Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1952/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 5, ust. 5a, art. 26b, 105a ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 163 poz 981
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 106, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. P. i T. P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] kwietnia 2014 r., Ministra Środowiska, nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej K.p.a.) w zw. z art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 z późn. zm), po rozpoznaniu odwołania Pana W. P. i Pana T. P. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą "D." s.c. z siedzibą w K. (dalej: "Przedsiębiorcy", "Strona", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (organu koncesyjnego) z [...] stycznia 2014 r. odmawiającą zmiany wydanej przez tenże organ [...] maja 2011 r. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]".

Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...], udzielił Stronie koncesji na eksploatację części złoża kruszywa naturalnego "[...]" z terminem ważności do dnia [...] czerwca 2016 r. Przedsiębiorcy pismem z [...] października 2011 r. wystąpili do organu koncesyjnego z wnioskiem o zmianę przedmiotowej koncesji w zakresie powiększenia obszaru eksploatacji poprzez włączenie w granice koncesji części złoża zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P. (powstałej z podziału działki [...]).

Organ koncesyjny wystąpił do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. i Burmistrza Miasta i Gminy P. w sprawie uzgodnienia planowanej zmiany koncesji polegającej na powiększeniu obszaru eksploatacji. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego postanowieniem z [...] października 2011 r. uzgodnił projektowane granice powiększonego obszaru górniczego, natomiast Burmistrz Miasta i Gminy P. postanowieniem z [...] listopada 2011 r., odmówił uzgodnienia zmiany koncesji z uwagi na brak dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z uwagi na przeznaczenie przedmiotowego terenu w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na ciągi ekologiczne. Postanowienie to w wyniku złożenie zażalenia przez Stronę, zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. ponownie odmówił uzgodnienia zmiany koncesji, na które Przedsiębiorcy złożyli zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z [...] grudnia 2011 r. Burmistrza Miasta i Gminy P., postanowieniem z [...] lutego 2012 r., które Przedsiębiorcy zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i które, wraz z postanowieniem I instancji, zostało uchylone przez ten Sąd wyrokiem z 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1003/12. Wobec tego, Burmistrza Miasta i Gminy P. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] grudnia 2011 r.

Marszałek Województwa [...] podjął [...] września 2013 r., na wniosek Strony zawieszone [...] marca 2012 r., postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie, Przedsiębiorcy wnieśli zażalenie z [...] października 2013 r., do Ministra Środowiska na bezczynność organu koncesyjnego. Minister Środowiska postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., uznał złożone zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Marszałkowi Województwa [...] dodatkowy termin załatwienia sprawy do [...] stycznia 2014 r.

Organ koncesyjny stwierdził, że przy uzgadnianiu udzielenia koncesji Burmistrz Miasta i Gminy P. kierował się zapisami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy P. uchwalonego [...] lutego 2011 r., ponieważ w gminie P. nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działki objęte wnioskiem o zmianę koncesji w przedmiotowym studium zostały przeznaczone pod ciągi ekologiczne, w związku z tym organ wykonawczy Gminy dwukrotnie odmówił uzgodnienia zmiany koncesji. Organ wskazał, że udzielenie (zmiana) koncesji na wydobywanie kopalin wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie to następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy.

Organ uzgadniający obowiązany jest do zajęcia stanowiska nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez organ administracji geologicznej, z upływem terminu 14 dni.

Organ koncesyjny uznał, że pomimo uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] listopada 2011 r. i uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 29 listopada 2012 r., że na skutek upływu 14 dniowego terminu uzgodnienia zmiany koncesji, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez Marszałka Województwa [...], nie jest przesądzony kierunek rozstrzygnięcia wniosku o zmianę koncesji. Powyższy wyrok jest wiążący dla organu koncesyjnego wyłącznie w aspekcie formalnym i oznacza, że ostatecznie zakończona została procedura związana z koniecznością uzyskania stanowiska organu współdziałającego. Nie zwalnia to jednakże Marszałka Województwa [...] od konieczności zbadania czy zachodzi przesłanka odmowy zmiany koncesji. W przypadku zatem zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 26b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz.1947 ze zm.) organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji.

Organ koncesyjny wskazał następnie, że jak wynika z informacji pochodzących od Burmistrza Miasta i Gminy P., działka nr [...], której dotyczy wnioskowana zmiana koncesji, zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, na ciągi ekologiczne, a więc nie pod wydobywanie kopaliny. Poszerzenie terenu wydobywania kopaliny o działkę nr [...], byłoby niezgodne z przeznaczeniem terenu określonym w Studium i stanowiłoby ingerencję organu koncesyjnego w kształtowanie polityki przestrzennej gminy.

W związku z powyższym Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 16 ust. 2, ust. 5 i ust. 5a, art. 26b, art. 105a ust. 1 i ust. 2 oraz art. 101 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz.1947 ze zm.) w związku z art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., odmówił zmiany przedmiotowej koncesji decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...].

W odwołaniu z [...] stycznia 2014 r., Strona zarzuciła, że organ I instancji nie miał podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji uzasadniając odmowę zmiany koncesji zapisami przedmiotowego Studium, bowiem tylko na etapie uzgadniania projektu koncesji jego podstawą jest studium, na co wyraźnie wskazuje art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Ponadto, organ nie uzasadnił odmowy zmiany koncesji, ani nie wyjaśnił na czym miałoby polegać uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka odmowy udzielenia koncesji określona w art. 26b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Strona dodała, że odmowa uzgodnienia mogłaby nastąpić tylko wówczas, gdyby studium przewidywało zakaz wydobywania kopaliny, zaś zwrot ustawowy przewidujący uzgodnienie na podstawie studium nie oznacza konieczności zapewnienia spójności projektu koncesji ze studium.

Minister Środowiska stwierdził, że bezspornie nieruchomość objęta wnioskowaną zmianą nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego też należy zbadać zgodność wnioskowanej zmiany ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonym [...] lutego 2011 r., uchwałą Rady Miejskiej Gminy P.. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od organu uzgadniającego, wykonywanie działalności górniczej na wnioskowanej działce kolidować będzie z treścią studium, które przewiduje na ww. nieruchomości "ciąg ekologiczny". Ocena prawnego charakteru studium wykracza poza przedmiot postępowania. Bezspornie natomiast prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. przewiduje, że wzorcem, w oparciu o który (w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) należy badać zgodność zamierzonej koncesji z ładem przestrzennym, jest właśnie studium. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 26b ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r., zgodnie z którym organ koncesyjny odmówił udzielenia koncesji powołując się na opisaną przesłankę niezgodności wykonywanej działalności ze studium. Musi zachodzić spójność pomiędzy studium, a wnioskowaną koncesją. Nie sposób zaś pogodzić funkcję "ciągu ekologicznego" z wydobywaniem kopalin. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2013, poz. 627 ze zm.), korytarz ekologiczny to obszar umożliwiający migrację zwierząt, roślin lub grzybów (art. 5 pkt 2). Pojęcie to należy uważać za równoważne z "ciągiem ekologicznym". Istota korytarzy (ciągów) ekologicznych oznacza zakaz stwarzania w ich granicach przeszkód (barier) utrudniających migrację wspomnianych organizmów. Bezspornie zaś objęcie nieruchomości położonej w granicach korytarza (ciągu) ekologicznego koncesją na wydobywanie kopaliny kolidowałoby z jego funkcją. Studium wyraźnie przewiduje zresztą, że ciągi ekologiczne są terenami bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy, użytkowane wyłącznie rolniczo, z możliwością zalesień.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2014 r., Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 16 ust. 5 i art. 105a ust. 2 w zw. z art. 26b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r - Prawo geologiczne i górnicze, w zw. z art. 222 ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, poprzez błędną wykładnię polegającą na uzasadnieniu odmowy zmiany koncesji zapisami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P.", a więc aktu, który nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy w/w przepisy stanowią, że tylko na etapie uzgadniania projektu zmiany koncesji jego podstawą może być studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (w przypadku braku miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego gminy),

2. art. 105a ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r - Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 222 ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, poprzez niezastosowanie polegające na zignorowaniu przez organ uprzedniego skutecznego uzgodnienia projektu zmiany decyzji koncesyjnej określonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1003/12 i dalszym ustalaniu stanowiska Burmistrza Gminy P. w przedmiocie zmiany koncesji oraz wydaniu rozstrzygnięcia z pominięciem w/w uzgodnienia co skutkowało dodatkowo naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) oraz normy art. 22 Konstytucji,

3. art. 26b ustawy - Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 222 ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnej odmowie zmiany koncesji z uwagi na "uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem", podczas kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał organowi podstaw do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia, w szczególności w sytuacji gdy dokonano uprzedniego pozytywnego uzgodnienia oraz nie przeprowadzono żadnych dowodów (poza wyjaśnieniami Burmistrza P.) potwierdzających założenie organu.

4. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nie dokonanie wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a także dokonanie dowolnej jego oceny, co doprowadziło błędnego przyjęcia jakoby zmiana decyzji koncesyjnej była niemożliwa z uwagi na "naruszenie wymagań ochrony środowiska", "naruszenie wymagań związanych z racjonalną gospodarką złożem kopaliny", jak i "uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem", podczas kiedy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, na spełnienie przez Skarżących wszelkich przesłanej warunkujących zmianę koncesji w szczególności w zakresie sposobu wykorzystania nieruchomości, jak też pominięcie w rozważaniach organu faktu, że wydobycie kopaliny ma charakter tymczasowy i po zakończeniu eksploatacji złoża zostanie przeprowadzona rekultywacja terenu, co w konsekwencji powoduje, że wydobycie kopaliny finalnie nie stoi w sprzeczności z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy P..

5. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności niewyjaśnieniu na czym miałoby polegać spowodowane w ocenie organy zmianą koncesji "naruszenie wymagań ochrony środowiska", czy też "naruszenie wymagań związanych z racjonalną gospodarką złożem kopaliny", jak i "uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem", a nadto dlaczego te okoliczności uzasadniają odmowę zmiany udzielonej koncesji.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Analizując sprawę pod kątem powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Tytułem wyjaśnienie należy wskazać, że zgodnie z przepisem przejściowym art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, która weszła w życie 1 stycznia 2012 r., do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowało pismo Przedsiębiorców z [...] października 2011 r., w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (dalej: P.g.g. z 1994 r.).

Jak wynika z art. 26b zd. pierwsze P.g.g. z 1994 r., odmowa udzielenia koncesji może nastąpić, jeżeli zamierzona działalność narusza wymagania ochrony środowiska, w tym związane z racjonalną gospodarką złożami kopalin, również w zakresie wydobycia kopalin towarzyszących, bądź uniemożliwia wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem.

W decyzji I instancji, organ koncesyjny odmówił Skarżącym zmiany udzielonej wcześniej koncesji na wydobywanie kopaliny stwierdzając, że zmiana koncesji polegająca na poszerzeniu terenu wydobywania kopaliny byłaby niezgodna z przeznaczeniem terenu określonym w Studium. Przesłanką odmowy była zatem okoliczność, iż zamierzona działalność uniemożliwiała wykorzystanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Niezasadne są w związku z tym zarzuty Skarżących, iż organy przyjęły w niniejszej sprawie, że zmiana koncesji była niemożliwa z uwagi na naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz wymagań związanych z racjonalną gospodarką złożem kopaliny, a także zarzuty niewyjaśnienia przez organy na czym miałoby polegać powyższe naruszenie spowodowane zmianą koncesji.

Istota przedmiotowego sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy, ustalając przeznaczenie wykorzystania nieruchomości objętej wnioskiem Skarżących, mogły oprzeć się na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W świetle art. 16 ust 5 i ust. 5a P.g.g. z 1994 r., udzielenie koncesji na m.in. wydobywanie kopalin ze złóż, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Do zmiany koncesji natomiast, stosuje się odpowiednio przepisy o udzieleniu koncesji. Termin ww. uzgodnienia udzielenia koncesji wynika z art. 105a ust. 1 P.g.g. z 1994 r., zgodnie z którym, jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji geologicznej od jego uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Jeżeli ten organ, jak wynika z ust. 2 tego artykułu, nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez organ administracji geologicznej, z upływem terminu 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia.

Do takiej sytuacji doszło w niniejszej sprawie. Ponieważ, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie z [...] listopada 2011 r. Burmistrza Miasta i Gminy P., odmawiające uzgodnienia zmiany koncesji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1003/12 uznał, że na skutek upływu 14 dniowego terminu uzgodnienia zmiany koncesji, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez Marszałka Województwa [...].

Zdaniem Skarżących zatem, organ koncesyjny nie mógł oprzeć się w swoim rozstrzygnięciu na spornym Studium, ponieważ odwołanie się do niego było możliwe tylko na etapie uzgodnienia zmiany koncesji z burmistrzem Miasta i Gminy P., a ponadto w niniejszej sprawie doszło do uzgodnienia zmiany koncesji, co zostało stwierdzone w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z 29 listopada 2012 r., którym organ koncesyjny był związany w dniu wydawania decyzji z [...] stycznia 2014 r.

Sąd nie zgadza się z powyższym stanowiskiem Skarżących. Należy zwrócić uwagę, że uzgodnienie zmiany koncesji następuje w trybie art. 106 K.p.a., który reguluje zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Zgodnie z § 1 tego artykułu, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W piśmiennictwie wskazuje się, że przepis art. 106 K.p.a. ma zastosowanie w takich przypadkach współdziałania, w których wydanie decyzji administracyjnej, a zatem ukształtowanie treści tej decyzji, należy do wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej, który w pełni i samodzielnie odpowiada za treść decyzji, zaś organ współdziałający ma ustawową kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ, przy czym stanowisko to nie jest wiążące prawnie dla organu załatwiającego sprawę w drodze decyzji (tak: A. Wróbel w "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego" M. Jaśkowska, A. Wróbel, LEX/el., 2014 r.). Podstawę materialnoprawną współdziałania organu koncesyjnego i Burmistrza Miasta i Gminy P. w niniejszej sprawie, stanowił art. 16 ust. 5 i ust. 5a P.g.g. z 1994 r., z których wynika, że zmiana spornej koncesji wymagała uzgodnienia stanowiska obu organów. W komentarzu do ustawy prawo geologiczne i górnicze A. Lipińskiego i R. Mikosza wyd. ABC, 2003 r., odnośnie art. 16 tej ustawy, wskazuje się, że stanowisko organu współdziałającego wyrażone w opinii nie ma charakteru wiążącego, natomiast uzgodnienie oznacza konieczność wyrażenia zgody, nawet pod pewnymi warunkami, na wykonywanie działalności objętej zamierzoną koncesją. Jeśli decyzja zostanie podjęta wbrew stanowisku organu uzgadniającego, jak wskazuje się w cyt. komentarzu, powinna zostać oceniona jako podjęta z rażącym naruszeniem prawa, a zatem nieważna. Należy zatem przyjąć, że omawiany wymóg uzgodnienia stanowiska obu organów, ma charakter współdecydowania i oznacza konieczność wypracowania wspólnego stanowiska.

W przedmiotowej sprawie brak jest jednak stanowiska organu współdziałającego, w związku z uchyleniem postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy P. w tej kwestii, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 listopada 2012 roku. Zastosowanie ma zatem art. 105a ust. 2 P.g.g. z 1994 r., który jak wskazuje się w cyt. komentarzu do ustawy prawo geologiczne i górnicze z 1994 r., jest podstawą do przyjęcia domniemania, iż organ współdziałający akceptuje proponowane rozwiązanie bez zastrzeżeń. Jego zasadnicza funkcja sprowadza się do zapobieżenia ewentualnej przewlekłości postępowania, zwłaszcza w sytuacjach wymagających nieomal natychmiastowego działania.

W świetle powyższego, skoro zmiana spornej koncesji wymaga uzgodnienia wspólnego stanowiska obu organów, a funkcją art. 105a ust. 2 P.g.g. z 1994 r., jest dyscyplinowanie organu współdziałającego do nieprzewlekłego wyrażania stanowiska i w razie braku tego stanowiska daje on podstawę do domniemania zgody organu współdziałającego co do projektu rozstrzygnięcia organu koncesyjnego, Sąd stanął na stanowisku, iż przepis ten nie może stanowić normy prawnej zamykającej niejako postępowanie administracyjne, mocą której projekt rozstrzygnięcia przesłanego do organu współdziałającego staje się wiążący dla organu koncesyjnego. Przeciwne stanowisko oznaczałoby, że w tego rodzaju sprawach jak niniejsza, organ wydający decyzję, byłby związany rozstrzygnięciem jeszcze przed wydaniem decyzji. Byłby także zobligowany do wydania decyzji sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania, gdyby taki plan istniał. W niniejszej sprawie, przeciwne stanowisko, prowadziłoby również do wydania decyzji wbrew stanowisku organu współdziałającego, co w ocenie Sądu, byłoby sprzeczne z ratio legis, omawianej regulacji prawnej, a także wbrew zapisom Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. uchwalonego 24 lutego 2011 r., co byłoby sprzeczne z treścią art. 16 ust. 5 P.g.g. z 1994 r. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżących, iż odwołanie się do przedmiotowego Studium, jest możliwe jedynie na etapie uzgodnień, natomiast na dalszym etapie postępowania głównego, niedopuszczalne jest ustalanie przeznaczenia nieruchomości w oparciu o sporne Studium. W ocenie Sądu nieistotny jest w tej kwestii charakter prawny przedmiotowego Studium, skoro art. 16 ust. 5 P.g.g. z 1994 r. wprost odnosi się do tego dokumentu jako podstawy uzgodnienia, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia ponadto wymaga, że w przypadku prawidłowego oparcia swojego stanowiska przez organ współdziałający na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, rozstrzygnięcie organu koncesyjnego opierałoby się właśnie na zapisach zawartych w tym Studium, odnoszących się do spornej nieruchomości. Stanowisko zatem Skarżących o niedopuszczalności odwołania się przez organ koncesyjny do spornego Studium, nie ma zasadnych podstaw.

Na marginesie można również rozważyć, czy prawidłowym działaniem organu koncesyjnego w niniejszej sprawie, nie byłoby wystąpienie do organu współdziałającego (współdecydującego) przed wydaniem decyzji I instancji, z nowym projektem rozstrzygnięcia, celem jego uzgodnienia. W ocenie Sądu jednak, wobec znanego stanowiska organu współdziałającego oraz przedstawionej powyżej interpretacji art.. 105a ust. 2 P.g.g. z 1994 r., takie działanie prowadziło do kolejnego wydłużenia postępowania.

Jak zatem wynika z decyzji obu instancji, odmowę udzielenia koncesji w niniejszej sprawie organy uzasadniły okolicznością, iż zamierzona przez Skarżących działalność, uniemożliwia wykorzystanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, określonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P.. Organy wskazały, że chodzi o realizację przez gminę P. celu związanego z utworzeniem na terenie spornej nieruchomości ciągów ekologicznych, co uniemożliwiłaby, planowana przez Skarżących, działalność eksploatacyjna na tym terenie. Minister Środowiska, wyjaśnił w zaskarżonej decyzji znaczenie pojęcia "ciągów ekologicznych" oraz w jaki sposób oba przedsięwzięcia kolidują ze sobą na terenie spornej nieruchomości.

W związku z powyższym, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Rozstrzygnięcia oparte są na dokładnie wyjaśnionym stanie faktycznym i wyczerpującym materiale dowodowym. Nie doszło zatem do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 105a ust. 1 i ust. 2 P.g.g. z 1994 r., art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie doszło również do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 16 ust. 5 i ust. 5a oraz art. 26b P.g.g. z 1994 r.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.