Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 537/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia NSA Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant st. sekret. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] r. Nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r., działając z upoważnienia Starosty Powiatu C. Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w C., na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 27 ust. 2 pkt 4 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) przyznał S.M. prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres [...] miesięcy począwszy od dnia [...]r.

Kolejną decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 7 i art. 6 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) organ orzekł o utracie przez S.M. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, bowiem wyrejestrował się on z Powiatowego Urzędu Pracy.

W dniu [...]r. S.M. dokonał ponownej rejestracji w Urzędzie Pracy, a także złożył wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W związku z powyższym organ administracji wydał dwa rozstrzygnięcia. Decyzję z dnia [...]r. Nr [...] wydaną w oparciu o art. 6 pkt 6, art. 37 lit. k, art. 37 lit. l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w której odmówiono S.M. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego uzasadniając swoje rozstrzygnięcie brakiem możliwości uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku powrotu do pobierania zasiłku dla bezrobotnych na mocy art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W zakresie natomiast zasiłku dla bezrobotnych S.M. otrzymał decyzję Nr [...] z dnia [...] roku, w której, na mocy art. 25 ust. 12 w związku z art. 23 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i lit. b ustawy z dnia 14 grudnia

1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ przyznał mu status bezrobotnego z prawem do zasiłku na okres do [...]r.

Kwestionując stanowisko organu I instancji w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia przedemerytalnego, S.M. wniósł od decyzji Nr [...] z dnia [...]r. odwołanie. W odwołaniu tym stwierdził, iż już w dniu [...]r. ukończył [...] lat i posiadał [...] lat okresu uprawniającego do emerytury, a ostatni stosunek pracy został rozwiązany z nim z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ponownej rejestracji dokonał w dniu [...]r. spełniając tym samym wymogi określone w treści art. 37 lit. k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wojewoda Ś. po rozpoznaniu odwołania strony, w dniu [...]r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 k ust. 1 oraz 37 l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazanej decyzji podniesiono, iż na swój wniosek S.M. utracił w dniu [...]r. nadany mu decyzją z dnia [...]r. status bezrobotnego z prawem do zasiłku, a w dniu [...]r. strona dokonała powtórnej rejestracji i jednocześnie złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Pierwsza natomiast rejestracja S.M. w Urzędzie Pracy miała miejsce w dniu [...]r. i w tym momencie nie spełniał on warunków do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego określonych w treści art. 37 lit. k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Zdaniem Wojewody treść art. 37 lit. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. uniemożliwia przechodzenie z zasiłku dla bezrobotnych na świadczenie przedemerytalne na podstawie spełnienia warunków nowej treści art. 37 lit. k ustawy. Natomiast w opinii organu II instancji, by uzyskać prawo do świadczenia przedemerytalnego odwołujący musiałby przepracować nowe 365 dni i dokonać ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku oraz spełniająca pozostałe warunki objęte treścią art. 37 lit. k ustawy.

Nie godząc się również ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Wojewodę Ś. S.M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę.

W skardze tej, interpretując treść art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jego brzmieniu po 1 stycznia 2002 r. podniósł, iż z przepisu tego nie wynika, by data złożenia jego wniosku o przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego musiała pokrywać się z datą rejestracji, nadto, iż przepis ten nie daje podstaw do przyjęcia, że musi to być pierwsza rejestracja po utracie pracy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 25 maja 2004 roku postanowił na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zawiesić postępowanie w sprawie, bowiem przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa o zbadanie konstytucyjności ustawy z 17 grudnia 2001 roku nowelizującej ustawę o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu, a wprowadzającej nowe przesłanki do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Kolejnym postanowieniem, z dnia 27 czerwca 2005 r., wobec rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął postępowanie

i po przeprowadzeniu rozprawy zważył co następuje.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a., sądy te badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż skardze nie można odmówić słuszności.

W pierwszej kolejności Sąd badał zgodność zaskarżonej decyzji z zastosowanym w niej prawem materialnym, co oznacza także kontrolę dokonanej przez organ interpretacji zastosowanej normy prawa, przyjęta bowiem przez art. 6 k.p.a. zasada praworządności stanowiąca konsekwentne odbicie przepisu art. 7 Konstytucji RP obejmuje zarówno obowiązek zastosowania właściwej normy prawnej, jak i obowiązek ustalenia jej właściwego rozumienia.

Rozważania swoje Sąd rozpoczął od oceny charakteru powtórnej rejestracji bezrobotnego, następującej po okresie czasu stanowiącym przerwę w pobieraniu przyznanego przy wcześniejszej rejestracji prawa do zasiłku. W tym celu należało poddać ocenie zapis zawarty w treści art. 25 ust. 12 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56).

Zapis ten nie budzi wątpliwości co do faktu, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni i zarejestrował się ponownie w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny, nadto w dniu tej kolejnej rejestracji spełniał określone w art. 23 ustawy, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku.

Należy zauważyć, że przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego ( vide uchwała Sądu Najwyższego sygn. I PZP 41/92 OSNCP 1992 z 12 poz. 213, czy uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2000 r. sygn. OPS 9/00 publ. ONSA nr 1 poz. 5 z 2001 r.) były już wątpliwości prawne związane z "tożsamością zasiłku" otrzymywanego przy pierwszej rejestracji i rejestracji następującej po ustaniu krótkotrwałego zatrudnienia. Wskazane wyżej uchwały jednoznacznie stwierdzały, iż bezrobotni korzystający ze szczególnego uregulowania jakim jest przepis art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu powracają do tej samej sytuacji, jaka była w momencie rejestracji przed przerwą wywołaną utratą statusu bezrobotnego, a ich prawo do zasiłku skróconego stanowi kontynuację uzyskanego przy pierwszej rejestracji uprawnienia, wywodząc się z tych samych przesłanek faktycznych, które stanowiły podstawę przyznania tego uprawnienia. Odmienna bowiem wykładnia prowadziłaby do podwójnego uwzględnienia tego samego okresu zatrudnienia, który był podstawą nabycia prawa do zasiłku przy pierwszej rejestracji.

Aczkolwiek wskazane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego dotyczyły charakteru zasiłku uzyskiwanego na mocy art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, a zatem nie wypowiadały się wprost na temat charakteru powtórnej rejestracji bezrobotnego dokonanej po przerwie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż pozwalają także na wywiedzenie poglądu co do "tożsamości" rejestracji.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prezentuje pogląd, iż dla oceny uprawnień bezrobotnego do świadczenia przedemerytalnego w aspekcie zapisu zawartego w art. 37 lit. l omawianej ustawy, znaczenie mieć powinna pierwotna rejestracja, z której wywodzi się prawo do zasiłku "uzupełniającego". Trzeba bowiem wziąć pod uwagę, iż uprawnienia z chwili rejestracji, o których mowa w art. 37 lit. l, to nie tylko odpowiedni staż pracy i wiek, lecz także status bezrobotnego z prawem do zasiłku.

Jak już zostało stwierdzone, ponowna rejestracja bezrobotnego po przerwie trwającej krócej niż 365 dni nie stanowi podstawy do uzyskania odrębnych uprawnień lecz powoduje kontynuację jednego i tego samego prawa wywodzącego się z tych samych warunków faktycznych. Jest to bowiem ten sam zasiłek, przysługujący tej samej osobie,

a ustawodawca, mimo chwilowej utraty przez osobę statusu bezrobotnego odstąpił

w tym przypadku od warunku, jakim jest przepracowanie nowych 365 dni dla uzyskania prawa do zasiłku, pozwalając na powrót do poprzedniej sytuacji prawnej. Reasumując, należy przyjąć, iż również dla osoby pobierającej zasiłek uzupełniający, występującej

z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, istotne znaczenie ma ta rejestracja, z której wywodzą się jej uprawnienia do statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, a więc rejestracja pierwotna. Konsekwentnie do tego, wszystkie pozostałe uprawnienia wymagane w treści art. 37 lit. k powinny zostać spełnione w chwili pierwotnej rejestracji osoby bezrobotnej korzystającej z prawa do zawieszonego zasiłku na mocy art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Trudno byłoby bowiem inaczej rozumieć sformułowanie zawarte w art. 37 lit. l omawianej ustawy brzmiące -.. "spełniła warunki do nabycia w dniu rejestracji". Nie jest możliwe, by racjonalny ustawodawca w tej samej normie prawnej miałby stawiać inne wymagania dla wykazania uprawnień w postaci wieku i stażu pracy, a inne dla wykazania statusu bezrobotnego

z prawem do zasiłku.

Z podanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu przedstawionego w decyzji organu I instancji, z którego wynikało, że skarżący nie ma możliwości uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku powrotu do pobierania zasiłku dla bezrobotnych na mocy art. 25 ust. 12 ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa nadto, iż problematyka powyższa nie została w żadnym zakresie uwzględniona w rozważaniach organu II instancji, a Wojewoda Ś. nie odniósł się do przywołanego wyżej stanowiska przedstawionego w decyzji Starosty Powiatu C.

Przyjmując zatem, iż dla oceny żądania skarżącego istotne znaczenie ma data [...]r. kiedy posiadał [...] lat i [...] lat okresu wymaganego do emerytury, a nadto zwolniony został z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, w drugiej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne dokonanie analizy sytuacji skarżącego w aspekcie przepisów art. 37 lit. k i 37 lit. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zarówno w ich brzmieniu sprzed 1 stycznia 2002 r. jak i w wersji obowiązującej po dokonaniu nowelizacji ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół ( Dz. U. Nr 154, poz. 1793 ).

Bezspornie należy stwierdzić, iż skarżący w chwili rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy należał do grupy podmiotów które przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dokonanej w dniu 17 grudnia 2001 roku nie stanowiły adresatów normy opisanej w treści art. 37 k ust. 1 pkt 1 do 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji obowiązującej do dnia 1 stycznia 2002 r. Jest zatem oczywiste, iż nie należał on również do adresatów norm prawnych zawartych w art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. i art. 3 ust. 1

i 2 ustawy z 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty ( Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65 ), w których ustawodawca zdecydował się na respektowanie ochrony praw nabytych w stosunku do tych osób, które spełniały warunki wymagane do nabycia świadczenia przedemerytalnego w okresie do 12 stycznia 2002 roku. Nie spełniając bowiem w dniu rejestracji przesłanek zawartych w art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu sprzed nowelizacji, pozostawał poza możliwością zastosowania tego przepisu

w wersji sprzed 1 stycznia 2002 r. Jednocześnie spełniając wymogi zawarte w art. 37 k ust. 1 po nowelizacji, lecz będąc zarejestrowany w Urzędzie Pracy przed wejściem

w życie nowej wersji art. 37 k ust. 1, zgodnie z poglądem Wojewody Ś., pozostawał poza możliwością zastosowania przepisu art. 37 k ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. Pogląd prawny przedstawiony powyżej trudno jest uznać jako pogląd zgodny z ratio legis dokonanej przez ustawodawcę nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Dokonując interpretacji norm prawnych należy domniemywać, iż mamy do czynienia

z rozsądnym i sprawiedliwym ustawodawcą. Nie do pogodzenia z takim domniemaniem byłoby ustalenie, iż regulacja prawna państwa demokratycznego pozostawia jako nienormowaną sytuację, i to w zakresie niezwykle istotnym, bo dotyczącym zabezpieczenia socjalnego, pewnej grupy obywateli.

Przy interpretowaniu treści normy prawnej szczególną rolę odgrywa ustalenie celu normy, to znaczy rezultatu, jaki w sferze stosunków społecznych zamierzono osiągnąć za pomocą danej normy. Ten rodzaj wykładni prawa, zwanej wykładnią celowościową, nakazuje stosować taką interpretację, która odpowiada przede wszystkim zasadom wyrażonym w Konstytucji. ( Por. stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przedstawione

w wyroku z dnia 8 marca 2005 r. sygn. P 15/04 z którego wynika, iż sądy administracyjne zobowiązane są do dokonywania wykładni zgodnej z Konstytucją i że jest to postać bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy – art. 8 Konstytucji ).

Dokonując wykładni normy zawartej w treści art. 37 l ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji po 1 stycznia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał przede wszystkim na względzie konstytucyjnie zagwarantowane obywatelowi prawo do zabezpieczenia społecznego , a także cele wskazanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które jednoznacznie wynikają z jej art. 1 ust. 1 stanowiącego, iż ustawa ta określa zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy.

Biorąc także pod uwagę, iż pierwszeństwo i podstawowe znaczenie w procesie wykładni ma niewątpliwie metoda językowa, odwołująca się do reguł znaczeniowych języka potocznego, ( por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2001 r., I KZP 22/01 ( OSNKW 2001, z. 11-12, poz. 86 ), a także A. Redelbach, S. Wronkowska, Z. Ziembiński : Zarys teorii państwa i prawa, Warszawa 1992,

s. 203 i nast.; L. Morawski : Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 1997, s. 151; J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 123 i nast.,), Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał także wykładni werbalnej treści art. 37 l ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu, w jego brzmieniu po 1 stycznia 2002 roku, a więc w wersji obowiązującej w dniu zgłoszenia przez skarżącą wniosku o przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Doszedł przy tym do wniosku, iż zapis brzmiący : "spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy" nie wskazuje na konieczność rejestracji bezrobotnego w jakiejkolwiek określonej dacie.

Stosując zatem obie metody interpretacyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie jest dopuszczalna interpretacja treści art. 37 lit. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jego brzmieniu po 1 stycznia 2002 r. nakazująca ograniczenia czasowe odnośnie zdarzenia, jakim była rejestracja bezrobotnego. Rejestracja ta zatem mogła nastąpić również przed wejściem w życie przepisu art. 37 k ust. 1 w wersji po

1 stycznia 2002 r. a organ przy wydawaniu decyzji po 1 stycznia 2002 r. w przedmiocie prawa do świadczenia przedemerytalnego miał obowiązek, bez względu na datę rejestracji, wziąć pod uwagę stan prawny z dnia orzekania i dokonać prawidłowej subsumcji stanu faktycznego z chwili rejestracji pod normę prawną z chwili wydawania decyzji.

Podobne, co przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym wyroku stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ( vide wyrok z dnia

1 lipca 2004 r. sygn. 2 II SA/3583/03 ) stwierdzając, iż przepis art. 37 lit. l omawianej ustawy nie zawiera żadnego wskazania, by warunki, wymagane przez ustawodawcę do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego były warunkami określonymi

w brzmieniu tego aktu prawnego sprzed 1 stycznia 2002 r. jeżeli również rejestracja nastąpiła pod rządem tych ostatnich przepisów.

Zaznaczyć tu należy, iż pogląd taki pozostaje w zgodzie z procedurą administracyjną wskazującą jako miarodajny dla oceny stanu prawnego, stan obowiązujący w chwili wydawania decyzji ( vide B. Adamiak, Komentarz, Warszawa 1998, str. 363, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r. sygn. V SA 283/00 publ. LEX nr 50110 ).

Błędnie zatem uznał organ za konieczne dla przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37 lit. k w związku z art. 37 lit. l ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu po 1 stycznia 2002 r. – tylko taką rejestrację strony w Urzędzie Pracy, która miałaby miejsce w dacie obowiązywania wskazanych przepisów.

Przenosząc rozważania Sądu na grunt rozstrzyganej sprawy należy przyjąć, iż skarżący, jako bezrobotny korzystający z prawa do zasiłku zawieszonego, nabył uprawnienia zarówno do zasiłku jak i statusu bezrobotnego w chwili swojej pierwszej rejestracji, która miała miejsce w dniu [...]r. W tym też dniu, zgodnie z decyzją ZUS z dnia [...]r. posiadał [...] lat [...] miesiące i [...] dni okresu uprawniającego do emerytury. Jako urodzony w dniu [...]r. posiadał w chwili rejestracji [...] lat.

Wniosek skarżącego o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego został złożony

w dniu [...]r., a zatem pod rządem obowiązywania ustawy o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji nadanej nowelą z dnia 17 grudnia 2001 roku. Wolą ustawodawcy, jak wcześniej się uzasadnia, było nakazanie w art. 37 l ustawy

o zatrudnieniu i bezrobociu w jej brzmieniu po 1 stycznia 2002 r., by w celu uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego już w dniu rejestracji spełniać przesłanki wymagane do jego nabycia, co skarżący zdaniem Sądu uczynił.

W toku ponownego postępowania, organ administracji rozpozna sprawę z wniosku skarżącego biorąc pod uwagę stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W konsekwencji, wobec naruszenia art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu na dzień 1 stycznia 2002 r., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przy wydawaniu decyzji II instancji, należało na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. orzec jak w sentencji.

su.