Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 569/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
uchylono postanowienie organu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 136 par. 1, art. 10, art. 15, art. 138 par.2, art. 107, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 13 i 60
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. skargę oddala; II. uchyla postanowienie Wojewody [...] z dnia 13 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

rozstrzygnięcia zawartego w pkt I wyroku

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 6 listopada 2018r., nr [...].[...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi [...] S.A. z siedzibą w C. dot. zamierzenia budowlanego: "Budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym, jednego 1-segmentowego, jednego z trzema segmentami położonymi wspólnym garażem podziemnym i jednego z czterema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym wraz z naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a w zakresie infrastruktury i wjazdu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - Etap II -Obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wód - kań, c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną i teletechniczną wjazdem oraz drogami wewnętrznymi i miejscami parkingowymi naziemnymi, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej w gruncie oraz likwidacją nieczynnych wewnętrznych instalacji na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...]

Od decyzji tej odwołanie wniosła spółka odwołanie [...] S.A. z siedzibą w K., zarzucając wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, pomimo niezapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych określonych decyzją o warunkach zabudowy oraz etapowanie inwestycji pomimo, że obiekt nie spełniał przesłanki samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto inwestycja nie przewiduje miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, nie zapewnia ochrony widokowej w stronę Wzgórza [...], ogranicza przewietrzanie miasta, stanowi degradację krajobrazową obszaru, została zlokalizowana w miejscu, które nadmiernie zacienia i zasłania budynki (działki sąsiednie). Ponadto zdaniem odwołującej się spółki decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i brak jest w niej jednoznacznego rozstrzygnięcia, nie zawiera sprawdzenia projektu z wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności z określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto została wydana w oparciu o wadliwą decyzje o warunkach zabudowy. Kolejno w piśmie z dnia 18 lutego 2019r. podniesiono brak kompletnej decyzji w warunkach zabudowy, brak zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania i czynnościach podjętych w ramach toczącego się postępowania, niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zastosowanych kolorów wykończenia elewacji oraz niewykonanie przez inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Ponadto w piśmie z dnia 14 marca 2019r. pełnomocnik odwołującej się spółki podniósł, że zmiana projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego jest niedopuszczalna.

Wojewoda decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł:

Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (DZ. U. z 2018r., poz. 1202 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 z późn. zm.) organ zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] S.A. ul. [...], [...] obejmujące budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym, jednego 1-segmentowego, jednego z trzema segmentami położonymi wspólnym garażem podziemnym i jednego z czterema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym wraz z naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...] (po podziale [...] i [...]), [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a w zakresie infrastruktury i wjazdu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (po podziale [...] i [...]), [...], [...], [...] [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - Etap II -Obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wód - kań, c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną i teletechniczną wjazdem oraz drogami wewnętrznymi i miejscami parkingowymi naziemnymi, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej w gruncie oraz likwidacją nieczynnych wewnętrznych instalacji na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...]"

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przywołano art. 35 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Wskazano, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podstawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda podkreślił, że analiza przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Analiza złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wraz z załącznikami wykazała, że organ l instancji prowadząc postępowanie uchybił art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim organ l instancji wydając skarżoną decyzję nie był w posiadaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie budowlanym znajdowała się decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2017r., nr [...], znak: [...] oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 stycznia 2018 r. znak: [...], którą orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 lipca 2017r., Nr [...]

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ l instancji stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] znak: [...], a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym techniczno - budowlanymi oraz z zapisami w/w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...]

Tym samym organ l instancji dokonał analizy przełożonego projektu budowlanego, o której mowa w art. 35 ustawy Prawo budowlane w oparciu, jak słusznie zaznaczyła spółka odwołująca się, o niekompletną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co było działaniem nieprawidłowym. Ponadto w sytuacji uznania przez Prezydenta Miasta K., że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 19 września 2017 r. jest ostateczna to przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był z nią niezgodny przede wszystkim w zakresie ilości miejsc postojowych.

Na etapie postępowania odwoławczego został uzupełniony przez pełnomocnika inwestora materiał dowodowy.

Część formalna projektu została uzupełniona o decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lutego 2018 r., znak: [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2017 r.: w zakresie określonej w niej nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 1 ("Warunki zabudowy") w zakresie określonej w nim nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 3 ("Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej") w zakresie określonej w nim nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 1 pkt Il.2a1) (w części zatytułowanej "Pod względem ochrony zieleni") i w tym zakresie orzeczono, w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu l instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2. Wobec powyższego Wojewoda nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu l instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, przy czym nie może się ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ l instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.

Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu l instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy.

W myśl podzielanego przez Wojewodę wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 68/16 jeżeli inwestor dokonuje zmian w projekcie budowlanym na etapie postępowania przed organem II instancji a organ uznaje zmiany te za dopuszczalne, może orzekać jedynie reformacyjnie o ile zakres zmian nie wpłynąłby na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wojewoda dokonał ponownej analizy przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, w którym w toku prowadzonego postępowania odwoławczego dokonano zmian w zakresie ilości miejsc postojowych, uszczegółowienia poprawności rozwiązania w zakresie drogi pożarowej rozpatrywanej wyłącznie dla Etapu II inwestycji oraz problematyki zacienienia i przesłaniania, jak również kolorystyki elewacji.

Powyższe zmiany zdaniem organu odwoławczego nie naruszają zasady dwuinstancyjności. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku etapowania inwestycji obiekt budowlany musi spełniać przesłanki samodzielnego funkcjonowania zgodnego z przeznaczeniem oraz warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zmian w zakresie ilości zaprojektowanych miejsc postojowych wyjaśniono, że w pkt. II ust. 4 lit. e decyzji o warunkach zabudowy (k. 23-39d projektu budowlanego) określono wymaganą ilość miejsc postojowych obliczoną wg wskaźnika: min. 1,2 miejsca /1 mieszkanie, nadto w bilansie miejsc postojowych należy uwzględnić dodatkowo ogólnodostępne miejsca postojowe. Określono "miejsca postojowe", a więc liczba mnoga, co oznacza dodatkowo min. 2 ogólnodostępne miejsca postojowe.

Według projektu budowlanego (k. 183, 197, 226, 231), zaprojektowano 47 lokali mieszkalnych. Zatem, minimalna wymagana liczba miejsc postojowych powinna wynosić: 47x1,2 + min. 2 = 57 + min. 2 = min. 59.

Zmiany projektu budowlanego na etapie odwoławczym polegały na zaprojektowaniu jednego podwójnego (z wykorzystaniem tzw. parklift) miejsca postojowego w garażu podziemnym w miejscu dotychczasowego separatora, który został odpowiednio przeniesiony oraz jednego podwójnego (z wykorzystaniem tzw. parklift) przy wjeździe do garażu. Wobec powyższego zaprojektowano 59 miejsc postojowych: 7 na zewnątrz budynku, na terenie (w tym 2 ogólnodostępne) + 52 w garażu (dwupoziomowe w systemie parklift), z miejscem dla osób niepełnosprawnych. Zaprojektowano więc minimalną wymaganą liczbę miejsc postojowych, z miejscem postojowym dla osób niepełnosprawnych i 2 ogólnodostępnymi miejscami postojowymi. Zatem sprawdzony projekt budowlany spełnia wymagania ustalone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz § 18 przepisów techniczno-budowlanych budynków. Zarzuty odwołania w tej kwestii nie znajdują uzasadnienia.

Kolejno celem wykazania samodzielności etapu II pod względem zgodności z treścią Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych inwestor przedłożył Rysunek A.II.O - Zagospodarowanie terenu Etap II - uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. D. P., nr upr. [...], stwierdził bez uwag zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej) ukazujący poprawność rozwiązania w zakresie drogi pożarowej rozpatrywanej wyłącznie dla Etapu II inwestycji. Rozwiązanie pozostaje w zgodzie z treścią § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia.

Dodatkowo inwestor w piśmie z dnia 14 marca 2019r. wskazał, że istniejący teren po wschodniej stronie Etapu II (projektowany Etap l), będący połączeniem projektowanej drogi oraz drogi istniejącej na działce ewidencyjnej nr [...], jest utwardzony i nawet w przypadku niezrealizowania Etapu l inwestycji może zostać wykorzystany dla pojazdu straży pożarnej.

Jednocześnie na przedłożonym Rysunek A.II.O - Zagospodarowanie terenu Etap II zostały zwymiarowane przez projektanta odległości projektowanego budynku do granicy działki inwestycyjnej.

Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu oraz pismach odwołującej się spółki składanych w toku postępowania odwoławczego dotyczących braku spełnienia warunków przesłaniania i zacieniania Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowym zakresie projekt budowlany został poprawiony i doszczegółowiony.

Stosownie do treści § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jt. Dz.U.2015.1422 ze zmianami), jeżeli z przepisów § 13, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Stosownie do treści § 13 przepisów techniczno-budowlanych budynków: 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Zgodnie z dyspozycją § 60 ust. 1 przepisów techniczno-budowlanych, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. Natomiast stosownie do treści § 60 ust. 2 tych przepisów, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju.

Według projektu budowlanego (k. 226, 170, 179, 180, 183, 229a, 232, 233, 243) budynek o wymiarach 14,33 m x 30,00 m w obrysie parteru [17,53 m x 31,60 m w obrysie 1 piętra] - o szerokości frontowej 14,33 m (elewacja zachodnia, od strony ul. [...]), elewacji wschodniej szerokości 14,33 m i długości 30,00 m (elewacja północna i południowa) -jest usytuowany: od strony zachodniej w odległość 14,0-14,6 m od granicy z dz. nr [...] (ul. [...]); od strony północnej w odległości min. 10,0-12,0 m od granic z działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działki niezabudowane); od strony wschodniej graniczy z terenem etapu l m.in. na dz. [...], odległość do najbliższego budynku (nr [...] segment 1) etapu l wynosi 10 m; od strony południowej w odległości 13,0-23,0 m od granicy z dz. nr [...] (do budynku nr 64H odległość wynosi min. 27,5 m).

Według znajdujących się w projekcie budowlanym materiałów (jak analiza przesłaniania i zacieniania obiektów [nasłonecznienia, przesłaniania] - k. 212- 225, 229a, 230, 230a) w elewacji wschodniej budynku nr [...] nie zaprojektowano okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Okien nie ma także w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w elewacji zachodniej budynku nr [...] segment nr [...] etapu l. Tylko budynek [...] w dniach równonocy rzuca cień w kierunku projektowanego budynku i budynek nr [...] rzuca cień w kierunku budynku nr [...]. Odległość budynku przesłaniającego od budynku przesłanianego jest większa niż wysokość przesłaniania, to jest odległość 27,5 m jest większa niż wysokość przesłaniania 25,6 m budynku nr [...] oraz wysokości przesłaniania 22,9 m budynku nr [...]. Między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający i odległość od wewnętrznego lica ściany w osi okna budynku przesłanianego budynku istniejącego do krawędzi budynku projektowanego w miejscu najmniejszego zbliżenia budynków (wysunięta część budynku) jest większa niż wysokość przesłaniania i przesłanianie nie występuje. Każde pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi posiadające okno w projektowanym i istniejącym budynku ma zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00-17.00.

W projekcie budowlanym dokonano sprawdzenia co do tego, czy obiekty usytuowane na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] będą miały zapewnione odpowiednie nasłonecznienie. Wyniki sprawdzenia przedstawiono na rysunku nr [...] Z analizy przedmiotowego rysunku wynika, że budynek usytuowany na działce nr ewid. [...] (ul. [...]) będzie zacieniany przez projektowany budynek tylko pomiędzy godziną 16.00 a 17.00 z kolei projektowany budynek w ogóle nie będzie powodował zacienienia działki o nr [...].

W przypadku działek niezabudowanych zlokalizowanych od strony północnej inwestycji tut. Organ stwierdza, że znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji, ich właścicielom został przyznany przymiot strony w niniejszym postępowaniu, natomiast analiza między innymi rysunku nr [...] wskazuje, że projektowany obiekt nie wpływa na możliwość zagospodarowania tych działek.

Odnosząc się do zarzutu nadmiernego zacieniania i przesłaniania przyszłej inwestycji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] tut. Organ uznaje go za nieuzasadniony bowiem z analizy rysunku nr A.II.O.c.1 wynika, że projektowany budynek będzie powodował zacienianie tylko w godzinach między 7.00 a 9.00, natomiast w tych samych godzinach nastąpi przesłanianie działki ewid. nr [...] o szerokości 2,0 m - 0 oraz działki nr [...] o szerokości ok . 8 m na długości do ok. 29m (pomiary dokonane przy użyciu skalówki).

Ponadto zacienianie projektowanego budynku zostało bardzo precyzyjnie przedstawione w analizie czasu nasłonecznienia elewacji. Wskazane na karcie 217-219 symbole słońca wskazują miejsca położenia okien analizowanych dla poszczególnych mieszkań zaprojektowanych na danym piętrze. Umiejscowienie tych okien należy skonfrontować z rzutami poszczególnych pięter projektowanego budynku. Trzeba przy tym pamiętać, że zgodnie z § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w mieszkaniach w mieszkaniach wielopokojowych wymagania określone w ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Pod symbolami owych słońc wskazano czas nasłonecznienia poszczególnych pomieszczeń - z prawej strony dla dnia 21 września, z lewej zaś - dla dnia 21 marca. Wynik ten poddaje się przy tym pełnej weryfikacji, a to w świetle rysunków przedstawionych na kartach 220-225. Wynika z nich mianowicie, że - tak w dniu 21 marca (każda godzina przeanalizowana dla dnia 21 marca - na górze karty), jak i w dniu 21 września (każda godzina przeanalizowana na dole karty) - analizowane pomieszczenia położone od strony południowej i zachodniej mają zapewnione co najmniej 3 godziny nasłonecznienia w godzinach 7-17. Widać to, gdy tylko podda się analizie cień położony na poszczególnych oknach w kolejnych godzinach.

Kolejna zmiana dokonana przez projektanta dotyczyła koloru elewacji. Została ona dostosowana do wymagań decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w swoich wyjaśnieniach projektant podniósł, że pastele to nie kolory, a ich odcienie. Mianowicie takie, które zawierają domieszkę bieli. Z tego względu w istocie każdy kolor może być kolorem pastelowym. Zaprojektowany obiekt, utrzymany głównie w tonacji rozjaśnionych szarości. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy stanowi o kolorystyce pastelowej, ale też zharmonizowanej z kolorystyką zabudowy otaczającej. Z dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez inwestora wynika, że kolorystyka w zasadzie wszystkich obiektów sąsiednich, w tym i obiektu odwołującej, utrzymana jest w odcieniach szarości i w bieli.

Odnosząc się zarzutów dotyczących ochrony panoramy widokowej zwrócono uwagę, że według decyzji o warunkach zabudowy, stanowi, że cyt.: "należy uwzględnić konieczność ochrony panoramy widokowej od ul. [...] i ul. [...] w stronę Wzgórza [...] stosując wglądy widokowe poprzez planowaną zabudowę". Tym samym decyzja o warunkach zabudowy postawiła wymóg takiego rozlokowania budynków, aby zostały pozostawione wglądy widokowe poprzez zabudowę. Warunek ten niewątpliwie został spełniony, zostało to przestawione na planszy przedłożonej przez Inwestora przy piśmie z dnia 14 stycznia 2019 r. (oznaczona nr [...] jako załącznik do pisma)

Za bezpodstawny uznano zarzut niedokonania sprawdzenia projektu z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 4 kwietnia 2016r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach orzeka o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jakim jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Ponadto w treści w/w decyzji brak jest jakichkolwiek wskazań czy dodatkowych wymagań jakim miałby sprostać przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych Wojewoda podkreślił, że zarzut braku czynnego udziału w postępowaniu może podnosić tylko strona, której to uchybienie organu dotyczy. W przedmiotowej sprawie przed organem l instancji strona [...] sp. z o.o. nie brała czynnego udziału w postępowaniu, bowiem korespondencja była wysyłana na nieaktualny adres, niezgodny z ujawnionym w KRS. Po wydaniu decyzji przez organ l instancji spółka otrzymała kopie tej decyzji, nie wniosła od niej odwołania, co więcej w toku postępowania odwoławczego wpłynęło oświadczenie od przedmiotowej spółki podpisane przez Prezesa Zarządu, że posiada wiedzę na temat toczącego się postępowania i nie kwestionuje jego przebiegu, ani treści wydanej w nim decyzji organu l instancji.

Natomiast korespondencja kierowana do A. Z. - C., a zwłaszcza zawiadomienie z dnia 16 lipca 2018r. o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym kierowana na adres ujawniony w ewidencji gruntów, została odebrana przez jej pełnomocnika. W treści zawiadomienia było zawarte pouczenie o treści art. 41 k.p.a.. Wobec powyższego organ l instancji prawidłowo doręczył w/w stronie weryfikowaną decyzję.

Ponadto w toku postępowania odwoławczego obie te strony otrzymały zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Przeprowadzając postępowanie odwoławcze Wojewoda ponadto stwierdził, że:

< Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją.

< Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2017r., nr [...], znak: [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lutego 2018r., znak: [...]

< Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

< Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

< Projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

< Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione.

< Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, obejmuje działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] jednostka ewidencyjna K..

< W toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego strony miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami w sprawie.

Jednocześnie poinformowano, że decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 15 września 2017r., nr [...], znak: [...] działka [...] uległa podziałowi na działki [...] i [...], natomiast działka [...] uległa podziałowi na działki [...] i [...].

Jak uzasadniono i już wyżej napisano inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Występuje więc sytuacja określona przepisem art. 138 § 1 pkt 2 kpa obligująca organ odwoławczy do wydania decyzji merytorycznej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Z tego powodu niniejsza decyzja organu odwoławczego nie jest tożsama z wzorem decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę. Niniejsza decyzja Wojewody odpowiada koniecznej treści tego wzoru oraz zawiera elementy, które winny znaleźć się w decyzji organu odwoławczego. Niniejszą decyzją zatwierdzono cztery egzemplarze projektu budowlanego, z których dwa egzemplarze przekazuje się inwestorowi, jeden egzemplarz Prezydentowi Miasta K. jako organowi administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji właściwemu w sprawie pozwolenia na budowę tego zamierzenia budowlanego oraz jeden egzemplarz Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki jako właściwemu organowi nadzoru budowlanego.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] S.A. z siedzibą w K. - w części w jakiej Wojewoda orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla [...].A. Strona skarżąca wniosła o

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej Wojewoda orzeka o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę

2. zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie :

1. art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "KPA") i art. 78 Konstytucji RP, poprzez

- orzekanie przez organ odwoławczy w innej sprawie niż organ, od którego decyzji złożono odwołanie,

- zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, mimo iż projekt został istotnie zmieniony na etapie postępowania przed organem II instancji,

2. art. 9 i art. 10 § 1 KPA poprzez:

- zawiadomienie Skarżącego o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy w momencie gdy akta te nie były kompletne, zezwolenie na dokonanie zmian w projekcie budowlanym na etapie postępowania odwoławczego w taki sposób i w takich okolicznościach, iż Skarżący nie był w stanie zorientować się jakie zmiany są wprowadzane w projekcie, a tym samym jaki jest przedmiot rozpatrywanej sprawy i nie miał pełnej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału i zgłoszonych żądań

3. art. 11 i art. 107 § 3 KPA poprzez brak rozpoznania przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu i innych pismach złożonych w ramach postępowania odwoławczego oraz brak ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

4. art. 97 § 1 pkt 4) KPA, poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo zaistnienia obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania

5. art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3 poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji

6. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego w związku z art. 59 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 28 i art. 10 § 1 KPA poprzez wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o wadliwą decyzję WZ, wydaną pomimo, iż o postępowaniu ją poprzedzającym nie poinformowano wszystkich stron postępowania (nie zapewniono im udziału w tym postępowaniu) oraz niedoręczoną wszystkim stronom postępowania administracyjnego, w tym Skarżącemu.

7. naruszenie art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo iż planowana inwestycja nie zapewnia ochrony panoramy widokowej w stronę Wzgórza [...], ogranicza przewietrzanie miasta oraz stanowi degradację krajobrazową obszaru, pozostając jednocześnie do sprzeczności z decyzją WZ,

8. naruszenie art. 107 KPA oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji i brak jednoznacznego rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej,

9. art. 10 § 1 KPA, art. 9 KPA oraz art. 109 § 1 KPA w związku z art. 138 § 2 KPA poprzez nieuwzględnienie rażącego naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji polegającego na braku zawiadomienia wszystkich stron postępowania o toczącym się postępowaniu, poszczególnych czynnościach podejmowanych w ramach tego postępowania, oraz braku doręczenia decyzji Prezydentem Miasta K. z dnia 6.11.2018r. nr [...]. niektórym stronom postępowania decyzji, oraz poprzez nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

10. art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez udzielenia pozwolenia na budowę pomimo, iż budynek nr [...] nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, nie mając zapewnionej drogi przeciwpożarowej,

11. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (zwanej dalej również "p.b.", poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, iż nieprawidłowości projektu nie zostały usunięte w terminie wskazanym przez organ I instancji w wezwaniu wystosowanym do inwestora na podstawie art. 35 ust. 3, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

12. art. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 138 § 2 poprzez nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, pomimo iż organ ten nie posiadał ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy,

13. naruszenie art. 107, art. 11 i 77 § 1 KPA w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo Budowlane poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska,

14. W związku z faktem, iż organ odwoławczy powinien był rozpoznać sprawę w tym samym zakresie co organ I instancji, tj. powinien wypowiedzieć się co do wniosku (w tym projektu budowlanego) rozpatrywanego przez organ I instancji należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie uwzględniając istniejących naruszeń i udzielając pozwolenia na budowę naruszył również przepisy wskazane w odwołaniu i pismach składanych przez Skarżącego w toku postępowania odwoławczego, a odnoszące się do projektu rozpatrywanego przed organem I instancji, tj. w szczególności naruszył:

a) art. 33 ust. 1 Prawa Budowlanego poprzez zezwolenie na etapowanie inwestycji, mimo że obiekt nie spełniał przesłanki samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem,

b) art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwanej dalej "Prawo Budowlane") oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej "rozporządzeniem") - poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo iż w projekcie nie przewidziano odpowiedniej ilości miejsc postojowych wymaganych stosownie do decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 19.09.2017r., (zwanej dalej również "decyzją WZ"),

c) art. 5 ust. 1 pkt 4), art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego oraz § 18 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo iż w projekcie nie przewidziano miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne,

d) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9), art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego oraz § 13 i § 60 rozporządzenia, poprzez lokalizację budynku w miejscu, które nadmiernie zacienia i zasłania budynki (działki) sąsiednie oraz narusza obowiązujące przepisy, jak również uzasadnione interesy osób trzecich (w tym Skarżącego).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Decyzja organu II Instancji jest prawidłowa a Sąd podziela przedstawioną w niej argumentację.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie jest uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez orzekanie przez organ odwoławczy w innej sprawie niż organ, od którego decyzji złożono odwołanie oraz poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, mimo iż projekt został istotnie zmieniony na etapie postępowania przed organem II instancji.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a., art. 78 Konstytucji R.P.), zasada ta oznacza, że strona postępowania ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed organem administracji publicznej. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem prezentowanym przez sądy administracyjne i piśmiennictwo, do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza jednak stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zasady tej nie można również interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Konkluzja taka nie tylko, że byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.) ale i byłaby nie do pogodzenia z art. 136 § 1 k.p.a. a również z art. 138 § 2 Kpa. Przepis ten przewiduje wydanie decyzji kasatoryjnej wyłącznie wyjątkowo i tylko gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uzupełnienia i zamiany projektu budowlanego dokonane w niniejszej sprawie przed organem II Instancji nie naruszały zasady dwuinstancyjności postępowania. Nie jest też zasadne twierdzenie, że zmiany projektu dokonane przed organem II Instancji doprowadziły do tego, że organ II Instancji orzekał w "innej sprawie". Gdyby przyjąć tok rozumowania strony skarżącej, to każde uchybienie przepisom postepowania i/lub prawa materialnego przez organ I Instancji prowadziłoby do jej uchylenia w postępowaniu odwoławczym, gdy tymczasem tezy tej, w świetle obowiązujących przepisów i zasad postępowania administracyjnego, obronić niepodobna.

W niniejszej sprawie, na etapie postępowania przed organem II Instancji dokonano zmian w zakresie ilości miejsc postojowych, wyjaśniono rozwiązania w zakresie drogi pożarowej rozpatrywanej wyłącznie dla Etapu II inwestycji, wyjaśniono kwestię zacienienia i przesłaniania, jak również doprecyzowano kolorystykę elewacji. W kontekście prowadzonego postępowania i akt sprawy, nie są to zmiany które naruszałyby zasadę dwuinstancyjności postępowania czy też usprawiedliwiały uchylenie decyzji organu I Instancji .

Ilość miejsc postojowych została zwiększona, poprzez obliczenie i zaprojektowanie ich ilości zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy samodzielnie dla etapu II. Zwieszono ilość miejsc postojowych o dwa poprzez wprowadzenie systemu parklift w garażu podziemnym. Wskazać przy tym należy, że zmiany te w żadne sposób, nawet potencjalnie, nie mogą wpływać na prawa strony skarżącej, a tym bardziej praw tych naruszać. Ostatecznie ustalona w zaskarżonej decyzji ilość miejsc postojowych, jest prawidłowa i zgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Wyjaśniona została kwestia drogi pożarowej, bez zmiany jej przebiegu czy innych rozwiązań, poprzez przedłożenie przez inwestora mapy zawierającej projekt zagospodarowania terenu - uzgodnionego przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. D. P., nr upr. [...], stwierdził bez uwag zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w dniu 26 marca 2018 r.) ukazujący poprawność rozwiązania w zakresie drogi pożarowej rozpatrywanej wyłącznie dla Etapu II inwestycji. Nie była to zatem zmiana projektu budowlanego, a jedynie uzupełnienie tego projektu o wymagane uzgodnienie z zakresu ochrony przeciwpożarowej, które to działanie mieści się w dyspozycji art. 136 § 1 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podobnie doprecyzowanie kolorystyki elewacji trudno uznać za naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, prowadząca do zmiany przedmiotu postępowania.

W postępowaniu przed organem II Instancji doprecyzowana i wyjaśniona zestala również kwestia zachowania warunków § 13 i 60 rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Kwestii tej organ II instancji poświecił dużą część uzasadnienia (str.8-10 uzasadnienia), dokładnie analizując obowiązujące przepisy w kontekście przedstawionych rozwiązań projektowych oraz załączonej do projektu analizy przesłaniania i nasłoneczniania obiektów (część opisowa i graficzna), znajdującej się na k. 212-225 projektu. Rozważania organu w tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela, wskazując jednocześnie, że w przyjętych w projekcie rozwiązaniach nie dopatrzył się naruszenia wyżej przywołanych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt: II OSK 2183/15, zgodnie z którym "przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie można zastosować, skoro na działkach sąsiednich nie znajduje się jakakolwiek zabudowa. Nie sposób odnosić szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej. Każdy inwestor planując zabudowę musi uwzględniać zabudowę już istniejącą w sąsiedztwie". Tym samym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9), art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego oraz § 13 i § 60 rozporządzenia, poprzez lokalizację budynku w miejscu, które nadmiernie zacienia i zasłania budynki (działki) sąsiednie oraz narusza obowiązujące przepisy, jak również uzasadnione interesy osób trzecich (w tym Skarżącego).

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 KPA poprzez zawiadomienie Skarżącego o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy w momencie gdy akta te nie były kompletne, albowiem zmian w projekcie budowlanym dokonano na etapie postępowania odwoławczego w taki sposób i w takich okolicznościach, iż Skarżący nie był w stanie zorientować się jakie zmiany są wprowadzane w projekcie, a tym samym jaki jest przedmiot rozpatrywanej sprawy i nie miał pełnej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału i zgłoszonych żądań.

Z akt sprawy wynika, że za pismem z dnia 14 marca 2019 r. inwestor przedłożył zmieniony i uzupełniony (w zakresie wyżej już omówionym) jeden egzemplarz projektu budowlanego i zobowiązał się nanieść tożsame zmiany w kolejnych egzemplarzach, prosząc jednocześnie o ich wypożyczenie. Zawiadomienie wydane w trybie art. 10 Kpa z dnia 21 marca 2019 r. strona skarżąca odebrała w dniu 22 marca 2019 r. Tym samym gdy pełnomocnik strony skarżącej badał akta w dniu 27 marca 2019 r., znajdował się w nich już jeden egzemplarz uzupełnionego projektu budowlanego. W dniu 28 marca zostały do akt złożone jedynie kolejne jego egzemplarze (trzy). Wszystko to wynika z akt administracyjnych organu II Instancji.

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności tego rodzaju.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 KPA, poprzez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo zaistnienia obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania. Przesłanki tej skarżący upatruje w toczącym się postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja. Jednak poza sporem pozostaje w świetle jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych, że oczekiwanie na rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowionego postępowania nie stanowi zaś zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro na dzień rozstrzygnięcia sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, nie ma podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje przeszkoda do wydania decyzji z uwagi na toczące się postępowanie wznowieniowe, w którym potencjalnie może dojść do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. Bezpodstawne są również zarzuty dotyczące wydania pozwolenia na budowę w oparciu o wadliwą decyzję o warunkach zabudowy (zarzut naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego w związku z art. 59 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 28 i art. 10 § 1 KPA). Dopóki bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, to korzysta ona z domniemania zgodności z prawem. Nie jest rzeczą organów administracyjnych, badanie prawidłowości ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa Budowlanego poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo iż planowana inwestycja nie zapewnia ochrony panoramy widokowej w stronę Wzgórza [...], ogranicza przewietrzanie miasta oraz stanowi degradację krajobrazową obszaru, pozostając jednocześnie do sprzeczności z decyzją WZ.

Decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera, w załączniku nr 1 pkt. II ppkt. 1 lit. f zawiera następujący nakaz: "należy uwzględnić konieczność ochrony panoramy widokowej od ul. [...] i ul. [...] w stronę Wzgórza [...] stosując wglądy widokowe poprzez planowaną zabudowę." Na k. 5 akt adm. znajduje się plansza obrazująca zachowanie przywołanego warunku decyzji. Skoro decyzja o warunkach zabudowy wprost dopuściła realizację określonej liczby budynków, o określonych parametrach zabudowy, to z góry niejako "założyła", że panorama widokowa w stronę Wzgórza [...] w całości nie zostanie zachowana, a możliwe będzie jedynie zachowanie "wglądów widokowych", co zdaniem Sądu należycie obrazuje przestawiona plansza poglądowa. Nadto rację ma inwestor, że analizowany zapis decyzji o warunkach zabudowy pozostaje dość ogólny, na jego podstawie nie sposób wydać decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji zaprojektowania wymaganych wglądów. Tylko całkowite pominięcie przedmiotowego wymogu mogłoby uzasadniać tego typu rozstrzygnięcie. Natomiast zarzut ograniczenia przewiewu miasta nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, choć niewątpliwie dopuszczana od wielu lat intensyfikacja zabudowy na terenie miasta nie sprzyja poprawie jakości powietrza. Jednak jest to szerszy problem związany z polityką przestrzenną Gminy Miejskiej K., a nie zarzut który można kierować do zaskarżonej decyzji.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 KPA, art. 9 KPA oraz art. 109 § 1 KPA w związku z art. 138 § 2 KPA poprzez nieuwzględnienie rażącego naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji polegającego na braku zawiadomienia wszystkich stron postępowania o toczącym się postępowaniu, poszczególnych czynnościach podejmowanych w ramach tego postępowania, oraz braku doręczenia decyzji Prezydentem Miasta K. z dnia 6.11.2018r. nr [...] niektórym stronom postępowania decyzji oraz poprzez nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Strony, w związku z którymi skarżąca formułuje przywołane wyżej zarzuty to A. Z.- C. oraz spółka [...] sp. z o.o.

Zarzuty te w istocie zmierzają do zakwalifikowania ich jako przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych, "przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. II OSK 1837/17). Niezależnie od powyższego, w aktach sprawy znajduje się oświadczenie spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 8 marca 2019 r., że spółka ma bieżąca wiedze na temat toczącego się postepowania, odebrała decyzję organu i instancji, nie kwestionuje jej treści i nie zdecydowała się w związku z tym wnieść od niej odwołania.

Skarżąca zarzuca dalej, budynek nr [...] nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, nie mając zapewnionej drogi przeciwpożarowej, co narusza art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Nie jest to zarzut uzasadniony. Jak już wyżej wskazano, projekt zagospodarowania terenu w zakresie drogi przeciwpożarowej został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, przy czym projekt ten na co słusznie wskazuje organ, został wyraźnie przyjęty wyłącznie dla przedmiotu inwestycji objętego decyzją zaskarżoną, nawet zatem w przypadku gdyby inwestor nie zrealizował dalszych etapów inwestycji, projektowany budynek będzie drogę pożarową posiadał.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 138 § 2 poprzez nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, pomimo iż organ ten nie posiadał ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Nie ulega wątpliwości, że organ I Instancji prowadząc postępowanie uchybił art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem posiadał w aktach sprawy jedynie decyzję o warunkach zabudowy organu I Instancji tj. Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2017r., nr [...], znak: [...], natomiast nie posiadał decyzji organu II Instancji tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lutego 2018r. znak: [...], która częściowo zreformowała rozstrzygniecie organu I Instancji. W aktach sprawy znajdowała się decyzja SKO w K. wydana w wyniku rozpoznania odwołania od innej decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczności te dostrzegł i uwzględnił organ II Instancji, a w toku postępowania drugoinstancyjnego uzupełniono materiał dowodowy o właściwą decyzję organu II Instancji tj. z dnia 14 lutego 2018r., znak: [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 września 2017r.: w zakresie określonej w niej nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 1 ("Warunki zabudowy") w zakresie określonej w nim nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 3 ("Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej") w zakresie określonej w nim nazwy planowanego zamierzenia inwestycyjnego i w tym zakresie orzeczono, w części obejmującej załącznik nr 1 pkt Il.2a1) (w części zatytułowanej "Pod względem ochrony zieleni") i w tym zakresie orzeczono, w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewoda ponownie zbadał zgodność projektu z tak uzupełnionym materiałem dowodowym i stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był z nią niezgodny w zakresie ilości miejsc postojowych. Wszystkie te okoliczności zarówno faktyczne jak i prawne zostały w zaskarżonej decyzji szczegółowo opisane. Sam fakt niedołączenia do akt spawy, na etapie postępowania przed organem I Instancji, decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez organ II Instancji nie stanowi jednak o tym, że takiej decyzji w obrocie prawnym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zarówno przez organ I jak i II instancji, nie było. Wojewoda, jako organ orzekający merytorycznie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, uwzględnił stan rzeczy istniejący na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. Skoro zatem brak został uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I Instancji.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 107, art. 11 i 77 § 1 KPA w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo Budowlane poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Wojewoda wypowiedział się bowiem w tym zakresie uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że "decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 4 kwietnia 2016 r, znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach orzeka o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jakim jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne oraz w treści w/w decyzji brak jest jakichkolwiek wskazań czy dodatkowych wymagań jakim miałby sprostać przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany." Decyzja ta znajduje się na k. 43 projektu budowlanego.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, iż nieprawidłowości projektu nie zostały usunięte w terminie wskazanym przez organ I instancji w wezwaniu wystosowanym do inwestora na podstawie art. 35 ust. 3, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca zarzuca, że inwestor nie wykonał pkt. 2 wezwania organu I Instancji z dnia 8 czerwca 2018 r.

Wezwanie w pkt. 2 brzmiało: "Projekt budowlany doprecyzować w zakresie rozwiązań odnoszących się do komunikacji kołowej. W przypadku konieczności objęcia projektu zjazdu ww. postępowaniem należy ująć go w tytule inwestycji. Ponadto należy przedłożyć wymagane aktualnymi przepisami uzgodnienia z zarządcą drogi – z której obsługiwana będzie projektowana inwestycja – w zakresie j/w. "

W odpowiedzi na to wezwanie, w zakreślonym przez organ 90 dniowym terminie, inwestor złożył w dniu 19 lipca 2018 r. pismo, w którym wskazał, że:

"Z uwagi na konieczność objęcia projektu zjazdu ww. postępowaniem projekt zjazdu ujęto w tytule inwestycji. Do dokumentacji projektowej dołączono stosowne uzgodnienie (Tom I – dokumenty formalne – str.42a) z zarządca drogi z której obsługiwana będzie reinwestycja (ZIKIT) do projektu budowlanego dołączono planszę pomocniczą (...) wyjaśniającą przebieg komunikacji kołowej oraz obsługę parkingową na terenie inwestycji objętym wnioskiem."

Na k. 42a projektu budowlanego znajduje się wskazane uzgodnienie, natomiast wjazd ujęty jest w tytule inwestycji. Wymagania organu I instancji zostały zatem spełnione, a dołączona plansza pomocnicza była jak sama nawa wskazuje jedynie materiałem pomocniczym (poglądowym), a nie samodzielną realizacją wezwania organu I instancji. Zarzut jest wiec całkowicie bezzasadny.

Zarzut naruszenia art. 107 KPA oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) Prawa Budowlanego poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji i brak jednoznacznego rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej, również nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego wewnętrzne sprzeczności decyzji dotyczą określenia powierzchni zabudowy. Sprzeczności te - zawarte na s. 183 i 197 projektu zostały usunięte w toku postępowania odwoławczego, i w zatwierdzonymi projekcie wynoszą jednolicie 396,37 mkw.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art.11, art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3 poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, oraz brak rozpoznania przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu. Zdaniem Sądu jest wręcz przeciwnie – zaskarżona decyzja została wyczerpująco i prawidłowo uzasadniona, a zarzuty strony skarżącej zawarte w odwołaniu zostały rozpoznane.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona w pkt. I wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Sygn. akt II SA/Kr 569/19

UZASADNIENIE

postanowienia zawartego w pkt II wyroku z dnia 24 lipca 2019 r.

o uchyleniu postanowienia Wojewody

o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. Wojewoda zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] S.A. ul. [...], [...] obejmujące Budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym, jednego 1-segmentowego, jednego z trzema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym i jednego z czterema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym wraz z naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...] (po podziale [...] i [...]), [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a w zakresie infrastruktury i wjazdu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (po podziale [...] i [...]), [...], [...], [...], [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K. - Etap II -Obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod - kan, c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną i teletechniczną wjazdem oraz drogami wewnętrznymi i miejscami parkingowymi naziemnymi, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej w gruncie oraz likwidacją nieczynnych wewnętrznych instalacji na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...].

Wraz ze skargą na tę decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca spółka [...] S.A. skierowała do Wojewody wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na mocy 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).

Postanowieniem z dnia 13 maja 2019 r., znak [...] Wojewoda wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że użycie przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowania "organ może", bez określenia dodatkowych przesłanek wstrzymania wykonania powoduje, że organ administracji publicznej może wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania w granicach własnego uznania.

W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby Wojewodzie wstrzymanie wykonalności własnej decyzji z dnia 2 kwietnia 2019 r.

Przedmiotowa decyzja została wydana w okresie pomiędzy uchwaleniem przez Radę Miasta K. w dniu 27 marca 2019 r. uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a jej wejściem w życie w dniu 20 kwietnia 2019 r., po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 5 kwietnia 2019r., poz. 2721.

Skutki wejścia w życie planu miejscowego określa art. 34 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym: 1. Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. 2. Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Art. 65 ust. 1 pkt 2 i 2 w/w ustawy stanowi, że Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tępo terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

W przedmiotowej sprawie ustalenia planu miejscowego są inne niż wydanej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie między innymi dopuszczalnej wysokości zabudowy.

Zgodnie z podzielanym przez Wojewodę poglądem data wejścia w życie uchwały gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje każdorazowo z upływem vacatio legis. W/w pogląd jest spójny z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. między innymi wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2016r, V CSK 473/15, NSA z dnia 15 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1393/15, NSA z dnia 13 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 1207/09 , WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010r., sygn. akt IV SA/Wa 1921/10, WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2015r., II SA/Kr 1380/14).

Jednakże w orzecznictwie WSA w Krakowie pojawił się między innymi wyrok z dnia 8 grudnia 2017r., sygn. akt II SA/Kr 1180/17 prezentujący odmiennie stanowisko w tej kwestii, że dniem wygaśnięcia warunków zabudowy będzie dzień uchwalenia planu miejscowego, czyli dzień podjęcia przez radę uchwały o planie miejscowym.

Dlatego też wstrzymano wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Uczestnik postępowania sądowego – występujący w postępowaniu administracyjnym w roli inwestora – spółka [...] S.A. w C. w piśmie procesowym z dnia 5 lipca 2019 r. wniosła między innymi o uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 4 p.p.s.a. Zarzuciła, że postanowienie to jest "wprost oczywiście wadliwe". Wynika to z dwóch niezależnych okoliczności, a to:

a) z tego, że Organ wstrzymał wykonanie decyzji z uwagi na wątpliwość prawną której nie podziela (możliwość interpretacji, zgodnie z którą już samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie jego wejście w życie, skutkuje wygaśnięciem decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia są inne, aniżeli ustalenia planu), co przekracza granice uznania administracyjnego,

b) z tego, że decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję, nie mogła wygasnąć z uwagi na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nawet przy przyjęciu, że w tym zakresie istotne znaczenie ma data jego uchwalenia a nie wejścia w życie, ponieważ na podstawie tej decyzji wydane zostało wcześniej ostateczne pozwolenie na budowę.

Rozwijając szerzej powyższe, wskazać trzeba, że na gruncie regulacji zawartej w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przyjmuje się wprawdzie zazwyczaj, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji opiera się na zasadzie uznania administracyjnego, tym niemniej nie oznacza to absolutnej w tym zakresie swobody. Orzeczenie uznaniowe również powinno być bowiem usprawiedliwione okolicznościami danej sprawy, w przeciwnym wypadku -jako dowolne - nie może się ostać w obrocie prawnym. Stanowisko to znajduje pełne wsparcie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 1981 r. (sygn. akt: SA 234/81), w którym wskazano, że uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym.

W tym świetle rozstrzygnięcie Organu, który - z jednej strony - wprost stwierdził, iż zgodnie z podzielanym przez Wojewodą poglądem data wejścia w życie uchwały gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje każdorazowo z upływem vacatio legis, z drugiej zaś - że w orzecznictwie pojawił się pogląd prezentujący odmienne stanowisko w tej kwestii -razi jako całkowicie dowolne. Wszak skoro nie podziela on jednostkowego stanowiska przeciwnego (zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 1180/17), fakt jego wyrażenia nie powinien stanowić podstawy orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji.

Co jednak dużo bardziej doniosłe - Organowi całkowicie umknął fakt, stosownie do którego na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy wydana została uprzednio ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, która pozostaje w obrocie prawnym (por. decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 17 października 2018 r, znak: [...], wraz ze stwierdzeniem ostateczności, którą przedstawiam w załączeniu). Z tego względu, z uwagi na treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy z dnia 19 września 2017 r. wygasnąć oczywiście nie mogła. Konkluzja ta znajduje pełne potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Dla przykładu wskazać można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2017 r. (sygn. akt: II OSK 445/16). Oceny tej nie zmienia dalej i to, że po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to w oparciu o jego ustalenia, nie zaś te zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, która nie mogła wygasnąć z uwagi na wydanie ostatecznego pozwolenia na budowę, wydawane jest pozwolenie na budowę. W tym bowiem zakresie nie ma żadnych wątpliwości co do tego, iż cezurą czasową oddzielającą podstawy orzekania jest data wejścia w życie, nie zaś data uchwalenia, planu miejscowego. Wniosek ten pozostaje oczywiście zasadny jeżeli tylko zważyć, że nieobowiązujący jeszcze plan miejscowy nie może stanowić podstawy orzekania w sprawie o pozwolenie na budowę. Pozostaje to przy tym tak jasne, że wprost nie wymaga szerszego komentarza. Sumując tę część rozważań - skoro w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy z dnia 19 września 2017 r. z całą pewnością nie wygasła, w dacie zaś orzekania przez Organ (12 kwietnia 2019 r.) nie obowiązywał jeszcze Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...], Organ miał obowiązek rozpatrzyć zgodność wniosku o pozwolenie na budowę z ustaleniami tej właśnie decyzji. Fakt wejścia 8 dni później w życie wyżej wymienionego planu zagospodarowania nie mógł zatem być brany pod uwagę.

Na zakończenie należy nadto dodać, że choć w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. uchylenie postanowienia wydanego przez organ w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. może nastąpić jedynie w razie zmiany okoliczności, przyjęcie takiego zapatrywania prowadziłoby do rezultatów absurdalnych i świadczących o istnieniu luki w prawie. Wynikałoby z niego bowiem, że nie jest możliwe uchylenie postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji oczywiście wadliwego, tj. wydanego np. w sytuacji, w której ustawa szczególna wyłącza taką możliwość. Rozumowanie niedające się pogodzić z zasadami logiki i unormowaniami systemowymi należy oczywiście odrzucić, a istniejąca luka w prawie dopuszcza przeprowadzenie wykładni na zasadzie analogii. W efekcie zatem oczywiście wadliwe orzeczenie wstrzymujące wykonanie decyzji musi być możliwe do wyeliminowania z obrotu prawnego nawet w razie braku zmiany okoliczności. Ewentualnie zaś można też stwierdzić, że ową nową okolicznością jest w tej sprawie wyżej przywołana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 17 października 2018 r. Organ nie wziął jej wszak w ogóle pod rozwagę.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. dopuszcza, w razie wniesienia skargi na decyzję, aby organ, który wydał decyzję wstrzymał z urzędu lub na wniosek skarżącego jej wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Celem przewidzianej w art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej jest uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd.

W niniejszej sprawie, w pkt. I wyroku rozstrzygnięta została przez Sąd sprawa skargi na zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę, poprzez jej oddalenie. Innymi słowy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne nie narusza przepisów w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy wyrażone przez uczestnika – inwestora we wniosku o uchylenie postanowienia Wojewody o wstrzymaniu wykonania zaskarżone decyzji.

Po pierwsze Sąd jest zdania, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę prawidłowo wydana została w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, która pozostawała w obrocie prawnym w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę przez organ II Instancji, albowiem cenzus czasowy o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) dotyczy daty wejścia w życie aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu przez radę gminy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 z późn. zm.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506), tj. akt prawa miejscowego co do zasady wchodzi w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia.

Po wtóre Sąd podziela pogląd, że choć w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. uchylenie postanowienia wydanego przez organ w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. może nastąpić jedynie w razie zmiany okoliczności, to przyjęcie takiego poglądu wskazywałoby, że nie jest możliwe uchylenie postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji oczywiście wadliwego. W efekcie zatem oczywiście wadliwe orzeczenie wstrzymujące wykonanie decyzji musi być możliwe do wyeliminowania z obrotu prawnego nawet w razie braku zmiany okoliczności. W niniejszej sprawie okoliczności uwzględnione przez organ nie zmieniły się tj. w obrocie prawnym pozostaje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...], niemniej jednak wobec wyrażonego powyżej odmiennego poglądu Sądu, co do daty wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a także wobec oddalenia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę, postanowienie Wojewody o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji należało uchylić na zasadzie art. 61 § 4 p.p.s.a.