Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1897/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi T. K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące październik i listopad 2001 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

W dniu [...].10.2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję określającą K. S., właścicielce firmy "T. " kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i grudzień 2001 r., kwoty podatku należnego podlegającego wpłacie za miesiące październik, listopad i grudzień 2001 r. i zaległość podatkową za miesiące: październik, listopad oraz grudzień 2001r. wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawą do wydania powyższej decyzji było stwierdzenie, iż firma bezpodstawnie obniżyła podatek należny za miesiąc grudzień 2001r. wynikający z faktury Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. dokumentującej sprzedaż oflisiarki i wielopiły, wystawionej przez przedsiębiorstwo W.[...].

Ponadto podatnik w miesiącach: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2001r. obniżał podatek należny o podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup paliwa i akcesoriów do samochodu V. nie będącego środkiem trwałym jednostki. W związku z tym, że wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodu firmy, zgodnie z art. 25 ust. l pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 roku (Dz. U. Nr 11, oz. 50 ze zmianami), zwanej dalej ustawą o VAT uznano, że nie jest możliwe obniżanie podatku należnego o podatek naliczony związany z powyższymi zakupami.

Od powyższej decyzji Strona złożyła w dniu 26.11.2002 r. odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji nieuwzględnienie żądań składanych w toku postępowania kontrolnego a dotyczących przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków odnośnie faktur wystawionych przez W.[...].

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał w dniu [...].04.2003 r. decyzję , którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., Strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o przeprowadzenie w toku postępowania dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność transakcji z firmą W.[...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13.08.2002 r. (sygn. akt III S.A. 1482/03) uchylił zaskarżoną decyzję uwzględniając zarzuty Skarżącej dotyczące braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w dniu [...].04.2005 r. wydał decyzję uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...].10.2002 r. przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. ponownie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił dla K. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 200l r. w kwocie 2.936 zł i za miesiąc listopad 2001 r. w kwocie 2.641 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiąc wrzesień 200lr. w kwocie 61.145 zł i grudzień 200lr. w kwocie 2.333 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, że kontrolowana jednostka, tj. "T.[...], biorąc pod uwagę ujawnione dokumenty, nabyła prawo do obniżenia podatku należnego za miesiąc grudzień 2001 r. o podatek naliczony wynikający z przedmiotowej faktury VAT nr [...] wystawionej przez W.[...].

Na podstawie materiału dowodowego opisanego w protokole badania dokumentów i ewidencji z dnia 28.08.2002 r., podpisanego przez Pełnomocnika -Pana J. S. w dniu 09.09.2002 r., odnoszącego się do wydatków związanych z eksploatacją samochodu osobowego V., nr rej. [...] stwierdzono, że samochód o którym mowa nie był środkiem trwałym jednostki, jak również, że kontrolowana firma "T. " nie prowadziła ewidencji przebiegu pojazdu. Zanegowano zatem możliwość odliczenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww faktur.

W odwołaniu z dnia 10 września 2005r. Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie decyzji.

Strona podniosła, iż podstawą decyzji jest niezgodne ze stanem faktycznym stwierdzenie, że samochód V. nr rej [...] nie był środkiem trwałym i że firma T. nie prowadziła dla przedmiotowego samochodu ewidencji przebiegu pojazdu. Jej zdaniem, stwierdzeniom tym przeczą dowody zgromadzone w trakcie postępowania kontrolnego, takie jak: wyjaśnienia do protokołu osoby prowadzącej biuro rachunkowe tj. Pani M. K. , która przedłożyła kontrolującym oświadczenie pani K. S. z dnia 28.09.200lr, o przekazaniu samochodu osobowego marki V. w poczet środków trwałych firmy, które to oświadczenie było podstawą do wprowadzenia w poczet środków trwałych tego samochodu. Zgodnie z ustaleniami kontrolujących firma T. nie prowadziła ewidencji przebiegu pojazdu, gdyż taka ewidencja wymagana jest, gdy pojazd nie jest środkiem trwałym firmy; to zachowanie podatnika jest zgodne z jego wolą wyrażoną w oświadczeniu o przekazaniu pojazdu w poczet środków trwałych firmy.

Strona ponadto stwierdziła, iż kontrolujący nie kwestionowali, że samochód osobowy marki V. nie był wykorzystywany na potrzeby firmy, a z drugiej strony działalność ubezpieczeniowa bez przedmiotowego samochodu nie mogłaby być prowadzona. Nie kwestionowali również intencji i woli kontrolowanej do przekazania pojazdu na poczet środków trwałych firmy, zarzucają natomiast niepełność oświadczenia kontrolowanej, a mianowicie brak wartości początkowej.

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż Strona dokonywała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony udokumentowany fakturami opisanymi w załączniku nr 15 do protokółu badania dokumentów i ewidencji z 28.08.2002r., które dotyczyły zakupów związanych z eksploatacją samochodu osobowego V., nr rej.[...]. Wydatki związane z eksploatacją tego samochodu nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z uwagi na fakt, iż samochód V. nie został uznany za wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Z oświadczenia Pani K. S. z dnia 28.09.2001r. na podstawie, którego ww. samochód został przekazany w poczet środków trwałych Firmy nie wynikała wartość samochodu, nie były wyliczane i księgowane odpisy amortyzacyjne, oświadczenie nie precyzowało również jaki samochód osobowy marki V. wprowadzono w poczet środków trwałych (nie sprecyzowano również jakiej firmy).

Ewidencja środków trwałych nie spełniała zatem wymogów określonych w art. 22n ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych z braku symbolu klasyfikacji środków trwałych, wartości początkowej i stawki amortyzacyjnej, umożliwiających wyliczenie i zaksięgowanie kwot odpisów amortyzacyjnych za dany rok i narastającą. Zatem prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uzależnione było od posiadania przez Stronę ewidencji przebiegu pojazdu dla tego samochodu osobowego.

W sprawie brak było ewidencji przebiegu pojazdu wymaganej dla samochodów osobowych nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych umożliwiającej uznanie wydatków związanych z eksploatacją pojazdu za koszty uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity Dz. U. z 2000r,Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), zwanej dalej p.d.o.f. W sytuacji jej braku, obniżenie podatku należnego o podatek naliczony narusza art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Bez wpływu na rozstrzygniecie pozostają zawarte w odwołaniu argumenty Strony, iż kontrolujący zarzucili niepełność oświadczenia kontrolowanej polegającą na braku wartości początkowej samochodu.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, iż w według kontrolujących niepełna ewidencja środków trwałych ma skutkować pozbawieniem prawa do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach związanych z eksploatacją tego środka trwałego. Stanowisko takie nie znajduje potwierdzenia w zapisach ustawy o podatku od towarów i usług. Kontrolujący podnieśli również argument, że oświadczenie Pani K. S., które było podstawą do wprowadzenia samochodu V. w poczet środków trwałych nie precyzuje jakiego to samochodu dotyczy i jakiej firmy. Przy odrobinie dobrej woli można przyjąć, że dotyczy to firmy, w księgach której takie oświadczenie się znajduje. Natomiast jeśli chodzi o identyfikacje tożsamości samochodu, to nie powinno to sprawić kontrolującym problemu, gdyż w firmie był tylko jeden samochód osobowy i do tego V..

Kontrolowana nie kwestionuje, że biuro rachunkowe M. K. świadczące usługi rachunkowe prowadziło ewidencję środków trwałych kontrolowanej nierzetelnie, przynajmniej w odniesieniu do samochodu osobowego V.. Ta nierzetelność naraziła kontrolowaną na straty. Nie ujęto bowiem do kosztów uzyskania przychodów amortyzacji samochodu osobowego V., co skutkowałoby niższym podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę przytoczoną dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia.

W ocenie organu stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT - w stanie prawnym obowiązującym w 2001 r. - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Organ podatkowy twierdzenie, że wydatki poniesione na samochód osobowy V. nie stanowią kosztu uzyskania przychodu oparł na dwóch przepisach ustawy p.d.o.f, na art: 22n., który stanowi, iż:

“1.Podatnicy prowadzący, zgodnie z przepisami o rachunkowości, księgi rachunkowe są obowiązani do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22a-22m.

2.Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zawierającej, z zastrzeżeniem ust. 3, co najmniej:

1) liczbę porządkową,

2) datę nabycia,

3) datę przyjęcia do używania,

4) określenie dokumentu stwierdzającego nabycie,

5) określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,

6) symbol Klasyfikacji Środków Trwałych,

7) wartość początkową,

8) stawkę amortyzacyjną,

9) kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony,

10) zaktualizowaną wartość początkową,

11) zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych,

12) wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową,

13) datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.

3. Nie podlegają objęciu ewidencją budynki mieszkalne, lokale mieszkalne i własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, których wartość początkową ustala się zgodnie z art. 22g ust. 10.

4. Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

5.W razie zmiany formy opodatkowania, podatnicy, zakładając ewidencję, o której mowa w ust. 2, uwzględniają w niej odpisy amortyzacyjne przypadające za okres opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego.

6.W razie braku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów."

Oraz na art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy p.d.o.f., który stanowi, iż “nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu."

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż wydatki związane z eksploatacją samochodu osobowego V., nr rej. [...] nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z uwagi na fakt, iż samochód V. nie został uznany za wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Z oświadczenia Pani K. S. z dnia 28.09.2001r. na podstawie, którego ww. samochód został przekazany w poczet środków trwałych Firmy nie wynikała wartość samochodu, nie były wyliczane i księgowane odpisy amortyzacyjne, oświadczenie nie precyzowało również jaki samochód osobowy marki V. wprowadzono w poczet środków trwałych (nie sprecyzowano również jakiej firmy) Ewidencja środków trwałych nie spełniała zatem wymogów określonych w art. 22n ust. 1 ustawy p.d.o.f. z powodu braku symbolu klasyfikacji środków trwałych, wartości początkowej i stawki amortyzacyjnej, umożliwiających wyliczenie i zaksięgowanie kwot odpisów amortyzacyjnych za dany rok i narastająco. Zatem prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uzależnione było od posiadania przez Stronę ewidencji przebiegu pojazdu dla tego samochodu osobowego. W sprawie brak było ewidencji przebiegu pojazdu wymaganej dla samochodów osobowych nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych umożliwiającej uznanie wydatków związanych z eksploatacją pojazdu za koszty uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.).

Z poczynionymi ustaleniami organu podatkowego zgodzić się nie można. Na wstępie trzeba dokonać wykładni art 22n ustawy p.d.o.f.

Artykuł 22n ust 1 ustawy p.d.o.f. określa warunki, które podatnik ma spełnić aby odpisy amortyzacyjne stanowiły koszt uzyskania przychodu. Podatnik ma zatem obowiązek, gdy prowadzi księgi rachunkowe, uwzględnić informację potrzebne do obliczenia odpisów amortyzacyjnych w ewidencji środków trwałych. Brak ewidencji środków trwałych, wraz z należnymi informacjami, powoduje, że odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztu uzyskania przychodu ( art. 22n ust. 6 ustawy p.d.o.f. ). Przepis ten ma zastosowanie w przypadku, gdy podatnik uwzględnił w kosztach uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne. W niniejszej sprawie K.S. nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych samochodu osobowego V. nr rej.[...], zatem nie była obowiązana do umieszczenia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych.

Brak informacji, które stwierdzono u K. S. w postaci braku symbolu klasyfikacji środków trwałych, wartości początkowej i stawki amortyzacyjnej, umożliwiających wyliczenie i zaksięgowanie kwot odpisów amortyzacyjnych za dany rok i narastająco, powoduje brak możliwości uznania odpisów amortyzacyjnych, gdyby takowe były prowadzone przez podatnika, za koszt uzyskania przychodu. Nie decyduje natomiast o możliwości uznania, czy dany samochód został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, czy też nie.

Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji stwierdziwszy, że skoro brak jest informacji do obliczenia odpisów amortyzacyjnych z art. 22 n ustawy p.d.o.f., uznał, iż oznacza to, że samochód V. nie został wpisany prawidłowo do ewidencji środków trwałych. Z artykułu 22n ustawy p.d.o.f. wniosek taki nie wynika.

Wprowadzenie samochodu osobowego do ewidencji środków trwałych, bądź nieuczynienie tego, pociąga za sobą określone skutki prawne dla podatnika. Wydatki poniesione na samochód osobowy wprowadzony do ewidencji środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodu podatnika. Natomiast poniesione wydatki na samochód osobowy niewprowadzony do ewidencji środków trwałych, stanowią koszt uzyskania przychodu o ile podatnik prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu według określonego wzoru ( art 23 ust 46 u.p.d.o.f.). Pogląd ten znajduje racjonalne uzasadnienie. Samochód wprowadzony do ewidencji środków trwałych jest samochodem firmy natomiast samochód nie wprowadzony do ewidencji jest samochodem stanowiącym własność prowadzącego działalność gospodarczą i wydatki poniesione na ten pojazd stanowią koszt uzyskania przychodu, jeżeli właściwe dokumenty potwierdzają użycie jego na cele firmy.

Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy samochód osobowy marki V. nr rej. [...] został wprowadzony do ewidencji środków trwałych.

W aktach sprawy znajduje się ewidencja środków trwałych K. S., bez podania nazwy firmy, prowadzona za 2001 rok. W rubryce 53 wymieniono samochód osobowy V., bez podania numeru rejestracyjnego i bez wypełnienia wszystkich rubryk tj. bez podania wartości początkowej, dotychczasowej wartości umorzeniowej, rocznej i miesięcznej kwoty odpisu, numeru dokumentu nabycia. Natomiast wypełniono rubryki dotyczące daty nabycia, daty przyjęcia do użytkowania, w rubryce numer dokumentu nabycia wpisano słowo – oświadczenie. W aktach znajduje się ponadto oświadczenie, z którego wynika, że K. S. z datą 28 września 2001 r. przekazuje samochód osobowy marki V. w poczet środków trwałych firmy.

Organ podatkowy nie neguje istnienia prawidłowej ewidencji środków trwałych firmy K. S. T. dla 54 pozycji mimo braku wpisania do ewidencji nazwy firmy, natomiast w stosunku do samochodu V. w pozycji 53 nie dostrzega związku ewidencji z konkretną firmą. Mimo braku wypełnienia wszystkich rubryk innych środków trwałych, nie kwestionuje tego. Dostrzega braki w ewidencji samochodu V., które w ocenie organu nie pozwalają uznać samochód za środek trwały.

Powyższy pogląd organu nie zasługuje na uznanie. Skoro uznano, iż 54 pozycje ewidencji środków trwałych należą do firmy K. S. T. bez podania nazwy firmy, to nie można zrozumieć dlaczego tylko jeden samochód budzi wątpliwości. Braki w rubrykach w pozycji 53 dotyczącej pojazdu V. powodują, zgodnie z art. 22n ustawy p.d.o.f. niemożność obliczenia odpisów amortyzacyjnych, lecz dane tam zawarte są wystarczające do konkretnej indywidualizacji środka trwałego co jest decydującym kryterium. W ewidencji podano markę samochodu – V., jego rodzaj - osobowy, datę nabycia do środków trwałych -28 września 2001 r. i podstawę wciągnięcia do ewidencji - oświadczenie. Strona oświadczyła, że miała jeden samochód osobowy, tylko pojazd V. nr rej.[...], na który ponadto są wystawione faktury zakupu materiałów eksploatacyjnych. Skoro organ tego nie neguje, przyjął więc, że nie ma wątpliwości, o który pojazd chodzi. Zatem nie ma wątpliwości, że w ewidencji środków trwałych znajdował się pojazd V. nr rej. [...] i do powyższego pojazdu nie miał zastosowania art 23 ust 46 ustawy p.d.o.f. regulujący warunki uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku na pojazd nie wciągnięty do ewidencji środków trwałych.

Reasumując należy stwierdzić, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się obrazy prawa materialnego tj. art 22 n i art 23 ust 46 ustawy p.d.o.f. poprzez błędną ich interpretację i zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów, działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.