Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 277/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2000-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 199
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Teza: 1. Dla organów administracji rozpoznającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę postanowienie sądu powszechnego wydane w trybie art. 199 Kc jest wystarczającym dokumentem dającym podstawę do uznania, iż spełniony został wymóg zgody współwłaścicieli na przebudowę strychu, a więc czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością.

2. Organy administracji nie są upoważnione do kontrolowania prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych i do czasu obowiązywania takich orzeczeń są one w zakresie orzeczonego przedmiotu wiążące dla tych organów.

TEZY

1. Dla organów administracji rozpoznającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę postanowienie sądu powszechnego wydane w trybie art. 199 Kc jest wystarczającym dokumentem dającym podstawę do uznania, iż spełniony został wymóg zgody współwłaścicieli na przebudowę strychu, a więc czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością.

2. Organy administracji nie są upoważnione do kontrolowania prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych i do czasu obowiązywania takich orzeczeń są one w zakresie orzeczonego przedmiotu wiążące dla tych organów.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Pawła N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda K. działając na wniosek Pawła N. decyzją z dnia 18 lipca 1997 r. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia 30 listopada 1990 r. wydanej przez Prezydenta Miasta K., dotyczącej pozwolenia na budowę dwóch lokali mieszkalnych w przestrzeni strychowej budynku przy ul. Cz. 51 w K.

Wnioskodawca zarzucał, iż inwestorzy adaptacji nie uzyskali zgody współwłaścicieli nieruchomości na realizację inwestycji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż pozwolenie na budowę zostało wydane po przedstawieniu postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 kwietnia 1990 r. w którym sąd wyraził zgodę, zastępczo w imieniu współwłaścicieli, na adaptację strychu na mieszkania.

Orzeczenie sądu było prawomocne w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i do chwili obecnej nie zostało wzruszone. Pozwolenie na budowę wydane zostało w sytuacji prawnej równoznacznej z uzyskaniem zgody wszystkich współwłaścicieli i brak podstaw do przyjęcia tezy, że zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył Paweł N. domagając się wstrzymania postępowania w sprawie i przekazania sprawy do prokuratury celem prowadzenia śledztwa o poświadczeniu nieprawdy przez orzeczenie sądowe. Odwołanie nie zawiera konkretnych zarzutów w stosunku do zaskarżonej decyzji podnosi jedynie szereg zastrzeżeń do całości postępowania w szczególności do niewyjaśnienia różnych okoliczności odnoszących się do określenia udziału we współwłasności budynku Kazimierza N. i jego udziału w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 grudnia 1997 r. decyzję Wojewody K. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskodawcy legitymowali się orzeczeniem sądowym, rozstrzygającym w przedmiocie czynności przekraczającej zwykły zarząd współwłasnością, spełnione były więc przesłanki prawne uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro i inne przesłanki uzyskania takiego pozwolenia, jak odpowiedni projekt techniczny i opinia konstrukcyjna nie budziły wątpliwości pozwolenie wydane zostało zgodnie z prawem. Zarzuty fałszywych zeznań i fałszowania dokumentów dotyczą postępowania przed sądem powszechnym i nie mogą być skuteczne w ocenie prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył Paweł N. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący w sposób obszerny twierdzi, iż Kazimierz N. poprzednik prawny skarżącego w sposób podstępny pozbawiony został możliwości udziału w sprawie, w szczególności różnego rodzaju fałszerstwa osób zainteresowanych doprowadziły do tego, iż uznany został za osobę nieznaną z miejsca pobytu, co było powodem wydania wadliwego postanowienia sądu w przedmiocie wyrażenia zastępczej zgody sądu na adaptację strychu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak jest podstaw do uznania skargi za zasadna.

W szczególności trafne jest stanowisko zajęte przez organ w zaskarżonej decyzji co do prawnego znaczenia postanowienia sądu powszechnego, który zastępczo wyraził zgodę na adaptację strychu, na lokale mieszkalne. Dla organów administracji rozpoznającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę postanowienie to, wydane w trybie art. 199 Kc jest wystarczającym dokumentem dającym podstawę do uznania, iż spełniony został wymóg zgody współwłaścicieli na przebudowę strychu, a więc czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością. Skarżący, tak w skardze, jak w toku uprzednich czynności w postępowaniu administracyjnym podnosił, iż postanowienie sądu powszechnego zapadło na podstawie sfałszowanych dowodów i manipulacji procesowych osób zainteresowanych, jednakże zarzuty tego rodzaju są bezskuteczne w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Organy administracji nie są upoważnione do kontrolowania prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych i do czasu obowiązywania takich orzeczeń są one w zakresie orzeczonego przedmiotu wiążące dla tych organów. W niniejszej zatem sprawie podnoszone szeroko przez skarżącego okoliczności dotyczące udzielenia przez sąd powszechny zgody na adaptację strychu na mieszkania nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę i trafnie zostały przez organ potraktowane jako bezprzedmiotowe.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postępowanie administracyjne nie dało podstaw do uznania, iż pozwolenie na budowę zapadło z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.