Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1055/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 396 ust. 1, art. 399 ust. 1 i ust. 2, art. 403 ust. 2 pkt 2, art. 409 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto [...] kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Gmina Miasto [....] (dalej w skrócie: "Gmina", "Wnioskodawca", "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: "WSA") skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

(dalej: Dyrektor lub DRZGW) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, która wydana została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. Gmina wystąpiła do Nadzoru Wodnego PGW Wody Polskie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Wniosek ten zgodnie z właściwością został przekazany Dyrektorowi Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organ ten pismem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], wszczął postępowanie administracyjne. Stwierdził jednocześnie, że przedłożony operat wodnoprawny nie spełnia wymagań określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej "P.w."), w szczególności tych zawartych w art. 409 ust. 1, ust. 2 i ust. 6. Organ przestawił swoje stanowisko i wskazał na dostrzeżone nieprawidłowości – pismo z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...].

W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...]. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na powyższe pismo organu prezentując własne stanowisko w sprawie.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegającą na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr 23, 24, 26, 27, 28, 30, 32, 33, 38 zlokalizowanymi na działce nr ewid. 1291/7, 1292/2 obr. [...] do potoku [...] w miejscowości [...].

Nie zgadzając się z tą decyzją Gmina złożyła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz w zakresie naruszenia obowiązku poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Zarzuciła błędne przyjęcie, że przedłożony operat wodnoprawny nie zawierał wszystkich elementów wymaganych przepisami P.w. niezbędnych do wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego oraz błędne przyjęcie, że Gmina jest zobowiązana do zastosowania urządzeń oczyszczających pomimo, że stężenia substancji zanieczyszczających w wodach odprowadzanych nie przekraczają wroniości 100 mg/l dla zawiesin ogólnych oraz 155 mg/l dla węglowodorów ropopochodnych. Podniosła także niewykazanie na czym miałyby polegać naruszenia ustaleń przywołanych w art. 396 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm., dalej "P.w.") oraz błędne przyjęcie, że Skarżąca nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków, przez co wystąpiły okoliczności do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Po rozpoznaniu ww. odwołania Dyrektor, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 396 ust. 1 i art. 399 ust. 1 i ust. 2 P.w. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wyjaśnił, że w stosunku do operatu sporządzanego na potrzeby wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód, jako obowiązujące traktować należy wymagania określone w art. 409 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 P.w. Ponadto należy uwzględnić informacje niezbędne organowi do wydania stosownej decyzji, a wskazane w art. 403 P.w. Podczas opracowywania operatu wodnoprawnego najważniejszym jest, aby zawierał on te wszystkie elementy, które rzutują na prawidłowe ustalenie danych w udzielanym pozwoleniu wodnoprawnym.

Zdaniem organu odwoławczego, w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym brakuje informacji niezbędnych do prawidłowego sformułowania treści pozwolenia wodnoprawnego oraz oceny, czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać ustaleń art. 396 ust. 1 pkt 1-8 P.w. Wskazał, że z treści samego przepisu art. 409 ust. 1 P.w. nie wynika natomiast, by w operacie wodnoprawnym należało przedstawiać obliczenia prowadzące do ustalenia ilości odprowadzanych wód opadowych z obszaru oddziaływania przedmiotu wniosku. W kwestii sposobu ustalenia tych wartości szczegółową wiedzę na temat zastosowanej metody powinien mieć twórca operatu. Organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie sposobu obliczenia określonych w operacie wodnoprawnym danych. Organ w wezwaniu wyjaśnił, dlaczego zastosowana metoda przeprowadzenia obliczeń ilości odprowadzanych wód opadowych ze zlewni wylotów kolektorów nr 23, 24, 26, 27, 28, 30, 32, 33, 38 jest nieprawidłowa oraz wskazał jako źródło do dokonania obliczeń - normy i wytyczne projektowania. Wnioskujący nie zgodził się z takim stanowiskiem organu i nie dokonał poprawy obliczeń ilości odprowadzanych wód opadowych w operacie wodnoprawnym.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 403 ust. 2 pkt 2 P.w. w pozwoleniu wodnoprawnym powinno się ustalić ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok. Brak poprawnie wyliczonych danych w tym zakresie uniemożliwia prawidłowe sformułowanie treści udzielonego pozwolenia wodnoprawnego.

W toku postępowania nie uzupełniono w sposób prawidłowy danych niezbędnych do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego pomimo wezwania i wskazówek zawartych w piśmie Organu I instancji. Sposób przeprowadzania obliczeń nie jest zgodny z wytycznymi w tym zakresie wynikającymi m.in. z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311). Wiedzę na temat sposobu przeprowadzenia tego rodzaju obliczeń, dostarcza ogólnodostępna literatura techniczna. Wyliczenie ilości odprowadzanych wód opadowych do odbiornika i przedstawienie tych danych w jednostkach wskazanych w przepisach P.w. jest również istotne ze względu na obowiązek ponoszenia opłat za usługi wodne i konieczność prawidłowego wyliczenia tych opłat.

Celem prawidłowego określenia zakresu zamierzonego korzystania z wód niezbędnym było, określenie wielkości spływu ze zlewni ciążącej do odbiornika i wykazanie, że jego przepustowość jest wystarczająca, aby bez szkód dla terenów przyległych, możliwe było odprowadzanie do niego wód opadowych. W przedłożonej dokumentacji nie zamieszczono obliczeń hydrologicznych potoku [...] i wpływu odprowadzanych wód na napełnienie odbiornika w czasie przeprowadzania wód wezbraniowych.

Zdaniem organu odwoławczego istotnym argumentem uzasadniającym odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie był brak możliwości oceny, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy zainstalowane przed wylotami kolektorów deszczowych urządzenia podczyszczające (osadniki studzienek i osadniki wpustów ulicznych) poprawnie działają, co pozwalałoby stwierdzić czy wody opadowe i roztopowe odprowadzane do wód potoku [...] nie będą zawierać substancji zanieczyszczających tj. zawiesiny ogólnej i węglowodorów ropopochodnych w ilości przekraczającej dopuszczalne normy ustalone w rozporządzeniu z 12 lipca 2019 r.

Na podstawie informacji zawartych w przedstawionym operacie wodnoprawnym trudno wnioskować czy zamierzone korzystanie z wód nie będzie zagrażać osiągnięciu celów środowiskowych, tj. utrzymania dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód JCWP o nawie "[...]" i kodzie PL[...] w obrębie omawianej zlewni. Z dokumentacji wynika, że w celu podczyszczania wód opadowych zainstalowano na kolektorach deszczowych jedynie osadniki redukujące stężenie zawiesiny ogólnej, nie przewidziano separatorów substancji ropopochodnych.

W rozpatrywanej sprawie przyjęto, że wody opadowe i roztopowe pochodzą z zanieczyszczonej powierzchni północnej i wschodniej części miasta R., obejmującej tereny komunikacji, zabudowy mieszkaniowej i handlowo-usługowej. Z operatu wynika, że rzeczywista powierzchnia obszaru, z którego wody opadowe i roztopowe spływają do kolektorów wynosi ok. 32 ha, a wyliczone natężenie deszczu dla każdej z poszczególnych zlewni przekracza 15 l na sekundę na 1ha. Odprowadzane wody opadowe nie mogą zawierać zanieczyszczeń w ilościach przekraczających wartości wskazane w rozporządzeniu z 12 lipca 2019 r. Nie załączono do dokumentacji sprawy książki eksploatacji tych urządzeń oczyszczających, na podstawie której zgodnie z § 17 ust. 5 i 6 rozporządzenia ocenia się czy odprowadzane wody opadowe są oczyszczane w sposób wystarczający. Sprawozdania z nieobowiązkowych badań wód opadowych są nieaktualne i wykonane niezgodnie z ww. rozporządzeniem.

Wskazano także, że wnioskodawca nie przedłożył do akt sprawy zeszytu eksploatacyjnego urządzeń oczyszczających, co nie pozwala ocenić poprawności działania tych urządzeń, a załączone do operatu wyniki badań nie są miarodajne i nie obrazują stanu rzeczywistego. Na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania nie można właściwie ocenić czy wody opadowe pochodzące ze zlewni wylotów kolektorów deszczowych o numerach: 23, 24, 26, 27, 28, 30, 32, 33 i 38 odprowadzane do wód potoku [....] nie zagrażają osiągnięciu celów środowiskowych przez JCWP i JCWPd właściwe ze względu na zasięg zamierzonego korzystania z wód.

Odnosząc się do pozostałych argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy podkreślił, że brak wywiązywania się przez zakład planujący korzystanie z wód z obowiązków wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych może stanowić, w świetle art. 399 ust. 2 P.w., powód do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dyrektor wskazał, że biorąc pod uwagę rangę przesłanek wymienionych przez organ I instancji dla uzasadnienia odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, nieprzedstawienie przez Wnioskodawcę w toku postępowania instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających (zleconej do opracowania przez Prezydenta Miasta [...] w uprzednio wydanych decyzjach) należy potraktować jako kolejne, ale nie zasadnicze uchybienie. Przepisy P.w. jasno wskazują w art. 407 od ust. 2 do ust. 5, jakie dokumenty należy przedłożyć wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i nie należy do nich ww. instrukcja.

Dyrektor w nawiązaniu do zarzutu odwołującego kwestionującego zasadność powoływania się przez organ I instancji na zapisy § 9 pkt 2 warunków korzystania z wód regionu wodnego zawartych w rozporządzeniu nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r., zmienionym rozporządzeniem Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 10 października 2017 r., w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, przyznał racje stwierdzeniu, że pod rządami ustawy Prawo wodne z 2017 r. wody opadowe i roztopowe utraciły status ścieków i stanowią odrębną kategorię wód zanieczyszczonych, do której przepisy dotyczące ścieków nie znajdują zastosowania. Jednakże jak wyjaśnił, nie oznacza to, że organ I instancji bezzasadnie powołał się na ustalenia zawarte § 9 pkt 2 cyt. Rozporządzenia. Wskazują one bowiem na konieczność określenia wpływu planowanego korzystania z wód na stan wód powierzchniowych i realizację celów środowiskowych dla nich ustalonych. Wprawdzie przywołane powyżej warunki korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły nie zostały aktualnie zaliczone do dokumentów planistycznych w gospodarowaniu wodami, niemniej stanowią akt prawa miejscowego obowiązującego na terenie planowanego korzystania z wód i jako takie powinny być respektowane.

Zdaniem Dyrektora uzasadnienie decyzji w wyczerpujący sposób tłumaczy motywy jakimi kierował się organ I instancji wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie. Z powyższych przyczyn zarzuty podniesione w odwołaniu organ uznał za niezasadne

Skargę na tę decyzję do WSA w Rzeszowie złożyła Gmina reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnioskując o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 7, art. 8 , art. 11, art. 77 § 1, art. 79a, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. w zw. z art. 399 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne polegające na:

- braku należytego sporządzenia uzasadnienia decyzji, poprzez niespełniające wymogów z art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne, tj.: ustalenia stanu sprawy przez organ II instancji i jego oceny prawnej bez uwzględnienia przytaczanych przez Skarżącą zarzutów wraz z uzasadnieniem tych zarzutów, nierozpoznanie zarzutów podniesionych w odwołaniu, bezkrytyczne przyjęcie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ I instancji, brak argumentacji prawnej organu (ogólnikowe, lakoniczne i niewyczerpujące) z odesłaniem do argumentów organu I instancji, uniemożliwiające ocenę toku rozumowania organu, poddające w wątpliwość i uniemożliwiające sprawdzenie, w jakim zakresie przeprowadzono kontrolę zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni [...], którą miał obowiązek przeprowadzić, niewskazanie wszystkich przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy i zaakceptowanie błędnych ustaleń, dokonanych przez organ I instancji i ich ocenę, że:

- operat wodnoprawny posiada braki oraz, że w oparciu o zalegający w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym operat wodnoprawny, nie można było dokonać oceny czy odprowadzanie wód opadowych, roztopowych naruszać będzie ustalenia dokumentów wymienionych w art. 396 ust. 1 od pkt 1 do pkt 7 ustawy Prawo wodne oraz wymagań określonych w pkt 8 tego przepisu, mimo istnienia materiału dowodowego do wydania pozwolenia wodnoprawnego;

- Gmina nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych;

II) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne polegające na braku kontroli zaskarżonej decyzji, pod kątem zgodności z prawem, utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni [...], mimo istnienia uzasadnionych podstaw do uchylenia tej decyzji, ponieważ zarówno organ II instancji i I instancji naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. w zw. z art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne.

Gmina zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 399 ust. 1 pkt 1 P.w. poprzez odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na brak danych w operacie wodnoprawnym, mimo istnienia materiału dowodowego do wydania pozwolenia wodnoprawnego;

- art. 399 ust. 2 poprzez odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego także z uwagi na niewywiązywanie się przez Gminę z obowiązków wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych, kiedy taka sytuacja nie miała miejsca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, a zatem została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi Gminy Miasto [...] jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie [...] (dalej zwany DRZGW) w sprawie odmowy udzielenia Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o numerach: 23, 24, 26, 27, 28, 30, 32, 33 i 38, zlokalizowanymi na działce ewidencyjnej o nr 45/1, obręb [...], oraz o nr. 1291/7 i 1292/2, obręb 218 [...] do wód potoku [...] w [...].

Uchylone przez Sąd decyzje administracyjne zostały oparte na przepisach prawa materialnego zakodowanych w art. 396 ust. 1 w zw. z art. 399 ust. 1 i 2 P.w. Otóż w myśl art. 399 ust. 1, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8;

2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków (art. 399 ust. 2 P.w.).

Należało także zauważyć, że art. 399 ust. 1 pkt 1 P.w. zawiera odesłanie do przepisu art. 396 ust. 1 tej ustawy. Przepis dopełnienia brzmi następująco : Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66;

2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych;

3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy;

5) ustaleń programu ochrony wód morskich;

6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

Z przytoczonych regulacji P.w. wypływa wniosek, iż odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego jest możliwa w przypadku wnioskodawcy, który dopełnił warunków formalnych otwierających drogę do wszczęcia postępowania, tylko w przypadku gdy zostaną wykazane przez Organ za pomocą środków dowodowych przewidzianych w P.w. i K.p.a. okoliczności wynikające z art. 399 ust. 1 P.w., a więc wówczas gdy wydanie pozwolenia wodnoprawnego zezwalałoby wnioskodawcy na takie korzystanie z wód, które naruszałoby warunki korzystania z wód, określone w treści planów, programów, decyzji, bądź wymagania ustanowione prawem w szczególności w celu ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody.

W konsekwencji podstawowym zadaniem organu rozpoznającego wniosek jest odniesienie ujawnionej we wniosku oraz operacie wodnoprawnym zamierzonej charakterystyki działalności do ustaleń wyrażonych w dokumentach wyszczególnionych w art. 396 ust. 1 pkt 1-7 P.w. oraz do wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

Niewątpliwie do tych wymagań należą warunki wprowadzania do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych, jakie określone zostały w przepisach rozporządzeń wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 P.w. (np. przepisy ustalające warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, w tym najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek tych wód, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych odpowiadają wymaganym warunkom – art. 99 ust. 1 pkt 4 P.w.).

O uwzględnieniu skargi w niniejszej sprawie zadecydowało naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym wykazaniu za pomocą środków dowodowych zaistnienia materialnoprawnych przesłanek dla odmowy wydania żądanego przez Gminę pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto, Sąd stwierdził takie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia.

I. Zdaniem Sądu, Organy nie wykazały w swych działań orzeczniczych zaistnienia przesłanek do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego z powołaniem się na art. 399 ust. 1 pkt 1 i związku z art 396 ust. 1 pkt 8 P.w., ze względu na naruszenie wymagań ochrony środowiska.

Zakres obowiązków podmiotu składającego wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w odniesieniu do zawartości operatu wodnoprawnego określa ustawodawca w art. 409 P.w. W myśl art. 409 ust. 1 pkt 7 w/w ustawy część opisowa operatu w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne zawiera określenie wpływu planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne, w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych. Wpływ planowanego korzystania na wody powierzchniowe oraz wody podziemne, to w szczególności skutki korzystania w zakresie wprowadzanych do wód zanieczyszczeń.

Ponieważ operat powinien być dostosowany do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, to trafne jest stanowisko Organu, iż wpływ wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych wyszczególnionymi wyżej wylotami kolektorów deszczowych do potoku [...] na środowisko wodne, należy określać przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311; zwane dalej rozporządzeniem z 2019 r.).

Stanowisko prezentujące konieczność badania wpływu odprowadzanych wód opadowych i roztopowych na środowisko wodne pod kątem wymagań ustalonych w tym rozporządzeniu znajduje wsparcie w przepisie art. 75a pkt 1 P.w. W jego świetle, zakazuje się wprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych do urządzeń wodnych, o ile wody te zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 P.w., jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 4.

W myśl regulacji w/w rozporządzenia ocenę czy spełnione zostały warunki wprowadzania do wód lub do ziemi wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej m.in. miast przeprowadza się w na podstawie dokonywanych przez zakład co najmniej dwa razy w roku przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających (zob. § 17 ust. 1 i 5 rozporządzenia z 2019 r.).

W odniesieniu do wymogów płynących z § 17 ust. 1 i 5 w/w rozporządzenia dla korzystającego z wód, wnioskująca o pozwolenie Gmina na stronie nr 23 operatu w pkt 6.9 pisze, że jako wnioskodawca i eksplorator sieci kanalizacji deszczowej zobowiązana jest co najmniej 2 raz do roku, dokonać przeglądów eksploatacyjnych urządzeń podczyszczających ścieki, celem sprawdzenia czy są spełnione warunki wynikające z rozporządzenia (operat był sporządzany w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, Dz.U. z 2014 r. poz. 1800). Ponadto kilka razy do roku, również awaryjnie, zlecane jest czyszczenie osadników i wpustów ulicznych, w związku z czym ilość substancji szkodliwych przedostających się do odbiornika nie przekracza dopuszczalnych w rozporządzeniu wskaźników. Napisano tam także, iż w przypadku korzystania z wód, nie zachodzi potrzeba wykonywania badań laboratoryjnych jakości odprowadzanych wód opadowych ani jakości wód odbiornika. Z treści operatu wynika, iż wody opadowe pochodzące ze zlewni odprowadzane są do potoku [...] za pomocą istniejących wylotów wód opadowych. W okresach zwiększonych przepływów spowodowanych nadmiernymi deszczami odnotowuje się powszechny wzrost zanieczyszczenia wód powierzchniowych we wskaźniki zawiesiny ogólne, co wynika z zachodzących procesów wymywania oraz spływów obszarowych. Na omawianym odcinku potoku [...] nie odnotowuje się przekroczeń dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń pomimo, iż oprócz stale płynących nim wód, płyną również okresowo wody opadowe pochodzące ze zlewni sąsiednich. Oznacza to, iż Skarżącą ma świadomość obowiązku przestrzegania tych regulacji w ramach prowadzonego korzystania i jak twierdzi z tych obowiązków się wywiązuje dokonując obligatoryjnych przeglądów.

Z uzasadnienia decyzji Organów Wód Polskich obu instancji wynika, że odmowa wydania pozwolenia została podyktowana tym, iż odprowadzane wody opadowe lub roztopowe mogą nie spełniać wymogów aktualnie obowiązującego rozporządzenia w zakresie dopuszczalnych wartości stężeń węglowodorów ropopochodnych i zawiesiny ogólnej, co spowoduje nie osiągnięcie głównych celów środowiskowych. Organy formułując to negatywne dla Strony stanowisko, nie przedstawiły w swych decyzjach takich dowodów, które jednoznacznie potwierdzałyby, że odprowadzane wody opadowe lub roztopowe zawierają niedopuszczalną w świetle § 17 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r., zawartość substancji ropopochodnych lub zawiesiny ogólnej.

Sąd dokonując kontroli wydanych decyzji zwrócił uwagę, iż na żadnym etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, Gmina nie była wzywana o przedłożenie wymaganych dla korzystającego z wód przez § 17 ust. 5 rozporządzenia z 2019 r. przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających, jak również nie była wzywana o przedłożenie badań laboratoryjnych w zakresie normowanych rozporządzeniem wskaźników zanieczyszczeń (zob. § 17 ust. 7 rozporządzenia z 2019 r.), czyli dowodów, które pozwalałyby na rzeczywistą i obiektywną ocenę spełnienia warunków odprowadzania wód opadowych lub roztopowych w kontekście zachowania wymogów ochrony zdrowia ludzi, środowiska i ochrony przyrody. Nie budzi też wątpliwości, iż ta kluczowa kwestia została pominięta w wezwaniu z dnia [...] lutego 2020 r. skierowanym przez Dyrektora Zarządu Zlewni [...] do wnioskującej Gminy, jak również w zawiadomieniu z dnia [...] marca 2020 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego przed Organem pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, zawiadomienie to w sposób istotny narusza art. 10 i art. 79a K.p.a. bowiem nie wyszczególnia precyzyjnie jakie przesłanki uzyskania pozwolenia wodnoprawnego nie zostały przez Stronę spełnione lub wykazane. Jedynie przykładowo podano w nim, iż Gmina według Dyrektora niepoprawnie obliczyła maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych wyrażoną w m³/s. Na etapie postępowania odwoławczego Regionalny Dyrektor nie wykorzystał art. 136 K.p.a. w celu wyjaśnienia przestrzegania przez Gminę przepisów rozporządzenia z 2019 r. i związanego z tym wpływu odprowadzanych wód opadowych i roztopowych na środowisko wodne. Jeżeli treść operatu wodnoprawnego nasuwała wątpliwości w zakresie wypełniania przez wnioskodawcę wymogów środowiskowych, to zadaniem Organów było to dokładnie wyjaśnić, poprzez wezwanie Strony o dostarczenie posiadanych przez nią dowodów, w tym wypadku przewidzianych w przepisach rozporządzenia z 2019 r., przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających wody, mogących w swej treści obrazować zawartość substancji szkodliwych w odprowadzanych wodach jak również stan samych urządzeń.

W konsekwencji Organy nie wykazały odpowiednimi dowodami stosownie do treści art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art 396 ust. 1 pkt 8, iż projektowany sposób korzystania z wód narusza wymagania ochrony środowiska określone w treści cytowanego wyżej rozporządzenia. Natomiast Gmina złożyła w operacie niepodważone w istocie oświadczenia, z których wynika, że wpływ zamierzonego korzystania nie będzie negatywny dla wód potoku [...]. W ten sposób odpadła także podstawa odmowy wydania pozwolenia uzasadniana przez Organ I instancji brakiem możliwości ustalenia czy pozwolenie będzie naruszać plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

Zdaniem Sądu, odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego z powołaniem się na normę art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 P.w. o naruszeniu wymagań z zakresu ochrony środowiska, musi być oparta na dowodach przekonujących o niespełnieniu tych wymagań, nie zaś na niepopartych niczym przypuszczeniach, jak przyjęto w niniejszej sprawie.

II. Nie wykazano również zaistnienia przesłanki negatywnej wydania pozwolenia wodnoprawnego z art. 399 ust. 2 P.w., iż Gmina nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków. Według Organów miało to polegać na nieprzedstawieniu przez wnioskodawcę instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, zleconej do opracowania przez Prezydenta Miasta [...] w poprzednich decyzjach wyrażających pozwolenia wodnoprawne.

Organ odwoławczy odnosząc się do postawionych w tym względzie zarzutów, ocenił że niezłożenie w/w instrukcji należy potraktować jako kolejne, ale nie zasadnicze uchybienie. O złożenie instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających wody opadowe, uwzględniającą sposób postępowania w przypadku wystąpienia stanów awaryjnych, których obowiązek opracowania wynikał z poprzednio wydanych pozwoleń, Strona wnioskująca była wzywana w pkt 7 wezwania Organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2020 r.

WSA za wyrokiem tut. Sądu z dnia 10 listopada 2020 r. o sygn. II SA/Rz 935/20, LEX, stwierdza jednak, iż posłużenie się przez ustawodawcę w art. 399 ust. 2 P.w. czasem teraźniejszym świadczy o tym, że ustawodawcy chodziło o obowiązki aktywne, a zatem wiążące zakład na podstawie innych, wydanych wcześniej, ale wciąż obowiązujących pozwoleń prawnych. W rezultacie, niedopuszczalna jest taka interpretacja art. 399 ust. 2 P.w., która pozwalała w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na retrospektywną kontrolę przestrzegania przez zakład obowiązków wynikających z wcześniej wydanych pozwoleń wodnoprawnych, które utraciły już moc, a co do przestrzegania których, w okresie ich obowiązywania nie formułowano żadnych zastrzeżeń. Nie ulega jednak wątpliwości, iż przepisy wykonawcze do P.w. nakładały i nakładają na zakład odprowadzający wody bezwzględny obowiązek posiadania i stosowania instrukcji, który może być weryfikowany w ramach postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód przy użyciu funkcjonujących urządzeń oczyszczających. Obowiązek posiadania przez zakład korzystający z wód instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających wynika wprost z przepisów wykonawczych do P.w. w postaci § 23 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. oraz § 17 ust. 6 rozporządzenia z 2019 r. Dlatego zakład winien posiadać w/w instrukcję, lecz jej brak nie powinien być rozpatrywany jako niewykonywanie pozwoleń już wygasłych czy potwierdzenie stanowiska Organu, że odprowadzane wody zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska (dowodem w tym względzie mogą być przeglądy eksploatacyjne o jakich mowa w § 17 ust. 5 rozporządzenia z 2019 r.).

Sąd zwraca też uwagę, iż uzasadnienie decyzji Organu II instancji dotyczące powyższej kwestii dalekie jest od jednoznaczności. Otóż na podstawie wypowiedzi zawartej na stronie nr 10 uzasadnienia decyzji, trudno rozstrzygnąć czy Organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut odwołania związany z nieprzedłożeniem instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, czy też stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wypowiedzi organu rozpatrującego odwołanie nie powinny budzić żadnych wątpliwości, o jego stanowisku na temat legalności kontrolowanego aktu.

III. Kolejnym powodem nie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego Gminie, było nieprzedstawienie wyczerpujących danych dotyczących obliczeń hydrologicznych potoku [...] w miejscu odprowadzania wód opadowych, stopnia napełnienia potoku po wprowadzeniu do niego wód opadowych lub roztopowych. To spowodowało według decyzji Organów, że nie określono wpływu odprowadzanych wód na odbiornik i uniemożliwiło udzielenie pozwolenia wodnoprawnego z powołaniem się na art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 8 P.w.

Organ I instancji we wspomnianym już wezwaniu z dnia [...] lutego 2020 r., w jego pkt 8, zobowiązał Gminę do przedstawienia obliczeń hydrologicznych potoku M. w miejscu odprowadzania wód opadowych, do naniesienia rzędnych napełnienia koryta dla poszczególnych miarodajnych przepływów na zasadniczych przekrojach podłużnych i poprzecznych odbiornika wód opadowych oraz do przeprowadzenia analizy wpływu ilości wód opadowych na odbiornik i działki sąsiednie.

W ocenie Sądu, w odniesieniu do tego punktu wezwania skarżąca Gmina wypełniła obowiązki wynikające z treści art. 409 ust. 1 pkt 7 P.w., bowiem w dokumencie załączonym do wyjaśnień z dnia [...] marca 2020 r. o tytule: "Uzupełnienie do operatu wodnoprawnego" w pkt 6 "Obliczenia hydrologiczne potoku [...]", szczegółowo odniosła się do w treści skierowanego do niej wezwania, wyszczególniając m.in. przepływ w m³/s oraz wyjaśniając, iż w ramach wnioskowanego korzystania nie przewiduje zabudowy podłużonej potoku. W przepisach P.w. jak i w przepisach wykonawczych do tej ustawy brak jest wypowiedzi, które obligowałyby wnoszącego o wydanie pozwolenia o podawanie obliczeń przepływów w przekrojach wprowadzania wód opadowych poszczególnymi wylotami, jak oczekują tego Organy Wód Polskich. Przepisy ustawy wymagają podania wpływu projektowanego korzystania na wody powierzchniowe oraz podziemne, co zostało przez Stronę zrealizowane zarówno w operacie jak i poprzez wskazanie dokumentu przewidującego rozwiązania techniczne przeciwdziałające powodzi. Poruszone w wezwaniu kwestie zostały także omówione w samym operacie na stronie nr 34 i 35.

Skoro więc wpływ projektowanego korzystania na wody powierzchniowe i wody podziemne w odniesieniu do zamierzonej działalności został przedstawiony przez Gminę, a Organ nie wskazał wyraźnego przepisu, który wymagałby od strony podawania szczegółowych danych, do których podania Gmina była wzywana, to nie można było przyjąć, iż wydane pozwolenie będzie naruszać wymagania ochrony środowiska. Tym bardziej, że skarżone Organy nie wskazały w uzasadnieniach swych decyzji na dowody potwierdzające, że potok [...] nie pomieści odprowadzanych do niego wód opadowych lub roztopowych nie powodując szkód na nieruchomościach sąsiednich.

Należało też zwrócić uwagę na fakt, iż DRZGW w zasadzie przyznaje racje stronie skarżącej, iż powoływanie się przez Organ I instancji na rozporządzenie dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, ze względu na fakt, iż wody opadowe i roztopowe utraciły status ścieków i stanowią odrębną kategorie wód zanieczyszczonych nie znajduje zastosowania.

IV. Organ I instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na stronie 6, wskazał na nieuwzględnienie w operacie złożonym przez Stronę skarżącą określonych elementów morfologicznych (do tych elementów zaliczono reżim hydrologiczny, ciągłość cieku oraz warunki morfologiczne), co uniemożliwiło ocenę morfologii cieku a także określenie wpływu planowanego korzystania z wód na stan wód powierzchniowych i realizację celów środowiskowych.

Sąd zwrócił uwagę, że w wezwaniu skierowanym do Strony o dostosowanie złożonego operatu do wymogów określonych w art. 409 P.w., jak również w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego z dnia [...] marca 2020 r. nie wspomniano słowem o tych brakujących elementach, jak również nie podano podstawy prawnej, z której wynikałby obowiązek ich dookreślenia przez wnioskodawcę.

Ze względu na niewezwanie Strony do uzupełnienie tych ewentualnych braków operatu, jak również nie wyjaśnienie z jakich podstaw normatywnych one wynikają, w czasie sprzed wydania decyzji, Organy obu instancji nie mogły powoływać się na nieuzupełnienie tych danych jako przyczynę odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Jeżeli organ odmawia wydania pozwolenia wodnoprawnego, uzasadniając to nie dookreśleniem w operacie wpływu planowanego korzystania na wody powierzchniowe i podziemne, to zgodnie z art 79a § 1 K.p.a. przed wydaniem decyzji zobligowany jest o tych brakach poinformować stronę i wyjaśnić, że od ich uzupełnienia zależy pozytywne dla niej rozstrzygnięcie. Ponieważ w niniejszej sprawie takiego pouczenia i wezwania w rozpatrywanym elemencie zabrakło, to tym samym nie wykazano podstaw materialnoprawnych z art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 P.w. do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego ze względu na nieprzedstawienie informacji o określonych elementach morfologicznych.

V. Nie znalazła także podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego podyktowana przez Organy obu instancji zaniechaniem podania maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych wyrażoną w m³/s. Zdaniem Organów "Wód Polskich", maksymalna ilość wód opadowych oznacza ilość wód największą, jaka może się pojawić w ciągu roku, czyli powinna to być ilość wyliczona z deszczu miarodajnego o określonym natężeniu i trwającego 15 minut w ciągu doby, a nie wyliczona w oparciu o dane IMGW na terenie miasta [...] i czas trwania deszczu wynoszący 5,8 h.

W ocenie Sądu, Organy niewłaściwie uznały, że w złożonej do sprawy dokumentacji Gmina nie podała prawidłowych danych pozwalających na określenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód, a wyrażonych w m3/s. Wymóg określenia takich danych wypływał dla Strony z treści art. 409 ust. 6 pkt 1 P.w. Dane te są niezbędne do wydania pozwolenia, bowiem w myśl art. 403 ust. 2 pkt 2 P.w. decyzja wodnoprawna ma zawierać ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3/s i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot. Według Organów wyliczenia natężenia deszczu, a co za tym idzie maksymalną ilość wód opadowych wyrażoną w m3/s, należy dokonać w oparciu o wytyczne projektowania (tak w wezwaniu z dnia [...] lutego 2020 r.).

Strona skarżąca słusznie podnosiła w toku postępowania administracyjnego, że ustawodawca nie wskazał w przepisach ustawy, a także w przepisach wykonawczych do tego aktu, sposobu wyliczania przepływu maksymalnego ilości wód w m3/s. Zatem podane przez Stronę w odpowiedzi na kierowane do niej wezwanie z dnia [...] lutego 2020 r., obszerne wyjaśnienia wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wskazujące na metodę ustalenia maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych, jaka może być odprowadzana za pomocą wylotów kanalizacji deszczowych, nie stanowiły naruszenia tych przepisów, pozwalającą na odmowę wydania z tej przyczyny pozwolenia wodnoprawnego.

Skład orzekający podziela i uznaje za własne stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone w nieprawomocnym wyroku z dnia 26 sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 395/20, LEX, że ustawodawca poprzez treść art. 403 ust. 2 pkt 2, art. 409 ust. 6 pkt 1 P.w. wymaga określenia przez wnioskodawcę maksymalnej ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, która to wartość może wystąpić w czasie obowiązywania pozwolenia. Nie można pominąć, iż zastosowanie w art. 409 ust. 6 pkt 1 P.w. wyrażenia "maksymalna ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych do wód", miało na celu odwołanie się do czasu przeszłego, w którym to dotychczas odnotowano najwyższą ilość odprowadzonych wód, nie zaś o ilość maksymalną, jaką może w świetle wytycznych projektowania (czyli też nie musi) przyjąć wykorzystywane urządzenie wodne. Chodzi tu o wartość hipotetyczną dla zamierzonego korzystania, jednakże ustaloną w oparciu o dane pewne, bo obrazujące maksymalne ilości wód opadowych lub roztopowych, które do tej pory wystąpiły na powierzchni zlewni. Należało zatem dookreślić dane, które dotyczą stanu przeszłego, poprzedzającego złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Dlatego organ nie może kwestionować danych przedstawionych przez stronę a odnotowanych za okres sprzed złożenia wniosku. Informacja w tym zakresie ma przedstawiać najwyższy przypuszczalny limit ilości wód odprowadzanych do wód lub do urządzeń wodnych, co potwierdza użyte w powyższych przepisach wyrażenie "maksymalnej ilości".

Przedstawiona przez Stronę skarżącą metodologia wyliczenia tych wartości jest prawidłowa i odpowiada wykładni przytoczonych przepisów P.w. Jak wynika z wyjaśnień Gminy wyrażonych w piśmie z dnia [...] marca 2020 r., uwzględniła Ona najwyższą dobową sumę opadów odnotowaną przez Instytut Mereologii i Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2010 r. na stacji pomiarowej [...]. Do przeprowadzonych obliczeń założono najwyższe wartości opadu dobowego (czyli wartości najmniej korzystne dla wnioskującego), jaki miał miejsce od rozpoczęcia pomiarów przez stację pomiarową od 1952 r. prowadzoną przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowego Instytutu Badawczego. Ponieważ do obliczeń wykorzystano najwyższą dobową sumę opadów zaobserwowaną w czasie pracy stacji pomiarowej, to nie sposób przyjąć, że informacje wykorzystane przez Gminę nie odpowiadały treści art. 409 ust. 6 pkt 1 P.w. Strona wskazała w toku postępowania metodykę swych obliczeń, wyjaśniając przekonująco że podana ilość odprowadzanych wód, jest ilością maksymalną, jaka ze względu na dotychczasowe doświadczenia może w przyszłości wystąpić na obszarze zlewni.

Organy stwierdziły ponadto, że przedstawiony przez Stronę sposób dokonanych obliczeń jest niezgodny z wytycznymi wynikającymi m.in. z rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych. Zdaniem WSA wskazane w uchylonych decyzjach rozporządzenie z 2019 r. nie wyraża odpowiednich wytycznych w zakresie omawianych w tym miejscu wyliczeń ilości wód odprowadzonych wylotami kanalizacji deszczowej. Znajdziemy tam jedynie metodykę badania zawartości w tych wodach substancji szkodliwych.

Organy nie przekonały do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego ze względu na brak możliwości wskazania w pozwoleniu maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych wyrażonych w m3/s. Argumenty wskazujące na istnienie wytycznych projektowania, w oparciu o które ma odbywać się obliczenie w/w parametru, a nie na podstawie maksymalnej dobowej wysokości opadu, jak przyjęła Gmina, nie znajduje prawnego umocowania. Zdaniem Sądu, w toku postępowania strona podała w myśl stosownych regulacji P.w. maksymalną ilość wód opadowych i roztopowych wyliczoną w m3/s, posługując się w tym celu najwyższą dobową ilością opadów, jaka pojawiła się w czasie dokonywania pomiarów przez wiarygodną w tym względzie instytucję badawczą, czyli IMGW. Ta państwowa instytucja prowadzi zbiór danych aktualnych i historycznych z zakresu meteorologii oraz hydrologii na podstawie art. 372 oraz art. 374 pkt 4 P.w.

Przyjęcie ilości odprowadzonej wody w wyniku uznania niekorzystnego dla strony przepływu miarodajnego, pozostaje także w sprzeczności z art. 7a § 1 k.p.a., według którego jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Ponieważ niniejsza kwestia odnosi się też pośrednio do poboru daniny publicznoprawnej jaką są niewątpliwie opłaty za usługi wodne (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. II SA/Sz 521/18, LEX), to przy interpretacji powołanych przepisów prawa materialnego, należało kierować się zasadą in dubio pro tributario.

Doszło również i w tym aspekcie do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego w postaci art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 409 ust. 6 pkt 1 P.w., co miało wpływ na ustalony w decyzji wynik sprawy, w postaci odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

V. Dostrzeżone w toku sądowej kontroli uchybienia przepisom prawa procesowego i materialnego, uzasadniały uwzględnienie skargi i wyrażonych w niej wniosków, poprzez uchylenie w pkt I wyroku zaskarżonej decyzji DRZGW oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej Gminy o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, Organy "Wód Polskich" zobligowane będą kierować się oceną prawną swych działań wyrażoną przez Sąd w zakresie błędnie zinterpretowanych i zastosowanych w sprawie przepisów procesowych i materialnoprawnych.

Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., obejmując nimi koszty wpisu sądowego oraz wynagrodzenie należne radcy prawnemu.