Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1090/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i par. 2 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 3 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w zakresie rozpoznania wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił P. S. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W treści postanowienia organ niewłaściwie pouczył o przysługujących środkach zaskarżenia.

Pismem z dnia 19 listopada 2019 r. zatytułowanym "ZAŻALENIE" skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę domagając się w niej uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K7/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, bowiem skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, od którego to postanowienia przysługiwało zażalenie do organu II instancji, czyli Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem organu I instancji w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia, zgodnie z art. 141 § 2 w zw. 61a § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.).

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie.

Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej II instancji (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 947/08, Legalis).

W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, Legalis).

W ramach prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach postępowanie na wydane przez ten organ rozstrzygnięcie, skarżącemu przysługiwało wniesienie zażalenia, do Komendanta Głównego Policji, o czym nie został prawidłowo pouczony przez organ I instancji. Następnie skarżący wniósł do sądu skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji.

W ocenie Sądu skarżący nie wyczerpał określonego w art. 52 § 2 p.p.s.a. trybu zaskarżenia, bowiem został błędnie pouczony przez organ w treści zaskarżonego postanowienia co do sposobu i trybu wniesienia od niego środka odwoławczego.

Ponownie rozstrzygając sprawę organ powinien wziąć w szczególności pod uwagę okoliczność błędnego pouczenia strony co do środków prawnych służących jej w celu weryfikacji zaskarżonego postanowienia i przekaże zażalenie do rozpoznania organowi II instancji.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd uznał, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., wobec powyższego odrzucił skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.