Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2029/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. obywatelka U. L.R. wystąpiła do Wojewody O. o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu oświadczyła, że przebywa w Polsce od 2003 r., w którym to roku wyszła za mąż za polskiego obywatela. Oboje z mężem pracują, zezwolenie na osiedlenie ustabilizowałoby jej sytuację. Do wniosku zostały dołączone odpowiednie dokumenty.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Wojewoda O. działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust.1 pkt 2 i art. 71 b ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił L. R. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Skarżąca ubiega się o zezwolenie na osiedlenie się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten zezwala na udzielenie takiego zezwolenia, jeżeli cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium RP co najmniej dwa lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ nie kwestionował spełnienia przez cudzoziemca pierwszej przesłanki, wskazał jednak, że w okresie dwóch lat poprzedzających bezpośrednio złożenie wniosku cudzoziemiec przebywał nieprzerwanie na terytorium Polski na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony od [...] stycznia 2009 r. Wobec niespełnienia przesłanek z art. 64 ust. 1 pkt 2, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 cudzoziemcowi należało odmówić zezwolenia na osiedlenie się.

Od tej decyzji L. R. – reprezentowana przez radcę prawnego M. K. - złożyła odwołanie pismem z dnia [...] lutego 2010 r. , w którym podniosła, że organ naruszył przepis art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż Skarżąca przebywała nieprzerwanie na terenie RP przez ponad dwa lata w rozumieniu przepisów art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy, zaś jej nieobecności na terytorium RP nie przekroczyły przewidzianej w art. 64 ust. 4 granicy łącznie 10 miesięcy przy przerwie nieprzekraczającej 6 miesięcy.

Rozpatrując odwołanie wniesione na powyższą decyzję Wojewody O. z dnia [...] lutego 2010 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał również art. 66 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 81, poz. 531) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podzielił w całości ustalenia i wnioski zawarte w decyzji Wojewody O. Dodał, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Decyzja taka jest wydawana na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie ma możliwości – bez naruszenia tego prawa – wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 22 czerwca 2010 r. wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 64 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Skarżącej spełniła ona obie przesłanki do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się z powodu małżeństwa z obywatelem Polski oraz co najmniej dwuletniego pobytu na czas oznaczony. W skardze podniosła ponownie, że organ naruszył przepis art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż Skarżąca przebywała nieprzerwanie na terenie RP przez ponad dwa lata w rozumieniu przepisów art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy, zaś jej nieobecności na terytorium RP nie przekroczyły przewidzianej w art. 64 ust. 4 granicy łącznie 10 miesięcy przy przerwie nieprzekraczającej 6 miesięcy. W skardze powołano się na wyrok NSA (opublikowany w ONSA z 2007r. Nr 5, poz.124), z którego wynika, że warunek nieprzerwanego pobytu zostaje spełniony także wówczas, gdy cudzoziemiec złoży wniosek o przedłużenie zezwolenia i po uchyleniu przez sąd administracyjny odmowy udzielenia organ udziela takiego zezwolenia dopiero po upływie okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie poprzedniego zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z p. zm.), dalej p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stan prawny w sprawie przedstawia się następująco:

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006r., nr 234. poz. 1694) dalej: ustawa o cudzoziemcach zezwolenia na osiedlenie udziela się cudzoziemcowi, jeżeli pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Nie było kwestionowane przez organ, iż Skarżąca spełnia pierwszą przesłankę, albowiem pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim – S. R. – od dnia [...] listopada 2003 r.

Zostało natomiast stwierdzone przez organy administracji, iż Skarżąca nie spełnia przesłanki dwuletniego nieprzerwanego pobytu w Polsce bezpośrednio przed złożeniem wniosku na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony.

Objęto badaniem okres dwóch lat poprzedzających dzień złożenia wniosku ([...].12.2009r.) tj. od dnia [...].12.2007 r. do [...].12.2009 r. i ustalono, że:

Decyzją Wojewody O. z dnia [...] grudnia 2006r. Skarżąca uzyskała zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia2009 r.

W dniu [...] grudnia 2008 r. , a więc 33 dni przed upływem terminu określonego w decyzji Wojewody z dnia [...].12.2006 r. , L. R. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP.

Wojewoda O. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. udzielił Skarżącej tego zezwolenia z terminem ważności do [...] stycznia 2011 r.

Zatem z przeprowadzonej analizy wynika, że w badanym okresie czas nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, bezpośrednio przed złożeniem wniosku w dniu [...] grudnia 2009 r. , wynosił 10 miesięcy i 18 dni ( od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2009 r.).

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy. To sformułowanie - "cudzoziemcowi odmawia się" - wskazuje, że ustawa nie pozostawia decyzji do swobodnego uznania organu administracji, lecz decyzja w przypadku niespełnienia przez cudzoziemca warunków ustawowych jest decyzją związaną.

Dlatego też organ odmawiając udzielenia wnioskowanego zezwolenia cudzoziemcowi nie dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego.

Nie można również podzielić pozostałych zarzutów skargi, w szczególności dotyczących naruszenia prawa materialnego przez Wojewodę O. oraz Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców tj. ustawy o cudzoziemcach poprzez naruszenie przepisów art. 64 ust. 4 tej ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu przepisu z chwili składania wniosku – co wynika z treści art. 13 cyt. ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, który stanowił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe – cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Skarżąca złożyła zaś wniosek 33 dni przed upływem wskazanego terminu. Nie można więc stosować w jej przypadku przytaczanego przez pełnomocnika Skarżącej wyroku NSA, gdyż wynika niego niezbicie, że: "wymóg nieprzerwanego pobytu na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zostaje spełniony także wówczas, gdy cudzoziemiec złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony w trybie art. 25b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z 1997 r. (obecnie wniosek o udzielenie zezwolenia na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z 2003 r.) i po uchyleniu przez sąd administracyjny odmowy udzielenia zezwolenia organ udzielił takiego zezwolenia dopiero po upływie okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony". W cytowanym wyroku jest bowiem mowa o przypadku, gdy cudzoziemiec złożył prawidłowo i w terminie wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie, lecz w związku z działalnością organów nie otrzymał go w terminie zapewniającym wprost ciągłość pobytu.

Odnośnie zaś treści przepisu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach i kwestii stosowania określonej w nim definicji "nieprzerwalności pobytu", należy stwierdzić, że odnosi się on do nieprzerwanego okresu, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy , ale w sytuacji pobytu cudzoziemca na terytorium RP na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w okresie ważności tego zezwolenia. Cudzoziemiec może wtedy opuścić terytorium RP (przy zachowaniu ww. terminów), a pobyt jego będzie nadal uznawany za nieprzerwany. Chodzi zatem we wskazanym przepisie o przerwę w pobycie na terytorium RP w okresie nieprzerwanego posiadania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Należy przy tym podnieść, że możliwe jest sumowanie okresów przebywania na terytorium RP na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z tym , że warunkiem koniecznym takiego sumowania jest to, że okresy te muszą po sobie następować w sposób ciągły, a to z kolei musi być poprzedzone zachowaniem przez cudzoziemca wskazanego w ustawie terminu do złożenia wniosku. Właśnie takie stanowisko wynika ze wskazanego przez pełnomocnika Skarżącej wyroku NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 248/06, czy też z wyroku NSA z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 849/08 (niepubl.).

Z tych wszystkich przyczyn uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody O. są zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.