Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 169/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i par. 1a w zw. z art. 120, art. 200 w zw. z art. 202 par. 2 w zw. z art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi W. H., w miejsce którego wstąpili W. H., Y. E. i A. H. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...]., [...]. i [...]., hip. [...], dz. [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz W. H., Y. E. i A. H. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2016 r. W. H., w miejsce którego wstąpiły W. D., Y.E. i A.H. (dalej: skarżące) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulic [...].,[...]. i [...]., hip. [...], dz. [...].

W skardze zostało wskazane, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie W. H. na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin załatwienia sprawy w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania przedmiotowego postanowienia. Wskazane zostało też, iż pomimo upływu wyznaczonego przez Wojewodę terminu organ nie zakończył postępowania i nie wydał merytorycznej decyzji. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania przedmiotowej sprawy oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z [...] marca 2016 r. poinformował pełnomocnika skarżącego o przyczynach niedotrzymania terminu wskazanego w postanowieniu Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że W. H. zmarł w dniu [...] listopada 2015 r., a w jego miejsce wstąpiły W. H., Y. E. i A. H., które popierają niniejszą skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a., Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) wynika dla organu administracji publicznej obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem, celem tej skargi jest zmobilizowanie organu do wydania orzeczenia merytorycznie kończącego wszczęte postępowanie administracyjne.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a tym samym zasadne jest zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania w określonym terminie. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż organ nie zakończył sprawy i nadal pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość. Pomimo upływu określonego w art. 35 § 3 K.p.a. ustawowego terminu organ nie zakończył postępowania zainicjowanego wskazanym wnioskiem i nie podjął rozstrzygnięcia merytorycznego, co stanowi o zasadności niniejszej skargi na bezczynność organu. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy wyznaczony czteromiesięczny termin dla załatwienia przedmiotowego wniosku jest terminem wystarczającym i dającym realną możliwość ustalenia przez organ dokładnego stanu faktycznego.

Ponadto, Sąd uznał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaistniała w sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. W.H. wystąpił o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ulic [...].,[...]. i [...]., hip. [...], dz. [...]. Natomiast pismem z [...] marca 2015 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na bezczynność organu. Pismem z [...] marca 2015 r. Wojewoda zwrócił się do Prezydenta o nadesłanie akt sprawy oraz o ustosunkowanie się do zarzutów zażalenia. Pomimo ponowienia powyższej prośby (w piśmie z [...] maja 2015 r.) Prezydent [...] nie nadesłał akt sprawy, dlatego Wojewoda rozpoznał zażalenie wyłącznie w oparciu o jego treść. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin rozstrzygnięcia sprawy wynoszący trzy miesiące od dnia otrzymania postanowienia. Postanowienie zostało doręczone organowi w dniu [...] czerwca 2015 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. organ poinformował pełnomocnika skarżących o przyczynach niedotrzymania terminu wskazanego w postanowieniu Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.

Zatem, z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ po otrzymaniu postanowienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2015 r. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Działanie organu sprowadzało się jedynie do poinformowania strony o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Od dnia wpływu skargi organ nie podejmował żadnych działań zmierzających do merytorycznego zakończenia postępowania. Ponadto, pomimo złożenia przez stronę skarżącą zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu – sprawa także nie została załatwiona. Należy w tym miejscu również podkreślić, że organ nie reagował także na wezwania Wojewody [...] po wniesieniu zażalenia, a przedmiotową skargę przekazał dopiero po ponad pięciu miesiącach od daty jej wpływu. Taki stan sprawy obrazuje, w ocenie Sądu, niewłaściwe podejście organu do szybkiego zakończenia przedmiotowego postępowania. Brak podejmowania przez okres ponad czterech lat realnych działań ukierunkowanych na merytoryczne załatwienie sprawy pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania, co w dalszej kolejności prowadzić musi nieuchronnie do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej, a tym samym w sposób rażący narusza normy zawarte w przepisach art. 8 i art. 12 K.p.a. Stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że podejmuje wszelkie niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy. Dotyczy to również spraw skomplikowanych i wymagających gromadzenia dokumentów. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywą zawartą w art. 7 kpa zobowiązującym organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w zw. z art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 202 § 2 i 205 § 2 powołanej ustawy.