Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 237/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7, art. 165, art. 199
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku WB o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skarg WB na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] lutego 2018 r. - nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r., - nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 r., - p o s t a n a w i a - odmówić zmiany postanowień referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2018 r. o sygn. I SA/Rz 237/18 i I SA/Rz 238/18


UZASADNIENIE

Występując ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2018 r., wydanego w połączonych sprawach I SA/Rz 237/18 i I SA/Rz 238/18, skarżący WB zgłosił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę, że w sprawie jest reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego, a w polu 5 formularza PPF nawiązuje do opłat sądowych, wniosek ten dotyczył prawa pomocy w zakresie częściowym.

W złożonym oświadczeniu podał, że utrzymuje się z żoną z wynagrodzeń za pracę w kwotach 2150 zł i 1800 zł. Są współwłaścicielami domu jednorodzinnego o pow. 170 m2 i szacunkowej wartości 500 000 zł, działki rolnej o pow. 10 ar i szacunkowej wartości 30 000 zł, lokali handlowo-usługowych o pow. 270 m2 oraz 550 m2 i szacunkowej wartości wynoszącej odpowiednio 500 000 zł i 1 000 000 zł, dwóch samochodów: Nissan Murano z 2003 r. o wartości 20 000 zł i Audi Q5 z 2011 r. o wartości 50 000 zł. Na rachunku bankowym posiadają 15 000 zł oszczędności. W ocenie wnioskodawcy, ze względu na zobowiązania związane z prowadzoną działalnością i brak dochodu nie będzie w stanie ponieść kosztów opłaty sądowej. Odnośnie podatku VAT za 2012 r. wydanych zostało wobec jego osoby 10 decyzji, a łączny koszt ich zaskarżenia ma wynieść 5 000 zł. Wśród zobowiązań wymienił: kredyt (15 000 zł), zobowiązania podatkowe (150 000 zł), pozostałe zobowiązania związane z działalnością gospodarczą (50 000 zł).

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi jednak na to, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym zgłoszonym sprawach zarejestrowanych pod sygn. I SA/Rz 237/18 i I SA/Rz 238/18, na uwadze należało mieć obecnie także dyspozycję art. 165 Ppsa. Zgodnie z nim, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Tak więc w obecnym stadium postępowania ocenie podlega to, czy od dnia 11 kwietnia 2018 r., względnie 27 kwietnia 2018 r., kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając sprzeciwy w każdej z wymienionych wyżej spraw utrzymał w mocy wydane w każdej z nich postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, w sytuacji wnioskodawcy nastąpiły na tyle istotne zmiany, które uzasadniałyby zmianę któregokolwiek z wcześniejszych orzeczeń (lub wszystkich) w przedmiocie prawa pomocy.

W ocenie referendarza sądowego przesłanek tych nie wykazano, a złożone aktualnie oświadczenie wskazuje, że sytuacja wnioskodawcy jest identyczna, jak oceniana poprzednio. Oświadczenie jest tożsame w swej treści. Oceniając wykazany i posiadany zasób majątkowy, w tym stan oszczędności i miesięcznego dochodu, brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca nie będzie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, w szczególności uiścić tytułem wpisu od skargi kasacyjnej kwoty 200 zł (sumy połowy opłat – wpisów od skarg w wymienionych na wstępie dwóch sprawach, a każdej nie mniej niż 100 zł). Wnioskodawca z żoną mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiadają także stałe źródła dochodu, dysponują wartościowymi składnikami majątkowymi o znacznej wartości, w tym dwoma samochodami marek luksusowych. W przestawionej sytuacji materialno-bytowej nie można uznać go za osobę ubogą, a opisany wydatek w żaden sposób nie może ujemnie wpłynąć na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Wprawdzie, tak jak poprzednio, nie wskazano w formularzu żadnych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem, ale w świetle art. 255 Ppsa zbędne było wzywanie strony o takie dane, ponieważ zadeklarowane dochody i oszczędności okazały się wystarczające do oceny wniosku.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 165 i art. 199 Ppsa, odmówiłem zmiany postanowienia z dnia 11 kwietnia 2018 r.