Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 758/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku P.M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

P.M. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi opisanej w sentencji postanowienia zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku nie powołał się na argumenty przemawiające za tymże zwolnieniem, odnosząc się jedynie do kwestii merytorycznych sprawy. Skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żona i córką. Jako majątek zadeklarował dom o pow. 147 m² i wartości 200 000 zł, nieruchomości rolne o pow. 0,22 ha i 0,70 ha (współwłasność) oraz działkę budowlaną o pow. 0,1136 ha (własność), samochód osobowy o wartości 3500 zł. Oświadczył, że dochody gospodarstwa domowego to wynagrodzenie żony w kwocie 1900 zł, on zaś jest bezrobotny.

Na wezwanie o dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym

i możliwościach płatniczych, skierowane w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369)- zwanej dalej P.p.s.a., skarżący oświadczył, że nie podejmuje prac dorywczych, które mogłyby stanowić dodatkowe źródło dochodu, wydatki na wyżywienie w miesiącu wynoszą ok. 900-950 zł, miesięczne koszty utrzymania domu to opłaty: za gaz ok. 50 zł, energia elektryczna ok. 60 zł, woda i ścieki ok. 50 zł, śmieci 18 zł, koszt telefonów i internetu 160 zł, koszty utrzymania samochodu: 51 zł ubezpieczenie samochodu, 16 zł badanie techniczne, a także koszty paliwa (bez kwoty). Skarżący wyjaśnił, że posiadane nieruchomości to w większości łąki i nieużytki, żadna z nich nie jest dzierżawiona, kredyt, który wskazał w formularzu został zaciągnięty na zakup wyposażenia domu, ostatnia rata spłaty (302 zł) przewidziana jest na 14.09.2017 r. Skarżący załączył wydruk dokumentujący przelewy wynagrodzenia żony, ponieważ jak wskazał, nie był w stanie wygenerować wyciągów, a także wyciągi z własnego rachunku, faktury za media.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Z treści art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - a takim jest wniosek skarżącego – następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Okoliczności braku środków powinny być wiarygodnie udokumentowane, ponieważ zwolnienie od ponoszenia ciężaru postępowania sądowego stanowi w istocie przerzucenie tego ciężaru na współobywateli.

Oceniając wniosek skarżącego, tj. dane zawarte w formularzu PPF

i dodatkowe informacje przesłane na wezwanie, należy - zdaniem rozpoznającego wniosek - uznać, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub w części.

Skarżący podał, że jedynym źródłem utrzymania są dochody żony ze stosunku pracy w kwocie 1900 zł i przedłożył przelewy wynagrodzenia za okres od sierpnia 2016 r. do lipca 2017 r., z których wynika, że wynagrodzenie to jest wyższe niż zadeklarowane i wynosiło we wskazanym okresie: 1914,47 zł, 1914,47 zł, 2394,25 zł, 3217,27 zł, 3356,32 zł, 3217,27 zł, 2089,71 zł, 2380,98 zł, 2728,14 zł, 2762,16 zł, 2866,51 zł, 2757,01 zł, 3454,72 zł, 2422,44 zł – łącznie 37.475,72 zł, przy czym przedłożone wydruki nie są rejestracją wszystkich transakcji na rachunku. Na przedłożonych wyciągach z rachunku skarżącego w zasadzie nie odnotowano operacji, poza przelewem z innego rachunku bankowego skarżącego, co może wskazywać, że nie przedłożono wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków.

W takiej sytuacji z rachunku matematycznego dotyczącego oświadczonych kosztów utrzymania wynika, że skarżący jest w stanie uiścić należne w sprawie koszty sądowe, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W sprawie uwagę zwraca także to, że rachunki za niektóre media dotyczą skarżącego jako nabywcy ze wskazaniem na inny adres poboru tych mediów niż adres na który kierowane są faktury, z czego można wnioskować, że skarżący jest właścicielem nie tylko domu, ale również mieszkania (do podpisania umowy o dostawy konieczny jest tytuł prawny do lokalu).

Z powyższych powodów referendarz nie uwzględnił wniosku skarżącego

o prawo pomocy uznając, że skarżący jest w stanie ponieść należne w tej sprawie koszty sądowe, bez jakiegokolwiek uszczerbku w utrzymaniu koniecznym siebie i rodziny.

Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 245 § 3, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.