Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 739/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skarg K. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

K. R. dnia 24 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2010 r. Przewodnicząca Wydziału IV wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono do rąk skarżącego dnia 7 lipca 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 17). W siedmiodniowym terminie upływającym dnia 14 lipca 2010 r., skarżący nie uiścił wpisu sądowego.

Dnia 23 lipca 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wpłacając jednocześnie wpis. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż stan jego zdrowia przez ponad dwa tygodnie nie pozwalał na opuszczenie miejsca zamieszkania. Dodatkowo wskazał, że mieszka sam, jest alergikiem i bardzo ciężko znosi upały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle postanowień art. 87 oraz 86 ppsa uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

- strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu,

- wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,

- jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin,

- we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu,

- powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.

Skarżący w swym wniosku nie wskazał kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Jednakże zaznaczył, iż stan jego zdrowia na początku lipca przez dwa tygodnie nie pozwalał na opuszczenie mieszkania. Przyjmując, iż niedyspozycja skarżącego rozpoczęła się dnia 1 lipca 2010 r. i trwała jak wskazał zainteresowany ponad dwa tygodnie, tak więc ustałaby najwcześniej z dniem 15 lipca 2010 r. Siedmiodniowy termin liczony od dnia 15 lipca upłynąłby dnia 22 lipca 2010 r. Skarżący wniosek złożył dzień później, tak więc zachodziłyby podstawy by przyjąć, iż z uchybieniem terminu. Jednakże gdyby niedyspozycja skarżącego rozpoczęła się dzień później - tj. dnia 2 lipca 2010 r. lub trwała dzień dłużej niż 2 tygodnie, to wniosek wpłynąłby w terminie. Wyjaśnienie powyższej kluczowej kwestii, zostało poniechane przez Sąd z uwagi na ekonomię i szybkość postępowania, mając na uwadze zaprezentowane poniżej pozostałe uwarunkowania niniejszej sprawy.

W związku z dopełnieniem uchybionej czynności (uiszczenie wpisu) oraz z uwagi na niewątpliwość powstania ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, do rozważenia pozostaje wypełnienie ostatniej przesłanki warunkującej przywrócenie terminu uchybionej czynności procesowej, a mianowicie uprawdopodobnione okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zdaniem skarżącego podniesione okoliczności: samotne zamieszkiwanie, bycie alergikiem ciężko znoszącym upały, stan zdrowia nie pozwalający na opuszczenie miejsca zamieszkania, uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu.

Zauważyć należy, iż choroba strony osobiście działającej, jeśli rzeczywiście uniemożliwia stronie zachowania terminu procesowego, z reguły stanowi okoliczność uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu. Natomiast wyłącznie złe samopoczucie i odczuwane dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1976 r., IV PRN 8/76, LexPolonica nr 321894 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 1974 r., II CO 18/73, LexPolonica nr 322135). Ponadto przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż twierdzenia skarżącego są gołosłowne i nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. Skarżący nie uprawdopodobnił by we wskazanym okresie (początek lipca 2010 r.) cierpiał na jakąkolwiek chorobę. Natomiast jak to zostało uzasadnione w akapicie powyżej, samo jego złe samopoczucie nie może być potraktowane jako okoliczność usprawiedliwiająca bezczynność. Przeciwne potraktowanie prowadziłoby do sytuacji, iż każde oświadczenie strony o złym stanie zdrowia sanowałoby czynności w postępowaniu sądowym podjęte przez stronę po upływie terminu.

Ponadto zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący wskazał, iż mieszka sam i stan jego zdrowia przez ponad dwa tygodnie nie pozwalał mu na opuszczanie miejsca zamieszkania. Można postawić pytanie, w jaki więc sposób skarżący dokonywał koniecznych zakupów artykułów spożywczych? Czy następowało to drogą elektroniczną (skarżący wskazał w nagłówku pisma adres poczty elektronicznej), czy być może poprosił o przysługę członka rodziny, sąsiada, przyjaciela? Jeśli posługiwał się internetem, to być może dysponuje również internetowym kontem bankowym z którego mógłby dokonać przelewu na rachunek bankowy Sądu (wskazany w wezwaniu sądowym). Jeśli zaś zwrócił się o pomoc do najbliższych mu osób, to mógł również poprosić o opłacenie wpisu czy to w urzędzie pocztowym, budynku Sądu ewentualnie również w drodze przelewu bankowego. Z wyjaśnienia skarżącego nie wynika by istniały takie okoliczności, by z opisanych powyżej możliwych dróg postępowania nie mógł skorzystać. Nie można więc uznać, iż skarżący postępował ze szczególną starannością by uiścić wpis w zakreślonym terminie.

Pamiętać należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r., I OZ 966/08, niepubl.). Mając na względzie powyższe argumenty nie można stwierdzić, aby okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu mogły stanowić przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu. Nie uprawdopodobniono bowiem okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze, zbędne zdaniem Sądu było wyjaśnianie omówionej na wstępie kwestii dnia rozpoczęcia i zakończenia niedyspozycji skarżącego (przeszkody w dokonaniu czynności), zaś na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.