Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 871/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 2, art. 30 ust. 2 - 4
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skarg Firmy "A" i Firmy "B" na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Firmy "A" kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Firmy "B" kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003 r. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania F. B. – współwłaściciela "[...]" s.j. W. i F. B., M. B., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...]. znak: [...] nakazującej "[...] s. j. W. i F. B., M. B. rozbiórkę samowolnie wykonanych przyłączy: kabla teletechnicznego (światłowodowego) i telefonicznego przebiegających z własnego budynku usytuowanego na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. K.w Z., po ścianie i pod zadaszeniem budynku przedsiębiorstwa [...]" [...] mgr inż. A. S., usytuowanego na działce nr ewid. [...], do pomieszczeń biurowych położonych na działce własnej o nr ewid.[...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że organ I instancji ustalił, że "[...]" – s.j. W. i F. B., M. B. wykonał w 2000r. przyłącze teletechniczne (kabel światłowodowy) oraz przyłącze telefoniczne, biegnące z własnego budynku, usytuowanego na działce nr geod. [...], po ścianie i pod zadaszeniem budynku przedsiębiorstwa "[...]" mgr inż. A. S., usytuowanego na działce nr geod. [...], do pomieszczeń biurowych, położonych na działce nr ewid. [...] przy ul. K.w Z., bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Następnie, organ I instancji, który stwierdził fakt popełnienia przez "[..." samowoli budowlanej wszczął procedurę legalizacyjną na podstawie art. 49b prawa budowlanego obowiązującego w tej sprawie w dacie wszczęcia postępowania. Wynika z nich , że na wykonanie przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych wymagane jest dokonanie (przed rozpoczęciem realizacji przyłącza), zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1a, w związku z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Z tych względów postanowieniem z dnia [...] (znak: [...]) wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na "[...]" obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, określonych w sentencji dokumentów, to jest:

- projektu usytuowania przyłączy kabla teletechnicznego (światłowodowego) i telefonicznego, wykonanego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia;

- zaświadczenie Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną w dniu wszczęcia niniejszego postępowania decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

- oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Następnie, ponieważ inwestor nie wywiązał się z nałożonego powyższym postanowieniem obowiązku, zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 powołanego Prawa budowlanego, nakazano rozbiórkę przedmiotowych przyłączy. Z kolei odwołanie od powyższej decyzji złożył F. B., współwłaściciel "[...]". Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta w części nakładającej obowiązek rozbiórki przyłącza telefonicznego oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku rozbiórki przyłącza światłowodowego i o umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem skarżącego przyłącze telefoniczne zostało przejęte na własność przez [...] S.A. czyli to [...] S.A. powinna być traktowana jako strona w postępowaniu w sprawie przyłącza telefonicznego, ponieważ obowiązek rozbiórki dotyczy składnika tego przedsiębiorstwa. Oznacza to, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa co powoduje jej nieważność, zaś jej wykonanie oznaczałoby zniszczenie cudzego mienia, co jest przestępstwem. Natomiast odnośnie drugiej części decyzji czyli obowiązku rozbiórki przyłącza teletechnicznego (światłowodowego) skarżący podnosi, że jego wykonanie nie podlega konieczności zgłoszenia, ponieważ takiemu obowiązkowi podlegają jedynie wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 20 przyłącza elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne. Natomiast podnosi skarżący, organ I instancji stwierdza, że wykonane zostało przyłącze teletechniczne, które nie jest żadnym z przyłączy wymienionych w powyższym artykule, to tym samym brak jest podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek obowiązków, a postępowanie powinno zostać umorzone.

Ponadto według skarżącego, zaskarżona decyzja nie ma prawidłowego uzasadnienia prawnego, gdyż brak jest przytoczenia przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w danym stanie faktycznym.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, że decyzja prawa nie narusza. Wynika to z tego, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane w art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 20, stanowią, że budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych do budynków wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Dlatego też, chociaż w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdza, że pozwolenie na budowę jest wymagane przed rozpoczęciem budowy tych przyłączy to jednak zgodnie z przepisami zastosowano w podstawie prawnej art. 49b , który dotyczy obiektów lub ich części, będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Ponadto stwierdza organ odwoławczy, wykonane przez "[...]" s.j. przyłącza nazwane przez [...] w L. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2006 r. znak: [...], infrastrukturą optotelekomunikacyjną, mieszczą się w wymienionym wyżej artykule o przyłączu telekomunikacyjnym i jako takie podlegają jego unormowaniom. Natomiast z akt sprawy wynika, że przedmiotowe przyłącze teletechniczne i telefoniczne wykonane zostały bez wymaganego prawem zgłoszenia. Z kolei brak zgłoszenia skutkuje wszczęciem przez organ nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej na podstawie art. 49b Prawa budowlanego i tryb taki został przez organ I instancji zastosowany. Artykuł 49b ust. 3 stanowi bowiem, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2 stosuje się przepis ust. 1, w świetle którego właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Dlatego też, jeżeli "[...]" nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 49 ust. 2, przedkładając dokumenty, które nie spełniają określonych w postanowieniu wymogów, to słusznie organ I instancji nakazał rozbiórkę przyłączy.

Z kolei odnosząc się do zarzutów z odwołania organ odwoławczy także stwierdził, że stosownie do pkt 3 wspomnianego wyżej pisma [...] w L. wykonane przez "[...]" s.j. przyłącza, będące przedmiotem tego postępowania nie są jej własnością. Ponadto, stwierdził organ odwoławczy wbrew twierdzeniu skarżącego w zaskarżonej decyzji wskazano podstawę prawa materialnego – jest nim art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 r. ze zm.).

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "[...]" s.j. i W. i F. B., M. B. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (znak: [...]) oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej rozbiórkę linii telefonicznej położonej w Z. przy ul. K. przebiegającej z budynku na działce [...] do budynku na działce [...] i umorzenie postępowania w tej sprawie, lub ewentualnie uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podtrzymała wszystkie argumenty podniesione w odwołaniu. W szczególności podnosi trzy podstawowe zarzuty.

Po pierwsze, stwierdza, że [...] S.A. jest właścicielem przedmiotowej linii telefonicznej, stąd powinna brać udział jako strona w niniejszym postępowaniu. Jej zdaniem nie można w drodze decyzji administracyjnej nałożyć obowiązku rozbiórki cudzej rzeczy, gdyż stanowiłoby to pogwałcenie konstytucyjnego prawa własności. Z kolei [...] S.A. nie była zawiadamiana o wszczęciu postępowania w tej sprawie jak i o dokonywanych czynnościach, czyli została pozbawiona możności obrony swoich praw w postępowaniu administracyjnym. Ponadto dalszym skutkiem takiego postępowania jest to, że decyzja została skierowana przeciwko osobie, która nie jest stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa), co powoduje jej nieważność. Dlatego też postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone, ponieważ nie może ono dalej toczyć się z udziałem strony skarżącej.

Po drugie, w odniesieniu do drugiej części zaskarżonej decyzji w przedmiocie rozbiórki danego przyłącza teletechnicznego (światłowodowego) strona skarżąca podnosi, iż jego wykonanie nie podlega konieczności uzyskania pozwolenia na budowę (jak przyjął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego lub obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu (jak przyjął Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Natomiast budowa tych przyłączy podlega zgłoszeniu do właściwego organu (art. 30 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego). Przyłącze teletechniczne (jak to określa organ I instancji) nie mieści się w żadnej z kategorii przyłączy wymienianych przez Prawo budowlane czyli nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę jak i nawet zgłoszenia, dodała strona skarżąca.

Po trzecie, podnosi dalej zarzut błędnego uzasadnienia prawnego w świetle art. 107 § 3 kpa zaskarżonej decyzji organu II jak i nawet decyzji organu I instancji. W szczególności dotyczy to definicji przyłącza telekomunikacyjnego oraz tego czy wykonana instalacja światłowodowa mieści się w tej definicji.

Ponadto skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. złożyła także [...] S.A. [...] L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymanej w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...], nakazującej rozbiórkę instalacji telefonicznej przebiegającej po ścianie i pod zadaszeniem budynku usytuowanego na działce nr [...] przy ul. K. w Z. i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W treści skargi strona skarżąca podniosła dwa podstawowe zarzuty:

Po pierwsze, naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, o którym mowa w art. 28 kpa i w art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez nie zawiadomienie strony skarżącej o toczącym się postępowaniu administracyjnym, pozbawienie jej możliwości udziału w tym postępowaniu i możliwości obrony swoich interesów.

Po drugie, podniosła naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego w administracji, poprzez nie rozpatrzenie i nie ustosunkowanie się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. art. 77 § 1 kpa.

Ponadto w treści skargi w szczególności podkreśla fakt, że zarówno podczas postępowania przed organem I jak i II instancji nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, istotny dla wydania prawidłowej decyzji w tej sprawie. Stąd podnosi zarzut, że Inspektor Nadzoru Budowlanego po powzięciu wiadomości od Spółki "[...]" będącej stroną postępowania, że część instalacji telefonicznej stanowi własność [...] S.A. - powinien natychmiast zawiadomić ją o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Dlatego też z powodu niewykonania tego obowiązku skarżąca [...] S.A. została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i obrony swoich interesów prawnych. Jednocześnie podnosi zarzut, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien, po otrzymaniu wyjaśnień [...] S.A. zawartych w piśmie z dnia 16 sierpnia 2006 r. – na podstawie przepisu art. 156 § 1 ust. 4 kpa, stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji, w części dotyczącej rozbiórki istniejącej instalacji telefonicznej na budynku usytuowanym na działce nr 30/6 w Z.

Następnie podnosi zarzut, że instalacja telefoniczna, wykonana od istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego na działce Nr 30/4 i przeprowadzona do działki Nr [...] pomiędzy dwoma budynkami, należącymi do tego samego właściciela (abonenta), nie wymagała w świetle przepisów art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ani pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia właściwemu organowi administracji.

W odpowiedzi na obie powyższe skargi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie obu wniesionych skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił sprawę o sygn. II SA/Lu 872/06 dotyczącą skargi złożonej do sądu przez [...] S.A. [...] w L. połączyć ze sprawą II SA//Lu 871/06 czyli ze skargi "[...]" spółka jawna W. i F. B., M. B. w Z. celem łącznego rozpoznania i orzekania pod numerem sygn. akt II SA/Lu 871/06.

Kontrola zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów, nie może także pomijać przepisu art. 134 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W jego świetle Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis ma także istotne znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu pod kątem dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. W przedmiotowej sprawie w przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, jak również z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, zasadnie podniesiono w obu skargach, że [...] S.A. powinna uczestniczyć w tym postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania. Przedmiotowa instalacja telefoniczna (przyłącze telefoniczne) zostało wybudowane w 2000 roku i stanowi własność [...]S.A. Wynika to z ustaleń postępowania dowodowego, a w szczególności z § 2 umowy z dnia 13 września 2000 r. o świadczeniu usług telefonicznych pomiędzy abonentem "[...]" s.c. W. i F. B., M.B. w Z., a [...] S.A. w W. (dowód karta Nr 12 akt administracyjnych sprawy). Stanowi to przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia 30 sierpnia 2006 r. , jak i decyzji I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki przyłączy (kabla telefonicznego) przebiegającego po ścianie i pod zadaszeniem budynku przedsiębiorstwa "[...] " Export-Import mgr inż. A. S. z powodu występowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ten ostatni przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała w postępowaniu udziału, co wystąpiło w tej sprawie. Natomiast nie jest to przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Istotą postępowania wznowieniowego jest bowiem ponowne załatwienie sprawy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 kpa, a następnie wydanie nowej decyzji w trybie art. 151 kpa. Oznacza to, że Sąd w tym zakresie stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,.

Ponadto zarówno w odniesieniu do decyzji organu II instancji utrzymującej przez nią w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki nałożonego na "[...]" s.j. W. i F. B., M. B.. przyłącza kabla teletechnicznego (światłowodowego), jak i tej części dotyczącej nakazu rozbiórki przyłącza kabla telefonicznego przebiegających po ścianie i pod zadaszeniem budynku Przedsiębiorstwa "[...]", Sąd uchylił obie decyzje w całości lecz z innych przyczyn, niż podniesione w skardze – w oparciu o dyspozycję cyt. art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po pierwsze, decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 49 b ust. 1 cyt. ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę danego obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ z zastrzeżeniem ust. 2 tego artykułu, który dotyczy przeprowadzenia tzw. procedury legalizacyjnej. W tej sprawie – co nawet podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji – organ I instancji w uzasadnieniu prawnym swojej decyzji jednoznacznie stwierdził, że przedmiotowe oba przyłącza zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast powołany w podstawie prawnej decyzji wydanej przez organ I instancji przepis art. 49b ust. 1 dotyczy sytuacji prawnej i faktycznej, w której realizowane roboty budowlane są wykonywane bez wymaganego prawem budowlanym zgłoszenia.

Na takim stanowisku stoi także organ odwoławczy twierdząc, że budowa tych przyłączy wymagała w 2000 roku zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że zachodzi w tym zakresie sprzeczność twierdzeń między organem odwoławczym, a organem I instancji w tak zasadniczej kwestii, a także między podstawą prawną decyzji organu I instancji , a jej uzasadnieniem prawnym. Narusza to dyspozycję art. 107 § 1 i § 3 kpa , gdyż nie jest to decyzja wewnętrznie spójna, tj. taka, której rozstrzygnięcie koresponduje z jej uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Wewnętrzna spójność, jest podstawowym warunkiem prawidłowości decyzji administracyjnej i uznania, że rozstrzyga ona konkretną sprawę, co do jej istoty lub w inny sposób kończący postępowanie (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2001 r. sygn. akt IV SA 2171/99 lub wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt III SA 5191/98). W przekonaniu Sądu decyzja organu I instancji nie czyni zadość temu warunkowi, ponieważ zachodzi brak spójności między osnową decyzji, a jej uzasadnieniem prawnym w tym zakresie.

Ponadto w postanowieniu z dnia [...]. wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta nakładającym na "[...]" s.j. określone obowiązki w trybie art. .49b ust. 2 cyt. ustawy – Prawo budowlane, których niewykonanie przez "[...]" spowodowało wydanie przez organ I jak i II instancji nakazu rozbiórki obu przyłączy, błędnie nałożono obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast na etapie przedmiotowego tzw. postępowania legalizacyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 49b ust. 2 w związku z art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 lub art. 30 ust. 2 i 4 cyt. ustawy – Prawo budowlane taki obowiązek nie może być nałożony, zaś brak jego realizacji nie może stanowić jedynej przesłanki do zastosowania w tej sprawie art. 49b ust. 1 tejże ustawy – Prawo budowlane jeżeli oczywiście właściwy organ ustali jednoznacznie czy przedmiotowe roboty budowlane związane z budową przyłączy wymagały zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę.

Oznacza to, że z tych przyczyn zaskarżona decyzja organu II instancji jak i utrzymana w mocy decyzja organu I instancji naruszyły także przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy jak i przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny uwzględnić przedstawione wyżej uwagi, a w szczególności zwrócić uwagę na zgodność podstawy prawnej rozstrzygnięcia z uzasadnieniem prawnym oraz wezwać do udziału w postępowaniu [...] S.A.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji. Natomiast o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 152 tejże ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.

kg