Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 937/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3; art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za pobrane i niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi wyznaczonego na kwotę 100 zł wskazując, że Dyrektor Izby Skarbowej wydał co do niego kilka postanowień. Na urzędowym formularzu podał, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskuje ze źródeł, których nie podał w kwocie 50-70 zł miesięcznie. W rubryce dotyczącej zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawca wpisał brak.

W wyniku wezwania do przedłożenia dodatkowych informacji i dokumentów, w piśmie z dnia 14 grudnia 2016 r. wnioskodawca podał, że nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, nie korzysta z pomocy społecznej, mieszkanie pod adresem wskazanym przez wnioskodawcę należy do jego matki. Wnioskodawca nie posiada środków transportu ani nieruchomości. Pozostaje w związku małżeńskim od 1994 r. i od tego też roku ma ustanowioną z żoną rozdzielność majątkową. Od maja 2016 r. jest z żoną w separacji faktycznej, nie mieszkają razem. Aktualnie wnioskodawca mieszka ze swoją partnerką.

Skarżący wniósł o wyznaczenie innego terminu do złożenia dokumentu potwierdzającego zawieszenie działalności gospodarczej, wyciągów z rachunku bankowego z ostatnich 6 miesięcy oraz małżeńskiej umowy o rozdzielności majątkowej.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłano wymienionych dokumentów.

Przedłożone zostały zeznania podatkowe za lata 2014 i 2015, z których wynika, że za 2014 r. odnotowany został przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 41.227,98 zł, a za 2015 r. wyniósł on 1.000 zł.

W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie może zostać uwzględniony.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika z powyższej regulacji, to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego żądanie. Zgodnie z brzmieniem art. 252 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące – co należy podkreślić – dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym.

Rola sądu/ referendarza sądowego ogranicza się jedynie do wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli dane udostępnione na urzędowym formularzu okażą się niewystarczające dla oceny stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy lub budzą wątpliwości, co wynika z powołanego wyżej art. 255 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wprawdzie wykazał gotowość przedłożenia żądanych w wezwaniu przynajmniej części dodatkowych dokumentów, jednakże ostatecznie nie wypełnił tego obowiązku mimo, że od daty doręczenia mu wezwania (7 grudnia 2016 r.) do dnia wydania niniejszego orzeczenia upłynął ponad miesiąc. Poza tym wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności, które skutkowałyby trudnościami w ich pozyskaniu, a zwłaszcza wydruków historii rachunków bankowych, które zwykle są dostępne przez kanały internetowe banków.

Jeśli chodzi o udostępnione informacje, to nie usunęły one wątpliwości co do rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy. Przede wszystkim nie wiadomo, jakie są źródła utrzymania wnioskodawcy, gdyż nie jest możliwe, aby był on w stanie utrzymać się z kwoty 50-70 zł miesięcznie. Nie są znane wydatki jego gospodarstwa domowego, które – jak sam oświadczył – prowadzi samodzielnie. Przy czym zauważyć wypada, że w wyniku wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów podał, że mieszka ze swoją partnerką. Co za tym idzie, powstała rozbieżność w jego oświadczeniach.

Końcowo zauważyć wypada, że wnioskodawca nie udostępnił wszystkich wymaganych informacji na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mianowicie zakreślona została rubryka dotycząca posiadanych papierów wartościowych oraz praw majątkowych, w tym udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych. Tymczasem z ogólnodostępnych danych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że wnioskodawca jest współudziałowcem (drugim z udziałowców jest jego żona) w spółce z o.o. A.

Powyższe uwagi wskazują, że wnioskodawca przedstawił swoją sytuację w sposób wybiórczy, który uniemożliwia dokonanie oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych.

W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.