Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 648/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 11 i art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi L.T., M.T. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza solidarnie od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących L.T., M.T. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P decyzją z dnia [...].11.2010r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla M.K.-K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy) z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. N. [...] (inwestycja na działce nr. geod. [...], arkusz [...], obręb G).

W wyniku odwołań wniesionych przez L. i M.T. oraz E.S., Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...].01.2011r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż odcinkowe zespolenie projektowanego segmentu lewego na poziomie 1 piętra na odcinku 3,18 m (przy długości ściany budynku projektowanego 12,72 m i istniejącego na działce odwołujących się 10 m) spowodowało, że zabudowy nie można traktować jako zabudowy bliźniaczej. Wojewoda stwierdził więc, że projekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jeżyce 3 w Poznaniu, zatw. Uchwałą Nr LXXIII/857/III/01 Rady Miasta Poznania z dnia 20 listopada 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 162, poz. 4483) i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm. – dalej rozporządzenie).

Prezydent Miasta Poznania po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. – dalej ustawa), decyzją z dnia [...].04.2011 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.K.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy), z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. N. [...], działka nr [...], ark. [...], obręb G. Prezydent Miasta Poznania stwierdził, że zgromadzone dowody wskazują, iż poprawiony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami Prawa budowlanego, w szczególności z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

L. i M.T. oraz E.S. wnieśli odwołania od powyższej decyzji zarzucając, iż zatwierdzono projekt budowlany budynku, który narusza § 5 ust. 2 i § 5 ust. 3 pkt a i c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (budynek nie nawiązuje do skali i charakteru zabudowy istniejącej, nie jest dobudową brakującego segmentu typu bliźniaczego i narusza wyznaczone linie zabudowy). W odwołaniu zasygnalizowano wątpliwość, czy w ogóle jest możliwa zabudowy działki inwestora budynkiem o pow. zabudowy do 25 %.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...].05.2011r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podstawowe obowiązki inwestora określone są m.in. przepisami art. 18 ust. 1, art. 28 ust.l, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ustawy. Głównym natomiast obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy), zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy), sprawdzenie kompletności projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy). Organ odwoławczy uznał, że zgodne z ustalonym stanem faktycznym jest stwierdzenie Prezydenta Miasta Poznania, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz ust. 4 Prawa budowlanego, stąd w sprawie organ nie może odmówić wydania decyzji pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że linie zabudowy na analizowanym obszarze "7M" są określone od strony przylegających do działek budowlanych ulic. Plan nie wyznaczył więc linii zabudowy od strony ogrodów przydomowych. Stąd w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, budynek na działce budowlanej może być usytuowany w odległości: - 4 m od granicy, gdy ściana budynku zwrócona w stronę tej granicy posiada otwory okienne lub drzwiowe, - 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie ma również zastosowanie przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ szerokość działki budowlanej inwestora jest mniejsza od 16 m, oraz § 12 ust. 3 pkt. 2, gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują na działce nr [...] zabudowę typu bliźniaczego (§ 5 ust. 3 pkt a tego planu). Z tego powodu inwestor zobowiązany był do zaprojektowania segmentu lewego zabudowy typu bliźniaczego z ograniczoną długością i wysokością części budynku (w przyległym pasie o szer. 3 m do granicy z działką skarżących nr [...]) do długości i wysokości istniejącego budynku odwołujących się. Zgodnie z danymi zatwierdzonego projektu budowlanego jak na planie zagospodarowania działki (proj. bud. K.-23), warunki powyższe są spełnione. W ocenie organu odwoławczego, dane zawarte w projekcie budowlanym wskazują również, że projektowany budynek nawiązuje skalą i charakterem do budynku skarżących (prawy segment zabudowy typu bliźniaczego) oraz wysokość budynków (segmentów zabudowy typu bliźniaczego) przy wspólnej granicy jest nawiązana. Z planu zagospodarowania działki wynika, iż powierzchnia zabudowy budynku projektowanego jest nawiązana do powierzchni zabudowy budynku odwołujących się. Zdaniem organu odwoławczego, nie może przesądzać o uchyleniu zaskarżonej decyzji zlokalizowanie projektowanego budynku w odległości 1,57 m od granicy z działką nr [...]. Na usytuowanie projektowanego budynku przy tej granicy pozwala bowiem przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego, dane projektu budowlanego w zakresie powierzchni zabudowy, i powierzchni zieleni wskazują, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami Prawa budowlanego, w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiada budynki i ich usytuowanie.

L. i M.T., kwestionując powyższą decyzję, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. dalej jako upzp) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, która narusza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, albowiem projektowany budynek nie spełnia wymagań zabudowy bliźniaczej, gdyż styka się z już istniejącym budynkiem wyłącznie w zakresie drobnego fragmentu ściany wspólnej położonej w granicy, a nadto projektowany budynek znacznie przekracza wymiary istniejącego już budynku (ma być od niego wyższy i dłuższy), a w konsekwencji zajmuje powierzchnię zabudowy większą aniżeli przewidziana w planie miejscowym. Nadto, zdaniem skarżących, zatwierdzenie inwestycji naruszać będzie walory architektoniczne i krajobrazowe, albowiem powstanie budynek, który w żadnym stopniu nie odpowiada architektonicznie budynkom sąsiednim. Zdaniem skarżących, naruszono również art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy z naruszeniem zasad w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu odbiegającego od istniejącego już obiektu, w szczególności w zakresie wyżej umiejscowionego dachu (o ponad 2 metry) oraz cofniętej z tyłu działki linii zabudowy (o ponad 3 metry), co przy zabudowie bliźniaczej jest niedopuszczalne i spowoduje negatywne skutki dla osób korzystających z już istniejącego budynku, poprzez nadmierne zacienienie. Skarżący podkreślili również, że istotną różnicą jest dach projektowanego budynku. Jest to dach skośny, podczas gdy zdecydowana większość dachów na ulicy to dachy płaskie. Dach płaski ma także dach budynku należącego do skarżących. Tym samym, charakter zaprojektowanego budynku nie pozostaje w żadnym związku z istniejącą zabudową. Trudno bowiem uznać, że dwa połączone ścianą budynki w zabudowie bliźniaczej posiadające różne dachy, różną wysokość, różny obrys i powierzchnię użytkową oraz mieszkalną nawiązują skalą i charakterem jeden do drugiego. Skarżący wskazali także na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni zabudowy działki o obszarze poniżej 800 m2 przekraczającej 25% działki, wbrew warunkom określonym w § 5 ust. 3 ppkt h planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali również na naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 11 kpa. oraz w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie rozstrzygnięcia, brak odniesienia do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wad projektu budowlanego oraz nierozpoznanie istoty sprawy. Wobec powyższego, skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w całości. Ewentualnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie Wielkopolskiemu.

Wojewoda Wielkopolski odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący wnosząc zarzut dotyczący ułamkowego styku budynku projektowanego z istniejącym i znacznego przekroczenia wymiarów nowego budynku w odniesieniu do wymiarów istniejącego budynku należącego do skarżących, nie uwzględnili, iż w postępowaniu naprawczym wymiary projektowanego lewego segmentu zabudowy bliźniaczej doprowadzono do zgodności z wymaganiami § 5 ust. 2 i ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Nie jest więc, zdaniem organu odwoławczego prawdą, iż wymiary projektowanego budynku w obszarze oddziaływania o szer. 3,0 m przy granicy działek znacznie przekraczają wymiary budynku skarżących, skoro są identyczne. Organ odwoławczy wskazał, iż szerokość elewacji projektowanego budynku w linii zabudowy wyznaczonej planem miejscowym wynosi 8,78 m, natomiast szerokość elewacji zabudowy skarżących ok. 15,5m. Stąd nieznane są organowi podstawy formułowania zarzutu o znacznym przekroczeniu wymiarów budynku projektowanego, powodującym naruszenie wymaganego ładu przestrzennego, w zakresie urbanistyki i architektury. Jak wskazują wymiary lewego segmentu zabudowy bliźniaczej, projektowany budynek skalą, formą nie odbiega od istniejącej zabudowy. Podważane natomiast podwyższenie dachu budynku projektowanego, w odległości 3,02 m od granicy działki skarżących, nie narusza przepisu z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia.

Organ odwoławczy przyznał, że przepis § 5 ust. 3 pkt h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jeżyce 3 w Poznaniu określa dopuszczalny procent zabudowy na analizowanym obszarze w wielkości 25%. Ponieważ przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia "powierzchni zabudowy" należy posiłkować się tym pojęciem utrwalonym w tzw. "wiedzy budowlanej", o której mowa w art.20 ust. 4 ustawy. Przez "powierzchnię zabudowy" rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym z pominięciem m.in. pow. elementów drugorzędnych np. schodów, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego (wiedza budowlana patrz. PN-ISO 9836). Powierzchnia zabudowy tak rozumiana została w projekcie budowlanym określona w wielkości 102,72 m, co stanowi 24,9 % pow. działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej ppsa), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa). W związku z powyższym, Sąd mając wyłącznie kompetencje kasacyjne wobec zaskarżonej decyzji, nie może merytorycznie rozstrzygnąć sprawy. W związku powyższym Sąd nie jest uprawiony do zmiany zaskarżonej decyzji i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena decyzji Wojewody Wielkopolskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla M.K.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy) z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. N. [...] (inwestycja na działce nr. geod. [...], arkusz [...], obręb G).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ab initio ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Oznacza to, że przed wydaniem ww. decyzji organ zobowiązany jest do oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego stanowiącego obowiązujące prawo miejscowe. Należy podkreślić, że w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego są niezgodne z wnioskowanym do zatwierdzenia projektem budowlanym, organ nie ma możliwości wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Uwzględniając fakt, iż organy administracyjne udzieliły pozwolenia na budowę, zasadnym jest sięgnięcie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jeżyce 3 w Poznaniu, zatw. Uchwałą Nr LXXIII/857/III/01 Rady Miasta Poznania z dnia 20 listopada 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 162, poz. 4483). Jak wynika z postanowień planu dla obszaru 7M, na którym znajduje się inwestycja planowana na działce nr. geod. [...], arkusz [...], obręb G., nowe budynki winny nawiązywać do skali i charakteru zabudowy istniejącej (§5 ust. 2 planu). Zabudowa domami mieszkalnymi musi być sytuowana zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy (§5 ust. 3 lit. c planu). Dopuszczalny, maksymalny % zabudowy działki (budynku mieszkalnego i pomocniczego) wynosi z zabudową wolnostojącą i bliźniaczą na działkach: do 800 m2 powierzchni - do 25% ich powierzchni (§5 ust. 3 lit. h planu).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż planowany budynek ma charakter mieszkalny. Ponadto, jak wynika z akt sprawy (vide mapka k. 23 projektu), powierzchnia zabudowy projektowanego budynku jest mniejsza od budynku sąsiedniego. Przy uwzględnieniu faktu, iż szerokość działki, na której ma być wybudowany przedmiotowy budynek jest również dużo mniejsza od działki sąsiedniej, stwierdzić należy, iż wybudowanie budynku, który wystaje w głąb działki względem budynku sąsiedniego, stanowiącego segment prawy, co do zasady, nie narusza dyspozycji §5 ust. 2 planu. Wysunięcie nowego (lewego) segmentu zabudowy bliźniaczej w głąb działki względem istniejącego już segmentu nie narusza również przepisów dotyczących linii zabudowy. Zważyć bowiem należy, iż zasadniczo obowiązek wyznaczenia linii zabudowy dotyczy frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej, nie zaś każdej strony działki. Jak wynika z akt sprawy (k 42), dla terenu na którym znajduje się planowana inwestycja wyznaczona jest jedna linia zabudowy od strony drogi publicznej. Taki sposób ustalania linii zabudowy jest również uzasadniony względami celowościowymi. Ustalenie linii zabudowy ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego. Zapewnienie harmonijnego usytuowania budynków jest bowiem szczególnie istotne od strony przestrzeni publicznej, najczęściej drogi publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że decyzja w tym zakresie nie narusza również obowiązujących przepisów. Jak wynika bowiem z przyjętego projektu budowlanego, w pasie 3 m od granicy - szerokość projektowanego budynku odpowiada wysokości i szerokości części bliźniaka wybudowanej na działce sąsiedniej. Jest to zgodne z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który zastrzega, że długość projektowanego budynku w granicy nie może być większa niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na fakt, iż planowany budynek, poza pasem 3 m od granicy, jest wyższy od budynku sąsiedniego. Tę część budynku, w przeciwieństwie do budynku sąsiedniego z dachem płaskim, inwestor zaplanował również pokryć dachem skośnym. Powyższe kwestie podniesione w odwołaniu zostały jednak całkowicie pominięte w decyzji organu odwoławczego. Wskazane powyżej uchybienia powodują, iż zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 11 i art. 107 kpa. Przepis art. 7 kpa nakazuje bowiem organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta realizowana jest przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe (wyjaśniające), zwłaszcza przez art. 77 § 1 kpa, nakazujący organom zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80 kpa, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy rozpoznaje więc sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać - podane w odwołaniu - wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97 - LEX nr 48234; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., III SA/Wa 180/05 -LEX nr 166546).

Nie zbadanie przez organ odwoławczy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak prawnej argumentacji, która pozwalałaby przyjąć za dopuszczalne w świetle postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wybudowanie w zabudowie bliźniaczej budynku wyższego niż sąsiedni i pokrytego w części - poza pasem 3 m od granicy - dachem stromym, uniemożliwia również uznanie zaskarżonej decyzji za spełniającą wymogi art. 107 §3 kpa. Obowiązkiem organów administracyjnych jest bowiem należyte i wyczerpujące informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy, w toku załatwienia spraw. Motywy te, powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, gdyż strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego - uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu przed sądem (zob. wyrok NSA z dnia 15.12.1995r. sygn. akt SA/Lu 2479/94, LEX nr 27106).

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia określonego w § 5 ust. 3 lit. h planu dopuszczalnego limitu powierzchni zabudowy wynoszącego 25%, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego wyszczególniającego osobno powierzchnię zabudowy (24,9 % powierzchni działki) i powierzchnię tarasu i schodów zewnętrznych (7,1 % powierzchni działki) stwierdzić należy, że organy administracyjne za właściwe przyjęły obliczenie powierzchni zabudowy bez uwzględnienia powierzchni tarasów i schodów zewnętrznych. Przepisy prawa budowlanego, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, nie określają definicji powierzchni zabudowy. Pojęcie to określone zostało w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny w październiku 1997 r., uchwała nr 33/97-o) i jest jednym z charakterystycznych parametrów użytkowych w budownictwie, który znajduje również zastosowanie w przepisach prawa budowlanego (zob. art. 3 pkt 7a, art. 36 ust. 5 pkt 2 ustawy). Polskie Normy nie są przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) wynika, iż pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 785/07, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 Normy, "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". W świetle powyższej definicji nie sposób uznać, że schody pod dachem wyprowadzone na wysokość II piętra (nie będące elementem bezpośrednio w przyziemiu i umożliwiające swobodne korzystanie z powierzchni mieszkalnych na piętrze), jak i tarasy wsparte na zewnętrznych filarach nie stanowią powierzchni zabudowy. Te elementy nie są bowiem "drugorzędne", a niewątpliwie wyznaczają "zewnętrzne krawędzie budynku" w rzucie pionowym. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 05.05.2010r. sygn. akt II SA/Po 58/10, wyrok WSA w Krakowie z 16.11.2010r. sygn. akt II SA/Kr 774/10 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż do powierzchni zabudowy zalicza się również powierzchnię tarasów i schodów zewnętrznych. Tym samym, zatwierdzenie przez organy administracyjne projektu budowlanego, który przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej wykładni przewiduje powierzchnie zabudowy wynoszącą 32%, stanowi naruszenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego określającego limit 25 % zabudowy działki i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Oznacza to, iż zasadnym jest uchylenie decyzji organu I i II instancji.

W związku z powyższym, mając na względzie wagę stwierdzonych uchybień Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i c ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ppsa, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ppsa.