Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2440/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 par. 1,  art. 121 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr

(...) wydanym (...) sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB (...) z dnia (...) lipca 2011 r. wydane w przedmiocie nałożenia na E.

B. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł. W uzasadnieniu

organ odwoławczy podał, że wobec tego, że E. B. nie wykonała

obowiązku zlikwidowania szamba usytuowanego przy granicy działki przy ul.

(...) w W. nałożonego decyzją Urzędu Dzielnicowego W.

wydaną (...) maja 1990 r. - powiatowy organ nadzoru budowlanego

przeprowadził postępowanie - mające na celu wyegzekwowanie obowiązku w

oparciu o przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

W dniu (...).11.2003 r. do E. B. zostało skierowane upomnienie

wzywające do wykonania obowiązku, a następnie w dniu (...).02.2004 PINB wystawił

tytuł wykonawczy, którego doręczenie zobowiązanej w dniu (...).02.2004 r. wszczęło

postępowanie egzekucyjne.

Wobec niewykonania obowiązku przez zobowiązaną (po sprawdzeniu w dn.

8.07.2011 r.) organ egzekucyjny - PINB (...) w dniu (...) lipca 2011 r.

postanowieniem wydanym na podstawie art. 119 §1 i art. 121 § 2 i 4 nałożył na

E. B. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie organu

odwoławczego postanowienie organu I instancji jest zasadne i zgodne z prawem (art.

122 § 2 w/w ustawy), zaś wysokość grzywny właściwie uzasadniona. Przy czym

organ odwoławczy podkreślił, iż egzekwowana decyzja stała się ostateczna, a

zobowiązana nie podjęła żadnych działań celem jej wykonania co potwierdziły

oględziny dokonane (...).07.2011 r.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia E. B., iż jest

współwłaścicielką nieruchomości na której usytuowane jest szambo, organ podał, że

jako współwłaścicielka nieruchomości i adresatka egzekwowanej decyzji jest

zobowiązana do wykonania nałożonego na nią decyzją z (...).10.1990 r. obowiązku.

Wszyscy współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania

powstałe w związku z posiadanym prawem współwłasności. Skargę na powyższe

postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E.

B.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżąca podała, że

decyzja nakazująca likwidację szamba jest niemożliwa do spełnienia bowiem nie ma

ona środków finansowych na przyłączenie nieruchomości do kanalizacji miejskiej, a

wobec tego nałożona grzywna w celu przymuszenia jest nie zasadna a nadto rażąco

wysoka.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują

jedynie legalność zaskarżonych decyzji czy też postanowień, a więc prawidłowość

zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że

doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. nr 153,

poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa

obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpoznanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego

skargę należy uznać za niezasadną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu nadzoru budowlanego

(wydane w postępowaniu egzekucyjnym) na podstawie art. 119 i 121 § 2 i 4 ustawy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z przepisem art. 119 ustawy § 1. Grzywnę w celu przymuszenia

nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku

znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności

czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za

zobowiązanego.

§ 2. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego

środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zaś przepis art. 121 w/w

ustawy stanowi, że:

§ 1. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej

samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4.

§ 2. Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może

przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł.

§ 3. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty

50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200.000 zł.

§ 4. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku

wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest

jednorazowa.

§ 5. Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku

obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni

zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5

ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania

premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek

oszczęd nościowych.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy w pierwszej kolejności

podnieść, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku

gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez

niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe.

Grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie

zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się.

Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 ustawy, zgodnie z którymi, w razie

wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały

uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego

na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu

być zwrócone w całości lub w części, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia.

Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia,

pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w

konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając

wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych

przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w

szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji) i zasady niezbędności (art. 7 § 3). Wynika z nich

obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest

niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej

dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Nie można

natomiast z treści art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadnienia wysokości zastosowanej grzywny w

celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że

zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim

obowiązek.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że

organ egzekucyjny nie przekroczył przy ustaleniu wysokości grzywny granic uznania

administracyjnego, a okoliczności wskazane przez organ takie jak niewykonanie

nałożonego obowiązku (a nawet nie podjęcie jakiejkolwiek czynności dla jego

wykonania) przez 21 lat od daty jego nałożenia , a także nie podjęcie nawet próby

działań dla realizacji decyzji, mimo wiedzy o toczącym się postępowaniu

egzekucyjnym (tytuł wykonawczy doręczony w 2004 r.) uzasadniają wymierzenie

kary w ustalonej przez organ wysokości.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.

151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.