Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 219/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Joanna Spadek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2005 r. przy udziale- sprawy ze skargi H. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł, że u H. M. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej, wskazanej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jako podstawę prawną decyzji wskazał: art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575). W uzasadnieniu wyjaśnił, że H. M. była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., która to placówka [...] r. orzekła o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Takie orzeczenie wydał również [...] r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Organ I instancji wyjaśnił, że H.M. w latach 1990 - 1998 pracowała jako [...] w K., gdzie w 1998 r. była narażona ma powstanie choroby zawodowej. Następnie powołując się na orzeczenia lekarskie organ I instancji stwierdził, że wobec nie rozpoznania choroby zawodowej brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Od tej decyzji odwołała się H. M. powołując się na opinię biegłego sądowego oraz wytyczne dotyczące narażeń zawodowych.

Decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., powołując się na art.138 § 1 pkt. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że H. M. od 1 maja 1997 r. do 14 września 1997 r. pracując na stanowisku [...] była narażona na czynniki o potencjalnym działaniu alergizującym. Następnie powołując się na wyniki badań przeprowadzonych przez placówki diagnostyczne obu stopni organ odwoławczy wyjaśnił, że biegli nie rozpoznali u badanej astmy oskrzelowej. Natomiast ujawnione schorzenie – nawracające spastyczne zapalenie oskrzeli, powstało z udziałem czynników pozazawodowych – infekcyjnych, z powodu współistnienia stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. Z tego też powodu, brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, wyjaśnił na końcu organ odwoławczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. M. wyjaśniła, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej toczy się od maja 2002 r., tj. na gruncie starych przepisów w przedmiocie chorób zawodowych. Następnie podniosła, że stwierdzone u niej schorzenie powstało na skutek warunków pracy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga H. M. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do § 1 i § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana przez niego praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie, to istnieje domniemanie związku przyczynowego miedzy schorzeniem będącym chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Jednak według § 2 ust. 2, zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika, w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. W prowadzonym przez właściwego inspektora sanitarnego postępowaniu w tym przedmiocie należy więc zebrać w pierwszej kolejności dane dotyczące stopnia, rodzaju i czasu narażenia zawodowego, sposobu wykonywania pracy (§ 2 ust. 3 tego rozporządzenia), a następnie poddać pracownika badaniom w wyspecjalizowanych jednostkach diagnostycznych powołanych do rozpoznania chorób zawodowych, które orzeczenia wydają nie tylko w oparciu o własne badania kliniczne i dostępną dokumentację lekarską, ale również na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych i wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Dopiero wyniki dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczenia lekarskie jednostek diagnostycznych stanowią podstawę do oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia rozważań, w konsekwencji wydania decyzji o stwierdzeniu bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 8 ust. 1 rozporządzenia, art. 77 i art. 80 k.p.a.).

Zgodnie z § 5 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający określone tam wymagania kwalifikacyjne, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o jakich mowa w ust. 2 i 3. Według § 6 ust. 1, lekarz wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji pracownika oraz dokumentacji zatrudnienia i narażenia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że obie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącej astmy oskrzelowej tj. choroby wskazanej w poz. 6 tabeli 1 wykazu chorób zawodowych, przy czym jednostka odwoławcza ujawniła nawracające spastyczne zapalenie oskrzeli w okresie pełnej wydolności oddechowej. To schorzenie- jak dalej stwierdzono- ma najpewniej etiologię infekcyjną, na co wskazuję przebieg choroby, dane z wywiadu i dokumentacji lekarskiej oraz współistnienie stanów zapalnych górnych dróg oddechowych.

W tym miejscu należy przypomnieć, że rozpoznanie choroby zawodowej polega na przyporządkowaniu stwierdzonej u badanego jednostki chorobowej do odpowiedniej pozycji wykazu w tabeli nr 1 przy jednoczesnym ustaleniu, że zachowany jest okres upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej, wskazany w tabeli nr 2. Zawarte tam zapisy mają charakter normatywny, ponieważ nie są to wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania wykazu chorób zawodowych. Skoro wykaz chorób w załączniku do rozporządzenia odwołuje się do opisu i charakterystyki tych chorób, należy je potraktować jako legalne definicje pojęć. Szczególny charakter regulacji, oraz jej związek ze sferą zobowiązań zakład pracy - pracownik, rodzi konsekwencje co do stosowanych dyrektyw interpretacyjnych, oznacza bowiem zarówno zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i prymat wykładni językowej przed pozostałymi metodami wykładni, w szczególności wykładnią celowościową, w tym odwołującą się do kategorii celów (zamierzeń) i motywów prawodawcy. Inaczej mówiąc, lekarz orzecznik wydający orzeczenie lekarskie winien posługiwać się zapisami normatywnymi tj. opisem choroby zawartym w odpowiedniej pozycji wykazu tabeli nr 1.

Zapis w tabeli nr 2: Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, jest adresowany bezpośrednio do lekarza orzecznika, o jakim mowa w § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ tylko ten lekarz jest upoważniony do rozpoznania choroby zawodowej. Ta regulacja prawna oznacza, że szczególnego znaczenia nabiera obowiązek zapoznania się lekarza z dokumentacją medyczną pracownika. Wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych w dokumentacji medycznej pracownika upoważnia bowiem lekarza orzecznika do rozpoznania choroby zawodowej pomimo upływu okresu wskazanego w tabeli nr 2.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że jednostka orzecznicza drugiego stopnia dokonała analizy przebiegu choroby oraz danych z dokumentacji lekarskiej stwierdzając przy tym, iż rozpoznane schorzenie ma charakter o etiologii infekcyjnej. Swoje stanowisko w tym zakresie szczegółowo uzasadniła.

Zatem istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia czy te orzeczenia lekarskie, mające charakter opinii biegłych w rozumieniu art. 84 K.p.a. (por. wyrok NSA z 19 lutego 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1452/97, opubl. w Pr. Pracy 1999/11/39) są opiniami pełnymi, jasnymi i nie zawierającymi żadnych sprzeczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem:" Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

-należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

-materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

-ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

(tak B. Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r. str. 376-378).

Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie.

Organy administracji rozważyły wnikliwie zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak również przeprowadziły wszystkie dowody niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Należy przy tym podkreślić, że obie placówki diagnostyczne uzasadniły jakimi metodami posłużyły się wydając swoje orzeczenia. W szczególności w orzeczeniu z [...]r. odniesiono się do zarzutów stawianych przez skarżącą w skardze.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).