Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3789/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia określonej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] lipca 2021 r. o odmowie wydania p. A.K. zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", zaświadczenia o żądanej treści.

Uzasadniając orzeczenie, organ administracji przywołał następujące uwarunkowania prawne i okoliczności faktyczne sprawy:

- pismem z dnia [...] lutego 2021 r. Funkcjonariusz zwrócił się o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rody Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biuro Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwo, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2020 r., poz. 1611), zwanego dalej "rozporządzeniem o podwyższaniu emerytur " - za lata 2005- 2020,

- wobec wniosku, organ I. instancji wystąpił – pismem z 4 marca 2021 r. - do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z prośbą o informację, czy Funkcjonariusz pełnił w okresie wskazanym we wniosku służbę w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur,

- w odpowiedzi - pismem z 16 lipca 2021 r. - Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego poinformował, że nie dysponuje materiałami, które mogłyby potwierdzić udział Funkcjonariusza podczas pełnienia służby w czynnościach, zagrażających życiu lub zdrowiu,

- [...] maja 2021 r. sporządzono też protokół z przeprowadzonej kwerendy akt osobowych Funkcjonariusza; wynikało zeń, że poddano przeglądowi i analizie dokumenty znajdujące się w aktach osobowych za okres wskazany we wniosku; w wyniku przeprowadzonych czynności nie stwierdzono w zasobie dokumentów poświadczających sytuacje, zdarzenia lub czynności wskazane w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur,

- wobec tego odmówiono wydania zaświadczenia o żądanej przez Funkcjonariusza treści,

- w następstwie skutecznego wniesienia przez Funkcjonariusza zażalenia sprawa jest rozpoznawana przez organ II. instancji,

- postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń - uregulowane w dziale VII K.p.a. - ma charakter uproszczony w stosunku do administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego,

- zgodnie z art. 218 K.p.a. zaświadczenie należy wydać, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; przed wydaniem zaświadczenia można przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające; jeśli jednak wydanie zaświadczenia nie jest możliwe to - wedle art. 219 K.p.a. – wydaje się postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o żądanej treści; służy na nie zażalenie; odmowa następuje, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia - ze względu na posiadane dane lub dokumenty,

- w rozpatrywanej sprawie Funkcjonariusz zwrócił się o wystawienie zaświadczenia, potwierdzającego służbę pełnioną w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w latach 2005-2020, gdy wykonywał obowiązki służbowe w Wydziale [...]: Referacie [...] w [...], w Referacie [...], w Referacie [...] w [...], w Referacie [...] w [...] i w Wydziale [...],

- jak ustalono, Funkcjonariusz pełnił służbę w Izbie Administracji Skarbowej w [...] w okresie [...] września 2005 r. – [...] czerwca 2021 r. – do dnia zwolnienia w związku z przejściem na emeryturę na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, ze zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową",

- zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu; kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie o podwyższaniu emerytur; zgodnie z jego § 4 ust. 1, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; przepis ten - na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13) - opubl w Dz.U. z 2014 r. poz. 736), w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia - uznano za niezgodny z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); niekonstytucyjna norma § 4 ust. 1, straciła moc z dniem ogłoszenia wyroku Trybunatu Konstytucyjnego; stwierdzenie niezgodności w określonym zakresie przepisu powoduje brak możliwości zastosowania zakwestionowanej regulacji w zakresie objętym wskazanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego; nie zmieniono przy tym brzmienia przepisu,

- przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści, dotyczących podejmowania przez Funkcjonariusza czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; organ I. instancji przeanalizował - w ramach przeprowadzonej kwerendy - dokumentację z akt osobowych; nie odnalazł tam dokumentów, poświadczających wykonywanie przez Funkjonariusza służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu; wystąpił także do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] o przekazanie informacji, związanych z przedmiotowym zagadnieniem; podjęte czynności nie doprowadziły jednak do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę; nie znajduje zatem potwierdzenia zarzut pominięcia dokumentów, które powinny być zbadane w postępowaniu,

- z samego faktu pełnienia służby z przypisanymi obowiązkami nie wynika, że jest ona pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu; istnieje oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem – z jakim wiąże się służba na określonym stanowisku - a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności służbowej, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle określonym wymiarze czasowym (co najmniej 6 razy w ciągu roku w danym okresie), wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur; istotne, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 3462/15 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),

- samo podejmowanie czynności operacyjno-rozpoznawczej czy dochodzeniowo-śledczej nie uzasadnia uznania, że ma to miejsce w warunkach szczególnych - zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza; zagrożenie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne, a nie potencjalne, czy abstrakcyjne; musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia - ze wskazaniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, gdy określona osoba stwarzała swoim zachowaniem niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza; takich zaś sytuacji nie potwierdza posiadana przez organ I. instancji dokumentacja; sytuacje, zdarzenia lub czynności wskazane w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur muszą być rozumiane dosłownie; uprawnienie do zwiększenia wymiaru emerytury wynika albowiem z opisanych dokładnie w przepisie sytuacji, zdarzeń lub czynności, nie zaś z okoliczności podobnych,

- z wykonywania przez Funkcjonariusza – w czasie pełnienia służby - zadania operacyjno-rozpoznawczego lub dochodzeniowo-śledczego nie można wywodzić, że w każdym przypadku - w toku ich wykonywania - występowało realne zagrożenie jego zdrowia i życia; podejmowanie zaś czynności służbowych w warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego; związane jest to z faktem, że w przepisach rozporządzenia o podwyższaniu emerytur przewidziano liczbowe ujęcie wymiaru czynności; poszczególne czynności, w których brał udział Funkcjonariusz, trzeba zatem określić precyzyjnie; informacji zaś, ani materiałów - potwierdzających udział Funkcjonariusza w określonych akcjach, uzasadniających podwyższenie emerytury - organ I. instancji nie posiada; zgromadzona dokumentacja nie zawiera opisu zdarzeń, które miałyby charakter wyjątkowy i szczególnie zagrażający życiu i zdrowiu,

- przedstawioną wykładnię § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur potwierdzają tezy z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2017 r. (sygn. akt I OSK 2554/16 – dostępny w CBOSA); wskazano tam: "trzeba pamiętać, że istotą każdej służby jest dyspozycyjność i podporządkowanie rozkazom przełożonych. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zagwarantowanie wyższych świadczeń emerytalnych w związku z potencjalnym zagrożeniem, jakie niesie za sobą służba, nie istniałaby potrzeba wydawania rozporządzenia określającego warunki służby uzasadniające podwyższenie emerytury, gdyż z racji specyfiki samej służby każdemu przysługiwałoby wyższe świadczenie emerytalne.",

- zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej może - przed wydaniem zaświadczenia - przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające; przepis ten stanowi podstawę do prowadzenia postępowania, służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do wydania zaświadczenia; konieczne postępowanie wyjaśniające może się odnosić do zbadania okoliczności, wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów,

- odnosząc się do twierdzenia Funkcjonariusza, że organ I. instancji miał wiedzę, o pełnieniu przezeń służby w Wydziale [...] Izby Celnej w [...] jak również o uczestniczeniu Wnioskodawcy - jeszcze przed uzbrojeniem Służby Celnej – w szeregu akcji, mających na celu zatrzymania osób i towarów, co miało związek z działalnością grup przestępczych, oraz o wykonywaniu przezeń innych czynności, wskazano: postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania o uproszczonym i odformalizowanym charakterze; uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować - statuowanej art. 75 § 1 K.p.a. - zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; wydający zaświadczenie organ nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przezeń dokumentacji - znajdującej się w jego posiadaniu; organ nie ma natomiast obowiązku analizowania i rozstrzygania spornych kwestii, dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej; przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest zatem, że stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji,

- Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1148/10 – dostępny w CBOSA), wskazał, że zaświadczenie nie służy - z uwagi na jego "naturę" - rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne - zwłaszcza, gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku; gdy zatem problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe; nadto - w wyroku z 11 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II GSK 2579/16 – dostępny w CBOSA) – Sąd ten stwierdził: "Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego." wobec tego chybiony jest zarzut, że "przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie uzyskano danych z innych źródeł",

- organ I. instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, a zebrany, poddany wszechstronnej analizie, materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia; organ I. instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu ustalenie, czy Funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu; przeprowadzone czynności nie doprowadziły jednak do ustalenia, że podejmował on, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur; skoro zaświadczenie, jest wydawane w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to nie można było pozytywnie załatwić wniosku o wydanie określonej treści zaświadczenia,

- niezależnie od tego Funkcjonariusz może - w drodze innego postępowania np. o podwyższenie emerytury (w zakładzie emerytalnym) - dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

W skardze zarzucono:

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia; polegał on na założeniu, jakoby Funkcjonariusz wniósł o wydanie pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w latach 2005-2020 w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur; tymczasem wniósł on w istocie o wydanie pisemnego potwierdzenia wykonywania zadań służbowych, wskazanych w powyższym rozporządzeniu; stanowi to istotną różnicę; organy obu instancji konsekwentnie analizują bowiem wniosek jedynie pod kątem wykonania zadań służbowych z narażeniem życia lub zdrowia; tymczasem § 4 pkt 1 zawiera również inne przesłanki pozwalające spełnić warunki uzyskaniu dodatku do emerytury; wszystkie je organy całkowicie pomijają - na szkodę Funkcjonariusza,

- obrazę prawa materialnego - § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur, poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że - dla spełnienia wymagania wskazanego w tym przepisie - konieczne jest łączne występowanie wskazanych tam okoliczności w połączeniu opisaną w jego końcowej części przesłanką - istnienia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia; tym samym skupiono się jedynie na tej ostatniej przesłance; tymczasem użycie w tym przepisie, po słowie "dochodzeniowo-śledcze" spójnika "albo" oznacza wprowadzenie w nim alternatywy rozłącznej; z uwagi na treść przepisu nie wymaga ona spełnienia łącznie wszystkich przesłanek wymienionych w dalszej części przepisu; tym samym - z uwagi na wniosek Funkcjonariusza o wydanie potwierdzenia spełniania wymogów, wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur - organ winien był ocenić, czy w czasie pełnienia służby wykonywał on, co najmniej 6 razy w ciągu każdego roku służby, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, których wykonywanie stanowi przesłankę do spełnienia przesłanek wskazanego przepisu; powinno to skutkować wydaniem stosownego zaświadczenia,

- obrazę przepisów prawa procesowego - art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli; polegało to na znaczącym ograniczeniu:

- czynności podejmowanych w sprawie,

- zakresu badania okoliczności faktycznych,

- zbierania informacji

oraz na wymaganiu od Funkcjonariusza posiadania i gromadzenia informacji służbowych i operacyjnych (odnośnie miejsc i czasu wykonywania czynności oraz nazwisk funkcjonariuszy), których gromadzić mu nie wolno; tymczasem sam organ winien posiadać informacje na temat przebiegu służby funkcjonariuszy i - na podstawie zgromadzonych w archiwach informacji - wydawać stosowne decyzje; zaniechano tego w niniejszym przypadku.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, wskazując m.in., że organ nie rozpoznał sprawy wnikliwie ponieważ nie zgromadzono pełnej dokumentacji. Należało m.in. zbadać wszystkie archiwa, w tym elektroniczną książkę służb, a także zwrócić się do Działu [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], Centralnego Biura Śledczego Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Współpracował z nimi Funkcjonariusz, podczas wykonywania zadań służbowych. Będą się tam znajdowały informacje, dotyczące jego służby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga oddalono, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa.

Trafnie skonstatował organ, że w sprawie nie zachodziły przesłanki dla wydania zaświadczenia o żądanej treści – wystąpiły więc przesłanki do wydania postanowienia, w myśl art. 219 K.p.a. Trafnie scharakteryzowano stan faktyczny, jak i przywołano treść stosownych regulacji normatywnych oraz stanowisko judykatury. Wobec uprzedniego, szczegółowego zreferowanie argumentacji organu, jej ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, co następuje.

Trafnie podkreśla organ, że stosowne regulacje normatywne - przepisy K.p.a. - przewidują wydawanie zaświadczeń jedynie, gdy potwierdzone nimi fakty wynikają z prowadzonych przezeń czy dostępnych dla organu ewidencji, rejestrów albo innych danych (art. 218 § 1 wobec art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu).

W rozpatrywanym stanie faktycznym organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści konstatując, że nie dysponuję dokumentami, które pozwalałyby potwierdzić fakt pełnienia przez Funkcjonariusza służby w warunkach opisanych w §. 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur.

Wbrew wywodom skargi, organ prawidłowo interpretował treść żądania Funkcjonariusza w kontekście ram materialnoprawnych zakreślonych wskazanym § 4 pkt 1. W końcowej części danej regulacji normatywnej ustanowiono przesłankę istnienia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. W następstwie powołanego przez organ orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, należy ten warunek rozumieć jako samo zagrożenie życia lub zdrowia (nie zaś "bezpośrednie"), wykraczające jednak poza to, wynikające z pełnienia określonego rodzaju służby i zakresu obowiązków w formacji mundurowej. Spełnienie danego warunku oceniać więc należy w kontekście konkretnych zdarzeń, w jakich uczestniczył Funkcjonariusz. Jeżeli z prowadzonych rejestrów lub innych danych w posiadaniu organu wynika, że konkretne zdarzenie wiązało się z zagrożeniem życia lub zdrowia osób nim uczestniczących, zaś w danej akcji brał udział określony Funkcjonariusz, zasadne jest potwierdzenie tego w formie stosownego zaświadczenia. Organ nie może natomiast samodzielnie oceniać opisywanych w jego rejestrach zdarzeń, jako np. stanowiących o zagrożeniu życia lub zdrowia danej osoby, gdy nie wynika to z treści zapisu lub dokumentu. Dotykałoby to sfery czynienia ustaleń faktycznych nie zaś potwierdzania informacji, zawartych np. w rejestrach (tak przedmiot zaświadczenie). Wykraczałoby to poza granice uprawnienia prowadzenia postępowania wyjaśniającego - w rozumieniu art. 218 zd. 2 K.p.a. Postępowanie to dotyczyć może wyłącznie ustalenia zawartości archiwum, analizy treści dokumentów czy ich weryfikacji, nie zaś oceny lub klasyfikacji opisanych tam zdarzeń.

Chybione są wywody skargi, jakoby warunek istnienia zagrożenia życia lub zdrowia – zapisany w końcowej części §. 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur - dotyczył wyłącznie czynności opisanych po spójniku "albo". Przy zastosowaniu prostej wykładnia językowo-logicznej mogą wprawdzie powstać w danym zakresie pewne wątpliwości. W takiej sytuacji zasadne jest jednak sięgnięcie do bardziej złożonych reguł wykładni. Intencji nadania danej normie znaczenia proponowanego w skardze nie sposób natomiast przypisać racjonalnemu prawodawcy. Nie ma przesłanek dla uznania, jakoby warunek zagrożenie życia lub zdrowia miał mieć - jako przesłanka podwyższenia świadczeń - znaczenie w razie podejmowania interwencji w celu ochrony osób mienia lub przywracania porządku publicznego, był zaś obojętnym, gdy chodzi o czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze. Takie rozróżnienie - w kontekście określenia warunków przywileju emerytalnego - nie znajdowałoby racjonalnych podstaw. Nie sposób więc takie intencje przypisać racjonalnego prawodawcy (tak: względy wykładni celowościowej i systemowej).

Reasumując organ prawidłowo - wobec wniosku Funkcjonariusza - rozważał, czy dysponuje dokumentacją potwierdzającą spełnienie określonego w konkretnym przepisie warunku. Jego znaczenie odczytano prawidłowo.

Chybione są także zarzuty, jakoby organ nie podjął wszelkich czynności służących wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Jej przedmiotem nie było w istocie ustalenie, czy Funkcjonariusz spełnia warunki określone w §. 4 1 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur (dokładnie - w ilu latach objętych wnioskiem je spełniał), lecz czy w archiwach znajdują się dokumenty, które to potwierdzają. W tym kontekście organ przekonywująco wywiódł, że nie dysponuję dokumentacją, z której wynikałby udział Funkcjonariusze w zdarzeniach, gdzie zagrożone było jego życia lub zdrowia - umożliwiającą ocenę ilości incydentów w okresie roku. Można stąd zresztą wynosić, że stosowne rejestry w danym zakresie nie były prowadzone. Pozostaje poza granicami sprawy, czy świadczy to o zaniedbaniu organu. Nie ma to bowiem znaczenia w kontekście powinności wydanie zaświadczenia, gdy określonych faktów nie potwierdzają ewidencje, rejestry bądź inne znajdujące się w posiadaniu organu dane. Nie wynikałby stąd obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, dla ustalenia, czy danego rodzaju zdarzenia w konkretnej ilości w roku - z udziałem Funkcjonariusza - miały miejsce. Wykracza to poza przedmiot postępowania w kwestii wydania zaświadczenia.

Bezzasadne są też zarzuty, jakoby wnikliwie nie przeanalizowano dostępnych źródeł informacji - pozostających w dyspozycji organu. W kontekście zarzutów skargi, nie wydaje się prawdopodobnym, aby ewidencja wyjść (w tym elektroniczna) zawierała informacje o ewentualnych zdarzeniach, gdzie istniało zagrożenie życia lub zdrowia osób w nim uczestniczących. Jak słusznie zauważa organ, nie chodzi tu o sam udział w określonym rodzaju czynności, lecz wystąpienie w jej trakcie sytuacji potencjalnego zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariuszy, wykraczającego poza normalne ryzyko służby w formacji mundurowej. Organ nie było z kolei obowiązany do występowania o przykazanie informacji lub dokumentacji do innych jednostek - poza podmiotami, których sukcesorem, w zakresie wykonywania zadań, jest wydający zaświadczenie (to niejako jego zasób dokumentacji). Zgodnie z treścią art. 218 § 1 K.p.a., organ wydaje zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikającego z ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ, do którego skierowano wniosek o wydanie zaświadczenia, nie jest więc zobowiązany do gromadzenia dodatkowej dokumentacji - wedle żądań Funkcjonariusza. Należy przy tym odnotować, że wydaje się także mało prawdopodobne, aby wskazywane przez Funkcjonariusza instytucje, dysponowały dokumentacją, gdzie wskazano by go jako uczestnika zdarzenia w którym występowało jego zagrożenie życia lub zdrowia. Funkcjonariusz może zwrócić się jednak sam ze stosownymi wnioskami do przywoływanych przezeń instytucji.

Jeszcze raz należnego jednak podkreślić, że brak w jego ewidencjach, rejestrach bądź w innych znajdujących się w jego posiadaniu danych zapisów o udziale Funkcjonariusza w zdarzeniach o określonych cechach, zamyka wprawdzie drogę do otrzymania żądanego zaświadczenia do danego organu - w trybie przepisów K.p.a. Nie wyklucza to jednak uzyskania uprawnień emerytalnych z danego tytułu w ramach stosownego postępowania przed sądem powszechnym (tak samo: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2554/16 – dostępny w CBOSA).

Wobec podnoszenia w skardze uchybienia, polegającego na nie odniesieniu się przez organ do możliwości wypełnienie wszystkich przesłanek podwyższenia świadczenia, spośród wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenie o podwyższeniu emerytur, należy wskazać, że także na etapie skargi Funkcjonariusz nie uprawdopodobnił nawet, aby spełniał inne wymagania podwyższenia emerytury niż objęte analizą organu w przedmiotowej sprawie. Nie może mieć to więc żadnego znaczenia dla wyniku sprawy.

Jeżeli z kolei intencją Funkcjonariusza jest uzyskanie szczegółowej informacji, w formie zaświadczenia, w ilu zdarzeniach - opisanych § 4 pkt 1 rozporządzenie o podwyższeniu emerytur - udokumentowanych w konkretnych latach przez organ brał udział, winien wystąpić w tej sprawie z ponownym wnioskiem, precyzując odpowiednio swoje żądanie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.