Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 363/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 655/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 655/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odmówił A. P. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony pod kątem ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na to postanowienie wniósł A. P.

Orzeczeniu zarzucił naruszenie:

- art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie, podczas gdy w sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

- art. 195 § 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie ma charakteru oczywiście uzasadnionego, kiedy to w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego.

Wobec powyższego autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podnosił, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczności realnego zagrożenia jej prowadzenia, powołując się przy tym na obciążenie przez organy podatkowe spłatą zaległych kwot podatków w wysokości kilkuset tysięcy.

Poza tym, zdaniem skarżącego, WSA nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście niewspółmierności kary i sposobu jej nałożenia przy stopniu popełnionego uchybienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności.

Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, lecz również na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na skarżącym. W związku z tym, że skarżący poza ogólnymi, gołosłownymi twierdzeniami dotyczącymi zaległości podatkowych, nie uzasadnił swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy w przypadku uiszczenia kary w wysokości 5.000 zł, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie określił tymczasem, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła mieć przy tym znaczenia zarzucana niewspółmierność nałożonej kary do stopnia zawinienia. Rozważając wniosek o zastosowania ochrony tymczasowej Sąd bierze bowiem pod uwagę jedynie przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zajmuje zaś stanowiska co do meritum sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.