Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 143/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par. 5 i par. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi G. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o wymierzeniu kary z tytułu nieprawidłowości w związku z budową budynku postanawia: wstrzymać wykonanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. a.bł.


UZASADNIENIE

G. C. zaskarżył do sądu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie omowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], o wymierzeniu kary z tytułu nieprawidłowości w związku z budową budynku w wysokości 61.000 zł.

W toku postępowania skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, wskazując na jego dotkliwe skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż postanowienie sądu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. może dotyczyć aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dotyczy to zarówno rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu zwyczajnym, jak również w postępowaniu nadzwyczajnym. Oznacza to, że sąd jest uprawniony także do wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2016 roku, nr 747/2016 (por. postanowienia NSA z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt II FSK 523/13 oraz z dnia 8 marca 2013r., sygn. akt II OSK 457/13 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu winny być bowiem oceniane indywidualnie w każdej sprawie.

Podkreślenia wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Skoro skutki zapłaty należności pieniężnej, co do zasady są odwracalne, to należy je rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

Co prawda we wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, to jednak biorąc pod uwagę wysokość nałożonej kary pieniężnej, przy uwzględnieniu doświadczenia życiowego, sąd uznał, że wysokość nałożonej na skarżącego kary jest na tyle znaczna, że wykonanie postanowienia organu I instancji z dużym prawdopodobieństwem będzie wiązało się z poważnymi dolegliwościami w majątku skarżącego.

Należy jednak podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji albo postanowienia jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności zaskarżonego aktu. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1), albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2).

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

A. P.