Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 376/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik -Ogińska, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi Spółka A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r nr SKO [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Burmistrza S. z dnia [...].11.2019 r., nr [...]; II. Zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 1101 (jeden tysiąc sto jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami.

1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W (dalej jako: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S (dalej jako: organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], którą organ I instancji odmówił A sp. j. (dalej jako: Strona, Skarżący) stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018

w kwocie 4.598 zł.

2. Jak wynika z akt sprawy w dniu 13 lutego 2019 r. Strona złożyła wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 w kwocie 4.598 zł wskazując, że nadpłata wynika z zawyżonej powierzchni gruntów związanych

z prowadzeniem działaności gospodarczej. Ustaleń w zakresie przedmiotów opodatkowania, organ I instancji dokonał na podstawie danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę S tj. według danych na 1 stycznia 2014 r., 1 stycznia 2015 r., 1 stycznia 2016 r., 1 stycznia 2017 r., 1 stycznia 2018 r., zawiadomień o wprowadzonych zmianach danych ewidencyjnych nr [...] S z 5 marca 2019 r. oraz treści księgi wieczystej nr [...]. Stwierdził także, że przy wymiarze podatku od nieruchomości, był związany zawartymi w ewidencji gruntów i budynków danymi, których w toku postępowania podatkowego nie mógł korygować bez stosownej zmiany zapisów w ewidencji. Jak wskazał organ I instancji, sporna w sprawie była kwestia, czy zmiana powierzchni gruntów należących do Strony tj. powierzchni działki nr [...] w S (ul. [...]), którą wprowadzono do ewidencji w dniu 4 marca 2019 r. na podstawie Operatu Pomiarowego nr [...], miała wpływ na wysokość podatku od nieruchomości od momentu ujawnienia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, czy też zmianę tę należało uwzględnić dla celów podatkowych od dnia 1 stycznia 2014 r. Organ I instancji powołując się na art. 6 ust. 3 ustawy

z dnia 12 stycznia o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej jako: "u.p.o.l.") stwierdził, że za datę zmniejszenia powierzchni działki

(z 0.5200 ha na 0,4148 ha) należało uznać datę określoną w zawiadomieniu

o wprowadzonych zmianach danych ewidencyjnych (4 marca 2019 r.). Organ wyjaśnił, ze korekta powierzchni działki, została wprowadzona w trybie zmiany a nie np. sprostowania błędu. Z tego powodu organ I instancji wskazał, że skoro dane zostały ujawnione w tym trybie dopiero w dniu 4 maca 2019 r., to brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata poprzednie (2014-2018).

3. Od decyzji organu I instancji Strona wniosła odwołanie, zarzucając szereg naruszeń przepisów prawa procesowego (tj. m.in. błędnego doręczenia decyzji organu I instancji) i materialnego. W szczególności Strona podkreśliła,

iż nigdy nie była w posiadaniu spornych 1.052 m2 powierzchni działki, zaś

w postępowaniu naruszono art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Powyższy przepis nie mógł być

w ogóle zastosowany w sprawie z uwagi na to, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania działki, ani żadne inne zdarzenie, które mogłoby uzasadniać zastosowanie ww. przepisu. To ewidencja gruntów i budynków była nierzetelna. Na wniosek Strony ewidencję skorygowano i doprowadzono do stanu rzeczywistego spornej działki, która od momentu jej nabycia prze Stronę posiadała i posiada powierzchnię 4.184 m2.

4. Po rozpoznaniu odwołania, SKO utrzymało zaskarżoną decyzję organu

I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że bezzasadnym był zarzut Strony, dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji

tj. doręczenia jej pełnomocnikowi za pośrednictwem poczty na adres kancelarii pełnomocnika, zamiast na adres poczty elektronicznej pełnomocnika wskazany

w treści pełnomocnictwa. W tym zakresie, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne SKO wskazało, że nawet nieprawidłowe doręczenie decyzji w formie papierowej, nie zaś w formie elektronicznej nie miało wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik złożył bowiem skuteczne odwołanie od decyzji. Decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego i została zaskarżona.

5. Dalej SKO odniosło się do zarzutów, będących istotą sporu w sprawie tj. zagadnienia zasadności dokonania przez Stronę korekty in minus podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, dotyczącej gruntów związanych z prowadzeniem działaności gospodarczej za lata 2014-2018 na działce [...] w S. SKO wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 t.j. ze zm.; dalej, jako: "P.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja wiąże zatem m.in. organy podatkowe, które zawartych w niej danych nie mogą podważać

w oparciu o art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej, jako: "O.p."). To na właścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek zgłaszania ewentualnych zmian danych ewidencji, celem zapewnienia prawdziwości jej zapisów. Również orzecznictwo sądowoadministracyjne – jak wskazało SKO - stoi na stanowisku, że organ podatkowy nie może samodzielne dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien się opierać na odpowiednich zapisach w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do argumentacji Strony, która wskazała, że Spółka nie posiadała na działce [...] powierzchni 5200m2, a jedynie 4.148 m2 SKO wskazało, że możliwość podważania wpisów w ewidencji w oparciu o art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową. Danych zawartych w ewidencji organ podatkowy nie może korygować przeprowadzając dowody przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja, bez zmiany jej zapisów. Zmiana zapisów ewidencji jest możliwa

w trybie przewidzianym w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393 t.j.; dalej jako: Rozporządzenie).

6. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, do zadań starosty związanych

z prowadzeniem ewidencji, należy utrzymanie operatu ewidencyjnego

w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami

i materiałami źródłowymi. Dla celów podatkowych to starosta zawiadamia

o zmianach danych w ewidencji. W niniejszej sprawie Starosta S zawiadomił organ podatkowy o zmianie danych w ewidencji w dniu 4 marca 2019 r.

2. Postępowanie przed sądem I instancji.

1. Od decyzji SKO Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż

w ocenie Strony zastosowanie powinien mieć art. 233 § 1 pkt 2a O.p.;

2) art. 2a O.p. przez niezastosowanie tego przepisu i nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego i prawnego na korzyść podatnika;

3) art. 144 § 5 w zw. z art. 145 § 2 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i niedoręczenie wydanej decyzji przez organ I instancji ustanowionemu pełnomocnikowi ogólnemu na adres poczty elektronicznej wskazanej

w pełnomocnictwie;

4) art. 120 O.p. przez niezastosowanie tego przepisu, co spowodowało, że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję nie działał na podstawie przepisów prawa;

5) art. 72 § 1 pkt 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pobranie podatku w latach 2014-2018 od nieistniejącej i nie będącej nigdy w posiadaniu Strony powierzchni gruntów 1.052 m2 nie jest kwotą nadpłaconego i nienależnie pobranego podatku;

6) art. 74a O.p., przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten jest normą kompetencyjną do wydania przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość nadpłaty, a nie decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty;

7) art. 73 § 1 pkt 1 O.p., przez niewłaściwe zastosowane tego przepisu i uznanie, że nadpłata nie powstała w dniu zapłaty podatku nienależnego w wysokości większej od podatku należnego;

8) art. 4 ust. 1 pkt u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pobranie podatku w latach 2014-2018 od nieistniejącej i nie będącej nigdy w posiadaniu Strony powierzchni gruntów 1.052 m2 jest kwotą należną podatku i stanowi podstawę opodatkowania;

9) art. 6 ust. 3 u.p.o.l. przez zastosowanie tego przepisu, który w przedmiotowej sprawie nie mógł być zastosowany, gdyż w sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania, ani żadne inne zdarzenie. Przepis ten nie ma zastosowania do nieistniejących i nie będących nigdy w posiadaniu Strony powierzchni gruntów;

10) art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za dowód w sprawie nierzetelnej ewidencji gruntów, która na wniosek Strony została skorygowana i doprowadzona do stanu rzeczywistego dla przedmiotowej działki z której bezspornie wynika, ze działka ta od momentu nabycia jej przez Stronę posiadała i posiada powierzchnię gruntu 4.184 m2 a nie 5200 m2.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Strona podkreśliła, że spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy w sprawie organ podatkowy mógł dokonywać doręczeń ustanowionemu pełnomocnikowi z pominięciem środków komunikacji elektronicznej. Ponadto, kwestią sporną

w sprawie pozostawało również, czy Spółka powinna płacić podatek od nieruchomości od powierzchni 5200 m2, gdy w rzeczywistości działka Spółki od dnia jej zakupu posiadała powierzchnię 4.184m2. Dodatkowo w ocenie Strony spór w sprawie sprowadzał się także do ustalenia, czy organ podatkowy może odmówić stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości pobranego od nieistniejącej powierzchni gruntu stwierdzając, że tak zapłacony podatek nie jest nadpłatą. Jak wskazała Strona błędne doręczenie decyzji organu I instancji (nie na wskazany adres elektroniczny) spowodowało, ze decyzja ta nie wywoływała żadnych skutków prawnych, jako nieistniejąca. Tym samym organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, gdyż powinien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania (tj. od decyzji, która zdaniem Strony nie weszła do obrotu prawnego – dop. Sądu). Odnośnie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018 Strona wskazała, ze nigdy nie była właścicielem i nigdy nie posiadała gruntu na spornej działce o powierzchni 5200 m2 a jedynie 4.148 m2. Różnica powyższych powierzchni (1052m2) nie mogła stanowić podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Taki stan faktyczny istniał zarówno w latach 2014-2018, jak i obecnie. Zatem podatek zapłacony od nieistniejącej powierzchni gruntów jest podatkiem nienależnym. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek stanowi nadpłatę, która powstała z dniem zapłaty przez Stronę niezależnego podatku od powierzchni 1052 m2. Strona podkreśliła, że w jej ocenie nierzetelna ewidencja gruntów nie powinna stanowić dowodu w sprawie.

2.2. SKO wniosło o oddalenie skargi w całości. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona w sprawie decyzja została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi za pośrednictwem placówki pocztowej na adres jego kancelarii w dniu 9 grudnia 2019 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Strona zrealizowała ponadto przysługujące jej prawo odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem SKO istotą sporu w sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez Stronę korekty in minus podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości przypadającej na grunty związane z prowadzeniem działaności gospodarczej za lata 2014-2018 tj. zmniejszenie powierzchni tych gruntów z 5200 m2 do 4.148 m2, a w konsekwencji złożenia przez Stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku w łącznej kwocie 4.598 zł. Jak wskazał organ odwoławczy, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków. Pismem z dnia 4 marca 2019 r. Starosta S zawiadomił organ podatkowy o dokonanej z dniem 4 marca 2019 r. zmianie w ewidencji, polegającej na nowym pomiarze i obliczeniu powierzchni spornej działki. Dalej SKO podkreśliło, że z zawiadomienia wynikało, że działka miała mniejszą powierzchnię (przed zmianą 0,52 ha, po zmianie 0,4148 ha), jednak nowe dane będą stanowiły podstawę do zmiany przedmiotów opodatkowania od dnia 1 kwietnia 2019 r. Organy podatkowe nie mają bowiem podstaw do zmiany danych z ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organy podatkowe co do statusu gruntu byłoby możliwe wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktrynę SKO wskazało, że zmiany zapisów w ewidencji obowiązują ze skutkiem na przyszłość (ex nunc), organy są bezwzględnie związane zapisami ewidencji, zaś w przypadku zmiany w ewidencji, dla celów podatkowych znaczenie ma moment zawiadomienia o tym fakcie organów podatkowych przez starostę.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest zasadna.

3.2. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zagadnienie, czy organy podatkowe prawidłowo odmówiły Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2018, powołując się na związanie zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków za ten okres. Jak argumentowała Strona, w wyniku podjętych przez nią działań, zmieniono błędne zapisy zawarte w ewidencji w odniesieniu do spornej działki i dostosowano je do stanu zgodnego z rzeczywistością. Błędne zapisy ewidencji były podstawą określenia podatku od nieruchomości za lata 2014-2018. Zatem Strona w ww. latach uiściła podatek od nieruchomości od powierzchni nieruchomości większej niż powinna, co powodowało, że w tym zakresie doszło do nienależnego pobrania podatku i powstania nadpłaty. Strona podkreśliła, że stan faktyczny spornej działki, od momentu jej nabycia nie uległ zmianie. To ewidencja gruntów i budynków była wadliwa w odniesieniu do danych dotyczących powierzchni działki.

Z kolei zdaniem zarówno organu I instancji, jak i SKO fakt, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków w latach 2014-2018 były błędne, nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Organy podatkowe są bowiem związane zapisami w ewidencji i dopiero od momentu zawiadomienia dokonywanego przez starostę, możliwe jest uwzględnienie zmiany dla celów wymiaru podatku od nieruchomości bądź - tak jak w przedmiotowej sprawie – dla celów ustalenia, czy wystąpiła nadpłata. Jak wskazało SKO, możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych w oparciu o art. 194 § 3 O.p. powinno być sytuacją wyjątkową, gdyż co do zasady organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości jest związany danymi ewidencji, dotyczącymi m.in. przeznaczenia gruntów (klasyfikacją). Danych ewidencji organ podatkowy nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, przeprowadzając dowody przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków bez zmiany jej zapisów, która może zostać dokonana tylko w trybie przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa.

Zarówno rozstrzygnięcia, jak i argumentacja organów podatkowych I i II instancji w odniesieniu do kwestii związania ewidencją gruntów i budynków są błędne. W pierwszej kolejności przytoczenia wymagają przepisy, które organy powoływały celem uzasadnienia wydanych przez siebie rozstrzygnięć. I tak, zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W myśl art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Z powyższych przepisów niewątpliwie wynika, że co do zasady organy podatkowe są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków od momentu ich zawiadomienia przez właściwego starostę. Nie ma ponadto wątpliwości, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem urzędowym. Jednakże ewidencja, tak jak każdy inny dokument (dowód), może być wadliwa. Jednym z instrumentów przeciwdziałania tej wadliwości jest możliwość prowadzenia w stosunku do niej przeciwdowodu, co umożliwia art. 194 § 3 O.p. Z akt sprawy wynika (vide: zawiadomienie Starosty S o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 4 marca 2019 r., k. 23 akt administracyjnych), że zmiana wynikała z konieczności usunięcia rozbieżności danych o gruncie tj. działki [...] (nowy pomiar i obliczenie powierzchni działki [...]), nie zaś ze zmiany związanej z innym zdarzeniem. W ocenie Sądu, przyjęcie kategorycznego stanowiska zaprezentowanego w niniejszej sprawie przez organy podatkowe powodowałoby, że ewidencja gruntów i budynków stanowiłaby zawsze wyłączną podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, nawet w sytuacji, gdy dane z tej ewidencji byłyby niezgodne ze stanem rzeczywistym. Powyższe byłoby nie do pogodzenia z fundamentalną zasadą wynikającą z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w myśl której nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia. W sytuacji zatem, gdy powierzchnia przedmiotu opodatkowania określona w ewidencji gruntów i budynków - tak jak w niniejszej sprawie - odbiegała od stanu rzeczywistego, to obowiązkiem organów podatkowych jest przeprowadzenie odpowiedniego postępowania dowodowego, celem prawidłowego ustalenia przedmiotu podatkowania. Sądowi znana jest dominująca linia orzecznicza dotycząca bezwzględnego związania organu podatkowego danymi wynikającymi z ewidencji, jednakże w orzecznictwie sądowadministracyjnym zarysował się również pogląd, z którego wynika możliwość prowadzenia przeciwdowodu w stosunku do zapisów ewidencji na podstawie art. 194 § 3 O.p. (vide m.in.: wyrok NSA z 11 lipca 2012 r., sygn akt II FSK 2632/10; wyrok NSA z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1130/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

W orzecznictwie słusznie podkreślono, że silnie formalistyczna wykładnia art. 21 p.g.k. nie może powodować ograniczenia obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej. Powyższe potwierdza możliwość przeprowadzenia na podstawie wspomnianego art. 194 § 3 O.p. przeciwdowodu względem dokumentu urzędowego. Co więcej przywoływane obficie przez organy orzecznictwo dotyczy ewentualnych zmian zapisów w ewidencji dotyczących klasyfikacji i sposobu wykorzystania nieruchomości, Nie odnosi się natomiast do szczególnej sytuacji, z jaka mamy do czynienia w niniejszej sprawi – to jest niezgodności ewidencje ze stanem rzeczywistym, co do powierzchni nieruchomości. W tej sytuacji formalistyczne związanie zapisami w ewidencji może prowadzić do opodatkowania nie istniejącego przedmiotu – to jest nieistniejącej powierzchni, co stał by w rażącej sprzeczność z powołaną wyżej konstytucyjną zasadą określoności opodatkowani. Podatkiem majątkowym może być bowiem objęty konkretny, wskazany w przepisach przedmiot, nie zaś zapis ewidencyjny nie mający odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Nie może również ujść uwadze i to, że przedmiotem postępowania nie jest wymiar podatku od nieruchomości za lata 2014-2018, lecz stwierdzenie nadpłaty w tym podatku za sporny okres. Aktualnie organy podatkowe mają wiedzę, co do prawidłowej powierzchni działki i tego, że zapisy ewidencji zostały zmienione w związku koniecznością usunięcia rozbieżności danych o spornym gruncie (powierzchnia). W toku postępowania w przedmiocie nadpłaty organy podatkowe dysponowały ww. zaświadczeniem starosty z którego wynika, że zmiana zapisów w ewidencji nastąpiła celem usunięcia rozbieżności danych o gruncie. Tak więc ze zgromadzonego w toku tego postępowania materiału wynika, że widniejące wcześniej zapisy ewidencji były niezgodne ze stanem rzeczywistym. Aktualnie - to właśnie zaświadczenie starosty zdaniem Sądu jest dokumentem, który stanowi przeciwdowód w stosunku do danych ewidencji, funkcjonujących w odniesieniu do działki nr [...] przed dniem 4 marca 2019 r. Przeciwdowodem mogą być również inne dokumenty, stanowiące podstawę dokonania zmiany w ewidencji tj. m.in. operaty pomiarowe, decyzje administracyjne stwierdzające niezgodność zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym. Przypomnieć należy, że SKO argumentowało, że danych ewidencji organ podatkowy nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, przeprowadzając dowody przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów i budynków bez zmiany jej zapisów (dokonywanej w trybie przepisów P.g.k. i Rozporządzenia). Rzecz w tym, że w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty zapisy w ewidencji zmieniono (dostosowano do stanu zgodnego z rzeczywistością), co organy podatkowe całkowicie pominęły.

Dodatkowo, za chybioną należy uznać argumentację organów podatkowych z której wynika, że to na Stronie ciąży obowiązek dbałości o zgodność zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym. Powyższe stwierdzenie w kontekście argumentacji Strony, iż to ona zainicjowała proces zmiany zapisów ewidencji oraz w kontekście danych widniejących w zawiadomieniu Starosty S (vide: k. 23 akt administracyjnych) z którego wynika, ze dokumentem będącym podstawą zmiany był wniosek z dnia [...] stycznia 2019 r. i Operat Pomiarowy [...], jest niezrozumiały. Nie przekonuje również argumentacja organów podatkowych, że w ewidencji dokonano zmiany danych, nie zaś sprostowania danych. Nie sposób jednak na podstawie treści zaskarżonych decyzji dociec, jak w ocenie organów podatkowych kształtowałaby się kwestia związania zapisami ewidencji gruntów i budynków w dwóch sytuacjach tj. 1) w sytuacji sprostowania zawartych w niej danych i 2) w sytuacji zmiany zapisów jej danych. Taki sposób konstruowania uzasadnienia decyzji nie odpowiada w ocenie Sądu wymogom art. 204 § 4 O.p. Organy podatkowe stawiając tezę na poparcie swojego rozstrzygnięcia powinny wyjaśnić Stronie w sposób zrozumiały i z podaniem przepisów prawa, z jakiego powodu – tak jak w niniejszej sprawie – procedura sprostowania zapisów w ewidencji byłaby potraktowana odmiennie od trybu zmiany jej zapisów.

3.3. Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi Strony, to należy wskazać, iż były bezzasadne. Wywód SKO w tej kwestii był prawidłowy. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu (vide m.in.: wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 2/20; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 815/20; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 300/20 – CBOSA). Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji

z dnia 28 listopada 2019 r., została doręczona pełnomocnikowi Strony na adres jego kancelarii w formie papierowej w dniu 9 grudnia 2019 r., zaś odwołanie od niej wpłynęło w dniu 17 grudnia 2019 r. Pełnomocnik złożył zatem skuteczne odwołanie, które zainicjowało postępowanie przed organem odwoławczym. Zatem nawet niedoręczenie decyzji na adres elektroniczny pełnomocnika nie spowodowało żadnych negatywnych konsekwencji procesowych w sprawie w stosunku do Strony.

3.4. W związku z powyższym Sąd doszedł do przekonania, że zarówno decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, w odniesieniu do zagadnienia związania treścią ewidencji gruntów i budynków oraz możliwości prowadzenia przeciwko niej postępowania dowodowego, były nieprawidłowe i z tego powodu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj. ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) uchylił decyzje organów I i II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą zobowiązane do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1687).