Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 368/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 91, art. 93,
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 6r ust. 3 i 3b
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: par. 115, par. 118 w zw. z par. 143, par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 listopada 2019 r. Nr XIV/88/2019 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kępno 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: a) § 2 pkt 2 lit e i § 6 ust. 2 pkt 5 w zakresie wyrażenia "resztkowe" to znaczy"; b) § 2 pkt 2 lit g i § 6 ust. 2 pkt 6 w zakresie wyrażenia "odpady problemowe"; c) § 2 pkt 2 lit h i § 6 ust. 2 pkt 7 w zakresie wyrażenia "odpady problemowe pozostałe" i w zakresie słów: "farby, oleje, świetlówki, żarówki termometry rtęciowe i"; d) § 3 ust. 2 pkt 1; e) § 4 ust. 2 pkt 1 i 3; f) § 5; g) § 6 ust. 1 pkt 5 w zakresie wyrażenia "resztkowych" to znaczy"; h) § 6 ust. 12 i ust. 13; i) § 7 ust. 2 w zakresie wyrażenia "do 7,0 mł"; j) § 7 ust. 8 pkt 1 w zakresie wyrażenia "do 120 l", k) § 7 ust. 8 pkt 2 w zakresie wyrażenia "do 1100 l"; l) § 7 ust. 8 pkt 3 w zakresie wyrażenia "do 7 mł"; ł) § 8 ust. 6 pkt 1 w zakresie wyrażenia "odpadów problemowych"; m) § 8 ust. 6 pkt 2 w zakresie wyrażenia "odpadów problemowych pozostałych" i w zakresie słów: "farb, olei, świetlówek, żarówek termometrów rtęciowych i"; n) § 9 ust. 1 pkt 1 i 2; o) § 12 ust. 1 pkt 4 w zakresie wyrażenia "resztkowych"; p) § 12 ust. 2 pkt 1 i 2; r) § 13; s) § 14 ust. 2; t) § 16 ust. 2; u) § 17 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2; w) § 19 ust. 1; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Gminy Kępno na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na sesji Rady Miejskiej w Kępnie w dniu 28 listopada 2019r. podjęta została uchwała Nr XIV/88/2019 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kępno (zwana dalej "Uchwałą"). Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019r., poz. 506 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010).

Wojewoda Wielkopolski, reprezentowany przez r. M., w dniu 02 marca 2021r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Rady Miejskiej w Kępnie skargę na powyżej opisaną Uchwałę wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości ze względu na istotne naruszenia prawa oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Skarżący zarzucił Uchwale istotne naruszenie prawa:

1. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010), dalej jako "ustawa", poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i posłużenie się w § 2 pkt 2 lit. e, g i h, § 6 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 2 pkt 5, 6 i 7, § 12 ust. 1 pkt 4 oraz w § 16 ust. 2 zaskarżonej uchwały pozaprawnym, niezdefiniowanym na gruncie obowiązujących przepisów, terminem ,,odpadów resztkowych", ,,odpadów problemowych" oraz ,.odpadów problemowych pozostałych ",

2. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i ograniczenie w § 4 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały możliwości naprawy pojazdów do tych należących do właściciela nieruchomości oraz w § 4 ust. 2 pkt 3 poprzez ograniczenie możliwości naprawy pojazdów do napraw, które nie stwarzają uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości,

3. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i posłużenie się w § 6 ust. 13 zaskarżonej uchwały frakcją odpadów ,,odpady wielkogabarytowe w tym meble", podczas gdy ustawodawca posługuje się frakcją odpadów ,,meble i inne odpady wielkogabarytowe ",

4. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i wskazanie w § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały rodzaju czynności uznanych za uprzątanie zanieczyszczeń oraz poprzez uregulowanie kwestii dotyczącej sposobu postępowania z uprzątniętymi zanieczyszczeniami;

5. art. 4 ust. 2 ustawy poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 5 zaskarżonej uchwały dodatkowych zakazów,

6. art. 4 ust. 2 ustawy poprzez delegacji ustawowej i określenie w § 6 ust. 12 zaskarżonej uchwały co wchodzi w skład frakcji odpadów niebezpiecznych,

7. art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i określenie w § 7 ust. 2 i § 7 ust. 8 pkt 1-3 zaskarżonej uchwały nie tylko minimalnej, ale też maksymalnej pojemności urządzenia przeznaczonego do zbierania odpadów komunalnych,

8. art. 4 ust. 2 ustawy poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zamieszczenie w § 9 ust. 1 zaskarżonej uchwały kwestii związanych z dostępem przedsiębiorcy do pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na nieruchomości, które powinny być uregulowane w umowie dotyczącej wywozu odpadów komunalnych,

9. art. 4 ust. 2 pkt 2a ustawy poprzez brak określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów i tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej,

10. art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez brak określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym pojemników, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków i tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej,

11. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez brak określenia częstotliwości pozbywania się z terenu nieruchomości odpadów komunalnych takich jak: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło oraz odpady opakowaniowe wielomateriałowe, jak również niesegregowalnych (zmieszanych) odpadów komunalnych, a tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej,

12. art. 4 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 6r ust. 3b ustawy poprzez określenie w § 12 ust. 1 pkt 4 ustawy częstotliwości pozbywania się bioodpadów w sposób nieuwzględniający minimalnej częstotliwości pozbywania się bioodpadów w okresie od kwietnia do października wynikającej z ustawy, a tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej,

13. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez określenie w § 12 ust. 3 zaskarżonej uchwały częstotliwości odbioru odpadów komunalnych z terenów nieruchomości służących do użytku publicznego, zamiast częstotliwości pozbywania się tych odpadów, a tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej,

14. art. 4 ust. 2 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wyodrębnienie w § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały grupy właścicieli nieruchomości, na których prowadzona jest działalność handlowa, gastronomiczna lub inna działalność gospodarcza i nałożenie na nich dodatkowych obowiązków, takich jak bieżące sprzątanie nieruchomości po zakończeniu działalności w danym dniu czy skuteczne zapobieganie zanieczyszczaniu terenów przyległych odpadami, a tym samym modyfikację art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,

15. art. 4 ust. 2 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i określenie w § 13 zaskarżonej uchwały, kiedy dopuszczalny jest odbiór odpadów z terenów nieruchomości, podczas gdy ww. materia winna być uregulowana w uchwale podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 ustawy,

16. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i zawarcie w § 14 ust. 2 zaskarżonej uchwały regulacji dotyczących nieczystości ciekłych gromadzonych w przydomowych oczyszczalniach ścieków,

17. art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i zakazanie w § 17 ust. 3 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały pozostawiania zwierzęcia domowego bez dozoru, jeżeli nie jest ono należycie uwiązane lub nie znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym albo na terenie ogrodzonym w sposób uniemożliwiający wydostanie się zwierzęcia na zewnątrz oraz wpuszczania zwierząt do piaskownic i na place zabaw dla dzieci, a także poprzez nakazanie w § 17 ust. 2 zaskarżonej uchwały właścicielom zwierząt domowych, aby trzymali zwierzęta tylko na posesji będącej ich własnością,

18. art. 4 ust. 2 pkt 7 ustawy poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i zobowiązanie osób utrzymujących zwierzęta gospodarskie w § 19 ust. 1 zaskarżonej uchwały do niepowodowania uciążliwości dla użytkowników danej nieruchomości oraz nieruchomości sąsiednich.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał szeroką argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Przytoczył podstawę prawną podjęcia przedmiotowej Uchwały art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, których treść jednoznacznie wskazuje katalog spraw w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku, i jest on zamknięty. Organ stanowiący jest zobowiązany zarówno do pełnej realizacji zawartego w delegacji ustawowej upoważnienia, jak i do ścisłego przestrzegania zakresu delegacji ustawowej. Zarówno brak pełnej realizacji delegacji ustawowej, jak i jej przekroczenie w uchwale podjętej przez radę gminy stanowi istotne naruszenie prawa.

Odnosząc się do treści Uchwały Wojewoda stwierdził, że nie normuje ona wszystkich enumeratywnie wymienionych w art. 4 ust. 2 ustawy zagadnień, a ponadto zawiera postanowienia wykraczające poza delegację ustawową. Następnie skarżący szczegółowo przedstawił uzasadnienie każdego z zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Kępno reprezentowany przez r.pr. W. P. wniósł o oddalenie skargi w całości.

Organ zaznaczył, że między stronami toczy się już postępowanie dotyczące nowelizacji zaskarżonego regulaminu utrzymania czystości - pod sygnaturą: II SA/Po 176/21. Wojewoda Wielkopolski w dniu 5 stycznia 2021 r. wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr KN-1.4131.1.871.2020.20 stwierdzające nieważności w całości uchwały nr XXV/178/2020 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 30 listopada 2020r. zmieniającej uchwałę nr XIV/88/2019 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 listopada 2019 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kępno. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę wniosła Gmina Kępno. Organ podkreślił, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest uchwała nowelizująca przedmiotową uchwałę tj. uchwała nr XXV/178/2020 z dnia 30 listopada 2020r. Następnie organ odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi kwestionujących konkretne zaskarżone postanowienia Uchwały wskazując, że zarzuty te są w ocenie organu niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie w części.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

W świetle art. 91 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały, dalej "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Wielkopolski w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej Uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g. do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowe, o którym mowa w art. 93 u.s.g. jest wolne od opłat sądowych (art. 100 u.s.g.), zatem w wyniku stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały chociaż w części organ nie jest zobowiązany do zwrotu skarżącemu wpisu od skargi bowiem taki wpis nie był pobierany.

Przedmiotem skargi skarżący Wojewoda objął uchwałę Nr XIV/88/2019 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 listopada 2019r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kępno, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 04 grudnia 2019r., pod pozycją 10217. Uchwała weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020r. (§ 25 Uchwały).

Rada Miejska w Kępnie Uchwałą Nr XXV/178/2020 z dnia 30 listopada 2020r. zmieniała zaskarżoną Uchwałę Nr XIV/88/2019 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 listopada 2019r. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 11 grudnia 2020r., poz. 9633) w zakresie § 7 ust. 2, dodała § 7 ust. 3a, w § 11 dodano ust. 3, zmieniono § 12 ust. 1 pkt 4. Uchwała z 30 listopada 2020r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021r. (§ 3 uchwały).

Rozstrzygnięciem nadzorczym nr KN-I.4131.1.871.2020.20 z 05 stycznia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 14 stycznia 2021r., poz. 535) Wojewoda Wielkopolski orzekł nieważność uchwały Nr XXV/178/2020 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 30 listopada 2020r. zmieniającej zaskarżoną Uchwałę Nr XIV/88/2019 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 listopada 2019r. – ze względu na istotne naruszenie prawa. Sądowi wiadomym jest z urzędu, iż ww. rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 176/21 i będzie przedmiotem procedowania przez Sąd i aktualnie oczekuje na wyznaczenie terminu posiedzenia.

Godzi się w tym miejscu podkreślić, iż istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów lub czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba badania, czy zaskarżona Uchwała nadal obowiązuje w pierwotnym kształcie – kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak się bowiem przyjmuje w orzecznictwie, zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por.: uchwała TK z dnia 14 września 1994 r., W 5/94, OTK 1994/2/44; wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., II OSK 1776/06, LEX nr 327767).

Podobnie nie stanowi przeszkody w osądzeniu niniejszej sprawy okoliczność, iż zmiana zaskarżonej Uchwały była przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, skutkiem czego Wojewoda stwierdził nieważność uchwały zmieniającej w całości ze skutkiem od dnia podjęcia uchwały zmieniającej (ex tunc), co będzie jeszcze przedmiotem badania przez tutejszy Sąd. Przeprowadzenie takiej kontroli nadzorczej Wojewody nie pozbawia bowiem zainteresowanych podmiotów prawa skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego w zakresie nie objętym rozstrzygnięciem nadzorczym, jak i w zakresie objętym rozstrzygnięciem nadzorczym, ale obowiązującym do dnia wejścia w życie zmiany Uchwały (tak też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2009 r., II SA/Sz 994/08, LEX nr 557043; por. też P. Chmielnicki [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2013, uw. 4 do art. 92).

Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej Uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1, 2, 2a i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019r., poz. 2010, dalej "u.c.p.g.") w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej Uchwały. Niewątpliwie zaskarżona Uchwała stanowi akt prawa miejscowego, co zostało wyraźnie przesądzone przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 in fine u.c.p.g. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego Regulaminu wskazać należy, że wprowadzając sankcję nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a), jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny.

Do naruszeń tych zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, LEX nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym.

Przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie Zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.05.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 03.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 205–206).

Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 (podobnie: § 134 pkt 1) w zw. z § 143 ZTP, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie.

Istotne znaczenie ma również zawarty w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w § 6 ZTP) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, s. 38–39).

Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Regulamin utrzymania porządku i czystości w gminie stanowi prawo miejscowe a jego postanowienia mają jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe, w szczególności zawartych w ustawie upoważniającej.

Zgodnie art. 4 ust. 2 u.c.p.g. obowiązującego na dzień podjęcia uchwały, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie:

a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady,

b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży,

c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków;

2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony);

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Należy podkreślić, że wyliczenie wskazane w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. ma charakter wyczerpujący (zamknięty) i, jako że stanowi element normy kompetencyjnej, powinno być interpretowane ściśle. Przepis art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie daje prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani do podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż w każdym przypadku oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej (por. np. wyroki WSA w Krakowie z 22 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 756/08 oraz we Wrocławiu z 30 grudnia 2009 r., II SA/Wr 470/09, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Rada Miejska w niniejszej sprawie mogła, więc dokonać regulacji przedmiotowego zagadnienia tylko w takim zakresie, w jakim została do tego wyraźnie upoważniona (por. np. wyroki WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 756/08; we Wrocławiu z 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 470/09, dostępne CBOSA). Zasadnie podkreśla też skarżący Wojewoda, że brak któregokolwiek z obligatoryjnych elementów Uchwały wynikający z pominięcia regulacji, o których mowa w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. może także stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności w całości.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienia zaskarżonego Regulaminu, jako aktu prawa miejscowego nie mogą w szczególności wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia unormowanego w art. 4 ust. 2 u.c.p.g., być niezgodne z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz powtarzać regulacji zawartych w tych przepisach (z zastrzeżeniem wyjątków dotyczących powołania definicji in extenso), ani też formułować ustanawianych w nim nakazów lub zakazów w sposób niejasny lub niejednoznaczny, a także Regulamin winien zawierać wymagania określone w powyższym przepisie. Naruszenie któregokolwiek z tych wymogów będzie, co do zasady, skutkować nieważnością wadliwego przepisu lub całej uchwały w wyniku pominięcia uchwałodawczego. Tego rodzaju wady legislacyjne są bowiem traktowane w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych jako przypadki istotnego naruszenia prawa.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości, zarzucając istotne naruszenie prawa konkretnym postanowieniem Uchwały oraz brak w Uchwale koniecznej regulacji wynikającej z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., czego skutkiem jest właśnie żądanie stwierdzenia nieważności Uchwały w całości. Wobec powyższego Sąd dokonał kontroli zaskarżonej Uchwały w zakresie podniesionych konkretnych zarzutów, które Sąd dla czytelności uzasadnienia ponumerował od 1 do 18.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że podniesione zarzuty okazały się zasadne w części, co skutkowało stwierdzeniem nieważności Uchwały w jej części wyrażonej w punkcie 1 sentencji wyroku. Kontrola sądowa Uchwały nie doprowadziła do wniosku o zasadności stwierdzenia nieważności Uchwały w całości z uwagi na pominięcie, czy braki określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Kępno określonych w art. 4 ust. 2 u.c.p.g.

1. zarzut naruszenia prawa w postanowieniach § 2 pkt 2 lit e, g, h, § 6 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 2 pkt 5, 6 i 7, § 12 ust. 1 pkt 4 oraz w § 16 ust. 2 Uchwały w zakresie posłużenia się terminem "odpadów resztkowych", "odpadów problemowych" oraz "odpadów problemowych pozostałych"

W pierwszej kolejności, kontrolując Uchwałę w tym zakresie Sąd doszedł do wniosku, że powyższy zarzut odnieść należy jeszcze do pominiętego przez skarżącego postanowienia § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 Uchwały.

W ocenie Sądu powyższy zarzut okazał się słuszny co do zasady. Zgodzić się należy ze skarżącym, że ustawodawca w sposób świadomy i przemyślany posługuje się określonymi pojęciami, którym nadaje określone znaczenie normatywne, które niejednokrotnie może, a wręcz ma w założeniu odbiegać od rozumienia ogólnego. Skoro ustawa nie definiuje pewnych pojęć i nie zawiera delegacji do ich tworzenia, to posługiwanie się przez uchwałodawcę pozaprawnymi, niezdefiniowanymi określeniami prowadzić może to niezgodnego z intencją ustawodawcy tworzenia nowych frakcji odpadów. Również przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701, z późn. zm. w brzmieniu z dnia podjęcia Uchwały) nie zawierają legalnej definicji takich rodzajów odpadów. W ocenie Sądu zaskarżone w tym punkcie skargi regulacje Uchwały poprzez tworzenie nowych pojęć "odpadów resztkowych", "odpadów problemowych" i "odpadów problemowych pozostałych" w istotnym stopniu naruszają prawo, skutkiem czego należy stwierdzić ich nieważność. W niniejszej sprawie lokalny prawodawca bez podstawy prawnej wprowadził nowe określenie dla frakcji odpadów, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g.

Wskazać jednak należy, że wyodrębnione odpady, z wyjątkiem "farb, olejów, świetlówek, żarówek i termometrów rtęciowych", zawierają się w katalogu selektywnego zbierania odpadów wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b u.c.p.g., zatem w ocenie Sąd nie stanowi naruszenia prawa, a wręcz wypełnienie delegacji ustawowej, wyodrębnienie selektywnego zbierania odpadów wskazanych w § 2 pkt 2 lit e, g, h, § 6 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 2 pkt 5, 6 i 7, § 12 ust. 1 pkt 4 oraz w § 16 ust. 2 Uchwały i związane z tym zakazy o jakich mowa w pominiętym § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 Uchwały. Przyjęta przez organ regulacja w tym zakresie - poprzez wyodrębnienie tych frakcji odpadów, bez wskazania nowych pojęć - stanowi właśnie o szczegółowym określeniu zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy o jakim mowa w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit a u.c.p.g. wynika, że selektywne zbieranie i odbieranie odpadów komunalnych obejmuje co najmniej pięć wskazanych w tym przepisie frakcji, zatem dopuszczalne są dodatkowe frakcje odpadów komunalnych, jak np. odpady pozostałe po segregacji. Wobec powyższego Sąd doszedł do wniosku, że zasadne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień w zakresie odpowiednio użytych wyrażeń "resztkowe to znaczy", "odpady problemowe", odpady problemowe pozostałe", jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit a, b, c, g, ł, m, o, t wyroku.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że stwierdzić należało nieważność także odpowiednio użytych słów "farby, oleje, świetlówki, żarówki termometry rtęciowe", a to z uwagi na okoliczność, że odpady te nie zostały wyraźnie wyodrębnione w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b u.c.p.g., należą do kategorii odpadów niebezpiecznych i chemikaliów, zatem organ nie był umocowany do wyodrębniania tego rodzaju odpadów w regulaminie. Wskazanie w odpowiednich postanowieniach Uchwały tych odpadów stanowi o przekroczeniu delegacji ustawowej, zatem o istotnym naruszeniu prawa.

2. W § 4 ust. 2 Regulaminu postanowiono: "Naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się wyłącznie pod warunkiem:

1) naprawy pojazdów należących do właściciela nieruchomości,

2) niezanieczyszczania środowiska i gromadzenia powstających odpadów w pojemnikach do tego przeznaczonych,

3) naprawy pojazdów samochodowych w sposób niestwarzający uciążliwości dla

właścicieli sąsiednich nieruchomości,

4) zabezpieczenia przed przedostawaniem się płynów samochodowych do środowiska".

Zasadnie podnosi skarżący, że w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.c.p.g. organ gminy został upoważniony wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniem zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.c.p.g. upoważnia Radę do określenia w Regulaminie zasad, tj. warunków, jakie muszą być spełnione, żeby mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, były dopuszczalne. Obowiązki te muszą pozostawać jednak w odpowiedniej proporcji do założonego celu i nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi prawami, w szczególności o randze konstytucyjnej.

Zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.c.p.g. poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i wprowadzenie ograniczenia naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi, wyłącznie należących do właścicieli nieruchomości (§ 4 ust. 2 pkt 1 Uchwały) oraz pod warunkiem naprawy pojazdów samochodowych w sposób niestwarzający uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości (§ 4 ust. 2 pkt 3 Uchwały). Wymóg niepowodowania uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich oraz niewywoływania negatywnego oddziaływania na środowisko stanowi w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę dopuszczalny prawem wzór zachowania podmiotu, który zamierza naprawiać pojazdy poza warsztatami naprawczymi. Ograniczenie dopuszczalnej naprawy pojazdów poza warsztatami samochodowymi tylko do nieruchomości właścicieli nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.c.p.g., stanowi zatem istotne naruszenie prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności tego postanowienia Uchwały. Wyjaśnić należy, że Rada może określić w Regulaminie tylko takie obowiązki właścicieli nieruchomości, które służą do osiągnięcia celu jakim jest ochrona ludzi i środowiska przed zagrożeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2018r., sygn. akt II SA/Bd 877/18, CBOSA).

Nadto sformułowanie § 4 ust. 2 pkt 3 Uchwały nasuwa poważne wątpliwości, co lokalny prawodawca rozumiał pod pojęciem "niestwarzających uciążliwości", co w konsekwencji może powodować trudności w interpretacji tego postanowienia Uchwały, a nawet pewnego rodzaju dowolność jego interpretowania, stanowiąc niedopuszczalną – w kontekście zasady dobrej legislacji – niejasność legislacyjną. W tym zakresie Rada dopuściła się w ten sposób naruszenia § 6 w zw. z § 143 ZTP poprzez użycie nieostrych sformułowań. Jak wskazano powyższej akty prawa miejscowego winny być bowiem formułowane dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów. Posługiwanie się pojęciami nieostrymi narusza wskazane zasady tworzenia aktów prawnych. Nadto postanowienie Uchwały nakładające warunek naprawy pojazdów w sposób niestwarzający uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości narusza delegację zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit d u.c.p.g., wkracza zarazem w materię ustawową regulowaną tzw. prawem sąsiedzkim - art. 144 Kodeksu cywilnego. Co więcej wskazuje na zaostrzenie obowiązków osób dokonujących napraw pojazdów, skoro z art. 144 k.c. wynika, że zakazane są immisje uciążliwe ponad przeciętną miarę, a z zaskarżonego postanowienia Uchwały wynika, że dopuszczalne są tylko naprawy pod warunkiem, że nie są uciążliwe. Sąd podziela także stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że rada gminy nie posiada uprawnienia do precyzowania regulacji wynikającej z art. 144 k.c. stanowiącego, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, a nie uciążliwy w każdy możliwy - nawet najmniejszy - sposób, jak można odczytywać przyjęte sformułowanie postanowienia. Zakwestionowana regulacja ogranicza zakres przedmiotowy dozwolonych zachowań w nieuzasadniony sposób, mogą one być ograniczane jedynie przepisami o randze ustawowej. Takim ograniczeniem jest w szczególności art. 144 k.c., natomiast nie może nim być przepis regulaminowy, w dodatku posługujący się niedookreślonym pojęciem (np. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 85/19, CBOSA).

Sąd uznał za zasadne stwierdzić nieważność postanowienia § 4 ust. 2 pkt 1 i 3 Uchwały, jak orzekł w punkcie 1 lit e wyroku.

3. Postanowienie § 6 ust. 13 Uchwały: ,,Odpady wielkogabarytowe w tym meble należy przekazać do podmiotu uprawnionego, z którym Gmina Kępno zawarła umowę na odbieranie odpadów komunalnych, zgodnie z zatwierdzonym harmonogramem lub dostarczyć i przekazać do Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych".

Słusznie podnosi skarżący, że ustawodawca posługuje się w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. frakcją odpadów ,,meble i inne odpady wielkogabarytowe ". Lokalny uchwałodawcza dopuścił się zatem nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit b u.c.p.g., która w istotny sposób zmienia zakres regulacji dotyczącej utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, z której wynika, że oddzielnie "meble" i "inne odpady wielkogabarytowe" z woli ustawodawcy stanowią odrębne rodzaje odpadów. Sformułowanie zawarte w Uchwale poprzez użycie zwrotu "w tym" zawęża pojęcie odpadów w postaci mebli tylko do odpadów wielogabarytowych, co nie było intencją ustawodawcy.

Stwierdzić należało nieważność § 6 ust. 13 Uchwały, jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit h wyroku.

4. W § 3 ust. 2 Uchwały Rada przyjęła, że obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego powinien być realizowany poprzez:

"1) koszenie, zamiatanie, zbieranie, grabienie, zmywanie, itp.;

2) odgarnięcie śniegu i błota pośniegowego w miejsce niepowodujące zakłóceń w ruchu pieszych lub pojazdów, z zachowaniem możliwości odpływu wody do kanalizacji w sposób nie zagrażający istniejącej zieleni".

Należy zwrócić uwagę na to, że w § 3 ust. 2 pkt 1 Uchwały Rada dokonała niedopuszczalnej modyfikacji zapisów ustawy przekraczając delegację ustawową wynikającą z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit c u.c.p.g., wprowadzając sposób uprzątnięcia "koszenie, zamiatanie, zbieranie, grabienie, zmywanie itp". Lokalny uchwałodawcza nałożył na właścicieli nieruchomości dodatkowe obowiązki, których zakres nie wynika z delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit c u.c.p.g.

Wobec powyższego skarga co do § 3 ust. 2 pkt 1 Uchwały okazała się zasadna, stwierdzić zatem należało nieważność tego postanowienia w całości, jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit d wyroku.

Odnoście § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, postanowienie to nie narusza w sposób istotny art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Wbrew bowiem stanowisku przedstawionemu w skardze, Rada Miejska w tym postanowieniu nie wskazała konkretnego sposobu, w jaki mają być odgarnięcie śniegu i błota pośniegowego, bowiem w istocie Rada ograniczyła się jedynie do wskazania celu, jaki ma być osiągnięty przez właścicieli nieruchomości przy ww. odgarnięciu, a mianowicie "w miejsce niepowodujące zakłóceń w ruchu pieszych lub pojazdów, z zachowaniem możliwości odpływu wody do kanalizacji w sposób nie zagrażający istniejącej zieleni". Regulacja taka nie stanowi, w ocenie Sądu, przekroczenia ustawowej kompetencji Rady, nie stanowi regulacji w kwestii konkretnego sposobu odgarniania śniegu i błota, jak np. ich "pryzmowania", ani miejsca ich gromadzenia, jak np. przy krawędzi jezdni. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, sposób, w jaki skarżący odczytuje normę kompetencyjną zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., de facto sprowadzałby kompetencje Rady do prostego przepisania treści omawianego przepisu, co z całą pewnością nie było intencją ustawodawcy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 07 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 139/20 i IV SA/Po 98/20, CBOSA).

Wobec powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawą uznał, że skarga co do § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały okazałą się niezasadna, zatem oddalił ją w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku.

5. zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 u.c.p.g. poprzez regulację zawartą w § 5 Uchwały, zgodnie z którym W § 5 Regulaminu rada przyjęła: ,,Na terenie Gminy zabrania się:

1) spalania odpadów, zwłaszcza niebezpiecznych, na powierzchni ziemi oraz w instalacjach grzewczych budynków, za wyjątkiem odpadów z drewna niezawierającego substancji niebezpiecznych,

2) wyrzucania odpadów komunalnych pochodzących z gospodarstw domowych, sklepów, punktów gastronomicznych, lokali użytkowych oraz z terenu innych nieruchomości, do pojemników innych właścicieli, w tym do koszy ulicznych,

3) zakopywania odpadów,

4) gospodarowania odpadami komunalnymi w inny sposób niż określony w ustawie i niniejszym regulaminie,

5) składowania odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych,

6) gromadzenia w pojemnikach na odpady komunalne śniegu, lodu, gorącego popiołu i żużla, szlamów, substancji toksycznych, żrących i wybuchowych, a także odpadów innych niż komunalne,

7) samodzielnego opróżniania zbiorników bezodpływowych przez właścicieli nieruchomości,

8) wprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych, a także wprowadzania ścieków opadowych i wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej,

9) wspólnego gromadzenia nieczystości ciekłych w postaci ścieków bytowych oraz gnojówki i gnojowicy, w przypadku prowadzenia działalności rolniczo -hodowlanej"

W ocenie Sądu zarzut ten uznać należy za zasadny, bowiem w powyższym § 5 Uchwały Rada wprowadziła zakazy, których treść nie wynika z delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Nadto, nie znajduje uzasadnienia w ustawie upoważniającej powtarzanie, czy modyfikowanie w regulaminie jako akcie wykonawczym zakazów wynikających z odrębnych aktów prawnych rangi ustawowej. Zatem za niezgodne z prawem należy uznać wprowadzone w § 5 Uchwały liczne zakaz określonego zachowania. Tytułem przykładu - zakaz zakopywania odpadów (pkt 3), samodzielnego opróżniania zbiorników bezodpływowych (pkt 7), wprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych (pkt 8), czy wspólnego gromadzenia ścieków bytowych oraz gnojówki i gnojownicy (pkt 9), jak potwierdza orzecznictwo sądowe (por. wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 482/12, wyrok WSA w Poznaniu II SA/Po 916/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 869/13, wyrok WSA w Olsztynie II SA/Ol 918/10, wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 792/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 1076/12, wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 428/12, wyrok WSA w Bydgoszczy II SA/Bd 625/12, wyrok WSA w Olsztynie II SA/Ol 368/13, wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 527/06, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl) nie znajduje umocowania w przepisach art. 4 ust. 2 u.c.p.g., stanowiąc przekroczenie delegacji ustawowej wynikającej z tego przepisu ustawy i wkroczenie w regulacje kodeksu wykroczeń, ustawy prawo wodne czy ustawy o odpadach i innych aktach prawnych rangi ustawowej.

Stwierdzić należy zatem nieważność § 5 Uchwały, jak w punkcie 1 lit f wyroku.

6. W § 6 ust. 12 Uchwały Rada przyjęła, że: ,,Odpady niebezpieczne (farby, rozpuszczalniki, opakowania po środkach ochrony roślin, oleje, świetlówki, żarówki, termometry rtęciowe itp.) należy (...)".

Zgodzić należy się ze skarżącym, że w powyższego postanowienia wynika, że Rada w sposób nieuprawniony doprecyzowała frakcję odpadów niebezpiecznych wskazując, iż są to w szczególności farby, rozpuszczalniki, opakowania po środkach ochrony roślin, oleje, świetlówki, żarówki, termometry rtęciowe. Zdaniem skarżącego, rada nie posiada kompetencji do określenia, co wchodzi w skład poszczególnych, ustawowych frakcji odpadów, którymi są frakcje odpadów komunalnych wynikające z przepisu art. 3 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g. i zbieranie odpadów komunalnych i innych w tym niebezpiecznych (art. 3 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g.) oraz konsekwentnie frakcje wynikające z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b u.c.p.g. Ponadto zagadnienia dotyczące odpadów niebezpiecznych reguluje ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Stwierdzić należało nieważność § 6 ust. 12 Uchwały, jak w punkcie 1 lit h wyroku.

7. W § 7 ust. 2 i ust. 8 Uchwały Rada postanowiła: "2. W przypadku nieruchomości, o których mowa w ust. 1, odpady komunalne należy gromadzić w pojemnikach o pojemności od 0,12 mł do 7,0 mł"; ,,8. Ustala się następujące pojemniki do zbierania odpadów komunalnych: 1) kosze uliczne o pojemności od 10 l do 120 l, 2) pojemniki (kubły) na odpady o pojemności od 110 l do 1100 l, 3) kontenery o pojemności od 2,5 mł do 7 mł"

Zasadnie skarżący zarzucił, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. regulamin ma określać szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m.in. "minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych". Niezasadnie zatem Rada w kwestionowanych postanowieniach zapisie określiła nie tylko minimalną, ale także maksymalną pojemność pojemników (kontenerów), co należy uznać za istotne naruszenie prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1136/19, CBOSA).

Stwierdzić zatem należało nieważność maksymalnych wartości pojemności pojemników wskazanych w zaskarżonych postanowieniach, jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit. i, j, k, l wyroku. Pozostała bowiem część zaskarżonych postanowień odpowiada prawu.

8. W § 9 ust. 1 Uchwały Rada postanowiła: ,,W nieruchomościach wielolokalowych właściciele nieruchomości mają obowiązek w okresie zimy jego odśnieżanie i zwalczanie śliskości oraz zapewnienia dojścia i dojazdu do pojemnika bez konieczności: 1) korzystania z kluczy do bram i boksów, 2) korzystania z kodów do domofonów".

Słusznie zarzuca skarżący, że powyższa regulacja wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g., ale także i art. 4 ust. 2 pkt 1 lit c u.c.p.g. Zgodnie, z którymi regulamin określa częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego oraz uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Wykracza bowiem poza delegację ustawową wynikającą z powyższej wskazanych przepisów nałożenie obowiązków związanych z zapewnienia dostępu przedsiębiorcy do pojemników na nieruchomości. Kwestie te powinny być uregulowane w umowie dotyczącej wywozu odpadów komunalnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt: II SA/Gd 285/20, CBOSA).

Stwierdzić zatem należało nieważność § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Uchwały, jak w punkcie 1 lit n wyroku.

Wprawdzie skarżący nie zawarł we wskazanych punktach zarzutów skargi zarzutów odnoszących się do § 9 ust. 2 i 3 Uchwały, to w uzasadnieniu zakwestionował prawidłowość tych postanowień wskazując, że w § 9 ust. 2 Regulaminu przyjęto: ,,Właściciele nieruchomości mają obowiązek utrzymywać w stanie czystości pojemniki do gromadzenia odpadów". Z kolei w § 9 ust. 3 Regulaminu postanowiono: ,,Miejsca magazynowania odpadów należy utrzymywać w stanie czystości".

Wojewoda wskazał, że powyższe regulacje nie stanowią prawidłowego wypełnienia przepisu upoważniającego, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 i 2a u.c.p.g. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te w całości lub w części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Doprecyzowanie ustawowych obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ustawodawca pozostawił prawodawcy miejscowemu, co ten winien uczynić właśnie w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Mocą art. 4 ust. 2 pkt 2a ustawy ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia w regulaminie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów. Natomiast mocą art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy lokalny prawodawca upoważniony został do doprecyzowania w regulaminie zasad utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, ..przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków". Zdaniem skarżącego, Rada Miejska w Kępnie nie wywiązała się prawidłowo ze wskazanych obowiązków uchwałodawczych. Regulamin nie wprowadza żadnych szczegółowych zasad w tym zakresie. W odniesieniu do pojemników Rada przyjęła jedynie w § 8 ust. 3 Regulaminu, że nie mogą być one uszkodzone i muszą posiadać pokrywy.

Obecnie przed jednostkami samorządu terytorialnego ponownie postawiono wymagające zadanie – od 6 września 2019 r. prawodawca dokonał kolejnej znaczącej zmiany ustawy śmieciowej mocą ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. Nowością jest obowiązek zawarcia w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie regulacji dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów. Sposób unormowania tej kwestii pozostaje w uznaniu rady gminy. Możliwe jest tu wskazanie, kiedy i w jaki sposób miejsca te mają być sprzątane. Wydaje się jednak, że regulacja o treści "Właściciele nieruchomości są zobowiązani do utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów" także nie będzie stanowiła naruszenia prawa (tak B. M., Uchwały rady gminy po nowelizacji ustawy śmieciowej, LEX/el. 2019).

Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się konieczności stwierdzenia nieważności § 9 ust. 2 u.c.p.g. i przyjął, że to postanowienie w wystarczającym stopniu wypełnia delegację ustawową art. 4 ust. 1 pkt 2a u.c.p.g. Zarzut ten należało oddalić, jak Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.

Ponadto skarżący zarzucił, że w § 9 ust. 3 Regulaminu Rada posłużyła się wyrażeniem ,,miejsca magazynowania odpadów", podczas gdy ustawodawca posługuje się wyrażeniem ,,miejsca gromadzenia odpadów".

W ocenie Sądu, nie sposób zaprzeczyć, że Rada nie posłużyła się pojęciem ustawowym "miejsca gromadzenia", co uznać należy za naruszenie prawa. Jednak, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę naruszenie to nie ma charakteru istotnego, skutkującego stwierdzeniem nieważności. Rada użyła bowiem pojęcia podobnego, żeby nie powiedzieć synonimu, który w istocie jest jednoznaczny, zrozumiały dla adresatów normy, a zwłaszcza nie zmienia znaczenia normy wynikającej z art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g.; z definicji słownikowej języka polskiego wynika, że "magazynować" oznacza "składać, przechowywać coś w jakimś pomieszczeniu lub pojemniku", natomiast "gromadzić" – "odkładać coś w celu późniejszego wykorzystania". Z dalszych regulacji Uchwały wynika, także iż odpadów w określony sposób należy się pozbywać z terenów nieruchomości i będą one odbierane przez upoważnione do tego podmioty, brak zatem przesłanek do stwierdzenia, że będą tylko przechowywane, jak to wynika z rozumienia słowa "magazynować", bez dalszego wykorzystania. Zatem w świetle wszystkich postanowień Uchwały miejsca magazynowania należy uznać za synonimy miejsc gromadzenia odpadów w celu ich odłożenia do późniejszego dalszego pozbywania się z terenów nieruchomości i następnie odbioru przez uprawnione podmioty. O ile słusznie podnosi skarżący, że w § 9 ust. 3 Uchwały doszło do modyfikacji ustawowych pojęć co zasadniczo stanowi naruszenie prawa, to w tym konkretnym przypadku naruszenie to nie ma charakteru istotnego, gdyż sformułowanie jest jednoznaczne i zgodne z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 4 ust. 2 pkt 2a u.c.p.g.

Sąd nie znalazł zatem przesłanek do stwierdzenia nieważności § 9 ust. 3 Uchwały, zatem zarzut ten oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku.

Podobnie odnieść należy się do zarzutu skarżącego, że Rada w sposób nieuprawniony użyła niewynikających z ustawy pojęć "nieruchomości niezamieszkałe" (§ 11 ust. 1 i 2, § 20 ust. 1 pkt 2 Uchwały) oraz "zabudowa wielolokalowa" (§ 12 ust. 1 pkt 4 Uchwały), podczas gdy ustawa posługuje się odpowiednio pojęciami "nieruchomości, na których nie mieszkają mieszkańcy" oraz "budynki wielolokalowe". W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że "nieruchomości niezamieszkałe" to właśnie "nieruchomości, na których nie mieszkają mieszkańcy". Takim skrótowym określeniem posługują się sądy w uzasadnieniach swoich orzeczeń oraz doktryna, a także uchwałodawcy i nie budzi wątpliwości, że pojęcia te oznaczają to samo: "niezamieszkany", "niezamieszkały" to taki, na którym lub w którym nikt nie mieszka; pojęcia te stosuje się zamiennie. Regulacja Uchwały posługuje się kwestionowanym sformułowaniem w tym samym znaczeniu i jest ono rozumiane jednoznacznie w ten sam sposób.

Tak samo Sąd odnosi się do zakwestionowanego wyrażania "zabudowa wielolokalowa" zamiast "budynki wielolokalowe". Nie budzi bowiem wątpliwości, że budynki stanowią zabudowę i o ile uznać można że Rada dokonała modyfikacji pojęcia "budynki" na "zabudowa", to jest to uchybienie nieistotne, nieskutkujące stwierdzeniem nieważności, wskazanych przez skarżącego w uzasadnieniu skargi, postanowień Uchwały (§ 12 ust. 1 pkt 4 Uchwały).

9. Skutkiem powyższego niezasadny okazał się zarzut braku określenia szczególnych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów. Oddalić należało zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. zarzut sformułowany opisowo w punkcie 9 skargi zmierzający do stwierdzenia nieważności uchwały w całości z uwagi na brak w Uchwale obligatoryjnego elementu wynikającego z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., jak w punkcie 2 wyroku.

10. Niezasadny okazał się także zarzut braku szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym pojemników, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków i tym samym niewypełnienie delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g.

Wymaganą regulację w tym zakresie zawiera Rozdział 4 Uchwały i zawarte w nim szczegółowe regulacje § 7 ust. 1 do 8 Uchwały, które określają zasady dostosowania pojemności pojemników dla nieruchomości wielolokalowych i jednorodzinnych z uwzględnieniem liczby osób korzystających z pojemników. Wymagane treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. szczegółowe zasady utrzymania porządku i czystości zawierają także postanowienia § 8 Uchwały z wyłączeniem w zakresie ust. 6 tego paragrafu o jakim była mowa powyżej odnośnie zarzutu nr 1 skargi.

W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w całości z uwagi na brak obligatoryjnego elementu Uchwały wynikającego z wymogów art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g.

11. Tak samo odnieść należy się do zarzutu braku regulacji o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. Rozdział 5 Uchwały wyraźnie stanowi o szczegółowych zasadach częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenów nieruchomości.

W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie ustawodawca nie wprowadza legalnej definicji pojęcie "pozbywanie" i "odbiór", to systemowa analiza normatywna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że kwestia częstotliwości odbierania odpadów komunalnych wyraźnie została zastrzeżona do materii regulowanej uchwałą podejmowaną na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mamy do czynienia z dualizmem normatywnym w zakresie instytucji odbierania odpadów. Kierując się regułą lege non distinguente nec nostrum est distinguere (tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie jest wolno ich wprowadzać interpretatorowi), należy uznać, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie powinien określać szczegółowe zasady dotyczące częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów, zaś uchwała podejmowana na podstawie art. 6r ust. 3 ma określać częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości. Ustawodawca bowiem celowo wprowadził rozróżnienie tych dwóch pojęć. Brak legalnej definicji nie stanowi zatem przeszkody w dokonaniu systemowej wykładni kontekstowej tego pojęcia, zwłaszcza przez pryzmat ustalenia zakresu czynności składających się na "odbieranie odpadów".

Na delegację ustawową należy patrzeć poprzez adresata normy. Mianowicie, o ile przepis art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. adresowany jest do wytwórców odpadów, właścicieli nieruchomości, na których są wytwarzane odpady i dotyczy częstotliwości pozbywania się odpadów, o tyle art. 6r ust. 3 u.c.p.g. adresowany jest do odbierających te odpady od ww. podmiotów i odnosi się do częstotliwości odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Zakresy obu tych upoważnień są zatem rozłączne, tj. nie mogą się pokrywać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1041/16 (dostępny [w:] CBOSA), zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia pojęcia "pozbywania i odbierania odpadów komunalnych" właśnie ze względu na adresata norm zawartych w tych dwóch przepisach ustawy, czyli art. 4 ust. 2 pkt 3 i art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Uznanie, że obie delegacje winny określać to samo zagadnienie podważałoby sens tych regulacji i obalało leżącą u podstaw reguł wykładni logicznej i systemowej zasadę racjonalizmu ustawodawcy. Owszem, częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych należy skorelować, czyli wzajemnie powiązać, zestawić z częstotliwością odbierania odpadów komunalnych, ale nie można dopuścić do tego, aby te dwa pojęcia były używane zamienne. Gdyby te pojęcia mogły być używane zamiennie, nie byłoby sensu zawierania w ustawie dwóch przepisów regulujących tą samą materię. Wystarczyłby jeden, który upoważniałby radę gminy do uregulowania częstotliwości np. pozbywania się odpadów komunalnych (patrz wyr. NSA z dnia 21 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 991/17, CBOSA).

Tymczasem w zaskarżonej Uchwale Rada świadomie szczegółowo uregulowała kwestie częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów i nieczystości ciekłych z terenów, zwłaszcza w § 12 ust. 1 pkt 1, 2, 4 Uchwały, które odnoszą się do pozbywania się odpadów, a nie odbioru odpadów przez podmioty do tego upoważnione. Nie ulega przy tym wątpliwości, co wynika z treści § 12 ust. 1 pkt 2 lit a, b, c Uchwały, że Rada odkreśliła zasady pozbywania się poszczególnych frakcji odpadów.

Brak zatem przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały w całości z uwagi na pominięcie uchwałodawcze obligatoryjnych wymogów wynikających z art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g.

12. Natomiast, z treści § 12 ust. 1 pkt 4 Uchwały wynika, że Rada określiła zasady pozbywania się bioodpadów wskazując zbliżoną do wymaganej ustawą minimalnej częstotliwości pozbywania się tych odpadów: nie rzadziej niż dwa razy w miesiącu (ustawa stanowi nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie, art. 6r ust. 3 u.c.p.g.), co stanowi nieznaczną różnicę wynikające z kalendarza, że nie w każdym miesiącu dwa razy w miesiącu oznacza raz na dwa tygodnie. W ocenie Sądu ta rozbieżność, jakkolwiek stanowi naruszenie prawa to ma charakter nieistotny. Przy czym podkreślić należy, że poprzez harmonogram odbioru uchybienie to można konwalidować i zwiększyć częstotliwość odbioru tych bioodpadów do "nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie".

W tym zakresie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 12 ust. 1 pkt 4 Uchwały w całości, stwierdzając nieważność tego postanowienia w zakresie wyrażenia "resztkowych", jak o tym była mowa co do zarzutu nr 1.

13. W § 12 ust. 3 Uchwały Rada przyjęła: ,,Odpady komunalne z terenów nieruchomości służących do użytku publicznego winny być odbierane z częstotliwością zapewniającą utrzymanie pojemników i ich otoczenia w należytej czystości, tak by nie dopuszczać do ich przepełnienia, a w okresie od kwietnia do października nie rzadziej niż 3 razy w tygodniu ".

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyżej wskazane rozróżnienie w zakresie pojęcia "pozbywanie się" odpadów przez właścicieli nieruchomości oraz "odbieranie" odpadów przez wyznaczone do tego podmioty, zauważyć należy, że w przypadku odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenów nieruchomości służących do użytku publicznego ich usuwanie sprowadza się w istocie do odbioru tych odpadów. Z treści tego postanowienia wynika także, że w istocie nie można określić częstotliwości i sposobu w jakim osoby postronne, przebywające na terenach służących do użytku publicznego, zatem powszechnie dostępnych, mają pozbywać się tych odpadów. Celem zapewnienia porządku i czystości w Gminie Rada wskazała, że odpady winny być odbierane z częstotliwością zapewniającą utrzymanie pojemników i ich otoczenia w czystości, tak by nie dopuszczać do ich przepełnienia. W ocenie Sądu nie ma możliwości w inny sposób uregulować szczegółowych zasad utrzymania porządku i czystości na terenach służących do użytku publicznego. Natomiast odnosząc się do przywołanych orzeczeń co do tego zarzutu, to mając na uwadze treść zaskarżonego postanowienia i przepis art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach dotyczy innego stanu faktycznego.

Wobec powyższego regulacja § 12 ust. 3 Uchwały nie narusza w stopniu istotnym przepisu art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g., zatem Sąd zarzut 13 oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku.

14. W § 12 ust. 2 Uchwały Rada postanowiła: "Właściciele nieruchomości w których prowadzona jest działalność handlowa, usługowa lub jakakolwiek działalność gospodarcza zobowiązani są do: 1) bieżącego sprzątania terenu nieruchomości, w szczególności niezwłocznie po zakończeniu działalności w danym dniu, 2) skutecznego zapobiegania zanieczyszczeniu terenów przyległych odpadami powstającymi w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej".

Słusznie wskazał skarżący, że Rada dokonała modyfikacji art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. poprzez wyodrębnienie grupy właścicieli nieruchomości, na których prowadzona jest działalność handlowa, gastronomiczna lub inna działalność gospodarcza i nałożenie na nich dodatkowych obowiązków, takich jak bieżące sprzątanie nieruchomości po zakończeniu działalności w danym dniu czy skuteczne zapobieganie zanieczyszczaniu terenów przyległych odpadami. Tymczasem zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest zapewnienie utrzymania czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt: IV SA/Po 907/20, CBOSA).

15. W § 13 Regulaminu Rada postanowiła ,,Odbieranie odpadów komunalnych oraz transport odpadów z terenów nieruchomości dopuszczalny jest wyłącznie od poniedziałku do piątku w godz. od 7.00 do 22.00 oraz w soboty w godz. od 7.00 do18.00, które nie stanowią dni wolnych od pracy lub świąt państwowych ".

Zgodzić należy się ze skarżącym, powyższa regulacja dotyczy materii, która winna być uregulowana w uchwale podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Jak to już wskazano powyższej, co do zarzutu 11, zgodnie z tym przepisem rada gminy określa w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Słusznie wskazuje skarżący, że powyższe upoważnienie ustawowe stanowi podstawę prawną do kompleksowego uregulowania wskazanej w tym upoważnieniu materii w drodze odrębnych uchwał.

Stwierdzić zatem należało nieważność § 13 Uchwały, jak w punkcie 1 lit r wyroku.

Tak samo odnieść należy się do § 16 ust. 2 Uchwały, którego nieważność stwierdzić należy w całości z tego powodu, że zawarta w nim regulacja powinna być poddana unormowaniu wynikającemu z art. 6r ust. 3 u.c.p.g., zatem odrębnej uchwale określającej szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. Z tego powodu, a nie z podnoszonego przez skarżącego użycia pozaustawowych pojęć "resztkowych", nalazło stwierdzić nieważność § 16 ust. 2 Uchwały, jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit t wyroku.

16 W § 14 ust. 2 Uchwały Rada przyjęła: "Częstotliwość opróżniania z osadów ściekowych zbiorników oczyszczalni przydomowych wynika z ich instrukcji technologicznej".

Zgodzić należy się ze skarżącym, że powyższa regulacja została podjęta z przekroczeniem granic upoważnienia wynikającego z art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. Zgodnie z ww. przepisem Rada winna określić częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Jak to wynika z treści art. 2 pkt 1 u.c.p.g. nieczystości ciekłe to ścieki gromadzone przejściowo w zbiornikach bezodpływowych, zatem postanowienia Regulaminu powinny odnosić się wyłącznie do nieczystości ciekłych gromadzonych w zbiornikach bezodpływowych. Tymczasem postanowienie § 14 ust. 2 Uchwały dotyczy przydomowych oczyszczalniach ścieków, co wykracza poza delegację ustawową wynikająca z art. 4 ust. 2 pkt 3 u.c.p.g.

17. Z zasadny uznał również Sąd zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. poprzez zobowiązanie osób utrzymujących zwierzęta domowe do trzymania ich wyłącznie na terenie swojej nieruchomości. Zgodnie z § 17 ust. 2 Regulaminu osoby utrzymujące zwierzęta domowe, w szczególności psy, zobowiązane są trzymać je na terenie swojej nieruchomości. Takie postanowienie uznać należy za uchwalone z przekroczeniem delegacji ustawowej. Po pierwsze – organ nadzoru wyprowadził z przepisu Regulaminu właściwy wniosek, zgodnie z którym trzymanie zwierząt domowych na terenie "cudzych" nieruchomości jest zabronione. Po wtóre zasadnie uznał, że ograniczenie możliwości trzymania psów jedynie do terenu swojej własnej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia prawnego i nie mieści się w delegacji art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. W szczególności wyjaśnić wypada, że upoważnienie ustawowe, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy nakazuje jedynie określić obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. W kompetencjach rady gminy wynikających z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. nie mieści się natomiast wprowadzenie całkowitego zakazu prowadzenia wszelkich zwierząt domowych na określone tereny i do określonych miejsc poza wskazanymi. Ustanowienie tak daleko idącego zakazu niewątpliwe nadmiernie ogranicza swobodę poruszania i przebywania w określonym miejscu właścicieli zwierząt domowych i wykracza poza materię określoną w ustawie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie IV SA/Po 792/13, z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie IV SA/Po 784/13; w Łodzi z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie II SA/Łd 1196/14, z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie II SA/Łd 404/15; we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2014 r. w sprawie II SA/Wr 153/14, CBOSA).

Stwierdzić zatem należało nieważność powyższego postanowienia § 17 ust. 2 Uchwały, jak Sąd orzekł w punkcie 1 lit u wyroku.

W § 17 ust. 3 Regulaminu przyjęto: ,,Zabronione jest: 1) pozostawianie zwierzęcia domowego bez dozoru, jeżeli nie jest ono należycie uwiązane lub nie znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym albo na terenie ogrodzonym w sposób uniemożliwiający wydostanie się zwierzęcia na zewnątrz, 2) wprowadzanie zwierząt domowych do piaskownic i na place zabaw dla dzieci".

Słusznie wskazuje skarżący, że powyższa regulacja § 17 ust. 3 pkt 1 Uchwały nie wypełnia upoważnienia określonego w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., a jedynie powtarza modyfikując przepisy art. 10a ust. 3 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 122 ze zm.), zabraniające puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna.

Nadto, w ocenie Sądu niejasny i nieprecyzyjny jest zakaz pozostawiania zwierzęcia bez dozoru. Dozór jest pojęciem utożsamianym w języku potocznym z pilnowaniem, czuwaniem, zabezpieczaniem. Wobec tego należy stwierdzić, że przepis ten nie wskazuje na konkretny obowiązek, który dałby się wyegzekwować. Ze względu na szeroką i niedookreśloną treść nie mieści się również w upoważnieniu ustawowym. Dotyka również materii uregulowanej w przywołanym już art. 77 Kodeksu wykroczeń.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że także postanowienie § 17 ust. 3 pkt 2 Uchwały nie mieści się w granicach normy kompetencyjnej z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Kwestia dopuszczalności stanowienia w akcie prawa miejscowego generalnych zakazów wprowadzania/wyprowadzania psów lub innych zwierząt domowych na tereny podlegające wspólnemu użytkowi wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że prawidłowa interpretacja art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy powinna być taka, że na jego podstawie organ stanowiący gminy może nakładać konkretne obowiązki (nakazy lub zakazy) na właścicieli zwierząt, jednak obowiązki te muszą zmierzać do zapewniania ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 726/17, CBOSA). Wprowadzenie w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy generalnego zakazu wprowadzania zwierząt na dany teren jest środkiem nadmiernie ograniczającym swobodę poruszania się i przebywania w określonym miejscu, która przysługuje wszystkim obywatelom, w tym właścicielom i osobom utrzymującym zwierzęta (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3084/17 oraz z dnia 21 czerwca 2017 r" sygn. akt II OSK 991/17, CBOSA). Podkreślić trzeba, że jakkolwiek dopuszczalne jest w szczególnych przypadkach wprowadzanie nawet ograniczeń co do miejsc przebywania zwierzęcia - na terenie użyteczności publicznej - zakazując aby zwierzęta np. nie wchodziły do piaskownic lub innych wydzielonych miejsc, to zbyt daleko idącym było wprowadzenie w § 17 ust. 3 pkt 2 Uchwały generalnego zakazu wpuszczania zwierząt domowych do wszystkich (a nie tylko do znajdujących się na terenach użyteczności publicznej) piaskownic, placów zabaw (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt: IV SA/Po 133/20, CBOSA).

Analizowany § 17 ust. 3 Uchwały wskazuje ponadto na pełną odpowiedzialność osób trzymających zwierzęta domowe za zachowanie tych zwierząt. Nie może być wątpliwości, że wskazane w ust. 3 pkt 1 i 2 zakazy nie mieszczą się w upoważnieniu zawartym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Należy też przypomnieć, że kwestia odpowiedzialności związanej z utrzymywaniem zwierząt o charakterze cywilnoprawnym została już uregulowana w art. 431 § 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi: "Kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy". Odpowiedzialność osób trzymających zwierzęta została również uregulowana w Kodeksie wykroczeń, który m.in. stanowi: "Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1000 złotych albo karze nagany" (art. 77 § 1 k.w.), a także stanowi: "Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1 przy trzymaniu zwierzęcia, które swoim zachowaniem stwarza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany (art. 77 § 2 k.w.).

Nadto, wyznaczony przez organ zakaz wprowadzania zwierząt do piaskownic i na place zabaw prowadzi, zdaniem Sądu, do skutków prawnych nie do przyjęcia w państwie prawnym, gdyż narusza wolność własności i pośrednio wolność poruszania się osób, którym towarzyszą psy i inne zwierzęta domowe w stopniu przekraczającym wymogi zasady proporcjonalności. Postanowienie § 17 ust. 3 pkt 2 Uchwały nie realizuje postulatu określoności prawa w zakresie, w jakim określa tereny, na które zakazuje się wstępu ze zwierzętami, bez konieczności jednoznacznego ich wyznaczenia. W ocenie Sądu zastosowane zwroty konstytuujące obowiązek, odznaczające się niedookreślonością i brakiem precyzji użytych sformułowań, skutkują brakiem pewności co do zakresu przedmiotowego tego obowiązku. Innymi słowy, adresat normy nie ma pewności co do tego, czy zachowuje się zgodnie z normą, czy też nie, a dalej idąc, czy za jego zachowanie grozi sankcja, czy też nie. Tak sformułowane obowiązki nieproporcjonalnie ograniczają prawa i wolności osób utrzymujących zwierzęta domowe.

Zaznaczyć należy, że powyższa ocena nie oznacza, że nie jest dopuszczalne wprowadzanie w omawianym zakresie szczególnych obowiązków osób utrzymujących zwierzęta. Obowiązki te muszą jednak mieścić się w zakresie upoważnienia ustawowego, realizując jego cel, a nade wszystko muszą stanowić wynik starannego wyważenia przez prawodawcę lokalnego wartości, którymi z jednej strony w szczególności są powinność humanitarnego traktowania zwierząt (humanitaryzm wobec zwierząt), aprobata wartości kryjących się pod samorealizacją osób będących właścicielem czy też posiadaczem psa (samorealizacja człowieka i wolność wynikająca z prawa własności), nieograniczanie wolnościowych praw podmiotowych osób fizycznych bez szczególnego prawnie wymiernego kryterium tylko dlatego, że poruszają się po terenach wspólnego użytku z psem (wolność poruszania się). Z drugiej strony powinny być wzięte pod uwagę wartości, o których stanowi zacytowany powyżej art. 31 Konstytucji. Warto, przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3084/17 (dostępny CBOSA), w którym wskazano, że wprowadzenie zakazu wchodzenia z psami do terenów wspólnego użytku nie ma nic wspólnego z nakładaniem obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., ponieważ są one wówczas niepotrzebne. NSA zauważył, że nie ma żadnej delegacji ustawowej upoważniającej do wprowadzania zakazu wprowadzania psów do parku miejskiego. Natomiast ustanowienie ewentualnych nakazów określonego postępowania ze zwierzętami oraz stworzenie specjalnych wydzielonych i ogrodzonych stref dla odwiedzających park z psami mogłoby być uznane za spełniające wymogi delegacji ustawowej zawartej w u.c.p.g.

Istotne naruszenie prawa stanowi zatem regulacja zawarta w § 17 ust. 3 pkt 1 i 2 Uchwały, która określa zakazy osób utrzymujących zwierzęta domowe, co skutkuje stwierdzeniem nieważności powyższego postanowienia w całości, jak w punkcie 1 lit u wyroku.

18. W § 19 ust. 1 Uchwały Rada postanowiła: "Utrzymywanie zwierząt nie może powodować uciążliwości dla użytkowników danej nieruchomości oraz nieruchomości sąsiednich ".

Zgodzić należy się ze skarżącym, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g. organ stanowiący gminy powinien określić w regulaminie zarówno wymagania dotyczące utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, jak również określić zakaz ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach. Przyjęta przez Radę regulacja odnosząca się do sposobu utrzymywania zwierząt gospodarskich, w istocie może być traktowana jako ograniczenie wykonywania prawa własności i zarazem jako wkroczenie w ustawową domenę prawa sąsiedzkiego, uregulowaną w art. 144 k.c. Zapisy regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy mają umożliwić utrzymanie ładu publicznego na terenie gminy, jednak nie mogą ingerować w wykonywanie prawa własności na nieruchomościach właścicieli zwierząt - co niewątpliwie mogłoby mieć miejsce w przypadku przedmiotowej regulacji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt: IV SA/Po 1084/19, CBOSA). Ponadto jak już wskazano Rada dokonała niedozwolonej interpretacji przepisu prawa powszechnie obowiązującego - art. 144 k.c., rozszerzając zakaz immisji wszelkiego rodzaju, mimo, że art. 144 k.c. stanowi o zakazie immisji ponad przeciętną miarę.

Sąd stwierdził, zatem nieważność postanowienia § 19 ust. 1 Uchwały, jak orzekł w punkcie 1 lit w wyroku.

W tym miejscu wskazać należy, że formułowanie zaskarżonych postanowień doprowadziło do stwierdzenia ich nieważności w części. Po dokonaniu ostatecznej kontroli Uchwały i wyeliminowaniu wadliwych postanowień lub ich części zachowane zostały w Uchwale te regulacje, które określają wymagane w regulaminie szczegółowe zasady w zakresie wskazanym w art. 4 ust. 2 u.c.p.g., zatem te które mają charakter obligatoryjny. Powyższe pozwoliło na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. na stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jej a) § 2 pkt 2 lit e i § 6 ust. 2 pkt 5 w zakresie wyrażenia "resztkowe" to znaczy"; b) § 2 pkt 2 lit g i § 6 ust. 2 pkt 6 w zakresie wyrażenia "odpady problemowe"; c) § 2 pkt 2 lit h i § 6 ust. 2 pkt 7 w zakresie wyrażenia "odpady problemowe pozostałe" i w zakresie słów: "farby, oleje, świetlówki, żarówki termometry rtęciowe i"; d) § 3 ust. 2 pkt 1; e) § 4 ust. 2 pkt 1 i 3; f) § 5; g) § 6 ust. 1 pkt 5 w zakresie wyrażenia "resztkowych" to znaczy"; h) § 6 ust. 12 i ust. 13; i) § 7 ust. 2 w zakresie wyrażenia "do 7,0 mł"; j) § 7 ust. 8 pkt 1 w zakresie wyrażenia "do 120 l", k) § 7 ust. 8 pkt 2 w zakresie wyrażenia "do 1100 l"; l) § 7 ust. 8 pkt 3 w zakresie wyrażenia "do 7 mł"; ł) § 8 ust. 6 pkt 1 w zakresie wyrażenia "odpadów problemowych"; m) § 8 ust. 6 pkt 2 w zakresie wyrażenia "odpadów problemowych pozostałych" i w zakresie słów: "farb, olei, świetlówek, żarówek termometrów rtęciowych i"; n) § 9 ust. 1 pkt 1 i 2; o) § 12 ust. 1 pkt 4 w zakresie wyrażenia "resztkowych"; p) § 12 ust. 2 pkt 1 i 2; r) § 13; s) § 14 ust. 2; t) § 16 ust. 2; u) § 17 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2; w) § 19 ust. 1, jak Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. W pozostałej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, jak w punkcie 2 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego Wojewody wynagrodzenia pełnomocnika w kwoce [...]zł równoważne minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), jak w punkcie 3 wyroku.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 12 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym zawiadomiono strony zapewniając im możliwość wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem wyroku (k. 76 i 78 akt sąd.).