Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3638/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 2; art. 216 ust. 2; art. 226 ust. 1 pkt 8;
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi Gminy B. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. zasądza od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. na rzecz Gminy B. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę B. (zwane dalej: Skarżącą) uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekło o nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy B. na lata 2015-2023 z powodu jej sprzeczności z prawem.

Zaskarżona uchwała została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 15 czerwca 2015 r. do Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. wpłynęła uchwala Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie dotacji dla P. S.A. Jednocześnie RIO w W. została przedstawiona wskazana na wstępie uchwała nr [...], podjęta jako konsekwencja przyjętej uchwały o wyrażeniu zgody na udzielenie dotacji.

Organ nadzoru uznał się za właściwy do badania zgodności z prawem tej uchwały stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, zgodnie z którym to przepisem RIO jest właściwa m.in. w sprawach dotyczących uchwał związanych z zasadami i zakresem przyznawania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Badając w tym kontekście otrzymaną uchwałę Kolegium RIO w W. stwierdziło, iż w jego ocenie uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sposób istotny narusza porządek prawny. Wskazano w pierwszym rzędzie, iż przywołane w podstawie prawnej uchwały przez Radę Miejską w B. m.in. przepis art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o samorządzie gminnym , art.38 ust.1 pkt 3 i art. 38 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym ani też żaden inny obowiązujący przepis prawa nie dają kompetencji organowi stanowiącemu gminy do podjęcia badanej uchwały. Wskazano, że dotacje należą do szczególnej kategorii wydatków przeznaczonych na podstawie ustawy o finansach publicznych , odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych i podlegają szczególnym zasadom rozliczania ( art. 126 ustawy o finansach publicznych ).

Organ nadzoru zauważył, że w praktyce występuje wiele form wydatków ze środków publicznych , których konstrukcja prawna zbliżona jest do dotacji. Są to takie rodzaje wydatków ja :"wsparcie finansowe", "dofinansowanie" lub różnego rodzaju "refundacje". Jednak, aby określony wydatek mógł być zaklasyfikowany jako dotacja z przepisu prawnego musi jasno wynikać wskazanie, że wydatek jest realizowany przez dotację, charakter prawny dotacji oraz rodzaje podmiotów uprawnionych do jej uzyskania. Przykładowo Kolegium RIO wskazało art. 403 ust.4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( t.j. Dz. U. z 2013 r. poz.1232 ze zm. ) oraz art. 164 ust. 5b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 469 ).

W tym też kontekście - zdaniem RIO w W. - nie można uznać za materialnoprawną podstawę do udzielenia dotacji P. SA art. 38 ust. 1-3 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis ten stanowi bowiem wprawdzie delegację do finansowania ze środków jednostek samorządu terytorialnego określonych w ustawie zadań z zakresu transportu kolejowego, nie daje on jednak wprost kompetencji do przekazywania dotacji. W swoim rozstrzygnięciu RIO w W. wskazało, iż wydatki jednostki samorządu terytorialnego na zadania z zakresu transportu kolejowego mogą być natomiast realizowane przez jednostkę w formie wydatków uprzednio zaplanowanych ustawą budżetową.

Mając powyższe na względzie zdaniem Kolegium Izby żaden z powołanych przepisów ani żaden inny obowiązujący przepis prawa nie daje kompetencji organowi stanowiącemu gminy do podjęcia uchwały takiej treści i przekazaniu środków w formie dotacji.

Konsekwencją takiego stanowiska było zatem podjęcie uchwały z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], orzekającej o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 Nr [...]. Tego samego dnia RIO w W. podjęła uchwałę Nr [...] r., o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 Nr [...] w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy B. na lata 2015-2023, wskazując, że wobec uznania za niezgodne z przepisami wyrażenie zgody na udzielenie P. dotacji, bezpodstawnym było zwiększenie kwoty wydatków na lata 2015 i 2016 r. w pozycji 11.3.2 załącznika nr 1 do uchwały w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy B.. Działanie to stanowiło naruszenie przepisu art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy o finansach publicznych.

Gmina miejska B. zaskarżyła w całości rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie uchwały oraz zasądzenie na rzecz Gminy B. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa tj. art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1991 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 poz. 594 ze zm.) oraz art. 38 ust. 1-3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1594 ze zm.) przez ich błędne zastosowanie, a także naruszenie art. 226 ust. 1 pkt 8, art. 216 ust. 2 i art. 44 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady gminy w całości, w sytuacji kwestionowania jej zgodności z prawem jedynie w części.

Wskazano, że organ nadzoru błędnie przyjął, iż uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody udzielenie dotacji dla P. S.A. istotnie narusza prawo i jest nieważna, gdyż dotowanie przez jednostki samorządu terytorialnego budowy, modernizacji lub utrzymania infrastruktury kolejowej położonej na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego i służącej zaspokajaniu potrzeb mieszkańców gminy - członków wspólnoty, nie może być realizowane w formie pomocy finansowej – dotacji w rozumieniu art. 126 ustawy o finansach publicznych.

Jednocześnie podkreślono, że w wyniku działania RIO w W. uchylone zostały wszelkie zmiany wprowadzone Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy B., a nie tylko te dotyczące spornej dotacji, pomimo, iż sposób ich wskazania w uchwale pozwalał na jej uchylenie jedynie kwestionowanych zapisów. Efektem takiego działania jest paraliż funkcjonowania gminy, co stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

W sprawie zastosowanie mają m.in. przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z p. zm. – dalej jako u.s.g.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z p. zm. – dalej jako u.f.publ. ), jak również regulacje zawarte w ustawie z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2012r., poz. 1113).

Zgodnie z art. 85 u.s.g. nadzór nad wykonywaniem zadań gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Do tej pory pojęcie kryterium legalności było zwykle rozumiane przez doktrynę jednolicie. W węższym znaczeniu odnoszono je do aktu kontroli: ocena działalności komunalnej była dokonywana pod kątem jej zgodności z prawem. W szerszym znaczeniu natomiast kryterium to odnoszono również do aktu zastosowania środka nadzoru w tym sensie, iż prawo, po pierwsze, powinno obligować do zastosowania tego środka, jeśli ma on na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a po drugie, powinno określać sam środek nadzoru, organ, który może go zastosować, przypadki, w których może on być zastosowany, oraz ewentualnie tryb jego zastosowania. Przy czym prawo było rozumiane jedynie jako przepisy powszechnie obowiązujące.

Obecnie, stosownie do art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, nadzór nad samorządem terytorialnym może się opierać wyłącznie na kryterium zgodności z prawem. Nie przewidziano tu żadnych wyjątków, a tym samym wykluczono możliwość opierania ingerencji nadzorczych na negatywnej ocenie celowości, gospodarności czy rzetelności jego działań, nawet w sferze wykonywania tzw. zadań zleconych administracji rządowej. Z Konstytucji wynika, że jednostkom samorządu terytorialnego przyznana została pełna samodzielność w wykonywaniu ich zadań uwarunkowana nienaruszaniem przepisów prawa. Samodzielność ta ponadto podlega ochronie sądowej (art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP).

Zakres swobody działania organów samorządowych w znacznej mierze zależy od stosowanych wobec nich mierników kontroli. Jeżeli mierniki te są sformułowane w sposób niedookreślony, wówczas samodzielność samorządu może być bardzo ograniczona. O intensywności nadzoru nad samorządem terytorialnym nie decyduje w zasadzie mało precyzyjny podział na zadania własne i zlecone. Decyduje o tym każdorazowo ustawodawca, przyznając organom nadzorczym określone środki prawne. Bez wątpienia kompetencje organów nadzoru nie mogą być ustalane w drodze daleko idącej wykładni, zwłaszcza rozszerzającej, ale muszą wynikać wprost z obowiązujących przepisów (patrz: Bogdan Dolnicki, komentarz do art. 85, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. Bogdana Dolnickiego, ABC 2010).

Zatem jeśli w myśl art. 85 u.s.g. nadzór nad wykonywaniem zadań województwa jest sprawowany na podstawie kryterium zgodności z prawem - oznacza to, że tylko w wypadku braku takiej zgodności możliwe jest skorzystanie przez organ nadzoru z przysługujących mu uprawnień. Skorzystanie z tego uprawnienia ogranicza jeszcze ustawodawca w art. 91 ust. 4 u.s.g., gdyż przesłanka stwierdzenia nieważności uchwał organu gminy zachodzi jedynie wówczas, gdy organ nadzoru stwierdzi istotną sprzeczność z prawem (por.: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn .akt I SA/Rz 496/07, LEX nr 1005592).

Art. 11 ust. 1 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych w zakresie działalności nadzorczej wskazuje, że właściwość rzeczowa regionalnych izb obrachunkowych obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego (dalej jako jst) w sprawach:

1) procedury uchwalania budżetu i jego zmian;

2) budżetu i jego zmian;

3) zaciągania zobowiązań wpływających na wysokość długu publicznego jednostki samorządu terytorialnego oraz udzielania pożyczek;

4) zasad i zakresu przyznawania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

5) podatków i opłat lokalnych, do których mają zastosowanie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa;

6) absolutorium;

7) wieloletniej prognozy finansowej i jej zmian.

Z kolei zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy o RIO izba, prowadząc postępowanie nadzorcze w sprawie uznania uchwały budżetowej organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego za nieważną w całości lub w części, wskazuje nieprawidłowości oraz sposób i termin ich usunięcia. Jeżeli organ właściwy w wyznaczonym terminie nie usunie nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1, kolegium izby orzeka o nieważności uchwał w całości lub w części (art. 12 ust. 2). W przypadku stwierdzenia nieważności uchwały budżetowej w całości lub w części budżet lub jego część dotknięte nieważnością ustala kolegium izby (art. 12 ust. 3).

Sprawy niniejszej nie sposób rozpoznawać bez jednoczesnego odniesienia się do kwestii stwierdzenia przez RIO w W. uchwałą Nr [...] nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., która stanowiła podstawę dla podjęcia uchwały Nr [...], której stwierdzenie nieważności jest tu rozpatrywane.

W uchwale Nr [...] wskazano, że orzeka się nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. z powodu istotnego naruszenia prawa w postaci art. 38 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. .1594 ze zm. ).

Z treści przedmiotowej uchwały wynikało, że Rada wyraziła zgodę na udzielenie przez gminę B. na rzecz P. S.A. dofinansowania w formie dotacji celowej wynoszącej kwoty po 105.000 zł w roku 2015 i 2016 przeznaczonych na wykonanie dokumentacji projektowej budowy przejścia pieszo-rowerowego w B.. Uchwała zawiera określenie zakresu tej dokumentacji .

Nadto uchwała zawiera upoważnienie Burmistrza Gminy B. do wykonania uchwały.

W uchwale wskazano ponadto podstawę prawną jej podjęcia, a mianowicie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 38 ust. 2 w związku z art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym .

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 3618/15 stwierdzono, że z brzmienia cyt. powyżej przepisów prawa nie można uznać, że zapisy spornej uchwały Rady Miejskiej w B. w istotny sposób naruszyły wskazane przepisy. Bowiem zarówno z treści przepisów ustawy o transporcie kolejowym, jak i ustawy o samorządzie gminnym nie wynika niemożność finansowania przez jednostkę samorządu terytorialnego kosztów infrastruktury kolejowej w formie dotacji.

Zgodnie z powołanym w uchwale Rady art. 38 ust.2 ustawy o transporcie kolejowym, zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być również finansowane ze środków zarządcy i jednostek samorządu terytorialnego oraz z innych źródeł. Uchwała powołuje się także na treść art. 38 ust. 1 pkt 3 zgodnie z którym z budżetu państwa są finansowane koszty przygotowania i realizacji inwestycji obejmujących linie kolejowe o znaczeniu państwowym. Fakt, iż linia kolejowa, pod którą ma zostać przeprowadzone przejście pieszo-rowerowe, o którym mowa w zakwestionowanej uchwale , ma znaczenie państwowe była przedmiotem wyjaśnień i ustaleń tut. Sądu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2246/14 ( w sprawie tej przedmiotem zaskarżenia byłą uchwała Rady Gminy B. z 9 maja 2014 r. również dotycząca udzielenia dotacji P. S.A. ).

W ocenie Sądu bezpodstawne było prezentowane przez RIO w W. stanowisko, że podstawa do udzielenia dotacji musi jasno wynikać z przepisu prawa, nie można jej dorozumiewać, a pojęcie "finansowanie" może obejmować różne formy wsparcia finansowego. Dotacja niewątpliwie mieści się w pojęciu "finansowanie". Należy też zwrócić uwagę na fakt, iż z przytoczonej definicji dotacji wynikają wyłącznie następujące cechy dotacji :

- szczególne zasady rozliczania tego wydatku;

- podstawę prawną (dotacje mogą być udzielane na podstawie ustawy o finansach publicznych, ustaw odrębnych lub umów międzynarodowych) ;

- przeznaczenie (dotacje mogą być przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych).

Sąd uznał, że z przytoczonej definicji nie można wyprowadzać wniosku, że w ustawie odrębnej musi być użyte słowo "dotacja", skoro mieści się ono w szerszym pojęciu "finansowanie". Skoro zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym jst mogą finansować inwestycje w infrastrukturę kolejową, nie można wykluczać, że mają prawo to zrobić przez udzielenie dotacji. Przy czym należy też mieć na względzie fakt, iż dotacje celowe stanowią taki instrument finansowania ze środków publicznych, który udzielającemu dotacji daje najszerszy zakres kontroli wykorzystania środków publicznych ( dotacje celowe przyznaje się na warunkach określonych umową) oraz najskuteczniejszy sposób odzyskania środków pobranych w nadmiernej wysokości lub wykorzystanych niegodnie z przeznaczeniem.

Przy wykładni pojęcia dofinansowanie należy także mieć na względzie treść rozporządzenia wydanego przez Ministra Infrastruktury na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 38 ust. 8 u.t.k. Jest to rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i warunków finansowania lub współfinansowania zakupu i modernizacji pojazdów kolejowych przeznaczonych do wykonywania przewozów pasażerskich ( Dz.U. Nr 104 poz. 605 ze zm.). Zgodnie z zapisami zawartymi w § 1 i 2 rozporządzenia wsparcie finansowe na w/w cele jest realizowane przez udzielenie dotacji celowych samorządowi województwa. Oznacza to , zdaniem Sądu, że ustawodawca pojęcie "finansowanie" rozumie w wyżej zaprezentowany sposób . Budżet państwa finansuje cele określone w art. 38 u.t.k. m.in. poprzez udzielanie dotacji.

Odnosząc art. 38 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym do zapisów ustawy o finansach publicznych należy zastanowić się w jaki sposób samorząd terytorialny może to finansowanie zrealizować . I tak zgodnie z art. 218 u.f.p. z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje podmiotowe, o ile odrębne ustawy tak stanowią. Zgodnie z art. 219 ust. 2 z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje przedmiotowe również innym niż samorządowe zakłady budżetowe podmiotom, o ile odrębne przepisy tak stanowią. Zgodnie zaś z art. 221 ust. 1 u.f.p. podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań.

Opierając się o powyższe twierdzenia WSA w wyroku z dnia 2 października 2015 r. uchylił uchwałę RIO w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przyjmując, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 38 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz art.126 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię pojęcia "finansowanie" i przyjęcie, że art. 38 ust. 2 u.t.k. nie może stanowić przewidzianej w art. 126 u.f.p. podstawy do udzielenia dotacji.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela wyżej wyrażony pogląd, uznając, iż istotnie z przyczyn o których mowa, brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska RIO.

Skutkiem takiego stanu rzeczy dla niniejszej sprawy dotyczącej skargi na uchwałę RIO w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], stwierdzającej nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy B. na lata 2015-2023 jest konieczność stwierdzenia, że również ta uchwała powinna zostać uchylona, albowiem brak jej oparcia w przepisach prawa. Skoro bowiem nie można stwierdzić naruszenia przepisów prawa w wyrażeniu przez organy gminy zgody na udzielenie dotacji, w tym wypadku, dla PKP, to konsekwencja wyrażenia takiej zgody w postaci uwzględnienia związanych z nią wydatków w prognozie finansowej jst nie może zostać uznana za działanie sprzeczne z prawem.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom organu, mając na uwadze przepisy art. 44 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym jednostki sektora finansów publicznych są obowiązane do dokonywania wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków, a wydatki z budżetu są przeznaczone na realizację zadań określonych w odrębnych przepisach (art. 216 ust. 2 u.f.p.), Rada Miejska w B. była uprawniona do zaplanowania przedmiotowego przedsięwzięcia w załączniku nr 2 do Uchwały pod nazwą "Dotacja celowa dla P. na wykonanie dokumentacji projektowej budowy przejścia pieszo-rowerowego w B. – poprawa bezpieczeństwa mieszkańców" w kwocie 105.000 zł. w każdym roku. Zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 8 u.f.p. Wieloletnia Prognoza Finansowa powinna być realistyczna i określać dla każdego roku objętego limitem m. in kwotę wydatków majątkowych wynikających z limitów wydatków na planowane i realizowane przedsięwzięcia. Skoro Rada Miejska w B. uprawniona była do podjęcia uchwały o przyznaniu dotacji, tym samym zwiększając kwoty wydatków na lata 2015-2016 w poz. 11.3.2 załącznika nr 1 do uchwały pod nazwą "wydatki objęte limitem, o którym mowa w art. 226 ust. 3 pkt 4" o 105.000 zł. w każdym roku w związku z wprowadzeniem do załącznika nr 2 przedmiotowej dotacji celowej nie naruszyła, wbrew twierdzeniom organu nadzorczego przepisu art. 226 ust. 1 pkt 8 u.f.p.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących uchylenia całości uchwały dotyczącej Wieloletniej Prognozy Finansowej, a nie ograniczenie się jedynie do kwestionowanych wydatków, Sąd zaznacza, że nie podziela tego stanowiska. Zauważyć bowiem należy, że o ile w istocie w treści uchwały [...] została wyszczególniona, jako nowa, pozycja dotycząca dotacji celowej dla P. na wykonanie dokumentacji projektowej budowy przejścia pieszo-rowerowego w B., to wynikająca z dodania tej pozycji zmiana w wydatkach bieżących i majątkowych wynikających z limitów wydatków na planowane i realizowane przedsięwzięcia nie została w podobny sposób opisana, przez co nieuchylenie uchwały w całości mogłoby spowodować niezgodny z przepisami ustawy o finansach publicznych stan wieloletniej prognozy finansowej. Jednakże wobec uchylenia uchwały RIO, kwestia ta nie stanowi obecnie istotnego problemu w rozpoznaniu sprawy.

Wobec wszystkich powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona uchwała organu nadzorczego z dnia 30 czerwca 2015 r. nr 15.164.2015 wydana została z naruszeniem prawa materialnego tj. art.126, art. 226 ust. 1 pkt 8, art. 216 ust. 2 i art. 44 ust. 2 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że poczynione w badanej uchwale Rady Miejskiej w B. regulacje pozostają w sprzeczności z powyższymi przepisami prawa. W ocenie Sądu dokonano też błędnej wykładni art. 38 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez uznanie, że nie może on stanowić przewidzianej w art. 126 u.f.p. podstawy do udzielenia dotacji. Błąd ten wynikał z nieprawidłowej interpretacji pojęcia "finansowanie".

Stąd na podstawie art. 148 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną uchwałę. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.