Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1639/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Jolanta Dargas Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta P. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] znak: [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę-Miasto P. z mocy prawa z dniem [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w P. obręb [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę P. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...] zajętej pod drogę publiczną gminną ul. [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Minister Infrastruktury uchylił decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę-Miasto P. z mocy prawa z dniem [...] prawa własności ww. nieruchomości.

Pismem z dnia [...] Burmistrz Miasta P. złożył odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] podnosząc iż Rada Narodowa Miasta [...] nie miała uprawnień do podejmowania uchwały w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych oraz dróg gminnych, albowiem nie leżało to w jej kompetencjach.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Organy ustaliły, że z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] wydzieliła się działka nr [...] o pow. [...] ha, które stanowiła w dniu [...] własność M. P., zatem nieruchomość ta w dniu [...] nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego.

Organ odwoławczy wskazał, że z załącznika do uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. [...] Nr 17 poz. 186) wynika, że ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że Minister Infrastruktury, po rozparzeniu odwołania Burmistrza Miasta P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił kwestionowaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek zajętości i władztwa publicznego nad przedmiotową nieruchomością na dzień [...]. Wojewoda [...] przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające i uzupełnił materiał dowodowy.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z mapą ewidencyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] oraz wyrysem z mapy ewidencyjnej sporządzonym w dniu [...] nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowi część pasa drogowego ulicy [...] w P. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowiącym integralną część ww. wyrysu z mapy ewidencyjnej stan taki istniał w dniu [...]. Również właścicielka nieruchomości – M.P., w oświadczeniu z dnia [...] wskazała, że jej nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] wchodziła w skład pasa drogowego ulicy [...] według stanu na dzień [...]. W ocenie organu odwoławczego ww. materiał graficzny oraz pozostałe dowody w sprawie obrazują i potwierdzają zajęcie działki nr [...] pod drogę publiczną na dzień [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia [...] do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu [...], bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Organ odwoławczy wskazał, że następną przesłanką zastosowania art. 73 ust. 1 jest przesłanka władztwa publicznoprawnego i powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyjaśnił, że udokumentowanie władania oznacza wykazanie, iż na nieruchomości były wykonywane prace m.in. związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie z dnia [...] M.P. oraz jej sąsiadów: M. O., L. Z., A.P., S. S., z którego wynika, iż ulica [...], jak również działka nr [...], w dniu [...] znajdowała się w faktycznym władaniu Gminy - Miasta P. Nadto w piśmie wskazano, iż do dnia [...] ulica [...] była regularnie odśnieżana i wyrównywana, posiadała linię gazową, oświetlenie elektryczne oraz linię telefoniczną, a ponadto z pisma [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy W. z dnia [...] wynika, iż sieć gazowa została wykonana w [...]. Wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2059/09). W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu [...] władztwa publicznoprawnego nad drogą publiczną – ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu skarżącego organ odwoławczy uznał, iż zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 41, poz. 185 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały nr [...] tj. w dniu [...] Rada Narodowa Miasta [...] stanowiła wojewódzką radę narodową w województwie [...]. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwej rady narodowej stopnia podstawowego. Zatem podjęcie uchwały w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych oraz dróg gminnych znajdowało się w kompetencjach Rady Narodowej Miasta [...], jako organu stopnia wojewódzkiego.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie: art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania w sprawie materiału dowodowego, art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego zastosowanie w sytuacji kiedy nie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji wywłaszczeniowej z art. 73 ust. 1, art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez uznanie, że uchwała nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych spełnia przesłanki zawarte w ww. przepisie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy w ogóle nie odniosły się do zarzutów, że nie dołączono oryginału załącznika do uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych, a skarżący podniósł wątpliwość kto poświadczył za zgodność z oryginałem kopię dokumentu, którego nie ma w oryginale, a który jest załącznikiem do ww. uchwały. Z tych powodów skarżący podniósł w ogóle wątpliwość, czy ul. [...] w P. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich i czy taki załącznik w ogóle istnieje. Ponadto w ocenie skarżącego uchwała nr [...] została podjęta z naruszeniem art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych i jest nieważna, zatem nie został spełniony podstawowy warunek wskazany w art. 73 ust. 1 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu [...] we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem [...] stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem [...] prawa własności gruntów. Przesłanki te to zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu [...] przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Podkreślić należy, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem [...] prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu.

Z akt sprawy wynika, że z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] wydzielono działkę nr [...], która w dniu [...] stanowiła własność M. P., zatem powyższa nieruchomość w dniu [...] nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Oznacza to, że pierwsza z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. została spełniona.

Badając kwestię zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę w pierwszej kolejności wskazać należy, że powołana ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie odnieść się do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie, zaś z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. sformułowanie – nieruchomości zajęte pod drogi publiczne – oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem [...].

W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] przez Gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości, jako nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...] w P.

Zaznaczyć trzeba, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego w postaci załącznika do uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. [...] nr 17, poz. 186) wynika, że ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z powyższym z dniem [...] ulica [...] w P., na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stała się drogą gminną. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie z dniem [...] zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych gminnych.

Ponadto zgodnie z mapą ewidencyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] oraz wyrysem z mapy ewidencyjnej sporządzonym w dniu [...] nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowi część pasa drogowego ulicy [...] w P., a zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowiącym integralną część ww. wyrysu z mapy ewidencyjnej stan taki istniał w dniu [...]. Nie można pominąć także i tej okoliczności, że M.P. w oświadczeniu z dnia [...] wskazała, że jej nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] wchodziła w skład pasa drogowego ulicy [...] według stanu na dzień [...]. Powyższe dowody oceniane łącznie obrazują i potwierdzają zajęcie działki nr [...] pod drogę publiczną według stanu na dzień [...].

W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skarżącego, że istnieje wątpliwość, iż ulica [...] w P. została zaliczona do kategorii dróg publicznych, skoro w aktach sprawy brak jest oryginału załącznika do uchwały nr [...]. Należy wskazać, że zgodnie z art. 76 a § 1 k.p.a. jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W aktach sprawy znajduje się załącznik do uchwały nr [...] w formie kserokopii potwierdzonej przez pracownika organu "za zgodność z potwierdzoną kopią", czyli kopią uprzednio potwierdzoną "za zgodność z oryginałem". Wprawdzie nie stanowi on oryginału dokumentu, ani odpisu lub wyciągu urzędowo poświadczonego przez ten organ – w rozumieniu art. 76a § 1 k.p.a., niemniej jednak powyższy dokument winien być oceniany w kontekście całości materiału dowodowego. Dlatego też, ww. dokument łącznie z innymi dowodami, tj. wyrysem z mapy, a także oświadczeniami M.P. oraz innych osób, stanowią wystarczające dowody potwierdzające fakt, że ulica [...] w P. na dzień [...] stanowiła drogę publiczną. Brak jest w aktach sprawy okoliczności oraz dowodów, które podważałyby wiarygodność, bądź moc dowodową ww. dokumentu.

Nie można podzielić także stanowiska skarżącego, że uchwała Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] nr [...] została podjęta z naruszeniem art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych według brzmienia na dzień podjęcia tej uchwały, albowiem nie ma informacji o tym, czy zwrócono się do Rady Narodowej P. oraz czy taka opinia została wydana, co powoduje, że ww. uchwała jest nieważna. W ślad za organem odwoławczym należy powołać art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały nr [...], tj. w dniu [...], na podstawie którego Rada Narodowa Miasta [...] stanowiła wojewódzką radę narodową w województwie [...]. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwej rady narodowej stopnia podstawowego, dlatego też należało uznać, że uchwała z dnia [...] nr [...] została wydana przez właściwy organ.

Odnosząc się z kolei do zaistnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego na przedmiotowej działce, należy wskazać, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie należy utożsamiać z instytucją posiadania.

Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 ust. 1 istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności naprawami, remontami itp., a nie posiadaniem nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, czy też na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W niniejszej sprawie, fakt sprawowania przez Gminę władztwa nad drogą w dniu [...] potwierdzają oświadczenia z dnia [...] M.P. oraz jej sąsiadów: M. O., L. Z., A.P., S. S., z których wynika, iż ulica [...], jak również działka nr [...], w dniu [...] znajdowała się w faktycznym władaniu Gminy - Miasta P. Nadto w piśmie wskazano, iż do dnia [...] ulica [...] była regularnie odśnieżana i wyrównywana, posiadała linię gazową, oświetlenie elektryczne oraz linię telefoniczną. Z pisma [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy W. z dnia [...] wynika, iż sieć gazowa została wykonana w [...]. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że Gmina wykonując ww. zadania własne, musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością.

Skoro zatem przedmiotowa działka, stanowiła w dniu [...] własność osoby fizycznej oraz zajęta była w tej dacie pod drogą publiczną – gminną i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stała się ona z mocy prawa z dniem [...] własnością gminy, na terenie której jest położona – w tym przypadku Gminy – Miasta P., w trybie określonym w art. 73 ust. 1 ww. ustawy.

Powyższe oznacza, że kwestionowana przez skarżącego decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procedury administracyjnej.

W ocenie Sądu organy obu instancji, w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.