Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1521/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprzeciwu B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić sprzeciw


UZASADNIENIE

B. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") wniosła w niniejszej sprawie w dniu 3 sierpnia 2016 roku na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Pismem z 9 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r.

Zarządzeniem z 16 grudnia 2016 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentacji skarżącej - pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Nieodebrane, a następnie zwrócone do Sądu wezwanie zostało uznane za prawidłowo doręczone 4 stycznia 2017 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. (vide: zarządzenie z 16 stycznia 2016 r. - karta nr 336 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 258 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi, którzy są m.in. upoważnieni do wydawania na posiedzeniu niejawnym zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania oraz postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 6 i 7 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 259 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzeciw, którego braki formalnie nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3 ww. przepisu). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. czternastodniowego okresu (§ 4 ww. przepisu).

Wezwanie z dnia 20 grudnia 2016 r. do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, to jest dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza, zostało doręczone skarżącej w trybie art. 73 ppsa w dniu 4 stycznia 2017 r. Zatem termin na uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu upłynął w dniu 11 stycznia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że pomimo upływu wyznaczonego terminu, braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione.

Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, Sąd na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia