Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 905/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] w sprawie odmowy przyznania odwołującej się świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem D. K..

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. (k. 13 akt administracyjnych ), do którego załączono także urzędowy formularz (k. 14 akt administracyjnych), J. K., reprezentowana przez adwokata M. Ż., wystąpiła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem D. K.. Do wniosku zostało dołączone między innymi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2016 r., [...], w którym stwierdzono, że D. K. jest całkowicie niezdolny do pracy do dnia [...] stycznia 2021 r. (k. 2 akt administracyjnych), orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] marca 2017 r., [...], w którym D. K. zaliczono do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, a stopień niepełnosprawności datowano od 15 roku życia (k. 3 akt administracyjnych), oświadczenie J. K. o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia [...] lipca 2005 r. (k. 4 akt administracyjnych), wykaz czynności dokonywanych nad D. K. (k. 6 akt administracyjnych) oraz decyzję z dnia [...] maja 2020 r., [...] o przyznaniu J. K. renty rolniczej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 9 akt administracyjnych).

We wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. J. K. wniosła o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną oraz o przeprowadzenie wywiadu rodzinnego na okoliczność sprawowania przez nią opieki nad osobą niepełnosprawną. Wskazała, że nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, który jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Podkreślono także, że J. K. ma przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, co jednak – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej "u.ś.r.") – nie może wykluczać prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] Wójt odmówił J. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (k. 16 akt administracyjnych). W uzasadnieniu wskazano, że J. K. do lipca 2015 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne na syna, a od sierpnia 2015 r. nabyła prawo do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy i z tego względu decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego została uchylona. Wójt podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. "świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym". Wskazano, że przywołany przepis – w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy – został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., SK 2/17, OTK-A 2019/36 za niezgodny z Konstytucją RP i z dniem [...] stycznia 2020 r. utracił moc obowiązującą w tym zakresie. Jednocześnie wskazano, że J. K. nie spełnia przesłanki ustawowej do przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. Dodatkowo organ podkreślił, że w dniu [...] sierpnia 2020 r. pracownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej uzyskał odmowę udzielenia wywiadu na okoliczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem D. K..

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2020 r. J. K. zarzuciła powyższej decyzji błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. polegającą na pominięciu celów tejże ustawy i przyjęciu, że okoliczność pobierania renty stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (k. 18 akt administracyjnych). W uzasadnieniu wskazano, że organ wydając rozstrzygnięcie nie uwzględnił treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do wymienionych w nim świadczeń przysługuje jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną. Podkreślono, że przepis ten wszedł w życie z dniem [...] stycznia 2016 r., więc w dacie złożenia wniosku J. K. mogła dokonać wyboru przysługującego jej świadczenia. Jednocześnie wskazano, że korzystanie z renty wynika wyłącznie z faktu, że dotychczasowe regulacje prawne uniemożliwiły jej skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast intencją skarżącej jest wybór świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego. W dalszej części uzasadnienia przywołano również stanowisko prezentowane w orzecznictwie wskazujące, że w demokratycznym państwie prawa nie można "przymuszać" obywatela do wystąpienia o świadczenie mniej korzystne, na skutek wydania przepisów niekonstytucyjnych. Literalna wykładnia tych przepisów godzi w stabilność sytuacji prawnej skarżącej.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., [...] Kolegium utrzymało rozstrzygnięcie Wójta w mocy (k. 20 akt administracyjnych). Wskazało, że przepisy będące podstawą zaskarżonej decyzji zostały sformułowane jasno i nie wymagają wykładni celowościowej, zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda. Kolegium podkreśliło, że nie ulega wątpliwości fakt, iż J. K. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem oraz ma ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Druga z przywołanych okoliczności stanowi negatywną przesłankę przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Organ wskazał, że celem tego świadczenia jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne zastępuje zatem dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Natomiast pobieranie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wyłącza możliwość pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium wskazało, że nie jest możliwy zbieg obu tych świadczeń, ani ich wzajemna kompensata.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że nie można stwierdzić, iż świadczenie rentowe jest "mniej korzystne", gdyż jest to świadczenie "pewne i stabilne", odmiennie od świadczenia pielęgnacyjnego, stanowiącego element systemu zabezpieczeń społecznych.

W skardze z dnia [...] listopada 2020 r. J. K. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez pominięcie celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty z tytułu całkowitej niezgodności do pracy stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (k. 2–3 akt sądowych). Zdaniem skarżącej organy błędnie poprzestały wyłącznie na literalnym brzmieniu wskazanej normy, gdyż wykładnia celowościowa prowadzi do przeciwnych wniosków.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie istotą sporu jest to, czy J. K. spełnia przesłanki do skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem.

Okolicznością niesporną jest to, że J. K. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem D. K.. Poza sporem pozostaje również fakt, że skarżąca ma ustalone prawo do renty rolniczej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, co następuje. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy nie naruszyły prawa ani poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i jego wadliwe zastosowanie w niekwestionowanych skargą okolicznościach faktycznych, ani prawa procesowego, zwłaszcza przepisów o postępowaniu dowodowym i wyjaśniającym oraz uzasadnieniu decyzji.

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę, Sąd zauważa, że skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych. Kwestionowana jest wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. dokonana przez organy. Wskazano, że organy błędnie poprzestając na literalnym brzmieniu tego przepisu (wykładni językowej) przyjęły, że skoro skarżąca ma ustalone prawo do renty, to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Nie akceptując tego stanowiska skarżąca podnosi, że ma prawo do wyboru korzystniejszego świadczenia pielęgnacyjnego, przy jednoczesnej rezygnacji z przyznanego jej prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Swoje stanowisko opiera na orzecznictwie sądowym dotyczącym przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych osobom posiadającym uprawnienie do emerytury oraz jak się wydaje braku, jej zdaniem, podstaw do różnicowania sytuacji osób posiadających ustalone prawo do emerytury i renty przy wspólnej cesze w postaci rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną ze stwierdzonym znacznym stopniem niepełnosprawności. Skarżąca podważa zatem stanowisko organów, że przyznanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy pozbawia ją w ogóle świadczenia pielęgnacyjnego.

Na tym tle opiera się cała istota sporu, bowiem skarżąca zarzuca organom wadliwą wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., nie uwzględniającą poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazujących na konieczność wykładni systemowej tego przepisu, w sposób zgodny z podstawowymi gwarancjami konstytucyjnymi, w szczególności wynikającymi z zasady równości.

Tak postawiony zarzut oraz jego uzasadnienie nie zasługuje – w ocenie Sądu – na aprobatę. Skarżąca w swojej argumentacji pomija bowiem istotny – różnicujący jej sytuację prawną – element, a mianowicie, że w stosunku do niej orzeczono całkowitą niezdolność do pracy i w związku z tym przyznano jej rentę. Jej sytuacja faktyczna na gruncie prawa materialnego nie jest zatem tożsama z sytuacją uprawnionego do świadczenia pielęgnacyjnego, posiadającego ustalone prawo do emerytury. O ile bowiem osoba pozostająca na emeryturze może podejmować zatrudnienie, o tyle osoba mająca orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy, jest obiektywnie oceniając pozbawiona takiej możliwości – wobec stwierdzonego stanu zdrowia wyłączającego możliwość podejmowania pracy zarobkowej. Jednocześnie należy zaznaczyć, że J. K. przyznano prawo do renty rolniczej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r., zatem zarówno w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji, jak i drugiej instancji ta przesłanka była aktualna.

Kluczową dla rozstrzygnięcia tej sprawy okolicznością faktyczną i normatywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną legitymującą się orzeczonym o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymagającą stałej opieki osoby trzeciej. Stosownie bowiem do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jednakże, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Regulacja ta była przedmiotem badania konstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r., SK 2/17, Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., SK 2/17, OTK-A 2019/36 uznał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, za niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał już, że: "zasadniczym celem świadczenia pielęgnacyjnego jest «częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji niepełnosprawnemu dziecku lub niepełnosprawnej osobie dorosłej» (...) W istocie jest to świadczenie, które ma zabezpieczyć egzystencję osób niepełnosprawnych przez wspieranie tych, którzy opiekują się nimi. (...) Brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają".

W konsekwencji, przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Zakres orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczy bowiem – co wprost i wyraźnie z niego wynika – wyłącznie osób otrzymujących rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie zaś osób takich jak skarżąca, które otrzymują rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W zakresie niezakwestionowanym przez Trybunał, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. korzysta z domniemania konstytucyjności, dlatego nie można tego przepisu pominąć i odmówić jego zastosowania. Nadal korzysta on z domniemania konstytucyjności co osób niezdolnych całkowicie do pracy.

Niedopuszczalne jest też rozciągnięcie wyroku Trybunału na wszystkie osoby posiadające rentę, bez względu na zakres uprawnienia rentowego. Przyznanie skarżącej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, co przy takim zakresie renty wyklucza podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej, stanowi zatem negatywną przesłankę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. O rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego niepodejmowaniu można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (niepodejmowania przez niego pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Skarżąca nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia. O rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego niepodejmowaniu można mówić – jak się przyjmuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (niepodejmowania przez niego pracy) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Brak jest takiego związku przyczynowego w przypadku osób, które zostały uznane za całkowicie niezdolne do pracy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r., I OSK 237/20, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2020 r., II SA/Lu 290/20, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 października 2020 r., II SA/Rz 771/20, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 stycznia 2021 r., II SA/Łd 767/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt sprawy, w szczególności decyzji z dnia [...] maja 2020 r., [...] o przyznaniu J. K. renty rolniczej, skarżąca jest uznawana za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że istnieje niezbędny związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością podjęcia i sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Innymi słowy, J. K. nie zrezygnowała z zatrudnienia ze względu na opiekę nad niepełnosprawnym synem, ani nie podejmuje pracy z tego powodu. Bezpośrednią przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że została ona uznana za całkowicie niezdolną do pracy i w związku z tym niemożliwe jest jej zatrudnienie. W każdym zaś razie znajduje się ona w okolicznościach, o których nie można twierdzić, że rezygnuje z zatrudnienia lub nie podejmuje go. Może bowiem pobierać rentę rolniczą, co nie stoi na przeszkodzie sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnym synem.

Związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2020 r., II SA/Ol 211/20, orzeczenia.nsa.gov.pl), co nie ma miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy.

Sąd podziela również stanowisko Kolegium wskazujące, że nie został uregulowany zbieg świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, ani ich wzajemna kompensata. W art. 27 ust. 5 u.ś.r. uregulowano sytuację zbiegu uprawnień wyłącznie do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. W takim przypadku przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. W niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z sytuacją wpisującą się w dyspozycję przywołanego przepisu, gdyż – jak zostało wykazane – J. K. nie przysługuje żadne z powyższych świadczeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z póżn. zm., dalej "P.p.s.a.") oddalił skargę.

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a.