Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 601/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. W. J. wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego "w celu nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w postaci samochodowej, samoobsługowej myjni sześciostanowiskowej, położonej na działce nr 1" uzasadniając wniosek faktem, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., którą udzielono pozwolenia na budowę przedmiotowej myjni samochodowej z uwagi na sprzeczność lokalizacji myjni z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z [...]r. nr [...] odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania stwierdzając w uzasadnieniu, iż myjnia została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., a PINB decyzją nr [...] z [...] r. udzielił pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym brak jest podstawy prawnej do wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na skutek rozpoznania wniesionego przez W. J. zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] r. nr [...] stwierdził na wniosek W. J. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający [A] pozwolenia na budowę ww. myjni, a następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Powyższa decyzja GINB została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2310/11 uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na powyższy wyrok wniesiono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 r. o sygn. akt II OSK 1843/12 uchylił powyższy wyrok WSA w Warszawie i oddalił skargę pozostawiając tym samym w obrocie prawnym decyzję GINB utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...], którą stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej myjni.

W konsekwencji PINB w Z. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej myjni samochodowej.

Z kolei uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miejska w Z. uchwaliła nowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Z.. Względem poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmieniono min. treść uchwały w zakresie jednostki UU2 dodając po słowach "-przeznaczenie podstawowe UU2 - tereny zabudowy usługowej - usług ogólnospołecznych tj. obiekty typu: administracja gospodarcza, samorządowa (...) usługi państwowej i ochotniczej straży pożarnej itp.;"

W efekcie Burmistrz Miasta Z. pismem z dnia 11 czerwca 2014r. poinformował organ I instancji, że "biorąc pod uwagę powyższy zapis planu miejscowego myjnia samochodowa pełniąca funkcję usługową dla mieszkańców sąsiednich jednostek urbanistycznych, jest zgodna z przeznaczeniem planu tego terenu".

Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na właściciela obiektu budowlanego - [A] obowiązek przedłożenia książki obiektu budowlanego wraz z protokołami z obowiązkowych przeglądów okresowych stanu technicznego określonymi w art. 62 ust. 1 pkt 1, 2, 5 Prawa budowlanego. W dniu 31 lipca 2014 r. inwestor przedłożył ww. wymagane dokumenty, z których wynika, że przedmiotowy obiekt znajduje się w dobrym stanie technicznym.

W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [...]z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie budowy ww. myjni.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł, W. J. WINB w wyniku rozpatrzenia odwołania w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...]uchylającą w całości zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że PINB w Z. przed rozstrzygnięciem sprawy budowy przedmiotowej myjni winien zakończyć postępowanie wznowieniowe względem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

PINB w Z. w dniu [...]r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał ostateczną decyzję nr [...]uchylającą w całości decyzję PINB w Z. nr [...]z dnia [...]r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie ww. myjni oraz odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego.

Następnie w dniu [...]r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. PINB wydał decyzję nr [...]umarzającą postępowanie w sprawie budowy ww. myjni. W uzasadnieniu decyzji organ powiatowy wskazał, że analiza aktualnie obowiązującego planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w Z. z dnia [...]r. wykazała, że część działki ew. nr 1, na której zlokalizowana jest przedmiotowa myjnia, znajduje się w obszarze jednostki urbanistycznej o symbolu S2.17-17 o przeznaczeniu podstawowym: UU1- Tereny zabudowy usługowej – usług konsumpcyjnych tj. obiekty handlowe, gastronomiczne oraz usługi różne (w tym rzemiosło nieprodukcyjne) itp. oraz UU2 - Tereny zabudowy usługowej - usług ogólnospołecznych tj. obiekty typu: administracja gospodarcza, samorządowa, finansowa, pocztowa, biura i urzędy różne oraz usługi państwowej i ochotniczej straży pożarnej itp. Z obecnych zapisów planu wynika zatem, że przeznaczenie podstawowe dla terenu UU1, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa myjnia dopuszcza zabudowę usługową w otwartym katalogu usług konsumpcyjnych, gastronomicznych oraz usług różnych do których można zaliczyć również działalność usługową związaną z myciem samochodów. Zatem myjnia samochodowa pełniąca funkcję usługową dla mieszkańców sąsiednich jednostek urbanistycznych jest zgodna z przeznaczeniem planu dla tego terenu.

Wobec powyższego zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw do zastosowania przepisów przewidzianych w art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, powiązanych z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane i tym samym, zdaniem PINB, postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. J., którego zdaniem w niniejszej sprawie nie można było zastosować aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż "oznaczałoby to, że po upływie dowolnego czasu można zalegalizować każde bezprawie". Ponadto skarżący podniósł, że wykładnia dokonana przez organ powiatowy w zakresie stosowania aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zamiast planu obowiązującego w dniu wydania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. Nr [...]udzielającej pozwolenia na budowę spornego obiektu, jest niezgodna z ww. prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt OSK 1834/12.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]r. nr WINB[...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował obszernie dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że wykonanie robót budowlanych na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, zostało później uznane za nieważne, nie podpada pod art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane lecz w takiej sytuacji należy zastosować art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wszcząć postępowanie legalizacyjne przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź też pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zasadniczym celem tego postępowania jest zbadanie czy wykonane roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa, a zwłaszcza w przepisach techniczno-budowlanych i o planowaniu przestrzennym oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w sytuacji stwierdzenia uchybień w ww. zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia ww. robót do stanu zgodnego z ww. wymogami. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie chodzi tutaj o miejscowy plan obowiązujący w dacie rozpoczęcia budowy, tylko obowiązujący w dacie prowadzonego przez organ postępowania. Zgodność bowiem obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza się w oparciu o ustalenia miejscowego planu obowiązującego w dniu orzekania przez organy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 504/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/BI 878/14 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 336/13). Organ przywołał w tej mierze, cytując fragment uzasadnienia, także wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1843/12, którym Sąd uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2310/11 i oddalił skargę pozostawiając jednocześnie w obrocie prawnym ww. decyzję GINB utrzymująca w mocy ww. decyzję Wojewody [...]ego, którą stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej myjni.

Kolejno WINB wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., w oparciu o który Wojewoda [...] stwierdził nieważność pozwolenia na budowę spornego obiektu z uwagi na niezgodność tego pozwolenia z ww. miejscowym planem, przestał obowiązywać wskutek uchwalenia nowego planu przyjętego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w Z. z dnia [...]r.

Zdaniem WINB, organ powiatowy w sposób prawidłowy ocenił, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza przepisów aktualnie obowiązującego ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż jak wskazano ww. obiekt, pełniący wyłącznie funkcję usługową, znajduje się na działce nr 1, która w planie została oznaczona symbolem S2.17 - 17 UU1/UU2 - Tereny zabudowy usługowej -usług konsumpcyjnych tj. obiekty handlowe, gastronomiczne oraz usługi różne (w tym rzemiosło nieprodukcyjne) itp. oraz Tereny zabudowy usługowej - usług ogólnospołecznych, co oznacza że miejscowy plan dopuszcza realizację obiektów o charakterze usługowym, a zatem również sporną myjnię samochodową.

Aktualnie trudno sobie wyobrazić, zdaniem WINB, aby na terenach zurbanizowanych nie występowały różnego rodzaju usługi, a w szczególności te przedsięwzięcia, które, tak jak myjnia, nie zostały zaliczone do mogących zawsze znaczące oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów, to jest przepisu § 2 i § 3 Rozporządzenia Rady Ministra z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397).

Po dokonaniu analizy przepisów budowlanych a także dokumentacji budowlanej związanej ze spornym obiektem budowlanym, to jest książki obiektu, protokołu kominiarskiego nr [...], protokołu odbioru instalacji elektrycznej oraz protokołu nr [...] rocznego przeglądu stanu technicznego, trzeba stwierdzić, zdaniem WINB, że przedmiotowy obiekt nie narusza także przepisów techniczno - budowlanych, a w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz że został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną.

Natomiast jeżeli chodzi o prawo do dysponowania nieruchomością - działką nr 1 - na cele budowlane, to należy zauważyć, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "B" w Z., od samego początku do dnia sporządzenia niniejszej decyzji nie kwestionuje tego prawa, jakie zostało udzielone przez ww. Spółdzielnię inwestorowi podczas ubiegania się przez niego o pozwolenie na budowę. Dlatego też trzeba uznać, że inwestor tym prawem cały czas dysponuje do dnia dzisiejszego.

W niniejszej sprawie jak wskazano powyżej sporny obiekt budowlany nie narusza przepisów prawa ani nie powoduje niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi ani mienia, dlatego też analizowane postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Pismem z dnia 11 maja 2015 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję WINB domagając się jej uchylenia w całości cyt. "wraz z nakazaniem organom budowlanym ponownego przeprowadzenia postępowania dotyczącego uznania myjni samochodowej przy ul. [...] w Z. za wybudowaną nielegalnie, a przez to nakazania jej rozbiórki albo przeprowadzenia przez inwestora procedury legalizacyjnej ze wszystkimi należnymi z tego tytułu opłatami".

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, z powodu cyt. "całkowitej sprzeczności" decyzji będącej przedmiotem skargi (jak i decyzji organu I instancji) z treścią wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1843/12, co polega przede wszystkim na twierdzeniu przez organ II instancji (a uprzednio przez organ I instancji), że "nowy" plan zagospodarowania przestrzennego legalizuje budowę inwestycji przeprowadzoną i ukończoną w czasie, gdy obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego w jednoznaczny sposób uniemożliwiał taką inwestycję w miejscu jej przeprowadzenia. Jest to błędne, a przede wszystkim niezgodne z treścią ww. wyroku; w sytuacji gdy wyroki NSA są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu. Ponadto Skarżący zarzuca organowi, który wydał skarżoną decyzję, że arbitralnie zinterpretował zapisy planu miejscowego, arbitralnie też uznał że: "sporny obiekt budowlany (...) nie powoduje niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi", gdyż cyt. "nie ma pojęcia w tym przedmiocie", a sam Skarżący i jego systematycznie pogarszający się stan zdrowia dowodzą czegoś zupełnie odwrotnego.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł m.in., iż przy analizie decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...]r., a to właśnie ta decyzja stanowiła pozwolenie na budowę przedmiotowej myjni, w żadnym razie nie można się powoływać na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na podstawie uchwały RM Z. z 2013 r., oznaczałoby to bowiem, że po upływie dowolnego czasu można zalegalizować każde bezprawie. Zdaniem skarżącego jednoznacznie ocenił tą kwestię NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r. o sygnaturze jak wyżej, stwierdzając: "Ewentualna natomiast zmiana stanu prawnego w zakresie zagospodarowania przestrzennego może mieć znaczenie dla nowego przedsięwzięcia inwestycyjnego bądź dla legalizacji obiektu zrealizowanego. W okolicznościach konkretnej sprawy okoliczność zmiany planu miejscowego nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy".

W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, cyt. "orzekanie powinno dotyczyć tego, czy dana decyzja administracyjna została wydana zgodnie z prawem obowiązującym w czasie jej wydania".

Odnosząc się do swego stanu zdrowia Skarżący wskazał nadto, że w związku z bardzo poważnymi skutkami działalności ww. obiektu dla zdrowia Skarżącego oraz poczuciem pokrzywdzenia przez sposób stosowania prawa wniósł skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, w której szeroko opisał swój stan zdrowia. Wskazał, iż cierpi na stany lękowo - depresyjne, osłabienie, trudności z wykonywaniem różnych prac domowych, zmęczenie, stresy. Zdaniem Skarżącego okres pojawienia się dolegliwości pokrywa się z czasem budowy i funkcjonowania nielegalnie wybudowanego obiektu. Trudno by stan zdrowia Skarżącego nie podlegał systematycznej degradacji, skoro oprócz cyt. "użerania się" z instytucjami i organami jest on narażony na nieustanny hałas i wzmożony ruch korzystających z myjni samochodów.

Kwestią nieprawdziwą jest również, w odczuciu Skarżącego, rzekomy brak wpływu spornej inwestycji na środowisko. Dowodem na wpływ ten jest fakt, iż w przydomowym ogrodzie Skarżącego drzewa wskutek działalności myjni zaczynają usychać, co pozbawia go pełnoprawnego odpoczynku.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zauważył, że zarzut dotyczący powodowania przez sporny obiekt niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi i mienia, jest nietrafiony, gdyż ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów kontroli spornego budynku, a w szczególności książki obiektu, wynika, że obiekt takiego niebezpieczeństwa nie powoduje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skarga, jako niezasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy podzielić należy wyrażony przez organ odwoławczy pogląd, iż organ powiatowy prawidłowo umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy samoobsługowej myjni samochodowej zlokalizowanej przy al. [...] na działce ewidencyjnej nr 1 w Z.

Prowadząc postępowanie legalizacyjne w trybie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, organ bada bowiem czy wykonane roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa, a zwłaszcza w przepisach techniczno-budowlanych i o planowaniu przestrzennym oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w sytuacji stwierdzenia uchybień w ww. zakresie organ obliguje inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia ww. robót do stanu zgodnego z ww. wymogami. Przy ocenie zaś zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym brać pod uwagę należy nie miejscowy plan obowiązujący w dacie udzielenia wyeliminowanego następnie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, tylko plan obowiązujący w dniu orzekania finalizującego prowadzone przez organ postępowanie legalizacyjne. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, a WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprawnie przywołał w tej mierze szereg wyroków.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego tezę tę jednoznacznie potwierdził NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r. o sygn. akt II OSK 1843/12 wskazując, iż: "Ewentualna natomiast zmiana stanu prawnego w zakresie zagospodarowania przestrzennego może mieć znaczenie dla nowego przedsięwzięcia inwestycyjnego bądź dla legalizacji obiektu zrealizowanego. W okolicznościach konkretnej sprawy okoliczność zmiany planu miejscowego nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy". Tym samym NSA wskazał, iż zmiana planu nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości udzielonego w przeszłości pozwolenia na budowę (tej bowiem sprawy dotyczył przywołany wyrok), uwzględniona będzie natomiast w postępowaniu legalizacyjnym. Wniosek jaki Skarżący wyprowadza z przywołanego passusu, iż zdaniem NSA także w postępowaniu legalizacyjnym organy winny brać pod uwagę plan miejscowy z daty wydania pozwolenia na budowę, jest zatem błędny, a w konsekwencji nietrafne są zarzuty wobec orzekających w sprawie organów, iż orzekły sprzecznie z przywołanym wyrokiem.

Dlatego też w niniejszej sprawie należało zbadać zgodność spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu orzekania tj. z planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. Poprawnie w konsekwencji orzekające w sprawie organy uznały, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza przepisów aktualnie obowiązującego ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obiekt ten pełniący wyłącznie funkcję usługową, znajduje się na działce nr 1, która w miejscowym planie została oznaczona symbolem S2.17 - 17 UU1/UU2 - Tereny zabudowy usługowej - usług konsumpcyjnych tj. obiekty handlowe, gastronomiczne oraz usługi różne (w tym rzemiosło nieprodukcyjne) itp. oraz Tereny zabudowy usługowej - usług ogólnospołecznych tj. obiekty typu: administracja gospodarcza, samorządowa, finansowa, pocztowa, biura i urzędy różne oraz usługi państwowej i ochotniczej straży pożarnej itp., co oznacza że miejscowy plan dopuszcza realizację obiektów o charakterze usługowym, a zatem również sporną myjnię samochodową.

Nadto, stosownie do ustaleń organów, przedmiotowy obiekt pozostaje w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności nie narusza Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wykonany został nadto zgodnie ze sztuką budowlaną. Wniosek ten, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy wyprowadziły z analizy przepisów budowlanych, a także dokumentacji budowlanej związanej ze spornym obiektem budowlanym, to jest książki obiektu, protokołu kominiarskiego nr [...], protokołu odbioru instalacji elektrycznej oraz protokołu nr [...]rocznego przeglądu stanu technicznego. Zdaniem Sądu żadne dowody zawarte w aktach sprawy wnioskowi temu nie przeczą, a tym samym tezę tę należy podzielić.

Poprawnie też WINB wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "B" w Z., od samego początku do dnia sporządzenia zaskarżonej decyzji nie zakwestionowała prawa inwestora do dysponowania nieruchomością - działką nr 1 - na cele budowlane, jakie zostało udzielone przez ww. Spółdzielnię inwestorowi podczas ubiegania się przez niego o pozwolenie na budowę.

Także zarzut dotyczący powodowania przez sporny obiekt niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia, należy uznać za nietrafiony, gdyż ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów kontroli spornego budynku, a w szczególności książki obiektu, wynika, że sporny obiekt nie powoduje zagrożenia dla ludzi bądź mienia. Wyliczenie zaś przez Skarżącego dolegliwości, na które cierpi, nie dowodzi, a w każdym razie dowodów takich Skarżący nie przedstawił, iż pozostają one w związku z istnieniem myjni i wynikają z jej szkodliwości.

Także twierdzenie Skarżącego o negatywnym wpływie myjni na środowisko, nie zostało poparte żadnymi dowodami, za dowód taki nie można bowiem uznać podniesionego przez Skarżącego faktu uschnięcia drzew.

Wobec braku podstaw do formułowania nakazów przewidzianych w art. 51 Prawa budowlanego, albowiem jak wskazano powyżej sporny obiekt budowlany nie narusza przepisów prawa ani nie powoduje niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi ani mienia organ I instancji decyzją z dnia [...] r. prawidłowo umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie. Poprawnie zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję w mocy, a odnosząc się do zarzutów odwołania wsparł argumenty organu I instancji, trafnie motywując w tej mierze swoje stanowisko.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.