Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1094/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 3, art. 30 ust. 1, art. 51.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 3 pkt 2.
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 marca 2012r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zawiadomiła Inspektora Nadzoru Budowlanego o ustawieniu przy drodze krajowej nr 19 w miejscowości C. na działce nr 163/4, przyległej do granicy pasa drogowego, konstrukcji nośnej reklamy o znacznych wymiarach w odległości 4,5 od krawędzi jezdni, co jest niezgodne z art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zmianami ). Ponadto, według zgłaszającej, lokalizacja tak dużej tablicy powoduje odwrócenie uwagi kierowców, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zwrócono również uwagę na brak uzgodnienia lokalizacji tablicy z zarządcą drogi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że wspomniana konstrukcja, wybudowana przez właściciela działki A. M., ma wymiary 28,30 m x 10,85 m, zakotwiona jest w ustawionych na gruncie betonowych stopach o wymiarach 1,97 x 1,97 x 0,80 m, oddalonych o 4,06 m i 4,40 m od krawędzi drogi krajowej. Budowa została rozpoczęta w oparciu o zgłoszenie, dokonane w dniu 24 października 2011r. w Starostwie Powiatowym. Do zgłoszenia dołączono między innymi projekt budowlany konstrukcji pod baner reklamowy oraz projekt zagospodarowania działki nr ewid. 163/4 sporządzony na mapie inwentaryzacji powykonawczej przyłącza kabla eNN do dystrybutora stacji gazu LPG. W piśmie z tego samego dnia Starosta potwierdził przyjęcie zgłoszenia i poinformował inwestora, że w sprawie zainstalowania tablicy reklamowej sprzeciw nie będzie wnoszony. W ocenie organu nadzoru budowlanego stanowisko to było błędne. Nośnik reklamy jako konstrukcja przestrzenna stanowiąca budowlaną i techniczno – użytkową całość o stabilnej podstawie ustawionej w sposób trwały na gruncie i odporna na działanie czynników atmosferycznych, należy zgodnie z art. 3 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ) zakwalifikować jako budowlę, na której wykonanie należało uzyskać pozwolenie na budowę. Oznacza to, że budowa była prowadzona z naruszeniem art. 30 ust. 1 prawa budowlanego, a więc została spełniona przesłanka określona w art. 50 ust. 1 pkt. 3 prawa budowlanego. Ponieważ obiekt ten znajduje się poza obszarem zabudowanym, powinien być usytuowany w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Zmierzona odległość 4, 5 m narusza powołany już przepis ustawy o drogach publicznych. W tych okolicznościach organ uznał, że nie jest możliwe doprowadzenie robót do stanu zgodnego z przepisami i na podstawie art. 51 ust.1 pkt.1 i pkt.7 prawa budowlanego nakazał rozbiórkę konstrukcji. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję organu I instancji uchylił i także w oparciu o art. 51 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego nakazał inwestorowi dokonanie rozbiórki tej samej konstrukcji stalowej precyzując jednak jej charakterystyczne parametry, przyjmując wymiary 28,5 -28,3 m x 6,4-8,8 m i wysokość ok. 10,85 m, wraz z fundamentami składającymi się z 10 bloków betonowych prefabrykowanych o wym. 2,0 x 2,0 x 0,8 m. Inspektor powołując się na treść art. 29 i 30 prawa budowlanego wywiódł, że zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegające obowiązkowi zgłoszenia są roboty budowlane, związane z instalowaniem tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym ( art. 30 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 ). Przedmiotową konstrukcję należy jednak zaliczyć do budowli, które zostały scharakteryzowane w art. 3 ust.3 ustawy. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że konstrukcja nie posiada fundamentów zagłębionych w gruncie, lecz umocowana jest w 10 blokach betonowych, skoro o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem, co jest warunkiem uznania go za budowlę, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary. Zdaniem organu cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszym przypadku, gdy konstrukcję obiektu stanowią słupy stalowe z rur kwadratowych RK 80x80x4, RK 80x40x4 - wzmocnione ryglami stalowymi oraz ściągami - o wysokości 10,856 m, połączone z fundamentami kotwami 16 mm. Podzielając stanowisko organu I instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych winno skutkować nakazem przesunięcia konstrukcji na wymaganą tym przepisem odległość, w celu jej doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, co w rezultacie wiąże się z jej rozbiórką. Organ zaznaczył, że fakt przyjęcia bez sprzeciwu zgłoszenia robót budowlanych nie zwalnia organu nadzoru budowlanego od przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 w sytuacji, gdy organ stwierdzi, jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, że zgłoszenie zostało dokonane z naruszeniem art. 30 ust. 1, a roboty budowlane objęte zgłoszeniem wykonane zostały z naruszeniem przepisów. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania okaże się, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa, co ma miejsce w niniejszym przypadku, właściwy organ zobowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, co też uczynił. Uchylenie decyzji i merytoryczne rozpatrzenie sprawy było natomiast podyktowane koniecznością właściwego wskazania wymiarów konstrukcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał za wadliwe. Podkreślił, ze budowę zgłosił do Starostwa Powiatowego, przedstawiając projekt budowlany i projekt zagospodarowania działki. Ponieważ Starosta nie wniósł sprzeciwu, roboty wykonano zgodnie ze zgłoszeniem. Niezrozumiale są w tej sytuacji zastrzeżenia organu nadzoru budowlanego kwestionującego zakres robót. W mniemaniu skarżącego działanie organów podważają zaufanie obywateli do władzy publicznej, a ponadto rażąco naruszają jego uprawnienia wypływające z udzielonej zgody administracyjnej. Dokonał bowiem znacznych nakładów oraz zawarł umowę najmu powierzchni reklamowej. Skarżący przekonywał, że wybudowana konstrukcja przeznaczona pod baner reklamowy nie wymaga pozwolenia na budowę. Skoro bowiem zgłoszenie przyjęto i poinformowano go o możliwości budowy, to uznało, ze nie ma takiej potrzeby. Ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego jest zatem sprzeczna z oceną organu architektoniczno – budowlanego i jest działaniem mającym na celu jedynie uzasadniać stanowisko Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, bez zważania na konsekwencje finansowe. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska zajętego przez Starostę, według którego chodzi tu o instalacje reklamy, a nie o budowle o jakiej mowa w art. 3 ust.3 prawa budowlanego. Zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego nie zebrały całego materiału dowodowego oraz nie przeprowadziły czynności wyjaśniających w stopniu mogącym uzasadniać stanowiska zajęte w decyzjach. Skarżący wskazał ponadto na lakoniczność sformułowań oraz brak logicznego wyjaśnienia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy spostrzeżeniami dokonanymi w toku prowadzonych czynności, dokumentów zgromadzonych w tym postępowaniu, uzyskanej zgody administracyjnej, a wydanym rozstrzygnięciem, co oznacza naruszenie art. 107 kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stanowisko skarżącego według którego brak sprzeciwu organu architektoniczno – budowlanego na zgłoszenie robót budowlanych wyklucza kompetencję organu nadzoru budowlanego do badania legalności przyjęcia zgłoszenia nie może zostać uznane za trafne. Przeciwko tej tezie przemawia wprost art. 50 ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ), według którego organ nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust.1 lub w art. 49b ust. 1 wstrzymuje prowadzenie robot budowlanych prowadzonych z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Z mocy art. 51 ust.7 przepis ten ma zastosowanie także wtedy, gdy inwestycja została wykonana. W takim postępowaniu organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może stosować środki określone w art. 51 prawa budowlanego. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń także w orzecznictwie ( por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013r. II OSK 1616/11 i 20 kwietnia 2011 r. sygn. II OSK 734/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Na aprobatę nie zasługuje również zarzut wadliwej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust.6 pkt.1 w związku z art.3 pkt.3 prawa budowlanego. Według pierwszego z nich pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei według art. 3 pkt. 3 wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe uznaje się za budowle, wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Choć zestawienie powołanych przepisów może nasuwać wątpliwości, co do kwalifikacji reklamy pod katem konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy możliwości jej realizacji wyłącznie w oparciu o zgłoszenie w trybie art. 30 ust. 1 prawa budowlanego, na co wskazuje także treść skargi, to jednak w orzecznictwie sprawa ta jest rozumiana jednoznacznie. Podkreśla się, że chociaż w obu wymienionych przepisach mowa jest o urządzeniach reklamowych, to jednakże chodzi o zupełnie inne urządzenia ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012r. II OSK 2117/10 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA). Świadczy o tym pozbawienie definicji urządzenia reklamowego zawartej w art. 29 ust. 2 pkt. 6 dodatkowych określeń, jakimi posługuje się art. 3 pkt.3 ustawy, a wiec charakteryzujących urządzenie reklamowe jako "wolno stojące" i "trwale związane z gruntem". Wobec tego, że już z treści omawianych przepisów wynika, że dotyczą one różnych urządzeń reklamowych, konsekwencją tego faktu jest to, że wykonanie urządzenia reklamowego będącego budowlą uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei realizacja urządzenia reklamowego, nie będącego wolno stojącym i trwale związanym z gruntem, przez jego instalację wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Jednocześnie podkreśla się, że wykonywanie robót budowlanych przy realizacji tablic i urządzeń reklamowych wymienionych w art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy możliwe jest wyłącznie w drodze instalowania, co oznacza, że wykluczone jest przy tego rodzaju urządzeniach prowadzenie innych rodzajowo robót budowlanych, w tym budowy. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny pojęcie budowy należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust.2 pkt 6 ( wyrok NSA z dnia 15 maja 2009r. II OSK 811/08 Legalis ). Do tego poglądu nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2010r. dowodząc, że nie można mówić o "instalacji" w sytuacji, gdy projektowane przy realizacji zgłoszenia prace polegają na czymś więcej niż tylko samo instalowanie ( akt II OSK 1034/09 opubl. w CBOSA). Dla możliwości zastosowania wspomnianej regulacji decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy prowadzone roboty budowlane można uznać za ‘’instalację". Dokonując analizy tego pojęcia Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zarówno instalacja jak i montaż odnoszą się do pewnego rodzaju działania, w wyniku którego ma powstać zespolone w całość urządzenie. Można więc przyjąć, że instalacja jest formą montażu, szczególnym rodzajem takich robót. (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010 r., II OSK 1034/09 opubl. w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że skoro przy zastosowaniu art. 29 ust.2 pkt. 6 nie jest wymagane pozwolenie na budowę, to ocena zakresu planowanych robót budowlanych powinna uwzględniać treść art. 5 prawa budowlanego, nakazującego przy budowie obiektu budowlanego zapewnić spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania, przy uwzględnieniu przewidywanego okresu użytkowania oraz zgodności z przepisami w tym techniczno – budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Istotne są zwłaszcza takie elementy jak wielkość i cechy konstrukcyjne urządzenia reklamowego. W tym kontekście całkowicie trzeba podzielić zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego nie sposób przyjąć, że szczególny przepis art. 29 ust.2 pkt.6 prawa budowlanego odnosi się do wszystkich urządzeń reklamowych niezależnie od ich wielkości, masy i parametrów płaszczyzny reklamowej ( wyrok z dnia 3 lutego 2010r. II OSK 249/09 oraz wyrok z dnia 15 maja 2009r. II OSK 249/09 opubl. Legalis ). W świetle powyższego przekonująca jest argumentacja organu, według którego przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega jedynie na instalowaniu urządzenia reklamowego. Z analizy przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego. wynika, że zgłoszenie dotyczy budowy konstrukcji stalowej o wysokości 10, 85 m i szerokości 28,3m. Sztywność konstrukcji zapewnia 5 słupów stalowych, wykonanych z rur kwadratowych rozmieszczonych co 7m i kratownica, także wykonana z rur kwadratowych , wzmocnione ściągami i ryglami. Cala konstrukcja umocowana jest kotwami na fundamentach, który stanowią bloki betonowe o wymiarach 200x200x80 cm. Mając powyższe na uwadze uzasadnione jest przekonanie, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a przedmiotowe roboty budowlane należy uznać za budowę obiektu budowlanego, o którym stanowi art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2010r. II OSK 98/09 opublikowany w CBOSA i 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1867/10 – Lex nr 1069048), co przesądza o konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do unormowania jej art. 28 ust. 1. Powyższa konstatacja nie może jednak prowadzić do wniosku o konieczność zastosowania w sprawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, który wiąże się właśnie z brakiem pozwolenia na budowę, na co zresztą zwrócił także Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Choć niejasne są motywy w jakich Starosta nie dopatrzył się podstaw do wniesienia sprzeciwu do ponowionego zgłoszenia z dnia 24 października 2011r. informując inwestora pismem z tego samego dnia o zaniechaniu jego wniesienia i to mimo wcześniejszego sprzeciwu z dnia 6 października 2011r. co do zgłoszonej budowy identycznej konstrukcji i nakazania uzyskania pozwolenia na budowę, wskazać trzeba, że według orzecznictwa zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba, że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę ( por. wyroki NSA: z dnia 20 listopada 2012r. II OSK 1283/11, 18 kwietnia 2012r., II OSK 155/11 i 26 maja 2011r. II OSK 443/10 oraz podane tam orzecznictwo opublikowane w CBOSA). Skoro zrealizowana budowa odpowiadała treści złożonego wraz ze zgłoszeniem projektu budowlanego organ zasadnie zastosował rozwiązania przewidziane w art. 51 ustawy prawo budowlane, pozwalające na przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Jednak nakazanie rozbiórki przedmiotowej konstrukcji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest przedwczesne. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, stosownie do którego wydanie nakazu rozbiórki na podstawie powołanego wyżej przepisu może nastąpić jedynie w przypadku gdy organ w postępowaniu wyjaśniającym ustali, że obiekt budowlany został wybudowany z naruszeniem prawa, którego nie da się usunąć. Stąd też podkreśla się, że w pierwszej kolejności organy nadzoru budowlanego są zobowiązane wyczerpać wszelkie możliwości zmierzające do legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, zaś nakazy wymienione w treści art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mogą być zastosowane, gdy nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt OSK 782/04 opubl. w CBOSA). Słusznie organ zauważył, ze usytuowanie konstrukcji w odległości 4, m od krawędzi drogi krajowej nr 19 jest z sprzeczne z art. 43 ust. 1. ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zmianami ), według którego obiekty budowlane przy drodze krajowej powinny być sytuowane w odległości co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowy i 25 m poza terenem zabudowy. Według jednak art. 43 ust. 2 w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli ( a więc także przy drodze krajowej ) w odległości mniejszej, niż określona w ust. 1, co może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Według art. 43 ust. 3 przepisu powyższego nie stosuje się jednak przy sytuowaniu reklam poza terenem zabudowy, co oznacza, że w takim przypadku nie jest w ogóle możliwe usytuowanie reklamy w odległościach mniejszych, niż wynikające z art. 43 ust. 1. Do takiego wniosku doszedł także organ, który powołując się na pismo Kierownika Rejonu L. Głównej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 4 maja 2012r. uznał położenie konstrukcja w terenie niezabudowanym i poza terenem zabudowy. Zauważyć jednak należy, co zdaje się uszło jego uwadze, że w tym samym piśmie przy określeniu terenu zabudowy odwołano się do § 3 pkt.2 rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 43, poz. 430 ze zmianami), które definiuje go jako teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania wymagające urządzeń infrastruktury technicznej lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych samodzielnych ustaleń, nie zwrócił się nawet do Wójta Gminy Niemce o udzielenie stosownych informacji, poprzestając wyłącznie na stwierdzeniu zawartym w powołanym piśmie, według którego "terenom przyległym na przedmiotowym odcinku drogi nie nadano praw miejskich, zabudowa jest rozproszona i nie występują urządzenia infrastruktury technicznej wymagane dla obszarów o miejskiej zabudowie", które ocenić należy jedynie jako osobiste stanowisko Kierownika Rejonu GDDKiA. Tymczasem przesądzenie tej kwestii będzie istotne z punktu widzenia art. 43 ust.2 ustawy oraz w dalszej kolejności także w kontekście prowadzonego postępowania. Pozbawione podstaw byłoby bowiem różnicowanie sytuacji inwestora, który ubiega się o wydanie zgody na usytuowanie obiektu w odległościach mniejszych, niż podane w art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych i inwestora, wobec którego prowadzone jest postępowanie naprawcze zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Wynika to stąd, że postępowanie regulowane przepisem art. 51 Prawa budowlanego ma charakter naprawczy. Dla powyższej oceny nie ma znaczenia, że w powołanym już piśmie GDDKiA wskazuje na zagrożenia związane z umiejscowieniem przedmiotowego obiektu. Skoro przepis art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych przewiduje wymóg uzyskania zgody zarządcy drogi na zbliżenie obiektu do krawędzi drogi, z zastosowaniem art. 38 ust. 3, to nie może zostać zastąpione pismem zawierającym stanowisko tego organu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2010 r., II OSK 153/09 opubl. w CBOSA). Dopiero zatem wykluczenie możliwości zastosowania art. 43 ust.2 ustawy o drogach publicznych lub ewentualna odmowa wyrażenia zgody na usytuowanie konstrukcji w dotychczasowym miejscu, będzie mogło stanowić podstawę do nakazania rozbiórki na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 1 prawa budowlanego.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 wspomnianej ustawy.

: