Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 939/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88, art. 87 par. 1, 2, 3, 4, art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

W dniu 07 października 2012 r. strona wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 939/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę strony. Sąd wskazał, że zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa skargi rozpoznanej wyrokiem

z dnia 08 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt I SA/Bd 997/11 oraz skargi złożonej

w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd wskazał, że nawet gdyby przyjąć (wbrew żądaniu zawartemu w skardze), że przedmiotowa skarga dotyczy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] wydanej

w konsekwencji powyższego wyroku, to została ona wniesiona po upływie terminu. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 22 listopada 2012 r.

W dniu 19 lutego 2013 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na ciężki stan zdrowia, wskazał, że od kilku lat choruje m. in. na chorobę Parkinsona. Zaznaczył, że w okresie doręczenia decyzji objęty był eksperymentalnym badaniem lekarskim, którego skutki mogą powodować problemy z pamięcią. Jednocześnie z wnioskiem, strona złożyła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała

w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W świetle powyższych przepisów, przesłankami przywrócenia terminu do wniesienia skargi są:

1) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu,

2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

3) złożenie wniosku za pośrednictwem organu,

4) dokonanie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona skarżąca nie zachowała, wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 19 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę strony. Odpis tego postanowienia został doręczony adresatowi w dniu 22 listopada 2012 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona złożyła w dniu 19 lutego 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano wniosek) przesyłając go pocztą na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. należy liczyć od dnia 22 listopada 2012 r., w którym to dniu strona skarżąca odebrała odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia

19 listopada 2012 r. o odrzuceniu skargi i dowiedziała się z uzasadnienia tego orzeczenia, że skarga została wniesiona po terminie. Termin ten upływał z dniem

29 listopada 2012 r. i najpóźniej do tego dnia strona powinna była złożyć przedmiotowy wniosek. Wniosek nadany w placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2013 r., jako złożony po terminie, nie spełnia wymogów formalnych i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Ponadto, oprócz złożenia omawianego wniosku z uchybieniem terminu, należy zauważyć, że skarżący nie spełnił również przesłanki określonej w art. 87 § 3 p.p.s.a., albowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został złożony za pośrednictwem organu, ale wniesiony bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Na marginesie już tylko odnosząc się do argumentacji wskazanej we wniosku

o przywrócenie terminu Sąd zauważa, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Ważną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Kilkuletnia choroba skarżącego nie stanowi okoliczności wskazującej na brak winy

w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się jedynie nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany i nawet najpoważniejsza choroba

o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe

w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienia NSA z dnia

25 października 2011 r., sygn. akt II FZ 551/11 oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 431/11). Jeżeli choroba wnioskodawcy nie była nagła i nie uniemożliwiała mu wyręczenia się inną osobą, w tym pełnomocnikiem, lub wręcz samodzielnego dokonania czynności procesowej, w szczególności gdy była to choroba przewlekła

i niewyłączająca świadomości podejmowanych działań, to nie jest wyłączona jego wina, gdyż winien on mieć świadomość ewentualnego wpływu choroby na jego samopoczucie w razie pogorszenia stanu zdrowia i przedsięwziąć środki zapobiegawcze (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 255/11). W odróżnieniu od nagłej choroby, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1435/97).

Zdaniem Sądu, dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie uprawniają do stwierdzenia, że strona skarżąca przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu nie mogła złożyć w terminie siedmiu dni od wskazanego dnia 22 listopada 2012 r. Za taką możliwością przemawia okoliczność, iż odpis postanowienia o odrzuceniu skargi strona odebrała osobiście na poczcie po pierwszym awizowaniu tej przesyłki, co potwierdza jej imienny podpis oraz adnotacja urzędu o doręczeniu przesyłki adresatowi. Uwagi te czynione są jednak tylko na marginesie i nie mają wpływu na treść niniejszego orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowił

jak w sentencji.