Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 10-13/97
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1998-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy określi je w innej wysokości. Przepis ten jest samoistną podstawą do wydania decyzji deklaratoryjnej przez Urząd Skarbowy, korygującej wysokość zobowiązania podatkowego lub kwoty różnicy podatku od towarów i usług.

TEZY

W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy określi je w innej wysokości. Przepis ten jest samoistną podstawą do wydania decyzji deklaratoryjnej przez Urząd Skarbowy, korygującej wysokość zobowiązania podatkowego lub kwoty różnicy podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., w tym Dz.U. 1994 nr 132 poz. 670/ zobowiązanie podatkowe lub kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że Urząd Skarbowy określi je w innej wysokości. Przepis ten jest samoistną podstawą do wydania decyzji deklaratoryjnej przez Urząd Skarbowy, korygującej wysokość zobowiązania podatkowego lub kwoty różnicy podatku od towarów i usług.

Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku SA/Kr 2316/93 z dnia 13 stycznia 1994 r. /nie publ./, co do art. 45 ust. 6 zd. pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/.

Stanowisko to jest aktualne i co do art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Oba przepisy wprowadzają bowiem domniemanie prawidłowości deklaracji lub zeznania podatkowego. Są to przy tym domniemania obalane przez wydanie decyzji, w której organ podatkowy określi podatek /kwotę zwrotu różnicy podatku/ w innej wysokości.

Z kolei w wyroku SA/Gd 1830/95 z dnia 7 czerwca 1996 r. /ONSA 1997 Nr 2 poz. 92/ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku gdy postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, a brak jest podstaw do korekty wysokości podatku, to Urząd Skarbowy powinien wydać decyzję umowną. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli organy podatkowe uważały, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do korekty wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z deklaracji VAT-7 za miesiące od sierpnia do grudnia 1996 r., to powinny również wydać decyzje odmowne.

W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność jest uzasadniona. Z tych względów Sąd na podstawie art. 26 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA orzekł, jak w sentencji.