Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1169/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Mierzejewska, asesor WSA Janusz Walawski, asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej wypowiedział [...] P. W. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Powodem tej decyzji było rozformowanie [...] w W., zwanego też dalej "szpitalem" lub "[...]", oraz brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Podstawą prawną tej decyzji był art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą pragmatyczną", oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). Jako uzasadnienie tego wypowiedzenia organ wskazał, że na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. szpital podlegał rozformowaniu z dniem 31 marca 2003 r. Komendant tego szpitala wystąpił z wnioskiem o wykorzystanie P. W. poza tą jednostką, zgodnie z potrzebami sił zbrojnych, lub zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego. Po analizie możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe organ ocenił, że nie ma możliwości wyznaczenia skarżącego na wyższe, równorzędne lub niższe stanowisko służbowe zgodnie z jego kwalifikacjami. Okres wypowiedzenia określono na 9 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca, w którym decyzja została doręczona skarżącemu. Skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji.

Pismem z dnia 22 lipca 2003 r. skarżący wystąpił o skrócenie okresu wypowiedzenia mu stosunku służbowego o 7 miesięcy. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie.

Wnioskiem z dnia 10 września 2005 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2003 r. Skarżący ocenił, że zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej byłoby dopuszczalne tylko wtedy, gdyby rozformowaniu podlegała jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę. W dacie wypowiedzenia stosunku służbowego pełnił on bowiem służbę w państwowej osobie prawnej, jaką był samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, podlegający wpisowi do rejestru, o którym mowa w art. 12 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), a którego byt prawny ustał dopiero z chwilą wykreślenia z tego rejestru. Skarżący wskazał także, iż w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego (Dz. U. Nr 201, poz. 1699 ze zm.), które weszło w życie w dniu 10 grudnia 2002 r., i które było wydane na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 art. 6 ust. 2 ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych, rozporządzano majątkiem [...], jego prawami i przejęto jego pracowników (z wyjątkiem wykonujących pracę w jego [...]).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2003 r. Organ wskazał, że obowiązująca w dacie wydania decyzji z [...] maja 2003 r. ustawa pragmatyczna nie definiowała pojęcia "jednostka wojskowa". Definicję taką zawiera natomiast ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.). W art. 3 ust. 5 stanowi ona, że jednostką wojskową jest jednostka organizacyjna Sił Zbrojnych, funkcjonująca na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługująca się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki. Szpital, w którym służył skarżący, odpowiadał tej definicji – miał określony etat, jego numer i nazwę, miał też swoją urzędową pieczęć. Na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z 24 grudnia 2002 r. szpital ten uległ rozformowaniu do dnia 31 marca 2003 r. Z przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, ani z przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania i kontroli zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 20, poz. 245), nie wynika, aby utworzenie publicznego zakładu opieki zdrowotnej na bazie szpitala wojskowego będącego jednostką wojskową powodowało ustanie bytu prawnego tej jednostki. Stąd wniosek, że szpital wojskowy może być jednocześnie jednostką wojskową oraz publicznym zakładem opieki zdrowotnej. Skarżący pełnił więc służbę w jednostce wojskowej. Z dniem 31 marca 2003 r. ten szpital jako jednostka wojskowa uległ rozformowaniu. W rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego Minister zadysponował majątkiem oraz prawami, a także przejął niektórych pracowników [...] jako publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Skarżący nie był natomiast w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia (10 grudnia 2002 r.) pracownikiem, lecz żołnierzem, dlatego to rozporządzenie nie stosowało się do niego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący ocenił, że już sam etat [...] nie wyznaczał struktury wewnętrznej, liczby i rodzajów uzbrojenia, wyposażenia, środków transportu ani numeru takiej jednostki. Szpital był samodzielną osobą prawną, pozostawał poza budżetem Ministerstwa Obrony Narodowej i podlegał finansowaniu przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Skarżący wskazał, że § 4 przywołanego wyżej rozporządzenia z 10 marca 2000 r. określający sposób nawiązania stosunku pracy z komendantem (kierownikiem) zakładu opieki zdrowotnej wykraczał poza delegację ustawową wynikającą z art. 69 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Przepisy tego rozporządzenia nie określały też sposobu, w jaki żołnierze zawodowi mogą pełnić służbę w takich zakładach. Natomiast art. 20a ust. 1 ustawy pragmatycznej stanowił, że żołnierz zawodowy może pełnić służbę w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej. Zgodnie natomiast z art. 20a ust. 4 pkt 4 tej ustawy Rada Ministrów miała określić m. in. zasady i tryb postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia służby poza resortem obrony narodowej. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. Nr 130, poz. 846 ze zm.). [...] nie był jednostką resortu obrony narodowej, nie był też jednostką spoza resortu, o których mowa w rozporządzeniu z 7 października 1997 r. [...] był publicznym zakładem opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i udzielał świadczeń, o których mowa w art. 3 tej ustawy. Jego ustrój określał statut, był też wpisany do właściwego rejestru. Nie był więc jednostką resortu obrony, mógł być co najwyżej utworzony przez Ministra Obrony Narodowej i przez niego nadzorowany. Potwierdzał to, w ocenie skarżącego, statut [...] który stanowił, że szpital nadzoruje Minister Obrony Narodowej, ale nie podlega on temu ministrowi. Statut ten nie powoływał się na żadne przepisy resortowe. [...] nie należał też do jednostek wymienionych w obwieszczeniu Ministra Obrony Narodowej z 3 listopada 2004 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (M. P. Nr 48, poz. 830). Powyższe dowodzi, zdaniem skarżącego, iż reformowaniu podlegał zakład opieki zdrowotnej, nie można jednak mówić o rozformowaniu jednostki wojskowej.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2006 r. Organ powtórzył, że [...] posiadał etat o określonej nazwie, numerze, posługiwał się pieczęcią. Był więc jednostką wojskową w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Ta jednostka wojskowa była jednocześnie zakładem opieki zdrowotnej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący uznał w niej, że nawet gdyby przyjąć, iż [...] był jednostką wchodzącą w skład Sił Zbrojnych RP, to z chwilą likwidacji tej jednostki przestała ona istnieć. Uzasadnianie wypowiedzenia stosunku służbowego faktem rozformowania jednostki, który to fakt miał miejsce już wcześniej, przed wydaniem decyzji z 30 maja 2003 r., było nieuprawnione. Z chwilą przekształcenia [...] w zakład opieki zdrowotnej (10 grudnia 2002 r.) szpital przestał być jednostką wojskową. Już wcześniej rozdysponowano majątkiem tej jednostki, a jej pracownicy stali się automatycznie pracownikami innych osób prawnych. Z chwilą utworzenia zakładu opieki zdrowotnej na bazie jednostki wojskowej, [...] utracił charakter takiej jednostki. Rozkaz o rozformowaniu tej jednostki organizacyjnej był więc wadliwy, był to swoisty nie-akt. [...] nie był zakładem przeznaczonym do pełnienia w nim czynnej służby wojskowej żołnierzy zawodowych i wykonywania zadań na rzecz obronności kraju. Mógł te zadania świadczyć tylko nijako przy okazji, przy realizacji zadań zakładu opieki zdrowotnej. Z jego statutu wynikało, że był nadzorowany przez pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej, ale nie podlegał temu ministrowi. Statut [...] odwoływał się do ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, do przepisów wykonawczych, do Kodeksu pracy i Kodeksu cywilnego. Statut ten nie odwoływał się natomiast do przepisów pragmatycznych, nie zaliczał [...] do jednostek resortu obrony narodowej, wymienionych w wyżej wskazanym obwieszczeniu. Stanowisko organu, w ocenie skarżącego, oznacza, że [...] jako jednostka wojskowa istniała tylko formalnie, tylko "na papierze". Zarówno rozkaz o rozformowaniu takiej jednostki, jak i wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego rażąco naruszyły art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. [...] nie był bowiem jednostką wojskową w chwili wydawania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył, że [...] posiadał odrębny nazwany etat jednostki wojskowej, który określał strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia, szpital posługiwał się też pieczęcią z numerem jednostki i godłem RP. Spełniał więc wymogi definicji jednostki wojskowej zawartej w art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Nie można więc podzielić stanowiska, że w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej zastosowanie miało rozporządzenie z 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej, gdyż takie zakłady funkcjonowały jednocześnie jako jednostki wojskowe wchodzące w skład Sił Zbrojnych RP. Wypowiedzenie oficerowi stosunku służbowego wyniknęło z konieczności realizacji ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.). Decyzja o wypowiedzeniu nie zawierała żadnej, a tym bardziej rażącej wady.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko strony skarżącej sprowadza się do oceny, że jednostka wojskowa nie może być jednocześnie zakładem opieki zdrowotnej, przy czym zauważyć należy, że stanowisko to nie było jednoznaczne. Z jednej bowiem strony skarżący wskazywał, że dana jednostka organizacyjna nie może łączyć w sobie tych dwóch funkcji (tak we wniosku o stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), z drugiej zaś strony skarżący ocenił, że szpital utracił swój "wojskowy" charakter najpóźniej w dniu utworzenia na bazie jego majątku [...]. Nastąpiło to w dniu 10 grudnia 2002 r. Decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. dotycząca rozformowania [...] była więc, w ocenie skarżącego, swoistym "nie-aktem".

Z powyższym poglądem nie można się zgodzić.

Z przywołanych w skardze aktów prawnych nie wynika, aby jednostka wojskowa nie mogła jednocześnie pełnić funkcji zakładu opieki zdrowotnej. Zawarta w art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej definicja jednostki wojskowej w żaden sposób nie odnosi się do jej statusu jako zakładu opieki zdrowotnej. Definicja ta posługuje się pojęciami z zakresu przepisów pragmatycznych (etat, stanowiska służbowe, rodzaje uzbrojenia i środków transportu, pieczęć urzędowa). Z kolei definicja zakładu opieki zdrowotnej zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej odwołuje się do funkcji zakładu (zespół osób i środków utworzonych w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia). Tak skonstruowane definicje, funkcjonujące w odrębnych ustawach i powołane dla innych potrzeb, pozwalają uznać, że nie pozostają one wobec siebie w żadnej relacji, a tym bardziej w relacji wykluczania. Dana jednostka organizacyjna może jednocześnie być jednostką wojskową w rozumieniu powyższego art. 3 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Na tej samej zasadzie taka jednostka organizacyjna powinna mieć np. określoną formę gospodarki finansowej, i wówczas odpowiada ona jednej z definicji jednostek sektora finansów publicznych określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.). Podnoszona w skardze kwestia statutu [...] jako zakładu opieki zdrowotnej oraz odwoływanie się tego statutu jedynie do przepisów prawa cywilnego, prawa pracy, a także brak odwołania się statutu do przepisów pragmatycznych, oceny tej nie zmieniają. Statut zakładu opieki zdrowotnej, zgodnie z art. 11 ustawy z zakładach opieki zdrowotnej, jest aktem regulującym kwestie nie uregulowane w ustawie i dotyczyć ma tych aspektów jego działalności, które wynikają z jego charakteru jako zakładu opieki zdrowotnej. Statut określa np. rodzaje udzielanych świadczeń zdrowotnych oraz organy zakładu i strukturę organizacyjną. Nie jest zadaniem tego aktu regulowanie statusu zakładu jako jednostki wojskowej. Sąd wskazuje ponadto, że istnieje szereg zakładów opieki zdrowotnej, które są jednocześnie jednostkami wojskowymi (vide np. zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2005 r. w sprawie nadania szpitalom wojskowym statutu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, Dz. Urz. Ministra Obrony Narodowej z 2005 r., Nr 6, poz. 41). Nie można więc zgodzić się z oceną, że szpital, w którym skarżący pełnił służbę wojskową, jako jednostka wojskowa istniał tylko "na papierze". Także w aktach osobowych skarżącego znajdują się dowody tego, iż szpital ten był stale i konsekwentnie traktowany jako jednostka wojskowa – szereg dokumentów z tych akt, np. opinii okresowych o skarżącym, kwalifikowało [...] jako jednostkę wojskową wskazując tę jednostkę właśnie jako miejsce pełnienia służby przez skarżącego.

Utworzenie w dniu 10 grudnia 2002 r. Wojskowego Instytutu Medycznego (wejście w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego, Dz. U. Nr 201, poz. 1699) nie miało wpływu na byt szpitala jako jednostki wojskowej, tak samo, jak na ten byt nie miało wpływu funkcjonowanie szpitala jako zakładu opieki zdrowotnej. Zasadnie wskazuje organ, że zmiany organizacyjne w obrębie [...], dotyczące jego majątku oraz pracowników, dokonane przed decyzją o jego rozformowaniu, odnosiły się do szpitala jako zakładu opieki zdrowotnej oraz do pracowników tego szpitala. Skarżący nie był jego pracownikiem, lecz żołnierzem pełniącym służbę w jednostce wojskowej. Dlatego wszelkie zmiany dokonane przed 24 grudnia 2002 r. nie dotyczyły skarżącego, gdyż jego sytuacja prawna regulowana była przez przepisy pragmatyczne. Na marginesie Sąd zauważa, że wskazane wyżej rozporządzenie z 27 listopada 2002 r. w niczym nie zmieniło prawnego statusu [...] – z datą 10 grudnia 2002 r. szpital nie przestał być jednostką wojskową, ale także w sensie funkcjonalnym nie przestał być zakładem opieki zdrowotnej. § 1 ust. 5 tego rozporządzenia stanowi, że Wojskowy Instytut Medyczny jest publicznym zakładem opieki zdrowotnej. Data 10 grudnia 2002 r. nie stanowi więc żadnej, istotnej prawnie cezury czasowej w tej sprawie. Data ta, wbrew ocenie zawartej w skardze, nie miała żadnego wpływu na możliwość wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego i nie pozostaje z tą kwestią w żadnym związku.

Bezsporne jest, że w dniu [...] grudnia 2002 r. Minister Obrony Narodowej rozformował [...] z dniem 31 marca 2003 r. Sporne między stronami jest natomiast to, czy ta decyzja z [...] grudnia 2002 r. była podjęta zgodnie z prawem, tj. czy rzeczywiście dokonywała rozformowania jednostki wojskowej. W ocenie skarżącego decyzja ta była swoistym "nie-aktem" – nie mogła rozformowywać zakładu opieki zdrowotnej, którym i tylko którym był szpital. Z wyżej wskazanych względów Sąd nie podzielił oceny, że szpital nie był jednostką wojskową – miał on wymagane cechy takiej jednostki, w tym etat o określonej nazwie i numerze, choć z uwagi na swoją specyfikę (jednostka medyczna) nie miała określonych np. rodzajów uzbrojenia. Odnośnie natomiast daty wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej wypowiedzenie żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego możliwe było w razie rozformowania jednostki wojskowej oraz braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Nie istnieje co prawda legalna definicja pojęcia "rozformowanie" jednostki wojskowej, ale istniejące orzecznictwo sądowe oraz praktyka wojskowych organów administracji zgodnie uznają, że pod tym pojęciem należy rozumieć zniesienie lub likwidację jednostki wojskowej w dotychczasowym kształcie organizacyjnym, polegającą na likwidacji poszczególnych etatów i stanowisk (tak np. wyrok NSA z 21 lutego 2001 r., sygn. II SA 2874/00). Decyzja z [...] grudnia 2004 r., której wydanie nie jest kwestionowane, operowała ustawowym pojęciem "rozformowanie" oraz wskazywała datę tego rozformowania. Wobec oceny organu, podzielonej przez Sąd, iż szpital był jednostką wojskową, rozformowanie jednostki wojskowej skarżącego uznać należy za niewątpliwe. Ponadto wypowiedzenie stosunku służbowego możliwe jest zarówno przed, jak i po dacie wskazanej w akcie rozformowującym jednostkę jako data faktycznego rozformowania. Datą rozformowania był 31 marca 2003 r. Nie było przeszkód prawnych, aby wypowiedzenie nastąpiło w dniu 30 maja 2003 r., o ile tylko między tym rozformowaniem, a wypowiedzeniem zaistniał wymagany związek przyczynowo – skutkowy. Takiego związku wymaga bowiem wskazany przepis ustawy pragmatycznej.

Powyższa wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej jest konsekwentnie stosowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (vide np. wyrok z dnia 29 marca 2006 r., sygn. II SA/Wa 227/06). Co więcej – przepis ten jest w taki sam sposób interpretowany w orzecznictwie NSA. Tytułem przykładu wskazać należy na wyrok z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. II SA 2673/00 (LEX Nr 77681), w którym wyrażono stanowisko, iż musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów. Wypowiedzenie stosunku służbowego po rozformowaniu jednostki wojskowej było więc dopuszczalne.

Organ dokonujący wypowiedzenia w przekonujący sposób wykazał, że nie było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Choć braku takiej możliwości skarżący nie zakwestionował ani na etapie postępowania administracyjnego, ani w toku postępowania sądowego, to zauważyć warto, iż w aktach osobowych skarżącego zawarta jest notatka (k. 47) dokumentująca brak możliwości wyznaczenia go na równorzędne, wyższe, a nawet niższe stanowisko służbowe w poszczególnych rodzajach wojsk, w tym w "pozostałych jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej".

Zasadnie wskazał organ, iż do skarżącego nie stosowało się przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie w służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej, gdyż szpital nie był jednostką spoza resortu obrony narodowej. Także skarżący słusznie wywodzi, że szpital nie był taką jednostką. Istotnie - [...] nie był żadną z instytucji cywilnych wymienionych w § 3 tego rozporządzenia i nie realizował żadnego z zadań wyszczególnionych w jego § 2. Skarżący nie wyrażał też zgody na służbę w takiej jednostce. Mając jednak na uwadze przepisy art. 20 ust. 1, oraz 20a ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej, według których żołnierz pełnić może służbę w jednej z trzech form, tj. w jednostce organizacyjnej resortu obrony narodowej, w jednostce poza resortem bądź poza granicami Państwa, powstaje pytanie o miejsce pełnienia przez skarżącego służby, w razie przyjęcia, że szpital nie był jednostką resortu obrony narodowej. Oczywiste jest przecież, że skarżący nie pełnił służby poza granicami Państwa. Gdyby przyjąć pogląd prezentowany przez skarżącego, to ocenić należałoby, iż w ogóle nie pełnił on służby wojskowej, albo co prawda pełnił ją, ale w formie nieznanej ustawie pragmatycznej.

Skarżący podniósł, że [...] nie był wymieniony w obwieszczeniu Ministra Obrony Narodowej z 3 listopada 2004 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (M. P. Nr 48, poz. 830). W jego ocenie dowodzi to, iż szpital nie był jednostką wojskową, ani w ogóle jednostką resortu obrony narodowej. Zauważyć jednak należy, że obwieszczenie to pochodzi z dnia 3 listopada 2004 r., a zatem wydane zostało po likwidacji szpitala w dotychczasowym kształcie, dokonanej na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 27 listopada 2002 r. w sprawie utworzenia Wojskowego Instytutu Medycznego, tj. po 10 grudnia 2002 r., a także po rozformowaniu szpitala jako jednostki wojskowej, dokonanym decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., tj. po 31 marca 2003 r. Stanowi to oczywiste wyjaśnienie braku szpitala w wykazie jednostek podległych Ministrowi Obrony Narodowej - w dniu 3 listopada 2004 r. nie istniała już jednostka wojskowa pod nazwą [...] w W. W dacie tej nie istniał też zakład opieki zdrowotnej występujący pod tą nazwą. Istniał natomiast publiczny zakład opieki zdrowotnej pod nazwą [...] w W., dlatego też został on ujęty w tym wykazie (Załącznik do rozporządzenia, poz. II. Jednostki A. "Nadzorowane", punkt [...]).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego nie naruszało prawa w stopniu rażącym, nie zawierało też żadnej innej, kwalifikowanej wady prawnej określonej w art. 156 § 1 Kpa.