Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 171/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Alina Balicka,, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia M. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r., którym uzgodniono, w zakresie ochrony środowiska, projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] "N." przewidzianej do realizacji na projektowanej wieży o wysokości 41 m npt, na działce nr [...] w miejscowości N., gm. B. - działając na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 1, art. 48 ust. 2, art. 378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ naczelny podał, że postanowieniem z dnia [...] września 2004r., Wojewoda [...] uzgodnił w zakresie ochrony środowiska projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] ..N.'" przewidzianej do realizacji w miejscowości N. gm. B.

W ramach ww. inwestycji planowane jest zamocowanie anten sektorowych i radiolinii na projektowanej wieży o wysokości 41 m oraz posadowienie u jego podstawy kontenera z zespołem urządzeń nadawczo - odbiorczych stacji.

Jednocześnie na potrzeby postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem został sporządzony, ustawowo wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko pn. "Raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej [...] MHz [...] N. gm. B. pow. S. woj. [...]". Ww. opracowanie wykonane zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zaświadcza, że rozważana stacja spełni przepisy o ochronie środowiska, a zatem nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.

W uzasadnieniu postanowienia organ naczelny wskazał, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) określa m.in. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności. Parametrami fizycznymi - określonymi dla miejsc dostępnych dla ludności, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz - jest gęstość mocy, której wartość dopuszczalna wynosi 0,1 W/m2 oraz wartość składowej elektrycznej pola o wartości dopuszczalnej równej 7 V/ m.

Z raportu dotyczącego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wynika, że w otoczeniu omawianej stacji, w miejscach dostępnych dla ludności, wartości powyższe nie będą przekroczone. Można natomiast przypuszczać, że rzeczywiste promieniowanie obiektu nie przekroczy wartości wyliczonych teoretycznie w raporcie, gdyż do obliczeń przyjmowane są najbardziej niekorzystne dane.

W rozpatrywanym przypadku nie wystąpi zatem naruszanie interesów osób trzecich i konieczność ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej stacji.

W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko promieniowania elektromagnetycznego, które będzie efektem funkcjonowania rozpatrywanego przedsięwzięcia tj. stacji bazowej telefonii komórkowej.

W końcowej części uzasadnienia swego postanowienia organ naczelny podkreślił, że przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu przed organami ochrony środowiska była jedynie ocena warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z wymogami ochrony środowiska.

Na powyższe postanowienie Ministra Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. O.

Skarżący podniósł w skardze, że Raport oddziaływania na środowisko nie odpowiada obowiązującym w Unii Europejskiej wymogom ochrony środowiska w zakresie promieniowania elektromagnetycznego.

Według skarżącego planowana inwestycja nie spełni przepisów o ochronie środowiska i będzie stanowić zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.

Zdaniem skarżącego, rzeczywiste promieniowanie obiektu wielokrotnie przekroczy wartości wyliczone teoretycznie i konieczne jest w związku z tym ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania planowanej inwestycji.

Skarżący wskazał również, że zaskarżone postanowienie dowodzi stronniczości Wojewody [...] i Ministra Środowiska w ocenie warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonego postanowienia.

Organ naczelny wyjaśnił dodatkowo, że nie istnieją normy CENELEC – Europejskiej Komisji Normalizacji Elektrotechnicznej określające dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku.

Jedynym dokumentem Unii Europejskiej dotyczącym dopuszczalnych pól elekromagnetycznych jest Rekomendacja Rady z dnia 12 lipca 1999r.

Określone w tej rekomendacji poziomy pól elektromagnetycznych odnoszą się do częstotliwości wykorzystywanych w telefonii komórkowej, lecz znacznie wyższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883).

Minister Środowiska wydając zaskarżone postanowienie oparł się na tym właśnie obowiązującym rozporządzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonego orzeczenia tj. ocena czy orzeczenie to nie narusza prawa materialnego oraz czy przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie w takim właśnie zakresie Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W sprawie niniejszej organy obu instancji prowadziły postępowanie, w toku którego uzgodniono, w zakresie ochrony środowiska, projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] "N." przewidzianej do realizacji na projektowanej wieży o wysokości 41 m npt, na działce nr [...] w miejscowości N., gm. B.

Powyższego uzgodnienia dokonano zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz zgodnie z rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), które określa m.in. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności.

W toku postępowania administracyjnego sporządzono "Raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej [...] 900 MHz [...] N. gm. B. pow. S. woj. [...]".

Raport ten został sporządzony przez osobę uprawnioną tj. przez biegłego z listy Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko i zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 179, poz. 1490).

Z raportu tego wynika, że czynnikiem stanowiącym uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż graniczne dla dopuszczalnych poziomów promieniowania. Z Raportu wynika jednak, że pola o tych wartościach wystąpią tylko na znacznych wysokościach tj. ok. 36 m nad poziomem terenu, a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Inwestycja zlokalizowana jest bowiem w obszarze pól uprawnych i pastwisk.

Pole elektromagnetyczne nie będzie też miało niekorzystnego wpływu na powietrze, powierzchnię ziemi, glebę, wody powierzchniowe i podziemne.

Z powyższego wynika, iż zasadnie orzekające w sprawie organy administracji przyjęły, że nie ma konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej inwestycji.

W tej sytuacji zdaniem Sądu, brak jest podstaw do formułowania twierdzeń, że planowana inwestycja nie spełni przepisów o ochronie środowiska i będzie stanowić zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska, jak też utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia i dlatego nie zachodzi konieczność wyeliminowania ich z porządku prawnego.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.