Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 617/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 1107/16 w sprawie ze skargi N. N. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. N. na rzecz Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1107/16 oddalił skargę N. N. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., decyzją z dnia [...] września 2016 roku, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] marca 2015 roku i przekazał do ponownego rozpoznania sprawę ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, ze skarżąca pierwszą płatność ONW otrzymała w 2004 r. za prowadzenie działalności rolniczej na powierzchni 49,13 ha. Płatność ta została przekazana na jej rachunek bankowy w dniu 2 lutego 2005 r. W tym dniu doszło zatem do podjęcia 5 letniego zobowiązania ONW. Skarżąca była wobec tego zobowiązana do prowadzenia działalności gospodarczej na działkach położonych na terenie ONW o łącznej powierzchni minimum 49,13 ha i nie krócej, niż do dnia 2 lutego 2010 r. Z akt sprawy i decyzji I instancji nie wynika, zdaniem organu odwoławczego, czy organ I instancji dokonywał weryfikacji w zakresie tego, czy w kolejnych latach ( 2006 – 2010 ) i na jakiej powierzchni skarżąca prowadziła działalność rolniczą, co stanowiłoby podstawę do uznania, że dotrzymała ona wszystkich wymaganych warunków zobowiązania ONW. Organ I instancji niezasadnie zakończył weryfikację w powyższym zakresie na roku 2005. Należało bowiem dokonać analizy tego, czy strona dotrzymała zobowiązania ONW do dnia 2 lutego 2010 r.

Organ odwoławczy jako niezasadne uznał natomiast zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 49 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Przepisy te nie miały bowiem zastosowania w przedmiotowej sprawie. Datą pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2004 rok był dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r. – pismo doręczono 30 stycznia 2015 r. Za datę pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2005 rok należy uznać dzień doręczenia decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o odmowie przyznania płatności ONW z dnia 15 listopada 2007 r. – pismo to doręczono 19 listopada 2007 r. Pomiędzy datami płatności za 2004 i 2005, a datami pierwszego powiadomienia strony o ich nieuzasadnionym charakterze nie minął zatem wskazywany w przepisach termin 10 letni. Odnośnie płatności za 2004 r. minął natomiast termin 4 letni, ale zdaniem organu strona nie działała w dobrej wierze i dlatego nie można było jej zwolnić z obowiązku zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności. Strona podnosiła, że nie mogła wykryć błędu zawartego we wniosku o płatności, gdyż jest obywatelką Tajlandii, a gospodarstwo rolne prowadzi w Polsce za pomocą wynajętych osób trzecich. Zdaniem organu, skoro jednak skarżąca wzięła udział w dobrowolnym, a nie obligatoryjnym programie pomocowym, to musiała sobie zdawać sprawę z tego, że jej prawa i obowiązki są regulowane w omawianym zakresie przez przepisy wspólnotowe i krajowe, których znajomość skarżąca deklarowała. Jej obowiązkiem było podanie we wniosku powierzchni rzeczywiście uprawianej rolniczo i z tego obowiązku nie zwalniało jej przekazanie gospodarstwa do użytkowania osobom trzecim. Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie miał też zastosowania art. 73 ust. 6 rozporządzenia nr 796/2004.

Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uznał, że rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji wykonał prawidłowo wytyczne wskazane w wyroku WSA z dnia 18 maja 2016 r. – sygn. akt III SA/Po 1177/15, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zdaniem WSA w niniejszej sprawie - jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, z ustaleń dokonanych przez organ I instancji nie wynika, czy skarżąca prowadziła działalności rolniczą na działkach rolnych położonych na obszarze ONW w okresie objętym zobowiązaniem, tj. w latach 2006 – 2010 i na jakiej powierzchni. Kwestia dotrzymania zobowiązania wieloletniego wymaga zweryfikowania przez organ I instancji całego okresu zobowiązania. Tymczasem, organ niezasadnie zakończył weryfikację w powyższym zakresie na roku 2005. Prawidłowo również, zdaniem Sądu, organ odwoławczy, zobligowany wyżej wskazanym wyrokiem Sądu z dnia 18 maja 2016 r., ocenił, że w przypadku skarżącej nie ma zastosowania art. 49 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji WE) 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. Urz. WE L 327 z 12 grudnia 2001 r.), jak również art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008.

WSA wskazał, że jako zasadę przyjmuje się dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, z wyjątkami w sytuacji, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. To, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Natomiast dobrą wiarę powinien wykazać beneficjent. Organ ocenia jedynie okoliczności podane przez stronę. W kontrolowanej sprawie datą pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2004 rok był dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r. – pismo doręczono 30 stycznia 2015 r. Za datę pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2005 rok należy uznać dzień doręczenia decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o odmowie przyznania płatności ONW z dnia [...] listopada 2007 r. – pismo to doręczono 19 listopada 2007 r. Pomiędzy datami płatności za 2004 i 2005, a datami pierwszego powiadomienia strony o ich nieuzasadnionym charakterze, nie minął zatem wskazywany w przepisach termin 10 letni. Ponadto, jak prawidłowo ocenił organ, skarżąca nie działała w dobrej wierze, co uzasadniałoby skrócenie ww. terminu do czterech lat.

WSA podkreślił, że skarżąca składając wnioski o przyznanie płatności ONW oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania tych płatności. Tym samym przystępując do programu pomocowego dotyczącego przyznania płatności ONW była świadoma, że zobowiązała się do prowadzenia działalności rolniczej na działkach położonych na terenie ONW o łącznej powierzchni minimum 49,13 ha, do której została przyznana płatność w pierwszym roku, przez 5 lat od daty przyznania tej płatności, tj. nie krócej, niż do dnia 2 lutego 2010 r. Okoliczności tych nie zmienia fakt, że skarżąca jest obywatelką Tajlandii, a gospodarstwo rolne prowadzi w Polsce za pomocą wynajętych osób trzecich, co miałoby uzasadniać brak możliwości wykrycia błędu popełnionego we wniosku. Wyrażając chęć przystąpienia do programu poprzez złożenie pierwszego wniosku o przyznanie płatności skarżąca zdawała sobie sprawę, a przynajmniej dochowując należytej staranności powinna była zdawać sobie sprawę z tego, że jej prawa i obowiązki są regulowane w omawianym zakresie przez przepisy wspólnotowe i krajowe, których znajomość skarżąca deklarowała. Strona podpisywała we wniosku odpowiednie oświadczenia w tym zakresie. Jej obowiązkiem było zatem wskazanie we wniosku powierzchni rzeczywiście uprawianej rolniczo. Nie zwalniało jej z tego obowiązku przekazanie gospodarstwa do użytkowania osobom trzecim. W ocenie WSA organ odwoławczy, zasadnie również wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu podstawą żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności jest niedotrzymanie zobowiązania ONW, a zatem nie ma zastosowania art. 73 ust 6 rozporządzenia nr 796/2004, który dotyczy żądania zwrotu kwot podlegających zwrotowi na skutek zastosowania obniżek i wyłączeń na mocy art. 21 i tytułu IV rozporządzenia, tj. okoliczności które nie miały miejsca w niniejszej sprawie.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

1. naruszeniu przepisu art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001;

2. naruszeniu przepisu art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że beneficjent działał w złej wierze, a tym samym nieprawidłowe zastosowanie dziesięcioletniego terminu zwrotu pobranych przez beneficjenta płatności i niezastosowanie czteroletniego terminu przedawnienia, n. naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie w jakim Sąd w sposób wadliwy dokonał kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji i w konsekwencji w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy błędnie przyjął, iż skarżąca przekazała gospodarstwo rolne do użytkowania osobom trzecim, w sytuacji gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca jedynie zleciła osobom trzecim świadczenie wymaganych usług agrotechnicznych.

Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

Skarżąca kasacyjnie postawiła w złożonym środku zaskarżenia trzy zarzuty naruszenia przepisów prawa. Dwa pierwsze dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego, trzeci zaś odnosi się do naruszenia przepisów o postępowaniu.

Odnosząc się zatem do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić przede wszystkim należy, że w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

W zarzucie procesowym skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie w jakim Sąd w sposób wadliwy dokonał kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji i w konsekwencji w zakresie ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy błędnie przyjął, iż skarżąca przekazała gospodarstwo rolne do użytkowania osobom trzecim, w sytuacji gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca jedynie zleciła osobom trzecim świadczenie wymaganych usług agrotechnicznych.

Odnosząc się do tego zarzutu, stwierdzić należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem wynikowym i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż to bowiem w wyniku naruszenia innych przepisów postępowania może dopiero dojść do zastosowania powołanego artykułu i wyeliminowanie z obrotu prawnego na jego podstawie oraz w powiązaniu z tymi innymi przepisami procesowymi zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Zatem bez wskazania tych innych przepisów procedury, które zostały naruszone zarzut taki jest nieskuteczny. W orzecznictwie NSA prezentowany jest w tym zakresie jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171).

Dalej w kontekście postawionego zarzutu zauważyć trzeba, że w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg. W dalszej części tego przepisu, której to już w skardze kasacyjnej nie powołano, ustawodawca wskazał w kolejnych jednostkach redakcyjnych, w 9 punktach: akty, czynności, bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jako działania organów administracji publicznej podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, który w sposób najbardziej ogólny i generalny określa zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1598/17, LEX nr 2865751). Przesłanka wskazująca na naruszenie art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. mogłaby wystąpić, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych, niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1597/14, LEX nr 2502394).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z przepisami prawa, w konsekwencji tej kontroli podjął stosowne rozstrzygnięcie przewidziane w ustawie. Wydał bowiem w sprawie wyrok oddalający skargę strony na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. Niezasadne jest zatem, w ocenie NSA, twierdzenie skarżącej kasacyjnie strony o naruszeniu powołanych w omawianym zarzucie przepisów prawa. Ze względu na treść omawianego zarzutu, która odnosi się do kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie ustaleń faktycznych dodatkowo odnotować wypada, że powołane w tej podstawie kasacyjnej przepisy prawa nie służą do podważania ustaleń faktycznych przyjętych podczas wyrokowania przez Sąd I instancji.

W konsekwencji braku skutecznych zarzutów procesowych, w tym głównie zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych, NSA był związany, podczas oceny legalności zaskarżonego wyroku przez pryzmat podstaw kasacyjnych z zakresu naruszenia prawa materialnego ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez WSA.

Wskazać zatem należy, że Sąd I instancji stwierdził w uzasadnianiu zaskarżonego orzeczenia, iż skarżąca nie działała w dobrej wierze, co skutkowało przedawnieniem zwrotu środków w terminie 10 lat, który to okres w okolicznościach faktycznych sprawy jeszcze nie upłynął.

Warto w tym względzie przywołać następujące wywody Sądu I instancji. Sąd ten zauważył, że jako zasadę przyjmuje się dziesięcioletni okres przedawnienia liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, z wyjątkami w sytuacji, gdy beneficjent działał w dobrej wierze. To, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Natomiast dobrą wiarę powinien wykazać beneficjent. Organ ocenia jedynie okoliczności podane przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2004 r. sygn. akt II GSK 113/13 oraz wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 21/14).

W kontrolowanej sprawie datą pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2004 rok, przekazanej stronie na rachunek bankowy w dniu 2 lutego 2005 r., był dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r. - pismo doręczono 30 stycznia 2015 r. Za datę pierwszego zawiadomienia strony o nieuzasadnionym charakterze płatności ONW za 2005 rok należy uznać dzień doręczenia decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o odmowie przyznania płatności ONW z dnia 15 listopada 2007 r. - pismo to doręczono 19 listopada 2007 r. Pomiędzy datami płatności za 2004 i 2005, a datami pierwszego powiadomienia strony o ich nieuzasadnionym charakterze, nie minął zatem wskazywany w przepisach termin 10 letni.

Ponadto, jak prawidłowo ocenił organ, skarżąca nie działała w dobrej wierze, co uzasadniałoby skrócenie ww. terminu do czterech lat. Skarżąca składając wnioski o przyznanie płatności ONW oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania tych płatności. Tym samym przystępując do programu pomocowego dotyczącego przyznania płatności ONW była świadoma, że zobowiązała się do prowadzenia działalności rolniczej na działkach położonych na terenie ONW o łącznej powierzchni minimum 49,13 ha, do której została przyznana płatność w pierwszym roku, przez 5 lat od daty przyznania tej płatności, tj. nie krócej, niż do dnia 2 lutego 2010 r. Okoliczności tych nie zmienia fakt, że skarżąca jest obywatelką Tajlandii, a gospodarstwo rolne prowadzi w Polsce za pomocą wynajętych osób trzecich, co miałoby uzasadniać brak możliwości wykrycia błędu popełnionego we wniosku.

Wyrażając chęć przystąpienia do programu poprzez złożenie pierwszego wniosku o przyznanie płatności skarżąca zdawała sobie sprawę, a przynajmniej dochowując należytej staranności powinna była zdawać sobie sprawę z tego, że jej prawa i obowiązki są regulowane w omawianym zakresie przez przepisy wspólnotowe i krajowe, których znajomość skarżąca deklarowała. Strona podpisywała we wniosku odpowiednie oświadczenia w tym zakresie. Jej obowiązkiem było zatem wskazanie we wniosku powierzchni rzeczywiście uprawianej rolniczo. Nie zwalniało jej z tego obowiązku przekazanie gospodarstwa do użytkowania osobom trzecim.

Przedstawione ustalenia są zatem wiążące podczas oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. W zarzutach tych skarżąca kasacyjnie wskazała, że doszło do naruszenia przepisu art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 oraz przepisu art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że beneficjent działał w złej wierze, a tym samym nieprawidłowe zastosowanie dziesięcioletniego terminu zwrotu pobranych przez beneficjenta płatności i niezastosowanie czteroletniego terminu przedawnienia tych płatności.

Ze względu zatem na przedstawione wcześniej związanie ustaleniami faktycznym, w tym przyjęcie dziesięcioletniego terminu przedawnienia zwrotu środków z płatności bezpośrednich, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie należało uznać za nieskuteczne.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).