Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1143/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 100 ust. 1, 2, 4, art. 101 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Anna Falkiewcz-Kluj (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [....] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [....] na decyzję [....] z dnia [...] 2014 r. nr [....] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] [...] (dalej również jako "organ odwoławczy". "organ drugiej instancji") po rozpatrzeniu odwołania P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.K. (dalej również jako "skarżącego"), od decyzji [....] z dnia [...] 2013 r [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] , rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3 w wysokości [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygniecie było wynikiem następujących ustaleń i rozważań organu:

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2012 r., [...] wszczął z urzędu wobec P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.K., postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodów w roku [...]

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, [...] decyzją z dnia [...] 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w wysokości [...] zł.

P.K. odwołał się od powyższej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi jest ustalenie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd marki [...] jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do pozycji [...]), czy też samochodem ciężarowym (pozycja [...]) jak twierdzi skarżący, wówczas nie podlegałby on opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Podkreślił jednocześnie, że przy ustalaniu, czy określony pojazd samochodowy jest do celów poboru akcyzy traktowany jako samochód osobowy i w konsekwencji należy do niego stosować przepisy ustawy o podatku akcyzowym, konieczne jest dokonanie jego poprawnej klasyfikacji statystycznej. Stosownie bowiem do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, z późn. z), zwanej dalej "ustawą", do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr [...] z dnia [...] 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie [...] (Dz. Urz WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy, akcyzie podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) mają w sprawach podatkowych, w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Wynika to z faktu, że akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju.

Organ odwoławczy wskazał, że pojazd zakwalifikowany do pozycji [...] to pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Kryterium oceny pojazdu pod względem klasyfikowania go do określonej grupy jest jego przeznaczenie z rozróżnieniem na przewóz osób, ładunku, czy też używanie jako pojazdu specjalnego. Przy pozycji [...] zasadniczym przeznaczeniem jest przewożenie osób. Musi być ono ustalone na podstawie ogólnych cech pojazdu, jego budowy, wyposażenia, cech konstrukcyjnych. Przesądzać o tym będą obiektywnie właściwości pojazdu.

Zgodnie z wyjaśnieniami do [....] opublikowanymi w obwieszczeniu [....] w sprawie wyjaśnień do [....], do obiektywnych przesłanek decydujących o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu do przewozu osób, a zatem decydujących o jego przyporządkowaniu do pozycji [...] należą:

1) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane;

2) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

3) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

4) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

5) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Organ odwoławczy podkreślił, że istotny wpływ przy ocenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu ma dzień powstania obowiązku podatkowego.

[....] ustalił, że pojazd został zakupiony przez skarżącego na terytorium [...]w dniu [....] 2009 r. W dniu [...] 2009 r. skarżący sprzedał przedmiotowy pojazd nowemu nabywcy (faktura VAT-marża nr [...]) wydane zostało zaświadczenie o przeprowadzonym na terytorium kraju badaniu technicznym pojazdu nr [....]

[....] uznał, za datę przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju należy uznać dzień [...] 2009 r., tj. dzień sprzedaży przez podatnika w kraju przedmiotowego pojazdu.

Wobec powyższego, ustalając obiektywne przeznaczenie przedmiotowego samochodu na dzień [...] 2009 r. należy, w ocenie [...], dokonać zestawienia ogólnego wyglądu i ogółu cech pojazdu nadanych na etapie procesu produkcyjnego, wobec ewentualnych zmian konstrukcyjnych dokonanych w państwie członkowskim, skutkujących wyglądem i cechami samochodu w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz ustaleniami z dokumentów i przeprowadzonych na terytorium kraju oględzin.

Organ odwoławczy wskazał, że niewątpliwie w I etapie homologacji przedmiotowy pojazd był samochodem osobowym wielozadaniowym kategorii [...]. Następnie w [...] na podstawie lokalnej [...] homologacji został przerobiony na samochód ciężarowy kat. [...], na co wskazuje informacja przekazana przez przedstawiciela producenta, tj. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] 2011 r.

[...] wobec braku szczegółowych informacji na temat parametrów technicznych przedmiotowego pojazdu posłużył się w celu ustalenia tych parametrów danymi udostępnionymi przez [...]

Stąd pojazd marki [...], rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3, silnik [...] posiadał nadwozie [...]drzwiowe, [...] miejsc siedzących. Wymiary zewnętrzne: długość – [...]mm, szerokość – [...] mm, wysokość – [...] mm, rozstaw osi [...]mm. Wymiary bagażnika - maksymalna pojemność bagażnika (siedzenia złożone) – [...], minimalna pojemność bagażnika - (siedzenia rozłożone) – [...] I.

Jak wynika z [...] dowodu rejestracyjnego nr [...] przedmiotowy pojazd został zarejestrowany jako samochód [...].

W dniu [...] 2009 r. skarżący sprzedał przedmiotowy samochód. W dniu [...] 2009 r. przeszedł na terytorium kraju badanie techniczne dla potrzeb ruchu drogowego, zakończone wydaniem zaświadczenia nr [...]

Pierwszej rejestracji ww. pojazdu na terytorium kraju dokonano w dniu [...] 2009 r. Przedmiotowy pojazd został zarejestrowany jako samochód [...]

Następnie właściciel pojazdu w dniu [....] 2009 r. złożył do organu rejestrującego zawiadomienie o zmianie liczby miejsc siedzących z [...] na [...]. Rodzaj pojazdu nie uległ zmianie. Zgodnie z załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia [...] 2009 r. zapisano: przesunięto kratkę bezpieczeństwa i zamontowano kanapę wraz z pasami bezpieczeństwa dla dwóch pasażerów

W dniu [...] 2012 r., zostały przeprowadzone oględziny samochodu. Jak wynika z przeprowadzonej czynności dowodowej, wskazany pojazd posiadał w dniu przeprowadzenia oględzin [...]- drzwiowe, [...] - miejscowe zamknięte jednobryłowe nadwozie z jedną przestrzenią dla kierowcy, pasażerów oraz towarów. W pojeździe nie było stałej przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i pasażerów, a częścią tylną. Pojazd posiadał całkowicie przeszklone nadwozie - przednie drzwi, tylne drzwi, drzwi do przestrzeni bagażowej. Wewnątrz pojazdu znajdowały się stałe fabryczne punkty kotwiące, do których zamontowane były stałe siedzenia wraz z kompletnym wyposażeniem zabezpieczającym dla [...] osób, przy czym w drugim rzędzie siedzeń zamontowana była kanapa jedynie dla dwóch osób. Ponadto w przestrzeni wewnątrz pojazdu stwierdzono: dywaniki, wentylację, oświetlenie górne przy suficie, miejsca mocowania uchwytów górnych dla pasażerów (uchwyty tylne zdemontowane), radio CD, wykładzinę podłogową, jednolitą tapicerkę boczną, jednolitą tapicerkę sufitową na całej powierzchni dachu, przyciski elektrycznego sterowania szyb we wszystkich drzwiach bocznych, uchylną i ogrzewaną elektrycznie szybę w tylnej klapie, punkt mocowania pasa środkowego dla tylnego rzędu siedzeń na podsufitce w tylnej części pojazdu. Ponadto w linii pierwszego rzędu siedzeń był zamontowany stelaż z przymocowanym poszyciem, wypełniający przestrzeń pomiędzy tymi siedzeniami. Wewnątrz pojazdu były zainstalowane dodatkowo przyrządy umożliwiające kierowanie pojazdem przez osobę niepełnosprawną.

W dniu [...] 2012 r. w charakterze świadka został przesłuchany [...] – [...], który zeznał, że pojazd stanowi wspólną własność [...], jednocześnie załączył pełnomocnictwo i zwolnienie lekarskie [...] oraz oświadczył, że dysponuje pełną wiedzą na temat zakupu auta i jego późniejszej eksploatacji. [...] zeznał, że samochód został kupiony jako [...], przy czym rodzaj pojazdu nie miał znaczenia. Pojazd w dniu zakupu posiadał [...] fotele (kierowcy i pasażera) wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Wewnątrz pojazdu zamontowana była przegroda oddzielająca przestrzeń dla kierowcy i pasażera od pozostałej przestrzeni do transportu towarów, która wykonywana była z blachy i rur z napisem [...] w górnej części. Przegroda była przykręcona śrubami do podłogi. Podłoga w części do transportu towarów była wykonana z płaskiej płyty wyrównującej powierzchnię w całej przestrzeni bagażowej. Płytę zdemontowano. Drzwi boczne z tyłu nie były zablokowane, natomiast okna w tych drzwiach nie otwierały się. Ponadto [...] zeznał, ze po zakupie auta w celu poprawy jego funkcjonalności, we własnym zakresie dokonał w nim zmian polegających na zdemontowaniu kratki i płyty podłogowej, odblokowaniu szyb, montażu kanapy dla dwóch osób i pasów bezpieczeństwa. [...] zeznał, że demontaż i montaż poszczególnych elementów wyposażenia wymagał użycia specjalistycznych narzędzi, natomiast montaż kanapy i siedzeń dokonany był, cyt.: "W istniejących otworach technicznych". Według zeznania, wszystkie elementy, wszystkie elementy zamontowane w pojeździe zostały nabyte po zakupie auta na [...]. Sprzedawca pojazdu nie był zaangażowany w zmiany. Po zmianach zostało przeprowadzone badanie techniczne na autoryzowanej stacji diagnostycznej. Obecnie samochód nadal jest zarejestrowany jako [...] i służy głownie do transportu osób. Natomiast kratka, która była zamontowana za tylnymi fotelami została zdemontowana po stłuczce, której uległ pojazd

Dodatkowo w toku postępowania podatkowego skarżący, przedłożył, m.in.:

1) kopię pisma [...] z dnia [...] 2010 r. (wraz z kopią [...]) - w treści tego pisma [...] potwierdza, że m.in. samochód marki [...] (przeznaczony na eksport) jest zgodny z opisem standardowych samochodów ciężarowych i dostawczych z zabudowanym nadwoziem poniżej [...] ton,

2) kopię pisma [...] z dnia [...] 2011 r. (wraz z kopią [...]), w treści którego [...] ten potwierdził, że przedmiotowy samochód został wyeksportowany jako pojazd [...] w myśl przepisów rozporządzenia [...]) nr [...] z dnia [...] 2009 r.,

3) kopię [...] dowodu rejestracyjnego pojazdu z zapisem, że jest to samochód [...] przeznaczony do prywatnego przewozu towarów (nr świadectwa homologacji [...]),

4) opinię klasyfikacyjną z [...] z dnia [...] 2011 r.

Odnosząc powyższe ustalenia do obowiązku wskazania zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego na dzień jego przemieszczenia na terytorium kraju, tak aby można było przyjąć, że jest to podlegający akcyzie samochód [...] lub samochód [...] wyłączony z opodatkowania tym podatkiem, [....] wskazał, że w jego ocenie, ogólny wygląd i ogół cech samochodu w dniu [....] 2009 r., tj. w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, różnił się jedynie od tego nadanego na etapie produkcji zdemontowaniem siedzeń drugiego rzędu, pasów bezpieczeństwa oraz obecnością przegrody dzielącej część pasażerską pojazdu od towarowej i metalowej płyty podłogowej. Innych zmian nie dokonywano. Tych zmian nie można uznać za trwałe i nieodwracalne.

Reasumując [...] wskazał, że ogólny wygląd i ogół cech pojazdu w dniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, tj. w dniu [...] 2009 r. wskazuje, iż jest to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a nie do przewozu towarów. Uznał bowiem, że ogólny wygląd i ogół cech ww. samochodu osobowego w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, determinuje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, ze pozostałe cechy, determinujące zasadnicze przeznaczenie pojazdu jako samochodu osobowego, związane z wyglądem i wyposażeniem, nie uległy zmianie. Stwierdził, że luksusowe wyposażenie pojazdu, elektryczne otwieranie szyby w drzwiach zarówno z przodu jak i z tyłu, czy pełne oświetlenie wnętrza, kojarzone jest z przewozem osób. Zdaniem organu, także nie bez znaczenia jest wyposażenie pojazdu związane z elektronicznymi systemami wspomagającymi kierowcę w zakresie bezpieczeństwa i komfortu jazdy. Takie wyposażenie, jak stwierdził [...], nie jest spotykane w pojazdach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu towarów ze względu na ekonomikę przewozów towarowych.

W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że podstawą opodatkowania akcyzą nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego marki [...], poj. silnika [...] cm3, będzie kwota jaką [...] obowiązany był zapłacić, wynikająca z faktury nr [...]z dnia [...] 2009 r., tj. [...] [...], przeliczona wg średniego kursu waluty obcej - tabela kursów [...] z dnia [...] 2009 r.

[...] [...] x [...] zł = [...] zł

(po zaokrągleniu do pełnych złotych).

Kwota zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym - przy tak ustalonej podstawie opodatkowania, wynosi zatem:

[...] zł x [...]% = [...] zł

(po zaokrągleniu do pełnych złotych).

Decyzję organu odwoławczego zaskarżył P.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.K. zarzucając jej:

1) naruszenie art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przekroczenie ram postępowania dowodowego,

2) naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1 , art. 191 ustawy z dnia [...] 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej jako "o.p.", art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez oparcie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz w oparciu o treści pozaprawne, tj. na:

- ustaleniu, iż "(...) pojazd został konstrukcyjnie przystosowany do przewozu osób już przez jego producenta";

- nieprawdziwym ustaleniu, iż pojazd został wyprodukowany jako [...] miejscowy osobowy, a następnie w [...] "przystosowany" przez dystrybutora do przewozu towarów jedynie poprzez demontaż tylnych foteli. Podczas gdy dystrybutor jest również producentem pojazdu;

- odwracalnym i nietrwałym charakterze zmian konstrukcyjnych zmieniających przeznaczenie auta podczas gdy żaden z przepisów czy wyjaśnień nie mówi nic o charakterze zmian konstrukcyjnych;

- nieuprawnionym posłużeniu się informacjami z Niezależnego Portalu [...], które rzekomo dotyczą spornego pojazdu, podczas gdy w rzeczywistości dotyczą one zupełnie innych pojazdów marki [...] wyprodukowanych z [...] miejscami siedzącymi, a nie jak sporny pojazd z [...] miejscami;

3) naruszenie art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. i art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia, równoznaczny z pominięciem przez organy celne przy kwalifikowaniu spornego pojazdu do danego grupowania [...]:

- informacji z [...]., iż sporny pojazd "został wyprodukowany jako [...]",

- przedłożonych dokumentów w postaci kopii zaświadczenia [....] z dnia [...] 2010 r. (wraz z kopią [...]), kopii zaświadczenia [...] z dnia [...] 2011 r., i wynikających z nich okoliczności, stwierdzonych przez właściwe organy [....], z których wynika, że sporny pojazd był zgodny z opisem standardowych samochodów [...], został wyeksportowany jako pojazd [...], został zakwalifikowany przez administrację [...] do kategorii [...] na podstawie [....] i był przedmiotem sprzedaży jako nowe auto [...],

- [....] świadectwa homologacji ciężarowej [...], [....] dowodu rejestracyjnego i okoliczności wynikających z tych dowodów, stwierdzonych przez właściwe organy [...], z których wynika, że sporny pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w [....] jako samochód [....], z przeznaczeniem do prywatnego przewozu towarów, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu ładunków co wynika z ciężarowej homologacji auta, która jest świadectwem technicznym pojazdu, został wyeksportowany jako pojazd [...],

- okoliczności dokonania w spornym pojeździe zmian konstrukcyjnych po raz pierwszy dopiero w [....] po dniu nabycia wewnatrzwspólnotowego, polegających na zdemontowaniu fabrycznie zamontowanych: przegrody stałej dzielącej część pasażerską pojazdu od części towarowej oraz metalowej płyty podłogowej w tylnej części pojazdu, utworzeniu punktów kotwiących siedzeń wraz z kanapą z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, które umożliwiły zarejestrowanie pojazdu na terytorium kraju jako samochodu osobowego,

- okoliczności braku istnienia dostępnych punktów kotwiczenia tylnych foteli w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu potwierdzonych dowodem w postaci pisma ze [...],

- wiążącej informacji taryfowej – [...] znajdującej się na stronie internetowej [...], informującej, że pojazd, który został zabudowany tak jak pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, został zaklasyfikowany jako samochód [...] o kodzie [...].

4) naruszenie art. 120 o.p., art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 191 o.p., art 210 § 1 i 4 o.p. poprzez:

- wybiórczą, nierzetelną i niekonsekwentną ocenę dowodów

- niewytłumaczenie przesłanek, które kierowały organem przy podejmowaniu decyzji;

- nie wskazanie faktów udowodnionych, które mają wpływ na decyzję, a tym bardziej przyczyn dla których organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności wynikających z dowodów zgromadzonych w sprawie;

- nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego;

- nieprzedstawienie wyjaśnień podstaw prawnych decyzji, na których oparł się organ.

5) naruszenie art. 3 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 o.p. i art. 121 § 1 o.p. poprzez całkowitą autonomię prawa celnego względem wszystkich innych obowiązujących przepisów.

6) naruszenie art. 122 o.p, art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. w zw. Z art. 2 pkt 1 i art. 3 oraz art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz w związku z poz. [...] i [...] [...], w świetle art. 28 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 1 i art. 12 ust. 2 zdanie pierwsze Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez pominięcie faktu, że towary takie jak sporny pojazd, były niejednokrotnie klasyfikowane przez odpowiadające [....] organy innych państw członkowskich, w sposób odmienny przy zastosowaniu tych samych kryteriów;

7) naruszenie art. 120 o.p., art. 121 § 1 o.p., art, 122 o.p., art. 180 o.p. i art. 198 § 1 o.p. poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin przedmiotowego pojazdu, mimo, że nie mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, gdyż został przeprowadzony po dokonaniu w pojeździe zmian konstrukcyjnych;

8) naruszenie art. 2, art. 3 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez żądanie zapłaty podatku akcyzowego, choć pojazd został zarejestrowany, co stanowi potwierdzenie zapłacenia wszystkich należnych podatków za ten pojazd.

Zdaniem [...] wszystkie podniesione wyżej naruszenia przepisów postępowania podatkowego miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji przywołanych, naruszeń organy celne błędnie przyjęły, że w momencie przemieszczenia spornego pojazdu na [...] pojazd ten był samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób ([...]).

Podnosząc powyższe zarzuty [....] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, o zasądzenie od [...] na rzecz [....] zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych przez organy administracyjne przepisach prawa.

Na wstępie wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy samochód marki [....], w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez [....] był samochodem [....], przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i powinien być klasyfikowany do pozycji [....] – jak twierdzą organy podatkowe, czy też był samochodem [...] i powinien być klasyfikowany do pozycji [....] – jak domaga się tego skarżący.

Ustalenie prawidłowej klasyfikacji pojazdu w układzie odpowiadającym [....] przesądza bowiem, czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

Zdaniem [...] sprowadzony przez niego pojazd służył do transportu towarowego, o czym świadczą przedłożone przez niego dokumenty – dowody rejestracyjne pojazdu, zaświadczenie z badań technicznych, pisma [....] z dnia [...] 2010r. oraz [...] 2011r., z których jednoznacznie wynika, że w dacie w wewnątrzwspólnotowego nabycia był to pojazd ciężarowy.

Organy podatkowe uznają natomiast, że zarówno konstrukcja pojazdu, jak i jego wyposażenie świadczą o tym, że jest to samochód osobowy, który powinien być zgodnie z [....] zakwalifikowany do pozycji [...], a co za tym idzie, jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega podatkowi akcyzowemu.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów podatkowych.

Przechodząc do wskazania podstaw argumentów przemawiających za podjętym przez Sąd rozstrzygnięciem wskazać należy, iż podstawę prawną sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] 2008 r. o podatku akcyzowym.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium [....] zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium [...] powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem [...] jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju ([...]) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem [...] jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem [...] jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju ([...]). Podatnikiem - według art. 102 ust. 1 ustawy, jest osoba [...], osoba [...] oraz jednostka [...] nie mająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 ustawy definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją [...] przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją [...], włącznie z samochodami [...] ([...]) oraz samochodami [...], z wyłączeniem pojazdów [...] i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody [...] niezarejestrowane wcześniej na terytorium [...], przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód [...] w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji [....] i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Z mocy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym [...] zgodną z rozporządzeniem Rady ([...]) nr [...] z dnia [...] 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie [...] (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Zgodnie z ust. 2 wyżej powołanego przepisu ustawy o podatku akcyzowym, zmiany w [...] nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w ustawie o podatku akcyzowym.

Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe w powyższy sposób, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji [...], pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania.

Z kolei w świetle wyjaśnień zawartych w notach wyjaśniających do [....] zamieszczonych w obwieszczeniu [....] z [...] 2006 r. w sprawie wyjaśnień do [...] (M. P. Nr 86, poz. 880) klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją [...] jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone do przewozu osób niż do transportu towarów (poz. [...]).

Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją [...], są następujące cechy:

- obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych,

- obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli,

- obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu,

- brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów,

- wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji [...]: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją [...]), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi ([...]) oraz samochodami [...]".

Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, stosownie do wskazań wynikających z wyroku [...] z [...] 2007 r. sygn. [....] (Lex nr [...]), że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji [...] musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12 i inne powołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych). Należy podkreślić, że nie chodzi tutaj o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być przy tym poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy stosownie do postanowień art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4). Ustalenia te winny przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe dokonały omawianych ustaleń w sposób prawidłowy, zaś prowadzone w tym zakresie postępowanie nie narusza wskazanych przez skarżącego reguł postępowania administracyjnego. Zauważyć trzeba, iż w pierwszej kolejności orzekające organy zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu, w tym ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. W tym zakresie zastosowały się w szczególności do wskazań wynikających z przywołanego wyroku [...] grudnia 2007 r. sygn. [...]

Powyższe okoliczności, wskazujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu świadczą o jego osobowym charakterze, a więc o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji [...]. W dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowy pojazd posiadał szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do pozycji [...] takich jak: całkowicie przeszklone nadwozie, obecność fabrycznych (stałych) punktów do mocowania siedzeń w tylnej części pojazdu oraz uchwyty do mocowania pasów bezpieczeństwa, obecność elementów wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, takich jak: górne oświetlenie przy suficie, miejsca mocowania uchwytów górnych dla pasażerów, radio CD, wykładzinę podłogową, jednolitą tapicerkę boczną, jednolitą tapicerkę sufitowa na całe powierzchni dachu, uchylną i ogrzewaną elektrycznie szybę w tylnej klapie, punkt mocowania pasa środkowego dla tylnego rzędu siedzeń na podsufitce w tylnej części pojazdu.

Podkreślić należy, że istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienialność. Producent już w fazie projektowania auta przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu. Wyposażając pojazd w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, miejsca montażu na etapie produkcji nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Gdyby tak nie było, wskazane wyżej elementy byłyby zbędne, a wyposażanie w nie pojazdu ekonomicznie nieuzasadnione. Oczywiście producent nie wyklucza wykorzystania samochodu w sposób odbiegający od jego zasadniczego przeznaczenia (np. do przewozu towarów) i dlatego umożliwia wymontowanie tylnej kanapy, zablokowanie mechanizmu otwierania szyb w drzwiach tylnych, zamontowanie kraty (przegrody) za siedzeniami przednimi czy montaż podłogi. Zabiegi takie znajdują następnie swoje odzwierciedlenie w typie homologacji, co jednak nie wpływa na sposób klasyfikacji pojazdu wg kodu [...], który zdeterminowany jest cechami projektowymi, wskazującymi na przeznaczenie zasadnicze. Odwołanie się do cech projektowych ma swoje uzasadnienie w aspekcie trwałości klasyfikacji. Przyjmując inaczej, każda zmiana sposobu wykorzystania pojazdu powodowałaby zmianę klasyfikacji towarowej, co należy uznać za niepożądane. Dlatego więc ustawodawca dla celów opodatkowania akcyzą odwołał się do [....]. Klasyfikacja towaru w oparciu o jej postanowienia daje efekt trwały i jednoznaczny. Oparcie klasyfikacji na innych podstawach, w przypadku samochodów na przepisach regulujących ruch drogowy, prowadziłoby do sytuacji, w której ten sam pojazd w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym mógłby być traktowany odmiennie, po zastosowaniu niewielkich zabiegów. Już niewielkie zmiany dokonane w pojeździe dawałyby podstawy do zmiany klasyfikacji, co z kolei stanowić mogłoby pole do nadużyć w tej materii oraz stwarzałoby stan braku stabilności procesu klasyfikacyjnego, ingerencję także w cechy projektowe pojazdu, co dałoby podstawę także do zmiany klasyfikacji wg kodu [...]. Jeśli auto ma być głównie przeznaczone do przewozu ładunków, zbędne stają się okna w panelach bocznych, mechanizmy otwierania szyb w drzwiach tylnych, punkty mocowania tylnej kanapy i pasów bezpieczeństwa, tapicerka sufitowa w przestrzeni ładunkowej czy też tapicerka drzwi tylnych profilowana w sposób zwiększający jej praktyczne wykorzystanie przez pasażerów tylnej kanapy. Tymczasem cechy zewnętrzne nabytego przez [...] samochodu tj. karoseria jak w samochodzie osobowym, przeszklone drzwi jak i jego cechy konstrukcyjne, tj. fakt, że został zbudowany, pierwotnie jako samochód [...], podlegająca demontowaniu kratka oddzielająca część kierowcy od części pasażerskiej, przeczą temu by mógł to być samochód ciężarowy w rozumieniu przepisów ustawy akcyzowej. Także zmiany wyposażenia pojazdu, poprzez demontaż siedzeń, pasów bezpieczeństwa dla pasażerów rzędu drugiego, zamontowanie kratki, które nie nosi cech trwałych, niezmiennych, a może być dowolnie zmieniane tak przez producenta jak i użytkownika, nie wpływa na zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Chodzi tutaj bowiem o przeznaczenie generalne pojazdu czyli, takie jakie pojazd miał mieć w ogólności, a nie w pojedynczych przypadkach nadawania pojazdom cech zbliżonych do ciężarowych.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, [...] prawidłowo ocenił, mając na uwadze cały zebrany materiał, że przedmiotowy samochód był samochodem zasadniczo zaprojektowanym i przeznaczonym do przewozu osób, wyprodukowanym w [...], jako samochód [...]. Nie ma zatem decydującego znaczenia, że w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był przerobiony w określony sposób i w kraju pochodzenia ([...]) zarejestrowany został jako ciężarowy wypełniając wymagane dla potrzeb tej rejestracji warunki.

Trafne jest stanowisko organów, że zmiany umożliwiające zarejestrowanie tego pojazdu w [...] a następnie w [...] jako samochodu ciężarowego, nie wiązały się z żadnymi, istotnymi zmianami konstrukcyjnymi i nie pozbawiły pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu [...]. Świadczy o tym fakt późniejszego przystosowania go do użytkowania jako samochodu [...], bez zmian konstrukcyjnych.

Należy stwierdzić, że pozbawienie samochodu określonego wyposażenia, jest jedynie odpowiedzią na potrzeby rynku przez wyprodukowanie samochodów [...] z przeznaczeniem do transportu towarów, pomimo ich osobowego charakteru i zmniejszenie ich wyposażenia do niezbędnego minimum. Dla podatku akcyzowego pojazd taki nie przestaje być jednak samochodem [...] i to niezależnie od tego, że faktycznie będzie służył do transportu towarów, a także, że jako ciężarowy zostanie zarejestrowany.

Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty strony skarżącej zawarte w skardze.

W ocenie Sądu to, że organ odwoławczy wobec braku szczegółowych informacji na temat parametrów technicznych spornego pojazdu posłużył się w celu ich ustalenia danymi udostępnionymi przez [....] nie może dyskwalifikować podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Na potrzeby prowadzonych postępowań podatkowych, organy podatkowe posługują się często takimi danymi ale tylko w celu ustalenia charakterystyk badanych samochodów, w dacie zakończenia procesu produkcji. Innymi słowy ustalają ogólny wygląd i ogół cech, marki i modelu wersji podstawowej spornych pojazdów, tak jak przewidział to producent, bez wyposażenia dodatkowego zamontowanego w późniejszych etapach użytkowania. Wskazywanie przez organy [...] w decyzjach (w tym zaskarżonej), że ustaleń stanu i wyposażenia pojazdu dokonano w oparciu o ww. źródło w związku z indywidualnym numerem [...] należy traktować więc jako pewne uproszczenie, a nie jako wskazówkę, że ustalenie stanu pojazdu na etapie produkcji odbywa się wyłącznie przy pomocy podanego wskaźnika identyfikacyjnego.

Zdaniem Sądu dla powyższych ustaleń bez znaczenia pozostaje również dokumentacja związana z rejestracją pojazdu w tym również dokumenty przedstawione przez [...] - pisma [...] z dnia [...] 2010r. oraz z [...] 2011r. Dokumenty te w świetle dokonanych ustaleń przez organy podatkowe co do zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu nie wpływają na zmianę jego klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokumenty, na które powoływał się skarżący, a z których wynikało, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne przepisy niż dotyczące klasyfikacji towarowej i nie ma znaczenia, że dokonano tego dla potrzeb podatkowych na terenie [...]. W tej sytuacji nie można uznać, że mają one decydujące znaczenie dla możliwości zastosowania przepisów dotyczących opodatkowania pojazdu podatkiem akcyzowym na terenie [...]. Powyższe dokumenty w niniejszej sprawie stanowią dowód jedynie tego, że pojazd wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiążą organ podatkowy. Natomiast dla klasyfikacji taryfowej mogą mieć jedynie charakter posiłkowy.

Również pozostałe dokumenty urzędowe, czyli zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, jak również świadectwo homologacji typu samochodu, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód [...] nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Badanie techniczne samochodu ma bowiem na celu stwierdzenie, czy pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i jest wymagane zgodnie z przepisami Działu III rozdział 3 tej ustawy. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji (art. 68 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego zamieszczone w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 2 pkt 40 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu) i samochodu [...] (art. 2 pkt 42 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód [...] przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od [...] do [...] łącznie z kierowcą), które nie odwołują się do [...]. Dowód rejestracyjny, zaświadczenie o badaniu technicznym i świadectwo homologacji, nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. u.p.a., które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych jako wyrobów akcyzowych.

W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłowe zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji [...] kodu [...].

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne, aniżeli domagał się skarżący, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jeszcze raz przypomnieć należy, że sporny samochód był wyprodukowany jako [...] a następnie na skutek zmiany homologacji w [...] został sprzedany jako pojazd kategorii [...] (samochód [...]). W świetle przeprowadzonych dowodów nie uzasadnia to jednak wniosku, że sprowadzone przez skarżącego auto było samochodem ciężarowym w rozumieniu Taryfy celnej. Organy celne nie kwestionowały bowiem, że w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód posiadał homologację jako ciężarowy i jako taki był zarejestrowany w Danii.

W świetle materiału zgromadzonego w sprawie, organ prawidłowo uznał, że istotne w sprawie okoliczności dotyczące ogółu cech samochodu, w tym w szczególności jego cech konstrukcyjnych, wskazujących na zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego samochodu, zostały prawidłowo wykazane. Natomiast ocena tychże okoliczności z punktu widzenia kwalifikacji taryfowej należała do organów podatkowych.

W konsekwencji Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 Ordynacji podatkowej w związku z art. 101 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2011 Nr 108 poz. 626 )

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że sporny samochód w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był i jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a w tej sytuacji podlega klasyfikacji do kodu [...]. Tym samym w sprawie nie zostały również naruszone przepisy ustawy akcyzowej mające zastosowanie w sprawie w zakresie obciążenia podatnika podatkiem akcyzowym.

Z tych wszystkich względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.