Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 621/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 17 pkt 1, art 65
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 82 ust 1 i 2 oraz art 83 ust 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 537/10 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 537/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie przekazania dokumentacji związanej ze sprawą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej: I. uchylił zaskarżone postanowienie; II. uchylił postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...]; III. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; IV. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. (znak: [...]) Starosta Kłodzki, działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Kłodzku dokumentację związaną ze sprawą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w miejscowości N. przy ul. [...] na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] – [...].

W uzasadnieniu postanowienia Starosta Kłodzki wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2009r. Wojewoda Dolnośląski decyzją Nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty Kłodzkiego Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] S.A. pozwolenia na budowę opisanej powyżej stacji bazowej telefonii komórkowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Jednocześnie Starosta Kłodzki wskazał, że wobec znanego mu faktu zrealizowania obiektu dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a sprawa zostaje przekazana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku, zgodnie z kompetencją.

W postanowieniu zamieszczone zostało również pouczenie, że służy na nie zażalenie do Wojewody Dolnośląskiego za pośrednictwem Starosty Powiatowego w Kłodzku.

Z prawa do zaskarżenia opisanego powyżej postanowienia skorzystali J. B. oraz J. G. wnosząc odrębne zażalenia, z zachowaniem pośredniego trybu wskazanego w pouczeniu.

Zażalenia te postanowieniem Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. zostały przekazane zgodnie z właściwością Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Wałbrzychu.

Uzasadniając postanowienie Wojewoda Dolnośląski przedstawił okoliczności faktyczne i prawne, wynikające z treści przepisów art. 65 § 1, art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a., a następnie wyjaśnił, że przepis art. 65 § 1 k.p.a. nie wskazuje żadnego innego organu odwoławczego, dlatego zastosowanie znajdować będzie reguła wyrażona w art. 17 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Równocześnie, zgodnie z przepisem art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz.856 z późn. zm.) samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz.60 ze zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, przekazanie postanowieniem podania do innego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową, a nie rozstrzygnięciem o istocie sprawy, w związku z tym właściwość organu, do którego należy złożyć zażalenie na powyższe postanowienie, wynika z przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a nie z przepisów prawa materialnego. Charakter sprawy, której dotyczy podanie, pozostaje w związku z tym bez znaczenia dla ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie przekazania podania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Starosty Kłodzkiego z dnia [...] marca 2010 r. zaskarżone zażaleniami J. G. i J. B.

W uzasadnieniu podjętego postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane zadania nadzoru budowlanego wykonuje m.in. powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a ponieważ przedmiot sprawy dotyczy istniejącego już obiektu budowlanego nie zaś obiektu nieistniejącego, dla którego wybudowania konieczne jest wydanie pozwolenia na budowę, zasadne było przekazanie sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu kłodzkiego jako organu właściwego do załatwienia sprawy, który rozstrzygnie kwestie związane z realizacją inwestycji podlegającej przepisom prawa budowlanego.

Na opisane powyżej postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł J. G. zarzucając naruszenie: art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uzasadnienia spełniającego wymogi prawne oraz wskazanie organu nadzoru budowlanego w sytuacji, w której nie może on na tym etapie ingerować albowiem nie posiada możliwości prawnych do doprowadzenia zgodności inwestycji z przepisami prawa dla obiektu, który został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało uchylone. Dodatkowo w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi, iż Kolegium nie jest organem nadrzędnym dla Starosty w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przyjęte w sprawie.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 23 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na wniosek obecnego na rozprawie prezesa Zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] – Z. G.– na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Ponadto obecny na rozprawie skarżący oświadczył, że podtrzymuje złożoną skargę, a uczestnik postępowania J. B. wniósł o jej uwzględnienie. Natomiast Prezes dopuszczonego do udziału Stowarzyszenia oświadczył, że postanowienia organów pierwszej i drugiej instancji są prawnie niedopuszczalne i przedłożył do akt sprawy stanowisko Stowarzyszenia przedstawione na piśmie oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzasadniając wyrok z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 537/10 zauważył, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie o treści wskazującej na konieczność prowadzenia sformalizowanego postępowania w konkretnej sprawie indywidualnej jest ustalenie swojej właściwości miejscowej, rzeczowej i instancyjnej. Właściwość miejscowa organów uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej wynika z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast właściwość rzeczowa z przepisów ustrojowych i przepisów prawa materialnego zawartych w ustawach regulujących poszczególne dziedziny należące do sfery prawa administracyjnego. Akty te określają również właściwość instancyjną organów dysponujących kompetencją orzeczniczą w sprawach administracyjnych o określonym przedmiocie. Ogólną zasadę dotyczącą właściwości instancyjnej w zakresie odnoszącym się do organów wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. ustawodawca zamieścił w przepisie art. 17 pkt 1 tej ustawy, stanowiącym, że organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Jedną z takich ustaw szczególnych jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, która w art. 80 wskazuje organy wykonujące zadania administracji architektoniczno-budowlanej (starosta, wojewoda) i zadania nadzoru budowlanego (powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej). Ponadto, z treści przepisu art. 82 ust. 3 powoływanej ustawy wynika, że wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty.

Przepisy ustawy – Prawo budowlane nie uwzględniają w odniesieniu do żadnej kategorii spraw poddanych jej regulacji właściwości samorządowego kolegium odwoławczego jako organu wyższego stopnia.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu w następstwie przekazania do rozpoznania zażaleń J. B. i J. G. wniesionych na postanowienie Starosty Kłodzkiego z dnia [...] marca 2010 r. przez Wojewodę Dolnośląskiego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. (Nr [...]) wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.

Dokonując oceny w rozpoznawanej sprawie Sąd wojewódzki uwzględnił to, że zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym organ, któremu przekazano podanie (sprawę) jest związany postanowieniem o przekazaniu, gdyż istnieje domniemanie, że organ przekazujący prawidłowo ustalił organ właściwy, a zmienić ten stan może jedynie zaskarżenie postanowienia o przekazaniu w toku instancji lub w trybie nadzwyczajnym albo złożenie wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość.

Istotne dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w składzie orzekającym w sprawie było również to, że w judykaturze przyjmowano także stanowisko – które zdaniem Sądu w tej sprawie nie znajduje zastosowania, że postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 k.p.a. jest czynnością wyłącznie procesową i organ wyższego stopnia właściwy do rozpoznania zażalenia na to postanowienie ustala się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu poglądu tego nie można zaakceptować w sposób generalny i w każdej sprawie.

W sprawie rozpoznawanej Starosta Kłodzki orzekając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. działał jako organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, któremu w wyniku kasacyjnej decyzji organu odwoławczego – przekazano do ponownego rozpatrzenia sprawę dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] na działce nr [...],[...], obręb [...] – [...].

Zdaniem Sądu pierwszej instancji zważyć zatem należy, że zgodnie z poglądami przedstawionymi zarówno w piśmiennictwie prawniczym jak i w judykaturze w sytuacji gdy inwestycja została zrealizowana postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego tej inwestycji staje się bezprzedmiotowe, a zastosowanie mogą znaleźć przepisy art. 48-51 ustawy – Prawo budowlane.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają jednak żadnych władczych kompetencji do prowadzenia postępowania na podstawie wskazanych powyżej przepisów.

Starosta Kłodzki przed przekazaniem sprawy postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. powiatowemu organowi nadzoru budowlanego prowadził postępowanie w sprawie o określonym przedmiocie (zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę) i jako organ określony w art. 80 ust. 1 pkt 1 uznał to postępowanie za bezprzedmiotowe.

Z tych względów – w ocenie Sądu – właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Kłodzkiego wydane w tej sprawie na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. jest właściwy miejscowo organ określony w art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, czyli właściwy miejscowo wojewoda, a nie właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów prawa procesowego:

I. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 32 ust 4 a ustawy Prawo budowlane poprzez błędne stwierdzenie, iż zrealizowanie inwestycji powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie pozwolenia na budowę;

II. art. 141 § 4 w związku z art.135 p.p.s.a. poprzez nie uchylenie postanowienia Starosty Kłodzkiego z dnia [...] grudnia 2009 r. w sytuacji, w której brak jest przepisów prawa pozwalających na przekazanie wniosku o pozwolenia na budowę wraz z dokumentacją do organu nadzoru budowlanego;

III. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 184 Konstytucji RP poprzez przesądzenie, w jaki sposób organu II instancji rozpatrując zażalenie powinien zakończyć sprawę.

Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 tej ustawy. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a., które zdaniem skarżącego Stowarzyszenia miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut ten nie mógł doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku, albowiem wyrok ten mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie zaś z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, jak i wówczas gdy wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Sąd wojewódzki zaskarżonym do tutejszego Sądu wyrokiem uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, mocą którego organ ten utrzymał w mocy postanowienie Starosty Kłodzkiego z dnia [...] marca 2010 r. przekazujące Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dokumentację związaną ze sprawą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r., którym przekazano zażalenie J. B. i J. G. na ww. postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wynika, że przyczyną takiego rozstrzygnięcia było uznanie przez Sąd, że właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Kłodzkiego jest właściwy miejscowo wojewoda co wynika z treści art. 83 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, a nie samorządowe kolegium odwoławcze. Jednocześnie Sąd podkreślił - powołując się na orzecznictwo sądowo -administracyjne, że organ do którego przekazano sprawę związany jest postanowieniem o przekazaniu, może co najwyżej złożyć wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał zaskarżone postanowienie za wadliwe li tylko z tego powodu, że zostało wydane przez niewłaściwy organ administracji. Powyższe uchybienie jest konsekwencją wadliwego postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 roku.

Ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w tej części należy się zgodzić. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej, do którego wpływa wniosek strony jest ustalenie swojej właściwości. Ogólną zasadę dotyczącą właściwości instancyjnej ustawodawca zamieścił w art. 17 pkt. 1 k.p.a., który stanowi, że organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Takimi przepisami szczególnymi - jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu są przepisy ustawy - Prawo budowlane, które określają kompetencje organów architektoniczno - budowlanych oraz organów nadzoru budowlanego. Jednocześnie, wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r., charakter sprawy, której dotyczy podanie złożone przez stronę ma znaczenie dla ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy, w tym również rozpoznania zażalenia na postanowienie w tym przedmiocie. A zatem skoro Starosta działał w niniejszej sprawie jako organ architektoniczno – budowlany to właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie tego organu był organ architektoniczno - budowlany wyższego stopnia czyli wojewoda. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. M.in. w postanowieniu z dnia 22 października 2010 r., w sprawie II OW 52/10, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając spór kompetencyjny wskazał, że jeżeli Prezydent m.st. Warszawy badając swoją właściwość rzeczową jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydał postanowienie, o którym mowa w art. 65 § 1 k.p.a., to organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie będzie organ administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia (LEX nr 743490).

Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu nie było organem właściwym rzeczowo do rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Kłodzkiego z dnia [...] marca 2010 r. Powyższe, wadliwe rozstrzygnięcie organu było natomiast konsekwencją wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. z naruszeniem art. 65 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym sprzed noweli z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2011 r., nr 6, poz. 18) w zw. z art. 80 i 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Te okoliczności przemawiają zatem za trafnością rozstrzygnięcia Sądu wojewódzkiego uchylającego ww. postanowienia organów administracji.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 tej ustawy w zw. z art. 153 i 135 p.p.s.a.

Należy podkreślić, że zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie miało charakter procesowy. Organ rozstrzygał w nim bowiem jedynie kwestie swojej właściwości do rozpoznawania sprawy. Żaden z organów w tym wpadkowym postanowieniu (niezależnie od prawidłowości wydawanych orzeczeń) nie rozstrzygał o meritum sprawy. Tymczasem Sąd oceniając legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu oraz – w oparciu o art. 135 p.p.s.a. - również innych rozstrzygnięć wydanych w granicach sprawy stwierdził, że postępowanie przed organami architektoniczno – budowlanymi, wobec zrealizowania inwestycji, stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie, że tego rodzaju stwierdzenie w okolicznościach niniejszej sprawy było co najmniej przedwczesne. Skoro przedmiotem sprawy niniejszej były jedynie kwestie procesowe (właściwość organu) to w ramach kompetencji określonych w art. 135 p.p.s.a Sąd administracyjny mógł wyrażać oceny jedynie w takim zakresie. Stwierdzenie Sądu o bezprzedmiotowości postępowania przed organami architektoniczno – budowlanymi stanowi rozstrzygnięcie "ponad granice sprawy" w rozumieniu ww. przepisu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że racje ma skarżący kasacyjnie, iż w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstaw do przekazania "dokumentacji związanej ze sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę" organowi nadzoru budowlanego. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji (jak też po ww. noweli z 3 grudnia 2010 r.), przekazaniu do właściwego organu (o ile organ, do którego wpłynął wniosek stwierdzi swą niewłaściwość) podlega "podanie". W niniejszej sprawie "podaniem" wszczynającym postępowanie w sprawie był wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 82 ust. 1 i 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane organem właściwym rzeczowo do rozpoznania takiego wniosku jest starosta jako organ architektoniczno – budowlany.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wprawdzie zarzuty skargi co do częściowo wadliwego uzasadnienia wyroku są zasadne jednakże nie mogły skutkować wyeliminowaniem wyroku z obrotu prawnego, mimo bowiem stwierdzonych ww. wad uzasadnienia wyrok odpowiada prawu, co skutkuje konicznością oddalenia skargi kasacyjnej.

Z tych względów w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.