Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 329/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – skarżącego - Pana M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005r. o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10.150 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Decyzją organu I instancji nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.150 złotych.

Podstawą faktyczną nałożenia kary była dokonana w dniu [...] lipca 2005r. na drodze krajowej nr [...] kontrola pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] prowadzonego przez Pana M. Dopuszczalna masa całkowita zestawu wynosiła 5,3 tony. W toku kontroli ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrola wykazała następujące naruszenia:

• wykonywanie transportu drogowego pojazdem marki [...] o nr rej. wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stanowi to naruszenie art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity

Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.) i na postawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w wysokości 3000 zł.;

• skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 45 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 1 godzinę i 15 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 15 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 45 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 6 godzin i 40 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 2 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.1 lit.b. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 450 zł.;

• skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów wykresówek z okresu [...] czerwca 2005r. do [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze 9 godzin i 10 minut. Wymagany przepisami prawa, w tym wypadku minimum 24-godzinny odpoczynek tygodniowy, został skrócony o 14 godzin i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 3-6 Rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.2 lit.a. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 1450 zł.;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 5 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o 50 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. (wykresówka bez wpisu dotyczącego stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia jazdy) wykazała, iż kierowca wykonał 6 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o 1 godzinę i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1-5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879)) i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.4 1 it.a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 900 zł.;

• przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówkach z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 20 godzin i 40 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 10 godzin i 40 minut. Analiza zapisów na wykresówkach z dni [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 42 godziny i 20 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 32 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.5 1 it.b. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 4.300zł.;

• nienaniesienie na wykresówkę przepisowego wpisu dotyczącego stanu licznika kilometrów w momencie zakończenia używania wykresówki. Na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. kierowca nie dokonał przepisowego wpisu dotyczącego stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia używania wykresówki. Stanowi to naruszenie art. 15 ust. 5 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.11 ust. 4 lit. f załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w wysokości 50 zł.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosi, iż przedmiotowa decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego oraz zawiera sprzeczne ze sobą ustalenia wynikające z uzasadnienia decyzji. Skarżący podnosi, że pojazd, którym się poruszał jest zarejestrowany jako pojazd osobowy o d.m.c. poniżej 3,5 tony. Wskazuje, że wszystkie informacje o konieczności ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych mówią o pojazdach powyżej 3,5 tony. Wskazał, że na przejściu granicznym przy wjeździe do Polski brak jest tablic informujących o konieczności ponoszenia takich opłat.

Organ II instancji nie uznał argumentów skarżącego i stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Zdaniem organu II instancji decyzja zawiera: oznaczenie organu administracji, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a także pouczenie. W ocenie organu w każdej z części decyzji odnoszącej się do konkretnego naruszenia przytoczono naruszony przepis prawa materialnego oraz, że do konkretnego naruszenia znajduje się uzasadnienie faktyczne. Nadto organ wskazał, że skarżący nie wyjaśnia, ma czym polegać ma sprzeczność ustaleń, wobec czego organ nie może w ogóle odnieść się do tego zarzutu.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art.3 ust.l pkt 2 ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3.5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (przewozie na potrzeby własne). Dokonując wykładni a contrario powyższego przepisu wskazał, że koniecznym jest zsumowanie masy pojazdu z masą przyczepy celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego. Taki sposób obliczania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (zestawu) znajduje zdaniem organu potwierdzenie w treści art.4 ust.l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Zdaniem organu, kontrolujący wbrew twierdzeniom skarżącego, miał prawo przeprowadzić kontroli wykresówek za dni: [...] czerwca 2005r. oraz [...] lipca 2005r. Skarżący był zobowiązany przedstawić do kontroli wykresówki za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a zatem kontrolujący miał prawo w tym zakresie przeprowadzić kontrolę. Organ powołując się na treść przepisu art.15 ust.7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, wskazał, że na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. W świetle powołanego przepisu kierowca zawsze zobligowany jest do okazania wykresówek z bieżącego tygodnia pracy oraz jednej z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia pracy. Naruszenie powyższego obowiązku sankcjonowane jest karą pieniężną za brak każdej wykresówki z ww. okresu. Kontrolujący nie mogą zatem nałożyć kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki z innego niż ww. okres, natomiast mogą przeprowadzić kontrolę przestrzegania norm czasu pracy kierowcy z okresu dłuższego niż wyżej wymieniony, jeżeli kierowca z własnej woli okaże wykresówki z dłuższego - niż minimalnie określony - okresu pracy. Kara pieniężna nakładana jest bowiem na przedsiębiorcę za naruszenia norm czasu pracy kierowcy, nie zaś za naruszenia norm czasu pracy w ściśle określonym przedziale czasowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazała, że zgodnie z art.6 ust.l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, okres prowadzenia pojazdu między każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dalej "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać 9 godzin. Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin. Zgodnie z art.7 ust.l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi, po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. l (art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 8 ust. l ww. rozporządzenia w każdym

24 – godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego, co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum 9 kolejnych godzin, nie częściej niż 3 razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. Dzienny okres odpoczynku może być wykorzystywany w pojeździe, jeśli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju. Zgodnie z art.8 ust.3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w trakcie każdego tygodnia jeden z okresów odpoczynku, (...) przedłuża się jako odpoczynek tygodniowy, do ogólnej liczby 45 kolejnych godzin. Taki okres odpoczynku może być skrócony do minimum 36 kolejnych godzin, jeżeli będzie on odbierany w miejscu normalnej bazy pojazdu lub w miejscu zamieszkania kierowcy, albo do minimum 24 kolejnych godzin, jeśli jest odbierany gdzie indziej. Każde skrócenie będzie rekompensowane równoważnym okresem odpoczynku odbieranym łącznie przed upływem trzeciego tygodnia następującego po tygodniu, określonym. Zgodnie z art.15 ust.5 ww. rozporządzenia każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę m.in. następujące informacje: na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego członek załogi został przydzielony zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki: wskazania licznika długości drogi: przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce. W razie zmiany pojazdu w ciągu dnia (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony), a także czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. l ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona karta stanowi wyłączny dowód uiszczenia wymaganej przepisami prawa opłaty. Zgodnie z art. 87 ust. l ww. ustawy podczas transportu drogowego kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Zgodnie z art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej.

Zgodnie z treścią lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Zgodnie z treścią lp. 1.11.1 ww. załącznika karze w wysokości 50 złotych podlega skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny, oraz karze w wysokości 50 złotych z każdą kolejna rozpoczętą godzinę.

Zgodnie z treścią lp. 1.11.2 załącznika do ww. ustawy karze w wysokości 50 złotych podlega skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny, oraz karze w wysokości 100 złotych z każdą kolejną rozpoczętą godzinę.

Zgodnie z treścią lp. 1.11.4 ww. załącznika karze w wysokości 100 złotych podlega przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne powyżej 15 minut do 30 minut; oraz w wysokości 50 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Zgodnie z lp. 1.11.5 ww. załącznika karze w wysokości 50 złotych podlega przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny; oraz w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Zgodnie natomiast z lp. 1.11.11 pkt 4 w przypadku, gdy wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów dotyczących m.in. imienia lub nazwiska kierowcy, przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 50 złotych za brak każdego ww. wpisu.

Skargę od tej decyzji oraz decyzji organu I instancji wniósł skarżący wnosząc o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem. Zarzucił decyzjom naruszenie przepisów - prawa materialnego, w szczególności: art. 2 i art. 92 ust. 4 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 10 ust. Id i art. 11 ust. 4 załącznika umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, - prawa formalnego, tj. art. 77 §1 k.p.a. – poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, art. 107 §3 k.p.a. - poprzez dokonanie bezpodstawnych oraz sprzecznych ustaleń w uzasadnieniu decyzji.

W ocenie skarżącego zaskarżone decyzje nie zawierają dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz zostały wydane w oparciu nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Skarżący podnosi, że pojazd którym się poruszał jest zarejestrowany jako pojazd osobowy o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony. Wszystkie natomiast informacje o konieczności ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych mówią o pojazdach powyżej 3,5 tony. Wskazuje, że na przejściu granicznym przy wjeździe do Polski brak jest tablic informujących o konieczności ponoszenia takich opłat oraz nikt nie informuje o takim obowiązku, także osoby kontrolujące pojazd na granicy. Skarżący wskazuje, że we wszystkich innych krajach informuje się kierowców o konieczności ponoszenia opłat za przejazd po drogach.

Skarżący nie zgadza się z zarzutami przedstawionymi mu przez organ I instancji w zakresie naruszeń czasu prowadzenia pojazdu oraz braków wpisów na wykresówce. W ocenie skarżącego nie doszło do wskazanych przez organ naruszeń a nałożone kary są nieprawidłowe i zbyt wysokie.

Skarżący podnosi, że kontrolujący nie miał prawa przeprowadzać kontroli wykresówek za dni: [...] czerwca, [...] czerwca , [...] lipca oraz [...] lipca 2005 roku. Wskazuje, że zgodnie z art. 10 ust. 1 d i art. 11 ust. 4 załącznika umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) naruszenie ma miejsce, gdy członkowie załogi nie mają ze sobą i nie są w stanie przedstawić do kontroli wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadzili pojazd. Uznaje, że był zobowiązany przedstawić do kontroli wykresówki za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, więc kontrolujący miał prawo tylko w tym zakresie przeprowadzić kontrolę. Zatem wszelkie ustalenia dotyczące naruszeń za dni inne niż [...],[...] oraz [...] lipca 2005 r. są wydane z naruszeniem przepisów o zakresie kontroli i wobec tego podlegają uchyleniu.

Skarżący zaznacza, że wymierzona mu łączna kara jest bardzo wysoka i nieadekwatna do stwierdzonych naruszeń oraz przekracza jego możliwości finansowe, biorąc pod uwagę także, że skarżący jest drobnym przewoźnikiem.

Skarżący nie zgadza się z zarzutami przedstawionymi mu przez organ I instancji w zakresie naruszeń czasu prowadzenia pojazdu. W ocenie skarżącego nie doszło do wskazanych przez organ naruszeń.

Wskazuje, że zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają stosownym fragmentom norm prawnych zastosowanych w niniejszej sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art 107 kpa. (tak np. wyrok NSA w Warszawie, V SA 2762/99 z dnia 18 maja 2000).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wskazał, że w decyzjach szczegółowo przedstawiono stan faktyczny i prawny będący podstawą rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odzwierciedleniem dokładnego przedstawienia stanu faktycznego i prawnego jest uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym stan faktyczny i prawny został szczegółowo opisany, co wyczerpuje obowiązki organu wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem organu wskazywanie w skardze na sytuację finansową strony musi pozostać bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie organu powinnością każdego podmiotu występującego w obrocie prawnym jest znajomość obowiązujących przepisów i stosowanie się do wynikających z nich norm. Dotyczy to również przedsiębiorców, którzy będąc podmiotami profesjonalnie prowadzącymi działalność gospodarczą zobligowani są do starannego zapoznania się w szczególności z przepisami regulującymi sferę ich działalności. W przypadku, gdy przedsiębiorca nie dopełni tego wymogu musi liczyć się z konsekwencjami, które zależnie od woli ustawodawcy - mogą przybrać miedzy innymi postać kar pieniężnych. Tym samym powoływanie się w skardze na nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej i doręczonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są rozstrzygnięciami wydanymi po dokładnym ustaleniu i analizie stanu faktycznego i prawnego.

Wbrew twierdzeniom skargi uzasadnienie decyzji organu odwoławczego a także organu I instancji szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny, co wyczerpuje obowiązki organu wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 77 §1 k.p.a. – poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są bezzasadne. Podobnie za bezzasadne należy uznać naruszenia przepisów prawa materialnego. Uzasadnienia decyzji szczegółowo przyporządkowywują konkretne stany faktyczne i naruszenie przepisów z sankcją przewidzianą przez ustawę o transporcie drogowym.

W dniu 5 lipca 2005r. na drodze krajowej nr 8 kontrola pojazdu marki FORD o nr rej. H-AW3116 wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] prowadzonego przez Pana M. wykazała, że dopuszczalna masa całkowita zestawu wynosiła 5,3 tony. Strona nie przedstawiła skutecznego dowodu na okoliczność, iż masa kontrolowanego zespołu pojazdów nie przekraczała 3,5 tony. W toku kontroli ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W protokóle kontroli skarżący wskazał "I don’t accept the situation above I only confirm the control". Oznaczało to, że skarżący nie akceptuje powyższej sytuacji a jedynie potwierdza kontrolę. Skarżący w późniejszych pismach procesowych nie podważył ustaleń faktycznych kontroli. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci kopii wykresówek potwierdza ustalenia kontroli.

Zgodnie z przepisem art. art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi zgodnie z powołanym przepisem oraz orzecznictwem Sądów Administracyjnych jedyny dokument potwierdzający wniesienie opłaty.

Zgodnie z treścią art. 3 ust.l pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (przewozie na potrzeby własne). Celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego konieczne jest zsumowanie masy pojazdu z masą przyczepy celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego. Taki sposób obliczania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (zestawu) znajduje potwierdzenie w treści art.4 ust.l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Tak więc zasady te obowiązują wprost w całej Unii Europejskiej i przedsiębiorcy zobowiązani są do ich stosowania. Nieziszczenie opłaty powoduje obowiązek nałożenia na postawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) kary w wysokości 3000 zł.

Skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego spowodowało nałożenie kar pieniężnych. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 45 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 1 godzinę i 15 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 15 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 45 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 6 godzin i 40 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 2 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.1 lit.b. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 450 zł.

Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów wykresówek z okresu [...] czerwca 2005r. do [...] lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze 9 godzin i 10 minut. Wymagany przepisami prawa, w tym wypadku minimum

24 - godzinny odpoczynek tygodniowy, został skrócony o 14 godzin i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 3-6 Rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.2 lit.a. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 1450 zł.

Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 5 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o 50 minut. Analiza zapisów na wykresówce z dnia [...] czerwca 2005r. (wykresówka bez wpisu dotyczącego stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia jazdy) wykazała, iż kierowca wykonał 6 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o 1 godzinę i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1-5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879)) i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.4 1 it.a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 900 zł.

Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówkach z dnia [...] czerwca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 20 godzin i 40 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 10 godzin i 40 minut. Analiza zapisów na wykresówkach z dni 01-03 lipca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 42 godziny i 20 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 32 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.5 1 it.b. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 4.300zł.

Skarżący był zobowiązany przedstawić do kontroli wykresówki za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a zatem kontrolujący miał prawo w tym zakresie przeprowadzić kontrolę. Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Taka redakcja powyższego przepisu oznacza, iż kierowca zawsze zobligowany jest do okazania wykresówek z bieżącego tygodnia pracy oraz jednej z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia pracy. Naruszenie powyższego obowiązku sankcjonowane jest karą pieniężną za brak każdej wykresówki z ww. okresu. Kontrolujący nie mogą zatem nałożyć kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki z innego niż ww. okres, natomiast mogą przeprowadzić kontrolę przestrzegania norm czasu pracy kierowcy z okresu dłuższego niż wyżej wymieniony, jeżeli kierowca z własnej woli okaże wykresówki z dłuższego - niż minimalnie określony - okresu pracy. Kara pieniężna nakładana jest bowiem na przedsiębiorcę za naruszenia norm czasu pracy kierowcy, nie zaś za naruszenia norm czasu pracy w ściśle określonym przedziale czasowym.

Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym każdy członek pojazdu nanosi na wykresówce:

a) na początku używania - swoje imię i nazwisko,

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania,

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony.

d) wskazania licznika przy rozpoczęciu pierwszej jazdy, zakończeniu ostatniej, a także w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy.

e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

W myśl art. 92 ust, i pkt 6 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów oraz wiążących Rzeczpospolita Polska umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Stosownie do lp. ust. 4 załącznika do ustawy w przypadku, gdy wykresówka me zawiera przepisowych wpisów przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 50 zł. za brak każdego wymaganego wpisu.

Przedsiębiorcy, będący podmiotami profesjonalnie prowadzącymi działalność gospodarczą zobligowani są do zapoznania się w szczególności z przepisami regulującymi sferę ich działalności. W przypadku, gdy przedsiębiorca nie dopełni tego wymogu musi liczyć się z konsekwencjami, które zależnie od woli ustawodawcy - mogą przybrać miedzy innymi postać kar pieniężnych. Tym samym powoływanie się w skardze na nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej i doręczonej decyzji. Wskazywanie w skardze na sytuację finansową strony nie może mięć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę, jest oparta na obowiązujących wyżej wskazanych przepisach prawa i zgodna z ich treścią.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.