Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1797/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Edyta Anyżewska Sędziowie NSA: Elżbieta Rischka /spr./ NSA: Małgorzata Tomaszewska Protokolant Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2000 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1797/00

U z a s a d n i e n i e

W 1998 r. Pan J.K. prowadził, w ramach przedsiębiorstwa "A", działalność gospodarczą w zakresie pozyskiwania kruszywa budowlanego zaliczonego zgodnie z systemem klasyfikacyjnym Głównego Urzędu Statystycznego do surowców przemysłu mineralnego.

Zapisów zdarzeń gospodarczych dotyczących prowadzonej działalności skarżący dokonywał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

W dniu 26 kwietnia 1999 r. Pan J.K. złożył w Urzędzie Skarbowym - zeznanie podatkowe PIT-32, w którym całość dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej w kwocie [...] zł wykazał jako zwolniony od opodatkowania.

Jak ustalono w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy działalność żwirowni rozpoczęto w 1990 r. zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego z tytułu niektórych rodzajów działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 3, poz. 20 ze zm.) podatnik podejmujący po raz pierwszy działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkalnego, określonych przez Ministra Przemysłu w odrębnych przepisach - zyskiwał prawo do zwolnienia osiągniętych dochodów z ww. tytułu od podatku dochodowego od osób fizycznych przez okres 10 lat. Przedmiotowe prawo do zwolnienia obowiązywało zarówno pod rządami ustawy o podatku dochodowym z dnia 16 grudnia 1972 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 147 ze zm.) - tj. w latach 1990 - 1991 r., jak w okresie obowiązywania ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 90 poz. 416 z 1993 r. ze zm.). Wykaz tych materiałów i wyrobów zawierało zarządzenie Ministra Przemysłu z dnia 28 lutego 1989 r. w sprawie wykazu materiałów budowlanych i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkaniowego (M.P. Nr 6, poz. 62 ze zm.), a następnie załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1991 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżek podatku dochodowego od osób prawnych (Dz.U. Nr 37, poz. 162).

Jak ustalono na podstawie materiału zebranego w toku postępowania w rozliczeniu z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów uzyskanych z działalności żwirowni należącej do Pana J.K. za 1998 r. doszło do naruszenia zasad zwolnienia wyrażonych w wyżej cytowanych przepisach. Za błędne bowiem uznano podporządkowanie zwolnieniu od podatku dochodów uzyskiwanych z produkcji materiałów budowlanych, nie objętych wykazem Rady Ministrów z 16 kwietnia 1991 r.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ ustalił, iż przychody netto przedsiębiorstwa za 1998 r. wyniosły [...],- zł; w tym działalność nie objęta zwolnieniem podatkowym wyniosła [...],- zł, zaś produkcja i sprzedaż mieszanki kruszywa uprawniająca do zastosowania zwolnienia od podatku – wyniosła [...],- zł.

Rezultatem powyższego było wydanie przez Urząd Skarbowy, w dniu

2 marca 2000 r., decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej za 1998 r. w kwocie [...] zł oraz odsetek od tej zaległości w wysokości [...],- zł.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono:

l) naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie przez organ podatkowych wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w szczególności ustalenia czy określone przez podatnika wyroby: piasek szlachetny, piasek uszlachetniony, piasek zwykły oraz kamień i przypisanie im grupowania SWW uzasadniały zaliczenie ich do wyrobów nie objętych zwolnieniem podatkowym,

2) naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez nie poparte wystarczającymi dowodami rozstrzygnięcie, iż w przypadku działalności podatnika niemożliwe jest zakwalifikowanie jego wyrobów do grupy SWW 141-2.

Pełnomocnik strony wnosił również o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,

- przeprowadzenie dowodu z map geodezyjnych złoża mineralnego [...] oraz opinii biegłego na okoliczność: składu geologicznego tegoż złoża, zakresu jego eksploatacji w 1998 r. oraz określenia, w jakiej części wyroby wydobywane w tym okresie stanowiły w istocie żwir,

- określenie, w jaki sposób należy zakwalifikować kamień wydobywany na terenie żwirowni i sprzedaży w 1998 r.,

- przeprowadzenie dowodu z oświadczenia strony w trybie art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej, na okoliczność, iż wydobywane przez podatnika i sprzedawane w 1998 r. wyroby były w istocie żwirem,

- przeprowadzenie dowodu z akt podatkowych strony znajdujących się w Urzędzie Skarbowym na okoliczność zwrotu stronie w 1992 r. podatku dochodowego - wykazanego od działalności obejmującej wszystkie wyroby z grupy SWW 1411,

- przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w terminie późniejszym byłego pracownika Urzędu Skarbowego na okoliczność poinstruowania strony, że dochody z wszystkich wyrobów podwykonawczych i sprzedawanych przez stronę zwolnione są od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 12 lipca 2000 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Izba nie kwestionując uprawnień strony do korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego na mocy cyt.w. rozp. Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r., jednakże podkreśla, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1991 r. wyraźnie określało jakie produkty budowlane należące do grupy SWW 1411 – objęte są zwolnieniem.

Izba zauważa, iż to podatnik jako producent określonego wyrobu obowiązany jest dokonać właściwego grupowania SWW, skoro zwolnienie od podatku dochodowego obejmowało tylko produkty objęte wykazem zawartym w załączniku nr 2 do powołanego wyżej rozp. Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1991 r.

Tym samym zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia przez Urząd Skarbowy art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez brak podjęcia działań ustalających czy wymienione w dowodach sprzedaży, z nazwy i symbolu SWW, produkty żwirowni były nimi w istocie, czy też stanowiły całkowicie odmienny wyrób (przez co zasadniczo zmieniłby się układ praw podatnika w zakresie podatku dochodowego) – Izba uznała za bezzasadny.

Izba zauważa, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, przeprowadzenie dowodu na żądanie strony należy uznać za konieczne, jeżeli przedmiotem tego dowodu mają być okoliczności posiadające istotne znaczenie w sprawie, a nie są one wystarczająco potwierdzone innym dowodem.

Zdaniem Izby dowodem w przedmiotowej sprawie są przede wszystkim faktury VAT i rachunki uproszczone; dowody te - z punktu widzenia przepisów podatkowych - dla celów rozliczeń podatkowych posiadają pierwszorzędne znaczenie, gdyż są one przedmiotem rozliczeń, źródłem praw i obowiązków podatnika (np. w zakresie należnego naliczonego podatku od towarów i usług) czy też przedmiotem ewidencji. Dokumenty te, korzystają z domniemania rzetelności i zgodności ze stanem rzeczywistym operacji gospodarczej.

Izba podkreśla i to, że bieżącą kontrolę każdej transakcji gospodarczej dokonuje również strona kupująca, która stawia wymagania nie tylko co do rodzaju produktu i jego jakości, ale i zgodności ze stanem faktycznym.

Izba mając na względzie to, iż w fakturach VAT i rachunkach uproszczonych podatnik zastosował jednorodny i co ważniejsze dokładny system określania wyrobów - nie napotkano odstępstwa od reguły w nazwie, np. "mieszanka kruszywa", a wprowadzenie obok tej nazwy rzymskich oznaczeń I i II (nie występujących w SWW), służyło dalszemu rozróżnianiu produktu; podobnie, daleko idące rozróżnienie (nie mające jednak znaczenia podatkowego) występujące w dowodach potwierdzających sprzedaż piasku, stwierdza, iż trudno w ramach rozliczeń podatkowych zakładać, że całość dowodów źródłowych nacechowana jest błędem uniemożliwiający poprawną identyfikację produktów na potrzeby rozliczeń zobowiązań podatkowych.

Z tego też względu Izba uznała, iż podważanie przez Urząd Skarbowy dokumentacji księgowej i podatkowej poprzez dokonywanie - obecnie - odczytu map geologicznych oraz powoływanie biegłego na okoliczność składu tego złoża, a także poprzez przyjęcie oświadczenia strony złożonego w trybie art. 180 § 2 Ordynacji i w konsekwencji ustalenie na ich podstawie, klasyfikacji materiałów budowlanych sprzedawanych na podstawie

faktur VAT - byłoby zbyt daleko idące i pozbawione racjonalnych przesłanek.

Realizacja ww. wniosków dowodowych prowadziłaby co najwyżej, zdaniem Izby, do określenia przybliżonego składu (nie eksploatowanego obecnie) złoża [...] - nie pozwoliłoby natomiast bezpośrednio określić przedmiotowego zakresu dokonywanej przez podatnika sprzedaży. Spornym w sprawie nie jest bowiem struktura geologiczna składu złoża, ale przedmiot sprzedaży.

Izba podkreśla i to, że podatnik stwierdzając, iż kopaliną główną eksploatowanego złoża było kruszywo piaszczysto - żwirowe (1411-14 SWW, co jednak nie przesądza o rodzaju kopaliny, która była przedmiotem wydobycia i sprzedaży), tym samym nie neguje faktu, iż [...] zawierało produkty, których wytwarzania i sprzedaży nie uprawniało do zwolnienia od podatku dochodowego.

Gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji poprzez nie uwzględnienie i nie zbadanie zasadności zarzutu, iż podatnik postępował zgodnie z interpretacją organu podatkowego (Urzędu Skarbowego), Izba stwierdza, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, zaś twierdzenie, że stosowanie właściwego nazewnictwa i nomenklatury wyrobów żwirowych było naturalną konsekwencją błędnych działań Urzędu Skarbowego – Izba uznała za mało przekonujące.

Izba podkreśla, że przepis wprowadzający zwolnienia podatkowe nie wiązał tego prawa z decyzją organu podatkowego. Zwolnienie jako przysługujące z mocy prawa dotyczyło podatników prowadzących produkcję określonych wyrobów. Warunki przedmiotowego zwolnienia były powszechnie znane, gdyż przepisy je precyzujące zostały opublikowane w cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. - dziennik ustaw Nr 3, poz. 20 z 1989 r.

Gdy chodzi o kontrolę z zakresu rozliczeń z budżetem za 1997 r., Izba zauważa, że pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili tę kontrolę w dniach 6 i 7 maja 1998 r., a więc już po zakończeniu roku podatkowego 1997, w którym to roku całość uzyskanego dochodu podatnik poddał zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z powyższym, Izba stwierdza, iż jakiekolwiek informacje czy ustalenia dokonane przez pracowników tego organu w trakcie przeprowadzonej w 1998 r. kontroli - nie mogły mieć wpływu na działania podatnika dokonane w 1997 r. Natomiast w treści protokołu z kontroli stwierdzono, że w 1997 r. podatnik dokonywał sprzedaży piasku, piasku uszlachetnionego, kamienia, a więc ustalenia obydwu organów podatkowych pierwszego stopnia były zbieżne w tym zakresie. Ponadto na stronie 6 powyższego protokołu zawarto stwierdzenie, że "podatnik w okresie od 5 czerwca 1990 r. do 4 czerwca 2000 r. z tytułu wydobycia i sprzedaży żwiru jako kruszywa budowlanego wg symbolu SWW - 1411 korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego". Stwierdzenia te nie dawały, zdaniem Izby, podstawy do przeświadczenia, że całość sprzedawanych produktów jest objęta zwolnieniem od podatku dochodowego, skoro podatnik był zwolniony od podatku z mocy prawa.

Ustosunkowując się do twierdzeń strony, iż użyte w dowodach sprzedaży: piasek, piasek zwykły i piasek uszlachetniony - to w istocie nie dowód na sprzedaż piasku, ale dowód stosowania potocznych, nie nawiązujących do norm branżowych, nazw żwiru, Izba mając na uwadze trwałość Klasyfikacji wyrobów, która decyduje o prawie podatnika do zwolnienia od podatku dochodowego, odrzuciła argument istnienia błędów w klasyfikacji produktów żwirowni i uznała stwierdzenie o braku dostatecznej wiedzy podatnika za nierealne.

Również zarzut zawarty w odwołaniu, iż zaskarżona decyzja narusza § 1 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. jest, zdaniem Izby chybiony, bowiem § 3 powołanego rozporządzenia zawiera zasadę, że w przypadku wykonywania przez podmiot gospodarczy, oprócz działalności objętej zwolnieniem także innej działalności, zwolnienie od podatku dochodowego stosuje się do części dochodów przypadających do obrotów z tytułu działalności objętej zwolnieniem; szczegółowy zaś sposób dokonanego wyliczenia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Izba uznała również za prawidłowe, a nie kwestionowane pozostałe ustalenia objęte zaskarżoną decyzją, a dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodu.

Z podniesionych zarzutów Izba uznała za trafny jedynie zarzut naruszenia art. 216 O.p., jednakże uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w pełni powtarza zarzuty z odwołania.

Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie w pełni podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Otóż zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia

6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego dochodów z tytułu niektórych rodzajów działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 3, poz. 20 ze zm.) - podatnik podejmujący po raz pierwszy działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkaniowego zyskiwał prawo do zwolnienia osiągniętych dochodów od podatku dochodowego przez okres 10 lat.

Zwolnienie to jako przysługujące z mocy prawa nie było powiązane z obowiązkiem składania przez podatnika stosownych wniosków o przyznanie okresowego zwolnienia od podatku dochodowego. Natomiast w myśl § 3 powołanego rozporządzenia w razie wykonywania przez podmiot gospodarczy - oprócz działalności określonej w § 1 (tj. objętej zwolnieniem) - także innej działalności, zwolnienie od podatku dochodowego stosuje się do części dochodów przypadających proporcjonalnie do obrotów z tytułu działalności objętej zwolnieniem, o którym mowa w § 1.

Wskazane prawidłowo przez Izbę rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

16 kwietnia 1991 r. wyraźnie określiło, że objęte zwolnieniem są produkty budowlane należące do grupy SWW 1411-12 - żwir, 1411-14 - mieszanka kruszywa.

Za produkty, których wytwarzanie powiązano ze zwolnieniem od podatku dochodowego uznano również:

- 1411-23 grys,

- 1411-25 tłuczeń,

- 1411-27 mieszankę kruszywa łamanego sortowaną,

- 1411-28 mieszankę kruszywa łamanego nie sortowaną,

- 1411-29 kruszywo mineralne łamane, pozostałe, tj. materiały budowlane należące do grupy kruszywa budowlanego mineralnego, łamanego – SWW 1411-2 oraz

- 1411-41 kruszywo budowlane sztuczne – bez kruszywa z żużli – z wyrobów mineralnych poddanych obróbce termicznej.

W związku z powyższym objęcie przez skarżącego zwolnieniem od podatku, całości dochodów uzyskiwanych z produkcji materiałów budowlanych własnych, również nie objętych ww. wykazem zasadnie zakwestionowane zostało przez organy podatkowe.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze nie znajduje potwierdzenia.

Należy przede wszystkim podkreślić, że podatnik chcąc skorzystać z ulg podatkowych we własnym interesie winien zapoznać się z przepisami daną ulgę warunkującymi.

Skoro wolą ustawodawcy było, aby tylko dochód ze sprzedaży ściśle skonkretyzowanych wyrobów budowlanych objęty został zwolnieniem od podatku dochodowego, obowiązkiem skarżącego było precyzyjne określanie w dowodach sprzedaży – przedmiotu sprzedaży tak, aby nie było wątpliwości, czy w danym przypadku dochód podlega zwolnieniu z opodatkowania czy też nie. W konsekwencji organy podatkowe trafnie uznały, iż dowodem w przedmiotowej sprawie są przede wszystkim faktury VAT i rachunki uproszczone, stwierdzające miejsce, datę sprzedaży, kontrahenta, przedmiot transakcji i symbol SWW towaru, jego ilość i cenę jednostkową, stawkę VAT, wartość VAT i wartość operacji gospodarczej. Dowody te – z punktu widzenia przepisów podatkowych organy podatkowe trafnie oceniły jako podstawowe, gdyż to one są przedmiotem rozliczeń, źródłem praw i obowiązków podatnika (np. w zakresie należnego, naliczonego podatku od towarów i usług) czy też przedmiotem ewidencji, a nadto korzystają z domniemania rzetelności i zgodności ze stanem rzeczywistym operacji gospodarczej.

W konsekwencji należy podzielić pogląd Izby, że podważanie dokumentacji księgowej i podatkowej poprzez dokonywanie – w 2000 r. czy w 2001 r. – odczytu map geologicznych oraz powoływanie biegłego na okoliczność składu tego złoża, a także poprzez przyjęcie oświadczenia strony złożonego w trybie art. 180 § 2 Ordynacji celem ustalenia klasyfikacji materiałów budowlanych sprzedawanych na podstawie faktur VAT - byłoby zbyt daleko idące i pozbawione racjonalnych przesłanek.

Również twierdzenie skargi, że stosowanie właściwego nazewnictwa i nomenklatury wyrobów żwirowych było naturalną konsekwencją błędnych działań Urzędu Skarbowego – nie może przynieść oczekiwanych skutków, skoro jak już na wstępie podkreślono przepis wprowadzający zwolnienia podatkowe nie wiązał tego prawa z decyzją organu podatkowego; zwolnienie jako przysługujące z mocy prawa dotyczyło podatników prowadzących produkcję określonych wyrobów, natomiast warunki przedmiotowego zwolnienia były powszechnie znane, gdyż przepisy je precyzujące zostały opublikowane w cytowanym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 3, poz. 20

z 1989 r.).

Ponadto, jak trafnie zauważa Izba, w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności (art. 126 Ordynacji podatkowej). W zaistniałych przypadkach błędnego pouczenia przez pracownika organu podatkowego skarżący mógłby się bronić tym zarzutem przed ponoszeniem ujemnych skutków takich działań. Jednakże w tym stanie faktycznym nie dysponuje żadnym pisemnym dokumentem świadczącym o tym, że sytuacja taka miała w istocie miejsce.

Ustosunkowując się z kolei do protokołu kontroli w zakresie rozliczeń z budżetem za 1997 r. pracowników Urzędu Skarbowego w dniach 6 i 7 maja 1998 r., a więc już po zakończeniu roku podatkowego 1997, w którym to roku całość uzyskanego dochodu poddał skarżący zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, zauważyć należy, iż po pierwsze jakiekolwiek informacje czy ustalenia dokonane przez pracowników tego organu w trakcie przeprowadzonej w 1998 r. kontroli - nie mogły mieć wpływu na działania dokonane przez skarżącego w 1997 r., a po drugie w treści protokołu z kontroli stwierdzono, że w 1997 r. skarżący dokonywał sprzedaży piasku (30%), piasku uszlachetnionego (18%), kamienia (22%) oraz żwiru (30%) ogólnej sprzedaży. Ponadto na stronie 6 powyższego protokołu zawarto stwierdzenie, że "podatnik w okresie od 5 czerwca 1990 r. do 4 czerwca 2000 r. z tytułu wydobycia i sprzedaży żwiru jako kruszywa budowlanego wg symbolu SWW - 1411 korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego". Stwierdzenia te nie dawały zatem również podstawy do uzyskania przeświadczenia, że całość sprzedawanych przez skarżącego produktów jest objęta zwolnieniem od podatku dochodowego, skoro tylko sprzedaż ww. żwiru zwolniona była od podatku z mocy prawa.

W konsekwencji w sposób uprawniony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podatkowe nie uznały za wiarygodne wyjaśnień, że nazw: piasek, piasek zwykły i piasek uszlachetniony użyto przypadkowo, w wyniku mylnego przeświadczenia producenta, zamiast nazwy właściwej żwir.

Nieuzasadniony jest również zarzut kwestionujący konieczność klasyfikowania wyrobów do właściwego ugrupowania SWW. W niniejszej sprawie, jak trafnie zauważa Izba, wykaz materiałów budowlanych i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkaniowego dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym zawierało zarządzenie Ministra Przemysłu z dnia 28 lutego 1989 r., a następnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1991 r. W obu tych aktach prawnych przy nazwach materiałów, których wytwarzanie było objęte zwolnieniem, umieszczone były odpowiednie symbole SWW, których kwestionowanie nie należy do organów podatkowych.

Natomiast powoływany przez skarżącego w skardze argument, iż rozporządzenie wykonawcze Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera jako załącznik wykaz wyrobów budowlanych, (których wytwarzanie uprawniało do ulgi w podatku dochodowym) uznać należy za chybiony. Należy zauważyć, że zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia

1996 r. (wraz z załączonym do niego wykazem materiałów budowlanych) miało ono zastosowanie tylko do wydatków inwestycyjnych poniesionych od dnia 1 stycznia 1997 r., zaś "Wykaz materiałów budowlanych" stanowiący załącznik do tegoż rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do podatników korzystających z odliczeń lub obniżek o jakich mowa w art. 26a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.). Przepisy wym. rozporządzenia zostały wydane na podstawie delegacji ustawowych zawartych w przepisach obowiązujących aktualnie ustaw podatkowych. Wbrew opinii skarżącego, jak trafnie podkreśla Izba w odpowiedzi na skargę, rozporządzenie to nie wprowadziło zmian w zakresie przedmiotowym nabytego przed dniem 1 stycznia 1992 r. prawa do zwolnienia od podatku dochodowego. Jak na wstępie zauważono odrębnymi przepisami zawierającymi wykaz materiałów budowlanych i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkaniowego dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym, do których odsyła § 1 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia z dnia 6 lutego 1989 r. są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r. w sprawie obniżek podatku dochodowego od osób prawnych (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 20, zm. Dz.U. z 1991 r. Nr 37, poz. 162). Wykaz ten stanowi załącznik nr 2 do wym. rozporządzenia Rady Ministrów. Natomiast zasada ochrony praw nabytych znajduje swoje odzwierciedlenie zarówno w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych

(art. 54 ust. 5 cyt. ustawy), jak i prawnych (art. 39 ust. 3 cyt. ustawy).

Również zarzut, iż zaskarżona decyzja narusza § 1 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. jest chybiony, skoro § 3 powołanego rozporządzenia zawiera zasadę, że w przypadku wykonywania przez podmiot gospodarczy, oprócz działalności objętej zwolnieniem także innej działalności, zwolnienie od podatku dochodowego stosuje się do części dochodów przypadających do obrotów z tytułu działalności objętej zwolnieniem.

Wg tych zasad organ pierwszej instancji dokonał szczegółowego wyliczenia co znalazło wykaz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Do pozostałych ustaleń objętych zaskarżoną decyzją, a dotyczących zawyżenia odpisów amortyzacyjnych środków trwałych oraz nie uznania za koszty uzyskania przychodów niektórych wydatków skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń, zaś prawidłowość rozstrzygnięcia w tym zakresie, nie budzi również wątpliwości sądu.

Mając zatem na względzie powyższe na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), należało skargę jako niezasadną oddalić.