Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2279/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art/ 153, art. 152, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz S. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. J., dalej "skarżący", jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "Dyrektor Oddziału", z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., dalej "Kierownik Biura Powiatowego" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] maja 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. We wniosku skarżący zadeklarował pakiet rolnictwo ekologiczne: wariant uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 25,40 ha, wariant trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 21,82 ha, wariant uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 0,11 ha; pakiet ekstensywne trwałe użytki zielone - 21,82 ha, w tym na obszarach Natura 2000 na powierzchni 18,68 ha oraz poza obszarami Natura 2000 na powierzchni 3,14 ha oraz pakiet zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie: wariant sady tradycyjne na powierzchni 0,11 ha.

Po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego przyznał skarżącemu płatność w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej skarżący zgłosił m.in. działkę ewidencyjną nr 37/4 położoną w miejscowości L. gmina S. Na działce tej zadeklarował łąkę trwałą jako roślina uprawiana w plonie głównym na powierzchni 0,30 ha i przypisał do niej wariant 2.3 "Trwałe użytki zielone z certyfikatem zgodności" oraz wariant 3.1.2 "Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000". Weryfikacja wniosków obszarowych składanych w latach ubiegłych, a przeprowadzona w roku 2008 (rok rozpoczęcia 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego) wykazała, iż zarówno w roku 2005, jak i w roku 2006 skarżący nie deklarował na działce nr 37/4 trwałych użytków zielonych, lecz uprawy kwalifikujące się do płatności uzupełniających. W związku z powyższym nie było możliwe przyznanie płatności do działki ewidencyjnej 37/4 jako trwałego użytku zielonego zarówno w roku 2008, jak i w latach następnych, również w roku 2011.

Organ I instancji wykluczył z płatności rolnośrodowiskowej również działkę ewidencyjną 108 położoną w obrębie L., gmina S. o powierzchni 1,70 ha z przypisanym w 2011 roku wariantem 2.1 "Uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności", z uwagi na nieobjęcie tej działki zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w roku 2009.

Skarżący w dniu 14 marca 2012 r. odwołał się od decyzji z [...] lutego 2012 r. wnosząc o jej uchylenie decyzji i przyznanie płatności w pełnej wysokości do zadeklarowanych działek.

Decyzją z [...] września 2012 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji wskazując, że została ona wydana z zachowaniem zasad przyznawania płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz posiadany materiał dowodowy. Odnosząc się do wykluczenia z płatności rolnośrodowiskowej działki ewidencyjnej nr 108 wskazał, że zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program Rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.; dalej ,,rozporządzenie rolnośrodowiskowe’’) zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, a tym samym nie ma możliwości zwiększania powierzchni deklarowanej, poza szczególnymi przypadkami. Organ wyjaśnił, że zwiększenie takie było możliwe w roku 2009 jednak pod warunkiem spełniania określonych kryteriów. W ocenie organu z akt sprawy wynika, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe do działki ewidencyjnej nr 108 nie zostało skutecznie podjęte w 2009 r., a zatem do działki nr 108 nie jest możliwe przyznanie tej płatności.

Uzasadniając wykluczenie z płatności rolnośrodowiskowej działki ewidencyjnej nr 37/4 wskazał, że w deklaracjach składanych w latach ubiegłych skarżący deklarował na przedmiotowej działce uprawę zboża oraz łubinu słodkiego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Rady WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 65; dalej ,,rozporządzenie nr 1122/2009’’) za trwałe użytki zielone uznawana jest ziemia przeznaczona do uprawy trawy lub innych upraw zielonych zasianych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączona do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres pięciu lat lub dłużej.

Organ odwoławczy wskazał, że termin "niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięć lat lub dłużej" oznacza okres co najmniej pięciu lat wstecz (pięciu sezonów wegetacyjnych) licząc od daty złożenia wniosku rolnośrodowiskowego. Zadeklarowana uprawa "łąka trwała" na działce rolnej nr 37/4 nie spełniała definicji trwałych użytków zielonych, ponieważ była zmianowana w latach poprzednich tj. użytkowana w sposób inny niż wskazany w rozporządzeniu nr 1122/2009.

W następstwie rozpatrzenia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału z [...] września 2012 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2670/12 uchylił tę decyzję stwierdzając, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organy rozpoznające sprawę nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie wystarczającym do merytorycznego rozpoznania wniosku, a szczególnie w zakresie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej do działki ewidencyjnej nr 108 z przypisanym w 2011 roku wariantem 2.1 "Uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności". Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organy stwierdziły, że przedmiotowa działka nie została objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w roku 2009. Organy wskazały, że zgodnie z § 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, poza szczególnymi przypadkami. Organy uznały, że zwiększenie powierzchni deklarowanej do płatności rolnośrodowiskowej było możliwe w 2009 roku, w terminie do 15 maja 2009 r. pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów, w tym m.in. poprzez złożenie aktualizacji planu działalności rolnośrodowiskowej przez uprawnionego doradcę rolnośrodowiskowego. Tymczasem w ocenie organu działka ewidencyjna nr 108 została dopisana do Planu działalności rolnośrodowiskowej w dniu 22 lutego 2010 roku.

W ocenie Sądu przyjęte przez organ ustalenia nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności organ nie udokumentował oraz nie uzasadnił twierdzenia, że działka ewidencyjna 108 została uwzględniona w Planie działalności rolnośrodowiskowej dopiero w 2010 r. Sąd zauważył, że w aktach administracyjnych jak również w aktach sądowych (załącznik do skargi) znajduje się wyciąg z Planu działalności rolnośrodowiskowej na lata 2008 -2013 r. sporządzony w dniu 15 maja 2008 r. Z przedstawionego wyciągu z tego Planu wynika, że sporna działka ewidencyjna 108 została umieszczona w Planie na lata 2008-2013. Twierdzenia organu, że działka nr 108 nie została objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w roku 2009 nie można uznać za wystarczające uzasadnienie przyznania płatności w pomniejszonej wysokości.

Zdaniem WSA w Warszawie nie można uznać za wypełnienie dyspozycji art. 107 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej ,,k.p.a.’’) stwierdzenia organu, iż zwiększenie powierzchni deklarowanej do płatności rolnośrodowiskowej było możliwe w roku 2009 pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów, bez przekonującego uzasadnienia, dlaczego organ uznaje, że działalność rolnośrodowiskowa nie została skutecznie podjęta na działce nr 108 w 2009 r.

Sąd stwierdził, że powyższe uchybienia dają podstawę do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością jej uchylenia, strona bowiem powinna wiedzieć, na jakiej podstawie organ kwestionuje objęcie działki Planem w 2008 r. i w roku następnym.

Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., sygn. SA 810/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 4). Brak przedstawienia przekonywujących motywów działania organów administracji publicznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi nie tylko naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., ale i art. 8 oraz 11 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2005 r., sygn. IV SA/Wa 156/05, Legalis).

WSA w Warszawie wskazał także, że wnioskujący o pomoc i otrzymujący świadczenie musi być przeświadczony o prawidłowym działaniu organu, który podejmując rozstrzygnięcie oraz prowadząc postępowanie jest zobowiązany do stania na straży praworządności. Dlatego zgodził się z oceną strony skarżącej, że decyzje organów zostały wydane po przeprowadzeniu z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. postępowania administracyjnego, bez wyjaśnienia spornych ustaleń co do działalności realizowanej na działce nr 108 i jej włączenia do Planu działalności rolnośrodowiskowej, co ma zasadnicze znaczenie dla przyznania płatności w pełnej wysokości oraz odpowiedniego wyartykułowania tych ustaleń w uzasadnieniu decyzji.

Ponownie orzekając w sprawie Dyrektor Oddziału zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego z [...] lutego 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że z płatności rolnośrodowiskowej wykluczono działkę ewidencyjną nr 108 o pow. deklarowanej 1,70 ha ze względu na nie objecie tej działki zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w roku 2009. Wyjaśnił, że zgodnie z § 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, a tym samym nie ma możliwości zwiększenia powierzchni deklarowanej, po za szczególnymi przypadkami. Zgodnie z § 40 rozporządzenia rolnośrodowiskowego pierwsza płatność rolnośrodowiskowa – w przypadku zmiany w 2009 r. zobowiązania rolnośrodowiskowego - jest przyznawana, jeżeli plan działalności rolnośrodowiskowej został sporządzony w terminie do dnia 15 maja 2009 r. oraz zarejestrowany w systemie teleinformatycznym, administrowanym przez Centrum Doradztwa Rolniczego z siedzibą w B. w terminie do dnia 30 września 2009 r. Tymczasem jak wynika ze zmiany do planu działalności rolnośrodowiskowej złożonej do Biura Powiatowego w P. w dniu 22 lutego 2010 r. działka o nr 108 została zadeklarowana dopiero 22 lutego 2010 r. do programu rolnośrodowiskowego. Zatem z uwagi na nieskuteczne podjęcie zobowiązania rolnośrodowiskowego na przedmiotową działkę w 2009 r., płatność w 2011 r. nie może zostać przyznana.

Dyrektor Oddziału wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 za trwałe użytki zielone uznawana jest ziemia przeznaczona do uprawy trawy lub innych upraw zielonych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączona do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres 5 lat lub dłużej. W związku z powyższym nie możliwe było przyznanie płatności do działki ewidencyjnej 37/4 jako trwałego użytku zielonego, gdyż na podstawie deklaracji rolnika z lat ubiegłych stwierdzono, że na przedmiotowej działce było uprawiane zboże oraz łubin słodki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. J. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału z [...] lipca 2013 r.

W motywach skargi podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz, że jest ona niezgodna z wyrokiem WSA w Warszawie z 19 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2670/12. Zarzucił również naruszenie art. 2 pkt 2 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L. 141 z 30. 4.2004, str. 18, dalej ,,rozporządzenie nr 796/2004’’) oraz naruszenie rozporządzenia nr 1122/2009.

Skarżący wyjaśnił, że na działce o nr 37/4 do 1 marca 2005 r. była uprawa łąki trwałej. Następnie działka ta była inaczej użytkowana, jednakże już w sierpniu 2006 r. - po zebraniu plonu – działka była i nadal jest uprawiana jako trwały użytek zielony. Zdaniem skarżącego wskazany okres uprawiania działki trwa ponad 5 lat co potwierdzają składane przez skarżącego rok rocznie deklaracje o przyznanie płatności oraz protokoły z kontroli gospodarstwa z roku 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 oraz 2012. W związku z powyższym, opierając się dodatkowo na treści art. 4 ust 2 akapit 5 rozporządzenia nr 796/2004, skarżący uznał za uzasadnione przyznanie płatności rolnośrodowiskowych do działki nr 37/4.

Odnosząc się do wykluczenia z płatności działki o nr 108 skarżący powołał się na Plan działalności rolnośrodowiskowej na lata 2008-2013, sporządzony 15 maja 2008 r. z którego wynika, że skutecznie podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe do działki nr 108 i w 2009 r. nie było potrzeby sporządzenia korekty do planu na działkę nr 108. Jednocześnie wyjaśnił, że korekty do Planu działalności rolnośrodowiskowej, sporządzone 22 lutego 2010 r. i 15 marca 2010 r. dotyczą poprawienia błędów popełnionych przez doradcę rolnośrodowiskowego i dołączenia przez skarżącego do zobowiązania nowych działek o nr ewidencyjnym 38, 63/2, 34 i 18. Skarżący podkreślił, że skuteczność podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2009 r. potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 19 marca 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2670/12.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 22 sierpnia 2014 r. skarżący uzupełnił skargę i przesłał wyrok WSA w Warszawie z 16 czerwca 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 903/14 oraz wyrok NSA z 5 lutego 2014 r. o sygn. akt II GSK 1757/12 wydane w sprawie skarżącego dotyczącej płatności rolnośrodowiskowych za 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm; dalej ,,p.p.s.a.’’) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Należy zatem przypomnieć, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z 19 marca 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2670/12 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału z [...] września 2012 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r. w pomniejszonej wysokości co oznacza, że zastosowanie w sprawie ma powołany powyżej art. 153 p.p.s.a. W wyroku tym wskazano, że organ nie udokumentował oraz nie uzasadnił twierdzenia, że działka ewidencyjna na 108 (wykluczona z płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r.) została uwzględniona w Planie działalności rolnośrodowiskowej dopiero w 2010 r. Sąd zauważył, że w aktach administracyjnych jak również w aktach sądowych znajduje się wyciąg z Planu działalności rolnośrodowiskowej na lata 2008-2013, sporządzony w dniu 15 maja 2008 r. z którego wynika, że sporna działka nr 108 została umieszczona w Planie na lata 2008-2013. W tej sytuacji, zdaniem Sądu orzekającego w dniu 19 marca 2013 r., niewystarczające dla uzasadnienia przyznania płatności w pomniejszonej wysokości jest twierdzenie organu, że działka 108 nie została objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w roku 2009.

Sąd w składzie rozpoznającym ponownie sprawę przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowych za 2011 r. stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 p.p.s.a. Organ wbrew wiążącym zaleceniom Sądu oraz wyrażonej ocenie prawnej nie wyjaśnił istotnych w sprawie kwestii związanych z wyłączeniem działki nr 108 z płatności rolnośrodowiskowych a pomimo tego utrzymał ponownie w mocy decyzję organu I instancji przyznającą skarżącemu pomniejszone płatności rolnośrodowiskowe. Podkreślić należy, że Dyrektor Oddziału w ogóle nie odniósł się do - wskazanego przez Sąd orzekający w dniu 19 marca 2013 r. - faktu ujęcia spornej działki nr 108 w planie działalności rolnośrodowiskowej za lata 2008-2013, sporządzonym 15 maja 2008 r. Dokument ten w formie wyciągu znajduje się w aktach administracyjnych (jak i sądowych), natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by organ orzekający dokonał jakiejkolwiek jego analizy. W szczególności Dyrektor Oddziału nie wyjaśnił dlaczego odmówił temu dowodowi wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast ponownie podniósł, że działka ewidencyjna nr 108 została dopisana do Planu działalności rolnośrodowiskowej w dniu 22 lutego 2010 r., co zdaniem organu ma potwierdzać korekta planu z tego dnia, złożona do Biura Powiatowego w P. Zauważyć w tym miejscu należy, że treść korekty planu działalności rolnośrodowiskowej ,,Tabela 3a’’ zawiera wykaz kilkudziesięciu działek rolnych, w tym działki nr 108, bez żadnego jednak wskazania (sprecyzowania), która z tych działek jest dopisana do planu z dniem 22 lutego 2010 r. W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza również art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądu administracyjnego. Aktualne w sprawie pozostają także zastrzeżenia Sądu skierowane do organu, zawarte w wyroku z 19 marca 2013 r., wskazujące na naruszenie innych przepisów postępowania w tym także art. 80 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego dotyczącego nieprzyznania płatności do działki nr 37/4. Według organu w 2005 i 2006 r. skarżący zadeklarował na tej działce uprawy kwalifikujące się do płatności uzupełniających (2005 r. - zboże, 2006 r. – łubin słodki), a nie trwałe użytki zielone. Skarżący stwierdza, że od 1 marca 2005 r. na tej działce była łąka trwała, w 2006 r. działka była przeznaczona pod inną uprawę, a po zbiorach w sierpniu 2006 r. strona przeznaczyła działkę na "trwały użytek zielony". Spór w sprawie sprowadza się do interpretacji definicji "trwałych użytków zielonych" zawartej w art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004, zgodnie z którą "trwałe użytki zielone" oznaczają grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączonych do płodozmianu w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowania.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższej definicji za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, iż w 2011 r. brak było podstaw do uznania działki nr 37/4 za trwały użytek zielony. Płodozmian w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 2 rozporządzenia 796/2004 to sposób uprawy, który nie jest uprawą traw lub innych upraw zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych).

Podkreślić także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 133/12 wyraził pogląd, który tutejszy Sąd aprobuje, że "dla potrzeb płatności rolnośrodowiskowej, nie każdy grunt zajęty pod uprawy zielone stanowi trwały użytek zielony, lecz jedynie taki, który spełnia wszystkie warunki określone w przytoczonej wyżej definicji tj. oprócz tego, że jest zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych dodatkowo przez okres pięciu lat lub dłużej, nie był włączony do płodozmianu w gospodarstwie, a więc grunty te służyły do upraw traw lub innych upraw zielonych naturalnych, co najmniej przez pięć kolejnych lat, po ich przekształceniu."

Równocześnie Sąd zwraca uwagę, że przywołane przez stronę odstępstwo od definicji z art. 2 ust.2 określone w art. 4 ust.2 akapit 5 rozporządzenia 796/2004 odnosi się do sytuacji ustanowienia przez państwo obowiązku ponownego przekształcenia ziemi na trwałe użytki zielone przez tych rolników, którzy posiadają ziemie przekształcone z trwałych użytków zielonych w ziemie pod inne użytkowanie, wyłącznie w celu zapewnienia przez państwo utrzymania stosunku ilości trwałych użytków zielonych do całkowitego obszaru rolnego.

Mając na względzie stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i związane z tym naruszenie art. 153 p.p.s.a. – odnoszące się do kwestii wyłączenia z płatności rolnośrodowiskowej działki ewidencyjnej 108 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Oddziału zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska Sądu zaprezentowanego w niniejszym wyroku oraz do prawidłowego, z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego, wyjaśnienia spornych w sprawie kwestii dotyczących działki ewidencyjnej 108.