Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 666/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221, art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 475/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 grudnia 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i umorzenie postępowania w zakresie zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. oraz umorzenie w zakresie kosztów egzekucyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 marca 2010 r., III SA/Wa 475/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i umorzenie postępowania w zakresie zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2004 r. oraz umorzenie w zakresie kosztów egzekucyjnych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 220 § 3 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), stwierdził, że skoro profesjonalny pełnomocnik Skarżącego nie dokonał wpłaty należnego wpisu stałego, tym samym uznać należało, iż w sprawie zachodzi przesłanka do odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając temu postanowieniu, że narusza art. 221 oraz art. 231 P.p.s.a., poprzez nietrafne zastosowanie tychże przepisów i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie winien zostać pobrany wpis stosunkowy z uwagi na fakt, że przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, nie zaś jedynie fakt wystąpienia ustawowych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności członku zarządu za zaległości, a co za tym idzie brak jest podstaw do odrzucenia skargi w trybie art. 221 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także o dopuszczenie dowodu z kopii akt sprawy WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 132/05 na okoliczność zasadności twierdzenia Skarżącego, że przedmiotowa sprawa jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Strona wniosła ponadto o skierowanie skargi kasacyjnej na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów i wobec tego podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. Z uwagi na dalece idące uproszczenie zastosowane w powołanym przepisie, budzi on pewne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Co za tym idzie, należy przyjąć, że ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Z powyższego wynika, że nie wszystkie sprawy, które w jakimkolwiek stopniu dotyczą należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu I instancji była decyzja dotycząca orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Spór nie dotyczy więc ustalenia kwoty samej zaległości podatkowej. Mówiąc w sposób uproszczony, to nie należność pieniężna objęta jest postępowaniem administracyjnym, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, ale kwestia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania innego podmiotu. Na dalszy plan schodzi w takim przypadku sama wysokość należności. W przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji miał zbadać legalność przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego, a nie poprawność ustalenia wysokości należnej kwoty podatku. Dlatego też należy uznać, że w niniejszej sprawie należny wpis winien zostać ustalony w oparciu o przepis § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)

W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że chybionym jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 221 oraz art. 231 P.p.s.a. Sąd nie miał podstawy do wezwania Strony do uiszczenia wpisu stosunkowego. Zasadnie natomiast odrzucił nieopłaconą skargę, bowiem zgodnie z art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie zapłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skorzystał z przewidzianej w art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. możliwości rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednego sędziego, ponieważ sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy.

Wniosek dowodowy Strony nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dowodów nie przeprowadza się na okoliczność spornych kwestii prawnych, ale spornych ustaleń faktycznych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.