Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1236/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. i U. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1785/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w sprawie ze skargi W. P. i U. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. i U. P. zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu, wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi im szkodę w postaci pozbawienia ich zamieszkiwanego lokalu.

Odmawiając wstrzymania wykonania ww. orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." – uznał, że wniosek skarżących nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, decyzja nakazująca opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżących. Jej wstrzymanie uzależnione było jednak od wskazania przez nie okoliczności, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawczynie nie uprawdopodobniły zaś dostatecznie, aby wykonanie zaskarżonego aktu skutkowało wystąpieniem wskazanych w tym przepisie następstw. Samo stwierdzenie, że wykonanie ww. decyzji wyrządzi szkodę w postaci pozbawienia lokalu nie uzasadniało bowiem w dostatecznym stopniu konieczności wstrzymania jej wykonania. Sąd Wojewódzki stwierdził, że wprawdzie bezdyskusyjne są konsekwencje wykonania decyzji związane z koniecznością zmiany lokalu, jednak wnioskodawczynie, poza przywołaniem tego faktu, nie wykazały, by obowiązek ten doprowadził do wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodował trudne do odwrócenia skutki.

W. P. i U. P. w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażaleniu (złożonym odrębnie przez każdą z nich), wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazywały, że prawo do mieszkania należy do katalogu podstawowych praw obywateli. Jego pozbawienie nie może mieć charakteru bezprawnego i zawsze powinno korzystać z ochrony i podlegać ocenie sądu. W niniejszym przypadku organ, prowadząc czynności egzekucyjne, pozbawił skarżące ww. prawa. Wnoszące zażalenie wskazały ponadto, że jednocześnie zakwestionowały prawidłowości powadzonego w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postępowania egzekucyjnego. Odmowa uwzględnienia przez organy podniesionych w tym postępowaniu zarzutów skutkowała z kolei koniecznością złożenia skargi na wydane w tym przedmiocie orzeczenie, która dotychczas nie została rozpoznana.

Skarżące wskazały, że nie dysponują tytułem prawnym do innego lokalu mieszkalnego. Nie dysponują również środkami finansowymi umożliwiającymi im jego zakup. Komendant Główny Policji nie wskazał im również innego lokalu.

Prowadzone wobec skarżących postępowanie egzekucyjne będzie skutkowało wyrzuceniem ich z lokalu mieszkalnego, a zatem nie tylko spowoduje po ich stronie znaczną szkodę ale też trudne do odwrócenia skutki, gdyż lokal mieszkalny zostanie wydany innej osobie, co w przypadku wydania korzystnego dla nich rozstrzygnięcia, uniemożliwi im powrót do tego lokalu.

Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

Odnosząc się zatem do dokonanej przez Sąd I instancji oceany złożonego przez skarżące wniosku, należało ocenić ją za prawidłową. Trzeba bowiem stwierdzić, że W. P. i U. P. w złożonym przez siebie wniosku nie wskazały, ani nie udokumentowały w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za taką nie można bowiem było uznać wyłącznie oświadczenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi je lokalu mieszkalnego. Należy wprawdzie stwierdzić, że tego rodzaju sytuacja z pewnością wpływa na położenie skarżących i wiąże się z koniecznością poszukiwania przez nie nowego lokalu mieszkalnego, to jednak sama w sobie nie jest równoznaczna z wystąpieniem określonych w ww. przepisie przesłanek. Tego rodzaju zdarzenie, musi być bowiem zawiązane z wystąpieniem innych okoliczności, jak chociażby z brakiem możliwości zapewnienia innego lokalu mieszkalnego. Skarżące jednak w złożonym przez siebie wniosku tego rodzaju przesłanek nie wskazały. Podjęcie zaś próby powoływania się na nie w postępowaniu zażaleniowym, przy uwzględnieniu funkcji kontrolnych, jakie wykonuje Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie, nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Z tego samego powodu okoliczność ewentualnego przekazania opróżnionego przez skarżące lokalu innym najemcom również nie mogła podlegać ocenie ze strony Sądu Odwoławczego.

Powyższe powoduje, że dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku skarżących była prawidłowa.

Odnosząc się do pozostały podnoszonych w zażaleniu okoliczności, należy wskazać, że wstrzymanie wykonania aktu – na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. – uzależnione jest od zaistnienia określonych w tym przepisie przesłanek. Stąd też fakt powoływania się przez wnoszące zażalenie na przysługujące im prawo do mieszkania nie miał żadnego znaczenia.

Podobnie kwestia prowadzenia względem nich postępowania egzekucyjnego nie mogła wpłynąć na treść zaskarżonego postanowienia. Przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna dokonywania kontroli sądowej decyzji ostatecznych w tym przedmiocie umożliwia bowiem ich wykonanie przed zbadaniem ich zgodności z prawem przez sąd.

Bez wpływu na powyższe pozostawała również okoliczność kwestionowania przez W. P. i U. P. prawidłowości prowadzonego w przedmiocie opróżnienia zajmowanego przez nie lokalu mieszkalnego postępowania egzekucyjnego. Tego rodzaju sprawa ma odrębny charakter i nie pozostaje w związku z oceną zaistnienia w niniejszym przypadku wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a przesłanek.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.