Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1989/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 1131/15 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) prostuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 1131/15 w ten sposób, że w miejsce wyrazu "K." wpisać wyraz "K." .


UZASADNIENIE

II FSK 1989/16

UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016r., sygn. akt I SA/Bk 1131/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2015r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący zarzucił naruszenie: art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż winno dojść do zgłoszenia właściwemu organowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, podczas gdy skarżący wykorzystywał przedmiotowy budynek w ten sam sposób, co jego poprzednicy prawni, tj. na cele mieszkaniowe, a kwalifikacja w akcie notarialnych budynku jako "socjalno-bytowego" nie może przesądzać jego rzeczywistego wykorzystania; rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych; objaśnień szczegółowych nr 100: Budynki Mieszkalne (41.00.10.0) stanowiących załącznik do rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym pomimo, iż zgodnie ze wskazanym załącznikiem, a także na podstawie ustaleń organów prowadzących niniejsze postępowanie ponad połowa powierzchni przedmiotowego budynku była i jest wykorzystywana do celów mieszkaniowych; art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie budynku jak budynku niemieszkalnego, zamiast budynku mieszkalnego i ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2013r. w zawyżonej wysokości, bez wzięcia pod uwagę, że istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych; art. 187 § 1 O.p., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji przyjęcie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która to zmiana wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, podczas gdy skarżący od dnia zakupu nieruchomości (działka nr [...] zabudowana budynkiem) w dniu 2 grudnia 2008r. korzystają z przedmiotowego budynku w ten sam sposób jak ich poprzednicy prawni. W szczególności skarżący nie wykonali żadnych zmian w strukturze budynku mających zdaniem organu "dostosować go do potrzeb mieszkalnych" co miało istotny wpływ na istotny wpływ na wynik sprawy w postaci uznania przez organ, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy", a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości; art. 121 § 1 O.p. poprzez brak rzetelnego dokonania własnych dociekań w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w przedmiocie ustalenia przeznaczenia budynku i oparcie się jedynie na treści odpowiedzi z Agencji Mienia Wojskowego w O. z dnia 10 kwietnia 2014r., co do opisu przeznaczenia budynku w 1979r, bez dokonania ustaleń co do jego sposobu użytkowania w terminie późniejszym, z jednoczesnym podważeniem zasady zaufania strony do organów administracji państwowej, co miało istotny wpływ na postępowanie poprzez uznanie, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy", a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

3. Wyrok Sądu I instancji.

3.1. W wydanym wyroku z dnia 13 kwietnia 2016r., sygn. akt I SA/Bk 1131/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego i materialnego w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, oddalił skargę.

3.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd na wstępie wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jaką stawką powinien być opodatkowany budynek, stanowiący własność skarżącego i jego małżonki. W ocenie skarżącego, z uwagi na dokonanie remontu spornego budynku zaspokaja on potrzeby mieszkaniowe, a zatem powinien być opodatkowany według stawki preferencyjnej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., natomiast organy podatkowe stoją na stanowisku, że chodzi o tzw. budynek pozostały, bowiem jego obecni właściciele nie zgłosili do właściwych organów zmiany sposobu użytkowania budynku.

Wskazano, że skarżący wraz z małżonką na mocy aktu notarialnego z dnia 2 grudnia 2008 r. nabyli prawo własności zabudowanej działki oznaczonej nr [...] wraz z kilkoma budynkami, w tym między innymi budynkiem o nr [...] o powierzchni 377 m2, określonym w akcie jako "budynek socjalno-bytowy". Skarżący wraz z małżonką w informacjach na podatek od nieruchomości do końca 2011r. deklarowali sporny budynek jako pozostały, gdyż był zdewastowany i nie nadawał się do zamieszkania. Z uwagi na przeprowadzony remont budynku, podłączenie energii elektrycznej, wody, kanalizacji i założenia ogrzewania, od 2012r. w składanych informacjach na podatek, klasyfikują budynek jako mieszkalny.

Sąd podał, że sporny budynek nie jest ujęty w ewidencji budynków prowadzonej przez Starostę S. Z informacji przekazanej przez Agencję Mienia Wojskowego (byłego właściciela nieruchomości) wynika, że sporny budynek został wybudowany w 1954r. z przeznaczeniem – kuchnia-stołówka. Decyzją Wojskowej Inspekcji Architektoniczno-Budowlanej z dnia 27 lutego 1979r. funkcja budynku została zmieniona na socjalno-bytową. Z opisu budynku wynika, że znajdowały się w nim takie pomieszczenia jak izba żołnierska, hol, korytarz, wc, kancelarie, szatnie, kotłownia i magazyny. Skarżący ani jego małżonka, w trakcie ani po zakończeniu remontu, nie występowali też do odpowiednich organów architektoniczno-budowlanych o zmianę sposobu użytkowania spornego budynku.

Sąd przywołał treść art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne i przyjął, że w przypadku spornego budynku nie jest on ujęty w ewidencji budynków prowadzonej przez Starostę S. Wskazano, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "budynek mieszkalny". Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje jedynie, iż użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, przyjąć należy, że dotyczy to zarówno ogólnej definicji budynku, jak i poszczególnych kategorii budynków. Zatem o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych czy też pozostałych przesądzają kryteria prawne, przyjęte w Prawie budowlanym a nie kryteria subiektywne, związane z wykorzystywaniem budynku przez obecnych właścicieli.

Sąd stwierdził, że w przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania.

W odniesieniu to zaistniałego stanu faktycznego Sąd wskazał, że z dokumentów urzędowych, do których dotarły organy obu instancji wynika, że w okresie funkcjonowania jednostki wojskowej, sporny budynek nie był budynkiem mieszkalnym lecz typowym budynkiem koszarowym. Sąd powołał przy tym uchwałę NSA z dnia 27 kwietnia 2009r., II FPS 1/09, zgodnie z którą budynki koszarowe lub ich części położone na terenach zamkniętych, przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy (wspólne kwatery stałe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) nie mogą być uznane za budynki mieszkalne lub ich części w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.

Sąd dodał, że funkcja budynku została ujawniona w akcie notarialnym z 2008r., na mocy którego skarżący wraz z małżonką nabyli sporny budynek. W świetle powyższego zdaniem Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że nabyty przez skarżącego budynek nie był budynkiem mieszkalnym, ani też nie był wykorzystywany na cele mieszkalne.

Wskazano przy tym, że skarżący wraz z małżonką w informacjach na podatek od nieruchomości do końca 2011r. deklarowali sporny budynek jako pozostały, ponieważ był zdewastowany i nie nadawał się do zamieszkania. Z uwagi na przeprowadzony remont budynku, podłączenie energii elektrycznej, wody, kanalizacji i założenia ogrzewania, od 2012 r. zdaniem skarżącego powinien być klasyfikowany jako mieszkalny, zaś z uwagi że wcześniej był zamieszkiwany przez żołnierzy nie istniał obowiązek zgłoszenia właściwym organom zmiany sposobu wykorzystywania budynku.

W ocenie Sądu Skarżący miał świadomość, iż nabyty przez niego i jego małżonkę w 2008r. budynek nie jest budynkiem mieszkalnym. Przeprowadzając remont i adaptując sporny budynek do potrzeb mieszkaniowych, w świetle brzmienia art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego skarżący wraz z małżonką zobowiązani byli zgłosić zmianę sposobu użytkowania budynku, czego nie uczynił, a zatem przeprowadzenie remontu budynku, doprowadzenie energii elektrycznej, wody i kanalizacji oraz założenie ogrzewania, nie może świadczyć o mieszkalnym charakterze budynku. Wykorzystywanie budynku użytkowego, o przeznaczeniu socjalno-bytowym, na cele mieszkaniowe nie może automatycznie powodować zmiany charakteru takiego budynku w rozumieniu Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie może wpłynąć na zmianę zasad jego opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. W przypadku uznania żądań za niezasadne strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości.

4.2. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 71 ust. 2 prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż w sprawie winno dojść do zgłoszenia właściwemu organowi zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, które to skutkowałoby zmianą kwalifikacji budynku jako budynku mieszkalnego podczas gdy dla celów wymiaru podatku od nieruchomości zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie drugorzędne, a determinantem wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego, a więc istniejąca rzeczywistość, a nie prawnie istniejący stan ewidencyjny; rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 roku w sprawie klasyfikacji środków trwałych, objaśnień szczegółowych nr 100: Budynki Mieszkalne (41.00.10.0) stanowiących załącznik do ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym pomimo, iż zgodnie ze wskazanym załącznikiem, a także na podstawie ustaleń organów prowadzących postępowanie, ponad połowa powierzchni przedmiotowego budynku była i jest wykorzystywana do celów mieszkaniowych; art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie budynku jako budynku niemieszkalnego, zamiast budynku mieszkalnego i ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2013r. w zawyżonej wysokości, bez wzięcia pod uwagę, że istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych; 2. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 lit. c art. 151 w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez brak należytej kontroli przez Sąd I instancji postępowania administracyjnego skutkujący bezzasadnym oddaleniem skargi i nie uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy N, pomimo, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem: art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy polegającym na ustaleniu przez Sąd I instancji, iż organ II instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w sposób pozwalający na wydanie decyzji, podczas gdy organ II instancji nie przeprowadził dowodów i nie dokonał oceny już zebranego materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadził dowodu z przesłuchania skarżącego oraz wskazanych świadków, a co więcej nie wyjaśnił przyczyn odmówienia mocy dowodowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił przeprowadzenia dowodów a w konsekwencji przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która to zmiana wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, podczas gdy Skarżący od dnia zakupu nieruchomości (działka nr [...] zabudowana budynkiem) w dniu 2 grudnia 2008r. korzystają z przedmiotowego budynku w ten sam sposób jak ich poprzednicy prawni. W szczególności Skarżący nie wykonali żadnych zmian w strukturze budynku mających zdaniem organu "dostosować go do potrzeb mieszkalnych" co miało istotny wpływ na istotny wpływ na wynik sprawy w postaci uznania przez organ, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy" a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości; art. 121 § 1 O.p., poprzez brak rzetelnego dokonania własnych dociekań w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w przedmiocie ustalenia przeznaczenia budynku i oparcie się jedynie na treści odpowiedzi z Agencji Mienia Wojskowego w O. z dnia 10 kwietnia 2014r., co do opisu przeznaczenia budynku w 1979r., bez dokonania ustaleń co do jego sposobu użytkowania w terminie późniejszym, z jednoczesnym podważeniem zasady zaufania strony do organów administracji państwowej, co miało istotny wpływ na postępowanie poprzez uznanie, iż sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy" a w konsekwencji naliczenie w tej kategorii podatku od nieruchomości; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, a także nie ustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonych decyzji pomimo naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie budynku jak budynku niemieszkalnego, zamiast budynku mieszkalnego i ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2013r. w zawyżonej wysokości, bez wzięcia pod uwagę, że istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

4.3. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (pkt 1-3). Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego.

5.2. Ponieważ w sprawie zarzucono naruszeni prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie, a to ma miejsce, gdy stan faktyczny jest ustalony, ocenę zarzutów należy rozpocząć od zarzutu naruszenia art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, t.j., dalej jako "O.p."). Zdaniem autora środka odwoławczego zabrakło wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania skarżącego oraz wskazanych świadków, nie wyjaśniono przyczyn odmówienia uznania ich mocy dowodowej. Skarżący nie wykonali żadnych zmian w strukturze budynku mających zdaniem organu "dostosować go do potrzeb mieszkalnych". Nieprawidłowo uznano, że przyjęty sposób użytkowania budynku jest "socjalno-bytowy" a w konsekwencji naliczono w tej kategorii podatek od nieruchomości w nieprawidłowej wysokości.

5.3. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów należy stwierdzić, że są niezasadne, gdyż dokonana przez Sąd pierwszej instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji była zgodna z prawem. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 187 O.p. i łączący się z nim art. 122 O.p. Zasadą jest, że organ podatkowy ocenia czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Obowiązkiem organu jest zebranie całego materiału dowodowego, a całość ta dotyczy zakresu, jaki wyznacza przepis prawa materialnego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011r., I FSK 1892/09). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wyjaśnienia sprawy.

5.4. Kluczowe znaczenie dla sprawy ma zapis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. poz. 613, t.j., dalej: "u.p.o.l."), i prawidłowe zrozumienie pojęcia "budynek mieszkalny". Ma to wpływ nie tylko na ocenę zarzutów obejmujących prawo materialne, w tym przywołane przepisy prawa budowlanego (art. 71 ust. 2 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 roku w sprawie klasyfikacji środków trwałych) ale i procesowe, w szczególności dotyczące postępowania wyjaśniającego (art. 187 § 1 i 121 O.p.). Łączy się to z zastosowaniem przepisów prawa materialnego, o jakich mowa w skardze kasacyjnej, gdyż przede wszystkim prowadzi do odpowiedzi na pytanie, jakie są warunki przyjęcia, że dany budynek jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu tego przepisu, a brakuje definicji legalnej na gruncie ustawy podatkowej. W uchwale z 27 kwietnia 2009r., II FPS 1/09, skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądził, że budynki koszarowe przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. W podjętej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył ogólne zasady w podatku od nieruchomości oraz podkreślił, iż skoro od dnia 1 stycznia 2003r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, to odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy. Dotyczy ono zatem nie tylko ustawy Prawo budowlane, ale również wszystkich aktów wykonawczych do niej. Odnosząc się do kwalifikacji budynków koszarowych zauważono, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki nie wpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. W przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Jeśli pozwolenie będzie dotyczyło budynku koszarowego, wówczas należy go opodatkować według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Dopiero na podstawie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z koszarowego na mieszkalny można będzie go opodatkować według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W sytuacji, gdy brak jest danych wynikających z ewidencji budynków lub dokumentacji budowlanej, istnieje możliwość odwołania się do klasyfikacji.

Przyjęto, że dla celów podatkowych budynek będzie budynkiem mieszkalnym wówczas, gdy mieścić się w nim będą przede wszystkim, czyli w przeważającej części, lokale mieszkalne.

Jak wskazano w uchwale, powyższy wywód ma wykazać podatnikowi, że w budynku koszarowym nie ma lokali mieszkalnych mogących stanowić część budynku opodatkowywaną odrębną stawką podatku od nieruchomości. W budynku koszarowym w ogóle nie ma żadnych lokali w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nadających się do wyodrębnienia na zasadach określonych w ustawie o własności lokali.

Mając powyższe na uwadze w rozpatrywanej sprawie przyjąć należy, że Sąd pierwszej instancji zastosował tok rozumowania zgodny z przyjętym w przytoczonej uchwale. Uznał za prawidłową ocenę opartą o dokumentację budynku, a za nieistotne przyjął jego faktyczne wykorzystywanie. Prawidłowo uznał, że dokumentacja, na jaką powołano się w sprawie, tj. wnioski i pytania kierowane do organów administracji w sprawie zmiany zapisów ewidencji czy zmiany użytkowania budynku, nie mogły zmienić oglądu sprawy, ponieważ w żaden sposób nie przeczyły dokumentacji budynku, temu, że został on wybudowany jako stołówka, użytkowany jako socjalno-bytowy, z pewnością na żadnym etapie nie został określony jako budynek mieszkalny. Co więcej, prośby o zmianę kwalifikacji, na jakie powołano się w skardze kasacyjnej dotyczą chęci przywrócenia nieruchomości jej pierwotnego charakteru. Wskazywane okoliczności zamieszkiwania budynku tak przed zakupem jak i po zakupie, skarżący łączy z faktami, ale nie dokumentacją budynku. Zeznania strony oraz wskazanych świadków miałyby pokazać, że budynek był i jest zamieszkiwany. Podobnie kwestie związane z przeprowadzonym remontem (zarzut naruszenia art. art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego) czy faktycznym wykorzystaniem (zarzut naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 roku w sprawie klasyfikacji środków trwałych). Jednakże dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie ma znaczenia, jak budynek jest faktycznie wykorzystywany. Dopóki budynek nie funkcjonuje formalnie jako budynek mieszkalny, tj. nie został tak określony w ewidencji, a przy jej braku w dokumentacji budowlanej, dopóty nie mógł być uznany za budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Autor środka odwoławczego nie podważył skutecznie ustaleń przyjętych na podstawie pism Agencji Mienia Wojskowego, z których wynika, że sporny budynek nie był budowany z myślą o zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a budynek wzniesiono z przeznaczeniem jako "stołówka". Decyzją Wojskowej Inspekcji Architektonicznej zmieniono funkcję budynku na "socjalno-bytową". Inwentaryzacja schematyczna budynku z 1979r. przedstawia rzut piwnic i parteru, na którym pomieszczenia opisane są jako: kancelarie, magazyny, szatnie, izba żołnierska, wc, korytarze. Brakuje zatem lokali mieszkalnych, a sam fakt zagospodarowania pomieszczeń w taki sposób, że można w nich mieszkać jest niewystarczający w świetle zapisów prawa podatkowego, by budynek ten opodatkować podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynku mieszkalnego, co trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji.

5.5. Prawidłowa kontrola przeprowadzona w zaskarżonym wyroku prowadzi do wniosku, że za chybione należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., gdyż prawidłowo uznając, że organ podatkowy nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a trafnie nie znajdując innych naruszeń prawa, prawidłowo oparł się o art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie mógł stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. skontrolować działalność administracji publicznej w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. Jednocześnie wskazywany w skardze kasacyjnej związek zarzutów z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. jest na tyle niejasny, że nie daje możliwości odniesienia się do niego. Przede wszystkim w obrocie prawnym taki przepis (w takich jednostkach redakcyjnych) nie istnieje.

5.6. W konsekwencji powyższych rozważań, za nie zasadny uznano zarzut naruszenia prawa materialnego, przez błędne zastosowanie, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a., gdyż prawidłowo uznając, że organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a trafnie nie znajdując naruszeń innego prawa prawidłowo oparł się o art. 151 p.p.s.a.

5.7. Za chybiony uznano zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem kasatora Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał i nie dokonał oceny prawnej podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, a także nie ustosunkował się do nich w uzasadnieniu wyroku. Całość uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że chodzi w istocie o polemikę z oceną, jaką dokonano w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym art. 141 § 4 p.p.s.a. i w pełni umożliwia jego kontrolę instancyjną. Podkreślić trzeba, że Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).

5.8. Mając na względzie powyższe, oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a., Sąd skargę kasacyjną oddalił. Sprostowanie błędu w pisowni nazwiska skarżącego nastąpiło stosownie do art. 156 § 3 p.p.s.a.