Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 219/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1-6
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" w R. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 czerwca 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. wystąpiła do Burmistrza Miasta R. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

1) czy inwestycja została sfinansowana ze środków publicznych?

2) czy dotacja została przeznaczona na cel zgodny z celem, na który została przyznana?

3) kto i na jakiej podstawie prawnej wstrzymał budowę parkingu w 1992 r. (teren zaznaczony kolorem zielonym w załączniku pisma z dnia 24 Iistopada 2016 r.)?

4) w jaki sposób doszło do zamiany gruntów, a więc sprzedaży mieszkańcom drogi publicznej zamiast parkingu?

5) dlaczego powierzchnia działki w księdze wieczystej [...] różni się od powierzchni sprzedanej na przetargu?

6) kto i na jakiej podstawie prawnej w naszej księdze wieczystej w prawie użytkowania wieczystego zmniejszył powierzchnię działki z 0,5501 ha na 0,3140 ha?

7) kto i na jakiej podstawie prawnej zmienił przedmiot przetargu?

Jednocześnie wnioskodawca prosił o ustosunkowanie się: po pierwsze, do zestawienia wydatków ze środków własnych miasta R. poniesionych w związku z realizacją budowy budynku mieszkalnego przy ul. [...], a po drugie, do pisma z dnia 29 października 1992 r. informującego o zaległościach finansowych z tego tytułu, oraz przytoczył historię sprzedaży tej nieruchomości.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z informacją zawartą w ogłoszeniu o przetargu nieograniczonym z 1992 r., przedmiotem przetargu była nieruchomość gruntowa o powierzchni 0,3140 ha. Równocześnie podkreślił, iż odpowiedzi na pozostałe pytania, które się powtórzyły i zostały udzielone w poprzedniej korespondencji, w szczególności w piśmie organu z dnia 29 maja 2017 r.

Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z dnia 19 czerwca 2017 r. Jednocześnie zarzuciła organowi administracji naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p."), poprzez nieudostępnienie żądanej we wniosku informacji publicznej, która miała na celu wyjaśnić nieprawidłowości związane z dokończeniem inwestycji i przetargu nieruchomości zapisanej w KW nr [...], położonej w R. przy ul. [...], gdy obowiązki inwestora przejął Urząd Miasta R..

W uzasadnieniu skargi Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. wskazała, że pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Urząd Miasta R. zwrócił się do Urzędu Miasta W. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytania od 1 do 4 zawarte we wniosku z dnia 12 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Urząd Miasta W. poinformował, iż całość dokumentacji została przekazana, po odłączeniu Miasta R., do Urzędu Miasta R.. Podkreśliła, że pismem z dnia 8 maja 2017 r. Burmistrz Miasta R. poinformował Urząd Miasta W. o tym, że Miasto R. nie prowadziło inwestycji związanej z budową budynku wielorodzinnego, położonego w R. przy ul. [...], zatem nie posiada wiedzy umożliwiającej udzielenie odpowiedzi na zadane pytania. Jednakże w odpowiedzi na wyżej wymienione pismo Urząd Miasta W. ponownie stwierdził, iż nie posiada dokumentów związanych z realizacją zadania dotyczącego budowy budynku wielorodzinnego, położonego w R. przy ul. [...] (pismo z dnia 12 czerwca 2017 r.). Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. wywiodła, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...]r. nr [...] przedmiotem przetargu były 44 lokale mieszkalne położone przy ul. [...], o łącznej powierzchni 0,649 ha, wpisane w księdze wieczystej nr [...]. Podsumowując, nie otrzymała od organu rzetelnej odpowiedzi na żadne z zadanych przez nią we wniosku pytań, natomiast te które pozyskała były wymijające bądź sprzeczne z zebranymi przez nią samą dokumentami.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem organu skarga powinna zostać odrzucona, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. przed jej wniesieniem nie złożyła ponaglenia. Odnosząc się do merytorycznej treści wniosku uznał, iż żądana informacja publiczna została już udzielona i stanowi część korespondencji prowadzonej od miesiąca lipca 2015 r. pomiędzy Miastem R. a Wspólnotą Mieszkaniową "A" w R., w związku z zamiarem zbycia działki gruntu, na której wybudowała ona parking, w oparciu o zawartą w 2001 r. umowę użyczenia. Poza tym wyjaśnił że prowadzi obszerną korespondencję w związku z zamiarem nabycia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu będącego w użytkowaniu wieczystym członków Wspólnoty, a który, jak się okazało po pomiarze geodezyjnym, zajmuje częściowo pas gminnej drogi publicznej. Dodał również, że zaoferował zamianę gruntu zajętego pod drogę na grunt przylegający bezpośrednio do działki będącej w użytkowaniu wieczystym, jednakże z uwagi na fakt, iż grunt ten nie jest gruntem, na którym został wybudowany parking, Wspólnota Mieszkaniowa "A" w R. nie wyraziła zgody na taką zamianę. Jeszcze raz podkreślił, że nie posiada dokumentacji, pozwalającej na udzielenie odpowiedzi na pytania od 1 do 4 wniosku i dlatego w tym zakresie przekazał wniosek do Prezydenta Miasta W., bowiem budynek wielorodzinny, którego dotyczą pytania, został wybudowany przez Miasto W., z tego powodu skarga w powyższym zakresie jest bezzasadna. Natomiast na pytanie 5 i 6 wniosku z dnia 15 maja 2017 r. organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 29 maja 2017 r. Dodał również, że na pytanie 7 wniosku z dnia 19 czerwca 2017 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. informując równocześnie, iż odpowiedzi na pytania, które się powtórzyły, zostały udzielone w poprzedniej korespondencji, skierowanej do Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w R. Podsumowując, otrzymała ona odpowiedzi na zadane pytania, natomiast odmiennym zagadnieniem jest, czy jest z tych odpowiedzi zadowolona.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 26 października 2017 r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt IV SAB/Gl 217/17 i IV SAB/Gl 218/17 z niniejszą sprawą do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania. Pełnomocnik skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w R. poinformował, iż dopiero w dniu 6 maja 2002 r. uzyskał dokumentację inwestycyjną a w dniu 26 lipca 2017 r. uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...]r., na podstawie której został ogłoszony przetarg na sprzedaż mieszkań wraz z gruntem w budynku przy ul. [...] w R.. Pełnomocnik organu natomiast cofnął żądanie zawarte w odpowiedzi na skargę, dotyczące zasądzenia kosztów postępowania oraz oświadczył, że jeszcze w dniu poprzedzającym rozprawę udał się do Referatu Mienia Komunalnego Urzędu Miasta w R. celem potwierdzenia, czy żadne inne dokumenty poza przekazanymi skarżącej w 2002 r. znajdują się w zasobach Urzędu Miasta w R. i otrzymał informację, iż innych dokumentów w tej sprawie ten Referat nie posiada.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który wskazuje, że w tym przypadku Sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6 p.p.s.a.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm., zwanej dalej jak dotychczas: "u.d.i.p."), przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie: "k.p.a.") stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, w związku z tym nie mają one zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie przyjąć należy, że skarga z dnia 31 lipca 2017 r. na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna i nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do tut. Sądu, z tego powodu wniosek o jej odrzucenie zawarty w odpowiedzi na skargę nie jest zasadny.

Wskazać należy, iż prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób, a także podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia.

Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, to podmiot zobowiązany do jej udzielenia, w formie uregulowanej w u.d.i.p., powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności. Tak samo powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu do nich nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 3109/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej w skrócie: "CBOS").

Skarga na bezczynność organów ma więc na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy, bowiem jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. o sygn. akt II OSK 2453/10 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r. o sygn. akt I SAB/Wa 109/10, CBOS). Dopiero niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, a także brak decyzji o odmowie jej udzielenia, w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że organ pozostaje w bezczynności, o ile oczywiście wniosek dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. o sygn. akt l OSK 601/05, CBOS).

W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu - Burmistrza Miasta R., do którego w dniu 19 czerwca 2017 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na 7 pytań:

1) czy inwestycja została sfinansowana ze środków publicznych?

2) czy dotacja została przeznaczona na cel zgodny z celem, na który została przyznana?

3) kto i na jakiej podstawie prawnej wstrzymał budowę parkingu w 1992 r. (teren zaznaczony kolorem zielonym w załączniku pisma z dnia 24 Iistopada 2016 r.)?

4) w jaki sposób doszło do zamiany gruntów, a więc sprzedaży mieszkańcom drogi publicznej zamiast parkingu?

5) dlaczego powierzchnia działki w księdze wieczystej [...] różni się od powierzchni sprzedanej na przetargu?

6) kto i na jakiej podstawie prawnej w naszej księdze wieczystej w prawie użytkowania wieczystego zmniejszył powierzchnię działki z 0,5501 ha na 0,3140 ha?

7) kto i na jakiej podstawie prawnej zmienił przedmiot przetargu?

Omawiane przepisy u.d.i.p. stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych w tej ustawie formach (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 w związku z art. 6; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne"; a po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W świetle powyższego Burmistrz Miasta R. bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, co zostało szerzej omówione w uzasadnieniach dwóch wyroków tut. Sądu z dnia 12 listopada 2017 r. w sprawie skarżącej o sygn. akt IV SAB/Gl 217/17 i 218/17.

Jednakże nie wszystkie pytania zawarte we wniosku z dnia 19 czerwca 2017 r. dotyczą informacji publicznej. W ocenie składu orzekającego pytanie numer 5, które brzmiało: "dlaczego powierzchnia działki w księdze wieczystej [...] różni się od powierzchni sprzedanej na przetargu?" oraz pytanie numer 6: "kto i na jakiej podstawie prawnej w naszej księdze wieczystej w prawie użytkowania wieczystego zmniejszył powierzchnię działki z 0,5501 ha na 0,3140 ha?", a także pytanie numer 7: "kto i na jakiej podstawie prawnej zmienił przedmiot przetargu?" nie można uznać za informację publiczną, albowiem nie odnoszą się one do sfery faktów, lecz posiadanej przez organ wiedzy.

W orzecznictwie przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych (w tym treść dokumentów), odnoszącą się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związaną z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczącą. Informacją publiczną są zarówno wiadomości bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których wymienione podmioty używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zasadniczo chodzi więc o wiadomości (fakty, dane, treści dokumentów) służące realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnoszące się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, informacja, aby posiadała walor informacji publicznej, musi wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu, ze stanem określonych zjawisk na dzień jej udzielenia (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2002 r. o sygn. akt II SA 1956/02; z dnia 25 marca 2003 r. o sygn. akt II SA 4059/02; z dnia 7 grudnia 2010 r. o sygn. akt II OSK 1774/10, CBOS). W związku z powyższym, organ w odpowiedzi na pytanie 5 i 6 oraz 7 powinien był jedynie poinformować skarżącą, iż nie dotyczą one informacji publicznej. Jednocześnie należy podkreślić, że w sytuacji gdy skarżąca kwestionuje treść księgi wieczystej, to zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1007), będąc właścicielem nieruchomości lub wieczystym użytkownikiem może złożyć do sądu rejonowego, który prowadzi jej księgę wieczystą wniosek o sprostowanie oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do pytania numer 1, które brzmiało: "czy inwestycja została sfinansowana ze środków publicznych?" należy wskazać, że informację publiczną stanowią ustalenia dotyczące płatności w związku z realizacją porozumienia/umowy, czyli wszelkie informacje dotyczące realizacji inwestycji ze środków publicznych (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r. o sygn. akt IV SAB/Po 80/14, CBOS), a zatem zdaniem Sądu wyżej wymienione pytanie dotyczy informacji publicznej. Następnie pytanie numer 2: "czy dotacja została przeznaczona na cel zgodny z celem, na który została przyznana?" również należy uznać za informację publiczną albowiem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w szczególności wyrokiem NSA z dnia 13 maja 2015 r. o sygn. akt I OSK 634/15 (CBOS) gospodarowanie mieniem publicznym jest sprawą publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a zatem informacja z nim związana stanowi informację publiczną. Tym samym w ocenie Sądu kwestia przeznaczenia otrzymanej przez jednostkę samorządu terytorialnego dotacji z budżetu państwa na budowę mieszkań jest bez wątpienia informacją publiczną. Poza tym w opinii Sądu również pytanie numer 3: "kto i na jakiej podstawie prawnej wstrzymał budowę parkingu w 1992 r.?" oraz pytanie numer 4: "w jaki sposób doszło do zamiany gruntów, a więc sprzedaży mieszkańcom drogi publicznej zamiast parkingu?" stanowią informację publiczną dotyczą bowiem realizacji jednego z zadań własnych gminy, określonego między innymi w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym, a mianowicie gminnego budownictwa mieszkaniowego. W związku z powyższym, w opinii Sądu, skoro pytania numer 1, 2, 3 i 4 dotyczyły informacji publicznej, to organ był zobowiązany udzielić na nie odpowiedzi ale pod warunkiem, że posiadał odpowiednią dokumentację, która te informacje zawierała.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, organ pismem z dnia 29 czerwca 2017r. udzielił odpowiedzi na pytanie 7, wyjaśniając skarżącej, że zgodnie z informacją zawartą w ogłoszeniu o przetargu nieograniczonym z 1992 r., przedmiotem przetargu była nieruchomość gruntowa o powierzchni 0,3140 ha a ponadto wskazując, iż odpowiedzi na pozostałe pytania zawarte we wniosku, które zresztą powtórzyły się, zostały już udzielone w poprzedniej korespondencji, w szczególności w piśmie z dnia 29 maja 2017 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że pytania od 1 do 4 zostały przekazane do Urzędu Miasta W. z uwagi na brak dokumentacji umożliwiającej udzielenie na nie odpowiedzi, co dodatkowo zostało potwierdzone oświadczeniem pełnomocnika organu złożonym na rozprawie, który wskazał, że jeszcze w dniu 25 października 2017 r. udał się do Referatu Mienia Komunalnego Urzędu Miasta w R. celem potwierdzenia, czy żadne inne dokumenty poza przekazanymi skarżącej w 2002 r. znajdują się w zasobach Urzędu Miasta w R. i otrzymał informację, iż innych dokumentów ten Referat nie posiada. W związku z powyższym w niniejszej sprawie wszystkie trzy przesłanki nie zostały spełnione odnośnie pytań zawartych we wniosku z dnia 19 czerwca 2017 r., bowiem pytania od 1 do 4 stanowiły informację publiczną, jednakże organ nie był w jej posiadaniu, natomiast pytania od 5 do 7 wniosku nie stanowiły informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.