Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 667/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 §2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. T. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 listopada 2015r. skarżąca E. T., reprezentowana przez adwokata P. C. wniosła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych tj. uiszczenia wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł. oraz o ustanowienie radcy prawnego. Z oświadczenia wnioskodawczyni wynikało, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz dwiema córkami. Jest właścicielem domu

o powierzchni 160m2, działki pod domem o powierzchni 3002 m2 oraz wierzytelności od firm ubezpieczeniowych z tytułu napraw samochodów na kwotę około 200.000,00 zł. Skarżąca wskazała, iż jej zarobki w porównaniu ze zobowiązaniami nie pozwalają na wydatkowanie jakiejkolwiek kwoty na uiszczenie opłaty od skargi. Mąż prowadzi od maja tego roku działalność gospodarczą , z której uzyskuje dochód netto około 800 zł. Dzieci nie uzyskują dochodów pozostają na utrzymaniu wnioskodawczyni i jej męża. Skarżąca wykazała następujące miesięczne koszty utrzymania: kredyt hipoteczny 2.200zł, leasing 2.500 zł, koszty mieszkania, wyżywienia opłat za media, środki czystości 1.400 zł, energia elektryczna 300 zł. Wnioskodawczyni wykazała we wniosku zobowiązania jakie ją obciążają na łączną kwotę 742.000,00 zł. Przedłożyła również kserokopie dokumentów potwierdzających część wykazywanego zadłużenia (k. 28-35).

W związku z koniecznością uzupełnienia informacji na temat sytuacji materialnej skarżącej, wnioskodawczyni wezwana została do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej

i finansowej (w zakresie dotyczącym wszystkich ponoszonych wydatków, wyciągów

z rachunków bankowych z okresu ostatnich sześciu miesięcy skarżącej i jej męża, uzyskiwanego dochodu przez skarżącą i jej męża, posiadanych środków trwałych

w ramach prowadzonych działalności gospodarczych, ewentualnego majątku nieruchomego i ruchomego w okresie dwuletnim poprzedzającym złożenie wniosku posiadanego przez skarżącą i/lub jej męża, sposobu utrzymywania rodziny przy dochodach 800 zł i wydatkach na kwotę 6.400 zł, wysokości opłat za usługi prawne ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika). W przedmiotowym wezwaniu zawarte zostało pouczenie, zgodnie z którym nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zwolnienie od kosztów sądowych, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że

w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, to na stronie spoczywa ciężar wykazania, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do otrzymania prawa pomocy. To strona ma zatem przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, że nie jest

w stanie ponieść określonych kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi oraz ustanowieniem dla siebie pełnomocnika. Składając formularz wniosku, powinna tym samym skrupulatnie go wypełnić, a w sytuacji, gdy zawarte w nim oświadczenie

o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.), przedłożyć dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe pozwalające na zweryfikowanie złożonego przez nią oświadczenia

i dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej.

W niniejszej sprawie, pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia o skutkach nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie wymienionych w nim dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, skarżąca nie przedłożyła żądanych dodatkowych oświadczeń, czy też dokumentów źródłowych, jak również żadnego pisma wyjaśniającego brak ich złożenia. Wobec powyższego nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy rzeczywiście skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. To, że skarżąca, pomimo wezwania, nie przedkłada żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej, finansowej w tym m.in. ponoszonych wydatków, uzyskiwanych dochodów, rzeczywistej wielkości posiadanego majątku nieruchomego czy też wyciągów z rachunków bankowych, nie wyjaśniając jednocześnie przyczyn braku ich złożenia, uniemożliwia zweryfikowanie jej oświadczenia w zakresie aktualnej sytuacji materialnej i tym samym ocenę jej rzeczywistych zdolności płatniczych. Rodzi również wątpliwości co do rzetelności złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach i nie pozwala przyjąć w sposób jednoznaczny, że skarżąca nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania kosztów postępowania

w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla niej i jej rodziny. Oświadczenie niepełne oraz takie, które budzi wątpliwości nie może stanowić podstawy przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest bowiem instytucją wyjątkową i jako taka powinno być stosowne tylko w stosunku do osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że spełniają przesłanki do jego otrzymania, czego w warunkach niniejszej sprawy skarżąca nie uczyniła.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.