Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 390/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: par 2 ust 2 pkt 27
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w T. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 15/11 w sprawie ze skargi M. G. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w punkcie 3 wyroku z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 15/11 w sprawie ze skargi M. G. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych zasądził od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącej spółki M. G. sp. z o.o. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 3 powyższego wyroku.

Dyrektor Izby Celnej w T. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) przepisów postępowania, w szczególności art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez zasądzenie od organu kosztów postępowania, których wysokość wykracza poza to co jest niezbędne do celowego dochodzenia praw przez Skarżącą;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez uznanie, iż od wniesionej skargi należny jest wpis w wysokości określonej we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia, mimo że skarga nie dotyczyła koncesji, zezwoleń ani pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej; b) § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez niezastosowanie przepisu rozporządzenia, mimo iż skarga objęta jest zakresem normy wyrażonej w tym przepisie. Następnie Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kosztów postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia organ podniósł, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało w szczególności z naruszeniem art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Podniósł także, że zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 27 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w pozostałym zakresie, tzn. w innym niż wskazano w pkt 1-26, wynosi 500 złotych. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że zasądzenie wpisu w wysokości 500 złotych jest uzasadnione jedynie w przypadku, gdy skarga dotyczy koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie może być uwzględnione z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo zasądził od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącej spółki M. G. sp. z o.o. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wymaga podkreślenia, iż skarga wniesiona przez M. G. sp. z o.o. w K., dotycząca cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, odnosiła się do stanu prawnego, w którym obowiązywała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W jej art. 2 zawarto definicje, kolejno gier losowych (ust. 1), zakładów wzajemnych (ust. 2), gier na automatach (ust. 2a) oraz gier na automatach o niskich wygranych (ust. 2b).

Wskazać należy, że podstawą rejestracji automatu do gry są przepisy art. 15b ust. 4 i 4a ustawy o grach i zakładach (utrzymane w mocy w myśl przepisu art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. – o grach hazardowych) oraz § 7-10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (utrzymane w mocy zgodnie z art. 143 ustawy o grach hazardowych). Przepisy te stanowią, że dopuszczenie automatu do użytkowania i eksploatacji na terytorium kraju następuje w drodze rejestracji takiego urządzenia przez organ celny, po spełnieniu przez nie oraz przez podmiot ubiegający się o rejestrację szeregu warunków.

Organ nie ma racji twierdząc, że żadne z powyższych unormowań prawnych nie posługuje się w odniesieniu do rejestracji automatu określeniem zezwolenie, pozwolenie czy koncesja. Z przytoczonych przepisów wyraźnie wynika, że w celu dokonywania przez podmiot eksploatacji oraz prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych – konieczne jest posiadanie zezwolenia w tym zakresie oraz dopuszczenie podmiotu do eksploatacji i użytkowania przez wyznaczonego naczelnika urzędu celnego (art. 15b ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, utrzymane w mocy w myśl przepisu art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych). Ponadto, z przepisów rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) wyraźnie wynika, że z poświadczeniem rejestracji wiąże się bezpośrednio obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie (§ 9 ust. 2 w/w rozporządzenia). Ponadto, z § 10 ust. 4 wynika, że poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie, a zatem te dwa elementy, tj. zezwolenie i rejestracja powinny być spełnione łącznie, by było możliwe prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie.

Przesłanką rozstrzygającą - w kwestii określenia wysokości wpisu - jest przedmiot sprawy administracyjnej, to jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W tym zakresie wpis – stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – wynosi w pozostałym zakresie 500 złotych.

Z uwagi na powyższe, postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2011 r. jest zgodnie z prawem i prawidłowe. Rozstrzygającym w sprawie jest bowiem przedmiot sprawy administracyjnej, to jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podkreślenia wymaga, że wyjątek od tej zasady przewiduje § 2 ust. 5 rozporządzenia, gdzie wpis stały bez względu na przedmiot sprawy pobiera się wysokości 200 złotych w sprawach skarg dotyczących jedynie postanowień lub decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.