Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1949/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust.7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VISA/WA 1949/07

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] działając podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 42 ust. l, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., Nr 125, póz. 874), oraz lp. 4.1, Ip.l 1.2 ust 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874), § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006r., Nr 151, poz. 1089), art. 3, art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 24 maja 2007r., wniesionego przez - skarżącego – P. SA w Ż. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.200 (trzy tysiące dwieście) złotych, utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję.

Ustalono, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.200 (trzy tysiące dwieście) złotych. Podczas kontroli pojazdu marki [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], przeprowadzonej na drodze krajowej nr [...], dnia [...] marca 2007r. stwierdzono

wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych;

nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego wykresówka zapisywana była za długo.

W odwołaniu skarżąca podnosi, iż błędnie ustalono okoliczności faktyczne na podstawie, których wydana została decyzja. Zarzuca błędne zastosowanie przepisów, błędną ich wykładnię oraz naruszenie norm kodeksu postępowania administracyjnego. Strona wyjaśnia, iż opłata została uiszczona, w pojeździe były obie części karty, a jedynym uchybieniem było nie przyklejenie winiety na przedniej szybie. Na dowód powyższego, że winieta była ważna strona przesyła fakturę za jej zakup jak i winietę roczną na kontrolowany pojazd za ubiegły rok. Odnośnie drugiego naruszenia strona wyjaśnia, że urządzenie było sprawne i nie było podstaw do wymierzenia kary.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, za przejazd po drogach krajowych podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są uiszczać opłaty. Wskazując na przepis § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006r., Nr 151, poz. 1089), uznał, iż uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką". Karta opłaty składa się z dwóch części:

winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie.

Podniesiono, że stosownie do ust 4 § 3 ww. rozporządzenia nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty:

winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust.2pkt 1;

uszkodzone winieta lub odcinek kontrolny;

odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej;

odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w inny sposób uniemożliwiający sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń.

Uznano, że Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg.

Wskazano, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Podniesiono, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy, który karą 3000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Zdaniem organu bezspornym faktem jest, iż kontrolowany kierowca okazał do kontroli zarówno winietę samoprzylepną jak i odcinek kontrolny rocznej karty opłaty drogowej. Niemniej uchybieniem było nie przyklejenie winiety na przedniej szybie. Organ uznał, iż stosownie do treści przywołanego ust 4 § 3 ww. rozporządzenia nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieumieszczona trwale winiety na przedniej szybie pojazdu. Zatem uznano, że słusznie organ I instancji stwierdził, iż winieta roczna Seria i Numer [...], nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, bowiem jej odcinek samoprzylepny nie znajdował się na przedniej szybie pojazdu.

Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Wskazano, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021), urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy.

Zdaniem organu bezspornym faktem jest, iż okazana przez kierowcę wykresówka z okres od 8 marca 2007 do 10 marca 2007r. była zbyt długo zapisywana. Uznano więc, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Polskę umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Podniesiono, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.2 ust. 2 załącznika do w/w ustawy, który karą od 200 zł. za każdą wykresówkę do maksymalnie 1000 zł. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego za okazanie wykresówki zbyt długo zapisywanej.

Skargę na tę decyzję wniosła skarżąca. W skardze podniesiono, że bezspornym jest w sprawie fakt, iż opłatę za korzystanie z dróg uiszczono. Wnoszono o uchyleni zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, za przejazd po drogach krajowych podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są uiszczać opłaty. Przepis § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006r., Nr 151, poz. 1089), uznaje, iż uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką". Karta opłaty składa się z dwóch części:

winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie. Stosownie do ust 4 § 3 ww. rozporządzenia nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty:

winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

uszkodzone winieta lub odcinek kontrolny;

odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej;

odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w inny sposób uniemożliwiający sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń.

Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Przepisy lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy, karą 3000 zł sankcjonują wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Kontrolowany kierowca okazał do kontroli zarówno winietę samoprzylepną jak i odcinek kontrolny rocznej karty opłaty drogowej. Niemniej uchybieniem było nie przyklejenie winiety na przedniej szybie. Zgodnie z treścią ust 4 § 3 ww. rozporządzenia nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieumieszczona trwale na przedniej szybie pojazdu. W ocenie sądu słusznie uznano, iż winieta roczna Seria i Numer [...], nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, bowiem jej odcinek samoprzylepny nie znajdował się na przedniej szybie pojazdu.

Zarzuty skarżącego w tym zakresie są bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 42 ust. 7 w/w ustawy minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Przepis ten zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia przez Ministra Transportu. Rozporządzenie to zostało wydane i przewiduje m.in. tryb wnoszenia opłaty. Czy innym w ocenie sądu jest zakup karty w odpowiedniej jednostce upoważnionej zgodne z § 3 ust.1 rozporządzenia a czym innym okazanie się dowodem uiszczenia opłaty czyli przedstawienia tego dowodu. Z tego powodu kopia faktury nr [...] z dnia [...] r., przedstawiona przez stronę pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dokumentuje ona faktycznie datę zakupu winiety, a ta kwestia nie jest sporna. Bezspornym jest także, iż karta została przedziurkowana z datą ważności od dnia 2 marca 2007 r. Jednakże aby stanowiła dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych winna składać się z dwóch części (zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia z dnia 8 sierpnia 2006 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych), z których jedna - winieta samoprzylepna winna być umieszczana w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, natomiast odcinek kontrolny winien być przechowywany w pojeździe samochodowym. W niniejszej sprawie jedna z tych przesłanek nie została spełniona, bowiem na przedniej szybie pojazdu nie była umieszczona winieta samoprzylepna. Tak więc nie była stanowiła ona dowodu uiszczenia opłaty.

Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021), urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy.

Bezspornym faktem jest, iż okazana przez kierowcę wykresówka z okres od 8 marca 2007 do 10 marca 2007 r. była zbyt długo zapisywana. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Polskę umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.2 ust. 2 załącznika do w/w ustawy, który karą od 200 zł za każdą wykresówkę do maksymalnie 1000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego za okazanie wykresówki zbyt długo zapisywanej. W ocenie sądu w tym wypadku nie ma znaczenia powód zbyt długiego zapisywania wykresówki.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.