Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 971/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Po 468/18 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Po 468/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej także Kolegium) z [...] lutego 2018 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 28 sierpnia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zwrócił się do Starosty Gnieźnieńskiego (dalej także "Starosta") o dokonanie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w odniesieniu do kierowcy Z. K.. Kierowca otrzymał łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jako podstawę prawną wystąpienia Komendant przedstawił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., dalej "p.r.d.") oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (na datę wniosku tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej "u.k.p."). W innym piśmie z tej samej daty Komendant wystąpił do Starosty z wnioskiem o skierowanie Z. K. na badania psychologiczne na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b u.k.p.

Pismem z 5 września 2017 r. Starosta, powołując się na art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") zawiadomił Z. K. o wszczęciu z urzędu postępowań:

– w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy,

– w sprawie skierowania na badania psychologiczne oraz

– w sprawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustawa (Dz. U. z 2015 r. poz. 541; dalej "ustawa z 20 marca 2015 r.").

Decyzją z [...] września 2017 r., znak [...] Starosta Gnieźnieński, powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r., orzekł o zatrzymaniu Z. K. prawa jazdy [...]. Wskazał, że otrzymał od Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, z którego wynika, że ten wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy z 20 marca 2015 r., Starosta jest uprawniony do wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. podniósł, że złożył do Sądu Rejonowego w G. wniosek o uchylenie mandatu karnego z 21 sierpnia 2017 r., który nie został dotychczas rozpoznany. Zaznaczył też, że wykroczenia, poza jednym, popełnione zostały samochodem osobowym, a decyzja obejmuje wszystkie kategorie prawa jazdy, w tym niezbędną skarżącemu do wykonywania zawodu C+E. Nadto pominięto fakt odbycia przez skarżącego po 21 sierpnia 2017 r. szkolenia, które spowodowało zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Decyzją z [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty Gnieźnieńskiego. Wyjaśniło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy z powodu przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych ma charakter związany, co oznacza, że organ nie może kierować się tzw. uznaniem administracyjnym. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r., organ obowiązany jest zatrzymać kierowcy prawo jazdy. Dokumentem wystarczającym do wydania decyzji był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z 28 sierpnia 2017 r. Organy administracji publicznej są związane wskazaną przez Policję w ewidencji liczbą punktów przypisanych za stwierdzone naruszenia przepisów ruchu drogowego. Kolegium stwierdziło, że Starosta prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny sprawy.

Odnosząc się do kwestii szkolenia zmniejszającego liczbę punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, Kolegium wyjaśniło, że w myśl § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium wniósł Z. K.. Przedstawił w niej zarzuty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności któregokolwiek z tych aktów, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa.

Zdaniem tego Sądu poza sporem w sprawie pozostaje, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii A, B, BE, C, CE i T. W ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zebrane zostały dane o siedmiu naruszeniach przepisów ruchu drogowego, jakich dopuścić się miał Z. K. w okresie od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. i za które otrzymał 27 punktów karnych. Dane te przekazano Staroście Gnieźnieńskiemu w treści wniosków o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Faktu formalnego otrzymania punktów Z. K. nie kwestionował. Jedynie w odwołaniu sygnalizował, że podjął starania, aby przed Sądem Rejonowym w G. doprowadzić do uchylenia mandatu karnego z 21 sierpnia 2017 r. Do kwestii tej nie wrócił już jednak w skardze.

Sąd ten przytoczył art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. oraz art. 130 ust. 1 i 2 p.r.d. (w brzmieniu z daty decyzji Kolegium) stanowiące o ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz punktach za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Powyższe regulacje zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (na które powołało się Kolegium w swej decyzji), wydanym na podstawie art. 130 ust. 4 p.r.d. Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Do ewidencji wpisuje się naruszenia wraz z odpowiadającą im liczbą punktów, zgodnie z wykazem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Na podstawie takich ostatecznych wpisów komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji, występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy – w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenia (zob. § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezspornie wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zwrócił się do Starosty o dokonanie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w odniesieniu do kierowcy Z. K., a także o skierowanie go na badanie psychologiczne. Wskazano, że kierowca otrzymał łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencję w myśl art. 130 ust. 1 p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, jest wiążąca dla Starosty oraz dla Kolegium w ramach prowadzonego postępowania. Wymienione organy nie dysponują bowiem samodzielną kompetencją do ustalania liczby punktów lub ich weryfikacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12; z dnia 12 lutego 2014 r., I OSK 1757/12; z dnia 20 maja 2014 r., I OSK 2664/12; z dnia 7 lutego 2017 r., I OSK 777/15; z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący nie twierdził w toku postępowania, że którekolwiek ze zdarzeń wymienionych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z 28 sierpnia 2017 r. nie miało miejsca (a jedynie, jak to już wyżej wskazano, sygnalizował, że podjął próbę podważenia jednego z mandatów). Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie wskazuje jednak ostatecznie, aby skarżący skutecznie podważył którykolwiek z wpisów w ewidencji. Tym samym zarówno zdarzenia z udziałem skarżącego, które stanowiły podstawę do obliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i samą liczbę naliczonych punktów – przekraczającą graniczną liczbę 24, określoną w art. 130 ust. 2 p.r.d. i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. – Sąd ten uznał za bezsporne.

Zdaniem tego Sądu w ustalonych okolicznościach sprawy Starosta był zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego. Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter związany (nie uznaniowy). Oznacza to, że organy nie dysponują luzem decyzyjnym w zakresie orzekania o zatrzymaniu prawa jazdy na mocy ww. przepisów, w szczególności nie mogły odstąpić od zatrzymania prawa jazdy ze względu na słuszny nawet interes skarżącego.

Nadto szkolenie mające docelowo zmniejszać liczbę tzw. punktów karnych, na którego fakt odbycia powołał się skarżący w skardze, nie mogło spowodować oczekiwanych skutków, o czym stanowi § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Z. K. przyznał w skardze, że szkolenie odbyło się po 21 sierpnia 2017 r., a więc w sytuacji, gdy suma otrzymanych przez skarżącego punktów przekroczyła 24. Z uwagi na ziszczenie się w kontrolowanej sprawie przesłanek wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r., zaskarżone rozstrzygnięcia organów obu instancji Sąd ten uznał za prawidłowe, a zarzuty i wnioski skarżącego – za niezasługujące na uwzględnienie.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji skargę oddalił na podstawie art 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 130 p.r.d., art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w efekcie oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2018 r. w sytuacji, gdy aktualna treść ww. przepisów nie przewiduje możliwości zatrzymania prawa jazdy, a następnie wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji przekroczenia po raz pierwszy liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

- art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez pominięcie jego treści, która wskazuje, iż w przypadku otrzymania przez kierującego 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że zaskarżony wyrok nie jest prawomocny, wobec czego nieprawomocne są również orzeczenia organów administracji. W okresie rozpoznawania sprawy przez Sąd pierwszej instancji nastąpiła istotna zmiana przepisów w zakresie możliwości zatrzymania przez Policjanta prawa jazdy w przypadku ustalenia, że kierujący pojazdem przekroczył liczbę 24 punktów oraz możliwości wydania decyzji o zatrzymaniu przez starostę prawa jazdy. Jego zdaniem, w związku z obecnym brzmieniem art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. oraz art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, Starosta powinien wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny. Nadto, wobec uchylenia art. 130 p.r.d., nie ma możliwości zastosowania przez Starostę art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że art. 130 p.r.d. obowiązywał w dacie wydania decyzji przez Kolegium i wciąż obowiązuje w świetle art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 t.j.) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej z punktu widzenia legalności, czyli zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W niniejszej sprawie, w wyniku złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty Gnieźnieńskiego z [...] września 2017 r., Kolegium wydało decyzję z [...] lutego 2018 r., w której utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była więc zgodność z prawem decyzji organu drugiej instancji – według stanu prawnego obowiązującego na dzień jej wydania, tj. na [...] lutego 2018 r. Co do zasady bowiem sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych do niego orzeczeń organów administracji według stanu prawnego obowiązującego w dacie ich wydawania. Późniejsze zmiany prawa mogłyby wpłynąć na zgodność z prawem orzeczeń zaskarżonych do sądu administracyjnego np. w przypadku znajdujących zastosowanie w sprawie odpowiednich przepisów intertemporalnych. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca na gruncie niniejszej sprawy.

W tym miejscu należy przywołać treść przepisów powołanych w skardze kasacyjnej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ drugiej instancji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (p.r.d.). Zgodnie z art. 130 ust. 1 i 2 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (ust. 2). Skarżący kasacyjnie przywołał nadto art. 135 ust. 1 pkt g, zgodnie z którym policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na marginesie można zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, art. 130 p.r.d. obowiązywał również w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji w świetle art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, że ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny jest w zasadzie bezzsporny. Na podstawie akt sprawy Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii A, B, BE, C, CE, i T. W ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zebrane zostały dane o siedmiu naruszeniach przepisów ruchu drogowego, jakich dopuścił się Z. K. w okresie od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r. i za które otrzymał 27 tzw. punktów karnych. Dane te przekazano Staroście we wnioskach o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Faktu formalnego otrzymania punktów Z. K. nie kwestionował. W skardze kasacyjnej nie zakwestionował również ww. ustaleń Sądu pierwszej instancji.

Z uwagi na niekwestionowany fakt, że skarżący w okresie od listopada 2016 r. do sierpnia 2017 r., a więc w ciągu roku od dnia pierwszego naruszenia, przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, Starosta miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydać na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. decyzję administracyjną o zatrzymaniu jego prawa jazdy. Jak słusznie wskazały i organy i Sąd pierwszej instancji, decyzja taka ma charakter związany, a organom nie przysługuje w tym zakresie uznanie. Jeżeli zatem w sprawie wystąpi przesłanka wskazana w tym przepisie, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Okolicznością faktyczną, na podstawie której organ stwierdza wystąpienie tej przesłanki jest przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje zaś w oparciu o informację otrzymaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji zawartą np. we wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenia w ruchu drogowym. Z kolei wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych znajdujących się w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2019 r., sygn.. akt I OSK 2157/19, LEX nr 2720322).

Biorąc pod uwagę powyższe, wskazać należy, że pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny. Jak to już wyżej wskazano, dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia aktualna treść "art. 130 p.r.d., art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r.", która zdaniem skarżącego kasacyjnie nie przewiduje możliwości zatrzymania prawa jazdy, a następnie wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji przekroczenia po raz pierwszy liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy organ miał obowiązek zatrzymać skarżącemu prawo jazdy.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej również okazał się chybiony. Skarżący kasacyjnie podniósł w nim, że Sąd pierwszej instancji pominął, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien znaleźć art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, który przewiduje, że za przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Po pierwsze, przedmiotem niniejszej sprawy jest zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy, a nie skierowanie na kurs reedukacyjny. Sąd pierwszej instancji badał niniejszą sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, będąc związanym granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot. Chociaż obie wskazane przez skarżącego w ww. zarzucie sprawy mogą być zawiązane ze sobą np. częściowo tożsamym stanem faktycznym, to jednak nie tworzą jednej sprawy administracyjnej. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zaś zatrzymanie prawa jazdy i art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie miał do niej zastosowania, właśnie z uwagi na jej przedmiot. Po drugie, autor skargi kasacyjnej pominął regulację art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. W świetle uwag poczynionych na wstępie, nie znajdował on więc zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem nie obowiązywał w dacie wydania decyzji zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

-----------------------

9