Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 778/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2172/06 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty gratyfikacji urlopowej niewykorzystanej w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2172/06, oddalił skargę K. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty gratyfikacji urlopowej niewykorzystanej w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Minister Obrony Narodowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] z dnia [...], którą zawieszono K. O. wypłatę gratyfikacji urlopowej niewykorzystanej w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ podniósł, że rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP Nr [...] (pkt 39) z dnia [...] w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, strona została z dniem [...] maja 2006 r. zwolniona z zawodowej służby wojskowej i przeniesiona do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego. Wykonując powyższy rozkaz, Dowódca Wojsk Lądowych decyzją Nr [...] z dnia [...] zawiesił oficerowi wypłatę gratyfikacji urlopowej, niewykorzystanej w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, do czasu spełnienia przesłanek określonych w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postanowieniem prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. (sygn. akt [...]) zastosowano wobec oficera środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych starszego specjalisty Oddziału Bazy Szkoleniowej Dowództwa Wojsk Lądowych. W związku z powyższym, kierując się treścią art. 92 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zawieszono wypłatę przedmiotowego świadczenia pieniężnego.

Organ wskazał, iż z treści art. 92 ust. 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wynika że w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną cześć uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Tak, więc zdaniem Ministra Obrony Narodowej powyższe regulacje prawne odnoszące się do sprawy pokazują, że wypłata odprawy, możliwa będzie wyłącznie w przypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu.

Natomiast zdaniem organu okoliczność zwolnienia oficera, wskutek dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i będące konsekwencją tego zwolnienia, uchylenie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, przed zakończeniem postępowania karnego, nie może zmieniać jego sytuacji prawnej w zakresie dotyczącym wypłaty należności, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

K. O. w skardze na powyższą decyzję zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a. i art. 95 pkt 2 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7-9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja organu pierwszej instancji o zwieszeniu mu wypłaty odprawy z tytułu zawodowej służby wojskowej została wydana w związku z postanowieniem prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia czynności służbowych. Jednak w związku ze zwolnieniem go z dniem [...] maja 2006 r. z zawodowej służby wojskowej został z tym samym dniem uchylony wobec niego środek zapobiegawczy jako bezprzedmiotowy. To zdaniem skarżącego winno skutkować uchyleniem wobec niego decyzji zawieszającej wypłatę niewykorzystanej gratyfikacji urlopowej. Jednak organ tego nie uczynił, czym naruszono wymienione w skardze przepisy prawa materialnego i przepisy procesowe.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wobec skarżącego został w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, zastosowany środek zabezpieczający w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, a zatem organ miał prawo zawiesić mu wypłatę odprawy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Środek ten został, co prawda postanowieniem prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej uchylony, ale jak wskazał Sąd, kwestię możliwości wypłaty zawieszonej odprawy reguluje przepis art. 92 ust. 2 ustawy o zawodowej służbie wojskowej. Przepis ten wskazuje, iż tylko w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z ustawowymi odsetkami od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Przepis ten łączy się logicznie z art. 92 ust. 1 i razem stanowią one o postępowaniu organów wojskowych w sytuacji, gdy wobec żołnierza zawodowego zastosowano wskazane w przepisie środki zapobiegawcze. Oznacza to, iż zawieszenie wymienionych w przepisie świadczeń może być przerwane tylko wtedy, gdy zaistnieje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r., a zatem gdy umorzono postępowanie karne lub dyscyplinarne lub uniewinniono żołnierza prawomocnym wyrokiem sądu.

W ocenie Sądu I instancji, żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, a zatem organ nie był uprawniony do wypłaty skarżącemu odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W rozpatrywanej sprawie postępowanie toczyło się zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, a rozstrzygnięcie organu drugiej instancji mieści się w dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a.

K. O. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego to jest przepisu art. 92 ust. 1 ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znalazł prawidłowo zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy przed zwolnieniem K. O. z zawodowej służby wojskowej prokurator wojskowy z dniem [...] maja 2006 r. uchylił zastosowany wobec niego środek zapobiegawczy - zawieszenie w czynnościach służbowych i oceny Sądu w tym względzie nie uwzględniają faktu, że w takim przypadku zawieszenie wypłaty gratyfikacji urlopowej nie wykorzystanej w roku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie znajdowało uzasadnienia w powołanym przepisie art. 92 ust. 1 cyt. ustawy;

- przepisów prawa procesowego, to jest przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 133 § 1 zd. 1 w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 P.p.s.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją oceny, że zwolnienie ze służby wojskowej poprzedzało uchylenie środka zapobiegawczego zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. że w dacie zwolnienia ze służby ([...] maja 2006 r.) skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych, a już na pewno w pierwszym dniu płatności uposażenia i innych należności wymienionych w art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierzy zawodowych.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt. II SA/Wa 2272/06 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w drugiej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Dokonana bowiem wykładnia przepisu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) jest prawidłowa. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych wskazywał, wypłatę jakich m.in. należności pieniężnych zawiesza się w przypadku zawieszenia żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych. Zgodnie z tym przepisem ulega zawieszeniu wypłata gratyfikacji urlopowej niewykorzystanej w roku zwolnienia ze służby wojskowej i taka interpretacja nie budzi wątpliwości. Nie można również Sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa materialnego, jeżeli uznał, że organ prawidłowo zastosował powyższy przepis.

Niewłaściwe zastosowanie danego przepisu polega na błędnej subsumcji, co wyraża się m.in. w tym, że ustalony w sporze stan faktyczny został błędnie uznany za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w konkretnej normie prawnej.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem ustalony stan faktyczny odpowiada stanowi przewidzianemu w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. W dniu zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej był on zawieszony w czynnościach służbowych. Wprawdzie to ustalenie jest kwestionowane przez skarżącego chociaż nie jest w tym zakresie postawiony jednoznaczny zarzut. Wynika on pośrednio z innych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Jednakże należy stwierdzić, iż stanowisko skarżącego w tym zakresie nie jest również zasadne.

Zwolnienie ze służby wojskowej nastąpiło z dniem [...] maja 2006 r., a więc z tym dniem skarżący uzyskał prawo do stosownych należności z tytułu zwolnienia ze służby.

Natomiast uchylenie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nastąpiło, co wynika jednoznacznie z postanowienia Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W., w dniu [...] czerwca 2006 r.

W związku z tym w dniu [...] maja 2006 r. istniały przesłanki do zastosowania powołanego przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Także bezpodstawne są dalsze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem jak to wskazano w podstawach kasacyjnych, są one konsekwencją naruszenia przepisów prawa materialnego oraz nieprawidłowego uznania, iż skarżący w dniu zwolnienia ze służby wojskowej był zawieszony w czynnościach służbowych. Jeżeli więc uznano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, to bezzasadne są w tym zakresie przedstawione zarzuty.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.