Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2287/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Marian Wolanin Protokolant Dominik Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2007r. wydaną na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 i ust. 4b, art. 46a ust. 1, ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 56 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska / Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm . / oraz § 3 ust. 1 pkt 35 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. / ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie instalacji do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej i instalacji do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, na istniejącej stacji dystrybucji gazu płynnego o: budynek pawilonu sklepowego, wiatę nad odmierzaczami paliwa, podziemny zbiornik paliwowy o objętości 30 m3, podziemny zbiornik gazu płynnego o objętości 10 m3, zbiornik retencyjny, szambo szczelne, układ drogowy i infrastrukturę techniczną, zlokalizowanej na działce ew. nr (...) obręb (...) przy ul. (...) w Dzielnicy B. W., którego inwestorem jest W. Sp. z o.o. Decyzja określiła jednocześnie rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Termin ważności decyzji został ustalony na dwa lata od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie z uwagi na instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej oraz instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 oraz pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na

środowisko, zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Prezydent W. na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, po jej uzgodnieniu z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym i organem ochrony środowiska.

W toku postępowania zostało przeprowadzone uzgodnienie z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w W., który postanowieniem z dnia (...) grudnia 2006r. znak: (...) wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska dokonał uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie to na skutek wniesionych od niego zażaleń zostało utrzymane w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. Warunki ustalone w uzgodnieniu zostały uwzględnione w decyzji Prezydenta W.

W przedmiotowej sprawie Prezydent W. występował jednocześnie jako organ prowadzący postępowanie oraz jako organ ochrony środowiska. W tej sytuacji stosownie do art. 383 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie stosuje się wymogu uzgodnienia z organem ochrony środowiska.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, że planowana inwestycja będzie realizowana przy ul. (...), na terenie o powierzchni (...)m2. Stacja znajduje się na skraju obszaru zabudowy miejskiej w bezpośredniej sferze wpływu obiektów infrastruktury komunikacyjnej. Od strony wschodniej działki, w dość znacznej odległości znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Od strony zachodniej działki znajduje się ulica (...), charakteryzująca się wysokim natężeniem ruchu samochodów osobowych, dostawczych i ciężarowych, co powoduje istnienie dużego tła akustycznego w obszarze lokalizacji inwestycji. Od strony północnej i południowej, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny rolne i dzikie sady.

W ramach realizacji inwestycji projektuje się w części północno-wschodniej miejsce na zamknięte kontenery na śmieci oraz zbiorniki retencyjne. Na południowej stronie planuje się ścianę oddzielenia ogniowego. W części środkowej działki przewiduje się wiatę nad odmierzaczami, podziemny zbiornik paliwowy wraz z rurociągami paliwowymi, skrzynkę nalewową oraz podziemny zbiornik z gazem wraz

z rurociągami. We wschodniej części działki będzie znajdować się pawilon sklepowy i miejsca postojowe. Na zachodniej stronie działki planuje się wjazd na teren stacji i wyjazd ze stacji. Z uwagi na to, iż ruch pojazdów na stacji paliw będzie powolny, nie wystąpi zjawisko przekraczania norm hałasu, ponadto na obszarze planowanej inwestycji wystąpią obiekty budowlane ekranujące rozprzestrzenianie się hałasu takie jak: budynek stacji, wiata nad dystrybutorami, ściana oddzielenia ogniowego. W powyższym stanie faktycznym organ stwierdził, że rozbudowa stacji nie wpłynie znacząco na emisję hałasu do środowiska, a oddziaływanie planowanej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora. W celu zmniejszenia emisji par do atmosfery zaprojektowano hermetyzację "dużego oddechu" występującego w czasie rozładunku autocysterny, poprzez zastosowanie "wahadła gazowego" dla wszystkich zbiorników podziemnych.

Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Rejonu Gminy W., zatwierdzonym Uchwałą Rady W. Nr(...)z dnia (...) maja 2001 r.

W ocenie organu pierwszej instancji, przeprowadzone w toku postępowania analizy i uzgodnienia wykazały możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska.

Odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2007r. wniosły J. W. i M. S. W odwołaniach wskazano na naruszenie procedury poprzez brak możliwości wniesienia przez odwołujące się zażalenia od postanowienia Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) września 2006r. odstępującego od obowiązku sporządzenia raportu, czy naruszono przepis art. 51 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) września 2007r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2007r.

Organ odwoławczy podniósł, iż planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 lub w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie

określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Prezydent W. postanowieniem nr (...) z dnia (...) września 2006r. odstąpił od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania, w tym i J. W. i M. S., które nie złożyły zażalenia na to postanowienie w ustawowym terminie. Tak więc nie jest uzasadnione, w ocenie organu, twierdzenie stron odwołujących się już na etapie wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, że Prezydent W. odstępując od wymogu sporządzenia raportu dokonał tego z naruszeniem art. 51 ust. 5 ustawy prawo ochrony środowiska, pozbawiając strony uprawnienia do wniesienia zażalenia od tego postanowienia. Organ wskazał również, iż nie jest możliwe rozpatrzenie zażalenia od w/w postanowienia Prezydent W. na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2007r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego realizacja inwestycji jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa, ponadto w toku postępowania zostały zachowane wszystkie procedury poprzedzające wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Sama decyzja określa warunki i zakres ochrony środowiska, realizacja zaś planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2007r. złożyli M. S. i R. S. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta. W. z dnia (...) kwietnia 2007r., ewentualnie wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podnieśli, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa ochrony środowiska. Zarzucili organom naruszenie w toku

postępowania art. 73 ust. 3, ust. 3a ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto naruszenie art. 56 ust. 1 w/w ustawy z uwagi na to, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Skarżący podnieśli również, że zaskarżone decyzje oparte są na postanowieniu Prezydenta W. z dnia (...) września 2006r., w którym odstąpiono od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, co w ich ocenie było nieuzasadnione.

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i odwołało się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska / tj. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm. / realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej

sprawie organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 jest prezydent W.

Planowane przedsięwzięcie polegające na rozbudowie instalacji do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej i instalacji do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, na istniejącej stacji dystrybucji gazu płynnego o: budynek pawilonu sklepowego, wiatę nad odmierzaczami paliwa, podziemny zbiornik paliwowy o objętości 30 m3, podziemny zbiornik gazu płynnego o objętości 10 m3, zbiornik retencyjny, szambo szczelne, układ drogowy i infrastrukturę techniczną, zlokalizowane na działce ew. nr (...) obręb (...) przy ul. (...) w Dzielnicy B. W. z uwagi na instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej oraz instalacje do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 oraz pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. /, zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Obowiązek sporządzenia raportu w oparciu o ust. 2 powołanego wyżej przepisu stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

W przedmiotowej sprawie, po wszczęciu postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Prezydent W. postanowieniem z dnia (...) września 2006r. nr (...) postanowił odstąpić od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Na postanowienie to, zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska stronom postępowania służyło zażalenie. Postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte, postanowienie stało się ostateczne i wiąże organ

w toku dalszego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Skoro ustawa przewiduje zażalenie na tego typu postanowienie, to nieskorzystanie z możliwości kontroli postanowienia w drodze postępowania zażaleniowego, zamyka drogę jego kontroli na dalszym etapie postępowania. Słusznie, zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podniósł, iż na etapie odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niemożliwe jest już poddanie weryfikacji postanowienia o odstąpieniu od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, skoro postanowienie to na tym etapie postępowania jest już ostateczne. Również zarzut skargi w tym zakresie nie jest skuteczny, gdyż dotyczy postanowienia, na które służyło odrębne zażalenie i w konsekwencji możliwość wywiedzenia osobnej skargi do sądu administracyjnego.

Art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, jakie zagadnienia powinny być brane pod uwagę i oceniane w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. I tak zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin;

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego

oddziaływania na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu.

Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dokonuje uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami zgodnie z art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 56 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 3, ust. 3, ust. 7, ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach winien między innymi, stwierdzić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dla danego terenu plan taki został uchwalony, uwzględnić uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki przeprowadzonego

postępowania z udziałem społeczeństwa. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in. :

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym

uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych,

zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów

sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w

projekcie budowlanym.

Decyzja musi zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymaga uzasadnienia i powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem w postępowaniu społeczeństwa.

W ocenie Sądu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie instalacji do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej i instalacji do podziemnego magazynowania gazów łatwopalnych, na istniejącej stacji dystrybucji gazu płynnego o: budynek pawilonu sklepowego, wiatę nad odmierzaczami paliwa, podziemny zbiornik paliwowy o objętości 30 m3, podziemny zbiornik gazu płynnego o objętości 10 m3, zbiornik retencyjny, szambo szczelne, układ drogowy i infrastrukturę techniczną, zlokalizowanej na działce ew. nr (...) obręb (...) przy ul. (...) w Dzielnicy B. W., którego inwestorem jest W. Sp. z o.o. wydana w przedmiotowej sprawie odpowiada wszystkim wyżej wskazanym przepisom prawa.

Teren planowanej inwestycji zgodnie z uchwałą Nr (...) Rady Gminy W.z dnia (...) maja 2001 r. objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru (...) - część I, w gminie W. / Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr (...), poz. (...) /. Nieruchomość, na której ma być zrealizowana inwestycja, położona w W. przy ul. (...), dz. ew. nr (...) z obrębu (...) znajduje się na obszarze mieszkaniowo-usługowym oznaczonym symbolem (...). Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru (...) - część I, w gminie W. dla obszarów mieszkaniowo-usługowych (...) ustala się następujące obowiązujące przeznaczenie

8

podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niska, nieuciążliwe usługi I i II stopnia obsługi z zakresu: administracji, handlu i usług bytowych oraz rzemiosła. Z kolei § 8 pkt 8 powyższej uchwały określa, że przez usługi I stopnia należy rozumieć usługi podstawowe, o ograniczonym zasięgu oddziaływania dotyczącym najbliższego terenu, lokalne, natomiast przez usługi II stopnia należy rozumieć usługi ponadpodstawowe, o zasięgu oddziaływania dotyczącym całej jednostki administracyjnej tj. gminy. W § 11 ust. 3 uchwały zostało ustalone przeznaczenie dopuszczalne na terenach oznaczonych symbolem (...), o których mowa w ust. 1. W punkcie 6 tego zapisu jako dopuszczalne przeznaczenie na tych terenach wymienia się stacje benzynowe.

W tej sytuacji trudno zgodzić się z zarzutem skargi, że zaskarżona decyzja zastała wydana z naruszeniem art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, skoro planowana inwestycja mieści się w pojęciu szeroko rozumianego obiektu stacji benzynowej.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi naruszenia art. 73 ust. 3 i 3a ustawy Prawo ochrony środowiska w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska znajduje się w dziale VII ustawy zatytułowanym "Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji". Zgodnie z art. 73 ust. 3 cyt. ustawy w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Z kolei zgodnie z art. 73 ust. 3a cyt. ustawy przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Przepisy działu VII ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym i art. 73, zgodnie z tytułem tego działu, odnoszą się i znajdują zastosowanie w procedurze planistycznej związanej z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w toku której organy obowiązane są stosować rozwiązania mające

na celu ochronę środowiska. Uchwalone tak plany zagospodarowania przestrzennego stanowią podstawę lokalizacji przedsięwzięć na podstawie ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. /. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego realizacja przedsięwzięcia może nastąpić na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydawanej w oparciu o art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub wydanej na podstawie art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy decyzji o warunkach zabudowy. Decyzje te powinny uwzględniać postanowienia działu VII ustawy Prawo ochrony środowiska.

W przedmiotowej sprawie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawą lokalizacji przedsięwzięć. Obowiązujący plan miejscowy dopuszcza realizację planowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora. Przepisy działu VII ustawy Prawo ochrony środowiska nie są stosowanie wprost w przedmiotowej sprawie, ale poprzez rozwiązania planistyczne w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.