Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1510/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 14 listopada 2017 r., skarżący T. D. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 8 grudnia 2017 r., odpisów: zeznania podatkowego PIT-37 za 2016 r., decyzji o waloryzacji rent z dnia 1 marca 2017 r., decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2017 r., wyciągów z rachunków kart kredytowych i z rachunku bieżącego, faktur za energię elektryczną i gaz, informacji o wysokości opłat za mieszkanie, zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 16 stycznia 2017 r., umów pożyczek gotówkowych z dnia 20 listopada 2012 r. i 16 stycznia 2015 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz kart leczenia szpitalnego) ustalono, że wnioskodawca jest osobą z orzeczoną na stałe niepełnosprawnością w stopniu znacznym, wymaga opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 1.225,28 zł (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych w kwocie 434,72 zł), prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, otrzymującą rentę w wysokości 464 zł (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych w kwocie 187,50 zł) i wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.021,77 zł netto, oraz z teściową pobierającą emeryturę w wysokości 1.626,58 zł netto. Zarówno wnioskodawca, jak i jego małżonka, nie mają jakichkolwiek oszczędności, posiadają zaś zadłużenie w rachunkach kart kredytowych w łącznej wysokości 7.080,50 zł (stan na dzień 25 października 2017 r.), a nadto posiadają zadłużenie z tytułu niespłaconego kredytu w kwocie 90.366,53 zł (stan na dzień 16 stycznia 2017 r.), dochodzone w drodze egzekucji komorniczej, w ramach której zajęto rachunek bankowy prowadzony dla żony wnioskodawcy oraz świadczenia rentowe małżonków. Nadto wnioskodawca posiada zaległości publicznoprawne w łącznej wysokości 17.919,98 zł (stan na dzień 12 maja 2017 r.) wynikające z decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, także osoby, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, nie posiadają majątku. Teściowa wnioskodawcy spłaca dwie pożyczki gotówkowe, których raty wynoszą odpowiednio: 261,59 zł oraz 224,36 zł miesięcznie, wnioskodawca z małżonką spłacają zadłużenie w rachunkach kart kredytowych, wydatkując na ten cel kwotę około 370 zł miesięcznie. Do stałych i koniecznych wydatków rodziny zaliczyć też należy opłaty związane z eksploatacją zajmowanego mieszkania w średniej kwocie 1.243 zł miesięcznie oraz wydatki na leczenie i rehabilitację w wysokości około 400 zł miesięcznie. Leczenia i rehabilitacji wymagają zarówno wnioskodawca, jak i jego małżonka, która w [...] uległa wypadkowi komunikacyjnemu, i aktualnie jest hospitalizowana. Kłopoty ze zdrowiem ma także teściowa wnioskodawcy, która również wymaga leczenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia, bez uszczerbku koniecznego utrzymania, kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym należnego wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Za taką oceną przemawia brak jakichkolwiek oszczędności, posiadane i egzekwowane zadłużenie oraz łączna wysokość dochodów wnioskodawcy oraz członków jego rodziny (4.337,63 zł), przeznaczonych na potrzeby trzech osób (wymagających leczenia i rehabilitacji) w stosunku do wysokości ponoszonych stałych i koniecznych wydatków (2.498,95 zł), do których należy doliczyć jeszcze koszty wyżywienia.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.