Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 690/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 28 września 2021 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], nakazującą A. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego tunelu foliowego zblokowanego (wym. 60,0 x 18,0 m) w miejscowości S. (działka nr [...]), gmina Ż..

W petitum skargi strona zwróciła się o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Uzasadniając wniosek podała, że w sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę tunelu foliowego zblokowanego. Brak wstrzymania wykonania decyzji może też spowodować po stronie skarżącej niepowetowaną szkodę, jaką może wywołać nieuzasadniona rozbiórka tunelu (znaczne koszty rozbiórki i ewentualnie ponownego postawienia tunelu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Do okoliczności tych przywołany przepis kwalifikuje – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Szkoda z art. 61 § 3 P.p.s.a. to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia bądź jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Strona domagająca się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku i poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość podanych okoliczności. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Wobec tego strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony, o której stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że nie każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Konieczne jest przeprowadzenie oceny zaistnienia przesłanek wstrzymania w kontekście okoliczności danej sprawy (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 172/17, CBOSA).

W realiach niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić, aby przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. zaistniały.

Mając na względzie przedmiot decyzji o nakazie rozbiórki – jakim w niniejszej sprawie jest tunel foliowy zblokowany – nie można z samej istoty tego nakazu wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku przez tut. Sąd może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody. Po pierwsze, skarżąca nie wykazała, aby w wyniku wykonania nakazu rozbiórki nie było możliwe odwrócenie jego skutków, wręcz przeciwnie wskazuje na ewentualną możliwość ponownego postawienia rzeczonego tunelu foliowego. Po drugie, skarżąca nie podała jaka konkretnie znaczna szkoda zaistnieje w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. W tym względzie ograniczyła się do ogólnego wskazania na znaczne koszty rozbiórki i ponownego postawienia spornego tunelu foliowego. Z tak ogólnych twierdzeń nie sposób zaś wywnioskować z jakimi faktycznie kosztami dla skarżącej wiąże się wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca ani nie stara się sprecyzować, jaki jest koszt wykonania podanych przez nią czynności, ani też nie podaje, jaka jest jej sytuacja majątkowa, przez pryzmat której poniesienie takich kosztów mogłoby być uznane za spełniające przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Twierdzenie skarżącej o możliwości wystąpienia znacznej szkody nie zostało w konsekwencji uprawdopodobnione i poparte stosownymi danymi, umożliwiającymi jego weryfikację.

Za okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie może być potraktowane to, że zdaniem skarżącej brak było przesłanek do jej wydania. Twierdzenie to odnosi się do kwestii merytorycznej dotyczącej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ocena argumentacji, jaka jest w tym względzie prezentowana przez skarżącą przed rozpoznaniem istoty sprawy przez tut. Sąd jest niedopuszczalna, bowiem prowadziłaby do przedsądu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/ T. Świstak