Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 795/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: par. 20
journal: Dz.U. 2007 nr 114 poz 786
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem  Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
journal: Dz.U.UE.L 2001 nr 327 poz 11  art. 30, art. 31, art. 32
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych syystemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] roku, Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr 301/08 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania G. M., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] r., która uchylała w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] r. przyznającą G. M. płatność na zalesienie gruntów rolnych i przyznawała tę płatność z sankcjami.

W sprawie ustalono, iż w dniu 23 grudnia 2004 r. G. M. złożyła do Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych wraz z wymaganymi załącznikami. Wnioskodawczyni zadeklarowała do zalesienia następujące działki rolne: A (1,75 ha), B (1,74 ha), C (1,70 ha), D (8,23 ha), E (1,44 ha), F (0,19 ha), G (0,47 ha), H (1,71 ha), I (0,50 ha), J (0,18 ha), K (0,47 ha) oraz L (0,73 ha) położone na działkach ewidencyjnych o nr: 45, 47, 46, 518/3, 131, 124, 128, 126, 130, 125 oraz 129 położonych w województwie [...], powiat [...], gmina Ł., obręb ewid. P.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), a także na podstawie § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) przyznał G. M. płatność na zalesienie gruntów rolnych obejmującą wsparcie na zalesienie, premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową, co w sumie dało kwotę 120.916,60 złotych. Na tej podstawie strona złożyła w dniu 7 lipca 2006 r. wniosek o wypłatę powyższej kwoty.

W dniu 26 czerwca 2006 r. gospodarstwo rolne G. M. zostało wytypowane metodą analizy ryzyka do przeprowadzenia kontroli na miejscu, która odbyła się w dniu 18 sierpnia 2006 r. W jej wyniku inspektorzy terenowi stwierdzili zaniżenie o 0,20 ha rzeczywistej powierzchni zalesionej - na kompleksie leśnym nr 2 obejmującym działki rolne A, B i C - w stosunku do powierzchni zadeklarowanej. Nadto stwierdzono nieudokumentowanie zakupu sadzonek w ilości podanej w planie zalesienia, zgodnie z którym zakup powinien obejmować 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, natomiast wnioskodawczyni przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007 r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesienie.

Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a także na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich oraz w oparciu o wynik kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r. przyznano G. M. płatność z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych.

Przyznana płatność w kwocie 119.692,60 złotych została ustalona odpowiednio z pomniejszeniem o różnicę 0,20 ha między zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią zalesienia oraz pomniejszona o sankcję z tytułu braku dowodu zakupu sadzonek w wysokości 50 % kwoty wsparcia na zalesienie (tj. kwotę 42.382,00 złotych), co w sumie dało kwotę 77.310,60 złotych.

W dniu 4 września 2007 r. G. M. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, a w dniu 12 października 2007 r. uzupełniła je m. in. o uwierzytelnione kopie wewnętrznych dokumentów stanowiących świadectwa pochodzenia materiału roślinnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż została wydana w oparciu o nierzetelną kontrolę, którą zdaniem skarżącej należy powtórzyć i uwzględnić przy niej wyjaśnienia strony, co do pochodzenia części sadzonek.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., art. 3b oraz art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, § 3 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 4, § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.

Organ odwoławczy stwierdził, że powyższa decyzja została wydana z pominięciem analizy art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18). Zgodnie z powołanym przepisem organ I instancji powinien umożliwić rolnikowi wykazanie, iż nie jest on winny nieprawidłowości wskazanych w złożonym przez siebie wniosku. Po drugie organ II instancji dopatrzył się naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. przez wydanie wadliwej decyzji pod względem formalnym. Ponadto organ I instancji został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a także § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich oraz na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007 r., Nr 114, poz. 786 ze zm.), uchylił w całości własną decyzję nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz orzekł o przyznaniu G M płatności w kwocie 119.692,60 złotych pomniejszonej o kwotę sankcji 42.382,00 złotych, co w sumie wyniosło kwotę 77.310,60 złotych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 3b oraz art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, § 3 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 4, § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy wskazał ponownie na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., wobec niepowołania w uchylonej decyzji podstawy prawnej wynikającej z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto uznał, iż postępowanie administracyjne powinno być jeszcze raz przeprowadzone z uwagi na konieczność ponownej oceny całokształtu materiału dowodowego przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich i § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, uchylił w całości własną decyzję z dnia [...]r. nr [...] oraz przyznał G. M. płatność z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych w kwocie 77.310,60 złotych.

Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że różnica między kwotą 120.916,60 złotych, określoną w decyzji z dnia [...] r., a kwotą 77.310,60 złotych wynika z niespełnienia przez wnioskodawczynię wszystkich warunków wymaganych przepisami. Przyznana kwota uwzględnia różnicę 0,20 ha między powierzchnią zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią zalesienia, co potwierdziła kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 18 sierpnia 2006 r. Ponadto ustalono, iż zgodnie z planem zalesienia zakup sadzonek powinien obejmować 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, a wnioskodawczyni przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek, co było powodem zastosowania zmniejszenia wsparcia na zalesienie o 50%. Złożone przez skarżącą wyjaśnienia i dokumenty , co do pochodzenia części sadzonek, nie zostały przez organ uwzględnione, bowiem zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761) produkcja i obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym mogą być dokonane wyłącznie przez dostawców zarejestrowanych w Rejestrze Dostawców prowadzonym w imieniu Ministra Środowiska przez Dyrektora Biura Nasiennictwa Leśnego. Strona nie legitymowała się wpisem do tego rejestru, a przedstawione przez nią świadectwa pochodzenia leśnego materiału roślinnego nie są zgodne z wzorami świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803). Organ nie uwzględnił również dokumentów wewnętrznych mających potwierdzić zakup sadzonek oraz ich pochodzenie, gdyż nie spełniały wymagań wymienionych w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz. 1222). Organ przyjął, że w związku z art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), przepisów rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 nie stosuje się do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych. Wskazał na art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. według, którego każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą z wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożyła G. M., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż jest to już trzecia decyzja w tej sprawie i po raz kolejny nie odbiega rozstrzygnięciem od poprzednio uchylonych. Ponadto, zastosowana sankcja nie wynika z podstawy prawnej decyzji organu I instancji, a zdaniem odwołującej się całkowita powierzchnia deklarowana do zalesienia wynosi 19,11 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 19,36 ha, co wskazuje na brak zaniżenia faktycznie zalesionej powierzchni. W przekonaniu odwołującej, nie jest wymagane jakiekolwiek zezwolenie na produkcję leśnego materiału rozmnożeniowego na własne potrzeby, a załączone dowody wewnętrzne miały udokumentować przemieszczenie sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń i nie stanowiły ich wyceny. Wskazano także, iż rolnicy nie są zobowiązani do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, gdyż podlegają oni podatkowi rolnemu i leśnemu i nie mają obowiązku prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji podatkowej. Nadto wskazała na art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., mówiący że jeżeli rolnik złoży poprawny wniosek pod względem faktycznym, lub gdy może wykazać, że jest niewinny nieprawidłowości, to obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania. Jej zdaniem wniosek złożony został poprawnie pod względem faktycznym i merytorycznym, bez żadnych uchybień.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich i § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r.

W uzasadnieniu Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR poparł stanowisko organu I instancji, zaznaczając, iż sadzonka przeznaczona na cele leśne musi mieć udowodnione, stosownym świadectwem, pochodzenie z materiału rozmnożeniowego, wyprodukowanego z leśnego materiału podstawowego. Organ uznał za niedopuszczalne uwzględnienie przedłożonych przez stronę dowodów wewnętrznych przemieszczenia sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń, gdyż takich czynności nie dopuszczają przepisy prawa. Odnośnie zarzutów dotyczących zgodności powierzchni zadeklarowanej do zalesienia i powierzchni faktycznie zalesionej organ powołał się na wynik kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r. i stwierdził, że w związku z powyższym nie budzi wątpliwości sposób obliczenia przyznanych płatności. Zdaniem organu II instancji w sprawie nie ma także zastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., gdyż z tego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku winy w złożeniu błędnego wniosku pod względem faktycznym, spoczywa na rolniku, natomiast strona braku swej winy nie wykazała, a ponadto w dniu składania wniosku powinna mieć świadomość i wiedzę na temat zasad przyznawania płatności, o czym stanowi sekcja XII przedmiotowego wniosku.

W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, G. M. podtrzymała swoje wcześniejsze zarzuty i stwierdziła, że argumenty organu II instancji przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są bezzasadne. Podniosła, iż nie powinno być stosowane nowe brzmienie treści załącznika nr 5 do starych spraw. A więc zmniejszenie wsparcia na zalesienie powinno być uzależnione od "nieudokumentowania pochodzenia sadzonek", a nie "braku dowodu zakupu sadzonek". Podkreśliła, iż nieprawidłowo organ rozliczał powierzchnię zalesioną kompleksami, a nie całą powierzchnię zalesioną i objętą kontrolą. Ponadto, nie dokonał analizy przesłanek określonych w art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, do czego zobowiązywał Dyrektor ARiMR, w decyzji z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] r.

Sąd uznał, że zarzut skarżącej dotyczący niewłaściwego sposobu obliczenia rzeczywistej powierzchni zalesionych przez nią działek rolnych A, B i C znajdujących się w kompleksie leśnym nr 2 jest słuszny. Wskazał, iż pomiar przeprowadzony został przy wykorzystaniu urządzenia GPS, które służy do określania pozycji w terenie i za pomocą odpowiedniego oprogramowania może służyć do obliczania odległości, jednak użyte urządzenie nie posiadało certyfikatu zgodności. Wyjaśnił, iż zgodnie z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U.UE.L Nr 141, poz. 18, ze zm.), państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej, co oznacza, że nie można stosować jakiekolwiek urządzenia bez weryfikacji prawidłowości jego działania. Jednocześnie podał, iż według obowiązującego w dacie kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 653), wydanego w wykonaniu art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), urządzenia GPS nie podlegają obowiązkowi legalizacji. Podkreślił, iż nie oznacza to, że nie ma obowiązku weryfikacji prawidłowości dokonanego pomiaru. Każdy przyrząd pomiarowy powinien odpowiadać określonym standardom i dawać gwarancję prawidłowości działania. Obowiązek poddania ocenie zgodności wyrobów wprowadzanych do obrotu z wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych wynika z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 2 powołanej ustawy pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokonywanej przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi certyfikatu zgodności. Zdaniem Sądu, z uwagi na brak w aktach certyfikatu, czy atestu świadczącego o weryfikacji prawidłowości pomiarów, uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a.

Sąd zwrócił również uwagę, iż z protokołu kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r. nie wynika czy kontrolerzy przy obliczaniu powierzchni działek A, B i C wzięli pod uwagę tolerancję pomiaru, która jest określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Protokół określa powierzchnię dla całego kompleksu leśnego oznaczonego nr 2, a nie dla poszczególnych działek i nie wiadomo, czy zaniżenie powierzchni rzeczywistej w stosunku do zadeklarowanej odnosi się do wszystkich działek w danym kompleksie leśnym, czy tylko do niektórych.

Zdaniem Sądu organy administracji powinny także zbadać, czy w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., który określa zasady zmniejszenia płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej. Jednakże z uwagi na fakt zakwestionowania ustaleń dotyczących rzeczywistej powierzchni zalesienia, rozważania dotyczące niezastosowania tego przepisu Sąd uznał, za czysto hipotetyczne

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W motywach rozstrzygnięcia, NSA podkreślił, iż dla podważenia prawidłowości dokonanych pomiarów rzeczywistego zalesienia gruntów, obowiązkiem Sądu I instancji było wykazanie, iż w dacie wykonania pomiarów (18 sierpnia 2006 r.) przyrząd GPS wymagał certyfikacji. Wskazał, iż art. 9 ustawy o systemie zgodności zawiera delegację dla Ministra właściwego ze względu na przedmiot oceny zgodności do określenia w drodze rozporządzenia zasadniczych wymagań dla wyrobów podlegających ocenie zgodności oraz procedur oceny zgodności biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów, stopień stwarzanych zagrożeń, a także inne wymagania zawarte w dyrektywach nowego podejścia. W wykonaniu tej delegacji Minister Gospodarki rozporządzeniem z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 10 stycznia 2007 r., Nr 3 poz. 27) określił między innymi zasadnicze wymagania dla przyrządów pomiarowych podlegających ocenie zgodności i procedury oceny zgodności (§1) oraz rodzaje przyrządów pomiarowych, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Z § 2 pkt 10 wynika, że cytowane rozporządzenie stosuje się do przyrządów do pomiaru długości, pola powierzchni, wielu wymiarów. NSA zaznaczył, iż

powołane rozporządzenie regulujące wymagania dla przyrządów pomiarowych nie obowiązywało w dacie dokonanych pomiarów, a zatem nie istniał obowiązek wydania certyfikatu dla urządzenia GPS. Dlatego też błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż brak "certyfikatu zgodności" dla urządzenia GPS podważa prawidłowość dokonanych pomiarów zalesienia gruntów, a tym samym uchylenie decyzji organów obu instancji z tej przyczyny stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Odnośnie, podnoszonego w skardze kasacyjnej, zarzutu naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedwczesne jest rozważanie jego zasadności w sytuacji gdy stan faktyczny wymaga ponownego ustalenia, a następnie subsumcji pod właściwe przepisy prawa materialnego.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż błędne jest stanowisko Sądu I instancji, który hipotetycznie rozważał niezastosowanie przez organy orzekające art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. określającego między innymi zasady zmniejszania płatności i wykluczania od płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej niejako zalecając rozważenie zastosowania tegoż przepisu. Przepis ten stanowi, że jeżeli obszar zadeklarowany (....) przekracza obszar stwierdzony (....) wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli różnica ta wynosi więcej niż 3% (....). Oznacza to tyle, że poniżej 3% progu niezgodności nie stosuje się wyłącznie sankcji w postaci obliczenia płatności do obszaru ustalonego zmniejszonej o wysokość podwójnej różnicy, a wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego. Ustalenie progu niezgodności powyżej 3%, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, daje podstawę do pomniejszenia przyznanej płatności jednakże bez wyżej wymienionej sankcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie, zważył co następuje:

Przepis art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na względzie ocenę prawną, wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, iż skarga podlega uwzględnieniu, bowiem stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób, który umożliwiałby ocenę, czy właściwie zastosowano prawo materialne.

Do postępowań w sprawach przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych prowadzonych w ramach wdrażania Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotyczące wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm.).

Rada Ministrów realizując więc delegację zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), rozporządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004 r., określiła szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.).

Zgodnie z tą regulacją płatność na zalesianie jest udzielana na wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności. Do wniosku o przyznanie płatności dołącza się m.in. wypis z ewidencji gruntów i budynków dotyczący działek ewidencyjnych, na których są położone działki rolne przeznaczone do zalesienia (§ 6 ust. 4 pkt 2).

Wnioskodawczyni, zgodnie z tym wymogiem, załączyła do składanego wniosku wypis z rejestru gruntów, który określał stan na 23 listopada 2004 r. i wskazywał, że:

- działka nr 45 zawierała powierzchnię 1.7500 ha

- działka nr 47 zawierała powierzchnię 1.7400 ha,

- działka nr 46 zawierała powierzchnię 1.7000 ha

co dało łączną powierzchnię 5.1900 ha dla kompleksu leśnego oznaczonego nr 2, w skład którego wchodziły działki rolne: A (1,75 ha), B (1,74 ha), C (1,70 ha).

Protokół z czynności kontrolnych, załączony do akt administracyjnych, wskazywał dla tego kompleksu leśnego powierzchnię zmierzoną – 4.99 ha. Przy zaznaczeniu, iż tolerancja pomiaru w metrach wynosi 0,14, jako powierzchnię stwierdzoną kontrolujący podał 4.99 ha. Organ ustalił na tej podstawie, iż obszar zadeklarowany przez wnioskodawczynię przekracza obszar ustalony o 0.20 ha.

Wobec tego zastosował przepis art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/82 (Dz.U..UE.L. z 2001 r., Nr 327, poz. 11) stanowiący, że bez uszczerbku dla obniżek i wyłączeń zgodnych z art. 32-35, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o pomoc przekracza ustalony obszar dla grupy upraw w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, pomoc ustalana jest w oparciu o obszar ustalony dla tej grupy upraw.

Przepis art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U.UE.L. z 2004 r. Nr 153, poz. 30) stanowi, że artykuł 30 i 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 stosuje się do płatności obszarowych. Niniejsze przepisy nie mają zastosowania do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych.

Z formalnego punktu widzenia, przepis art. 31 rozporządzenia 2419/2001 został przez organ właściwie zastosowany, jednakże merytoryczna ocena zasadności takiego działania nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Organ bowiem nie ustalił, czy wnioskodawczyni nie zalesiła całej powierzchni działki zadeklarowanej we wniosku, czy też zalesiła całą działkę, ale jej powierzchnia jest mniejsza o 0.20 ha w stosunku do zadeklarowanej wnioskiem i wynikającej z rejestru gruntów z dnia 23 listopada 2004 r.

Żaden z dokumentów załączonych do akt sprawy nie wyjaśnia tej kwestii. [...] Oddział Regionalny ARiMR Kierownik Biura Kontroli na Miejscu w piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. wskazywał, że kontrola na miejscu obejmowała m.in. ustalenie granic uprawy leśnej i dokonanie pomiarów powierzchni, na której zostało wykonane zalesienie, weryfikując zarazem zapisy z Planu zalesienia. Z uwagi na jednolity charakter całej uprawy leśnej dokonano pomiaru całej uprawy, a następnie porównano wyniki uzyskanego pomiaru z sumą powierzchni zadeklarowanych działek rolnych wchodzących w skład kompleksu leśnego. We wcześniejszych wyjaśnieniach, pismem z dnia 12 marca 2008 r. Kierownik BKM podawał, że określenie powierzchni zalesionej w obrębie działki/działek ewidencyjnych składało się z dwóch etapów. Etap pierwszy miał na celu pozyskanie danych wektorowych z pomiaru bezpośredniego powierzchni ogólnej zalesienia zadeklarowanej przez kontrolowanego producenta rolnego, drugi natomiast obejmował określenie w wyniku prac kameralnych powierzchni zalesionych w obrębie działki ewidencyjnej, na podstawie wektoryzacji tych powierzchni w ramach pomierzonego kompleksu zalesienia i granic działek ewidencyjnych. Jednakże, jak wynika z dalszej części wyjaśnień, w dniu 22 sierpnia 2006 r. Zastępca Prezesa ARiMR zaakceptował odstąpienie od wykonywania weryfikacji powierzchni zalesienia w obrębie działek ewidencyjnych, czyli drugi etap kontroli nie został zrealizowany.

Brak ustaleń, co do powierzchni zalesionej w obrębie działki ewidencyjnej powoduje, iż nie wiadomo, czy to skarżąca nie zalesiła całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też zalesiła cały obszar w obrębie kompleksu drugiego, a obszar zgłoszonych działek jest mniejszy, niż wynika to z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów.

Przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w informacjach technicznych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji są niezgodne danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, Lex nr 201545, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II GSK 119/07, dostępny w internecie oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 777/07, Lex nr 479302).

W myśl przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (DZ.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni (...). Podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 21ust. 1). Przy czym starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków (...) m.in. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Tak więc ewidencja jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności, nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego (vide: wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r. sygn. akt II SA 810/98, Lex nr 41304).

Istotne jest więc ustalenie, czy skarżąca zalesiła całą działkę, a jej powierzchnia odbiega od tej, ujawnionej w ewidencji gruntów, czy też zalesiła tylko część tej działki, którą wskazała we wnioski i w planie zalesienia. Będzie to miało znaczenie, dla ustalenia podstawy obliczenia płatności. Bowiem zadeklarowanie przez rolnika obszaru działki, zgodnego z urzędowym rejestrem, ale odbiegającego od stanu stwierdzonego na gruncie, zawsze powinno być przyjmowane jako poprawne pod względem faktycznym, a więc prawidłowe. "Zmniejszenie płatności (...) nie powinno być stosowane w przypadku gdy rolnik dostarczył zgodne z faktami informacje lub jeśli może udowodnić, że wina nie leży po jego stronie" (pkt 67 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008).

Z punktu widzenia ustalenia podstawy obliczenia płatności ważnym pozostaje również wyjaśnienie kwestii wpływu na wynik pomiaru końcowego wskazanego współczynnika tolerancji. Jednostka ta została przywołana w protokole z kontroli i określona na 0.14 m, jednakże pozostała bez wpływu na wynik pomiaru. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podawał, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich reguluje tylko odległości od działek będących własnością innego producenta rolnego. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. jako akt wiążący w całości i stosowany bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich, obowiązujący w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005 r., znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej. W punkcie 58 preambuły wskazuje, iż w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów. Przekroczenie powierzchni wnioskowanej w odniesieniu do jednej działki może być zrównoważone poprzez zaniżenie powierzchni wnioskowanej działek z tej samej grupy upraw. Z pewnym marginesem tolerancji należy przewiedzieć, że wnioski pomocowe będą dostosowywane wyłącznie do obszaru zadeklarowanego, oraz że potrącenia zaczną być stosowane po przekroczeniu tego marginesu.

Tolerancja pomiaru, którą określają właściwe władze nie powinna przekraczać 5% powierzchni działki lub szerokości strefy buforowej równej 1,5 m okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. (art. 30 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia nr 796/2004, przed zmianami obowiązującym od 6 stycznia 2006 r. i 21 sierpnia 2007 r.). Wskazane więc byłoby dokonanie weryfikacji powierzchni zalesienia w obrębie poszczególnych działek ewidencyjnych i stwierdzoną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a rzeczywistą wyliczać z uwzględnieniem tolerancji pomiaru nieprzekraczającego 5% powierzchni działki i odległości od działek innego podmiotu – 1,5 m.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej o zastosowaniu sankcji w postaci zmniejszenia kwoty wsparcia na zalesienie, Sąd nie podzielił jej stanowiska.

W przedmiotowej sprawie organy administracji przyznały G. Mł. płatność na zalesianie gruntów rolnych pomniejszoną o 50 % kwoty wsparcia na zalesienie. Powyższą sankcję zastosowały na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 60, poz. 424 ze zm.).

W myśl § 12 i § 13 tego rozporządzenia, producent rolny, któremu przyznano płatność na zalesianie, przechowuje przez 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych działek rolnych i repelentów. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny nie posiada dokumentów, o których mowa w § 12 wsparcie na zalesienie podlega zmniejszeniu o 50%, zgodnie z treścią załącznika nr 5 do rozporządzenia.

W niniejszej sprawie plan zalesieniowy przewidywał zakup 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, natomiast skarżąca przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca wyjaśniła, iż pozostała ilość sadzonek pochodzi z jej gospodarstwa rolnego. Na poparcie swoich wyjaśnień skarżąca okazała wewnętrzne dokumenty, które miały świadczyć o przemieszczeniu sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń.

W związku z tym, że § 12 rozporządzenia wyraźnie mówi o dowodach zakupu, to zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo powołały się na przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761 ze zm.), która określa szczegółowe warunki jakie powinien spełniać leśny materiał podstawowy, wyprodukowany z niego materiał rozmnożeniowy, a także sposób wprowadzenia go do obrotu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. Wzory świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803).

Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów, zgodnych z obowiązującymi wzorami oraz świadczących o pochodzeniu jej sadzonek od uprawnionego podmiotu, dlatego nałożenie na skarżącą sankcji w postaci zmniejszenia o 50 % kwoty wsparcia na zalesienie jest zdaniem Sądu zasadne.

Organy prawidłowo więc zastosowały przepisy § 12 i § 13 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji (t.j. od dnia 26 kwietnia 2006 r. odnośnie treści załącznika nr 5). Skarżąca zarzucała, że przepisy rozporządzenia zmieniły się na jej niekorzyść w toku postępowania administracyjnego i dlatego powinno mieć zastosowanie ich brzmienie sprzed zmiany. Ta argumentacja jest jednak bez znaczenia dla zastosowanych sankcji, albowiem zmianie uległa jedynie treść załącznika Nr 5 do rozporządzenia, który szczegółowo określał rozmiar sankcji, a sama wysokość sankcji nie zmieniła się. Zmianie uległo natomiast określenie uchybienia z "nieudokumentowane pochodzenie sadzonek" na "brak dowodu zakupu sadzonek", aby doprowadzić do zgodności brzmienia § 12 z treścią załącznika nr 5. Natomiast sam wymóg posiadania dowodów zakupu sadzonek w postaci dokumentów, nie uległ zmianie.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 152 p.p.s.a.

A.R.