Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1514/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant : Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności mających na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego K.W. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W toku niniejszego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w O. wydał w dniu [...] kwietnia 1999r., znak: [...] postanowienie, którym nałożył na K.W. obowiązek dostarczenia w zakreślonym terminie inwentaryzacji budowlanej wraz z instalacjami wewnętrznymi wybudowanego budynku mieszkalnego z częścią garażową, inwentaryzacji wykonanych przyłączy, projektu zagospodarowania działki zawierającego część opisową i rysunkową sporządzonego na kopiach aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, oceny technicznej całego budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami, zgody właściwych jednostek organizacyjnych na przyłączenie budynku do sieci energetycznej, projektu zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, wniesionego na powyższe postanowienie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] maja 1999r., znak: [...] wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

Po rozpoznaniu skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...] wyrokiem z dnia 12 września 2001r., sygn. akt: II S.A./Kr 1248/99 Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.

W wyroku tym Sąd stwierdził, że w sytuacji ustalenia istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego prawidłową formą rozstrzygnięcia istoty tej sprawy winna stanowić decyzja administracyjna. Wydanie natomiast, w takim stanie rzeczy postanowienia z art. 81c Prawa budowlanego i żądanie mocą jego przedłożenia określonej dokumentacji jest wadliwe. Sąd podniósł także, że w teczce aktowej dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego znajduje się kserokopia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1996r. Punkt drugi tej decyzji, stanowiący rubrykę o zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie został wypełniony. Na egzemplarzu projektu budowlanego budynku gospodarczo-garażowego nie widnieje również urzędowa adnotacja o jego zatwierdzeniu, a opinia Nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia 29 października 1996 r. nie wiadomo jakiego zamierzenia budowlanego dotyczy. Także i z pieczęci na projekcie zagospodarowania działki, przedłożonego przez skarżącego, nie wynika, aby projekt ten stanowił załącznik do decyzji, gdyż rubryka przewidziana na wpisanie daty i znaku decyzji nie została wypełniona. Sąd zarzucił organowi II instancji, że skoro z zażalenia K.W. wynikało, iż nie wie on jaki projekt zatwierdzony został decyzją o pozwoleniu na budowę, to rzeczą organu było tą kwestię jednoznacznie wyjaśnić. Nadto, Sąd zarzucił, że z postanowienia nie wynikało, czy K.W. ma sporządzić projekt zmian i przeróbek doprowadzających obiekt do zgodności z przepisami dotyczącymi budynku mieszkalnego, czy gospodarczego.

Sąd wskazał zatem, że w sytuacji wydania przez organ dla inwestycji projektowanych na działce inwestora trzech decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (z dnia: 29 października 1996 r., 16 września 1996 r., 27 stycznia 1997 r.), oraz dwóch decyzji o pozwoleniu na budowę (z dnia 14 listopada 1996 r., 24 grudnia 1996 r.), w załącznikach których odmiennie przedstawiono zakres inwestycji i przy zaistnieniu nieprawidłowości opisanych w licznych pismach, ocena materiału dowodowego i wyjaśnienie podstawy prawnej powinny być przeprowadzone wnikliwie. Przed nałożeniem jednakże obowiązku dokonania określonych czynności stosowną decyzją organ winien szczegółowo ustalić treść pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym nią projektem budowlanym dotyczącym wykonanej inwestycji, a następnie wskazać powstałe odstępstwa.

W wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak:[...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, zwanej dalej w skrócie - Prawo budowlane), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał K.W. wykonanie obowiązku: opracowania projektu zagospodarowania działki zawierającego cześć opisową i rysunkową, opracowanie inwentaryzacji oraz opinii technicznej całego obiektu, opracowanie opinii technicznej dotyczącej wykonanych instalacji wewnętrznych - elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, wraz z jednoczesnym określeniem, iż w przypadku stwierdzenia, że rozbudowany obiekt narusza przepisy w sprawie warunków technicznych. Opracowanie winno obejmować zakres zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. W wyniku przeprowadzenia dodatkowych oględzin w dniu 25 marca 1999 r. i poczynionych w ramach nich ustaleń, stwierdzono, że odstępstwa te polegały na tym, iż budynek zrealizowano na planie prostokąta o wymiarach w rzucie 6,68 x 11,55m, gdy projekt przewidywał wymiary: 6,50 x 11,50, z dodatkową częścią 2,0x 6,37m od strony północnej. Część garażowa obiektu, jaką przewidywał projekt od strony zachodniej, niewiele odbiega od projektu. Została jednak zrealizowana nad nią od strony południowej ścianka kolankowa o wysokości 1,0 m do namurnicy, a ścianka kolankowa od strony północnej została podwyższona do wysokości 2,00 m, gdy tymczasem projekt przewidywał jej wysokość 1,30 m. Tym samym dach został podwyższony i wysokość tej części wynosi od poziomu terenu 5,22 zamiast 4,55 m., jak przewidywał projekt. W części obiektu od strony wschodniej, która miała zawierać dwa pomieszczenia gospodarcze, wykonano klatkę schodową ze schodami żelbetowymi prowadzącymi na wyższą kondygnację oraz urządzono jedno pomieszczenie o wymiarach 3,50 x 4,60m. Także na tej części od strony południowej wykonano ściankę kolankową i podwyższono ściankę kolankową od strony północnej, podwyższono dach i zwiększono wysokość tej części od poziomu terenu. W poziomie przyziemia, w przestrzeni pomiędzy częścią garażową, a częścią zawierającą pomieszczenie o wymiarach 3,50 x 4,60m i klatkę schodową, zrealizowano strop nad całą tą przestrzenią, a od strony południowej wykonano ścianę z otworami drzwiowym i okiennym. W tej przestrzeni, zamkniętej wybudowanym stropem i nie przewidzianą projektem ścianą od strony południowej, zrealizowane zostały trzy pomieszczenia: jedno opisane jako kuchnia, w którym znajdują się instalacje wodno-kanalizacyjna, elektryczna, drugie opisane jako łazienka z wc, wraz z instalacjami wodno-kanalizacyjną i elektryczną, trzecie opisane jako korytarz. Na wspomnianym stropie wykonano pomieszczenia stanowiące kondygnację, wydzielając je z przestrzeni ścianami i wykonując nad nimi dach. Wymiary zewnętrzne tego pomieszczenia zostały zwiększone. To do tego pomieszczenia zapewniona jest komunikacja po schodach wewnętrznych, których nie przewidywał projekt budowlany. Całkowita wysokość budynku wynosi zatem 7,22 m zamiast projektowanej 6,40m. W poziomie przyziemia wydzielony został ganek. Zrealizowano także wbrew rozwiązaniom projektowym jednospadowy dach.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono również, że inwestor zaniedbał podstawowe obowiązki jakie nakładają na niego przepisy Prawa budowlanego. Art. 42 Prawa budowlanego zobowiązuje mianowicie inwestora do zapewnienia kierownictwa budowy i nadzoru inwestorskiego, a art. 41 ust. 4 Prawa budowlanego natomiast zobowiązujące do zawiadomienia właściwego organu oraz projektanta o terminie rozpoczęcia robót budowlanych, na które jest wymagalne pozwolenie na budowę. Skoro K.W. zrealizował całe zamierzenie inwestycyjne w sposób naruszający przepisy Prawa budowlanego, bez zapewnienia kierownictwa budowy i nadzoru inwestorskiego, to, zdaniem organu I instancji, zachodzą wątpliwości co do poprawności wykonanych robót budowlanych, przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych. Niezbędnym jest również określenie, czy roboty budowlane nie zostały wykonane w sposób nie powodujący naruszenia przepisów obowiązujących i Polskich Norm. Koniecznym stało się więc określenie stanu technicznego wykonanych robót budowlanych. Z uwagi na to, że nie jest to przypadek opisany w art. 48 Prawa budowlanego podstawą niniejszej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W sytuacji istotnego odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę bądź przepisów i zakończenia robót budowlanych organ nadzoru ma obowiązek podjąć działania stosując odpowiednio ust. 1-3 art. 51 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył zatem obowiązek dostarczenia określonych dokumentów celem doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Od decyzji tej odwołanie złożył K.W. Podniósł w nim, że zlecił opracowanie projektu rozbudowy firmie, w której świadczenia usług projektowych wykonywali urzędnicy Urzędu Miasta O. Wypełnił wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i udzielenie pozwolenia na budowę, rozszerzył go następnie o nadzór autorski oraz wyszukanie najlepszego i najtańszego wykonawcy. Proces uzyskiwania pozwolenia się wydłużał i został poinformowany przez urząd, że garaż nie może być usytuowany w suterenach rozbudowanego budynku Zalecono wybudowanie garażu wolnostojącego za budynkiem mieszkalnym. Ponieważ ciężko chorował i nie mógł osobiście doglądać procesu budowy został jedynie poinformowany, że wszystko przebiega zgodnie z planem, a było to w okresie od 20 maja do listopada 1997 r. Gdy przybył na miejsce budowy budynek gospodarczy był już wybudowany, były tam meble wyniesione

z budynku mieszkalnego na czas jego remontu. Nie może się zgodzić z twierdzeniem organu, ze budynek gospodarczy był już użytkowany. Budynek posiada cienkie ściany, nie jest izolowany termicznie, nie ma w nim wentylacji oraz przewodów dymowych, nie może być wiec wykorzystywany jako mieszkalny. Zainstalowanie w garażu ogrzewania, oświetlenia i umywalki oraz schodów do komunikacji z poddaszem nie mogło dać podstawy do oskarżania go o wybudowanie budynku mieszkalnego. W dalszej części odwołania przedstawił przebieg całego postępowania.

Po rozpoznaniu tego odwołania decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak:[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że cała sprawa została uruchomiona w wyniku pisma Policji z dnia 8 października 1998r. W wyniku tego organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym w dniu 3 listopada 1998r. przeprowadzono oględziny. Podczas nich ustalono, że przedmiotowy obiekt - budynek gospodarczo-garażowy został zrealizowany niezgodnie z pozwoleniem na budowę. Wskazano, że została wybudowana ściana z drzwiami i oknami w miejscu, gdzie miała być przestrzeń otwarta, wykonano instalacje wodną z hydroforem i odprowadzeniem ścieków do zbiornika, instalacje co, zrealizowano schody do komunikacji z piętrem. W zachodniej części budynku miał być wg projektu i jest rzeczywiście garaż, to część wschodnia budynku i piętro zostały zrealizowane jako mieszkalne. Stwierdzono, że istnieje kuchnia łazienka z natryskiem i wc. Stwierdzono także, że budowa jest zakończona, budynek jest użytkowany, przed rozpoczęciem robot inwestor nie poinformował, nie dokonał zawiadomienia o zamiarze ich rozpoczęcia, nie wystąpił o dziennik budowy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał zatem w dniu [...] kwietnia 1999 r., postanowienie którym nałożył na K.W. obowiązek dostarczenia w zakreślonym terminie inwentaryzacji budowlanej wraz z instalacjami wewnętrznymi wybudowanego budynku mieszkalnego z częścią garażową, inwentaryzacji wykonanych przyłączy, projektu zagospodarowania działki zawierającego część opisową i rysunkową, oceny technicznej całego budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi, zgody właściwych jednostek na przyłączenie budynku, projektu zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Postanowienie to zostało w trybie odwoławczym utrzymane w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...].

Wyrokiem z dnia 12 września 2001 r., sygn. akt: II S.A./Kr 1248/99 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił postanowienia organów obu instancji i zawarł w jego uzasadnieniu szereg wytycznych jakie mają wziąć pod uwagę organy w ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w wyżej wspomnianym wyroku sądu administracyjnego. Wskazał, jaki projekt budowlany został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. Przeprowadził w dniu 25 marca 1999 r. dodatkowe oględziny, podczas których dokonano ustaleń stanu wykonanego i porównano to ze stanem projektowanym dowodząc, że przedmiotowy budynek został wykonany niezgodnie z projektem. Ponadto inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, nie otrzymał dziennika budowy, nie zostało przedstawione oświadczenie kierownika budowy stwierdzające przyjęcie obowiązku kierowania budową. Nie zapewniono więc kierownictwa robót przez osobę posiadającą w tym zakresie stosowne uprawnienia do prowadzenia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zgodnie z prawem wydał obecnie zaskarżoną decyzję opierając ją na właściwych przepisach Prawa budowlanego. W myśl bowiem art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przepis art. 51 Prawa budowlanego stosuje się między innymi w przypadku wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Przepis ust. 4 art. 51 Prawa budowlanego przesądza natomiast, że do robót budowlanych już wykonanych i zakończonych stosuje się także art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, na podstawie którego organy nakładają obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Określone w decyzji organu I instancji obowiązki doprowadzą przedmiotowy obiekt budowlany do takiego stanu. Zauważyć przy tym należy, że organ I instancji nie wymaga dostarczenia nowych opracowań lecz opracowań dokumentów już sporządzonych uprzednio ale z poprawkami. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że przepisy Prawa budowlanego określają jedynie obowiązki uczestników procesu budowlanego i warunki, które musza być spełnione. Nie regulują kwestii cywilno-prawnych umów między inwestorem i wykonawcą robót budowlanych. Ustanawiają także warunki jakie muszą być spełnione, aby wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę oraz określają przebieg procesu budowlanego na podstawie takiej decyzji. Żadne przepisy nie wprowadzają zakazu wykonania pomieszczeń gospodarczych w wyższym standardzie wykończenia i z instalacjami wewnętrznymi. Jeżeli jednak powstały one bez pozwolenia to należy je zinwentaryzować i ocenić. Organ II instancji zwrócił uwagę, że przedmiotowy budynek należy określać mianem gospodarczo-garażowego, chyba, że zostanie wydana decyzja innego organu zezwalającą na zmianę sposobu jego użytkowania.

W skardze do sądu administracyjnego K.W. podniósł okoliczności związane z przebiegiem całego postępowania w niniejszej sprawie. Polemizuje w niej

z ustaleniami organu II instancji przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuca organom manipulowanie dowodami i lekceważenie prawa postępowania administracyjnego. Twierdzi, że poniósł już w wyniku niewłaściwego postępowania organów znaczne koszty. Obecnie znowu musi wykonać kolejne opracowania mimo, że nie ustalono jego zdaniem jaka dokumentacja została zatwierdzona do realizacji decyzją z dnia [...] listopada 1996r. ale stwierdzono odstępstwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji opartą na art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w motywach podjętego rozstrzygnięcia stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Zdaniem organu odwoławczego została bowiem oparta na właściwych przepisach Prawa budowlanego, a nałożone nią obowiązki w postaci nakazu przedłożenia określonych dokumentów spowodują doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 właściwy organ wydaje decyzję: 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.

Stosownie do ust. 4 art. 51 Prawa budowlanego przepisy ust. 1-3 art. 51 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 Prawa budowlanego, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie organy orzekające ustaliły fakt wybudowania przedmiotowego obiektu w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego, nadto, wykazały naruszenie przepisów Prawa budowlanego zapewniających prawidłowość procesu budowlanego. Zastosowały się także do wskazań sądu administracyjnego, zawartych we wzmiankowanym wyroku i wyjaśniły, że decyzją, na podstawie której wybudowano przedmiotowy obiekt, jest decyzja z dnia [...] listopada 1996 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-garażowego. Załącznik do niej stanowi projekt budowlany budynku gospodarczo-garażowego, a ze znajdującego się w nim projektu zagospodarowania działki wynika, że został on zatwierdzony tą właśnie decyzją. Były to bowiem, jak podały organy, jedyne dokumenty przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.

Jeżeli w treści decyzji o pozwoleniu na budowę występują dwa istotne elementy: zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na przedmiotową budowę to jest wadą powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę, że rubryka przeznaczona na urzędową adnotację o zatwierdzeniu nią projektu budowlanego nie została wypełniona. Wada ta nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, skoro wiadomym jest, że w oparciu o decyzję z dnia [...] listopada 1996r. wybudowano przedmiotowy obiekt i, że tą właśnie decyzją zatwierdzony został projekt budynku gospodarczo-garażowego opracowany przez T.K.

Organ odwoławczy nie usunął jednak błędu jakiego dopuścił się organ I instancji nakładając na inwestora w ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązek opracowania szeregu dokumentacji. Określił on bowiem w rozstrzygnięciu, że żądana dokumentacja winna dotyczyć budynku mieszkalno-garażowego zamiast gospodarczo-garażowego. Wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zauważa ten błąd organu I instancji niemniej jednak ogranicza się tylko do zwrócenia na ten fakt uwagi organowi I instancji. Skoro organ odwoławczy powtórnie rozstrzyga daną sprawę administracyjną, a nadto sprawuje kontrolę instancyjną, to rzeczą Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było usunięcie tego uchybienia w ramach przysługujących mu kompetencji merytoryczno-reformacyjnych. Bez usunięcia tejże wadliwości, polegającej na błędnym nazwaniu obiektu, w stosunku do którego organy nadzoru budowlanego orzekły, nie można mówić o prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod przepis prawny i przejść do dalszego etapu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Przepisy Prawa budowlanego różnicują pewne kategorie obiektów i każdy z nich poddany jest odpowiedniemu reżimowi prawnemu. Nie do zaakceptowania jest sytuacja doprowadzania do stanu zgodnego z przepisami obiektu, którego funkcja, czy też przeznaczenie z nazwy jest inne niż rzeczywiste. Rodzić to może bowiem daleko idące konsekwencje w sferze prawidłowości wydawanych w tej mierze rozstrzygnięć, a w późniejszej fazie w ich egzekwowaniu. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest bowiem jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji tak aby można było zidentyfikować przedmiot objęty tym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 2 września 1999 r. IV SA 1418/97; LEX nr 47875).

Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że organ odwoławczy powtórnie orzekając w tej sprawie naruszył art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Utrzymanie w takiej sytuacji w mocy, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji organu I instancji było nieprawidłowe.

Jakkolwiek Sąd zaznaczył już na wstępie, że nie jest związany zarzutami skargi, niemniej jednak podkreśla, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ze sformułowania Sądu zawartego w wyroku z dnia 12 września 2001 r., sygn. akt: II S.A./Kr 1248/99, iż na egzemplarzu projektu budowlanego budynku gospodarczo-garażowego brak było adnotacji urzędu o jego zatwierdzeniu, nie można wysnuć prostego wniosku, że pojawienie się jej, jak twierdzi skarżący, w postaci pieczęci, może być dowodem na sfałszowanie tej dokumentacji. Sąd wyraźnie zaznaczył, że to w egzemplarzu przedłożonym przez skarżącego, z pieczęci na znajdującym się w nim projekcie zagospodarowania działki nie wynikało, aby stanowił on załącznik decyzji, co dało wówczas podstawę do stwierdzenia o jego nie zatwierdzeniu.

W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak

w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach natomiast orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).