Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1285/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 156, 157, 158, 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.L. o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1285/15 o odrzuceniu skargi T.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: I. odmówić sprostowania postanowienia; II. odmówić uzupełnienia postanowienia; III. odmówić wykładni postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wniesioną przez T.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., doręczonym w dniu 17 września 2015 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 24 września 2015 r. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, została ona odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Postanowienie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 5 listopada 2015r.

Pismem z dnia 17 listopada 2015 r. skarżący wniósł o sprostowanie i wykładnię postanowienia oraz jego uzupełnienie przez "podanie co Sąd postanowił w sprawie wniosku z dnia 22 września 2015 r. o ustalenie przez Sąd wartości przedmiotu zaskarżenia albowiem podstawa ustalenia podatku została przez Organ podatkowy zaniżona o około 130 m2 wartość zaskarżenia ujemna".

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że "z treści postanowień wynika iż podstawą odrzucenia skarg było niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zależy wysokość wpisu". Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 22 września 2015 r. wskazał, że wartość zaskarżenia jest ujemna. Z tego względu skarżący wniósł o sprostowanie z urzędu postanowienia i ustalenie wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przepis art. 156 p.p.s.a. - stosowany w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - daje Sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności Sądu podejmowane w toku postępowania sądowego.

Mając na uwadze treść wniosku skarżącego stwierdzić należy, że postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia Sądu odrzucającego skargę poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 ww. ustawy wniosek taki jest niedopuszczalny.

Wskazać też trzeba, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie Sądu z dnia 22 października 2015 r., mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez Sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów kwestionujących zasadność odrzucenia przez Sąd jego skargi.

Ponadto analizując treść ww. postanowienia Sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Nie istnieją zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie.

Stosownie do treści art. art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Postanowienie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione w sposób określony w powyższym przepisie. Postanowieniem tym Sąd jedynie orzekł o odrzuceniu skargi z przyczyn formalnych. Nie jest to rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, które ewentualnie mogłoby wymagać uzupełnienia. Sąd nie miał też obowiązku podejmowania żadnych dodatkowych rozstrzygnięć w sprawie.

Brak jest też podstaw do dokonania wykładni postanowienia. Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie. Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Przy użyciu instytucji wykładni niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, Lex nr 544893).

Zdaniem Sądu w objętym wnioskiem zakresie treść postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości i tym samym nie wymaga wykładni. Uznać należy, że sformułowania zawarte zarówno w sentencji postanowienia, jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Podnoszone przez stronę argumenty odnoszące się do kwestii wartości przedmiotu zaskarżenia, jako zmierzające do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia, mogą być podnoszone w drodze zażalenia, nie zaś wniosku o wykładnię postanowienia.

Wskazać należy wreszcie, że wykładnia postanowienia nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne, bowiem wykracza to poza dyspozycję art. 158 P.p.s.a.

Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ww. ustawy. W pkt III postanowienia orzeczono na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ww. ustawy.