Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1932/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. C. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2007 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz.1071), zw. dalej k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku M. C. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak [...], stwierdzającej nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] nakazał J. Z. usunięcie nieprawidłowości polegających na obniżeniu hałasu poprzez wykonanie izolacji akustycznej stropu między lokalami nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W., związanych z przeprowadzonymi robotami budowlano-remontowymi w terminie miesiąca od daty, kiedy decyzja stanie się ostateczna.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. Z., decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu stopnia powiatowego.

Następnie wnioskiem z dnia [...] marca 2007 r. J. Z. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając im naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 7, 77 i 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca podniósł, że obowiązek został określony nieprecyzyjnie oraz jego zdaniem powinien być skierowany do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a nie do użytkownika poszczególnych lokali mieszkalnych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. stwierdził nieważność obu decyzji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że art. 66 Prawa budowlanego odnosi się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach, natomiast na jego podstawie nałożono nakaz dotyczący stanu technicznego lokalu mieszkalnego. Ponadto organ wyraził pogląd, zgodnie z którym izolacja akustyczna stropu między dwoma lokalami mieszkalnymi regulowana jest przepisami prawa cywilnego.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu organ podał te same argumenty, co w decyzji poprzedzającej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. C., podnosząc, że obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały wydane wobec osoby nieżyjącej, na dowód czego dołączył nekrolog z gazety, ponadto powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1994r., sygn. akt SA/Gd 568/94, zgodnie z którym lokal mieszkalny w budynku wielomieszkaniowym jako konstrukcyjna część tego budynku jest częścią obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na informację dotyczącą śmierci strony postępowania organ stwierdził, że uzyskana została po zakończeniu postępowania, nadto jest ona oparty wyłącznie na informacji prasowej, a obie decyzje zostały odebrane przez córkę J. Z.- M. Z. i w związku z tym organ w toku postępowania nie miał informacji o jego śmierci, a ewentualne potwierdzenie tej informacji może być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, a zaskarżony akt administracyjny jak i akt go poprzedzający należało uchylić, gdyż naruszają prawo.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarżący w skardze do Sądu podniósł, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek J. Z. z dnia [...] marca 2007 r., który, jak wynika z aktu zgonu, zmarł w dniu [...] czerwca 2007 r. Fakt ten nie był znany organowi w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że o fakcie śmierci strony postępowania nie miał żadnej informacji w trakcie postępowania, ponieważ wszystkie pisma kierowane do J. Z. były odbierane.

Podstawową zasadą doręczania pism przez organy jest ich doręczenie za pokwitowaniem przez pocztę (art. 39 k.p.a.) do rąk własnych adresata (art. 40 § 1 k.p.a.). Jednakże nie zawsze możliwe jest doręczenie bezpośrednio adresatowi i wówczas przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwości doręczenia zastępczego.

Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku, gdy doręczyciel nie zastanie adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jednakże pod warunkiem, że osoba ta podejmie się oddania pisma adresatowi. Ponadto kolejnym warunkiem doręczenia sąsiadowi lub dozorcy jest umieszczenie informacji o tym w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe w drzwiach mieszkania.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przesyłki kierowane do, wówczas już nieżyjącego, J. Z. odbierała jego córka M. Z. Do organu administracji wracały zwrotne poświadczenia odbioru, świadczące o odebraniu przesyłki przez osobę uprawnioną do odbioru, córka zaś mimo odebrania przesyłki nie poinformowała organu o śmierci ojca, a zatem organ nie miał podstaw do tego aby przypuszczać, że adresat przesyłki nie żyje.

Słusznie organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że potwierdzenie się faktu, iż adresat przesyłek nie żyje stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, jest to też przesłanka do uchylenia decyzji przez Sąd, co powoduje konieczność ponownego ustalenia przez organ stron postępowania, a także rozważenia reakcji na wniosek o stwierdzenie nieważności złożony przez zmarłego.

Niniejszą sprawę Sąd rozpoznawał tylko pod względem formalnym, wobec podniesionej w skardze do Sądu okoliczności śmierci strony postępowania administracyjnego, a nie pod względem materialnej zasadności podjętych przez organy decyzji. Z uwagi na powyższe należało uchylić decyzje organu II jak i I instancji na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 210 p.p.s.a.