Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1380/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędziowie NSA Jan Bała Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.I.-G. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 545/13 w sprawie ze skargi S. I.G.Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2013 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. I.-G. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 545/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2013 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Wspomnianą ostateczną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2012 r. nr ., nakładającą na S.Sp. z o.o. w K., dalej skarżącą, karę pieniężną w wysokości 600 zł.

W świetle akt sprawy w dniu 15 marca 2012 r. w miejscowości W.(droga krajowa nr 4) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki S.o nr rej. .wraz z naczepą marki o nr rej. .. Zespołem pojazdów kierował Pan M. T., który wykonywał przewóz drogowy piasku w imieniu J.J. i P. J. wspólników spółki cywilnej Usługi Transportowe. Załadowcą przewożonego ładunku była skarżąca. Stosownie do dokumentu przewozowego masa ładunku wynosiła 27,721 tony.

Ważenia pojazdu pod względem nacisku na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej przeprowadzono na stanowisku pomiarowym w miejscowości Wola Dębińska wyposażonym w stacjonarną wagą do pomiarów dynamicznych typu .....numerach fabrycznych . posiadającymi legalizację Urzędu Miar. Kierowca został pouczony o procedurze ważenia. Wyniki pomiarów zostały przedstawione kierowcy wraz z okazaniem świadectwa legalizacji wagi i protokołu z pomiaru równości terenu na wspomnianym stanowisku kontroli pojazdów.

Na podstawie przeprowadzonych pomiarów stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 ton o 0,571 tony.

Kierowca podczas kontroli nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego i nie odniósł się do wspomnianych ustaleń kontrolnych.

Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) oraz lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, ze zm.), nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 600 zł.

W ocenie organu odwoławczego skarżąca, jako załadowca, miała wpływ na przeładowanie omawianego pojazdu, którego masa całkowita nie mogła przekroczyć 40 ton. Ładując towar w ilości 27,720 ton oraz mając na względzie masę własną ciągnika wraz z naczepą, wynoszącą łącznie 13,570 ton skarżąca miała świadomość przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego zestawu, co świadczy o braku po jej stronie należytej staranności. Tym samym skarżąca godziła się na powstanie omawianego naruszenia przepisów prawa. Podlega więc karze pieniężnej stosownie do art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę na powyższą decyzję wniesioną przez skarżącą, o czym była mowa na wstępie. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy prawidłowo dokonał analizy stwierdzonego podczas kontroli stanu faktycznego. W szczególności, co zaakcentowano, dokonując załadunku towaru w ilości 27,72 ton na pojazd o masie własnej ciągnika wraz z naczepą wynoszącą łącznie 13,570 ton podzielono stanowisko organu o posiadaniu przez skarżącą świadomości przekroczenia masy całkowitej pojazdu, co penalizowane jest karą pieniężną.

Skarżąca od powyższego wyroku wywiodła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie:

1. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dowodowych będących podstawą wydania decyzji,

2. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania, a przez to dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego,

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku w sposób niejasny, nieprecyzyjny oraz sprzeczny z treścią decyzji organów administracji publicznej, którą zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Aby taka skarga mogła być uznana za skuteczną powinna, o czym była już mowa, wykazać, iż zarzucane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w okolicznościach sprawy. Nie jest nią błędne wskazanie przez Sąd pierwszej instancji kwoty kary pieniężnej, czy sugestie jakoby omawiany pojazd był dwukrotnie ważony.

Istota sprawy sprowadza się do oceny materiału dowodowego na okoliczność przekroczenia masy całkowitej wskazanego pojazdu. Z uwagi na związanie NSA granicami skargi kasacyjnej, aby móc skontrolować pod tym kątem trafność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, akceptującego stanowisko organu odwoławczego, skarga kasacyjna powinna była, a co nie miało miejsca, zarzucić naruszenie w sprawie art. 80 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ubocznie zaś należy zauważyć, że protokół z kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W świetle tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Tym samym protokół z omawianej kontroli drogowej ma większy walor dowodowy, aniżeli wynik ważenia dokonany przez skarżącą.

Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych w sprawie nie został naruszony art. 106 § 3 p.p.s.a.

W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z kolei w myśl art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Warunkiem zastosowania tego ostatniego przepisu jest przeprowadzenie przez sąd z urzędu lub na wniosek stron dowodów uzupełniających z dokumentów. Ze skargi kasacyjnej oraz z akt sądowych nie wynika zaś, aby Sąd pierwszej instancji przeprowadzał dowody uzupełniające. Toteż Sąd pierwszej instancji nie mógł więc naruszyć tych przepisów. Nie jest zresztą rolą sądu administracyjnego prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie. Z uwagi na kognicję sądów administracyjnych sądy te nie prowadzą postępowania administracyjnego tylko badają, czy organy prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w tym czy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest zatem prawidłowość - pod względem zgodności z prawem - postępowania przed organami administracji. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest zaś ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego sąd co do zasady opiera się bowiem na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji i ma ograniczoną możliwość prowadzenia postępowania dowodowego we własnym zakresie. Wskazany art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje taką możliwość jedynie uzupełniająco, a to uzupełniające postępowanie dowodowe może dotyczyć wyłącznie dowodów z dokumentów, może być przeprowadzone tylko w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i gdy nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopiero do tak przeprowadzonego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, jak wynika z art. 106 § 5 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., I FSK 1787/13; Lex nr 1590751). Tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów 106 § 5 p.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, o czym była już mowa. W myśl tego przepisu § 4. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.