Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1465/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "F." S.A. z siedzibą w O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "F." S.A. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić skarżącej spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2010 r. skarżąca spółka - "F." S.A. z siedzibą w O. złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona skarżącej w dniu 27 kwietnia 2010 r.

Do skargi na powyższą decyzję został załączony wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż w dniu 27 maja 2010 r. nadała listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem operatora publicznego skargę na przedmiotową decyzję. Wskutek omyłki pracownika skarżącej spółki na kopercie przesyłki wskazany został niewłaściwy adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego: 00-930 Warszawa, ul. Wspólna 30. W dniu 7 czerwca 2010 r. operator publiczny wystawił kartę rozliczeniową przesyłki listowej dokonując rozliczenia nieskutecznie doręczonej przesyłki ze skarżącą, zaś w dniu 8 czerwca 2010 r. tenże operator dokonał zwrotu przesyłki opatrzonej stwierdzeniami "zwrot nadawcy", "adresat nieznany". Skarżąca spółka podkreśliła, iż wyłączną przyczyną nadania przesyłki zawierającej skargę w dniu 27 maja 2010 r. na niewłaściwy adres była oczywista pomyłka pracownika spółki. W jej opinii nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż podany na kopercie adres: 00-930 Warszawa, ul. Wspólna 30, jest adresem siedziby Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, z którym skarżąca spółka znajduje się obecnie w sporze sądowoadministracyjnym. Skarżąca we wniosku powołała się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 1953 r., sygn. akt I C 545/53, zgodnie z którym odpowiedzialność strony przy posługiwaniu się personelem pomocniczym do wykonywania pewnych

czynności technicznych związanych z postępowaniem sądowym, w tym zadania odbioru i wysłania poczty ogranicza się wyłącznie do przypadków, gdy można jej zarzucić winę w wyborze, nadzorze lub organizacji. Jak dalej akcentuje skarżąca, nie można zarzucić niedbalstwa jej pracownikowi w sytuacji, gdy w tym samym czasie prowadzone są dwie sprawy sądowoadministracyjne przed organami o zbliżonej nazwie oraz posiadającymi siedzibę w tej samej miejscowości. Błędne zaadresowanie przesyłki było oczywistą pomyłką. W konsekwencji skarżąca zaznaczyła, iż z powodu tej pomyłki jej także nie można przypisać winy. Winę w organizacji, w jej ocenie, wyklucza fakt, iż w dotychczasowym funkcjonowaniu skarżącej nie zdarzył się podobny przypadek, a sekretariat spółki zorganizowany jest w sposób standardowo przyjęty w większości średnich przedsiębiorstw, z osobą zarządzającą między innymi księgą przesyłek przychodzących i wychodzących. Winę w wyborze wyklucza fakt stałego zatrudnienia pracownika, który z racji swojego doświadczenia posiada pewien zakres samodzielności w wykonywaniu obowiązków. Winę w nadzorze wyklucza natomiast okoliczność, iż z racji swojej samodzielności pracownika nie podlega stałej kontroli i nadzorowi. Ponadto stałą kontrolę i nadzór nad pracownikiem wyklucza rozmiar przedsiębiorstwa skarżącej oraz zakres prowadzonej przez niej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., została doręczona skarżącej spółce w dniu 27 kwietnia 2010 r. Skarga złożona przez skarżącą w dniu 11 czerwca 2010 r., wniesiona została więc z uchybieniem terminu.

W konsekwencji Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin (w tym również do usunięcia braków formalnych skargi) należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był

termin (w tym przypadku nada skargę), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Sformułowanie "łączne" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona, zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego.

Z uwagi na fakt, iż Poczta Polska zwróciła błędnie zaadresowaną korespondencję skarżącej 8 czerwca 2010 r. datę tą uznaje się za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. W konsekwencji przyjąć należy, że skarżąca ponownie składając skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia w dniu 11 czerwca 2010 r. zachowała wspomniany wyżej 7 -dniowy termin.

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Zdaniem Sądu błąd popełniony przez pracownika skarżącego, polegający na tym, że omyłkowo zaadresował korespondencję zawierającą skargę, w sytuacji gdy został prawidłowo pouczony o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Na kwestię braku winy w uchybieniu terminu nie ma wpływu także fakt, iż pracownik skarżącej umieścił na kopercie adres innego organu, z którym aktualnie pozostaje w sporze sądowoadministacyjnym. Decyzja organu drugiej instancji, którą otrzymała skarżąca zawierała wyczerpujące i jasne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto w pouczeniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraźnie wskazał adres, na jaki należy przesłać skargę (vide: K 269 akt administracyjnych). Powyższe świadczy o braku staranności skarżącej przy dokonywaniu czynności procesowej, tj. przy wniesieniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II

OZ 1261/08 wyraził pogląd, iż strona, która mimo prawidłowego pouczenia nie

stosuje się do tego pouczenia nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody fizyczne uniemożliwiające

dokonanie czynności w przepisanym terminie. W niniejszej sprawie takie przeszkody

nie miały miejsca. Błędu pracownika skarżącej spółki polegającego na

nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki nie można zaliczyć do przeszkód, których

nie można przewidzieć i przezwyciężyć (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OZ 969/10).

Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa postanowił jak w

sentencji.