Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1732/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym wydany przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo M. K., zatytułowane "wniosek", w którym strona "wnosi o zaskarżenie Urzędu Celnego w K., który wobec niezgodności polskich przepisów, zmusił go do uiszczenia akcyzy za sprowadzony z zagranicy samochód osobowy w kwocie [...] zł".

Naczelnik Urzędu Celnego w K., traktując w/w pismo jako skargę, udzielił w dniu [...] 2004 r. odpowiedzi, w której wniósł o oddalenie skargi M. K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. – sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W oparciu o przywołany wcześniej stan faktyczny, mając nadto na uwadze zakres kognicji sądów administracyjnych, należało stwierdzić, że przedmiotem skargi M. K. jest dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym, wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. w dniu [...] r. o nr [...]. Zaskarżony dokument nie należy do żadnej z kategorii aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 i 5 – 8 p.p.s.a. Z kolei ratio legis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest umożliwienie sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym), zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe. Jednakowoż aby akt lub czynność mogła być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. Skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może więc dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (np. określone obowiązki podatkowe), a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo prawnicze Lexis Nexis, W-wa 2004, wyd. 1, s. 81).

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżony dokument nie nałożył na stronę skarżącą jakiegokolwiek obowiązku, a stanowił jedynie akt o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzający obowiązek zapłaty podatku akcyzowego wynikający z przepisu prawa, tj. art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257). Z tych względów skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.