Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2618/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi F. B., J. B. i B. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego znajdujących się na posesji przy ul. C. [...] we W. postanawia I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II. zwrócić każdemu ze skarżących kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem wpisu uiszczonego od skargi; III. przyznać pełnomocnikom skarżących od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie po 240 zł /dwieście czterdzieści złotych/ za zastępstwo prawne z urzędu z 22% podatkiem Vat.


UZASADNIENIE

F. B., J. B. i B. B. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we W. skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego znajdujących się na posesji przy ul. C. [...] we W.

W piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 11 września 2006r. skarżący oświadczyli, że cofają skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika zatem, że w sprawie niniejszej zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

W myśl art. 60 tej regulacji skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednak Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu albo czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu w sprawie brak jest podstaw dla przyjęcia, że cofnięcie skargi może być uznane za obejście prawa, albo skutkowałoby pozostawieniem w obrocie prawnym aktu dotkniętego wadą nieważności.

Ponadto w przepisie art. 97 § 2 powołanej wcześniej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawodawca postanowił, że w sprawach o których mowa w przywołanym poprzednio przepisie art. 97 § 1 tego aktu, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Z tych względów w sprawie zastosować należało przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm./, z którego treści wynika, w razie cofnięcia skargi przed rozprawą i umorzenia przez Sąd postępowania, skarżącemu zwraca się wpis.

Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia działającym z urzędu pełnomocnikom skarżących uzasadnione jest treścią art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm./.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych należało orzec jak w sentencji.