Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 899/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.P. jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...], utrzymująca w mocy, po rozpoznaniu odwołania M.P., decyzję Starosty Powiatu J. z dnia [...] czerwca 2011r., znak [...], nr [...] rozstrzygającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2011r. na okres 120 dni.

Decyzja została wydana w oparciu o art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.

Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie sprawy.

Status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku został przyznany M.P. z dniem [...] października 2010r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...], NR [...] Starosta Powiatu J. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez M.P.z dniem [...] czerwca 2011r. na okres 120 dni, podając w uzasadnieniu decyzji, że skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny podjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie.

Odwołanie od powyżej decyzji złożyła M.P. wskazując w nim, że odmówiła przyjęcia propozycji stażu w firmie [...] s.c. K. B., M. M. w J., ponieważ studiuje w trybie niestacjonarnym, zajęcia prowadzone są w piątki, soboty i niedziele, co pozostaje w sprzeczności z oferowanych stażem pracy, który trwa cały tydzień roboczy i jest niezgodny z jej wykształceniem. Skarżąca poinformowała, że skierowała do Dyrektora Urzędu Pracy pismo, w którym wyraziła gotowość skierowania jej na staż zgodny z jej wykształceniem.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że słusznie organ I instancji uznał, że wobec skarżącej zastosowanie miał przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Organ skierował M.P. na staż biorąc pod uwagę jej wiek, możliwość nabycia umiejętności praktycznych pozwalających na aktywizację zawodową oraz posiadane kwalifikacje.

W dniu rejestracji nie informowała ona organu o kontynuowaniu nauki w systemie zaocznym. Nawiązując do definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy organ stwierdził, że w jego świetle podjęcie studiów niestacjonarnych nie stanowi przeszkody w uzyskaniu czy posiadaniu statusu osoby bezrobotnej. Osoba bezrobotna składa oświadczenie, że jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy albo innej pracy zarobkowej i w takim wypadku przy przedłożeniu jej propozycji na przykład stażu nie może powoływać się na podjęte studia niestacjonarne. Stosownie do treści § 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009r. (Dz. U. Nr 142, poz. 1160), że czas pracy bezrobotnego odbywającego staż nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo. Zdaniem organu oczywistym jest, że gdy osoba deklaruje gotowość pracy jedynie od poniedziałku do czwartku to nie można przygotować dla niej programu stażu zgodnego z przepisami w.w. rozporządzenia. M.P. została poinformowana o prawach i obowiązkach bezrobotnego oraz o konsekwencjach odmowy przyjęcia propozycji stażu. Dlatego zasadne było pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej od dnia złożenia pisemnej odmowy, na okres 120 dni – z uwagi na fakt, że jest to pierwsza odmowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na w.w. decyzję M.P. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniosła, że w myśl art. 33 ust. 4 pkt ustawy decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej mogła zostać wydana w razie odmówienia bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o których mowa w art. 73 a ustawy. Złożona jej propozycja była nieodpowiednia, bowiem nie była zgodna z jej dotychczasowym wykształceniem i uniemożliwiała by jej dalsze kształcenie w kierunki dotychczasowego kształcenia. Pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni pozostaje w sprzeczności z art. 33 ust 4 pkt 3, który mówi o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z powodów przedstawionych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego w przedmiotowej sprawie jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, przy czym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Z treści art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy niewątpliwie wynika, że została w tym przepisie określona szczególna podstawa pozbawienia statusu bezrobotnego, która może mieć zastosowanie wówczas, gdy spełnione są warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a więc np. w sytuacji, gdy osoba bezrobotna spełniająca kryteria art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bez uzasadnionej przyczyny odmawia udziału w szkoleniu. W razie zaś, gdy nie są spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, podstawę pozbawienia statusu bezrobotnego stanowi ten przepis, a nie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy.

Warunkiem pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych jest pozostawanie w dyspozycji urzędu pracy i wykazywanie gotowości do podjęcia pracy lub też podwyższania lub zmiany swoich kwalifikacji. Potwierdzanie, iż dana osoba te warunki spełnia nie może ograniczać się tylko do zgłaszania się w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach w celu podpisania stosownego oświadczenia, ale powinno polegać przede wszystkim na reagowaniu na wszelkie propozycje pracy czy szkolenia. Brak tej gotowości stanowi przesłankę negatywną dla uzyskania bądź też utrzymania statusu bezrobotnego. Wymagana od bezrobotnego gotowość do przyjęcia pracy oraz innych zaproponowanych przez urząd form aktywizacji zawodowej ma charakter bezwzględny. Jedynie odstępstwa w tym zakresie mogą wynikać z działań aktywizujących bezrobotnego zgłoszonych przez niego i zaakceptowanych przez organ, albo też mogą wynikać z tego, że przedłożona oferta nie będzie mogła być przez daną osobę przyjęta z uwagi, iż nie stanowi ona odpowiedniej propozycji zatrudnienia, bądź ze względu na indywidualną sytuację bezrobotnego nie pozwalającą mu na przyjęcie konkretnej oferty pracy, przy czym nie może mieć ona charakteru generalnego skutkującego niemożnością niepodjęcia jakiejkolwiek pracy. Z uwagi na powyższe wykładnia zastosowanego art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pod katem interpretacji pojęcia "uzasadnionej przyczyny" prowadzi do stwierdzenia, że z uzasadnioną odmową należy rozumieć szczególną, wyjątkową i obiektywnie występującą sytuację, która stanowi usprawiedliwienie dla odmowy podjęcia pracy. (Por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2010 r. IV SA/Gl 591/2009 LexPolonica nr 2328584 )

Zdaniem Sądu organ administracji, stosując w niniejszej sprawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy jako podstawę orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej właściwie wskazał w uzasadnieniu wykładnię tego przepisu oraz argumenty przemawiające za tym, że w rozpoznawanej sprawie ma on zastosowanie. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika, jakoby M.P. informowała kierownika urzędu pracy o kontynuowaniu nauki w systemie zaocznym. W tym miejscu zauważyć wypada, że podjęcie studiów niestacjonarnych nie stanowi w świetle art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy przeszkody w uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej, o ile jest połączone ze zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia. Tym samym Sąd w pełni aprobuje stwierdzenie organu, iż w przypadku, gdy osoba bezrobotna składa oświadczenie, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy albo innej pracy zarobkowej (pkt 1a oświadczenia złożonego przez M.P. z dnia [...] października 2010r. zalegającego w aktach administracyjnych) nie może uzasadnić odmowy przyjęcia propozycji stażu podjętymi studiami niestacjonarnymi i faktem, że zajęcie na tych studiach odbywającą się również w piątki. Sąd stwierdza, że nie stanowi także uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia stażu "brak zainteresowania odbyciem stażu w w.w. firmie" (oświadczenie M.P. z dnia [...] czerwca 2011r.). Zauważyć wypada także, że nie czyni odmowy uzasadnioną podane w odwołaniu od decyzji I instancji stwierdzenie skarżącej, że nie może przyjąć stażu, gdyż nie ma on związku z jej wykształceniem. Po pierwsze, to na bezrobotnym ciąży obowiązek podania przyczyny odmowy przyjęcia stażu w oświadczeniu o odmowie, która pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że jest odmowa jest uzasadniona w świetle art. 33 ust 2 pkt 4 ustawy. Po drugie, wskazać należy, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ administracji kierujący bezrobotnego do odbycia stażu skierowania go na taki staż, który ma związek z jego wykształceniem. Rolą stażu bowiem, stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy, jest umożliwienie bezrobotnemu nabycia umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą.

Nie zasługują tym samym na uwagę zarzuty skargi, że złożona propozycja pracy była nieodpowiednia z uwagi na niezgodność z wykształceniem, a pozbawienie M. P. statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni jest zgodne z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy.

Tym samym z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji wyroku i skargę oddalił.