Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3889/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 60 pkt 6, art. 67,
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Zarządu Województwa Mazowieckiego na rzecz M. M. kwotę 12170 zł (dwanaście tysięcy sto siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Mazowieckiego (dalej: "ZWM"), decyzją [...] lipca 2015 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2,013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a."), w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596, poz. 645 i z 2014 r. poz. 379 i poz. 1072) oraz art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej: "u.f.p.") i art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r. poz. 1649 i z 2015 r. poz. 349), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "MJWPU") nr [...] z [...] lipca 2014 r. zobowiązującą Miasto M. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

[...] lipca 2010 r. została zawarta pomiędzy Miastem M. dalej: "Beneficjent", "Strona", "Skarżący") a Województwem Mazowieckim umowa o dofinansowanie projektu pt. "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007 - 2013 (RPO WM). Umowa była zmieniana dwukrotnie aneksami z [...] sierpnia 2010 r. i [...] maja 2012 r. Na jej podstawie Beneficjentowi przyznano środki w wysokości [...] zł. Dofinansowaniem objęto m.in. dwa postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego:

1. "Budowa A.";

2. "Pełnienie nadzoru inwestorskiego nad budową A."

W trakcie kontroli planowej na zakończenie realizacji projektu, przeprowadzonej u Beneficjenta [...] listopada 2012 r. przez MJWPU, stwierdzono i opisano w informacji pokontrolnej naruszenia w obu postępowaniach ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.; dalej: "P.z.p.") .

W wyniku wszczętego postępowania administracyjnego decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...], MJWPU zobowiązała Beneficjenta do zwrotu kwoty [...] zł uznanej za niekwalifikowaną wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. MJWPU uznała, że w toku przeprowadzonych postępowań o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający Beneficjent dopuścił się naruszeń przepisów ustawy o zamówieniach publicznych w postaci:

Naruszenia skutkujące korektą 2%:

1. art. 25 ust. 1 P.z.p. poprzez nie postawienie warunku udziału w postępowaniu dotyczącego sytuacji ekonomicznej i finansowej, a żądanie na jego potwierdzenie sprawozdania finansowego albo jego części (1);

2. art. 25 ust. 1 p.z.p. poprzez żądanie od wykonawców dokumentów, które nie były niezbędne do przeprowadzenia postępowania i które nie mieszczą się w katalogu dokumentów, których zamawiający może żądać od wykonawców na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz. U. Nr 87, poz. 605 ze zm.; dalej: rozporządzenie w/s dokumentów), tj. umowa spółki cywilnej (1 i 2), harmonogram rzeczowo-finansowy (1), harmonogram płatności (2);

3. art. 25 ust. 1 p.z.p. poprzez żądanie informacji o nazwach podwykonawców (1 i 2);

Naruszenia skutkujące korektą 5%:

4. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 p.z.p. poprzez postawienie warunku dysponowania przez oferentów potencjałem technicznym już na etapie składania ofert (1);

5. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 p.z.p. poprzez żądanie, aby aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarczej potwierdzało działalność wykonawcy o profilu objętym zamówieniem (1 i 2);

6. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 p.z.p. poprzez postawienie nadmiernego warunku ekonomicznego i finansowego w wartości żądanej plisy OC (2).

Wymiar korekty finansowej ustalony został na podstawie tabeli 4 załącznika pt. "Wskaźniki procentowe dla obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej: Taryfikator) do opracowanych przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego zaleceń dotyczących "Wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej: Wytyczne MRR).

W uzasadnieniu decyzji MJWPU powołała się na naruszenie umowy o dofinansowanie projektu oraz procedur udzielania zamówień publicznych, a więc procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z funduszy unijnych, skutkujące nałożeniem korekty finansowej. Jako podstawę do jej wymierzenia wskazano dyspozycję art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L. 2006.210.25) oraz ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.).

Beneficjent zwrócił kwotę [...] zł [...] kwietnia 2013 r., na konto MJWPU.

W związku ze złożonym odwołaniem, ZWM decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji. Decyzja ta została przez Beneficjenta zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który ją uchylił wyrokiem z 7 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1800/13.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie Skarżący przedstawił cztery zasadnicze grupy zarzutów. Dotyczyły one: niewłaściwego podpisania decyzji organu I instancji, stwierdzonych nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowań przetargowych z naruszeniem przepisów Prawa zamówień publicznych (tj. art. 25 ust. 1 P.z.p. i art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 P.z.p.) oraz ich niedostatecznego uzasadnienia; przyjęcia, że zaistniałe zdarzenia dają podstawy do uznania, że są to zdarzenia, które spowodowałyby lub mogą spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego; zastosowania w sprawie Wytycznych MRR oraz Taryfikatora; wymierzenia korekty finansowej w jej maksymalnej wysokości.

Sąd uznał, że zarzuty dotyczące pierwszej i drugiej z wymienionych wyżej grup są niezasadne, a trzecia i czwarta grupa zarzutów częściowo zasadna.

Sąd wskazał, że uznając, iż Skarżący swoim działaniem naruszył przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych, istotna jest ocena, czy naruszenia te stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006. Sąd podkreślił, że z art. 98 ust 2 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 wynika, że państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego; państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.

Przepis art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 zawiera definicję legalną pojęcia "nieprawidłowości", którą jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Sąd przyjął, że naruszenie postanowień ustawy Prawo zamówień publicznych, jako realizującej zunifikowane regulacje dotyczące tej materii, odpowiada warunkom naruszenia prawa wspólnotowego. Wskazał, że zasadą powinna być konkretyzacja korekt finansowych polegająca na ustaleniu wysokości szkody, co koresponduje z istotą szkody, która odnosi się do powstania uszczerbku w majątku, jej naprawienie musi do wartości tego uszczerbku nawiązywać. Zatem, oceniając charakter naruszeń, należy uwzględnić możliwość korzystania przez uczestnika takiego postępowania ze środków ochrony prawnej przewidzianych w ustawie Prawo zamówień publicznych w przypadku naruszenia przepisów ustawy. Przepisy ustawy Prawa zamówień publicznych mają określone cele do zrealizowania. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego w tej mierze Sąd stwierdził, że Skarżący słusznie zarzucił, iż organ w zaskarżonej decyzji nie przeanalizował w sposób wystarczający spełnienia powyższej przesłanki, traktując stwierdzone naruszenia jako nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 i wymierzając korektę w wysokości 5%. Organ uznał, że stwierdzone naruszenia mogły mieć przełożenie na ilość złożonych ofert, a tym samym na ich ceny, co właśnie jest istotą potencjalnej szkody w budżecie ogólnym UE. Tak więc organ ograniczył się jedynie do hipotetycznych sytuacji, z pominięciem sytuacji faktycznej jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu konieczne było rozważenie konkretnych okoliczności dotyczących postępowań przetargowych celem dokonania oceny, że doszło do nieprawidłowości mającej powodować korektę finansową, w związku z czym powinno to zostać ponownie dokładnie zbadane.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 były słuszne.

Oceniając zarzuty skargi z czwartej grupy dotyczących zastosowania w sprawie dokumentu "Wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" oraz załącznika w postaci Taryfikatora, Sąd stwierdził, że nie są trafne w zakresie samego zastosowania tych dokumentów i złamania zasady nieretroaktywności prawa. Sąd uznał, że zapis § 19 ust. 8 umowy o dofinansowanie projektu z [...] lipca 2010 r. daje podstawę do stosowania powyższych dokumentów w sprawie.). Sąd przyjął, że Skarżący decydując się na podpisanie umowy podjął ryzyko, że już przeprowadzone przez niego postępowania w sprawie zamówień będą kontrolowane i oceniane w świetle Wytycznych MRR. Natomiast późniejsze zapisy aneksów jedynie precyzowały postanowienia umowy z [...] lipca 2010 r.

Sąd wskazał, że każdorazowa aktualizacja Taryfikatora obowiązuje w odniesieniu do postępowań kontrolnych wszczętych po dacie jego otrzymania przez instytucję kontrolującą. W dacie przeprowadzenia kontroli w 2012 r. obowiązywała już wersja Taryfikatora z lipca 2010 r., która w tabeli nr 4 (pkt 8) przewidywała wymierzenie korekty finansowej za naruszenie art. 25 ust. 1 P.z.p. w wysokości 2%. Sąd podkreślił, że o ile nie uznał za zasadne zarzutów skargi w zakresie samego zastosowania w sprawie Wytycznych MRR i Taryfikatora, to już prawidłowość użycia zapisów tych dokumentów budzi zastrzeżenia odnośnie wysokości wymiaru korekty finansowej. Wskazał, że zgodnie z treścią Wytycznych MRR przedstawione w załączonych tabelach wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Obniżenie zalecanej stawki maksymalnej nie może jednak przekroczyć 50% wartości wskaźnika wyjściowego i jest dopuszczalne jedynie do tych kategorii nieprawidłowości, w przypadku których nie wskazano wprost poziomów korekt, które mogą zostać zastosowane w zależności od wagi nieprawidłowości.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie kategoria nieprawidłowości wynosiła 5% i nie zawiera wprost przypisanego poziomu korekty, co oznacza że istnieje możliwość jej miarkowania. Ponadto wskazał, że w Wytycznych MRR zostały podane przykłady w jakich sytuacjach nie jest dozwolone obniżenie korekty, które to przykłady prowadzą do wniosku, że stwierdzone w sprawie nieprawidłowości nie należą do żadnych z wymienionych przypadków. Tym samym zdaniem Sądu w przypadku uprzedniego uznania, że nieprawidłowości te wypełniają przesłanki z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 należało dokonać miarkowania wymierzenia korekty. Sąd przyjął, że także przypadek zastosowania stawki maksymalnej wymaga uzasadnienia, a tego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Okoliczności, które zdaniem Sądu powinny być wzięte pod uwagę to przede wszystkim sam charakter stwierdzonych nieprawidłowości ale także to, że – jak wynika z akt administracyjnych sprawy – przeprowadzone postępowania w sprawie zamówienia budowlanego i nadzorczego nie budziły wątpliwości wykonawców oraz to, że na te zamówienia wpłynęło kilka ofert.

ZWM decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił decyzję z [...] marca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

MJWPU decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] zobowiązała Stronę do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od kwot i dat wskazanych w jej treści i wskazała termin jej zwrotu. Organ I instancji dokonał ponownej oceny czy poszczególne naruszenia przedstawione w powyższej decyzji stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 oraz przeanalizował, czy prawidłowo została wymierzona korekta finansowa, także czy w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające obniżyć wskaźnik korekty wynikający z Taryfikatora.

Strona ponownie odwołała się od decyzji MJWPU. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, w którym Strona zawarła m.in. zarzut nieważności zaskarżonej decyzji, ZWM utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] lipca 2014 r. i odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Od decyzji Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14 uchylił decyzję ZWM z [...] września 2014 r., uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 K.p.a.

Sąd wskazał, że przepis ten nie przewiduje innego rozstrzygnięcia niż w nim wymienione. Tymczasem organ odwoławczy, wydając swoje rozstrzygnięcie oparte na treści art. 138 § 1 pkt 1 i utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji odmówił zarazem stwierdzenia jej nieważności, a więc wydał rozstrzygnięcie, którego nie tylko ten przepis nie przewiduje ale nie przewiduje go w ogóle treść § 138 K.p.a. Sąd potwierdził, że w odwołaniu został sformułowany zarzut nieważności oparty na treści art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., ale w ocenie Sądu fakt ten nie rodził po stronie organu obowiązku wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie czyli zamieszczenia go w osnowie decyzji. Sąd zauważył, że nie jest wyłączone rozpatrzenie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji nieostatecznej, konieczne jest jednak, ażeby strona w sposób jednoznacznie wyraźny wskazała, że chce stwierdzenia nieważności decyzji i wnosi o uruchomienie postępowania nadzwyczajnego. W sytuacji jednak gdy strona wniesie w terminie odwołanie, w którym zawiera zarzuty dotyczące merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, zawierając jednocześnie zarzut dotyczący nieważności decyzji zarzut ten, nie może zostać potraktowany jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest bowiem możliwe równoczesne prowadzenie postępowania w sprawie, w dwóch wykluczających się trybach, tj. zwyczajnym (odwoławczym) i nadzwyczajnym (nieważnościowym).

W sytuacji gdy strona tak jak w przypadku niniejszej sprawy złoży odwołanie, w którym zawiera zarzuty dotyczące merytorycznej i prawnej zasadności zaskarżonej decyzji oraz zawiera w nim także zarzut nieważności decyzji, organ ma obowiązek rozpoznać odwołanie, w tym powołany zarzut nieważności i wydać rozstrzygnięcie zgodne z treścią art. 138 § 1 K.p.a.

Niezależnie od wskazanych okoliczności Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję jednoznacznie nie zastosował się do wytycznych WSA zawartych w wyroku z 7 lutego 2014 r. odnoszących się do prawidłowości użycia zapisów w postaci Wytycznych MRR i Taryfikatora w zakresie zastosowania tych dokumentów odnośnie wysokości wymiaru korekty finansowej. Sąd przywołał w tej kwestii stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 7 lutego 2014 r. cytując fragmenty tego wyroku. Sąd wskazał m.in., iż w wyroku tym zostało zalecone ażeby wyjaśniając sprawę organ w pierwszym rzędzie wyjaśnił, czy wspomniane "nieprawidłowości" mają charakter nieprawidłowości określonych art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006 i dopiero po uznaniu, że spełniają one przesłanki określone tym przepisem, po uwzględnieniu charakteru nieprawidłowości i okoliczności faktycznych sprawy, dotyczących tego, że przeprowadzone postępowania w sprawie zamówienia budowlanego i nadzorczego nie budziły wątpliwości wykonawców oraz to, że na te zamówienia wpłynęło kilka ofert - dokonał ich miarkowania.

Sąd podkreślił, że stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r. w zakresie możliwości dokonania miarkowania korekty, jest w świetle treści art. 153 P.p.s.a., wiążące nie tylko dla organu ale również dla Sądu.

ZWM decyzją z [...] lipca 2015 r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14, utrzymał w mocy decyzję MJWPU z [...] lipca 2014 r. Nr [...].

W uzasadnieniu organ odnosząc się ponownie do zarzutów odwołania z [...] sierpnia 2014 r. wskazał, że fakt uprzedniego zwrócenia środków przez Beneficjenta nie zwalniał MJWPU od konieczności wszczęcia nowej procedury w sprawie zwrotu środków, w związku z uchyleniem przez Sąd wcześniejszej decyzji administracyjnej w tej kwestii, a w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do żądania zwrotu, ponownego wydania decyzji, której podstawą był art. 207 u.f.p. Nie oznacza to jednak, że Beneficjent miał w takim przypadku obowiązek ponownego zwrotu środków, ani też nie rodziło po stronie organu konieczności zwrotu środków uprzednio wpłaconych przez Beneficjenta. Organ wskazał na art. 77 § 3 i § 4 Ordynacji Podatkowej, która w tym zakresie ma zastosowanie do środków unijnych a z którego wynika, że w razie uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dniu ww. uchylenia zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. W przypadku nie wydania nowej decyzji w ww. terminie nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki. Oznacza to w praktyce, że to nadpłata (stanowiąca różnicę między kwotą wpłaconą przez Beneficjenta a określoną w nowej decyzji) podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. W przedmiotowym przypadku kwota określona nową decyzją jest taka sama jak kwota określona w uchylonej decyzji. W związku z powyższym organ podkreślił, że interpretacja decyzji administracyjnej MJWPU nr [...] przedstawiona przez Beneficjenta, z której wynika, że jej wykonanie stanowiłoby czyn zagrożony karą, poprzez poniesienie przez jednostkę sektora finansów publicznych dwukrotnie tego samego wydatku jest błędna.

Odnośnie stwierdzenia Sądu o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wiążących wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym orzeczeniu, sygn. akt V SA/Wa 1800/13 w kwestii możliwości miarkowania wysokości korekty 5%, organ podkreślił, że w wyroku o sygn. akt V SA/Wa 1800/13 Sąd nie zobowiązał organu do obniżenia stawki korekt nałożonych na Beneficjenta, a orzekł, że organ nie rozpatrzył możliwości miarkowania tych stawek i zobowiązał organ do dokonania tego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Zdaniem organu, WSA wskazał na możliwość zastosowania mechanizmu obniżenia wskaźników korekt wskazanych wprost w Taryfikatorze, wynikającą z samego Taryfikatora (jego część opisowa) oraz wskazał, że w przypadku zastosowania stawki maksymalnej (tj. nieobniżonej) organ winien uzasadnić powody jej nieobniżenia.

W tej sytuacji, uwzględniając wskazania Sądu zawarte w prawomocnym orzeczeniu, sygn. akt V SA/Wa 3216/14 ZWM ponownie przeanalizował wysokość nałożonych korekt finansowych i zbadał czy wystąpiły okoliczności pozwalające na obniżenie wysokości wskaźników przypisanych poszczególnym nieprawidłowościom w ówcześnie obowiązującym Taryfikatorze, mając na uwadze, że w części opisowej do ówczesnej wersji Taryfikatora oraz w wyroku WSA zawarto wytyczną, że przedstawione w tabelach korekt wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Organ uznał, że zarzutem wobec niego było pominięcie uzasadnienia co do maksymalnego wymiaru korekty finansowej (5%), bez wytłumaczenia dlaczego organ nie rozważył możliwości jej obniżenia. Wyrok nie obligował zatem do obniżenia nałożonych korekt lecz zobowiązał do rozważenia możliwości zastosowania tego mechanizmu.

Organ stwierdził, że naruszenie art. 7 ust, 1 P.z.p. poprzez określenie warunków udziału w postępowaniu w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję i nie zapewniał równego traktowania wykonawców, czy żądanie przez zamawiającego dokumentów, które nie są niezbędne do przeprowadzenia postępowania, są jednymi z częściej identyfikowanych nieprawidłowości, zarówno przez instytucje zarządzające/wdrażające programami operacyjnymi, jak i przez służby Komisji Europejskiej. Ponieważ są to wydatki poniesione nieprawidłowo, niezgodnie z obwiązującymi przepisami, ich dofinansowanie nie obniżone o kwotę korekty finansowej, stanowiłoby szkodę w budżecie UE, spowodowaną poniesieniem wydatku, który jako nieprawidłowy, nie powinien być dofinansowany. Poprzez nadmierne warunki udziału w postępowaniu Zamawiający zmniejsza konkurencyjność postępowania o udzielenie zamówienia, co może mieć wpływ na wynik postępowania oraz na konkurencyjność na rynku np. ograniczanie dostępu do zamówienia pewnym grupom wykonawców, preferowanie grup wykonawców, które mają podpisane umowy z podwykonawcami już na etapie składania ofert czy postawienie nadmiernego warunku ekonomicznego i finansowego. Mniejsza liczba ofert oznacza, że ich cena może być wyższa. Stanowi to potencjalną szkodę w budżecie UE i wiąże się z nałożeniem korekt finansowych, które tej potencjalnej szkodzie zapobiegają. W Taryfikatorze dla konkretnej, opisanej w decyzji kategorii nieprawidłowości ("stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryterium oceny ofert") został określony dokładny wskaźnik procentowy korekty (na podstawie tabeli 4, poz. 5 pkt 1) wynoszący 5%. Możliwość jaką dawał ówcześnie obowiązujący Taryfikator, polegającą na obniżeniu tej stawki na odpowiedzialność IZ, na którą wskazał WSA w wyroku w niniejszej sprawie, mogła znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy przemawiały za tym szczególne okoliczności. Jednakże w żadnym z przedmiotowych przypadków takie okoliczności, zdaniem organu, nie wystąpiły. Zamawiający naruszył bowiem zasadę uczciwej konkurencji (art. 7 ust. 1 P.z.p., korekta 5%) trzykrotnie, nakładając na wykonawców nadmierne lub nieuzasadnione warunki udziału w postępowaniu i nie były to naruszenia o charakterze marginalnym w skali Programu (RPO WM), ani też w skali kraju.

Organ wskazał następnie, że określając warunki udziału w postępowaniu zamawiający wymagał wykazu niezbędnych do wykonania zamówienia narzędzi i urządzeń jakimi dysponuje wykonawca, błędnie używając sformułowania "dysponuje" zamiast "będzie posiadał/dysponował" (zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 P.z.p. poprzez postawienie wymogu dysponowania potencjałem technicznym na etapie składania ofert). Wyklucza to sytuację, w której wykonawca może wykazać, że będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamówienia, w szczególności przedstawiając w tym celu pisemne zobowiązanie podmiotów trzecich. Organ wskazał, że wymóg, aby oferenci dysponowali sprzętem na etapie składania ofert jest nieprawidłowością stwierdzoną przez służby Komisji Europejskiej, UKS, Instytucję Audytową podczas audytów, potwierdzoną przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego. Na etapie składania ofert, jest to żądanie dyskryminujące i zniechęcające do złożenia oferty, a więc ograniczające ilość ofert, która mogła zostać złożona. Jednocześnie nie był to jedynie warunek ogólny, lecz powiązany z dokumentem żądanym na potwierdzenie jego spełniania (zał. nr 5 do SIWZ). Zdaniem organu, nie zaistniały tu żadne okoliczności pozwalające obniżyć zalecaną stawkę korekty 5% za powyższe naruszenie.

Podobnie w przypadku naruszenia art 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust, 2 P.z.p. poprzez żądanie, aby aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzało działalność wykonawcy o profilu objętym zamówieniem (w obu postępowaniach) oraz naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 P.z.p. poprzez postawienie nadmiernego warunku ekonomicznego i finansowego w wartości żądanej polisy OC, zdaniem organu, nie zaistniały okoliczności pozwalające obniżyć korektę. Wymóg, aby aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzał, że wykonawca prowadzi działalność o profilu objętym zamówieniem jest warunkiem zawężającym krąg potencjalnych wykonawców, gdyż na rynku mogą działać podmioty wykonujące taką działalność nie ujawnioną, w KRS lub nie wpisaną do rejestru działalności gospodarczej, którzy są zdolni do należytego wykonania przedmiotu zamówienia. Wykonawca zamówienia publicznego nie musi posiadać statusu przedsiębiorcy lub wykonywać działalność gospodarczą. Wykonawca może działać nie na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców lecz np. na podstawie wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji. Ponadto, biorąc pod uwagę szacunkową wartość przedmiotu zamówienia wynoszącą [...] zł, żądanie polisy OC na kwotę blisko czterokrotnie wyższą od wartości zamówienia jest warunkiem nadmiernym. Nie znajduje uzasadnienia ustanowienie progu [...] zł do polisy OC dla sprawującego nadzór inwestorski, bowiem z równie dobrym powodzeniem zamówienie to mogłoby być wykonywane przez podmiot mający ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej na niższą kwotę, który posiada doświadczenie i zajmuje się nadzorami nad realizacją dużych inwestycji. Taki warunek mógł mieć niekorzystny wpływ na zachowanie zasad uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców co mogło skutkować mniejszą liczbą ofert, których cena mogła być korzystniejsza od wybranej.

ZWM wskazał, że w przypadku naruszeń jednoznacznych, z jakimi instytucje odpowiedzialne za wdrażanie, realizację i kontrolę programów UE mają do czynienia wielokrotnie, a z takimi właśnie mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, praktyka pokazuje, iż inne instytucje uprawnione do wymierzania korekt finansowych, jak Komisja Europejska czy Główny Inspektor Kontroli Skarbowej (GIKS), także nakładają korekty wprost wskazane w Taryfikatorze.

Zdaniem organu, jeśli naruszeniu przez Skarżącego ustawy P.z.p. nie towarzyszyły szczególne okoliczności, czyniące stan faktyczny odmiennym od analogicznych naruszeń występujących i identyfikowanych przez organ w Programie, niezasadnym było, obniżanie zalecanych wskaźników w Taryfikatorze. Konsekwencją przeciwnego działania mogły być rozbieżne ustalenia zarówno na poziomie jednego projektu pomiędzy różnymi instytucjami (IZ, UKS, KE), jak i rozbieżności pomiędzy korektami za tożsame naruszenie w różnych projektach, u różnych Beneficjentów.

ZWM zaznaczył, że okoliczność dotycząca ilości złożonych ofert, zgodnie z zaleceniem Sądu, również została zbadana przez organ wydający decyzję. W postępowaniu na budowę drogi wpłynęły trzy oferty, natomiast w postępowaniu na pełnienie nadzoru inwestorskiego wpłynęły dwie oferty, oraz jedna złożona po terminie, w związku z czym została odesłana wykonawcy bez otwierania i oceny. Nie były to ilości pozwalające uznać, że mimo naruszeń ustawy przez Skarżącego, zasada uczciwej konkurencji nie została naruszona i nie mogło dojść do potencjalnej szkody polegającej na mniejszej liczbie ofert aniżeli w sytuacji, gdyby nadmierne warunki udziału w postępowaniach nie były ustalone przez Skarżącego.

W skardze z 25 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ZWM z [...] lipca 2015 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która w przypadku jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

2) art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie decyzji, która jest sprzeczna z rozstrzygnięciem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14;

3) art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., poprzez przyjęcie, wbrew stanowi faktycznemu, że stwierdzone nieprawidłowości są naruszeniami, które powodują lub mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE;

4) art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie podmiotów wobec prawa polegające na stosowaniu różnych miar przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego przejawiające się w tym, że argumenty MJWPU dowartościowywano i nadawano im przymiot istotnych, a argumenty kontrolowanego przyjęte za podstawę w prawomocnym wyroku WSA pominięto w ogóle bądź minimalizowano ich znaczenie dla oceny stanu sprawy.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Skarżący podał, że ZWM nie odniósł się do zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14, ignorując stwierdzenie zawarte w decyzji MJWPU, iż "Beneficjent nie dokonał zwrotu otrzymanego dofinansowania w ustawowym terminie", mimo, że kwota [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł, od [...] kwietnia 2013 r. znajdowała się na koncie MJWPU.

Wskazując na naruszenie art. 153 P.p.s.a., Skarżący wskazał, że ZWM pomimo precyzyjnego wskazania Sądu co do zalecanego sposobu postępowania w procesie tworzenia treści decyzji nie dokonał korekty finansowej poprzez zbadanie przesłanek pozwalających na jej obniżenie. Tymczasem, zdaniem Skarżącego, w wyroku Sąd wyraźnie stwierdził, że treść zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do korekty nie stanowi jej wypełnienia a wręcz przeciwnie wskazuje na to, że organ kwestionuje możliwość miarkowania wysokości korekty.

Ponadto, Skarżący przedstawił własne zestawienie ofert w przeprowadzonych przez Stronę postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych na roboty drogowe w 2008 r. oraz na nadzory inwestorskie nad tymi robotami. Zdaniem Skarżącego, z analizy tych danych wynika, że ilość ofert złożonych w przedmiotowych postępowaniach była większa niż średnia liczba ofert składanych w owym okresie na tego typu zamówienia przeprowadzane przez Stronę.

Skarżący dodał, że ZWM nie przytoczył żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska, iż stwierdzone w postępowaniach naruszenia powodowały lub mogły spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Nie określił też w jaki sposób ograniczony został krąg wykonawców, którzy mogli złożyć ofertę.

W odpowiedzi na skargę Zarząd WM wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która w przypadku jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Wyjaśnienia wymaga, że nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie okoliczność, iż Skarżący dokonał zwrotu spornej kwoty na konto MJWPU [...] kwietnia 2013 r. Wprawdzie w decyzji z [...] lipca 2014 r. organ I instancji wskazał, że Beneficjent nie zwrócił wydatków uznanych za niekwalifikowane, jednak stwierdzenie to odnosiło się do wezwania Beneficjenta do zwrotu tych wydatków, zawartego w zaleceniach pokontrolnych z [...] stycznia 2013 r. Skarżący zwrócił sporną kwotę po wydaniu przez organ I instancji decyzji administracyjnej z [...] marca 2013 r., co jednoznacznie stwierdził ZWM w zaskarżonej decyzji. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem ZWM zawartym w zaskarżonej decyzji w niniejszej kwestii, że wydanie w przedmiotowej sprawie kolejnej decyzji administracyjnej nie obliguje Skarżącego do ponownego uiszczenia już raz zwróconej kwoty.

Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że w świetle art. 60 pkt 6 u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są m.in. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Jak wynika natomiast z art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, ponowna wpłata spornej kwoty na rachunek organu stanowiłaby kwotę nienależnie zapłaconej należności, czyli podlegającej zwrotowi w trybie przepisów Ordynacji podatkowej – nadpłatę.

Z tych względów w przypadku obu decyzji nie zaistniała przesłanka ich nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.

W tych też okolicznościach niezasadny jest również zarzut naruszenia przez ZWM art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP, zarzut ten bowiem Skarżący wiąże z nieuwzględnieniem przez ZWM niezasadnego, jak wynika z powyższych wyjaśnień, zarzutu odnoszącego się do art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.

Za zasadny natomiast należy uznać zarzut naruszenia treści art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z przepisu powyższego, jak wskazuje się w orzecznictwie wynika, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd lub organ, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, Lex nr 34466). Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania tychże wytycznych sądu.

W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie, dwukrotnie nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartych w wyrokach z 7 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1800/13 i z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14. W wyroku z 7 lutego 2014 r., Sąd odnosząc się do prawidłowości użycia zapisów w postaci Wytycznych MRR i Taryfikatora stwierdził, iż zastrzeżenia budzi wysokość wymiaru korekty finansowej. Sąd wskazał w wyroku, że zgodnie z treścią Wytycznych MRR przedstawione w załączonych tabelach wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Obniżenie zalecanej stawki maksymalnej nie może jednak przekroczyć 50% wartości wskaźnika wyjściowego i jest dopuszczalne jedynie do tych kategorii nieprawidłowości, w przypadku których nie wskazano wprost poziomów korekt, które mogą zostać zastosowane w zależności od wagi nieprawidłowości. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie kategoria nieprawidłowości wynosi 5% i nie zawiera wprost przypisanego poziomu korekty, co oznacza, że istnieje możliwość jej miarkowania. Ponadto Sąd wskazał, że w Wytycznych MRR zostały podane przykłady w jakich sytuacjach nie jest dozwolone obniżenie korekty (taryfikator przewiduje, że dane naruszenie powinno być sankcjonowane korektą 100%; jako najkorzystniejszą wybrano ofertę podlegającą odrzuceniu; dokonano zmian dokumentacji przetargowej bez wymaganej zmiany ogłoszenia; w treści ogłoszenia SIWZ nie zawarto pełnej informacji o warunkach udziału w postępowaniu i kryteriach oceny ofert; wybór oferty nastąpił na podstawie innych kryteriów oceny ofert, niż określone w SIWZ). Sąd uznał, że przytoczone przykłady prowadzą do wniosku, że stwierdzone w sprawie nieprawidłowości nie należą do żadnych z wyżej wymienionych przypadków. Tym samym oznacza to, że w sprawie koniecznym było – oczywiście w przypadku uprzedniego uznania, że nieprawidłowości te wypełniają przesłanki z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 – dokonanie miarkowania wymierzenia korekty.

Powyższe stanowisko powtórzył Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 31 marca 2015 r., wskazując jednocześnie, że Sąd w poprzednim wyroku zalecił ażeby wyjaśniając sprawę organ w pierwszym rzędzie wyjaśnił, czy wspomniane "nieprawidłowości" mają charakter nieprawidłowości określonych art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006 i dopiero po uznaniu, że spełniają one przesłanki określone tym przepisem, po uwzględnieniu charakteru nieprawidłowości i okoliczności faktycznych sprawy, dotyczących tego, że przeprowadzone postępowania w sprawie zamówienia budowlanego i nadzorczego nie budziły wątpliwości wykonawców oraz to, że na te zamówienia wpłynęło kilka ofert - dokonał ich miarkowania.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż w obu wyrokach, Sąd uznał, że w przypadku wykazania przez organ, iż wspomniane "nieprawidłowości" mają charakter nieprawidłowości określonych art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006, gdyż spełniają one przesłanki określone tym przepisem, organ zobligowany jest dokonać miarkowania korekt finansowych.

Sąd w wyroku z 31 marca 2015 r. wskazał, że pomimo, iż organ zastosował się do wytycznych Sądu w zakresie tego, czy "nieprawidłowości" spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006, treść zaskarżonej decyzji, w zakresie odnoszącym się do korekty, nie stanowi jej wypełnienia, a wręcz przeciwnie wskazuje na to, że organ kwestionuje możliwość miarkowania wysokości korekty wprost wskazując na to, że wysokość korekty przypisana do określonych naruszeń zamieszczonych w tabeli 4 poz. 5 pkt 1 w wysokości 5% skutkuje brakiem formalnych podstaw miarkowania, a wskazany w Taryfikatorze poziom procentowy korekty stanowi o jej miarkowaniu.

Tymczasem w zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2015 r., ZWM stwierdził, że Sąd nie zobowiązał organu do obniżenia stawki korekt nałożonych na Skarżącego, a orzekł, że organ nie rozpatrzył możliwości miarkowania tych stawek i zobowiązał organ do dokonania tego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Organ uznał, że Sąd pozostawił tę kwestię do rozważenia przez organ, a związał organ jedynie zaleceniem, iż w przypadku zastosowania jednak stawki maksymalnej (tj. nieobniżonej) organ winien uzasadnić powody jej nieobniżenia. W konsekwencji ZWM doszedł do wniosku, że możliwość jaką dawał ówcześnie obowiązujący Taryfikator, polegającą na obniżeniu stawki korekty, mogła znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy przemawiały za tym szczególne okoliczności. Organy obu instancji takich okoliczności się nie dopatrzyły i wbrew zaleceniom Sądu zawartym w obu przywołanych powyżej wyrokach, nie dokonały obniżenia spornych korekt finansowych.

Powyższe stanowi naruszenie art. 153 P.p.s.a., powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie organ stwierdził, iż naruszenia stwierdzone w niniejszej sprawie, popełnione przez Skarżącego w toku przeprowadzonych postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006, należy powtórzyć za wyrokiem z 31 marca 2015 r., iż ze względu na niniejsze rozstrzygnięcie, nie może na tym etapie sprawy podlegać badaniu to, czy organ dokonał merytorycznie poprawnej oceny w tym zakresie.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ zastosuje się do wskazań zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1800/13 oraz z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3216/14.

W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.