Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 2/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 198 w zw z art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 2/13 odrzucającego zażalenie Z.R.na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: odmówić wykładni postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W., w maksymalnej ustawowo wysokości, za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2012 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., złożonej w siedzibie organu administracyjnego na decyzję ostateczną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu, Działu Świadczeń Sekcja Dodatków Mieszkaniowych nr[...]., o odmowie zmiany decyzji z dnia [...]w oparciu o art. 154 k.p.a. oraz zawartego w piśmie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w związku z błędnym pouczeniem, co do środka zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. R. na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy.

Wyznaczona na dzień 2 lipca 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego w dniu 1 lipca 2013 r. wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OW 217/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu.

Prawomocnym zarządzeniem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt IV SO/Gl 39/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 9 kwietnia 2015 r.

W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami (...)" m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SO/Wr 2/13.

Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących opublikowanych orzeczeń. Podkreślić przy tym należy, że ostatnie pismo zawierało wskazanie, że skarżący wnosi o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami z 26 sierpnia 2013 r. (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał tylko jedno orzeczenie – postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 2/13, którym odrzucono zażalenie skarżącego wniesione w stosunku do pisma referendarza sądowego, informującego skarżącego, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. jest zwolniony z obowiązku uiszczaniach kosztów sądowych.

Podkreślić także należy, że w dacie 26 sierpnia 2013 r. – jak wskazał to skarżący w piśmie z 10 września 2013 r. – w przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, wobec czego żądanie wyjaśnienia wątpliwości można było przypisać tylko i wyłącznie do przywołanego powyżej postanowienia z 4 lipca 2013 r.

Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia zażalenia. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach, których przedmiotem było w głównej mierze odrzucenie jego skarg, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że były to rozstrzygnięcia co najmniej niezasadne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.