Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1813/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 50
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Z. R. P. O. W. P. na lata 2007-2013 – Z. W.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 983/14 w sprawie ze skargi I. Z. R. P. O. W. P. na lata 2007-2013 – Z. W.P. na roczne sprawozdanie audytowe Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej za okres od [...] lipca 2012 r. do [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kontroli realizacji regionalnego programu operacyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007-2013 – Zarządu Województwa P. na roczne sprawozdanie audytowe Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej za okres od 1 lipca 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyjmując, że zaskarżony akt nie należy do żadnej z prawnych form działania administracji publicznej objętych kontrolą sądu administracyjnego, a w szczególności nie jest to akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W ocenie Sądu przeprowadzony audyt, na podstawie wskazanych rozporządzeń unijnych, jest zbiorem ustaleń i ocen dokonanych przez Instytucję Audytową w stosunku do Instytucji Zarządzającej, która realizuje regionalny program operacyjny. Ustalenia te i oceny nie są władczymi rozstrzygnięciami i nie dotyczą uprawnień i obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa, ponieważ obejmą ustalenia faktyczne, oceny co do stwierdzonych uchybień i rekomendacje kierowane do Instytucji Zarządzającej.

W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego roczne sprawozdanie audytowe jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ zawarto w nim stwierdzenie, że wskazane uchybienia skutkują dokonaniem analizy wydatków i ich pomniejszeniem oraz dokonaniem korekt finansowych w stosunku do Agencji Rozwoju P., która jest beneficjentem. Jakkolwiek adresatem rocznego sprawozdania audytowego jest Instytucja Zarządzająca, to sprawozdanie dotyczy bezpośrednio obowiązków Agencji Rozwoju P., ponieważ Instytucja Zarządzająca ma obowiązek wszcząć postępowanie o zwrot części wydatków w stosunku do tej Agencji.

Oznacza to, że zaskarżone roczne sprawozdanie audytowe jest aktem dotyczącym uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w zakresie określonym ustawami. Skoro ustawa szczególna, którą jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) a także ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.) nie przewiduje skargi do sądu administracyjnego na roczne sprawozdanie audytowe sporządzone na podstawie wskazanych przez Sąd pierwszej instancji rozporządzeń unijnych, to oceny dopuszczalności skargi należało dokonać na podstawie przepisów ogólnych, którymi są art. 3 § 2 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił, że zaskarżone sprawozdanie nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Aktem w rozumieniu tego przepisu jest taki akt, który stwierdza lub odmawia stwierdzenia określonego obowiązku lub uprawnienia wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa powszechnie obowiązującego.

Konieczne jest więc wskazanie przepisu, z którego wynika określony obowiązek lub uprawnienie, bez potrzeby konkretyzowania tego obowiązku lub uprawnienia w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ źródłem obowiązku lub uprawnienia jest bezpośrednio przepis prawa.

Przepis art. 3 § 2 pkt 4 dotyczy takiego obowiązku lub uprawnienia.

W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji, albowiem nie ma powiązania pomiędzy zaskarżonym rocznym sprawozdaniem audytowym a obowiązkiem lub uprawnieniem skarżącego wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. Określone w rocznym sprawozdaniu audytowym ustalenia faktyczne (oceny i uchybienia) nie dotyczą uprawnień i obowiązków skarżącego, które wynikają z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Należy mieć także na uwadze, że skarga na akt administracyjny jest indywidualnym środkiem zaskarżenia, co oznacza, że skarżący może powoływać się na własny interes prawny (art. 50 § 1 p.p.s.a.), a więc nie jest dopuszczalne powoływanie się w skardze na to, że zaskarżone sprawozdanie audytowe może być podstawą czynności podejmowanych w stosunku do Agencji Rozwoju P.. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ wyeksponował zaś to, że ustalenia przyjęte w rocznym sprawozdaniu audytowym będą stanowić podstawę działań w stosunku do Agencji Rozwoju P..

W tym stanie rzeczy zasadne było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a wobec tego skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.