Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2071/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 ust. c art. 152 art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda/spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. u c h y l a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] r. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Wojewody na rzecz skarżącej A. R. kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]na podstawie art. 121 § 2 i 5, art. 122 § 2 i 3, art. 124 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. - Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) orzekł o nałożeniu na A. R. grzywny w wysokości [...]zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki pawilonu handlowego zlokalizowanego na działce nr [...]przy [...], określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]r. nr [...]. Powyższe postanowienie doręczono A. R. wraz z tytułem wykonawczym z dnia [...]r.

Na postanowienie to, działając poprzez pełnomocnika - adwokata M. S. A. R. pismem z dnia [...]r, wniosła zażalenie.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, iż Starosta błędnie przyjął, iż pawilon handlowy stanowiący jej własność jest budynkiem, o którym mowa w § 5 art. 121 wyżej wskazanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z definicją budynku zawartą wart. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (tekst jedn Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) Prawo budowlane za taki należy uważać obiekt budowlany trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Zdaniem A. R. do określenia "pawilon handlowy" skierowane jest zdefiniowane wart. 3 pkt 5 w/w ustawy Prawo budowlane pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany", przez który należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak np. pawilony sprzedaży uliczne i wystawowe. W tym stanie rzeczy skarżąca zarzuciła, że grzywna nałożona w celu przymuszenia postanowieniem z dnia [...]r. została określona w sposób sprzeczny ze wskazanymi wyżej przepisami i wniosła o umorzenie przedmiotowej grzywny.

Wojewoda nie uwzględnił zażalenia skarżącej i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono dotychczasowe okoliczności sprawy i przywołano tę samą argumentację, co organ pierwszej instancji. Ponadto Wojewoda wskazał, iż wątpliwość, czy przedmiotowy pawilon handlowy jest budynkiem, o którym mowa wart. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji została rozstrzygnięta w decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...], w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie A. R. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, jako niezgodnego z prawem i przytoczyła argumentację zawartą w zażaleniu. Skarżąca ponownie podniosła, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a ustosunkowując się co do zarzutu dotyczącego wysokości grzywny podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył. co następuje:

Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w miejsce, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone

Grzywnę w celu przymuszenia w niniejszej sprawie nałożono na skarżących na podstawie art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm./. Przepis ten dotyczy tylko sytuacji, gdy egzekucja ma na celu spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, ma więc charakter lex specjalis. Pod względem przedmiotowym przepis § 5 art. 121 może mieć zastosowanie tylko w razie "przymusowej rozbiórki budynku lub jego części".

Organ nakładający na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia powinien w pierwszej kolejności ustalić i rozważyć, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ - obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Do obiektów budowlanych lub ich części, których dotyczy rozbiórka, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu grzywny w celu przymuszenia nie można stosować przepisu art. 121 § 5 omawianej ustawy. Ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy stosować przepisy art. 121 § 2 , 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Obowiązek określony w tytule wykonawczym w niniejszej sprawie wynika z decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego o konstrukcji przenośnej, które było ważne do końca [...]r. Obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa ze względu na upływ czasu, oznaczony w pozwoleniu na budowę, a obowiązek ich rozbiórki może i winien być egzekwowany na podstawie stosownych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i administracji.

Za niezasadne należy uznać stwierdzenie organu II instancji, że z decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że pawilon handlowy jest budynkiem. Decyzja ta dotyczy pozwolenia na budowę pawilonu handlowego o konstrukcji przenośnej. Organy obu instancji z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie ustaliły, czy pawilon handlowy jest budynkiem, w rozumieniu art. 3 ust.2 czy też tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust.5 ustawy Prawo budowlane.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ust. "c", art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.