Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 471/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.),, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007r. sprawy ze skargi K. T. i M. T. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza nieważność § 15 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej drogi oznaczonej symbolem (...); 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 471/07

UZASADNIENIE

Uchwałą nr (...) z dnia (...) listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie W. Rada Gminy W. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla powyższego terenu określając granice planu uchwałą nr (...) Rady Gminy W. z dnia (...) marca 1999 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. (....) na obszarze wsi S.

Po opublikowaniu powołanej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) nr (...) z dnia (...) lutego 2006 r, pismem z dnia 14 listopada 2006 r. K. i M. T., działając na podstawie art 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591) skierowali do Rady Gminy W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postaci zmiany uchwały z dnia (...) listopada 2005 r. Wskazali, iż są właścicielami działki nr (...) obręb (...) we wsi S. o powierzchni 1, 4125 ha. Wzdłuż ich działki, na długości około 600 m, biegnie ul. S. o szerokości trzech metrów nazwana w planie zagospodarowania przestrzennego wsi S. drogą (...). Skarżony plan przewiduje poszerzenie ul. S. o 7 metrów kosztem działki K. i M. T. na długości około 600 m, czego skutkiem jest zmniejszenie jej powierzchni o około 4000 m2. Nadto wskazano, iż działka nr (...) na większej części swojej długości ma szerokość mniejszą niż 20 m. Poszerzenie ulicy S. oznacza, iż powstałe w wyniku podziału działki letniskowe miałyby krótszy bok mniejszy niż 20 metrów. Tymczasem kwestionowana uchwała w § 14 przeznacza działkę nr (...) pod zabudowę letniskową wprowadzając wymóg posiadania przez działki minimalnej szerokości 20 metrów krótszego boku po podziale. K. i M.T. podnieśli, że wobec powyższego, ich działka w 2/3 nie nadaje się pod zabudowę i jej wartość tym sposobem jest bliska zeru.

Reasumując wskazano, że Rada Gminy W. uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S. ograniczyła prawo własności 4000 m2 gruntu w sposób niedopuszczalny, a dalszych 5000 m2 uczyniła gruntem bez wartości. K. i M. T. podnieśli, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny kształtować wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Trzeba mieć na

TV SA/Wa 471/07

uwadze, ich zdaniem, że prawo własności znajduje się pod ochroną Konstytucji, co oznacza jego szczególną rangę jako jednego spośród podstawowych praw obywatelskich. Wnoszący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powołali wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r. sygn. akt II! ARN49/93, wskazując, iż przepisy o planowaniu przestrzennym powinny być interpretowane w świetle Konstytucji w ten sposób, aby ustalenia planu były wynikiem rozważenia wszystkich wchodzących w grę interesów. Przy tym wykluczona jest możliwość przyjęcia zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, gdyż wydaje się, zdaniem M. i K. T., że nie ma dla takiej zasady miejsca w państwie prawa. Jednocześnie wskazali oni, że w sprawach planowania przestrzennego istnieje obowiązek wskazania o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i wykazania, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż wymaga ograniczeń w sposobie wykonywania przez obywateli ich własności. Podobne stanowisko w szeregu orzeczeń w tej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny. W opinii wnoszących wezwanie, nie istnieje żaden interes ogólny mający na celu zaspokajanie jakichkolwiek potrzeb gminnej społeczności uzasadniający w tak niedopuszczalny sposób ograniczenie ich prawa własności.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Gminy W. uchwałą nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. odmówiła usunięcia naruszenia prawa zawartego w wezwaniu K. i M. T.

W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie W. zatwierdzony uchwałą nr (...) Rady Gminy W. z dnia (...) listopada 2005 r. został opracowany na podstawie uchwały Rady Gminy W. nr (...) z dnia (...) marca 1999 r. w sprawie przystąpienia do zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (...) dotyczącego obszaru wsi S. gm. W., jak również zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Uchwała z dnia (...) listopada 2005 r. została uchwalona zgodnie z obowiązującą procedurą zawartą w powołanej ustawie. Pomimo otrzymanego przez K. i M. T. zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu wraz z informacją o przysługującym im prawie nie wykazali oni zainteresowania przyjętymi w projekcie planu ustaleniami przeznaczenia i zasadami zagospodarowania w odniesieniu do ich własności. Nie złożyli ani protestu ani zarzutu do wyłożonego do publicznego wglądu

IV SA/Wa 471/07

projektu planu. Uchwała wraz z dokumentacją planistyczną została więc stosownie do art. 18 ust 2 pkt 13 powołanej ustawy, przedstawiona wojewodzie w celu oceny zgodności z prawem. Po jej stwierdzeniu uchwała została przesłana do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa (...).

Na powyższą uchwałę z dnia (...) listopada 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i K. T.

W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Nadto skarżący podnieśli, iż w sporze z Radą Gminy W. nie usłyszeli propozycji odnośnie sprzedaży czy odszkodowania za część działki nr (...) przeznaczonej na poszerzenie ul. S. Jednocześnie byli nakłaniani przez pracowników Urzędu Gminy do przeprowadzenia podziału i scalenia przedmiotowej działki z przyległymi do niej działkami od strony ulicy nr (...) (zgodnie z planem). Powyższe prowadzi do wniosku, zdaniem skarżących, iż zgodnie z art. 98 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741) po podziale dokonanym na ich wniosek i sąsiadów prawo własności części działki skarżących tj. około 4200 m2 wydzielonych na poszerzenie ul. S. przeszłoby z mocy prawa na rzecz Gminy W.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uchwale nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. w sprawie stanowiska dot. wezwania Rady Gminy W. przez K. i M. T. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego, zdaniem wnoszących, zaskarżoną uchwałą z dnia (...) listopada 2005 r.

Na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. skarżący potwierdzili, iż kwestionują uchwałę dotycząca planu w części dotyczącej przeznaczenia ich działki o pasie 7 m na drogę (...). Wskazali, iż nie są zainteresowani podziałem swojej działki na inne działki letniskowe, w związku z tym nie są również zainteresowani scaleniem bądź łączeniem i podziałem działek. Oświadczyli, że droga mogłaby powstać lecz o szerokości np. 6 m.

Pełnomocnik organu stwierdził, iż zaplanowana droga (...) ma mieć szerokość 10 m. Na poszerzenie tej drogi przeznaczona jest tylko część działki skarżących. Celem dokonanych zmian było urządzenie drogi, z której byłby dostęp do nowopowstałych działek z podziału działki numer (...).

W uzupełnieniu odpowiedzi na skargę - na wezwanie Sądu organ wskazał, że w liniach rozgraniczających drogi (...) znajduje się istniejąca droga wewnętrzna

IVSA/Wa471/07

potocznie nazywana przez mieszkańców ul. S., o szerokości około 3 m, którą tworzą działki o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...). Działki te stanowią obecnie współwłasność właścicieli działek w większości już zabudowanych, powstałych w wyniku podziału działki nr ew.(...) znajdującej się po przeciwnej stronie drogi, aniżeli działka nr (...). Powyższe świadczy o tym, iż drogi (...) nie zaprojektowano wyłącznie kosztem działki skarżących. Drogę (...) zaprojektowano w sposób dający możliwość obsługi komunikacyjnej także działki nr ew. (...), przylegającej od wschodu do działki nr ew. (...). Sporna droga nie ma charakteru drogi publicznej. Nadto organ wyjaśnił, iż wieś S., dla której został opracowany plan, a zatem sporna droga i działka nr (...) znajdują się na terenie (...) Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego na podstawie rozporządzenia Wojewody (...) z dnia(...) sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa (...)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm, zwana dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Mając powyższe uregulowania na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona uchwała w zaskarżonej części została podjęta z naruszeniem prawa.

Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie W. nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

IV SA/Wa 471/07

Uchwała taka stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. nr. 142 poz. 1591 ze zm.) może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego albowiem zgodnie z treścią tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone podjętą przez organ gminy uchwałą może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu. Konstrukcja przepisu art. 101 o samorządzie gminnym wskazuje zatem, że legitymowanym do wniesienia skargi jest taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny zasadności skargi okoliczność podkreślana przez organ zarówno w uzasadnieniu uchwały nr (...) z (...) stycznia 2007r. jak i odpowiedzi na skargę, że skarżący nie złożył ani protestu ani zarzutu do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Aktywny udział w postępowaniu planistycznym właścicieli nieruchomości (np. poprzez złożenie zarzutu do projektu planu) nie jest wszak warunkiem dopuszczalności zaskarżenia-w trybie art. 101 ust.1 -podjętej uchwały. Wyjaśnienia zatem skarżących co do tego, że nie otrzymali imiennego zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu nie wymagają szerszego omówienia przez sąd. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru takiego zawiadomienia podpisane przez M. T. Jeśli faktycznie dokument ten nie został podpisany przez skarżącego to winien on wszcząć stosowne postępowanie przed innymi organami aniżeli sąd administracyjny czy organ gminy celem wyjaśnienia tej kwestii.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje także fakt, że inne osoby zgłaszały zarzuty do projektu niniejszego planu. Zarzuty te bowiem dotyczyły innej części obszaru objętego planem ( nie działki nr (...) i drogi (...)).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy co następuje:

Jednym z chronionych konstytucyjnie praw jest prawo własności. Konstytucja RP w art. 61 ust. 2 i 3 stanowi wszak, że własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Prawo własności, mimo że jest prawem konstytucyjnie chronionym nie jest jednak prawem bezwzględnym. 2 jego istoty wynika możliwość szerokiego korzystania z nieruchomości gruntowych. Zakres swobody w korzystaniu z prawa własności został określony w art. 140 kc, który wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy i

IV SA/Wa 471/07

zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W tych samych granicach może rzeczą rozporządzać. A zatem zarówno Konstytucja RP jak i sama ustawa - kodeks cywilny, która szczegółowo reguluje zakres prawa własności wprowadza ustawowe ograniczenia prawa własności. Ograniczenia takie wprowadzają m.in. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 4 tej ustawy wskazuje, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Każdy ma prawo do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych - w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustalenie przeznaczenia terenów pod określone funkcje pozostaje zatem we właściwości organów gminy. Jak wynika z treści art. 10 ust.1 pkt 2 omaw. ustawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych. Przeznaczenie zatem nieruchomości pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mieści się w pojęciu tzw. władztwa planistycznego gminy. "Władztwo" to nie jest oczywiście nieograniczone. Zgodnie z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem sądowo administracyjnym mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa. ( tak wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995r. IV SA 346/93 ONSA 1996/3/125 ). Wobec tego skarżący nie mogą oczekiwać, że Rada Gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień i będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem. Mogą natomiast oczekiwać, że Rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała zgodnie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługującego jej uprawnienia.

Inną naczelną zasadą chronioną konstytucyjnie jest zasada równości wszystkich wobec prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

IV SA/Wa 471/07

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona uchwała narusza wskazana wyżej zasadę równości stron wobec prawa. Jak wynika z treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa a następnie skargi jej przedmiotem jest przeznaczenie części działki, których właścicielami są skarżący -nr (...) pod drogę publiczną. O ile - co do zasady - jak zostało wyżej wskazane - tzw. władztwo planistyczne zezwala na takie przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o tyle w niniejszej sprawie organ - w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie wykazał, że naruszenie interesu prawnego skarżących było usprawiedliwione interesem publicznym (ogólnym). Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 18 listopada 1993r. (IIIARN 49/93, OSNC 1994/9/181), w który Sąd ten wskazał, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli.

Jak wynika z treści uchwały z dnia (...) listopada 2005r. oraz załączonej do niej mapy działka nr ew. (...) położona jest na terenie (...) przeznaczonym pod zabudowę letniskową. Wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że przed uchwaleniem miejscowego planu działki znajdujące się po przeciwnej stronie planowanej drogi (...) nie miały bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Ulica S. jest bowiem drogą "prywatną", o szerokości ok. 3 m powstałą z podziału działek nr ew. (..), (...), (...). Zadaniem gminy jest takie stworzenie infrastruktury, aby każda nieruchomość posiadała - dostęp do drogi publicznej bez konieczności ustanawiania służebności na innych nieruchomościach. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skarżących co do niecelowości poszerzania tej drogi. Sam fakt, że skarżący nie planują podziału swojej nieruchomości na kilka innych a przez to nie istnienie w chwili obecnej konieczność zapewnienia ewentualnym nowym właścicielom dostępu do drogi publicznej nie uzasadnia twierdzenia, że "droga ta jest niepotrzebna". Z wyrysu planu wynika wszak, że droga ta w przyszłości będzie obsługiwać 17 działek, z których jedynie 2 skrajne w chwili obecnej mają dostęp do dróg publicznych – (...) i (...). Przeznaczenie nieruchomości pod drogę winno się jednakże odbywać kosztem wszystkich nieruchomości, którym ta droga ma "służyć". Jedynie w wyjątkowych sytuacjach od

IV SA/Wa 471/07

zasady równego obciążenia właścicieli działek można dokonywać wyjątków. Ma to miejsce z reguły wtedy, gdy sposób zainwestowania działek jest taki, że przeznaczenie jej pod budowę drogi wiązałoby się ze zmianą sposobu tego zainwestowania ( np. koniecznością rozbiórki budynku). Organ - w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że drogę (...) zaprojektowano kosztem działki skarżących oraz właścicieli działek nr ew. (...), (...), (...). Nie może jednak ujść uwadze, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, ze zm.); drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:

1) drogi krajowe;

2) drogi wojewódzkie;

3) drogi powiatowe;

4) drogi gminne.

Ust. 3 tego art. stanowi, że ze względów funkcjonalno-technicznych drogi dzielą się na klasy. Określone warunki techniczne, dla poszczególnych klas dróg zostały określone na zasadzie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). Stosownie do § 4 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadzono następujące klasy dróg publicznych oznaczone stosownym symbolem: autostrady (A), ekspresowe (S), główne ruchu przyspieszonego (GP), główne (G), zbiorcze (Z), lokalne (L), dojazdowe (D). Drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające, określonym klasom dróg publicznych, odpowiednio w sposób określony w § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia. §7 wskazanego rozporządzenia stanowi, że szerokość ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż określona w tabeli. Dla drogi kategorii D (taka jest planowana droga) szerokość ta wynosi 10 m. Taką szerokość, co jest niekwestionowane w niniejszej sprawie, ma mieć - po realizacji inwestycji droga (...).

IV SA/Wa 471/07

W tym miejscu wskazać należy, że wobec treści w/w rozporządzenia i określenia minimalnej szerokości drogi gminnej - nie mógł zostać uwzględniony zarzut odnoszący się do tego, że "droga mogłaby być, ale o szerokości 6 m".

Skoro zatem -jak zostało wyżej wskazane- celowym jest utworzenie drogi (...) o minimalnej szerokości 10 m to - dla zapewnienia równości stron powinna ona zostać utworzona kosztem działek po jej obu stronach w częściach równych to jest po 5 m. Tymczasem, jak wynika z treści uzupełnienia odpowiedzi na skargę organ przeznaczył na tę drogę istniejącą ul. S.i o szerokości 3 m i pas gruntu z działki skarżących o szerokości 7 m. Brak jest jednocześnie jakiegokolwiek uzasadnienia takiego działania organu. Z wyrysu planu nie wynika wszak, ażeby stopień zainwestowania działek po przeciwnej stronie tej ulicy uniemożliwiał przeznaczenie szerszego pasa ( o 2 m ) działek pod tę drogę.

Okoliczność ta jest o tyle istotna, że działka skarżących po odjęciu na całej długości pasa o szerokości 7 m w dużej swej części straci walory działki letniskowej. § 14 zaskarżonej uchwały wskazuje wszak, że podział na nowe działki budowlane jest możliwy wówczas, gdy minimalna szerokość krótszego boku po podziale wyniesie 20m. W sytuacji gdy w chwili obecnej krótszy bok działki skarżących wynosi 23 m każde "przesunięcie" linii rozgraniczających drogę (...) na korzyść skarżących będzie miało znaczenie dla wielkości działki przylegającej do drogi (...).

Innymi słowy - organ w postępowaniu sądowo administracyjnym nie wykazał, że podjęta uchwała w części dotyczącej przeznaczenia części działki skarżących o nr ew. (...) pod budowę drogi (...) nie naruszyła zasad tzw. władztwa planistycznego i zasady równości stron wobec prawa. Nie może przy tym ujść uwadze, że organ podejmując uchwałę przyjął założenie, że właściciele działki nr (..) oraz (...) będą zainteresowani podziałem swoich nieruchomości a wobec tego celowym będzie połączenie tych nieruchomości. Żaden natomiast przepis prawa nie nakazuje właścicielom działek dokonywania takich połączeń i ewentualnych podziałów.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w jej §15 w części dotyczącej drogi oznaczonej symbolem (...) narusza słuszny interes skarżących, organ nie wykazał jednocześnie, że naruszenie tego interesu jest uzasadnione słusznym interesem publicznym oraz, że urządzenie drogi w większości kosztem nieruchomości skarżących jest uzasadnione a w konsekwencji należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w tej części.

IV SA/Wa 471/07

W tej sytuacji zarzut związany z odebraniem praw własności bez jakiejkolwiek rekompensaty należało uznać przede wszystkim za przedwczesny. Na marginesie jedynie należy jednak wspomnieć, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wywłaszczenie nieruchomości jest dopuszczalne jedynie na cele publiczne ( którymi jest m.in. budowa drogi publicznej) oraz za słusznym odszkodowaniem.

Rozpoczęcie inwestycji będzie się wiązało z obowiązkiem wywłaszczenia nieruchomości i wypłacenia odpowiedniego odszkodowania. Natomiast przepisy art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym na drogę postępowania przed sądami powszechnymi kierują roszczenia o odszkodowanie w przypadku utraty wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu.

Mając powyższe na uwadze, podstawie art. 147 § 1 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.