Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1563/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 2 pkt 14, art. 8 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b, ust. 2b
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant referent Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.K. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Stan sprawy przedstawia się następująco;

Wnioskiem z dnia 16 listopada 2020 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych" na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.; dalej; "u.p.z.p.") odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Na podstawie przeprowadzonej analizy zabudowy i zagospodarowania terenu organ ustalił, że teren objęty wnioskiem nie posiada dostępu do drogi publicznej. Jak wskazał Burmistrz, w zamierzeniu wnioskodawcy dojazd do drogi publicznej gminnej ul. [...] w [...] na działce nr ewid. [...] z terenu objętego wnioskiem realizowany będzie pośrednio przez drogę wewnętrzną działkę nr ewid. [...]. Z dokumentów dołączonych do wniosku wynika jednak, że wskazana droga nie jest własnością wnioskodawcy, ani nie ustanowiono na niej służebności. Droga ma natomiast współużytkowników, którymi są osoby fizyczne faktycznie nią władające oraz Skarb Państwa, do kręgu tychże osób inwestor nie należy. Brak posiadania tytułu prawnego do drogi pozbawia wnioskodawcę możliwości korzystania z niej na prawach, którymi dysponują jej współużytkownicy. W celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej, dojazd do działki musi być zagwarantowany prawnie, tytułem własności, współwłasności lub ustanowionej służebności.

Ponadto organ ustalił, że w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej przez Starostę [...], użytek "dr" drogi oznaczonej jako działka nr ewid. [...] w [...] został zmieniony na użytek "PsIV", co klasyfikuje go nie jako drogę, lecz jako pastwiska trwałe klasy IV. Skarżący przedstawił "opinię biegłego sądowego" z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego – W.M., która według niego stanowi potwierdzenie i dowód posiadania prawa przejazdu drogą wewnętrzną działką nr ewid. [...] oraz kserokopię pisma Starosty [...] z dnia 9 kwietnia 2021 r. potwierdzającą przekazanie wniosku o zmianę użytku "PsIV" na użytek "dr" w działce nr ewid. [...] firmie realizującej wcześniej modernizację ewidencji gruntów i budynków. Z kolei pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r. uzupełnił dokumentację o informację dotyczącą zmiany użytku "PsIV" na użytek "dr" w działce nr ewid. [...]. Okoliczność ta została następnie zweryfikowana i potwierdzona przez organ, który ustalił również, że w wyniku działań podjętych przez organ prowadzący ewidencję z kręgu współużytkowników działki nr ewid. [...] został usunięty Skarb Państwa.

W ocenie organu I instancji załączona opinia nie daje podstawy do stwierdzenia, że działka nr ewid. [...] ma dostęp do drogi publicznej. Choć działka nr ewid. [...] po kolejnej zmianie użytku otrzymała ostatecznie oznaczenie "dr", to mimo tego nie stała się drogą wewnętrzną ogólniedostępną. Istotną zmianą jest również okoliczność wyłączenia "Skarbu Państwa" z kręgu podmiotów przypisanych do tejże drogi. Opinia biegłego przygotowana wcześniej niż nastąpiła zamiana tego stanu, stwierdza, że udział 1/4 współposiadania przypadający "Skarbowi Państwa" pozwala inwestorowi na korzystanie z ww. drogi. Organ nie podzielił jednak stanowiska zawartego w przywołanej opinii, stwierdzając, że inwestor nie udokumentował dostępności komunikacyjnej.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. W kwestii powyższego powołał się na pismo Starosty [...] z dnia 4 września 2020 r. informujące, że działka wskazana jako łącznik pomiędzy nieruchomością inwestycyjną i drogą publiczną, tzn. droga wewnętrzna (działka nr [...]) stanowi przedmiot posiadania samoistnego Skarbu Państwa i w ramach tego uprawnienia Skarb Państwa zapewnił o możliwości powszechnego, swobodnego korzystania z drogi zgodnie z funkcją komunikacyjną. Nie zgodził się z oceną organu, że prawo to nie daje gwarancji, czy zostanie zachowane również w przyszłości, kiedy inwestycja będzie realizowana.

W wyniku rozpoznania odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Jak wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że sporna działka o nr [...] poł. w [...] oznaczona jest w wypisie z ewidencji gruntów jako droga będąca we władaniu samoistnym dziesięciu osób fizycznych. Przeprowadzone przez organ I instancji na zlecenie Kolegium dodatkowe postępowanie uzupełniające materiał dowodowy wykazało, że Skarb Państwa w tym wypisie nie figuruje. Ponadto ustalono, że inwestor nie posiada prawnego (udokumentowanego) dostępu do drogi publicznej, gdyż działka nr [...] poł. w [...] jest drogą wewnętrzną prywatną. W ocenie SKO, organ I instancji zasadnie zatem odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z powodu niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 pkt 14 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że na tle okoliczności sprawy, działka objęta obszarem inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania do czasu załatwienia toczącej się z jego inicjatywy sprawy przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie nieprawidłowego usunięcia Skarbu Państwa z katalogu podmiotów władających działka drogową dojazdową do nieruchomości obejmującej inwestycję.

Uzasadniając powyższe skarżący podał, że wniósł skargę na niedopuszczalność dokonania przez Starostę (jako organ właściwy w sprawie wpisów w ewidencji gruntów) wykreślenia Skarbu Państwa z ewidencji do Rady Powiatu [...], a ta w drodze uchwały nr [...] z dnia [...] września 2021 r. przekazała skargę według właściwości do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Jak wyjaśnił, uwzględnienie tej skargi i wydanie zawiadomienia wykazującego nieuprawnione skreślenie Skarbu Państwa z ewidencji – co miało miejsce między wniesieniem podania o warunki zabudowy a wydaniem decyzji Burmistrza – spowoduje, że Starosta będzie obowiązany przywrócić brzmienie wpisu w ewidencji, a w konsekwencji również upublicznienie przejazdu przez wspomnianą drogę, co z kolei przesądzi o wadliwości decyzji poddanej kontroli Sądu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak zaznaczono na wstępie przedmiotem kontroli Sądu były decyzje odmawiające skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] w [...].

Jedyną podstawą odmowy, stanowiącą jednocześnie punkt sporny w sprawie, było niespełnienie warunku wynikającego z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wobec braku dostępu do drogi publicznej działki, na której planowana jest inwestycja.

Według wskazania we wniosku dojazd do działki [...] z drogi publicznej miał się odbywać "drogą wewnętrzną oznaczoną nr ewid. [...]". Stosownie do danych z ewidencji gruntów, droga ta nie ma urządzonej księgi wieczystej a jako współposiadacze samoistni ujawnionych zostało 10 osób fizycznych, przy czym skarżący nie jest żadną z tych osób. Skarb Państwa jako współposiadacz samoistny w ¼ części tej działki widniał w ewidencji gruntów jeszcze w 2020 r., o czym świadczy załączone przez skarżącego do wniosku pismo sporządzone z upoważnienia Starosty Powiatu [...] z dnia 4 września 2020 r.

W czasie orzekania przez organy Skarb Państwa już nie figurował w ewidencji. Skarżący wnosił o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż – jak twierdził – przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] (WINGiK) toczyło się postępowanie w przedmiocie nieprawidłowego usunięcia Skarbu Państwa z katalogu podmiotów władających działką nr [...] – drogą dojazdową do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja.

Z przedstawionego przez skarżącego pisma WINGiK z dnia 3 listopada 2021 r. kierowanego do Starosty [...] nie wynika, aby przed tym organem toczyła się jakakolwiek sprawa administracyjna. Pismo skarżącego zostało potraktowane jako skarga złożona w trybie art. 233 k.p.a. i stosownie do tego przepisu przekazano ją do rozpoznania przez Starostę w trybie art. 20 ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2052 z późn. zm., dalej określana jako "P.g.ik.").

Niezależnie od tego, że w świetle powyższego ewentualne postępowanie dotyczące wpisu czy wykreślenia samoistnych posiadaczy działki nr [...] toczyć się mogło przed Starostą a nie - jak wskazywał skarżący - przed WINGiK, Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania i na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. oddalił ten wniosek skarżącego.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, ewentualne postępowanie wywołane skargą na "bezprawne wykreślenie z ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako współposiadacza" nie dotyczy prawa własności działki nr [...] a jedynie samoistnego współposiadania przez ten podmiot.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b P.g.ik. w ewidencji gruntów wykazuje się właścicieli nieruchomości, a w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli – osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Ujawnienie w ewidencji gruntów samoistnych współposiadaczy działki nr [...] oznacza, że nieruchomość ta nie ma urządzonej księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo w zasobie nie ma innych dokumentów, które byłyby dowodem na to komu przysługuje jej własność. Posiadanie zaś jest stanem faktycznym a nie prawem. Posiadanie samoistne to tylko władanie "jak właściciel" a nie własność. W ocenie Sądu w takiej sytuacji, jeśli nawet Skarb Państwa zostanie wpisany w takim charakterze jak poprzednio – do ewidencji jako tzw. współposiadacz na zasadach samoistnego posiadania, to takie "współposiadanie" przez podmiot publiczny nie rodzi żadnych podstaw do twierdzenia, że z takiej drogi może korzystać każdy. Z faktu posiadania nie można bowiem wywodzić skutecznego erga omnes prawa. Aby korzystać z nieruchomości należy zaś wykazać prawo do powyższego w postaci własności w tym współwłasności lub służebności gruntowej ustanowionej w drodze umowy z właścicielem/współwłaścicielami albo postanowieniem sądu powszechnego.

W realiach kontrolowanej sprawy nawet wpis Skarbu Państwa jako współposiadacza samoistnego działki nr [...] nie rodziłby uprawnienia do przejazdów tą działką przez każdego, w tym przez skarżącego. Dlatego w ocenie Sądu ewentualna wyżej opisana sprawa w toku, nawet gdyby uznać skarżącego za stronę tamtego postępowania przed Starostą, nie dawałaby podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Jeszcze raz podkreślić należy, że działka nr [...] ma swojego właściciela lub współwłaścicieli, tyle tylko, że powyższe nie wynika ani z księgi wieczystej, zbioru dokumentów ani z żadnego innego dokumentu, który znajdowałby się w zasobach Starostwa. W systemie polskiego prawa cywilnego nie ma nieruchomości niczyich.

W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy ustalenie przez organy, że działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, nie ma dostępu do drogi publicznej – tj. do działki nr ew. [...], znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dowodem na okoliczność dostępu nie jest opinia sporządzona przez osobę podpisaną jako biegły sądowy. Opinia przedstawiona przez skarżącego nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., bo organ słusznie nie znalazł podstaw do powołania biegłego dla ustalenia czy działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej. Ustalenie tej okoliczności nie wymagało bowiem wiadomości specjalnych. Posłużenie się zaś tytułem "biegły sądowy" na potrzeby sporządzenia opinii dla podmiotów spoza wymiaru sprawiedliwości jest bezprawne (zob. np. uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. II SA 992/98 czy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1996 r., sygn. I PRN 30/96 – obydwa dostępne w LEX). Mimo zmiany przepisów prawa dotyczących biegłych, w tym zakresie treść tych dotyczących używania tytułu "biegły sądowy" nie zmieniała się (aktualnie § 15 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych). Tak więc "opinia" z dnia 10 kwietnia 2021 r. nie jest opinią biegłego w sprawie i nie przesądza o kwestii, którą organy prawidłowo ustaliły w ramach własnych kompetencji. Jest to tylko dokument prywatny, który – jak zasadnie zostało ocenione – nie stanowi dowodu na to, że działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. pod pojęciem "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej.

Aktualne orzecznictwo na tym tle podkreśla, że dostępu tego nie można utożsamiać z faktycznym dostępem do tej drogi przez nieruchomości, na których inwestor nie posiada ustanowionej służebności i które nie stanowią dróg wewnętrznych dostępnych prawnie dla wnioskodawcy. Pojęcie to należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej (zob. np. wyroki: NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3603/18, WSA w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 21/21 i z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 700/19). Uczestniczka S. P. (współposiadaczka drogi), w postępowaniu przedstawiła fotografie obrazujące wygląd tej drogi na wysokości działki skarżącego - skarpę i drzewa, które taki przejazd miałyby uniemożliwiać.

Nie każda droga jest drogą ogólnodostępną. W kontrolowanej sprawie brak podstaw do uznania, że działka nr [...], mimo że jest oznaczona jako użytek drogowy, jest dostępna dla właściciela działki nr [...]. Jest to specyficzna droga gruntowa umożliwiająca dojazd do konkretnych pól uprawnych, które znajdują się przy niej. Jak wyjaśniły uczestniczki S.B. i S.P., działka ta jest przejezdna tylko w części – na długości około 350m, na odcinku, o którego stan dbają właściciele sąsiednich nieruchomości. Pozostała część drogi jest nieprzejezdna, przebiega "po pagórkach", tj. jest skarpą o wysokości 1,5 – 2 m porośniętą krzakami (pismo z dnia 13 maja 2021 r. S. B., zdjęcia załączone do pisma S. P. z dnia 17 maja 2021 r. w aktach administracyjnych). Działkę nr ewid. [...] w okolicznościach sprawy nie sposób uznać za ogólnodostępną drogę wewnętrzną (na pewnym etapie w wyniku modernizacji oznaczono ją nawet jako pastwiska). Jej stan nie umożliwia faktycznego dojazdu do działki, na której planowana jest inwestycja. Przejazdy tą działką będą obarczone konfliktami z osobami, które nią nie władają jak właściciele (posiadacze samoistni), o czym świadczy treść pism złożonych w toku postępowania administracyjnego i sądowego. To wszystko nie pozwala na uznanie, że działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej. Taki stan potwierdza także dokonana analiza urbanistyczna. W tej sytuacji nie ma znaczenia, że działka nr [...] jest w ewidencji oznaczona jako użytek drogowy, skoro nie jest to ogólnodostępna droga wewnętrzna.

Do wcześniejszych rozważań dodać jeszcze należy, że droga w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 1985 r. o drogach publicznych (u.d.p.) jest budowlą mieszczącą się w pasie drogowym, stanowiącą całość techniczno – użytkową (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Rzeczywiście, zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Oznaczenie w ewidencji gruntów użytku, na którym nie ma budowli jako "dr", użytku który na części stanowi dojazd do niektórych tylko pól uprawnych nie przesądza, że jest to droga w rozumieniu u.d.p. Ewidencja gruntów nie ma bowiem charakteru prawotwórczego. Fakt oznaczenia użytku jako droga w ewidencji nie może przesądzać, że droga ta jest drogą wewnętrzną w rozumieniu u.d.p. Co prawda na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest badane czy droga dojazdowa spełnia parametry z § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1065) dotyczącego parametrów dojść i dojazdów do działek budowlanych, bo nie jest to przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. ale przedmiotem ustaleń jest czy działka inwestycyjna ma faktyczny dostęp do drogi publicznej. W kontrolowanej sprawie, w ustalonych okolicznościach nie wynika aby taki dostęp przez działkę nr [...] był zapewniony.

Jak się podkreśla w orzecznictwie, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że muszą być spełnione określone w art. 61 u.p.z.p. przesłanki, a jeśli chociaż jedna z nich nie jest spełniona, to nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej bo na dzień orzekania przez organy faktycznie i prawnie nie jest on zagwarantowany. Brak spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. musiał skutkować decyzją odmowną. Ustalone okoliczności nie pozwalały na przyjęcie, że działka ma dostęp do drogi publicznej.

Otwarta pozostaje natomiast droga sądowa ("w postępowaniu cywilnym"), gdzie skarżący jako właściciel działki nr [...] może sobie ten dostęp zagwarantować.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.