Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 788/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 54
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 , art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak- Molczyk Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. W., odmówił skierowania go do domu pomocy społecznej – na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 17 ust. 1 pkt. 16, art. 54 ust. 1, art. 106 ust. 1 i ust. 4, art. 110 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), dalej "u.p.s.", rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 964).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że R. W. jest osobą w wieku produkcyjnym. Zgodnie z Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności trwale. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały i pomoc finansowa od siostry z przeznaczeniem na pokrycie opłaty za prąd oraz kosztów związanych z zakupem żywności i leków, w łącznej kwocie 542 zł. Zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym, które jest zadłużone. W Sądzie toczy się postępowanie eksmisyjne a rozprawa wyznaczona jest na dzień 5 grudnia 2013 r.

Zgodnie z opinią lekarską z dnia 26 sierpnia 2013 r. ze względu na stan zdrowia R. W. wymaga jedynie leczenia, badań i porad lekarskich, rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych. Wskazany przez lekarza zakres usług zdrowotnych, adekwatny do aktualnego stanu zdrowia może być świadczony ambulatoryjnie w placówkach finansowanych ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.

Ponadto z przeprowadzonej w dniu 9 października 2013 r. ankiety oceniającej zasadność przyznania pomocy w formie skierowania do domu pomocy społecznej wynika, że wymaga on częściowej pomocy w zakresie przygotowywania posiłków, utrzymania higieny osobistej, poruszania się w terenie z uwagi na problemy z pamięcią, robieniu zakupów, sprzątaniu. R. W. wymaga natomiast stałej pomocy w zakresie przyjmowania leków, gospodarowania środkami pieniężnymi. Z uwagi na problemy z pamięcią w codziennym funkcjonowaniu pomaga mu siostra, która prowadzi go na wszystkie ważniejsze sprawy tj. zapisuje na kartkach lub dzwoni aby przypomnieć mu o wizycie u lekarza, przyjmowaniu leków, opłaca mu czynsz i prąd, przypomina o konieczności odebraniu posiłku z baru.

Dokumentacja w sprawie wskazuje, że zostanie on objęty pomocą Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych i otrzyma wsparcie środowiska.

Pomoc instytucjonalna tj. skierowanie, a w konsekwencji umieszczenie w domu pomocy społecznej, zgodnie z art. 54 ust. 1 u.p.s. może być przyznana wyłącznie dla osób wymagających całodobowej opieki osób drugich i tylko w przypadku braku możliwości zapewnienia opieki w formie usług opiekuńczych. Zdaniem organu w przedmiotowym przypadku powyższe przesłanki nie występują, ponieważ obecnie istnieje możliwość wykorzystania zasobów ze strony środowiska tj. pomocy usługowej. W przypadku pogorszenia się stanu zdrowia wnioskodawcy, może on ponownie zwrócić się z wnioskiem o skierowanie do DPS.

R. W. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. W piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. uzupełniając odwołanie podniósł, że decyzji zarzuca naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego - art. 54 ust. 1 u.p.s. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie wymaga całodobowej opieki zdrowotnej pomimo zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 sierpnia 2013 r. potwierdzającego chorobę i niemożności samodzielnego funkcjonowania skarżącego w życiu codziennym;

II. przepisów postępowania, a to:

a. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, na podstawie którego była wydana decyzja,

b. art. 80 K.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w szczególności przez:

- brak odniesienia się do zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 sierpnia 2013 r.;

- nieuwzględnienie wniosków zawartych w badaniu psychologicznym przeprowadzonym w dniu 20 marca 2012 r. przez psycholog K. Z.;

- przyjęcie nieprawidłowej punktacji w ankiecie oceniającej zasadność przyznania pomocy w formie skierowania do domu pomocy społecznej (k. 24).

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że w dniu 10 września 2013 r. Kierownik Centrum Integracji Społecznej zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskiem o umieszczenia skarżącego w domu pomocy społecznej z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, w tym w szczególności kłopotów z pamięcią oraz stanów depresyjno-lękowych. Do wniosku załączono szereg dokumentów potwierdzających zły stan zdrowia skarżącego, wśród których znajdowało się zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 26 sierpnia 2013 r. stwierdzające, iż skarżący jest osobą przewlekle chorą, wymagającą ze względu na swój stan całodobowej opieki, rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych. Ponadto przedłożono wyniki badania psychologicznego przeprowadzonego przez psycholog K. Z., z których wynika, że skala depresji wykazała ciężką depresję u badanego, przez co zalecono dalszy kontakt z psychiatrą, konsultacje neurologiczne, warsztaty terapii zajęciowej lub inną pomoc psychologiczno - społeczną.

Skarżący jest osobą samotną, bezdzietną, cierpiącą na Zespół Korsakowa, cukrzycę, choroby reumatologiczne i neurologiczne. Jego pamięć krótkotrwała jest uszkodzona, przez co nie pamięta czy przyjmował leki (tak niezbędne w przypadku cukrzycy), spożywał posiłek, przyjmował płyny, zamknął mieszkanie, zakręcił kurek kuchenki gazowej itp.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził jednak, że wnioskodawca wymaga jedynie częściowej pomocy w zakresie robienia zakupów i sprzątania, w czym może pomagać mu siostra zapisująca na kartkach rozmaite informacje lub dzwoniąca do brata. Dla poparcia swoich argumentów organ podparł się ankietą oceniającą zasadność przyznania pomocy w postaci skierowania do domu pomocy społecznej.

Pozostawiając na marginesie kwestię przenoszenia ciężaru przez organy administracji publicznej w zakresie wykonywania swoich obowiązków na obywateli, skarżący podkreślił, że MOPS całkowicie zignorował zalecenia lekarza rodzinnego oraz psychologa.

W ankiecie zaznaczano odpowiedzi mniej korzystne punktowo dla wnioskodawcy, mimo, iż obok wydrukowanych odpowiedzi znalazły się odręczne dopiski całkowicie zmieniające sens odpowiedzi standardowych (np. w części B (spożywanie posiłków) zaznaczono odpowiedź "nie wymaga pomocy w przygotowaniu posiłków" i dopisano, że ankietowany cierpi na cukrzycę a nie pamięta czy jadł, co w zasadzie powinno doprowadzić do zaznaczenia odpowiedzi "nie jest w stanie samodzielnie jeść albo nie pamięta o konieczności przyjmowania posiłków; to samo dotyczy odpowiedzi związanych ze sferą poruszania się po powierzchniach płaskich, mycia i kąpieli, robienia zakupów, przygotowania i przyjmowania leków oraz gospodarowania pieniędzmi.)

Pracownik socjalny sporządzający ankietę wskazał, że nie można zaspokoić przez usługi opiekuńcze całodobowej opieki oraz ustalania dawek i czasu przyjmowania leków, czego wymaga stan zdrowia skarżącego. Udzielona przez MOPS pomoc ogranicza się do usług czysto utylitarnych (robienie zakupów, drobne porządki itp.) w minimalnym wymiarze trzech godzin dziennie. Gołosłowne pozostały zapewnienia o możliwości korzystania z usług specjalistycznych, w całości odpowiadających potrzebom zainteresowanego.

Jak słusznie zostało podkreślone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 929/09) "Czym innym jest zdolność do samoobsługi i wymuszone samotnością samodzielne prowadzenie gospodarstwa i załatwianie pilnych spraw, a czym innym możliwość samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym w sensie obiektywnym". W tym też kontekście skarżący odczytał dyspozycje zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 kwietnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/G1 869/09) "Prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o umieszczenie w domu pomocy społecznej, organ obowiązany jest ustalić, czy osoba może otrzymać pomoc w zakresie dla niej koniecznym. W przypadku natomiast możliwości zapewnienia przez organ administracji usług opiekuńczych, jednak w rozmiarze niewystarczającym, fakt ten stanowi przesłankę uprawniającą do umieszczenia w domu pomocy społecznej."

Skoro wnioskodawcy nie można zapewnić stałej, całodobowej opieki, wsparcia psychologicznego oraz terapii to należy przychylić się do wniosku o umieszczenie go w domu pomocy społecznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy - na podstawie art. 54 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest osobą zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza natomiast istnienia kolejnej przesłanki tj. konieczności zapewnienia stronie całodobowej opieki.

W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia 14 sierpnia 2012 r. wydanym przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie stwierdzono, aby skarżący wymagał stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Również z dołączonej przez skarżącego dokumentacji nie wynika jednoznacznie, by wymagał on całodobowej opieki osób drugich.

We wskazywanym w odwołaniu zaświadczeniu lekarskim z dnia 26 sierpnia 2013 r. zostało stwierdzone wprawdzie, że skarżący ze względu na stan zdrowia wymaga całodobowej opieki, ale jednocześnie stwierdzono, że zakres niezbędnych świadczeń zdrowotnych do zapewnienia przez dom pomocy społecznej to jedynie rehabilitacja lecznicza, badania i terapia psychologiczna i działania zapobiegawcze. Natomiast nie stwierdzono, aby skarżący wymagał jako chory pielęgnacji, leczenia, badań czy porad lekarskich (punkt 5 podpunkty 1-3 ww. zaświadczenia lekarskiego).

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wskazane w tym zaświadczeniu świadczenia zdrowotne mogą być świadczone ambulatoryjnie w placówkach finansowanych przez NFZ.

Ponadto z przeprowadzonej w dniu 9 października 2013 r. ankiety oceniającej zasadność przyznania wnioskowanej pomocy wynika, że skarżący wymaga częściowej pomocy w zakresie przygotowania posiłków, utrzymania higieny osobistej, poruszania się w terenie z uwagi na problemy z pamięcią, robieniu zakupów, sprzątaniu. Z ankiety tej wynika również, że skarżący wymaga stałej pomocy w zakresie przyjmowania leków, gospodarowania środkami pieniężnymi, a pomocy w ww. zakresie udziela mu siostra, która prowadzi wszystkie ważniejsze sprawy.

Dokumentacja w sprawie wskazuje, że skarżący zostanie objęty pomocą Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Skoro zakres koniecznych usług zdrowotnych może być świadczony ambulatoryjnie w placówkach finansowanych ze środków NFZ, a pomoc w postaci skierowania i umieszczenia w domu pomocy społecznej może być przyznana wyłącznie osobom wymagającym całodobowej opieki osób drugich i tylko w przypadku braku możliwości zapewnienia opieki w formie usług opiekuńczych, to stwierdzić należy, że wskazane w art. 54 u.p.s. przesłanki nie zachodzą w przypadku skarżącego. A zatem mając na uwadze treść ww. przepisu umieszczenie skarżącego w domu pomocy społecznej w chwili obecnej nie jest możliwe. Z treści art. 54 ust. 1 u.p.s. wynika bowiem, że wiek, choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale uniemożliwia tej osobie prawidłowe funkcjonowanie pomimo wykorzystania innych możliwości pomocy ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/KR 1046/06).

R. W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia przepisów jak w odwołaniu, a ponadto naruszenie art. 80 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez: nieuwzględnienie opinii pracownika Centrum Integracji Społecznej "[...]" w K (k. 1); uznanie, że dla skarżącego wystarczające jest zapewnienie w przyszłości pomocy socjalnej w postaci usług opiekuńczych, mimo wyraźnego stanowiska lekarza, że skarżący wymaga całodobowej opieki, w tym rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że w toku postępowania skarżący przedstawił dokumenty wskazujące na spełnienie przesłanek z art. 54 ust. 1 u.p.s.

Z zaświadczenia lekarskiego wydanego w dniu 26 sierpnia 2013 r. wynikała jednoznaczna konstatacja, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, wymagającą ze względu na swój stan całodobowej opieki, rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych. Lekarz nie stwierdził przeciwwskazań do umieszczenia badanego w domu pomocy społecznej. We wniosku o umieszczenie w DPS - Kierownik Centrum Integracji Społecznej "[...]" w K wskazał, że skarżący z powodu schorzenia neurologicznego, na które cierpi, nie jest w stanie sprawnie funkcjonować oraz zaspokajać swoich potrzeb bytowych. Psycholog K. Z. przedłożyła opinię, że skarżący cierpi na ciężką depresję i ujawnia myśli samobójcze (a w przeszłości podjął już dwie próby odebrania sobie życia).

Organy poprzestały na stwierdzeniu, że wskazane w zaświadczeniu z dnia 26 sierpnia 2013 r. świadczenia zdrowotne mogą być świadczone ambulatoryjnie w placówkach finansowanych przez NFZ, a skarżący zostanie objęty pomocą Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Organ nie określił w jakim zakresie strona mogłaby korzystać z usług opiekuńczych, nie zbadał również, czy na tle konkretnych okoliczności pomoc w postaci takich usług przyniosłaby zamierzony rezultat.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą oceniając, czy w konkretnym stanie faktycznych zaistniała przesłanka niemożności zapewnienia całodobowej opieki z art. 54 ust. 1 u.p.s., organ nie może uznać jedynie, iż w sprawie istnieje możliwość zapewnienia skarżącemu opieki w formie usług opiekuńczych, gdy z akt sprawy nie wynika konkretnie w jakim rozmiarze i zakresie taka forma pomocy może być przez organ zapewniona. Tylko konkretne wskazanie, w jakim wymiarze pomoc w formie usług opiekuńczych będzie mogła być świadczona, przy wskazaniu przez lekarza niezbędnego wymiaru takiej pomocy, będzie możliwe dokonanie oceny, czy faktycznie w sprawie brak jest podstaw do skierowania zainteresowanego do domu pomocy społecznej, skoro opieka nad nim z uwagi na niepełnosprawność jest możliwa do realizacji także w formie usług opiekuńczych.

Skarżący podniósł również naruszenie przepisów prawa procesowego przez to, że organ oparł się wyłącznie na sporządzonej przez pracownika socjalnego ankiecie, wniosku i dokumentach przedłożonych przez skarżącego, które mimo, iż nie zostały w żaden sposób zakwestionowane, zostały wadliwie zinterpretowane. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zalegających w aktach badań psychologicznych i zignorował wnioski z nich płynące. Ten sam zarzut odnosi się do wniosku Kierownik Centrum Integracji Społecznej i zawartych w nim uwag. W związku z długotrwałym uczestnictwem skarżącego w zajęciach organizowanych przez Centrum, podmiot ten miał dużą wiedzę na temat kondycji, potrzeb i stanu psychofizycznego skarżącego. Organ zignorował jednak uwagi Kierownika CIS, zalecenia lekarza rodzinnego oraz psychologa.

Siostra skarżącego jest osobą pracującą i nie może zapewnić bratu opieki całodobowej. Ponadto relacje pomiędzy mężem siostry skarżącego, a skarżącym są złe, co uniemożliwia jakąkolwiek inną formę pomocy. Jednocześnie nie można oczekiwać od siostry skarżącego, że z uwagi na bierność organów administracji publicznej będzie musiała ona wybierać z jednej strony pomiędzy pracą zarobkową, gdyż część wynagrodzenia przeznacza na pomoc bratu, a bezpośrednią pomocą bratu, a z drugiej pomiędzy zachowaniem dobrej relacji z mężem, a pomocą bratu.

W toku postępowania odwoławczego organ nie odniósł się do zarzutu strony co do wadliwości ankiety pracownika socjalnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

W sprawie poddanej kontroli Sądu materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 54 ust. 1 u.p.s., który stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że z powyższej normy prawnej wynika, iż prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie spełniającej łącznie następujące warunki tj.: znajdującej się w podeszłym wieku, chorej lub niepełnosprawnej, wymagającej z uwagi na ten wiek, chorobę lub niepełnosprawność całodobowej opieki; nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu; której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

Organ I instancji odmawiając skierowania skarżącego do domu pomocy społecznej wskazał, że pomoc instytucjonalna tj. skierowanie, a w konsekwencji umieszczenie w domu pomocy społecznej, zgodnie z art. 54 ust. 1 u.p.s. może być przyznana wyłącznie dla osób wymagających całodobowej opieki osób drugich i tylko w przypadku braku możliwości zapewnienia opieki w formie usług opiekuńczych. W przedmiotowym przypadku powyższe przesłanki nie występują, ponieważ obecnie istnieje możliwość wykorzystania zasobów ze strony środowiska tj. pomocy usługowej.

Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji wskazał z kolei, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza natomiast istnienia kolejnej przesłanki tj. konieczności zapewnienia stronie całodobowej opieki. Skoro zatem zdaniem organu odwoławczego, zakres koniecznych usług zdrowotnych może być świadczony ambulatoryjnie w placówkach finansowanych ze środków NFZ, a pomoc w postaci skierowania i umieszczenia w domu pomocy społecznej może być przyznana wyłącznie osobom wymagającym całodobowej opieki osób drugich i tylko w przypadku braku możliwości zapewnienia opieki w formie usług opiekuńczych, to stwierdzić należy, że wskazane w art. 54 u.p.s. przesłanki nie zachodzą w przypadku skarżącego.

Przede wszystkim należy zauważyć wewnętrzną niespójność i wręcz sprzeczność przywołanej powyżej argumentacji organów z której nie sposób wywnioskować, czy skarżący wymaga całodobowej opieki czy też jej nie wymaga. Jednakże nawet przyjmując, że organy uznały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż skarżący wymaga całodobowej opieki - nie można podzielić stanowiska organów dotyczącego tzw. pomocy usługowej. Określona w art. 54 ust. 1 u.p.s. przesłanka przyznania przedmiotowego świadczenia osobie, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych wymaga od organów prowadzących postępowanie tym przedmiocie szczególnego zbadania i wykazania w motywach podjętego rozstrzygnięcia.

Trafnie zatem skarżący wskazał, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą oceniając, czy w konkretnym stanie faktycznych zaistniała przesłanka niemożności zapewnienia całodobowej opieki z art. 54 ust. 1 u.p.s., organ nie może uznać jedynie, iż w sprawie istnieje możliwość zapewnienia skarżącemu opieki w formie usług opiekuńczych, gdy z akt sprawy nie wynika konkretnie w jakim rozmiarze i zakresie taka forma pomocy może być przez organ zapewniona. Tylko konkretne wskazanie, w jakim wymiarze pomoc w formie usług opiekuńczych będzie mogła być świadczona, przy wskazaniu przez lekarza niezbędnego wymiaru takiej pomocy, będzie możliwe dokonanie oceny, czy faktycznie w sprawie brak jest podstaw do skierowania zainteresowanego do domu pomocy społecznej, skoro opieka nad nim z uwagi na niepełnosprawność jest możliwa do realizacji także w formie usług opiekuńczych.

Tych wymogów decyzje nie spełniają naruszając tym samym przepisy postępowania zawarte w art. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, na podstawie którego była wydana decyzja. Trafnie też skarżący zarzucił, iż decyzje naruszają również art. 80 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w szczególności przez: nieuwzględnienie opinii pracownika Centrum Integracji Społecznej "[...]" w K, uznanie, że dla skarżącego wystarczające jest zapewnienie w przyszłości pomocy socjalnej w postaci usług opiekuńczych, mimo wyraźnego stanowiska lekarza, że skarżący wymaga całodobowej opieki, w tym rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych.

Niewątpliwie w toku postępowania skarżący przedstawił dokumenty wskazujące na spełnienie powyższych przesłanek.

Z zaświadczenia lekarskiego wydanego w dniu 26 sierpnia 2013 r. wynikała jednoznaczna konstatacja, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, wymagającą ze względu na swój stan całodobowej opieki, rehabilitacji leczniczej, badań i terapii psychologicznej oraz działań zapobiegawczych. Lekarz nie stwierdził przeciwwskazań do umieszczenia badanego w domu pomocy społecznej.

We wniosku o umieszczenie w DPS - Kierownik Centrum Integracji Społecznej "[...]" w K wskazał, że skarżący z powodu schorzenia neurologicznego, na które cierpi, nie jest w stanie sprawnie funkcjonować oraz zaspokajać swoich potrzeb bytowych. Psycholog K. Z. przedłożyła opinię, że skarżący cierpi na ciężką depresję i ujawnia myśli samobójcze (a w przeszłości podjął już dwie próby odebrania sobie życia).

Zasadnie, więc skarżący zarzucił, iż organy poprzestały na stwierdzeniu, że wskazane w zaświadczeniu z dnia 26 sierpnia 2013 r. świadczenia zdrowotne mogą być świadczone ambulatoryjnie w placówkach finansowanych przez NFZ, a skarżący zostanie objęty pomocą Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Organ nie określił w jakim zakresie strona mogłaby korzystać z usług opiekuńczych, nie zbadał również, czy na tle konkretnych okoliczności pomoc w postaci takich usług przyniosłaby zamierzony rezultat.

Zdaniem Sądu, nie jest wystarczającym dla oceny czy w konkretnym stanie faktycznych zaistniała przesłanka możności zapewnienia całodobowej opieki z art. 54 ust. 1 u.p.s., ogólne wskazanie jak to uczyniły organy, że dokumentacja w sprawie wskazuje, że skarżący zostanie objęty pomocą Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Tylko konkretne wskazanie, w jakim wymiarze pomoc w formie usług opiekuńczych będzie mogła być świadczona, przy wskazaniu przez lekarza niezbędnego wymiaru takiej pomocy, będzie możliwe dokonanie oceny, czy faktycznie w sprawie brak jest podstaw do skierowania zainteresowanego do domu pomocy społecznej, skoro opieka nad nim z uwagi na niepełnosprawność jest możliwa do realizacji także w formie usług opiekuńczych.

Powyższe uchybienia przepisów postępowania wskazują jednocześnie na naruszenie art. 54 ust. 1 u.p.s., który obliguje organ do badania wszystkich wskazanych w tym przepisie przesłanek.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organy dokładnie wyjaśnią sytuację skarżącego i dokonają jej oceny w świetle przesłanek, o których mowa w art. 54 ust. 1 u.p.s., która znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. uwzględniając oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.