Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1297/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia 17 września 2021 r., znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 22 lutego 2021 r., nr [...], znak: [...], na podstawie art. 30b ust. 3, art. 31a, art. 32 ust. 1 Pb oraz na podstawie art. 104 k.p.a. udzielił inwestorowi Firma A. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, na działkach nr [...], [...] obr. [...]jedn. ewid. Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. B. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 17 września 2021 r., znak [...] utrzymał ją w mocy na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 ze zmianami) - zwanej dalej Pb.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowych budynków.

Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie rozbiórki rozwiązań. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu rozbiórki, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant.

Na terenie, w którym planowana jest rozbiórka, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Sudół Dominikański" zatwierdzony uchwałą Nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z 7 października 2009 r. (Małop.2009.661.4978), zwany dalej mpzp. Omówiono zapisy planu stwierdzając, że przedmiotowe obiekty nie podlegają żadnym obostrzeniom mogącym wynikać z mpzp.

Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami.

Podstawa prawna art. 30b Pb mówi: Rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Z kolei art. 31 precyzuje m.in., że pozwolenia na budowę nie wymaga rozbiórka budynków o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Z analizy załączonego do projektu rozbiórki przedmiotowych budynków szkicu usytuowania obiektu (rysunek R1) wynika, iż jeden z budynków (budynek gospodarczy) znajduje się w granicy działki, drugi natomiast (budynek mieszkalny o wysokości ok. 6 m) w odległości 1,27 m od tej granicy. Uznać zatem należy, że organ I instancji prawidłowo prowadził postępowanie w trybie pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia.

W art. 30b ust. 3 Pb wyliczono dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. W toku postępowania odwoławczego wezwano inwestora na podstawie art. 30b ust. 3 pkt 1 Pb, o przedłożenie zgody właściciela obiektów budowlanych przeznaczonych do rozbiórki -zgoda z 5 listopada 2020 r. znajdująca się w projekcie rozbiórki podpisana była nieczytelnie, brakowało nazwiska osoby podpisującej; z kolei zgoda z 2 listopada 2020 r. załączona do akt organu I instancji (str. 13) nie dotyczyła przedmiotowego przedsięwzięcia, lecz hali stalowej magazynowej wraz z istniejącymi elementami infrastruktury technicznej przy ul. [...] w Krakowie, ponadto zgodę wyraziła Spółka pod firmą Platinium Wellness a nie Platinium Investment. Wezwano również na podstawie art. 30b ust. 3 pkt 2 i 3 Pb o doprowadzenie do spójności projektu rozbiórki budynków pod kątem ich wymiarów, odległości od granic i funkcji.

Dokumentacja została uzupełniona przez pełnomocnika inwestora 1 lipca 2021 r. Dokumentacja jest kompletna i zawiera:

- zgodę właściciela obiektów z 1 czerwca 2021 r.

- projekt rozbiórki (w tym: szkic usytuowania obiektu budowlanego wykonany na kserokopii mapy zasadniczej, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia);

- informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

- pełnomocnictwo (patrz akta organu I instancji str. 14) dla arch. R. L. od Prezesa Zarządu Firma A.

Pozostałe elementy, wobec których planowana jest rozbiórka (przyłącz i instalacja kanalizacji ogólnospławnej, napowietrzny przyłącz elektroenergetyczny, utwardzenie terenu oraz wiata), zgodnie z wykładnią art. 31 ust. 1 a pkt 1 Pb nie wymagają decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę ani zgłoszenia.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., stwierdzono, iż organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające: wezwał inwestora do usunięcia braków (wezwał o zgodę właściciela obiektów na ich rozbiórkę, pełnomocnictwo podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania inwestora oraz korektę zakresu wniosku o pozwolenie na rozbiórkę). Zawiadomił też strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem w sprawie. Organ, po przedłożeniu przez inwestora odpowiednich dokumentów wynikających z art. 30b ust. 3 Pb i ewentualnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (co miało miejsce w tym przypadku), zobligowany jest do wydania decyzji, co też organ I instancji uczynił. Słusznie natomiast twierdzi odwołujący się, że stan faktyczny nie został dokładnie zbadany: zgoda na rozbiórkę znajdująca się w aktach I instancji nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia, a projekt posiadał pewne rozbieżności. Powyższe zostało skorygowane na etapie postępowania odwoławczego.

W odwołaniu zarzucono ponadto, że nie przeprowadzono również żadnych innych czynności o charakterze dowodowym, w szczególności oględzin przedmiotowych działek z udziałem stron postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Zdaniem Wojewody przedstawione przez inwestora materiały i dokumenty (uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego) są wystarczające do wydania niniejszego rozstrzygnięcia i nie było potrzeby przeprowadzania oględzin.

Na koniec, na marginesie zwrócono uwagę, iż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne jest wadliwe (brak działki nr [...]) - patrz str. 5 akt sprawy organu I instancji. Jednakże nie jest ono obligatoryjne, gdyż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb ww. oświadczenie wymagane jest przy procedurze uzyskania pozwolenia na budowę, a nie rozbiórki. Art. 30b ust. 3 Pb jednoznacznie wskazuje jakie winny być załączniki wniosku o pozwolenie na rozbiórkę (brak w nich oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane).

Reasumując - analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek uchylenia przedmiotowej decyzji.

Stwierdza się ponadto, iż przedmiotowa rozbiórka nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. B., zarzucając jej naruszenie

1. Przepisów prawa materialnego, tj.; art. 30b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2020 r., poz. 1333) poprzez wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne dla jego wydania (w szczególności brak przedstawienia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane)

2. Przepisów postępowania, tj.

- art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2021 r., poz. 735) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, podczas gdy stwierdzone braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez Prezydenta Miasta K. uzasadniały uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji na podstawie art. 138 §2,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak ustalenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania pozwolenia na rozbiórkę, jak również skrótowe uzasadnienie decyzji, niespełniające wymagań określonych w art. 107 §3.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w raz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wbrew stanowisku Organu II instancji (który omówił tę sprawę "na marginesie" i poświęcił jej jedynie kilka zdań na zakończenie uzasadnienia), istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia braku przedłożenia przez inwestora prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda zwrócił uwagę, że oświadczenie to nie obejmuje działki nr [...] (str. 5 uzasadnienia decyzji), jednakże uznał tę kwestię za nieistotną, bowiem przedłożenie tego dokumentu w ogóle nie jest wymagane - nie znajduje się on bowiem w wykazie obligatoryjnych załączników do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę (art. 30b ust. 3 Prawa budowlanego).

Skarżący, powołując się na dwa wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, nie zgodził się z taką oceną. Zwrócił uwagę, że tryb zgłoszeniowy stanowi swego rodzaju tryb uproszczony, w związku z czym jest mniej sformalizowany. Skoro zatem - nawet w przypadku tego trybu - konieczne jest przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to tym bardziej przedłożenie tego dokumentu jest wymagane przy uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Ponieważ, jak przyznał Wojewoda, inwestor nie przedłożył prawidłowego oświadczenia, nie jest możliwe wydanie pozwolenia na rozbiórkę.

Ponadto, Organ II instancji zwrócił uwagą na daleko idące braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez Organ I instancji. Wskazano, że projekt rozbiórki zawierał nieprawidłowości jak również, że na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego inwestor nie dostarczył prawidłowej zgody właściciela obiektu na rozbiórką przedmiotowych obiektów. Pomimo stwierdzenia tak istotnych uchybień oraz świadomości, że decyzja Organu I instancji jest błędna, Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, podczas gdy – zdaniem skarżącego – powinien uchylić decyzję Prezydenta Miasta Krakowa i przekazać sprawę temu organowi celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Nieprawidłowe rozstrzygnięcie było efektem braku dokładnego zbadania stanu sprawy przez Organ II instancji. Przede wszystkim doszło do naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego - art. 7 oraz art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pomimo przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego Organ II instancji nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Nie sprawdzono, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania pozwolenia na rozbiórkę i czy projekt rozbiórki oraz plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia spełniają wymagania określone w przepisach prawa. Powyższe kwestie były natomiast kluczowe do ustalenia, czy inwestor może uzyskać pozwolenie na rozbiórkę.

Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo, że Organ II instancji wskazał na braki w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, to we własnej decyzji nie uzupełnił tych braków. Ograniczył się w zasadzie do przytoczenia treści przepisów, na które powołał się Prezydent Miasta Krakowa wydając swoją decyzję. Wszystkie ww. nieprawidłowości prowadzą w konsekwencji do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przypadku pozwolenia na rozbiórkę (inaczej, niż to ma miejsce w przypadku pozwolenia na budowę) inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, lecz wystarczającym jest przedłożenie zgody właściciela obiektu na rozbiórkę.

Inwestor przedłożył również pozostałe dokumenty, zgodnie z art. 30b ust. 3 ustawy Prawo budowlane, celem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Zarzuty skargi o nie spełnieniu przesłanek do wydania pozwolenia na rozbiórkę, są tym samym nieuzasadnione.

Również zarzuty naruszenia prawa procesowego, nie znajdują uzasadnienia, bowiem zgodnie z art. 136 § 1 kpa - "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Oprócz Wojewody Małopolskiego żadna ze stron postępowania nie podała adresu elektronicznego na platformie ePUAP, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przede wszystkim należy zgodzić się z organami obu instancji, że w świetle art. 31 ust. 1 w zw. z art. 30b ustawy Prawo budowlane przedmiotowe budynki (mieszkalny jednorodzinny i gospodarczy) na działkach nr [...], [...] obr. 22 jedn. ewid. Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie wymagały uzyskania pozwolenia na rozbiórkę z uwagi na ich zbliżenie do granicy oraz wysokość.

Zgodnie z art. 30b Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 2).

Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się:

1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię;

2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;

3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;

4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;

5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb (ust. 3).

Podstawowy zarzut skargi dotyczy braku w aktach sprawy oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Jak jednak słusznie zauważył Wojewoda Małopolski, w omawianym trybie takie oświadczenie nie jest wymagane. Wymagane jest natomiast przedłożenie zgody właściciela obiektu na rozbiórkę. Taką zgodą, wyrażoną przez właściciela w dniu 01.06.2021r., inwestor się legitymuje.

Powołane w skardze wyroki WSA w Poznaniu i w Gdańsku dotyczyły innego trybu tj. zgłoszenia zamiaru wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, a nie pozwolenia na rozbiórkę. Nie można podzielić argumentacji skarżącego, iż skoro nawet w przypadku trybu zgłoszeniowego konieczne jest przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to tym bardziej przedłożenie tego dokumentu jest wymagane przy uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Tryb pozwolenia na rozbiórkę został uregulowany wyczerpująco i jednoznacznie w przepisach art. 30b i w art. 32 ust. 1 – 3 Pb. Podkreślenia wymaga, że w art. 32 ust. 1 mowa jest o warunkach wydania decyzji "o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego", natomiast wymóg przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2, dotyczy już wyłącznie pozwolenia na budowę. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zostało wymienione ani w katalogu załączników do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę (art. 30b ust. 3), ani też ustawodawca nie zawarł odesłania do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w przepisach o pozwoleniu na rozbiórkę (podczas gdy takie odesłanie zawiera np. art. 30 ust. 2a pkt 1 Pb, regulujący procedurę zgłoszenia wykonania robót budowlanych). Należy więc stwierdzić, że "zgoda właściciela obiektu budowlanego na rozbiórkę", o której mowa w art. 30b ust. 3 pkt 1 Pb z woli ustawodawcy zastępuje oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zarzut skargi jest w tym zakresie bezzasadny.

Również zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogły odnieść skutku. Prawdą jest, że Wojewoda Małopolski prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe - w wezwaniu z 13 maja 2021 r. nakazano inwestorowi uzupełnić złożone wcześniej dokumenty m. in. o zgodę właściciela na rozbiórkę oraz o dokonanie korekt i uzupełnień w projekcie rozbiórki. Jednak wbrew stanowisku skarżącego nie były to braki na tyle istotne, by wymagała wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przeciwnie – organ odwoławczy działał na podstawie i w granicach art. 136 k.p.a., który pozwala na uzupełnienie postępowania dowodowego w trakcie postępowania odwoławczego. Inwestor wykonał wezwanie, a uzupełnione dokumenty organ II instancji ocenił jako kompletne i prawidłowe. Sąd ocenę tę całkowicie podziela.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie to w sposób jasny i klarowny przedstawia stan faktyczny oraz prawidłowo kwalifikuje go do obowiązujących przepisów prawa budowlanego.

W świetle powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić – na podstawie art. 151 p.p.s.a.