Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1684/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31  ust. 2  pkt 1 w zw. z  art. 26  ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. (dalej KWP) z dnia [...] maja 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa), cofnął K. S. (dalej skarżący) licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

W świetle powołanych przepisów, komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia (dalej zwanej ustawą; por. art. 31 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która m. in. nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy, licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji.

U podstaw podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżący został w postępowaniu karnym prawomocnie skazany za czyn z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego (dalej kk). Według tego przepisu, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] 2006 r. [...], skarżący [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości [...] prowadził na drodze publicznej samochód osobowy [...]. Za popełnienie w/w czynu Sąd wymierzył skarżącemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres dwóch lat próby. Orzekł też m.in. zakaz prowadzenia przezeń pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju w ruchu lądowym na okres jednego roku oraz świadczenie pieniężne [...]. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem [...]

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej KWP wskazał, że wobec prawomocnego skazania za przestępstwo należące do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, tj. czynów popełnionych z winy umyślnej, skarżący przestał spełniać ustawowe warunki konieczne do dalszego posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, pomimo tego, iż legitymuje się ważnym orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawnioną placówkę służby zdrowia oraz posiada nienaganną opinię w miejscu stałego pobytu. Organ dodał, że po zatarciu skazania skarżący będzie mógł ponownie ubiegać się o wydanie licencji.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 7 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia naruszającego jego słuszny interes. W szczególności podniósł, że cofnięcie licencji spowoduje utratę uprawnień do pracy na stanowisku pracownika ochrony osób i mienia (którą wykonuje nienagannie od wielu lat), a w konsekwencji pozbawi źródła utrzymania nie tylko jego, ale również jego chorą matkę. Odwołujący wskazał też na fakt odzyskania prawa jazdy w związku z upływem w dniu [...] okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów. Ponadto, zdaniem strony, organ przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia powinien wyczekać na rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na postanowienie KGP w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie (tj. w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony.).

Odnośnie wzmiankowanego podjęcia zawieszonego postępowania, z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie to organ pierwszoinstancyjny (KWP) zawiesił postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa (w świetle tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd), z uwagi na rozpoznawanie przez sąd powszechny apelacji w w/w sprawie karnej przeciwko skarżącemu – do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia tej sprawy. Ostatecznie organ podjął z urzędu tak zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. na podstawie art. 97 § 2 kpa (ustąpienie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania), w związku z zapadnięciem prawomocnego wyroku skazującego skarżącego za przestępstwo popełnione z winy umyślnej. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie do KGP, akcentując odzyskanie prawa jazdy i przestrzeganie porządku prawnego. Podjęcie zawieszonego postępowania w celu cofnięcia licencji spowoduje – według niego – utratę uprawnień i pozbawi pracy w zawodzie, naruszając też interes społeczny i słuszny interes obywatela. KGP nie uwzględnił tego zażalenia; postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie KWP z dnia [...] stycznia 2007 r. Skarżący zaskarżył postanowienie KGP z dnia [...] marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 r. Sąd ten oddalił skargę skarżącego na to postanowienie (por. akta VI SA/Wa 877/07), natomiast postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia tego wyroku, z uwagi na nieterminowość wniosku strony w tym względzie.

KGP nie uwzględnił w/w odwołania skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej. Akceptując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podkreślił, iż bezsporny jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, co oznacza, że przestał on spełniać warunek niekaralności określony w wyż. cyt. przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. O wydanie nowej licencji pracownika ochrony skarżący będzie mógł się ubiegać w ponownym postępowaniu – przy spełnieniu innych warunków określonych przepisami w/w ustawy – nie wcześniej niż po zatarciu skazania. W przypadku skarżącego zatarcie skazania nastąpi nie wcześniej niż w [...] 2009 r.

Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne niż zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem w świetle prawa skarżący jest osobą skazaną za przestępstwo umyślne, a ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji możliwości zachowania licencji. Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia przesłanki wskazanej w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Na zmianę powyższego stanowiska nie mogą mieć wpływu argumenty zawarte w odwołaniu (utrata wykonywanej pracy oraz brak środków finansowych na utrzymanie strony i pomoc w leczeniu matki). Również okoliczność, iż popełnione przez skarżącego przestępstwo nie miało związku z wykonywanym przezeń zawodem nie daje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W w/w przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy nie został określony katalog przestępstw umyślnych skutkujących cofnięciem licencji, a zatem każde przestępstwo umyślne bez względu na jego rodzaj i okoliczności popełnienia rodzi konsekwencje w postaci cofnięcia licencji pracownikowi ochrony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpa, KGP wskazał, że w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy nie można przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotową licencję. Ustawodawca przyznał tu bowiem prymat interesowi społecznemu, ustalając obligatoryjny charakter przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy i wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Na powyższą decyzję K. S. (skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia decyzji pierwszo – i drugoinstancyjnej oraz stwierdzenia nieważności tych decyzji w oparciu o art. 157 § 2 kpa oraz art. 156 § 2 kpa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie w/w przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 pkt 5, art. 27 ust. 2 pkt 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "przez cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. K. S. i utrzymanie tej decyzji w mocy przez Komendanta Głównego Policji", jak również zarzucił naruszenie art. 7 kpa.

W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż decyzja drugoinstancyjna została wydana w dniu [...] lipca 2007 r., a w tym samym dniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na postanowienie KGP w przedmiocie podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji (sygn. akt VI SA/Wa 877/07). Zdaniem skarżącego – jak wynika z motywów skargi - wydanie przez organ merytorycznej decyzji (cofającej licencję pracownika ochrony) przed zakończeniem postępowania w zawisłej przed Sądem sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 877/07 stanowi rażące naruszenie prawa, o którym decydują oczywistość tego naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, będące skutkami wywołanymi przez naruszające prawo decyzje. W niniejszej sprawie są spełnione wszystkie wymienione przesłanki, gdyż naruszenie prawa jest oczywiste, a zagrożenie utraty pracy na stanowisku pracownika ochrony stanowi negatywny dla skarżącego skutek ekonomiczny.

Ponadto skarżący zaznaczył, iż wykonał wszystkie obowiązki wynikające z orzeczenia Sądu Rejonowego w Z., a mianowicie uiścił koszty sądowe i świadczenie pieniężne, a w okresie próby przestrzega porządku prawnego, pracuje w charakterze pracownika ochrony i prowadzi nienaganny tryb życia. Wskazał też, że orzeczony na okres jednego roku zakaz prowadzenia pojazdów upłynął w dniu [...] i w związku z tym odzyskał prawo jazdy. Powtórzył podniesiony w odwołaniu argument, iż cofnięcie licencji pozbawi go pracy w wyuczonym zawodzie, jak również pozbawi środków utrzymania.

Według skarżącego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia praworządności działania organów administracji publicznej. Naruszenie "interesu indywidualnego strony nie jest i nie powinno być konkurencją dla interesu społecznego i interes publiczny nie wymaga obligatoryjnego cofnięcia licencji (...) skarżącemu".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Podkreślił, iż decyzje w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony w przypadku skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne mają charakter decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji tzw. luzu decyzyjnego. Zatem organy te nie mają wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy obliguje je bowiem do cofnięcia licencji. Nie jest więc możliwe kierowanie się w tego rodzaju postępowaniach zasadą celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 kpa (nakazującą uwzględnianie m.in. słusznego interesu indywidualnego strony postępowania). Ponadto KGP podniósł, iż zaskarżenie rozstrzygnięcia organu zapadłego w incydentalnej kwestii dotyczącej biegu postępowania administracyjnego nie jest przeszkodą do zakończenia tego postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w tej sprawie podlega oddaleniu, gdyż – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] maja 2007 r. są zgodne z prawem. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę. W uzasadnieniu decyzji organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności; jest wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania.

Można jedynie podkreślić, iż mający zasadnicze znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia element stanu faktycznego sprawy, w postaci faktu skazania skarżącego prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, nie jest między stronami sporny. Chodzi o w/w wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] 2006 r. skazujący skarżącego za czyn z art. 178 a § 1 kk, który uprawomocnił się z dniem [...]. Wyrok ten stanowił podstawowy materiał dowodowy w rozpatrywanej przez organy Policji w pierwszej i drugiej instancji sprawie administracyjnej o cofnięcie skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, determinujący jej końcowe rozstrzygnięcie. Jak słusznie bowiem wskazał KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia (przestał spełniać) warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to jest warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. W tej sytuacji prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne, który niweczy warunek niekaralności licencjobiorcy, jako pozytywna przesłanka cofnięcia licencji (odpowiednio – negatywna jej wydania), staje się elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu Policji w tym zakresie.

Skoro niekwestionowanym w sprawie ustaleniem jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne skutkujący utratą przezeń warunku niekaralności, prawidłowa jest decyzja organu Policji o cofnięciu mu z tego powodu licencji pracownika ochrony. W świetle w/w przepisów należy podzielić pogląd KGP, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż w sytuacji takiego skazania ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania skazanemu licencji. Należy bowiem mieć w pierwszym rzędzie na uwadze obligatoryjny charakter w/w przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, który nawiązując do warunków uzyskania licencji określonych w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, przez użycie sformułowania "komendant wojewódzki cofa licencję (...)", nakazuje temu organowi wydanie decyzji tej treści, w sytuacji gdy pracownik ochrony przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Decyzja organu w tym zakresie nie należy zatem do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej. Decyzja związana zapada wówczas, kiedy przepis prawa, będący podstawą rozstrzygania, nie zezwala na żaden luz interpretacyjny – nie ma w nim luk ani pojęć "nieostrych", które umożliwiałyby organowi swobodne oceny przy jego interpretacji i stosowaniu. Takim przepisem jest w/w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy (w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 1,4 i 5). W szczególności ustawodawca posłużył się w nim wzmiankowanym już sformułowaniem "komendant wojewódzki cofa licencję", a nie "może cofnąć", co oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji organ ten będąc pozbawiony w ten sposób możliwości wyboru rozstrzygnięcia, obowiązany jest tę licencję cofnąć. Jest to zarazem jedyny rodzaj decyzji, którą ustawa nakazuje mu w tej sytuacji podjąć.

Dodatkowo należy zauważyć, że w/w przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy, wskazując przesłanki cofnięcia licencji, czyni to przez odesłanie do przepisów określających wymogi jej uzyskania przewidziane w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia odmowę wydania lub odpowiednio cofnięcie licencji. Zatem niespełnienie warunku niekaralności za przestępstwo umyślne (tak jak każdego z pozostałych) stanowi samoistną przesłankę obligatoryjnego cofnięcia licencji. Ustawodawca nie wymaga także, by popełnione przestępstwo było związane z wykonywaniem zadań pracownika ochrony.

W sytuacji, gdy stosownie do powyższego sam fakt niespełniania przez pracownika ochrony warunku niekaralności przesądza o obowiązku organu cofnięcia licencji niezależnie od występowania pozostałych przesłanek jej posiadania, trafne jest stanowisko organu odwoławczego (KGP), który uznał, że argumentacja strony, akcentującej w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej dolegliwości tego cofnięcia w postaci utraty pracy w zawodzie oraz środków utrzymania swojego i schorowanej matki, której pomaga finansowo, nie daje podstaw do wzruszenia tej decyzji. Argumentację tę skarżący powtórzył w skardze do Sądu na decyzję ostateczną organu, podkreślając negatywne dla niego i matki konsekwencje zawodowe i finansowe omawianego cofnięcia licencji. Jednak w świetle prawidłowo zastosowanych w sprawie w/w przepisów ustawy argumentacja ta nie mogła być uwzględniona przez organy Policji ani przez Sąd rozpatrujący skargę na decyzje tych organów. Jako wykraczająca poza zakres uregulowań tych przepisów jest to argumentacja w tej sprawie pozaprawna (podobnie jak argumentacja na temat obecnej postawy skarżącego); nie ma więc wpływu na ocenę prawidłowości podjętych decyzji. Dodatkowo zasadnie też organ ustalił, że bezwzględne związanie dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy uniemożliwia w stanie faktycznoprawnym sprawy przyjęcie nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem publicznym i zachowanie jej przedmiotowej licencji, gdyż prymat interesowi społecznemu dał tu sam ustawodawca, ustalając obligatoryjny charakter tego przepisu i wiążąc organ co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Przede wszystkim jednak strona skarżąca postawiła zarzut wydania zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji piewszoinstancyjnej o cofnięciu licencji mimo toczącego się postępowania odwoławczego, a potem skargowego w przedmiocie podjęcia zawieszonego wcześniej postępowania w sprawie głównej. Wywiodła na bazie tego zarzutu najdalej idący w skardze wniosek stwierdzenia nieważności tych decyzji. Zaskarżona w sprawie decyzja o cofnięciu licencji została bowiem wydana [...] lipca 2007 r., podczas gdy w tym samym dniu tut. Sąd rozpatrzył skargę strony na postanowienie proceduralne KGP z dnia [...] marca 2007 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia KWP z dnia [...] stycznia 2007 r. o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie głównej – zatem w dacie tej funkcjonowały w obrocie dwie w/w decyzje merytoryczne rozstrzygające sprawę co do istoty. Zdaniem skarżącego oznacza to rażące naruszenie prawa, bowiem dopiero po tej dacie, czyli po wydaniu przez Sąd "orzeczenia ostatecznego w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania (...)" organ mógł wydać decyzję merytoryczną o cofnięciu licencji. Tak się nie stało, bowiem równolegle z toczącym się postępowaniem proceduralnym wydawane były decyzje merytoryczne (co do istoty).

Sąd nie podziela tak sprecyzowanego stanowiska z następujących powodów. Organ wydał decyzję pierwszoinstancyjną o cofnięciu licencji dnia [...] maja 2007 r. Wówczas sprawa proceduralna podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie była już zakończona w administracyjnym toku instancji postanowieniem ostatecznym z dnia [...] marca 2007 r., którym KGP utrzymał w mocy postanowienie KWP z dnia [...] stycznia 2007 r. o podjęciu zawieszonego postępowania. Fakt, że skarżący zaskarżył następnie postanowienie ostateczne organu do Sądu, który orzekł w tej sprawie dnia 19 lipca 2007 r. oddalając skargę, nie stał na przeszkodzie rozpatrywaniu sprawy głównej co do istoty – w dwóch instancjach i wydaniu decyzji ostatecznej o cofnięciu licencji (zaskarżonej w niniejszej sprawie). Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania ma bowiem charakter procesowy; nie rozstrzyga o istocie sprawy ale o jej biegu. Organy natomiast procedowały w sprawie głównej (cofnięcia licencji) po rozstrzygnięciu kwestii procesowej (incydentalnej) podjęcia zawieszonego postępowania postanowieniem ostatecznym z dnia [...] marca 2007 r. Z tym dniem odpadła przeszkoda w rozpoznaniu sprawy cofnięcia licencji i organy zasadnie kontynuowały tę sprawę aż do jej zakończenia decyzją ostateczną. Jedynie wydanie decyzji co istoty przed wyczerpaniem trybu zaskarżenia w powyższej kwestii incydentalnej, skutkowałoby niezachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w stosunku do orzeczenia o podjęciu zawieszonego postępowania i podważeniem celu postępowania zażaleniowego (por. art. 15 w zw. z art. 101 § 3 kpa). Zakończenie natomiast tej kwestii postanowieniem ostatecznym, dawało prawo kontynuowania postępowania głównego. Prawo to należy łączyć z ostatecznością postanowienia incydentalnego, a nie z wyczerpaniem trybu ewentualnego postępowania skargowego przed sądem administracyjnym. Zważyć bowiem trzeba, że sąd ten nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie - co do istoty, tylko bada podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie z punktu widzenia zgodności z prawem.

W drodze dalekiej, ale jednak analogii, można się posłużyć na tle tej części rozważań uzasadnienia uchwałą 7 sędziów NSA z 9 listopada 1998 r. w sprawie OPS 8/98-ONSA1999/1/7, w której Sąd ten stwierdził, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 kpa narusza przepis art. 106 § 1 kpa. Z uchwały tej nie wynika zatem, żeby organ obowiązany był wyczekać z rozpatrzeniem sprawy głównej na wynik ewentualnego postępowania skargowego przed sądem administracyjnym w sprawie stanowiska (opinii) innego organu, ale może poprzestać na wyczerpaniu trybu zażaleniowego w administracyjnym toku instancji (co do konsekwencji wydania decyzji bez wymaganego stanowiska bądź oparcia decyzji na orzeczeniu, które następnie zostało uchylone lub zmienione por. przepisy art. 145 kpa). Odpowiednio w niniejszej sprawie należało uznać, iż wydanie decyzji ostatecznej uzależnione było od wydania ostatecznego postanowienia w kwestii podjęcia zawieszonego postępowania, a nie od wyczerpania środka zaskarżenia tego postanowienia przed Sądem.

Należy tu dodać, że istotą zawieszenia jest jedynie czasowe przerwanie postępowania administracyjnego; obowiązkiem organu jest w tej sytuacji podjęcie czynności, które umożliwią jego dalsze prowadzenie, gdy tylko odpadnie przyczyna zawieszenia i zakończenie decyzją. Zawieszone postępowanie podejmuje się po ustąpieniu przyczyn zawieszenia. Jest to czynność dyspozytywna organu, która następuje w formie postanowienia o podjęciu. Ostateczne postanowienie w tym względzie, skutkiem wyczerpania administracyjnego toku instancji, uprawnia organ do wydania decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, bez obowiązku czekania na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w tej kwestii. Zatem – jak słusznie zauważył KGP w odpowiedzi na skargę – zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, gdyż postanowienie tego organu utrzymujące w mocy postanowienie KWP o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia licencji było postanowieniem ostatecznym, dotyczącym kwestii incydentalnej związanej z biegiem postępowania; dlatego wniesienie na nie skargi do Sądu nie stanowiło przeszkody do zakończenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Nie może być w tych okolicznościach mowy o naruszeniu przez organy wydające w tej sprawie decyzje przepisów prawa – dodatkowo, jak chce skarżący – rażącym naruszeniu, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności tych decyzji. Ten pogląd skarżącego jest bezzasadny. Należy też odnotować, że przedłożona do akt sądowych przez stronę skarżącą przy piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. kopia decyzji organu z dnia [...] października 2007 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji (zaskarżonych w tej sprawie), jak i argumentacja samego pisma, nie mają istotnego znaczenia dla wyrokowania Sądu, gdyż decyzja ta nie jest przedmiotem sądowego rozpoznania w niniejszej sprawie.

Skoro zaś rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, co wyżej szczegółowo wykazano, odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.