Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 535/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 25 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. skierowanym do A. Sp. z o.o. we W., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., działając na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 19 marca 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nr [...] z dnia 13 lipca 2017 r. w taki sposób, że na stronie 1 w numerze decyzji (znak sprawy) jest "[...]." a winno być "[...]".

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 19 marca 2018 r. organ wydał decyzję, którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 13 lipca 2017 r. nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzenia poza kasynem gry gier na automatach. W miejscu numeru decyzji (znak sprawy) błędnie wpisano numer decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G., co stanowiło omyłkę pisarską, która nie ma wpływu na stanowisko organu odwoławczego w tej sprawie, ani także na prawo strony związane z możliwością złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Spółka A. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia przez organ art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię, wskutek której organ bezprawnie zmienił zakres przedmiotowy niniejszego postępowania, które zostało już zakończone decyzją.

Spółka wskazała, że elementem identyfikującym każdą sprawę jest sygnatura postępowania – unikatowe oznaczenia pozwalające na rozróżnienie dwóch różnych postępowań. Tym samym w ocenie strony zauważyć należy, że postępowanie prowadzone pod sygnaturą [...] zostało zakończone wydaniem decyzji. Zatem niedopuszczalna jest zmiana przedmiotu postępowania już zakończonego. W ocenie strony powyższe prowadzi do wniosku, że organ w niedopuszczalny sposób próbuje zmienić rozstrzygnięcie wydane w już zakończonej sprawie.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. znak sprawy [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podkreślił, że oczywistość omyłki wynika z natury samego błędu, który ma np. charakter oczywistego przeoczenia. Przy czym sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Mając na uwadze powyższe w ocenie organu nie ma postaw do uchylenia całości zaskarżonego postanowienia z powodu sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, gdyż przedmiotowa omyłka pisarska w żaden sposób nie wpływa na merytoryczną zmianę decyzji.

A.Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. (obecnie w likwidacji) zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 25 maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.. Uzasadniając skargę strona potrzymała stanowisko wyrażone uprzednio w zażaleniu, że w sprawie naruszono art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię pojęcia sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

Skarżąca podkreśliła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. prowadził dwa postępowania w sprawie jej odwołań od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Pierwsze postępowanie organ prowadził pod sygnaturą [...] które dotyczyło urządzania gier hazardowych w C. przy ul. [...] 2. Z kolei drugie postępowanie prowadzone od początku pod sygnaturą [...] dotyczyło rzekomego urządzenia gier w miejscowości K. przy ul. [...] 11. Podmiotem obu tych postepowań była skarżąca. W ocenie skarżącej opisywana omyłka organu nie może być uznana za oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 215 Ordynacji podatkowej. Błąd organu dotyczy bowiem podstawowego elementu decyzji, jakim jest poprawne wskazanie przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie błąd ma podstawowe znaczenie, ponieważ uniemożliwił określenie sprawy. W obu stawach występuje bowiem ten sam podmiot, postępowania są związane z wymierzeniem kary pieniężnej z u.g.h., natomiast różnią się okoliczności wydania rozstrzygnięcia – jak np. lokalizacja czy dzień zdarzenia. Zdaniem strony nie można uznać zatem za oczywista omyłkę błędu, który w swej istocie sprowadza się do wadliwego określenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 2107 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy błędne oznaczenie numeru sprawy w decyzji wydanej przez organ odwoławczy stanowi oczywistą omyłkę podlegając sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., dalej zwana "o.p."), jak uważa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., czy przeciwnie są to elementy niepodlegające sprostowaniu, jak twierdzi Skarżąca.

W myśl art. 215 § 1 o.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty i mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji "oczywistej omyłki", o której mowa w art. 215 § 1. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się rozumienie pojęcia oczywistej omyłki, jako błędu, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Z uwagi na szerokość tego pojęcia konieczne jest więc ustalenie, czy prostowane elementy decyzji mają istotne znaczenie z punktu widzenia sentencji i uzasadnienia merytorycznego decyzji. Ocena "oczywistości omyłki" powinna ponadto wynikać z całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz - a może przede wszystkim - z realiów konkretnej sprawy. Z pewnością nie może jednak występować sprzeczność pomiędzy dokumentami zawartymi w aktach sprawy oraz samym rozstrzygnięciem wydanym w danej sprawie.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że w realiach rozpoznawanej sprawy błędne oznaczenie numeru sprawy w sprostowanej decyzji nie ma cechy oczywistej omyłki.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w decyzji organu odwoławczego z dnia 19 marca 2018 r. stwierdzono, że została ona wydana w związku ze złożonym przez Skarżącą odwołaniem od decyzji I instancji, którą prawidłowo oznaczono w zakresie organu oraz numeru wraz z dokładnym wskazaniem automatów, za które wymierzono Spółce karę pieniężną oraz miejscem, w którym urządzano gry. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy również precyzyjnie oznaczył automaty, których dotyczyło postępowanie. Ponadto na stronie trzeciej uzasadnienia decyzji organ wskazał, że zawiadomieniem o nr [...] wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie, zaś w toku postępowania wydał trzy postanowienia, które były oznaczone numerami: [...],[...] i [...].

W świetle więc treści sprostowanej decyzji oraz akt sprawy, niepoprawne oznaczenie jej numeru nie miało wpływu na możliwość zidentyfikowania postępowania. Błędne wskazanie numeru decyzji stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Oczywistość tego błędu związana jest zwłaszcza ze wskazaniem w sentencji ww. decyzji daty i numeru decyzji organu I instancji, od której wniesiono odwołanie i które sprostowaną później decyzją rozstało rozpoznane. Nie można tym samym podzielić stanowiska Skarżącej, że błąd w oznaczeniu numeru decyzji uniemożliwił określenie sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.