Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1447/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 64 § 1 pkt 1, art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 3 oraz art. 64 § 6.
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych Wójta Gminy M. i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 741/18 w sprawie ze skargi Wójta Gminy M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 2 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych 1) oddala skargi kasacyjne, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz Wójta Gminy M. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 14 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 741/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi Wójta Gminy M., zwany dalej "Skarżący", uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 2 maja 2018 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł zarówno Skarżący jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej.

Skarżący działając przez pełnomocnika – radcę prawnego – zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z 2002 r. ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi dotyczących naruszeń prawa materialnego oraz twierdzeń i argumentów podniesionych przez Skarżącego w ich uzasadnieniu, czego wyrazem jest brak odniesienia się przez Sąd do poszczególnych zarzutów, twierdzeń i argumentów skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 64 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.), zwana dalej "u.p.e.a.", poprzez ich niezastosowanie i brak oparcia wyroku na naruszeniu prawa materialnego, podczas gdy organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisów obciążając Skarżącego - wierzyciela opłatą za dokonanie czynności egzekucyjnej oraz opłatą manipulacyjną, których wysokość jest całkowicie nieadekwatna do nakładu i efektów pracy organu pierwszej instancji, jak również stopnia jej skomplikowania oraz ustalając górne limity opłat w oparciu o zasady analogii do art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a nie w oparciu o przepisy prawa, a także pomijając okoliczność, że opłaty obciążają wierzyciela będącego podmiotem publicznym,

3. w konsekwencji naruszenie art. 145a § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wyrok powinien zostać wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., rozstrzygnięcie sprawy nie jest pozostawione uznaniu organu administracyjnego, a zastosowanie ww. przepisu jest uzasadnione okolicznościami sprawy.

W oparciu o tak postawione zarzuty, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie, w razie uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona - uchylenie, w myśl art. 188 p.p.s.a., zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie poprzez określenie kosztów egzekucyjnych w kwocie 0 zł, względnie w konkretnej, ustalonej przez Sąd, wysokości, oraz o zasądzenie od organu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniesiono również o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Z kolei w skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej reprezentowanego przez radcę prawnego zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1.1. art. 64 § 1 pkt 1, art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 3 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., w związku z art. 188 pkt 1 i art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78 poz. 483), zwana dalej "Konstytucja RP", polegającą na przyjęciu, że organ nie dokonał zgodnej z Konstytucją wykładni przepisów ustawy egzekucyjnej, podczas gdy uchylone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zawiera stanowisko zgodne z prokonstytucyjną wykładnią powołanych wyżej przepisów art. 64 § 1 pkt 1, art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 3 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. z uwzględnieniem dyrektyw zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14;

1.2. art. 64 § 3 u.p.e.a. prowadzącą do przyjęcia, że w niniejszej sprawie winno się liczyć opłatę łącznie od wszystkich tytułów wykonawczych, a nie od każdego z nich z osobna;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 , art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2018 r. poz. 2096), zwana dalej "k.p.a.", w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia wskutek przyjęcia, że organ nie dokonał zgodnej z Konstytucją wykładni przepisów art. 64 § 1 pkt 1 , art. 64 § 1 pkt 4, at. 64 § 3 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. oraz nienależycie uzasadnił swoje stanowisko w uchylonym postanowieniu i nie wykonał obowiązków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14;

3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 178 ust. 1, art. 188 pkt 1 i art. 190 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji, poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia wskutek naruszenia zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, zasady związania sędziego ustawą oraz przez wkroczenie w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego, dla którego zastrzeżono wyłączną kompetencję do orzekania o niekonstytucyjności przepisów rangi ustawowej i de facto nie zastosowanie się do zakresowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego poprzez nakazanie organowi uznanie przepisów ustawy za niezgodne z Konstytucją w zakresie szerszym, niż wynika to z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14;

W oparciu o powyższe pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pełnomocnik Skarżącego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżącego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym 14 października 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O powyższym strony zostały zawiadomione przy jednoczesnym pouczeniu co do możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Zawiadomienie to Skarżący otrzymał 9 grudnia 2022 r., organ odwoławczy – 22 listopada 2022 r., a uczestnik postępowania 28 listopada 2022 r. Przed wyznaczonym terminem posiedzenia niejawnego (11 stycznia 2023 r.) strony nie zgłosiły sprzeciwu co do trybu jej rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skarg kasacyjnych, która w przypadku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., gdzie wskazuje się, że chodzi o naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak również naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), w przypadku zaś Skarżącego oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności zarzucono naruszenie art. 64 § 1 pkt 1, art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 3 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., w związku z art. 188 pkt 1 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię z uwagi na niewłaściwie przyjęcie, że organ nie dokonał zgodnej z Konstytucją wykładni przepisów ustawy egzekucyjnej, wskazując, że uchylone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zawiera stanowisko zgodne z prokonstytucyjną wykładnią powołanych wyżej przepisów, a także uwzględnia dyrektywy zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej tylko częściowo zrealizował zalecenia, które wynikają z wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Trafnie zatem uznał WSA, że organ prawidłowo ustalił limity opłat, przy czym każdy z tych limitów odniósł oddzielnie do każdego z 4 tytułów wykonawczych, nie dokonując analizy, czy takie zastosowanie art. 64 § 3 i § 6 zdanie drugie in medio u.p.e.a. realizują wytyczne, które wynikają z wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sporu dotyczy tego, czy organ egzekucyjny może obciążyć opłatami stronę w maksymalnej możliwej wysokości bez odniesienia się do kwestii adekwatności ustalonych kosztów egzekucyjnych, względem poziomu skomplikowania podejmowanych czynności, poniesionego nakładu pracy przy egzekwowaniu należności, czy efektywności postępowania. Chodzi zatem o to, czy została zachowana racjonalna zależność między ustaloną wysokością opłat a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone.

Tożsamym zagadnieniem prawnym zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 283/21, a także w wyrokach z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 755/21, III FSK 1007/21 oraz III FSK 1256/21. Argumentację przedstawioną w uzasadnieniach tych wyroków skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własną.

W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 283/21, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił zasadnicze – kompleksowe oceny prawne w zakresie stosowania unormowania opłaty manipulacyjnej, o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 17 sierpnia 2016 r. do 20 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje argumentację i stanowisko prawne przywołanego wyroku, jako właściwe i odpowiednie do zastosowania w niniejszej sprawie i wskazuje, że egzekucyjnoprawny stan faktyczny kształtuje ustawodawca, stanowiąc prawo, w którym normuje określony zakres aktywności, praw i obowiązków organów egzekucyjnych, wierzycieli i zobowiązanych. Jednakże to organy egzekucyjne, wierzyciele i zobowiązani szeregiem egzekucyjnie znaczących czynności faktycznych i prawnych, ukonkretniają i indywidualizują egzekucyjny stan faktyczny sprawy, z którego, z mocy prawa, wynikają określone skutki prawne, w tym sporne w sprawie niniejszej opłaty. Egzekucyjny stan faktyczny sprawy w przedmiocie opłat egzekucyjnych to działania i/lub zaniechania, z którymi ustawa egzekucyjna łączy powstanie obowiązku uiszczenia przez dany podmiot opłaty egzekucyjnej w wysokości zgodnej z prawem. Jest to rzeczywisty, prawnie znaczący obraz wywołującej skutki egzekucyjne działalności zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego, takiej jak niepłacenie zobowiązań podatkowych, wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego, czynności mające na celu wykonanie tytułu wykonawczego. Wszystkie te przedmioty, zdarzenia, działania i/lub zaniechania podlegają ocenie na podstawie obowiązującego w czasie ich zaistnienia prawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; odnośnie do opłat manipulacyjnych jest to przede wszystkim art. 64 § 6 u.p.e.a., który nie został uchylony przez Trybunał Konstytucyjny, a tylko zweryfikowany konstytucyjnie wyłącznie w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej (egzekucyjnoprawny stan faktyczny).

W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 283/21, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zatem, że dla prawidłowego zastosowania art. 64 § 6 u.p.e.a. należy: po pierwsze, określić podstawę prawną egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego indywidualnej sprawy administracyjnej w przedmiocie opłaty manipulacyjnej, którą mogą stanowić tylko i wyłącznie regulacje prawne adekwatne przedmiotowo i czasowo do stanu i czasu sprawy, z uwzględnieniem przepisów intertemporalnych, jeżeli zostały one ustawowo przewidziane, po drugie ustalić egzekucyjny stan faktyczny sprawy, na który składają się poniesione wydatki za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środka egzekucyjnego/środków egzekucyjnych przy egzekwowaniu określonych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym. Należy więc ustalić i przedstawić ilość przypadków zastosowania w indywidualnej sprawie środków egzekucyjnych odnośnie do konkretnych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym i dokonane w relacji do nich czynności manipulacyjne oraz czy i jakie poniesiono na te czynności wydatki. Inaczej mówiąc, organy administracyjne powinny w sprawie (niniejszej) zaprezentować rzeczywisty obraz ocenianego postępowania egzekucyjnego. Dopiero niezbędnie ukonkretnione, jednoznaczne odtworzenie i przedstawienie egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego umożliwi ocenę zastosowania w indywidualnej sprawie odpowiednich regulacji prawa o opłacie manipulacyjnej - w relacji do wymogów i standardów prawnych wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęta przez ten Sąd w wyroku składu siedmiu sędziów z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 283/21 argumentacja dotycząca konieczności ukonkretnionego, jednoznacznego odtworzenia i przedstawienia egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego sprawy stanowi jednocześnie podstawę do zaakceptowania stanowisko zaprezentowanego przez Sąd pierwszej intencji w zakresie konieczności oceny ,,racjonalnej zależności’’ pomiędzy wysokością kosztów egzekucyjnych a czynnościami organów za które zostały naliczone.

Trafnie podkreślił zatem Sąd pierwszej instancji, że wbrew wskazaniom zawartym w wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. organ nie rozważył wszystkich okoliczności sprawy, co wymagało m.in. odniesienia całości ustalonej kwoty kosztów do poziomu skomplikowania wszystkich czynności organu egzekucyjnego, uwzględnienia okoliczności, że egzekucja dotyczyła podatku od nieruchomości za jeden rok podatkowy, a ponadto tego, że podejmowane czynności egzekucyjne byłyby realizowane tak samo, gdyby wystawiono tylko jeden tytuł wykonawczy obejmujący całą należność z jednej decyzji wymiarowej.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji co do konieczności oceny przez organ w ponownym postępowaniu, czy w realiach tej sprawy koszty egzekucyjne ustalone w kwocie przekraczającej limity w odniesieniu do zajęcia innej wierzytelności oraz opłaty manipulacyjnej stanowią nie tylko realizację celu fiskalnego, ale jednocześnie zachodzi racjonalna zależność pomiędzy wysokością tych kosztów a podjętymi czynnościami organów. W tym względzie miarodajne więc będzie również zaprezentowanie rzeczywistego obrazu ocenianego postępowania egzekucyjnego jako konsekwencji ustalonego egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego sprawy.

Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest pierwszy ze sformułowanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji także drugi z tych zarzutów. Ustalenie zatem egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego sprawy pozwoli także dokonać w ponownie prowadzonym postępowaniu oceny racjonalnej zależności pomiędzy wysokością kosztów a realizowanymi czynnościami organów. Uznanie braku zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego ma przesądzające znaczenie również dla oceny trafności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które także nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga wniesiona przez Skarżącego również nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w pierwszej kolejności trzeba odnotować, że unormowanie to może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3 poz. 39, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08). W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń. Przeciwnie, Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie umożliwiając jego kontrolę instancyjną. Zawiera bowiem: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie wraz ze wskazaniem czynności, jakie ma przeprowadzić organ ponownie rozpoznając sprawę. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie stanowi skutecznej podstawy do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Odnosząc się do drugiego ze sformułowanych przez Skarżącego zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że poczynione już rozważania dotyczące zastosowania egzekucyjnego stanu faktycznego w oparciu o wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 283/21 zachowują także aktualność przy ocenie tego zarzutu. Ponownie trzeba zatem zaważyć, że na akceptację zasługuje pogląd Sądu pierwszej instancji co do konieczności oceny przez organ w ponownym postępowaniu, czy ustalone koszty egzekucyjne stanowią nie tylko realizację celu fiskalnego, ale jednocześnie zachodzi racjonalna zależność pomiędzy wysokością tych kosztów a podjętymi czynnościami organów. Jednocześnie należy również stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowane stanowisko Sądu pierwszej instancji, dotyczące prawidłowości ustalenia limitów opłat, które znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. Nie sposób zatem również uwzględnić drugi ze sformułowanych zarzutów.

W konsekwencji powyższego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145a § 1 p.p.s.a. Poddając ocenie niniejszy zarzut Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zastosowanie tego przepisu jest uzależnione od ustawowo określonego warunku, tj. ,,uzasadnienia okolicznościami sprawy’’. Dopiero zatem stwierdzenie przez Sąd tego warunku odnoszącego się nie tylko do określonych okoliczności, ale jednocześnie ich uzasadnienia stanowi podstawę do zobowiązania przez Sąd organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, o którym mowa w art. 145a § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a.

Paweł Dąbek Jan Rudowski Paweł Borszowski (spr.)