Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 53/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art 6 ust 1 pkt 4 lit a , art 4 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art 119 i 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 10 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii decyzji Starosty T. nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak [...] wraz z załącznikami I. zobowiązuje Starostę T. do załatwienia wniosku A. F. z dnia 10 kwietnia 2019 r. w terminie 1 miesiąca, II. stwierdza, że bezczynność Starosty T. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Starosty T. na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. (który wpłynął do organu 11 kwietnia 2019 r.) A. F. zażądał od Starosty T. udostępnienie mu informacji publicznej poprzez sporządzenie i przesłanie zwykłej kserokopii decyzji Starosty nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...], wraz z załącznikami tj:

1. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącą ul. [...] w

Z. wydanej na podstawie art 72 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 3

października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

2. decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wydaną w trybie art. 36 ust. 1

pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst

jedn.: Dz. U z 2018 r., póz. 10) z uwagi na zabytkowy charakter obiektów nieruchomości po których przebiega droga publiczna ul G. w Z.;

3. wypisem ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji w postaci ul. [...] w Z.

4. opinią Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie uzgodnienia przebiegu dróg ewakuacyjnych i przeciwpożarowych prowadzących z budynków Hotelu [...] oraz Restauracji "[...] - ul. [...].

W przypadku odmowy wydania tych dokumentów wnioskodawca zwrócił się o poinformowanie go o terminie, w którym mógłby przyjść do Starostwa Powiatowego w Z. w celu osobistego zapoznania się z interesującymi go informacjami.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2019 r. (przesłanym wnioskodawcy 29 kwietnia 2019 r., a doręczonym mu 30 kwietnia 2019 r.) stanowiącym odpowiedź na powyższy wniosek Starosta poinformował (A. F. "zgodnie z posiadanymi informacjami, akta sprawy znak: [...] dotyczącej wydanego pozwolenia na budowę znajdują się w Głównym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. W celu uzyskania informacji publicznej z tych akt należy się zwrócić do organu, który jest w posiadaniu akt ww. postępowania. Zwracamy uwagę, że sprawa decyzji

środowiskowej dla inwestycji zatwierdzonej w ww. postępowaniu została Panu wyjaśniona w piśmie Urzędu Miasta Z. znak [...] a także została rozstrzygnięta w postanowieniu WSA sygn. akt II SAB/Kr 248/18, które to postanowienie zakończyło zainicjowane przez Pana postępowanie skargowe w tej kwestii. Sprawa została zatem ostatecznie rozstrzygnięta zaś kolejne wnioski w tej samej sprawie są jedynie napędzaniem zbędnej i kosztownej biurokracji".

A. F. wniósł skargę na bezczynność Starosty, domagając się zobowiązania organu do doręczenia mu kserokopii decyzji Starosty nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak [...] Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia mu wymienionej decyzji, przyznania mu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Do skargi dołączono ponaglenie A. F. skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. z dnia 22 stycznia 2019 r. uznające za uzasadnione ponaglenie A. F. w związku z niezałatwieniem przez Starostę wniosku A. F.. o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.

W odpowiedzi na skargę Starosta T. wniósł o jej odrzucenie. W skardze zarzucono nie doręczenie skarżącemu decyzji znak [...] dotyczącej pozwolenia na budowę. Mając na względzie, że treść skargi i załączniki do niej dotyczą innego zakresu spraw (załączniki dotyczą spraw z zakresu geodezji), organ skierował do A. F. pismo z dnia 15 lutego 2019 r. znak [...], o wyjaśnienie charakteru i treści skargi. Pismo doręczono skarżącemu 25 lutego 2019 r. i organ nie otrzymał na nie odpowiedzi.

W kwestii doręczenia skarżącemu decyzji znak [...]zakończyła ona postępowanie, w którym skarżący nie był stroną), składał on w tej sprawie niezliczoną ilość wniosków i skarg. Sprawa została rozpatrzona przez Wojewodę [...] i zakończona postanowieniem z dn. 21 stycznia 2019 r. znak [...], w którym nie stwierdzono bezczynności tutejszego organu oraz poinformowano A. F. ostatecznym załatwieniu tej sprawy. Postępowanie wznowieniowe w sprawie tej decyzji także zakończyło się wydaniem przez Starostę

postanowienia, które jest ostateczne. Mając to na względzie skargę należy uznać za bezzasadną.

W piśmie z dnia 31 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Starosty o nadesłanie akt administracyjnych znak [...] dot. pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na wezwanie Starosta wyjaśnił, że wymienione akta administracyjne obecnie znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, gdzie zostały przekazane przez Głownia- Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz z odpowiedzią na skargę A. F. na decyzję GINB z dnia 21 marca 2019 r. znak [...]

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. póz. 2188 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach

skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy - art. 3 §

2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3§2 pkt4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do

dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku

wynikających z przepisów prawa;

3) 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem rozpoznania Sąd uczynił sposób załatwienia przez Starostę wniosku skarżącego ż dnia 10 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii decyzji Starosty nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...] wraz z załącznikami. W skardze bowiem wyraźnie wymienia się tę właśnie decyzję i

zarzuca organowi brak jej doręczenia. Załączenie do skargi ponaglenia skierowanego

do innego organu w innej sprawie nie zmienia przedmiotu i treści skargi.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U, z 2018 r. póz. 1330 z późn. zm.) - dalej określanej jako "u.d.i.p." - udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Decyzja administracyjna, o której mowa we wniosku z dnia 10 kwietnia 2019 r. niewątpliwie mieści się w zakresie przedmiotowym tego przepisu, a zatem stanowi informację publiczną. Starosta T. jako organ władzy publicznej również podlega przepisom tej ustawy (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Odpowiadając na wniosek z 10 kwietnia 2019 r. Starosta T.i wskazał, że wobec faktu, że akta sprawy znajdują się w Głównym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, to do tego właśnie organu należy zwrócić się o udostępnienie informacji publicznej z tych akt.

Taka argumentacja nie stanowi właściwej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Żądana przez skarżącego decyzja została

wydana przez Starostę (co nie jest sporne w niniejszej sprawie) i to ten właśnie organ jest dysponentem informacji publicznej obejmującej treść tej decyzji. Okoliczność, że w danym momencie akta sprawy, w której owa decyzja została wydana znajdują się w innym organie czy też w sądzie (pismo Starosty z dnia 7 czerwca 2019 r.) nie zwalnia dysponenta informacji od obowiązku jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę Starosta przyznał, że żądana przez skarżącego decyzja znak [...] zakończyła postępowanie, w którym skarżący nie był stroną. Okoliczność ta ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Takim "przepisem szczególnym" w rozumieniu powołanego wyżej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. są regulacje kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące dostępu stron postępowania do akt sprawy (art. 73 - 74a k.p.a.). Gdyby skarżący był stroną postępowania administracyjnego, to miałby dostęp do akt sprawy w trybie

wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co wyłączałoby

możliwość zastosowania ustawy o dostępie do infomacji publicznej. Natomiast podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym ma prawo domagać się udostępnienia informacji publicznej w postaci wydanej w tym postępowaniu decyzji właśnie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takim jednak przypadku udostępnienie informacji publicznej następuje po przeprowadzeniu tzw. anonimizacji czyli po usunięciu z treści dokumentu danych chronionych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2013 r., l OSK 2267/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazał: "Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m.in. zastosowana przez organ w rozpatrywanej sprawie tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi jednak potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy (o dostępie do informacji publicznej), gdyż przepis

ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych".

Na obecnym etapie postępowania Sąd nie jest władny wskazywać na sposób załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie o bezczynność Sąd stwierdza jedynie, czy doszło do bezczynności, czy miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Jeżeli Sąd stwierdzi bezczynność - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dlatego też, stwierdzając, że wniosek skarżącego z dnia 10 kwietnia 2019 r. nie został załatwiony w sposób zgodny z przepisami i Starosta pozostaje w tym zakresie w bezczynności, Sąd w pkt l wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku A. F. z dnia 10 kwietnia 2019 r. w terminie 1 miesiąca - na podstawie powołanego wyżej at. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przy określeniu terminu załatwienia sprawy Sąd wziął pod uwagę ewentualną konieczność wystąpienia przez Starostę do organu lub sądu, w którym akta będą się znajdowały o umożliwienie realizacji wniosku. Z tego względu wyznaczono okres 1 miesiąca na załatwienie wniosku, pomimo, że z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika obowiązek załatwiania spraw w terminie 14

dni.

Rozpoznając wniosek z 10 kwietnia 2019 r. należy uwzględnić, że mieści się on w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do infomacji publicznej i załatwić go w sposób przewidziany przepisami tej ustawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy doszło do bezczynności, jednakże nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa - o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. W tym zakresie Sąd uwzględnił podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty, iż w sprawie doręczenia kopii decyzji Starosty nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak [...] A. F.) składał "niezliczoną ilość wniosków i skarg". Jak twierdzi Starosta Wojewoda [...]i w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2019 r. znak [...] nie stwierdził bezczynności Starosty, a także postępowanie wznowieniowe w sprawie tej decyzji także zakończyło się wydaniem przez Starostę postanowienia, które jest ostateczne. Z tych względów organ mógł pozostawać w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, iż sposób załatwienia wniosku z dnia 10 kwietnia 2019 r. jest prawidłowy. Sąd doszedł do innego wniosku, jednakże w świetle powyższych okoliczności nie sposób dopatrywać się w działaniach organu złej woli.

W pkt III wyroku oddalono skargę w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W pkt IV wyroku zasądzono koszty postępowania w kwocie 100 zł, stanowiącej wysokość wpisu od skargi - na podstawie art. 200 p.p.s.a.