Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1932/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że H. S. był na przestrzeni lat 1955- 1998 zatrudniony na stanowiskach: hutnik szkła, hutnik dmuchacz szkła, w tym szkła kryształowego w [...] hutach i [...] wytwórniach zajmujących się wytwarzaniem i szlifowaniem wyrobów ze szkła. Ostatnim pracodawcą strony był [...] Huta [...] w [...]. H. S. wykonywał pracę w narażeniu na zapylenie, wzmożony wysiłek oddechowy, hałas i gorący mikroklimat. W przypadku formowania szkła występowała ekspozycja na związki ołowiu. Pomimo powyższego narażenia dwie uprawnione do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie potwierdziły zawodowej etiologii rozpoznawanych schorzeń.

Na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej H. S. wniósł w dniu [...] lutego 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA 485/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2001 r., z uwagi na braki w materiale dowodowym oraz błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekły opierając się na niepełnym materiale dowodowym, a mianowicie tylko na orzeczeniu lekarskim z dnia [...] maja 2000 r., wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]. Natomiast orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...] zostało wydane w nieprawidłowym trybie (na skutek zwrócenia się o wydanie orzeczenia przez organ odwoławczy). Wydając decyzję odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej nie dysponował więc prawidłowym orzeczeniem Instytutu.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa). Organ dokonując oceny orzeczenia lekarskiego nie mógł ograniczyć się do powołania się na konkluzję, lecz obowiązany był sprawdzić, na jakich przesłankach została ona oparta. Skoro - jak wykazało przeprowadzone postępowanie - nie było możliwe ustalenie warunków pracy skarżącego w oparciu o wyniki badań, gdyż ich w okresie zatrudnienia skarżącego nie przeprowadzono, to okoliczności te mogą być odtworzone przy pomocy zeznań świadków.

Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. do H. S. o wskazanie świadków - osób zatrudnionych w tym samym czasie co skarżący na analogicznych bądź podobnych stanowiskach pracy. Pouczył również stronę o możliwości zgłoszenia się osobiście w siedzibie stacji sanitarno-epidemiologicznej, właściwej ze względu na lokalizację zakładów, w których skarżący pracował lub złożenia wyjaśnień na piśmie, mogących przyczynić się do wnikliwego rozpoznania sprawy.

Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismami z dnia [...] sierpnia 2003 r. zwrócił się do [...] powiatowych inspektorów sanitarnych właściwych dla zakładów pracy, w których zatrudniony był skarżący o nadesłanie ocen narażenia zawodowego oraz wskazanie osób, które mogłyby być przesłuchane w charakterze świadków.

Dnia [...] września 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nadesłał ocenę narażenia zawodowego podczas zatrudnienia w Hucie [...] oraz poinformował, że strona nie wskazała świadków, w związku z powyższym w prowadzonym postępowaniu uwzględniono informacje przekazane przez świadka H. Z. pracującego w Hucie od 1965 r. na tym samym stanowisku co H. S..

Również ocena narażenia zawodowego nadesłana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] została dokonana w oparciu o wywiad z H. S. przeprowadzony w dniu [...] listopada 1998 r. i posiadane wyniki pomiarów na podobnych stanowiskach, gdyż zainteresowany nie zgłosił się w siedzibie stacji z nowymi dowodami.

W dniu [...] listopada 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał H. S. kserokopię protokołu z postępowania w sprawie choroby zawodowej w celu wniesienia uwag co do jego treści. Ponadto zwrócono się do strony o przesłanie w przypadku zakwestionowania ustaleń protokołu dokładnego opisu warunków pracy, ekspozycji na czynniki szkodliwe, potwierdzone podpisami świadków.

W odpowiedzi A. S. poinformowała o śmierci męża oraz wyraziła zgodę na prowadzenie postępowania z jej udziałem jako następcą prawnym strony. Do pisma załączyła postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., stwierdzające nabycie spadku.

Po złożeniu pozostałych ocen narażenia zawodowego oraz uzyskaniu informacji o adresach placówek, w których leczył się H. S. oraz informacji o adresie jednostki, która wystawiła kartę jego zgonu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał zgromadzoną w sprawie dokumentację do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Działu Konsultacyjno-Diagnostycznego w [...].

W dniu [...] stycznia 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] otrzymał pismo A. S. z dnia [...] listopada 2004 r. wraz ze zdjęciami stanowisk męża, w którym podważyła ona część informacji zawartych w zeznaniach świadków dotyczących warunków pracy. W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] lutego 2004 r. poinformował stronę o ponownym przesłuchaniu świadków.

W dniu [...] marca 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] otrzymał orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. S. przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego.

Pismem z dnia [...] marca 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] wyjaśnienia A. S. oraz protokoły z ponownego przesłuchania świadków z zapytaniem czy dowody te mogą mieć wpływ na zmianę wydanego orzeczenia.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Ośrodek poinformował organ, iż przedłożone dowody dotyczące narażenia zawodowego nie mają wpływu na treść orzeczenia. Wskazał również, że w związku z wniesionym odwołaniem A. S. akta sprawy zostały przesłane do Instytutu Medycyny Pracy w [...].

W dniu [...] maja 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] otrzymał orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u H. S. zawodowej etiologii przewlekłego zapalenia oskrzeli.

W związku z powyższym pismem z dnia [...] maja 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przesłał Instytutowi Medycyny Pracy w [...] dodatkowe wyjaśnienia A. S. z dnia [...] maja 2004 r., odnoszące się do zeznań świadków oraz zdjęcia stanowiska pracy męża, z prośbą o stwierdzenie, czy dowód ten może mieć wpływ na zmianę wydanego orzeczenia.

Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Instytut Medycyny Pracy w [...] poinformował Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...], że dowody te nie pozwalają na rozpoznanie choroby zawodowej.

W oparciu o orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz dochodzenia epidemiologiczne (dane o narażeniu zawodowym), przeprowadzone w okresie od dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] marca 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] czerwca 2004 r. decyzję nr [...], w której odmówił stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli.

W odwołaniu z dnia [...] lipca 2004 r. A. S. podważyła wiarygodność i rzetelność badań orzeczniczych oraz zeznań świadków, dotyczących oceny narażenia zawodowego i warunków pracy jej męża.

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż uwzględnione zostały zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 czerwca 2003 r. poprzez wnikliwą ocenę narażenia zawodowego H. S. popartą zeznaniami świadków, opiniami i zdjęciami stanowisk pracy męża A. S.. Podniósł, iż całość tej dokumentacji przekazano jednostkom orzeczniczym, a wszystkie podnoszone przez stronę zastrzeżenia co do warunków pracy H. S. nie miały wpływu na sprawę, ponieważ Instytut Medycyny Pracy w [...] nie negował jego wieloletniej pracy w narażeniu na pył przemysłowy. Mimo tego uprawnione do orzekania jednostki nie potwierdziły zawodowej etiologii schorzenia. Wobec stwierdzonej w toku badań lekarskich wydolności oddechowej nie można było stwierdzić choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli. Niewydolność oddechowa stanowi warunek konieczny uznania schorzenia za chorobę zawodową.

Wobec nie rozpoznania przez uprawnione jednostki służby zdrowia choroby zawodowej oraz nie potwierdzenie, że została ona spowodowana czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy nie było również możliwe wydanie decyzji o stwierdzeniu przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), zwłaszcza, że rozpoznanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego jednostek, przy czym ich orzeczenia są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej.

W dniu [...] listopada 2004 r. A. S. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2004 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, iż organ nie wyjaśnił wielu niezgodności i omyłek w zeznaniach świadków w kontekście złożonych przez nią wyjaśnień i kserokopii zdjęć. Podniosła, że mąż miał bardzo poważne schorzenia, ponieważ przepracował [...] lata w zawodzie hutnika. W 1997 r. H. S. zachorował na zapalenie płuc, tracił przytomność. Ponadto nie rozumie dlaczego świadkowie zeznawali nieprawdę. W okresie od 1978 r. do 1983 r. podczas pracy w Hucie [...] w [...] mąż nie kleił szkła, wykonywał tylko pracę wydmuchiwania szkła kryształowego. W miejscu pracy H. S. był hałas, ponieważ w pobliżu jego stanowiska pracowała sprężarka oraz piec [...]. Między 1988 r. a 1998 r., w okresie pracy w [...] mąż dużo więcej dmuchał niż 2 godziny. Nie zgodziła się również z oświadczeniem świadka J. B., który zeznał, że pracownicy huty używali mieszaczy biurowych, podczas gdy w miejscu pracy H. S. były duże wentylatory, a więc nie było cicho. Ponadto na hali nie było klimatyzacji i ekranów wodnych. Mąż nie miał najdalej odsuniętego stanowiska pracy od wanien, piecyków i sprężarek. Jednocześnie skarżąca negatywnie oceniła postępowanie dowodowe prowadzone przez organy nadzoru sanitarnego. Podniosła, że Huta w [...] nie wskazała świadków. W aktach sprawy brak dochodzeń epidemiologicznych z Huty w [...], [...] i [...]. Poza tym nie miała możliwości zadawania pytań przesłuchiwanym w sprawie świadkom. W dalszej części skargi skarżąca zakwestionowała również stanowisko wyrażone w orzeczeniach lekarskich będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] nie wykonał podstawowych badań płuc: spirometrii i gazometrii wysiłkowej, rezonansu magnetycznego. Badania, które zawiozła do Ośrodka oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...] nie były brane pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W sprawach z zakresu chorób zawodowych tryb postępowania administracyjnego reguluje obecnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jednakże na mocy § 10 tego rozporządzenia w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), gdyż sprawa będąca przedmiotem skargi sądowej toczyła się przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., tj. przed dniem 3 września 2002 r.

Ponadto w postępowaniu przed organami państwowej inspekcji sanitarnej stosuje się - z mocy art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) - przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Z § 7 ust. 4 i § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. wynika, że w postępowaniu prowadzonym przez właściwego inspektora pracy w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie właściwej jednostki organizacyjnej zakładu społecznej służby zdrowia oraz wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez właściwego inspektora sanitarnego. Z kolei podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego stanowią: informacje o zagrożeniach zawodowych, wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacja dotycząca przebiegu zatrudnienia, wyniki przeprowadzonych badań klinicznych oraz dokumentacja lekarska.

Poza tym organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej mogą, zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w art. 7 i art. 75- art. 86 KPA, dopuścić np. dowód ze świadków oraz uzupełniająco dowód z przesłuchania stron, jeżeli na podstawie dowodów wymienionych w powyższym rozporządzeniu nie zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, w aspekcie oceny prawnej dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA 485/02 oraz wytycznych zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, należało uznać, że organy obu instancji w sposób wyczerpujący zgromadziły i wnikliwie rozpatrzyły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy.

Realizując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2003 r. organ I instancji zwrócił się pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. do H. S. o wskazanie świadków - osób zatrudnionych w tym samym czasie co skarżący na analogicznych bądź podobnych stanowiskach pracy. Pouczył również stronę o możliwości zgłoszenia się osobiście w siedzibie stacji epidemiologicznej lub złożenia wyjaśnień na piśmie, mogących przyczynić się do wnikliwego rozpoznania sprawy.

Ponadto pismami z dnia [...] sierpnia 2003 r. zwrócił się do [...] Powiatowych Inspektorów Sanitarnych właściwych dla zakładów pracy, w których zatrudniony był skarżący o nadesłanie ocen narażenia zawodowego oraz wskazanie osób które mogły być przesłuchane w charakterze świadków.

Zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy, a w szczególności: informacja o przebiegu zatrudnienia, karty narażenia zawodowego sporządzone przez: Państwową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...] z dnia [...] i [...] sierpnia 2003 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2003 r., Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...] z dnia [...] września 2003 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2003 r., Państwową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2003 r., pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. oraz zeznania świadków: M. W. z dnia [...] września 2003 r., J. B. z dnia [...] września 2003 r. i z dnia [...] lutego 2004 r., H. Z. z dnia [...] września 2003 r. oraz właściciela zakładu W. [...] w [...] Huty [...] w [...] z dnia [...] marca 2004 r., a także wyjaśnienia A. S. z dnia [...] stycznia 2004 r. i z dnia [...] maja 2004 r. wraz ze zdjęciami stanowisk pracy H. S., jak również dokumentacja lekarska z zakładów opieki zdrowotnej w [...], [...], [...] i [...] oraz orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. - stanowił wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

A. S. została zawiadomiona o przysługującym jej prawie i terminie wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów. Z prawa tego skarżąca skorzystała.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez A. S. zarzutów dotyczących braku wiarygodności zeznań świadków J. B. i A. J. oraz uniemożliwienia jej zadawania im pytań należało zauważyć, że wniesione przez skarżącą uwagi co do ich zeznań nie mogły podważyć zeznanych treści, skoro nie przeciwstawiono im stosownych dowodów. Mimo dokonanej przez organy inspekcji sanitarnej konfrontacji wyjaśnień A. S. z zeznaniami świadków J. B. i A. J. przy ponownym przesłuchaniu nie potwierdzili, że w środowisku pracy H. S. występowało narażenie na gorący mikroklimat. Zeznania świadka H. Z. nie potwierdziły okoliczności świadczących o nadmiernym zapyleniu panującym w miejscu pracy męża skarżącej.

Trzeba również wskazać, że dokonywane przez pracodawców H. S. pomiary czynników szkodliwych w środowisku pracy na stanowisku hutnika - dmuchacza i formowacza szkła oraz szlifierza przeprowadzone w okresie od dnia [...] sierpnia 1977 r. do dnia [...] sierpnia 1977 r. ([...]) i w dniu [...] maja 1979 r. ([...]) oraz dokonane w latach 1996 - 1998 ([...]), a także w dniu: [...] kwietnia 1997 r., [...] czerwca 2000 r. i [...] października 2003 r. ([...]) nie potwierdziły przekroczenia na tych stanowiskach dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia.

Za niezasadne należało także uznać zarzuty skarżącej, kwestionujące stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2002 r. oraz orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., ponieważ z uzasadnień tych orzeczeń wynika, na podstawie jakich badań stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u H. S. choroby zawodowej. Opinie lekarskie w nich wyrażone nie zawierają niejasności i sprzeczności.

Należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie mają walor opinii biegłych, jako że dotyczą zagadnień medycznych, dlatego też stanowisko w nich zawarte jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzących postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 225/98, LEX nr 45827; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 297/98, LEX nr 45837; wyrok NSA z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 634/98, Pr. Pracy 1998/12/38; wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt I SA 1801/00, LEX nr 77663), o ile dowody te zawierają nie budzące zastrzeżeń uzasadnienia. Warunkiem koniecznym stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez właściwą jednostkę służby zdrowia. Dopiero wówczas organy inspekcji sanitarnej mają możliwość ustalenia związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaną chorobą, a działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej oraz ustalenie jej związku z działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy świadczy o tym, iż zostały spełnione przesłanki wymagane do stwierdzenia przez właściwego inspektora sanitarnego choroby zawodowej (por. wyrok NSA z 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1420/98, LEX nr 47958). W niniejszej sprawie przesłanki te nie zaistniały.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] prowadzący postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej nie naruszyli przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tego względu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd postanowił, jak w sentencji wyroku.