...] zł tytułem zastępstwa procesowego ustalone od wartości przedmiotu zaskarżenia.