Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1269/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 75 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2007 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydent [...]. W. z dnia [...] lutego 2006 r. na wniosek A. J. zarejestrowano pojazd [...] wydając dowód rejestracyjny [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu.

Do Urzędu [...] W. [...] wpłynęło Postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych Prokuratury Okręgowej w S. wraz z opinią biegłego sądowego o przeprowadzonych badaniach mechanoskopijnych dotyczące ww. pojazdu A. J. Z postanowienia oraz opinii wynikało, iż pojazd A. J., dalej jako skarżący, został złożony z części innego, skradzionego samochodu tej samej marki.

Na podstawie powyższych informacji Prezydent [...] W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. wznowił postępowanie w sprawie rejestracji samochodu osobowego [...] uznając, iż dowody istniejące w dniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu nie były znane organowi a okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji okazały się fałszywe. Organ pouczył skarżącego o przysługujących mu prawach wynikających z art. 10 k.p.a.

Prezydent [...]. W. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., art. 104 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2006 r. o zarejestrowaniu samochodu osobowego [...], wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych oraz odmówił zarejestrowania wymienionego pojazdu.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 107 k.p.a. oraz art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2006 r. o zarejestrowaniu samochodu osobowego [...], wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych oraz odmówił zarejestrowania wymienionego pojazdu. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, iż w toku dochodzenia, prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w S., poddano pojazd badaniom mechanoskopijnym, podczas których ustalono, że szkielet nadwozia składa się z dwóch części i nosi ślady niefabrycznego montażu. Wskazał, że nadwozie pojazdu powstało z dwóch pojazdów, przy czym jeden z tych pojazdów pochodził z kradzieży. Powołał się na art. 75 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Podniósł, iż organ wydał taką samą decyzję jak decyzja uchylona przez SKO, tylko z powołaniem innej przyczyny wznowienia postępowania i innej podstawy odmowy rejestracji pojazdu. Stwierdził, iż swoją oceną organ uniemożliwia wykonanie jakiejkolwiek naprawy pojazdu mechanicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 st. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym utrzymało mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO w W. stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo uznał że pojazd skarżącego nie jest pojazdem wykonanym fabrycznie w wytwórni. Opinia, na której oparł się organ została sporządzona przez biegłego sądowego, który jest jednym z najlepszych biegłych z zakresu mechanoskopii i jest powoływany do wydania opinii w najtrudniejszych sprawach przez sądy i prokuratury z terenu całego kraju. Opinia wykonana przez niego jest jasna, pełna, wyczerpująca i logiczna.

Połączenie dwóch części nadwozia linią łamaną, przebiegającą w poprzek pojazdu jest dziwaczne i powoduje zagrożenie stateczności pojazdu oraz zagrożenie bezpieczeństwa użytkowników nadwozia, żadna fabryka pojazdów nie wykonuje takich połączeń. Organ wskazał również, iż takiego sposobu łączenia nie wykonuje się podczas naprawy pojazdu mechanicznego, ponadto nabywca nadwozia musiałby dysponować fakturą zakupu wymienianej części karoserii pojazdu. Organ przytoczył treść art. 75 ust. 1 prawa o ruchu drogowym oraz definicję pojazdu marki "SAM" zawartej w art. 68 ust. 17 pkt 2 tej ustawy. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na twierdzenie, iż sam wykonał nadwozie, podwozie lub ramę.

SKO w W. podkreśliło, iż ratio legis restrykcyjnej regulacji dotyczącej rejestracji pojazdów jest zapobieżenie legalizacji pojazdów pochodzących z czynów zabronionych.

W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. A. J. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucał naruszenie art. 75 ustawy prawa o ruchu drogowym oraz naruszenie prawa procesowego poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Wskazywał, iż pojazd nabył w dobrej wierze, na podstawie umowy kupna-sprzedaży, jest tzw. drugim właścicielem. Pojazd był poddawany okresowym badaniom technicznym, które były podstawą dopuszczenia pojazdu do ruchu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga podlega oddaleniu bowiem zaskarżona decyzja pomimo pewnych uchybień odpowiada prawu.

Przedmiotem oceny Sądu jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydanej w wyniku wznowionego postępowania w sprawie zarejestrowania pojazdu.

Postanowienie o wznowieniu postępowania nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu zatem w pierwszej kolejności Sąd ocenił podstawy wznowienia postępowania w sprawie zarejestrowania pojazdu skarżącego.

Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Pierwszy z nich dotyczy wznowienia postępowania, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, drugi, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 k.p.a. tzn. można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste lub wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego, a także wówczas gdy postępowania przed sadem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa), 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Te wszystkie przesłanki musza wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1811/05, LEX nr 204790).

Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie miała zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt sprawy podstawą wznowienia postępowania było przekazanie przez prokuraturę postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz opinii biegłego z badań mechanoskopijnych pojazdu, z której wynikało iż pojazd nosi ślady niefabrycznego montażu, zatem właściwą podstawą wznowienia postępowania winien być tylko art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem organ w dacie rejestracji pojazdu organ nie miał informacji, istotnej dla sprawy, iż pojazd został złożony z części dwóch pojazdów. Taką okolicznością w sprawie, wykazaną przez organ, była informacja o niefabrycznym montażu zarejestrowanego pojazdu, co zgodnie z art. 75 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyklucza jego rejestrację.

Organ I instancji zarówno w postanowieniu o wznowieniu postępowania jak i w decyzji wydanej w następstwie wznowionego postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. obok właściwej podstawy prawnej wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. SKO w W. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2006 r. nie naprawiło tego błędu.

Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Złożenie pojazdu poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego, w myśl art. 75 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązuje organ do odmowy rejestracji takiego pojazdu.

W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, skoro szkielet pojazdu tworzą dwa obszerne fragmenty z dwóch różnych samochodów (jeden, stanowiący sporny pojazd, drugi, pochodzący z kradzieży) i nosi on ślady niefabrycznego montażu, to znaczy, iż pojazd ten został złożony poza wytwórnią. Ocena została dokonana na podstawie opinii znajdującej się w aktach, która była znana skarżącemu i której nie kwestionował w postępowaniu.

W tej sytuacji, zasadnie uznano, iż brak jest podstaw do rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 75 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uchylono pierwotną decyzję o zarejestrowaniu pojazdu i wydano nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. jako organ odwoławczy, po rozpoznaniu złożonego odwołania od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lutego 2006 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję błędnie wskazując w swojej decyzji art. 75 ust. 1 zamiast art. 75 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym; w uzasadnieniu decyzji powołało treść właściwego przepisu (art. 75 ust. 3 powyższej ustawy), stwierdzone uchybienie, w ocenie Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja pomimo stwierdzonych uchybień odpowiada prawu co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.