Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 570/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4, art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania T. A. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia 4 kwietnia 2018 r. znak [...] ustalającej T. A. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...] [zł za nieruchomość położoną w miejscowości Ł. stanowiącej działkę nr [...]].

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji do podstawy wymiaru zobowiązania przyjęto:

- budynki mieszkalne - wieś o pow. [...]

- pozostałe budynki - wieś o pow. [...]

- grunty pozostałe o pow[...]

W uzasadnieniu podano, że wymiaru zobowiązania dokonano zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków oraz informacją złożoną przez podatników.

Organ wskazał, że nieruchomość zabudowana położona w miejscowości Ł. stanowiąca działkę nr [...]według danych z ewidencji gruntów i budynków stanowiła własność S. B. zmarłego w dniu 16.11.2008 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 2.02.2016 r., sygn. akt I NS [...] nabyli : żona Z. B. córka T. A. , syn E. B. syn J. B. oraz syn W. B. Spadek po Z. B. zmarłej w dniu 9.02.2014 r. nabył w całości syn J. B. , a spadek po zmarłym w dniu 12.02.2017 r. J. B nabył brat W. B. ( syn S. i J. B.

Zdaniem organu obecnie współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę [...]w [...] są : T. A. E. B. i W. B. którzy jako współwłaściciele są podatnikami podatku od nieruchomości.

Od przedmiotowej decyzji T. A. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w którym zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 3 ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. Nr 2017 r., poz. 1785 ze zm.) dalej: "u.p.o.l." poprzez pominięcie zgłoszonego pismem z dnia 20 grudnia 2017 roku faktu, że posiadaczem samoistnym nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...]położonej w miejscowości Ł. [...] jest W. B. Wskazała, że posiadanie samoistne W. B. czynione jest z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.

2. art. 336 kc poprzez pominięcie definicji posiadacza rzeczy, podczas gdy posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.

W odpowiedzi na zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania przywołując przepisy art.2, 3, art., 4, art. 5 i 6 u.p.o.l. wskazało, że z akt sprawy wynika, że nieruchomość zabudowana położona w miejscowości Ł. stanowiąca działkę nr [...]według danych z ewidencji gruntów i budynków stanowiła własność S. B. zmarłego w dniu 16.11.2008 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w M. z dnia 2.02.2016 r., sygn. akt: I NS [...] nabyli : żona Z. B. córka T. A. , syn E. B. syn J. B. oraz syn W. B. Spadek po Z. B. zmarłej w dniu 9.02.2014 r. nabył w całości syn J. B. a spadek po zmarłym w dniu 12.02.2017 r. J. B. nabył brat W. B. ( syn S. i J. B. .

Oznacza to, że obecnie współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę [...]w [...] są : T. A. , E. B. i W. B.

Mając powyższe na uwadze zdaniem organu odwoławczego do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.), nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością.

Organ powołał na poparcie swojego stanowiska orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Zdaniem organu reguła przewidziana w art. 3 ust. 3 u.p.o.l. , znajduje zastosowanie w przypadku, gdy podmiot, któremu nie przysługuje prawo własności faktycznie włada rzeczą jak właściciel. Wówczas podmiot ten jako posiadacz samoistny zostanie - niejako w miejsce właściciela obciążony obowiązkiem zapłaty podatku. Komentowany przepis nie obejmuje jednakże swym zakresem - zaistniałej na gruncie rozpatrywanej sprawy - sytuacji, w której opodatkowana nieruchomość jest przedmiotem współwłasności i znajduje się we władaniu współwłaścicieli. Stosunek współwłasności wyklucza bowiem możliwość zastosowania art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli współwłaściciele są jednocześnie współposiadaczami faktycznie władającymi rzeczą. Tego typu sytuacja wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 3 ust. 4 wskazanej ustawy, zgodnie z którym nieruchomość będąca przedmiotem współwłasności stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają zatem bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli będzie obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego, bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty.

Zdaniem organu brak jest podstaw, aby w sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się we współwłasności, organy podatkowe zobowiązane były badać, czy nieruchomość ta znajduje się we władaniu wszystkich współwłaścicieli czy jedynie niektórych z nich, bądź tylko jednego. Należy tu mieć na uwadze, że wzajemne relacje współwłaścicieli czy nawet różny zakres faktycznego posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów.

Na poparcie wyrażonego poglądu organ przywołał orzeczenia sądownictwa administracyjnego.

Zdaniem organu odwoławczego reguła przewidziana w art. 3 ust. 3 u.p.o.l. według której podatkiem od nieruchomości obciążony jest posiadacz samoistny znajduje zastosowanie w przypadku, gdy podmiot, któremu nie przysługuje prawo własności, włada rzeczą jak właściciel. Wówczas podmiot ten jako posiadacz samoistny zostanie - niejako w miejsce właściciela - obciążony obowiązkiem zapłaty podatku (wyrok II FSK 1748/06, j.w.). Przepis ten rozstrzyga, zdaniem organu odwoławczego, sytuację zbiegu do przedmiotu opodatkowania tytułu własności i posiadania samoistnego przez wskazanie, że podatnikiem jest posiadacz samoistny. Nie ma on jednak zastosowania do współwłasności, ponieważ wówczas podatnikami zawsze są współwłaściciele niezależnie, jak wyżej wskazano, od występujących i między nimi relacji. Do czasu zniesienia współwłasności (bądź dokonania działu spadku) organ nie może odstąpić od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. ustawy zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli nieruchomości i wiążą go w tym zakresie zapisy zawarte w ewidencji gruntów.

Stąd organ odwoławczy wywiódł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie jest zobowiązany do zbadania, czy nieruchomość ta znajduje się we władaniu wszystkich współwłaścicieli czy jedynie niektórych z nich, bądź tylko jednego i uznał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. za chybiony.

Od przedmiotowej decyzji T. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 3 ust 3 u.p.o.l. poprzez pominięcie zgłoszonego pismem z dnia 20 grudnia 2017 roku faktu, że posiadaczem samoistnym nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości Ł. [...] jest W. B. ,

2. art. 336 kc poprzez pominięcie definicji posiadacza rzeczy, podczas gdy posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą,

oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia

3. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, zaniechano gromadzenia kolejnych dowodów, pominięto zgłaszane przez skarżącą okoliczności związane z niezamieszkiwaniem w opodatkowanej nieruchomości

i wniosła o uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej: "p.p.s.a." i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a na skutek uchylenia umorzenia postępowania albo nakazanie organom niższych instancji umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu podniosła, że jedynym posiadaczem rzeczy (tj. zabudowanej nieruchomości rolnej) jest W. B. który objął spadek po J. B. mocą postanowienia spadkowego wydanego w sprawie I NS [...] . Przysługuje mu 0,75 części nieruchomości po zmarłym J. B. oraz [...] swojego udziału spadkowego. Łącznie jest on właścicielem [...] części całej nieruchomości, natomiast posiadaczem samoistnym całości. Posiada on bowiem część nieruchomości w udziale T. A. oraz E. B. zatem jest posiadaczem samoistnym w zakresie przekraczającym jego udział. Udział T. A. i E. B. to po 0,0625 części nieruchomości. Posiadanie samoistne W. B. czynione jest z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skargi w tym zarzutów naruszenia odpowiednio przepisów O.p. wniósł o oddalenie skargi z argumentacja jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się podnoszonych w skardze naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Z treści skargi wynika, że Skarżąca w istocie kwestionuje przypisanie jej statusu podatnika podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności zabudowanej nieruchomości, oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości Ł. [...] Zarzut ten opiera na twierdzeniu, że pomimo, iż jest współwłaścicielem tej działki to jednak samoistnie posiada tą nieruchomość W. B. W konsekwencji zdaniem Skarżącej, to W. B. powinien być podatnikiem podatku od nieruchomości jako samoistny posiadacz tej nieruchomości..

Należy przypomnieć, że stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W myśl natomiast art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, z zastrzeżeniem ust. 5. Przywołane przepisy należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy ma obowiązek ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla całej nieruchomości w jednej decyzji, której adresatami będą wszyscy współwłaściciele zobowiązani solidarnie. Organ podatkowy ma obowiązek badania, w jakim zakresie dana nieruchomość jest użytkowana (posiadana samoistnie) przez poszczególnych współwłaścicieli. W szczególności ma obowiązek ustalania wysokości zobowiązań w zależności od posiadania części nieruchomości wspólnej, gdy zostanie wykazane zaistnienie samoistnego posiadania przez niektórych (nie wszystkich) współwłaścicieli.

W myśl art. K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) jest z reguły posiadaniem samoistnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nie posiadającym.

Sąd zgadza się z interpretacją, że zasadą pozostaje, że okoliczność, że pozostali współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają i nie pobierają pożytków, jest nie istotna dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tym zakresie NSA podziela również pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1748/06, opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Interpretacja taka nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie może "zaistnieć samoistne posiadanie" w zakresie spornych nieruchomości.

Należy podzielić pogląd organu zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że prowadzenie w tego typu sprawach postępowania dowodowego np. w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków, bądź stron na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji, stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest co do zasady prawnie niedopuszczalne i nieskuteczne. Weryfikacja wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jest możliwa w odrębnych trybach w ramach postępowań prowadzonych przed organem ewidencyjnym, tj. Starostą. Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie.

Niemniej jednak należy zauważyć, mając na względzie spór zarysowany na tle tej sprawy, przesłuchanie stron (świadków), może przyczynić się do ustalenia ważkiej kwestii, podnoszonej przez stronę konsekwentnie od początku postępowania – że W. B. włada (posiada samoistnie) całą nieruchomość z wykluczeniem pozostałych współwłaścicieli.

Organ co do zasady - teoretycznie - nawiązał do tej kwestii, aczkolwiek nie wyjaśnił jaki materiał dowodowy i jakie wynikające z niego okoliczności sprawy legły u podstaw przyjętego przez organy orzekające założenia, że w niniejszej sprawie wykluczone jest przyjęcie, że w/w osoba wykonuje uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do całej nieruchomości, tak jak właściciele bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli.

W ocenie składu orzekającego, na podstawie akt administracyjnych sprawy nie sposób tej kwestii jednoznacznie rozstrzygnąć. Można jedynie domniemywać, że pomimo faktycznego posiadania nieruchomości W. B. ma świadomość istnienia uprawnień właścicielskich pozostałych współwłaścicieli nieruchomości (animus). Aczkolwiek, brak jest niewątpliwego wykazania tej okoliczności zgromadzonym materiałem dowodowym (przesłuchanie stron z zastosowaniem właściwych procedur prawnych, odebranie wyjaśnień zainteresowanych stron ewentualnie świadków, następnie dokonanie konfrontacji wyjaśnień (zeznań) W. B. z ewentualnymi wyjaśnieniami (zeznaniami) pozostałych stron prowadzonego postępowania podatkowego). Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie, że w sprawie w istocie nie wystąpił przypadek posiadania samoistnego nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z "wyzuciem" z własności innych współwłaścicieli. Przy ponownym badaniu tego aspektu sprawy nie może z pola widzenia umykać, że jedynie w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli, można mówić o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom. Tylko w takiej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i 1 u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli (por. wyroki z – WSA w Bydgoszczy z 14 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 59/18, WSA w Gliwicach z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1227/17, sygn. akt II FSK 1336/17 z 3.08.2018).

Skutkiem tego, za słuszny należy także uznać zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium odwoławcze przepisu art. 233 § 1 pkt 1 lit. a O.p., poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

O ile zatem w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 4 oraz art. 3 ust. 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię to za przedwczesną należy uznać ocenę, że niewłaściwie zastosowano ww. przepisy. Na tym etapie postępowania nie wiadomo zatem, czy W. B. jest wywodzi Skarżąca, wyłącznie zobowiązany do zapłaty przedmiotowego podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy rozważy również uzupełnienie materiału dowodowego z uwzględnieniem dyspozycji art. 200a § 1 pkt 1 i 2 O.p.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymienionych przepisów. W konsekwencji mając na względzie zaprezentowane uwagi, Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję. Mając na uwadze żądanie skargi umorzenia postępowania administracyjnego wskazać należy, że stosownie do art. 3 p.p.s.a., Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej. W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia co też czyni w niniejszej sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, dla jednoznacznego wykazania, czy w sprawie wystąpił bądź nie przypadek posiadania samoistnego nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli z zamiarem władania jak właściciel całą nieruchomością z "wyzuciem" z własności innych współwłaścicieli, weźmie pod uwagę wyżej naprowadzone wskazania dotyczące oceny zupełności materiału dowodowego, jeszcze raz przeanalizuje zgromadzony materiał dowodowy, rozważy jego ewentualne uzupełnienie.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę prawną

w art. 200 p.p.s.a. art. 205 § 2 p.p.s.a.