Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 561/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 1-2, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 577/10 w sprawie ze skargi G. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. S.A. z siedzibą w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 577/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę spółki G. P. W. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 marca 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że wskazaną wyżej decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 25 listopada 2009 r., określającą spółce podatek od nieruchomości za wskazany rok podatkowy.

W toku postępowania ustalono, że skarżąca spółka, składając korektę deklaracji podatkowej za 2006 r. (stanowiącej załącznik do wniosku o stwierdzenie nadpłaty), wyłączyła z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowle zlokalizowane na terenie Stacji Uzdatniania Wody B., obejmujące oświetlenie terenu, jezdnię, parkingi i chodniki. Zdaniem spółki, obiekty te korzystały ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.).

Organy podatkowe stwierdziły, że w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowle dróg położonych w granicach pasów drogowych ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako drogi i oznaczone symbolem "dr", stosownie do § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Tymczasem grunty, na których zlokalizowane zostały wymienione budowle, oznaczone zostały symbolem Bp albo Ba, co wykluczało zastosowanie zwolnienia podatkowego.

Zarówno Prezydent Miasta B., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wywodziło, że w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie organy podatkowe wskazały, że przy dokonywaniu wykładni pojęć "pas drogowy" i "droga" nie można uwzględniać potocznego znaczenia tych wyrażeń, lecz należy odwołać się do definicji zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Z przepisów tych wynika wprost, że nie każdy ciąg komunikacyjny może być uznany za drogę. Drogą (zarówno publiczną, jak i wewnętrzną) będzie bowiem tylko taka budowla, która zlokalizowana jest na gruncie pasa ruchu drogowego. Jeżeli zaś dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu tej ustawy, to powinien być sklasyfikowany w stosownej ewidencji jako droga ("dr").

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka zakwestionowała rozstrzygnięcie organu odwoławczego podnosząc, że budowle drogi i oświetlenia nie podlegały w 2006 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 - 2006. Skarżąca spółka wywodziła, że sposób klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez wpływu na sporne zwolnienie podatkowe, gdyż przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego mają zastosowanie do uiszczania podatku od nieruchomości w takim zakresie, w jakim na ewidencję gruntów i budynków powołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem spółki, organ podatkowy powinien był, stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, ustalić czy drogi wewnętrzne na terenie zakładu produkcyjnego faktycznie istnieją.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę, w pierwszej kolejności podniósł, że organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że będące przedmiotem sporu budowle dróg wewnętrznych oraz oświetlenie - z uwagi na ich nieujęcie w ewidencji gruntów i budynków jako drogi ("dr") - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że zwolnienie podatkowe przewidziane tym przepisem nie dotyczy każdej drogi czy pasa drogowego w rozumieniu potocznym, ale takich, które są budowlami w rozumieniu Prawa budowlanego (art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy) i które podlegają wielu reżimom prawnym, między innymi Prawu geodezyjnemu i kartograficznemu.

W ocenie Sądu, przedstawione w toku postępowania wypisy z rejestru gruntów i budynków, potwierdzają, że teren Stacji Uzdatniania Wody B. oznaczono symbolami Ba, Bp, PsV i ŁV, natomiast żadna z działek, na której zlokalizowano przedmiotową stację uzdatniania wody nie została oznaczona w ewidencji symbolem "dr". Sąd podkreślił, że strona skarżąca nie stwierdziła, iż są to oznaczenia niezgodne ze stanem rzeczywistym. Jednocześnie skład orzekający wskazał, że stosownie do § 68 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie są to tereny komunikacyjne. Takie oznaczenie świadczy zaś o tym, że w sprawie chodzi o grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację nieruchomości.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd zwrócił uwagę, że z zapisu powołanego wyżej rozporządzenia wynika również, że ustawodawca odróżnia pojęcie wewnętrznej komunikacji od drogi (pasa drogowego). Za takie ustawodawca uznaje bowiem drogi publiczne: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne oraz wymienione drogi wewnętrzne – odpowiednio do art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2007 r.), z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zwolnione były pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Sąd uznał, że przepis ten nie może być interpretowany w taki sposób, iż każda droga (pas drogi) w pojęciu potocznym może korzystać z przedmiotowego zwolnienia. Zapis ten dotyczy dróg (pasów drogowych), które za takie są uważane w systemie prawa, w tym także w zakresie ich ewidencjonowania.

Skład orzekający podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07, że pojęcia te należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie zatem z art. 4 ustawy o drogach publicznych, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1); natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (pkt 2). Sąd podkreślił, że powyższe oznacza, iż droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowić grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Wymóg budowli muszą spełniać również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 wspomnianej ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej – należy odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 tej ustawy.

Z uwagi na powyższe Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro przedmiotowe grunty nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", to nie może być mowy o tym, aby zlokalizowane były na nich drogi wewnętrzne podlegające wyłączeniu od opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skład orzekający w ślad za organami podatkowymi stwierdził, że zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze kasacyjnej spółka G. P. W. S. A. w K. wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

- na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie,

b) art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie, że przepis ten wyłącza możliwość zwolnienia spod opodatkowania dróg, nieujętych w ewidencji gruntów,

c) art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych przez błędne jego zastosowanie i uznanie, że przedmiotowe drogi nie są drogami w rozumieniu tej ustawy,

- naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez sprzeczność ustaleń Sądu ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w zakresie spornego zwolnienia podatkowego ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem spółki niedopuszczalne jest przyjmowanie fikcji, że droga nie jest drogą, tylko z tej przyczyny, że nie została wyodrębniona urzędowo w ewidencji gruntów. Strona skarżąca wskazała ponadto, że Sąd pierwszej instancji nie wykazał, dlaczego przedmiotowa droga nie spełnia wymogów definicji legalnej zawartej w ustawie o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pomimo częściowo nieprecyzyjnego uzasadnienia, wyrok odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji wydał wyrok na podstawie kompletnych akt sprawy, to jest materiałów zgromadzonych w kontrolowanym administracyjnym postępowaniu podatkowym, zgodnie z treścią art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że na podstawie powyższego przepisu wnoszący skargę kasacyjną zakwestionował ustalenia stanu faktycznego oparte na wypisach z ewidencji gruntów i budynków odnośnie oznaczenia terenu, na którym zlokalizowane były stacje uzdatniania wody. Trzeba zwrócić uwagę, że w sprawie organy podatkowe wykorzystały dowody w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Wypisy te dostatecznie odzwierciedlały ich przedmiot, to jest określony zapis w przywoływanej ewidencji. Ewidencja ta natomiast nie mogła być przedmiotem (jak chciał tego autor skargi kasacyjnej) merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie niniejszej, ponieważ, w zakresie mogącym mieć dla sprawy tej znacznie, żaden akt lub czynność prowadzenia tej ewidencji nie zostały do sądu administracyjnego zaskarżone, w rozumieniu art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do Sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji.

Prawo, czynności, rozstrzygnięcia dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów nie są tożsame z prawem, postępowaniem i decyzjami z zakresu prawa podatkowego. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji nie należy do postępowania podatkowego, czy też do innego postępowania dotyczącego obowiązywania decyzji podatkowej. W zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzjach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach uregulowanych w Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).Wobec tego, jeżeli przedmiotowe grunty, na których - jak twierdzi skarżąca spółka - znajdowały się drogi wewnętrzne, nie zostały sklasyfikowane w stosownej ewidencji symbolem "dr", a symbolami "Ba", "Bp", PsV" i ŁV", to nie mogły one podlegać wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Jak wynika więc z treści powołanego przepisu ustawodawca objął wyłączeniem z podatku od nieruchomości: 1) pasy drogowe, 2) drogi, 3) obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Interpretując normę prawną zawartą w tym przepisie, trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że przy wykładni pojęć "pas drogowy" czy też "droga", nie można uwzględniać potocznego znaczenia tych wyrażeń. Z powyższego wynika, że grunty zajęte, wykorzystywane pod wewnętrzną komunikację nieruchomości, nie oznaczone w stosownej ewidencji, jako drogi, w znaczeniu prawnym mogą nie stanowić dróg, w tym dróg wewnętrznych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że przywoływane pojęcia należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych. Treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., została bowiem wprowadzona na mocy art. 2 w związku z art. 13 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 200, poz. 1953 ze zm.), w której to noweli ustawodawca równocześnie zdefiniował w/w pojęcia "pasa drogowego" i "drogi" (art. 1 pkt 3 ustawy - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07, dostępny: w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Takie stanowisko jest zgodne z dyrektywą interpretacyjną, według której w pierwszym rzędzie należy poszukiwać znaczenia danego zwrotu w języku prawnym, w szczególności definicji legalnej tego wyrażenia w akcie prawnym, w którym się znajduje, bądź w innym akcie prawnym, do którego prawodawca odsyła (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt FPK 3/99, publik. w ONSA 2000, nr 2, poz. 59). Zgodnie zatem z art. 4 ustawy o drogach publicznych, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1); natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (pkt 2).

Powyższe oznacza, że droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Wymóg budowli muszą spełniać również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, drogi niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych należy - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej - odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. W związku z powyższym drogi wewnętrzne od dnia 9 grudnia 2003 r. do końca 2006 r. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zasadnie uznał jednak Sąd pierwszej instancji, że wskazywane przez skarżącą spółkę tereny nie były oznaczone symbolem "dr" we właściwej ewidencji, a co za tym idzie nie podlegały wyłączeniu od opodatkowania. Gdyby stanowiły drogi, to powinny być oznaczone w ewidencji gruntów i budynków odpowiednim w tym przedmiocie symbolem. Należy bowiem zauważyć, że stosownie do § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się między innymi na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem - dr. Zgodnie zaś z ust. 3 pkt 7 lit. a załącznika nr 6 do powołanego rozporządzenia do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...). Wskazane zapisy rozporządzenia odwołują się wprost do ustawy o drogach publicznych, co oznacza, że jeżeli dany grunt stanowi pas drogowy zabudowany drogą w ujęciu tej ustawy (co uzasadnia wyłącznie spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), to powinien być sklasyfikowany we właściwej ewidencji jako droga (dr). Dotyczy to także dróg wewnętrznych. Zgodnie natomiast z dalszą częścią brzmienia ust. 3 pkt 7 lit. a załącznika nr 6 do wskazanego rozporządzenia, grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia; grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Grunty tego rodzaju nie podlegają wyłączeniu od opodatkowania na mocy w/w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z cytowanego unormowania wynika, że mowa tu jest o gruntach, które zapewniając wewnętrzną komunikację nieruchomości, nie spełniają jednocześnie kryteriów pozwalających na uznanie ich za pas drogowy, w którym zlokalizowana jest droga wewnętrzna w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (w konsekwencji nie mogą być oznaczone w ewidencji symbolem "dr").

Wobec powyższych ustaleń, mając na uwadze treść wzmiankowanych przepisów prawa, zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe nie były uprawnione do przyjęcia przy wymiarze podatku innej jego podstawy niż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to także, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, znajdujących się w tej ewidencji danych dotyczących przedmiotu opodatkowania (w tym zakresie ustalenia tego, czy dany grunt podlega opodatkowaniu, czy też nie). Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05 oraz z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1066/08 - dostępne: w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Z tych względów, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny zasądził kwotę 2.700 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, za udział pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10 lutego 2012 r.