Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 267/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.134,art.151;
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.50 ust.1,art.52 ust.1-2,art.53 ust.1,art.55,art.56;
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.71 ust.2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy B., na podstawie art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 oraz art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945 - tekst obowiązujący w dacie wydania decyzji - dalej jako: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Sp. z o.o. w W., ustalił na rzecz wnioskodawcy warunki dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji HUB (transmisyjnej) telefonii komórkowej na działce o nr ewid. "[...]", w obrębie W., gmina B. W decyzji wskazano, że dopuszcza się budowę stacji HUB (transmisyjnej) telefonii komórkowej obejmującej: budowę wieży wolnostojącej o maksymalnej wysokości konstrukcji do 62 m, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z radiolinii oraz montaż urządzeń sterujących u podstawy wieży. Dopuszczono także montaż innych urządzeń niezbędnych do wykonania planowanej inwestycji. W decyzji określono również warunki wynikające z przepisów szczególnych, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej, warunki obsługi komunikacyjnej, warunki wynikające z ochrony środowiska oraz dziedzictwa kulturowego, jak również wymagania dotyczące interesów osób trzecich oraz w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 121 ze zm.) przedmiotowe zamierzenie budowlane należy do inwestycji celu publicznego. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że istnieje możliwość budowy stacji HUB (transmisyjnej) telefonii komórkowej na przedmiotowej działce, zaś w myśl art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zaznaczono, że planowana inwestycja została uzgodniona z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie melioracji, z właściwym starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz z zarządcą drogi wojewódzkiej w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły: R.N., A.E., G.K., A.B. oraz W.H., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujące się podniosły, że określenie warunków i szczegółowych zasad lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest zbyt ogólne i tym samym umożliwia inwestorowi montaż wszystkich urządzeń, jakie uzna za stosowne i niezbędne do tej inwestycji. Ich zdaniem w decyzji brak jest ścisłego określenia i opisu instalacji radiokomunikacyjnej oraz dokładnego określenia urządzeń sterujących u podstawy wieży, a ponadto nie zostały załączone odpowiednie dane co do przedmiotowych urządzeń i ich wpływu na okolicznych mieszkańców, ich zdrowie oraz na uprawy rolne. Zarzucono, że nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie w sprawie ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko, a organ nie dokonał kompleksowej oceny wraz z uzyskaniem opinii biegłego, czy realizowana inwestycja, nawet z zachowaniem przepisów wskazanych w decyzji, nie ma negatywnego wpływu na środowisko. Zarzucono także, że pominięto wpływ inwestycji na zabytkowy kompleks parkowo-pałacowy, gdzie działa szkoła podstawowa oraz zamieszkują rzadkie gatunki zwierząt. Ponadto inwestycja została zlokalizowana w obrębie zwartej zabudowy wsi, przy całkowitym pominięciu jej wpływu na krajobraz oraz na dotychczasowe życie mieszkańców. W ocenie odwołujących się inwestor poprzez wybudowanie wieży o wysokości 62m, dla której zaplanowano moc zasilania aż 16kW, docelowo planuje w pełni funkcjonalną wieżę telefonii komórkowej pracującą, co najmniej w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, z wysoką mocą emisyjną.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. Jednocześnie Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do W. H. uznając, że nie przysługuje jej status strony w postępowaniu, gdyż pełni jedynie funkcję sołtysa, ale nie jest właścicielem ani użytkownikiem nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji zawiera wszystkie wymagane przepisami elementy. Wskazano, że projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony przez właściwe organy. Podniesiono, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody realizacji inwestycji celu publicznego jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które uregulowane są przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 71 ze zm., dalej jako: rozporządzenie z 2010r.). Zgodnie z tymi przepisami do przedsięwzięć mogących zarówno zawsze, jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, należą instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne o wskazanych w tych przepisach parametrach, jednak z wyłączeniem radiolinii. W związku z tym niezależnie od liczby anten i ich mocy, czy też odległości od miejsc dostępnych dla ludności, instalacja radiokomunikacyjna wyposażona jedynie w anteny radioliniowe nigdy nie jest uznawana za mogącą choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym planowana inwestycja spełnia warunki określone w u.p.z.p. Podkreślono, że to nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania podano, że na przedmiotowym obszarze nie występują ograniczenia wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego określone w przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jak również teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Wyjaśniono ponadto, że ocenie w przedmiotowym postępowaniu podlega jedynie wydana decyzja, nie zaś ewentualne przyszłe działania inwestora. Podano, że zapisy decyzji nie pozwalają na montaż innych rodzajów anten, niż w niej wskazane.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosły: A.B., R.N., A.E. oraz G.K. podnosząc zarzut naruszenia:

- art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że organ II instancji nie posiadał wystarczających materiałów dowodowych, aby móc wydać decyzję merytoryczną w niniejszej sprawie;

- art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a. polegające na naruszeniu prawa oraz zaufania uczestników do władzy publicznej, poprzez uwzględnienie w decyzji organu I instancji możliwości montażu innych urządzeń niezbędnych do wykonania inwestycji, nie precyzując jakie to mają być urządzenia, nieokreślenie szczegółowych parametrów urządzenia, nieuwzględnienie, że negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem może naruszać granice nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny;

- art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie prawa oraz zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez brak przejrzystych i rzetelnych konsultacji społecznych, które mają na celu wczesne poinformowanie społeczności lokalnej o planowanej inwestycji, brak zapewnienia realnego udziału społeczeństwa już na wczesnym etapie przygotowania inwestycji;

- art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niezawiadomienie wszystkich stron w postępowaniu odwoławczym;

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie odwołania w sytuacji, gdy organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, w szczególności poprzez nieokreślenie szczegółowych parametrów inwestycji (mocy anten, ilości anten itd.), niezbadanie czy inwestycja może oddziaływać na środowisko (potencjalnie lub zawsze);

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w szczególności, zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko,

- art. 1 ust 3 i ust. 4 u.p.z.p. polegające na pominięciu interesu publicznego - społeczeństwa, które w zdecydowany sposób sprzeciwia się planowanej inwestycji;

- art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zarzutów strony odwołującej się dotyczących naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi;

- art. 2 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację terminu interes publiczny podczas gdy przepis ten w precyzyjny sposób wskazuje, że przez pojęcie "interes publicznym" należy rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;

- art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b, art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 61 ust 1 u.p.z.p.;

- art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018r. poz. 2081 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko.

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu podkreślono, że decyzja organu II instancji jest błędna i narusza wskazane przepisy u.p.z.p. oraz przepisy postępowania. Zdaniem strony skarżącej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego należy brać pod uwagę ogólne zasady jakim jest ład przestrzenny i warunki architektoniczne, jak również aspekt społeczny, związany z obawami o zdrowie okolicznych mieszkańców terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Podniesiono, że planowana inwestycja ma zostać usytuowana w odległości około 100 m od zabudowań szkoły podstawowej oraz ok 40-50 m od zabudowań mieszkalnych, podczas gdy istnieje możliwość ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w innym miejscu. Wskazano, że liczne badania naukowe potwierdzają szkodliwy wpływ stacji bazowych sieci komórkowych na zdrowie ludzi, a protesty przeciwko budowie takich obiektów nasilają się w całej Polsce. W realiach niniejszej sprawy to m.in. przepisy Konstytucji RP są przepisami odrębnymi, a zatem ich naruszenie uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji. W ocenie skarżących zachodzą przesłanki do wydania decyzji odmownej z uwagi na fakt, że lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z przepisami prawa cywilnego oraz przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny, gdyż w przypadku takiego przekroczenia naruszone jest prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zarzucono, że weryfikacja kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie może się sprowadzać do powtórzenia stanowiska inwestora, gdyż kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, lecz jest dowodem, który jak każdy inny dowód, podlega ocenie organu. Dla poczynienia zaś prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko, niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. W ocenie strony skarżącej istnieje prawdopodobieństwo, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko z uwagi na zapis umożliwiający montaż innych urządzeń, a także ze względu na wysokość wieży - 62 m (takie wysokości przeznaczone są do wież telefonii komórkowej), moc zasilania - 16 kW (znacznie ponad potrzeby instalacji radiokomunikacyjnej) oraz publiczne oświadczenie inwestora, że planowana inwestycja zwiększy (ulepszy) zasięg sieci komórkowej. Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej ocenie z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, aby organy należycie zbadały, czy planowana inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2019 r. (sygn. akt II SA/Ol 267/19) skargi wniesione przez R.N., A.E. oraz G.K. zostały odrzucone z powodu nieuiszczenia wymaganego wpisu sądowego. W związku z tym wyrok Sądu rozstrzyga wyłącznie o skardze A.B. (dalej jako: skarżąca).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać elementy określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jednocześnie stosownie do treści art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego ma charakter związany, polegający na tym, że organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. Zatem to nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2202/10, dostępny w Internecie).

W rozpatrywanej sprawie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy budowy stacji HUB (transmisyjnej) telefonii komórkowej, polegającej na budowie wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży, a także montażu innych urządzeń niezbędnych do wykonania planowanej inwestycji. W toku postępowania organ wystąpił o stosowne uzgodnienia i opinie. Skoro zatem zostały spełnione przesłanki niezbędne do wydania decyzji, to organ nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej co do braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska podnieść należy, że art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym katalog takich przedsięwzięć zawarty jest w rozporządzeniu z 2010r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny spełnia określone w tym przepisie parametry. Z kolei w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny spełnia określone w tym przepisie parametry. Z treści powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że radiolinia została wyłączona z przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez względu na swoje parametry. W tej sytuacji brak jest podstawy prawnej do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Niezasadne jest w związku z tym powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do stacji bazowych telefonii komórkowej, dotyczące kwestii ilości i mocy anten, a także ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania. Orzeczenia te odnoszą się do instalacji innych niż radioliniowe, a w związku z tam nie są adekwatne do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Nie jest także zasadny zarzut odnośnie do braku udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu, w tym braku informowania społeczności lokalnej o planowanej inwestycji, czy też braku konsultacji społecznych. Skoro nie było podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań, to nie znajdują zastosowanie przepisy u.i.o.ś., który taki udział społeczeństwa w postępowaniu regulują. Natomiast w niniejszej sprawie organy były zobowiązane do zachowania wymogów określonych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowością, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Wymogi te w niniejszej sprawie zostały zachowane.

Należy także podkreślić, że ani organ administracji, ani tym bardziej sąd administracyjny nie może przyjmować domniemania, że inwestor nie zastosuje się do treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i de facto zrealizuje inne przedsięwzięcie, niż określone w tej decyzji i to przedsięwzięcie, które wymagałoby przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Wyjaśnić przy tym należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozwala jeszcze na rozpoczęcie inwestycji, gdyż wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jednakże stosownie do art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z tym nie ma możliwości zmiany rodzaju czy też charakteru inwestycji na etapie wniosku o pozwolenie na budowę.

Podnieść ponadto należy, że z treści powołanego wyżej art. 52 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że to wyłącznie wnioskodawca kształtuje treść swojego żądania i określa go we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem treść tego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. Organ administracji publicznej nie może zatem, tak jak chce tego skarżąca, kwestionować jego zgodności z rzeczywistymi zamierzeniami inwestora, czy też wskazywać innej lokalizacji, w której inwestor winien zrealizować inwestycję. Skoro zatem Spółka wniosła o ustalenie inwestycji celu publicznego dla instalacji radioliniowej, to w tym zakresie organ był związany wnioskiem. Należy jednak podkreślić, że inwestor na mocy zaskarżonej decyzji uzyskał prawo do realizacji tylko takiego rodzaju instalacji. W związku z tym gdyby na etapie realizacji przedmiotowej inwestycji doszło do zmiany jej rodzaju lub charakteru – jak to podnosi skarżąca – zwłaszcza na taką, która wymagałaby przeprowadzenia postępowania środowiskowego, to takie działanie inwestora stanowiłoby naruszenie prawa, które jest sankcjonowane przepisami Prawa budowlanego, czy też Kodeksu karnego. W związku z tym uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego daje inwestorowi nie tylko uprawnienie, ale także nakłada na niego obowiązek realizacji inwestycji zgodnej z tą decyzją.

Nie można także podzielić zarzutu skarżącej, że zaskarżona decyzja daje możliwość montażu dowolnych urządzeń, gdyż nie precyzuje o jakie urządzenia chodzi. Należy zatem wyjaśnić, że w kwestionowanej decyzji znalazł się zapis o dopuszczeniu montażu innych urządzeń niezbędnych do wykonania planowanej inwestycji. Nie chodzi zatem o dowolne urządzenia, lecz tylko o takie które są niezbędne do wykonania przedmiotowej inwestycji. W żadnym wypadku nie mogą być to zatem urządzenia, które de facto zmieniałyby charakter lub rodzaj planowanej inwestycji.

Nie jest także zasadne twierdzenie skarżącej, że w niniejszej sprawie organ nie uwzględnił interesu publicznego, czy też że decyzja została wydana pomimo naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych, czy też wymagań ochrony zdrowia ludzi. Należy bowiem podkreślić, że ochrona wskazywanych przez stronę wartości nie ma charakteru nieokreślonego, lecz konkretyzuje się w przepisach prawa. Skoro zaś w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia tych przepisów, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do wskazywanych przez skarżącą naruszeń.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 152 p.p.s.a., skargę należało oddalić.