Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1259/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2001 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm. ) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1999 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 13, poz. 115), po rozpatrzeniu odwołania W. i E.S. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa z dnia [...] września 2001 r., znak: [...] ustalającej na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 9 stycznia 2001 r. do Prezydenta Miasta T. wpłynął wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w T. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę budynku biurowego Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. polegającą na "nadbudowie jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C na działce nr 1 obręb [...] położonej w T. przy ul. [...]". Do wniosku załączone zostały wypisy z ewidencji gruntów działki objętej wnioskiem i działek sąsiednich, jak również kopie mapy z zakreślonym terenem inwestycji.

Pismem z dnia 22 lutego 2001 r. Naczelnik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. zawiadomił strony o wszczęciu na żądanie ZUS-Oddział w T. postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C budynku istniejącego na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanego w T. przy ul. [...]

Pismem z dnia z dnia 22 lutego 2001 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w K. - Delegatura w T. o uzgodnienie wnioskowanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w T. zamierzenia inwestycyjnego, załączając do wniosku projekt decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu "na nadbudowę jednej kondygnacji przeznaczonej na cele biurowe nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku na działce nr 1 obręb [...]".

Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r. uzgodnił przedłożony mu projekt decyzji wskazując, iż wnioskowany do rozbudowy budynek nie jest obiektem zabytkowym, a planowana inwestycja nie zmienia istniejącego układu urbanistycznego.

W dniu 6 marca 2001 r. wnioskodawca zmodyfikował jednak wcześniej złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (z dnia 7 stycznia 2001 r.) dodatkowo wnosząc o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania na zabudowę patia pomiędzy segmentami A,B,C i D dachem oszklonym nad wysokością trzeciej kondygnacji oraz zabudowę istniejącego balkonu szkłem refleksyjnym na części segmentu A od strony wschodniej, północnej i południowej na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...]

Pismem z dnia 13 marca 2001 r. organ pierwszej instancji w związku z rozszerzeniem przez inwestora zakresu inwestycji powtórnie zawiadomił o wszczęciu na żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku oraz zabudowę patia pomiędzy segmentami A, B, C i D dachem oszklonym nad wysokoącią trzeciej kondygnacji oraz zabudowę istniejącego balkonu szkłem refleksyjnym na części segmentu A od strony wschodniej, północnej i południowej na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Naczelnik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa ustalił na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku oraz zabudowę patia pomiędzy segmentami A, B, C i D dachem oszklonym nad wysokością trzeciej kondygnacji oraz zabudowę istniejącego balkonu szkłem refleksyjnym na części segmentu A od strony wschodniej, północnej i południowej na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania E. i W.S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. uchyliło wyżej wskazaną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji wnioskodawca pismem z dnia 26 lipca 2001 r. ponownie dokonał modyfikacji złożonego wniosku wnosząc o "wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla pierwszego wniosku dotyczącego nadbudowy jednej kondygnacji nad segmentami B i C".

Pismem z dnia 13 sierpnia 2001 r. organ pierwszej instancji ponownie zawiadomił, że w dniu 9 stycznia 2001 r. zostało wszczęte na żądanie ZUS Oddział W T. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...]

Następnie decyzją z dnia [...] września 2001 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Naczelnik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta T. ustalił na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na "nadbudowę jednej kondygnacji nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku na działce nr 1 obręb [...] zlokalizowanej w T. przy ul. [...]".

Od wyżej przytoczonej decyzji w ustawowym terminie odwołanie złożyli W i E.S. . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazali, iż prowadzona przed około 10 laty budowa budynku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych spowodowała uszkodzenie domu odwołujących się (zlokalizowanego na działce nr 2 obręb [...]) poprzez powstanie pęknięć. Kwestia naprawy poczynionych szkód, pomimo kierowanych od 1992 r. interwencji nie została dotychczas załatwiona ugodowo "wobec uporczywej odmowy ze strony ZUS". W dalszej części uzasadnienia odwołujący się wyjaśnili, iż prowadzenie rozbudowy ZUS może spowodować dalsze uszkodzenia ich domu, a ponadto spowoduje dodatkowe zacienienie działki i domu odwołujących się, co znacząco obniży wartość nieruchomości, walory funkcjonalne oraz może spowodować zawilgocenie budynku. W takim stanie rzeczy wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu bez szczegółowego badania, czy decyzja ta nie narusza prawa własności odwołujących się stanowi w ich ocenie "rażące naruszenie art. 48, 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło, że zgodnie z dyspozycją art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu to pierwsza z decyzji wydawanych w ramach procesu inwestycyjnego. Analiza pozostałych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że cel tej decyzji został ograniczony do rozstrzygnięcia o dopuszczalności realizacji danego zamierzenia na określonym terenie, przy czym podstawą do ustalenia tej kwestii jest przeznaczenie obszaru zagospodarowania terenu określone w planie zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca przewidział dla organu dwie możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w oparciu o art. 43 właściwy organ bądź ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego - jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź odmawia ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu. Uwzględniając powyższe rozważania Kolegium stwierdziło, że pierwszoplanową i najistotniejszą czynnością w sprawie było zbadanie przeznaczenia wnioskowanego terenu wynikającego z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolegium wskazało, że objęta wnioskiem działka nr 1 obr. [...] znajduje się w obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. symbolem "[...]" - który zgodnie z częścią tekstową ustaleń powyższego planu oznacza – "Teren usług ogólnomiejskich (U) o maksymalnej ilości 5 kondygnacji (5)", dla którego warunki zagospodarowania terenu "wykluczają możliwość realizacji obiektów niezwiązanych z funkcją usługową poza urządzeniami infrastruktury technicznej określonej każdorazowo w warunkach technicznych dla procesów inwestycyjnych". Objęta wnioskiem działka znajduje się w "strefie częściowej ochrony struktury przestrzennej" (B), dla której określone w planie miejscowym warunki zagospodarowania terenu przewidują "utrzymanie podstawowych elementów kompozycji przestrzennej oraz obiektów o istotnych wartościach historyczno-artystycznych", zaś warunki działalności realizacyjnej wykluczają "możliwość lokalizacji obiektów naruszających kompozycje przestrzenne. Realizacja nowych obiektów i przebudowa winny odbywać się pod nadzorem konserwatorskim. Instrumenty realizacji - nadzór konserwatorski".

Wobec takich zapisów planu miejscowego organ odwoławczy uznał, że na przedmiotowym terenie dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, pod warunkiem uzgodnieniu projektu decyzji z właściwym miejscowo wojewódzkim konserwatorem zabytków. Artykuł 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określa inwestycje, w odniesieniu do których, ze względu na planowane miejsce ich realizacji (obszar objęty ochroną konserwatorską) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z właściwym rzeczowo organem, którym w rozpoznawanej sprawie jest Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. Wyżej wymienione uzgodnienie winno być dokonane w trybie art. 106 k.p.a., co oznacza to, iż formą prawną uzgodnienia o którym mowa jest postanowienie (art. 106 § 5 k.p.a.), na które przysługuje zażalenie, podlegające jeszcze rozpoznaniu na zasadach określonych w art. 141 i następnych k.p.a.

Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji pismem z dnia 22 lutego 2001 r. wystąpił do Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w K. - Delegatura w T. o uzgodnienie wnioskowanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. zamierzenia inwestycyjnego, załączając do wniosku projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu "na nadbudowę jednej kondygnacji przeznaczonej na cele biurowe nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego budynku na działce nr 1 obręb [...]", a Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r., znak: [...] uzgodnił przedłożony mu projekt decyzji.

Kolegium stwierdziło w związku z powyższym, że lokalizacja wnioskowanego obecnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w T. zamierzenia inwestycyjnego jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. , a zatem brak było podstawy określonej dyspozycją art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla wnioskowanego zamierzenia.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu W. i E.S. wyjaśniono, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanego przez ZUS Oddział w T. zamierzenia inwestycyjnego. Poza zakresem kognicji Kolegium pozostają natomiast roszczenia odwołujących się o naprawienie szkód (zabezpieczenie budynku i usunięcie pęknięć) powstałych w ich budynku mieszkalnym w trakcie prowadzonych przez ZUS prac budowlanych - do rozstrzygnięcia których właściwym jest sąd powszechny.

Odnosząc się do obaw odwołujących się związanych z faktem, iż rozbudowa budynku ZUS może spowodować dalsze uszkodzenia ich budynku mieszkalnego, a w konsekwencji obniżyć wartość całej nieruchomości Kolegium podkreśliło, iż kwestie z tym związane będą mogły być przedmiotem analizy dopiero na etapie ewentualnego kolejnego postępowania administracyjnego - o wydanie pozwolenia na budowę - w którym to postępowaniu wnioskodawca, zgodnie z bezwzględnie wiążącymi organ wydający pozwolenie budowlane wskazaniami zawartymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) będzie musiał wraz z projektem budowlanym przedstawić ekspertyzę geotechniczną, której przedmiotem będzie właśnie "określenie oddziaływania projektowanej inwestycji na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach" w tym również na budynek odwołujących się. Dopiero więc na etapie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia budowę zarzuty odwołujących się w powyższym zakresie będą mogły być przedmiotem rozważań.

Kolegium podkreśliło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu toczy się na podstawie przywoływanej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Są to więc dwa odrębne postępowania, chociaż pierwsza z tych decyzji warunkuje wydanie drugiej. Skoro celem decyzji, która zapada w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Przesądzanie zaś już na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o konkretnych wymaganiach wynikających z przepisów Prawa budowlanego i wykonawczych do tej ustawy pozbawiałoby strony możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego.

W odniesieniu do kolejnego z zarzutów stawianych decyzji pierwszej instancji przez odwołujących się wskazano na art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 46 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Informację tej treści zawarto zresztą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Za chybiony uznano wreszcie zarzut naruszenia art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis stanowi o przypadkach stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które w rozpoznawanym przypadku nie znajdują zastosowania.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2001 r., sygn. akt: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie E. i W.S. wnosząc o jej uchylenie i o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Skarżący podnoszą, że od wielu lat odpowiednie organy są przez nich informowane o postępujących pęknięciach budynku mieszkalnego należącego do skarżących, ale interwencje te są lekceważone. Również planowana nadbudowa jest dla skarżących z powyższych względów niepokojąca.

Skarżący powołują się ponadto na art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podnoszą, że są w posiadaniu ekspertyzy pt.: Analiza stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego w T. przy ul. [...], a w szczególności analiza powstałych pęknięć stropów i ścian konstrukcyjnych oraz określenie przyczyn powstania tych pęknięć.

Skarżący podnoszą także, że ZUS wystąpił do nich w trakcie wydawania decyzji o nadbudowie z propozycją naprawienia szkód na drodze nieformalnego i nieudokumentowanego porozumienia między stronami. Z ramienia ZUS miało się to odbywać bez osoby upoważnionej do reprezentowania ZUS w tej sprawie. Skarżący wyrażają zaniepokojenie, dlaczego inwestor - ZUS nie stanął na stanowisku prawnego rozwiązania tego poważnego problemu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją na jego poparcie i wniósł o oddalenie skargi.

W odniesieniu do obaw zawartych w skardze E. i W.S. sprowadzających się do twierdzenia, że rozbudowa budynku ZUS może spowodować dalsze uszkodzenie budynku mieszkalnego skarżących wskazano, iż kwestie precyzyjnego określenia wpływu wnioskowanego przez ZUS zamierzenia inwestycyjnego będą mogły być przedmiotem analizy dopiero na etapie kolejnego postępowania administracyjnego - o wydanie pozwolenia na budowę - w którym to postępowaniu wnioskodawca, zgodnie z bezwzględnie wiążącymi organ wydający pozwolenie budowlane wskazaniami zawartymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie musiał wraz z projektem budowlanym przedstawić ekspertyzę geotechniczną, której przedmiotem będzie właśnie określenie oddziaływania projektowanej inwestycji na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach, w tym również na budynek mieszkalny skarżących.

Podniesiono, że zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na który powołują się skarżący, jednym z obligatoryjnych elementów decyzji określających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winno być określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W przedmiotowej decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta T. ustalającej na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na nadbudowę jednej kondygnacji naziemnej nad dwukondygnacyjnymi segmentami B i C istniejącego na działce nr 1 obręb [...] budynku – "Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" wskazano, iż wnioskowana inwestycja nie powinna utrudniać dostępu do drogi publicznej właścicielom sąsiednich działek, pozbawiać ich możliwości korzystania z mediów, powodować uciążliwości poprzez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz zanieczyszczenie powietrza wody, lub gleby. W punkcie tym zawarto również zapis, iż "projekt budowlany winien zawierać m.in. ekspertyzę geotechniczną w celu określenia oddziaływania inwestycji na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach", a tym samym również na budynek mieszkalny skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2001 r., sygn. akt: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu miała charakter tzw. decyzji związanej. Oznacza to, że organ nie mógł odmówić wydania takiej decyzji, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z przepisami szczególnymi. Organy obydwu instancji wykazały, że planowane zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego w chwili wydawania decyzji Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. W świetle akt sprawy i analizy planu miejscowego będącego prawem powszechnie obowiązującym, zasadne są twierdzenia, że objęta wnioskiem działka nr 1 obr. [...] znajdowała się w obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia 30 grudnia 1991 r. (według stanu po zmianach na dzień wydawania zaskarżonej decyzji) symbolem "[...]" - który zgodnie z częścią tekstową ustaleń powyższego planu oznaczał - "Teren usług ogólnomiejskich (U) o maksymalnej ilości 5 kondygnacji (5)", dla którego warunki zagospodarowania terenu "wykluczają możliwość realizacji obiektów niezwiązanych z funkcją usługową poza urządzeniami infrastruktury technicznej określonej każdorazowo w warunkach technicznych dla procesów inwestycyjnych". Objęta wnioskiem działka znajdowała się ponadto w "strefie częściowej ochrony struktury przestrzennej" (B), dla której określone w planie miejscowym warunki zagospodarowania terenu przewidywały "utrzymanie podstawowych elementów kompozycji przestrzennej oraz obiektów o istotnych wartościach historyczno-artystycznych", zaś warunki działalności realizacyjnej wykluczały "możliwość lokalizacji obiektów naruszających kompozycje przestrzenne". Realizacja nowych obiektów i przebudowa winny odbywać się pod nadzorem konserwatorskim, a instrumentem realizacji miał być nadzór konserwatorski".

W sytuacji, w której planowane zamierzenie inwestycyjne było zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. , brak było podstawy – zgodnie z cyt. art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla wnioskowanego zamierzenia. Podkreślić należy, że skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego nie kwestionowali zgodności inwestycji z planem miejscowym. W ocenie sądu organy nie naruszyły ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zarzuty skarżących koncentrują się na wskazaniu nieprawidłowości dotyczących technicznych aspektów inwestycji, przez co – w ocenie skarżących doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżący wskazują na konieczność zaspokojenia ich roszczeń odszkodowawczych związanych ze skutkami dotychczasowej inwestycji realizowanej przez ZUS. W odniesieniu do powyższych zarzutów – prezentowanych już w toku postępowania administracyjnego - należy podzielić w całości stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zarzuty te nie mogły być uwzględnione na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż były to zarzuty przedwczesne na tym etapie procesu inwestycyjnego. Ze względu na to, że istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu było zbadanie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze, na którym w kolejnym etapie postępowania miała być realizowana inwestycja, to żądania stron, aby realizacja przedmiotowej inwestycji odbywała się w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, mogły być dochodzone na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Kwestie związane z technicznymi warunkami inwestycji nie były przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczą innych etapów postępowania inwestycyjnego i odnoszą się do innych kwestii związanych z realizacją inwestycji. Co do naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, należy zauważyć, że utrzymana w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2001 r. w punkcie [...] określała warunki wynikające z konieczności zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, które to warunki inwestor obowiązany był przestrzegać. Wreszcie podkreślić należy, że podnoszony zarzut - iż planowana inwestycja narusza własność skarżących poprzez zacienienie terenu ich działki - dotyczący faktycznie korzystania z nieruchomości, a nie - jak wskazują okoliczności sprawy - zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, również nie mógł być uwzględniony na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Roszczenia z tzw. prawa sąsiedzkiego nie są bowiem rozpoznawane w postępowaniu administracyjnym, można ich dochodzić w trybie postępowania sądowego przed sądem cywilnym.

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę E. i W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2001 r., sygn. akt [...] mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.