Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 216/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 w zw. z art. 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 216/10 w sprawie ze skargi L. W. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia postanawia: odmówić sprostowania postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 marca 2011 r. Skarżący wniósł o sprostowanie niedokładności w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2011 r. odrzucającym skargę tegoż na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], dalej jako "WINGiK" w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że w w/w postanowieniu Sąd "ukrył, że Starosta W. nie skończył decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dla działki ew. nr [...] i drogi o nr [...]". Dalej zarzucił "ukrywanie, że WINGiK nie wykonał decyzji w celu wykonania mapy dla działki nr [...] i drogi nr [...]". Do wniosku załączono dokumenty mające potwierdzać bezczynność organów.

W związku z wątpliwościami co do rzeczywistych intencji Skarżącego, zarządzeniem z dnia 11 marca 2011 r. wezwano go do jednoznacznego sprecyzowania czy jego pismo z dnia 2 marca 2011 r. jest wnioskiem o sprostowanie niedokładności w postanowieniu z dnia 23 lutego 2011 r. (jak wskazuje jego tytuł) czy też skargą kasacyjną od tego orzeczenia (jak wskazuje jego treść). Jednocześnie zobowiązano Skarżącego (w przypadku wskazania, że pismo z dnia 2 marca 2011 r. jest wnioskiem o sprostowanie niedokładności) do usunięcia braków formalnych pisma, poprzez wskazanie jakich niedokładności w treści postanowienia domaga się sprostowania.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 18 marca 2011 r. Skarżący jednoznacznie określił, że jego pismo z dnia 2 marca 2011 r. jest wnioskiem o sprostowanie niedokładności. Ponadto wskazał, że we wniosku z dnia 2 marca 2011 r. na str. 2 i 3 dokładnie opisano czego Starosta nie wykonał, a co "ukrył Sąd".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa", Sąd może z urzędu lub na żądanie stron sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Stosownie natomiast do treści art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową mającą na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.

W niniejszej sprawie orzeczenie wydane przez Sąd nie zawiera wadliwości określonych w art. 156 § 1 ppsa i nie wymaga sprostowania. Treść postanowienia w sposób jasny i czytelny wskazuje na przyczyny odrzucenia skargi i jest zgodna z treścią jaką Sąd zamierzał jej nadać. Wobec tego nie znaleziono podstaw do sprostowania niedokładności postanowienia.

Z treści wniosku Skarżącego jednoznacznie wynika, że celem Skarżącego jest merytoryczne zakwestionowanie rozstrzygnięcia Sądu, a nie usunięcia oczywistych nieprawidłowości z jego treści. Podniesione przez Skarżącego kwestie, mogłyby zatem uzasadniać skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 23 lutego 2011 r., w żadnym wypadku zaś wniosek złożony w trybie art. 156 § 1 ppsa.

Dlatego też, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.