Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 488/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 3 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 kwietnia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "Kolegium", "SKO" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka", "strona"),

na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent [...]" lub "organ I instancji") z 13 grudnia 2021r. odmawiającą stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie 1.108,00 zł.

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powołaną na wstępie decyzją z 13 grudnia 2021 r. Prezydent [...],

na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 4a w zw. z art. 81b § 2a oraz art. 207 Op odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 1.108,00 zł.

Od decyzji tej odwołanie, działaniem pełnomocnika złożyła Spółka, która występując o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty poprzez stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty, postawiła zarzuty:

a) naruszenia przepisów powodujące nieważność decyzji, tj.:

- art. 210 § 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji, w której Organ odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku, jednocześnie w uzasadnieniu tej decyzji określił wysokość zobowiązania podatkowego, co powoduje nieważność decyzji z uwagi na brak podstawy prawnej, która to upoważnia do wydania takiego rozstrzygnięcia;

b) naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie rozstrzygnięcia:

- art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu postępowania i zasady działania w zaufaniu;

- art. 122 w zw. z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także jego błędne ustalenie na podstawie dokumentów przedłożonych przez Spółkę, co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego;

- art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie i nie odniesienie się do argumentów wskazanych przez Spółkę we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co doprowadziło do naruszenia zasady przekonywania;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie, które jest sprzeczne, a także pominięcie i nie odniesienie się do wszystkich argumentów zawartych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co powoduje wadliwość uzasadnienia decyzji oraz uniemożliwia Spółce wdanie się w polemikę z organem podatkowym w składanym odwołaniu;

c) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej: "upol") w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia

7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333; dalej: "Prawo budowlane") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że łączniki zdalnie sterowane stanowią element sieci elektroenergetycznej i powinny podlegać opodatkowaniu, bowiem w ocenie organu podatkowego stanowią całość techniczno-użytkową z siecią, podczas gdy w aktualnej definicji ustawodawca nie posługuje się przesłanką całości techniczno-użytkowej;

- art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że łączniki zdalnie sterowane powinny być uwzględnione w podstawie opodatkowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, że opodatkowaniu podlega tylko część budowlana urządzenia technicznego, tj. stanowisko słupowe do którego montowany jest łącznik.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołaną na wstępie i zaskarżoną

w sprawie decyzją z 15 kwietnia 2022r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Na wstępie, przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zarzuty, wnioski i argumentację odwołania. Wskazało następnie, że pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 rok wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za ten rok.

W przedmiotowej korekcie Spółka wykazała do opodatkowania: grunty związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania

w ewidencji gruntów i budynków: za styczeń 2016 r. o powierzchni 111 353 m2; za luty 2016 r. o powierzchni 111 328 m2; za marzec i kwiecień 2016 r. o powierzchni 111 413 m2; za maj 2016 r. o powierzchni 111 443 m2; za czerwiec i lipiec 2016 r. o powierzchni 111 468 m2; za sierpień, wrzesień, październik oraz listopad 2016 r. o powierzchni 111 463 m2; za grudzień 2016 r. o powierzchni 111 518 m2 oraz budynki związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 20 437,20 m2

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 157 763 563 zł.

W ww. korekcie, w porównaniu z poprzednią korektą deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. strona zmieniła podstawę opodatkowania

w przypadku budowli zmniejszając ją o kwotę 55 397 zł (poprzednio deklarowano:

157 818 960 zł). Podstawa opodatkowania w przypadku gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostała bez zmian.

Ze złożonych dokumentów wynika, że przyczyną złożenia korekty deklaracji

w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. był fakt, że w poprzedniej korekcie Spółka błędnie zaliczyła do wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania wartość łączników sterowanych zdalnie, instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia. Według Spółki wartość ww. łączników nie powinna być uwzględniana

w wartości budowli, gdyż nie stanowią one części składowej linii energetycznych (napowietrznych średniego napięcia). Z wyjaśnień Spółki wynika, iż "łącznik zdalnie sterowany, instalowany na liniach napowietrznych SN, jest to urządzenie służące do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii, może też funkcjonować w określonych warunkach przeciążeniowych, jak również zdolne jest do przewodzenia przez określony czas prądów w warunkach anormalnych takich jak zwarcie. (...) Zastosowanie ww. łączników umożliwia sprawne prowadzenie przełączeń planowych, a w przypadku awarii sieci SN na szybką lokalizację uszkodzeń sieci i o ile istnieje taka możliwość przełączenia pozostałego odcinka linii nieobjętego awarię na zasilanie rezerwowe z innej linii, przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej - tzn. każda linia SN może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem (dostarczaniem energii elektrycznej do odbiorców) bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Tego rodzaju urządzenie ułatwia eksploatację linii elektroenergetycznych, ale nie jest jej niezbędnym składnikiem (...)".

Spółka powołała się nadto na przepis art. 47 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2020 r., poz. 1740 dalej: "k.c.") wywodząc, że sporne łączniki nie stanowią w jej ocenie budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Spółka powołała również treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który wylicza obiekty budowlane, które zalicza się do budowli. Przepis ten wymienia m.in. wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne. Zdaniem Spółki urządzenia techniczne i instalacje przemysłowe, które nie są instalacjami wolno stojącymi nie będą podlegały opodatkowaniu. Spółka powołała też wyrok WSA

w Rzeszowie - "Urządzenia techniczne i instalacje przemysłowe, które nie są instalacjami wolno stojącymi, nie podlegają opodatkowaniu" i uznaje, iż całe urządzenia (pod względem funkcjonalnym i technicznym) mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy gdy mieszczą się w kategorii wolnostojących instalacji przemysłowych lub urządzeń technicznych. Oznacza to, że tego typu obiekty nie mogą posiadać części budowlanych oraz nie mogą znajdować się w budynkach lub na dachach budynków. Przedmiotowe łączniki stanowią urządzenia wolnostojące, nieposiadające części budowlanej. W związku z powyższym nie spełniają definicji budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i tym samym również definicji budowli zawartej w upol.

Następnie Kolegium wywiodło, że w związku z powyższą korektą organ I instancji wszczął wobec Spółki postępowanie wymiarowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 grudnia

2016 r., w toku którego korzystając z prawa przewidzianego w art. 200 Op skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowiska w sprawie oraz przedłożyła: specyfikację techniczną łączników zdalnie sterowanych; informację Urzędu Statystycznego w Łodzi

o klasyfikacji łączników zdalnie sterowanych instalowanych na liniach napowietrznych SN do Kategorii Środków Trwałych w grupie 6 podgrupie 61 jako "Urządzenia

i aparatura energii elektrycznej oraz opinię prawną odnośnie kwalifikacji łączników zdalnie sterowanych. Dodatkowo wskazała, że łączniki zdalnie sterowane stanowią fakultatywny element linii SN, tj. każda linia SN może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem (dostarczanie energii elektrycznej dla odbiorców) bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Tego rodzaju urządzenia ułatwiają eksploatację linii SN, ale nie są ich niezbędnym składnikiem, w przeciwieństwie np. do słupa

z osprzętem (izolatory, poprzecznik), które stanowią element niezbędny do użytkowania linii SN, zgodnie z ich przeznaczeniem. Powołując się na definicję budowli zawartą

w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych strona wskazała, że oceniając dany stan faktyczny, należy zweryfikować czy dany przedmiot posiada niezbędne cechy aby uznać go za budowle w rozumieniu prawa budowlanego. Zweryfikować należy również, czy dany przedmiot jest urządzeniem budowlanym, który zapewnia możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Dalej strona wskazała na zmianę definicji obiektu budowlanego w ustawie Prawo budowlane dokonaną

28 czerwca 2015 r.

Następnie strona odniosła się do definicji budowli zawartej w ustawie Prawo budowlane wskazując jednocześnie, że łączniki zdalnie sterowane nie zostały wymienione wprost w ww. definicji oraz nie są obiektami podobnymi do obiektów wymienionych w ww. definicji i jako takie nie mogą być sklasyfikowane jako budowle na gruncie prawa podatkowego.

Na koniec swych rozważań strona podniosła, że łączniki zdalnie sterowane nie są w sposób trwały połączone zarówno z elementami budowlanymi, na których czy też przy których są posadowione, jak i samą siecią energetyczną. Łączniki zdalnie sterowane stanowią cześć szerokiego zakresowo pojęcia technicznego, które można określić mianem "struktura sieci technicznej", ale nie są częścią pojęcia jurydycznego "sieć uzbrojenia terenu" lub "sieć techniczna", czyli nie stanowią części budowli

w postaci sieci elektroenergetycznej.

Powołując się na treść pisma Urzędu Statystycznego w Ł. z 11.12.2020 r. SKO wskazało, że łącznik zdalnie sterowany instalowany na liniach napowietrznych SN mieści się w zgrupowaniu Klasyfikacji Środków Trwałych grupa 6 podgrupa

61 "Urządzenia i aparatura energii elektrycznej".

Natomiast z załączonej do wyjaśnień opinii prawnej na temat opodatkowanie łączników zdalnie sterowanych podatkiem od nieruchomości wynika stanowisko, że

"z uwagi na fakt, że przedmiotowe łączniki nie stanowią części składowej linii energetycznych, a także ze względu na fakt iż urządzenia te mają charakter mobilny

i w związku z tym mogą być (i faktycznie są) przenoszone z jednej linii elektromagnetycznej na drugą, wartość łącznika zdalnie sterowanego nie powinna powiększać wartość linii elektroenergetycznej.

Z dołączonej do wyjaśnień dokumentacji techniczno-ruchowej napowietrznego rozłącznika średniego napięcia wynika m. in.: "Pkt 3. Zastosowanie

Rozłączniki THO 24 przeznaczone są do rozłączania prądów znamionowych, oraz uziemiania obwodów w napowietrznych (lub napowietrzno-kablowych) w sieciach elektroenergetycznych. Urządzenia te są niezwykle trwałe i niezawodne, gdyż ich wszystkie elektrycznie aktywne elementy pracują w środowisku SF6. Dzięki temu nie są one narażone na działanie warunków atmosferycznych (deszczu, śniegu, szadzi, wiatru, itp.), oraz na zanieczyszczenia i uszkodzenia powodowane przez ptaki, pył, itp.

W przeciwieństwie do napowietrznych rozłączników w izolacji powietrznej aparaty te gwarantują trwałość mechaniczną 5000 cykli roboczych, bez konieczności konserwacji, wymiany jakichkolwiek elementów (np. komór gaszeniowych, styków migowych, itp.).

W połączeniu z nowoczesnym i niezawodnym systemem sterowania i nadzorowania radiowego dają gwarancję kilkudziesięcioletniej pracy bez potrzeby dokonywania kłopotliwych przeglądów, regulacji i konserwacji, co jest szczególnie istotne

w rozległych sieciach napowietrznych."

"Pkt 3.1. Zalety.

Niskie zużycie i zredukowanie starzenia się wszystkich aktywnych komponentów spowodowane użyciem SF6 daje w rezultacie wyższą niezawodność i wspaniałą mechaniczną i elektryczną wytrzymałość bez potrzeby konserwacji."

Kolegium wskazało, że wyznaczyło stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka poinformowała, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz, że

w toku trwającego postępowania złożyła stosowne dokumenty.

Dokonując następnie oceny przedstawionego wyżej stanu faktycznego Kolegium wskazało w pierwszej kolejności na treść art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 1 upol przyjmując, że w realiach niniejszej sprawy kwestią sporną jest prawidłowość opodatkowania przez stronę budowli. W pozostałym zakresie bowiem prawidłowość opodatkowania przez stronę gruntów i budynków nie budziła wątpliwości. Powołując następnie treść art. 1a ust.1 pkt 2 upol, zawierającym definicję budowli dostrzegło, że powołana ustawa przy definiowaniu budowli jako obiektu budowlanego odsyła do przepisów ustawy Prawo budowlane. Wskazało w tym względzie, że w 2015r. miała miejsce nowelizacja Prawa budowlanego. Przytoczyło w jej świetle definicję obiektu budowlanego powołanej ustawy w stanie prawnym obowiązującym od 28 czerwca 2015 r., jak również wskazało na definicję budowli zawartą w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, argumentując

w świetle tego przepisu, że sieć elektroenergetyczna mieści się w pojęciu sieci technicznej, która wraz z instalacjami i urządzeniami stanowi obiekt budowlany. Dodało, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 załącznika do ustawy Prawo budowlane (kategoria XXVI) do obiektów budowlanych zalicza się m. in. sieci elektroenergetyczne. Wobec powyższego sieć elektroenergetyczna stanowi budowlę także na gruncie upol i stanowi przedmiot podatku od nieruchomości wraz z elementami wchodzącymi w jej skład.

Następnie Kolegium uznało, że budowle wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiące budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 upol powinny być rozpatrywane jako obiekty kompletne, czyli wraz z instalacjami zapewniającymi użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Ta zupełność i kompletność wynika z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż to do niego odsyła upol, a nie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że dzielenie budowli na część budowlaną i techniczną w celu opodatkowania tylko tej budowlanej nie ma podstaw normatywnych.

Dodało, że w wyniku ww. nowelizacji Prawa budowlanego z definicji obiektu budowlanego usunięto sformułowanie "całość techniczno-użytkowa", jednakże wprowadzono pojęcie "budowli wraz z instalacjami zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", co potwierdza konieczność technicznego i funkcjonalnego powiązania elementów obiektu. Instalacje definiuje się jako zespół urządzeń technicznych (przewodów i sprzętu) służących do jednolitego celu. Wg sjp.pwn.pl (https://sjp.pwn.pl/sjp/instalacja;2561678.html) instalacja to:

1. zespół przewodów i urządzeń doprowadzających elektryczność, gaz, wodę itp. do jakichś obiektów lub pomieszczeń; 2. montowanie gdzieś urządzeń technicznych.

Podało, że z uzasadnienia projektu ww. zmiany przepisu wynika, że nowelizacja ta nie miała mieć negatywnego wpływu ani na budżet centralny, ani na budżety gminy, czyli ustawodawca nie zmierzał do wprowadzenia zmian zmieniających zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zmiany te miały dostosować prawo krajowe do prawa europejskiego.

Jeżeli chodzi o cechę wzniesienia z użyciem materiałów budowlanych to wg Kolegium dotyczy ono budowli, a nie instalacji - instalacje mają umożliwiać wykorzystanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, czyli odnoszą się do jego funkcjonalności. Podkreśliło, że ustawodawca nie wskazał wymogu, by obiekt budowlany miał być wzniesiony wyłącznie z materiałów budowlanych.

SKO zauważyło również, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych brak było zgody co do tego, czy omawiana zmiana definicji obiektu budowlanego wywarła wpływ na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Istnieją w tej kwestii rozbieżności, z czego wynika też spór w niniejszej sprawie. W tym względzie Kolegium podzieliło jednak stanowisko o braku wpływu nowelizacji na zakres opodatkowania uznając, że ustawodawca nie wymaga by obiekt budowlany wzniesiony był wyłącznie z materiałów budowlanych i jednocześnie podtrzymał funkcjonalne znaczenie definicji budowli poprzez sformułowanie, że obiekt budowlany uwzględniać ma instalacje umożliwiające jego użytkowanie zgodnie

z przeznaczeniem.

Biorąc powyższe wywody pod uwagę Kolegium uznało, że spór w sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy przedmiotowy łącznik stanowi integralną część sieci technicznej, inaczej czy stanowi integralną część obiektu o niejednorodnej konstrukcji, czyli złożonej z elementów budowlanych i technicznych tworzących funkcjonalną całość. Tę całość wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, należy w ocenie Kolegium rozumieć przy tym jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Jest to zatem zespół technologicznie powiązanych ze sobą elementów, służący określonym zadaniom. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla zaś ma stanowić całość. Kwestią wyjściową jest zdefiniowanie sieci technicznej.

Za uprawnione jednocześnie uznało, z uwagi na brak zarówno w upol, jak również w Prawie budowlanym legalnej definicji sieci technicznej, sięgnięcie do ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (art. 3 pkt 11, pkt 9, pkt 7, pkt 10). Następnie, za konieczne uznało w realiach rozpoznawanej sprawy dokonanie oceny statusu przedmiotowego łącznika, tj. w aspekcie sieci technicznej.

Dokonując tej oceny, na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom Spółki przedmiotowy łącznik jest integralną częścią sieci elektroenergetycznej. Według Spółki łącznik nie jest konieczny dla prawidłowego funkcjonowania sieci, ale twierdzenie to jest względne. Znaczenie ma tu bowiem jak definiować będzie się prawidłowe funkcjonowanie sieci. Z pewnością, zdaniem SKO prawidłowe to takie, które spełnia nałożone normy i założone standardy. Biorąc pod uwagę opis łącznika wskazany we wniosku o nadpłatę, jak i treść przesłanej przez stronę dokumentacji technicznej w pkt 3.1. Zalety, jak i pkt 3. Zastosowanie uznało, że łącznik odgrywa istotną rolę w sieci. Skoro łącznik daje wyższą niezawodność i wspaniałą mechaniczną i elektryczną wytrzymałość bez potrzeby konserwacji oraz gwarancję kilkudziesięcioletniej pracy bez potrzeby dokonywania kłopotliwych przeglądów, regulacji i konserwacji, co jest szczególnie istotne

w rozległych sieciach napowietrznych to stanowi całość techniczno-użytkową

i zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym jego fakultatywność staje się względna. To, że sieć może działać bez niego nie deprecjonuje jego statusu. Ważne jest jakie korzyści funkcjonalne daje przedmiotowy łącznik, a nie to czy sieć działałaby bez niego. Spółka twierdzi, że rozłącznik nie jest urządzeniem, które zapewnia działanie sieci elektroenergetycznej w sposób prawidłowy. W przypadku awarii umożliwia on dokonanie przełączenia na inną sieć, która działa w sposób prawidłowy. Nie zabezpiecza on sieci na której został zamontowany przed awariami, które uniemożliwiają przesył energii. Zdaniem Kolegium, rola rozłącznika jest tu ważna z punktu widzenia zachowania np. ciągłości przesyłu. To przełączenie na inną sieć nie ma znaczenia w aspekcie statusu łącznika względem sieci, tzn. jego rola jest tu ważna, gdyż zapewnia on stabilną pracę pomimo wystąpienia sytuacji awaryjnych. Warto zauważyć tu też aspekt ekonomiczny - przerwy w dostawie prądu do odbiorców są szkodliwe i niepożądane - m. in. skutkują ponoszeniem znacznych kosztów ze strony operatora. To też obrazuje, że mając na względzie zalety łącznika jest on urządzeniem wymaganym w sieci. "Odrywanie" go od sieci jest koncepcją sztuczną.

Reasumując, w ocenie Kolegium, funkcje jakie spełnia łącznik przesądzają o tym, że jest on urządzeniem instalacyjnym zapewniającym użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest dostarczanie energii elektrycznej do odbiorców. Funkcje te związane są z zapewnieniem prawidłowego przesyłu energii zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w warunkach odbiegających od normy. Trudno przy tym nawet przyjąć, że zapewnienie prawidłowego przesyłu energii w warunkach przeciążeniowych i anormalnych nie jest również funkcją, którą należałoby uznać za funkcję, dzięki której zapewniona jest możliwość użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem. Z uwagi na charakter zadań pełnionych przez sieć elektroenergetyczną i urządzenia instalacyjnego w postaci przedmiotowego łącznika, należy uznać, że występują między nimi tak silne związki, że tworzą one całość wynikającą z funkcjonalnego związku między nimi. Kolegium nie podziela tym samym stanowiska Spółki, zgodnie z którym brak trwałego połączenia spornych łączników z siecią przesądza o braku możliwości uznania, że tworzą one taką całość. Podnoszona przez Spółkę okoliczność jakoby demontaż i przenoszenie w inne miejsce łączników miało następować bez uszczerbku dla prawidłowego funkcjonowania linii energetycznej nie powinna mieć znaczenia. Ustawodawca nigdzie nie wskazał, że urządzenia instalacyjne muszą być urządzeniami niezbędnymi dla funkcjonowania obiektu budowlanego (tutaj sieci elektroenergetycznej), wystarczy, że funkcje przez nie pełnione zapewniają możliwość użytkowania takiej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Funkcje, jakie spełniają wspomniane łączniki, tj. załączanie, przewodzenie i wyłączanie prądów służą właśnie dostarczaniu energii elektrycznej do odbiorców, tym samym są ściśle, a wręcz nierozerwalnie związane z funkcją jakie pełni linia.

Zdaniem Kolegium, stanowiska tego nie zmieniają pozostałe załączone przez stronę dowody, tj.: urzędowa klasyfikacja Urzędu Statystycznego w Ł., czy też opinia prawna, która nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu Op, a jedynie wyraża stanowisko strony w sprawie, z którym nie zgodziło się Kolegium. Co do stanowiska Urzędu Statystycznego w Ł. Kolegium wyjaśniło zaś, że taka kwalifikacja łącznika zdalnie sterowanego w zakresie Kwalifikacji Środków Trwałych nie przesądza

o niemożności zakwalifikowania łącznika jako urządzenia instalacyjnego zapewniającego użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Jeżeli chodzi o przywołanie przez Spółkę przepisów art. 47 § 2 i 3 kc, to zdaniem Kolegium nie są one adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, gdyż jak zauważyło art. 46 kc definiuje nieruchomości i są nimi tylko grunty i budynki. Przepisy kc nie definiują budowli.

W konsekwencji uznało, że przedmiotowy łącznik (jego wartość) nie powinien być wyłączony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on, zgodnie

z przytoczonymi przepisami upol w zw. z przepisami Prawa budowlanego przedmiot opodatkowania jako budowla. Z tego względu, wszystkie zarzuty odwołania SKO uznało za nieuzasadnione. Stanęło przy tym na stanowisku, że pomimo zaistnienia kwestii technicznych w przedmiotowej sprawie, to spór sprowadza się do kwestii prawnych związanych z rozumieniem definicji budowli, obiektu budowlanego, urządzenia budowlanego. Sposób działania spornych łączników został obszernie opisany

we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jak i wynika z dowodów przedłożonych przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego i na potrzeby niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości co do wpływu działania łącznika na działanie linii elektroenergetycznej i finalnie jego statusu w sieci. Omyłkowe stwierdzenie, że strona we wniosku podała, że przedmiotowe łączniki zdalnie sterowane stanowią urządzenia wolnostojące nieposiadające części budowlanej nie wpływało na dokonaną przez organ pierwszej instancji kwalifikację prawno-podatkową łączników zdalnie sterowanych.

Końcowo wywiodło, że w wyniku podjętego rozstrzygnięcia korekta deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2016 r. złożona przez Spółkę wraz z wnioskiem

o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych i w świetle treści art. 81 b § 2a Ordynacji podatkowej jest bezskuteczna. Taki stan rzeczy powoduje zaś, że na koncie Spółki za 2016 r. nie figuruje nadpłata podatku od nieruchomości. Wobec powyższego odmowa stwierdzenia nadpłaty była zdaniem Kolegium zasadna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, działaniem pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania postawiła zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania w postaci:

a) art. 120 Op, art. 121 § 1 Op, art. 122 Op, art. 180 § 1 Op, art. 187 § 1 Op, art. 191 Op oraz art. 197 § 1 Op wskutek:

- niepodjęcia zarówno przez organ I instancji, jak i przez II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, przede wszystkim poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki celem pozyskania wiadomości specjalnych w zakresie konstrukcji i funkcji łączników zdalnie sterowanych oraz charakteru ich związku z siecią elektroenergetyczną, których pozyskania wymagał charakter sprawy;

- dowolnej, błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego,

a w konsekwencji - dokonanie prawnopodatkowej kwalifikacji urządzeń w oparciu

o ustalenia organu I instancji - to jest błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby łączniki zdalnie sterowane stanowiły część sieci elektroenergetycznej, część instalacji bądź urządzenie budowlane, co w następstwie doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie uznania łączników zdalnie sterowanych jako podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zasady praworządności,

a także naruszenie zasady legalizmu postępowania i zasady działania w zaufaniu do organów podatkowych;

b) art. 124 Op, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ II instancji kierował się podczas wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji;

2. prawa materialnego w postaci art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 upol, art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawo budowlane w związku z art. 47 § 2 kc, wskutek błędnej wykładni tych przepisów prawa materialnego i przyjęcia za organem I instancji, że łączniki zdalnie sterowane stanowią elementy sieci umożliwiające prawidłowy przesył energii elektrycznej i użytkowanie sieci elektroenergetycznej zgodnie z przeznaczeniem zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak i w warunkach odbiegających od normy oraz uznania, że pomiędzy łącznikiem zdalnie sterowanym a siecią elektroenergetyczną zachodzą silne związki funkcjonalne, które pozwalają na uznanie łącznika za część budowli,

podczas gdy

prawidłowa wykładnia powołanych w niniejszym zarzucie przepisów prawa materialnego powinna uwzględniać konstrukcję i funkcje łączników zdalnie sterowanych w procesie funkcjonowania linii elektroenergetycznych i dystrybucji energii elektrycznej za ich pomocą, wskazującą na fakultatywność łączników zdalnie sterowanych

w funkcjonowaniu tych linii i uwzględniać fakt, że każda linia elektroenergetyczna średniego napięcia może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego, a w konsekwencji prowadzić do wniosku, że brak jest podstaw do przypisywania spornym łącznikom funkcji umożliwiania przesyłu energii elektrycznej i kwalifikowania ich wraz z linią elektroenergetyczną jako funkcjonalnej całości, mającej realizować zadania w zakresie dystrybucji energii elektrycznej.

Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i związaną z nim argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami,

z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sporem w niniejszej sprawie objęte jest ustalenie czy podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości od budowli stanowiącej linię napowietrzną średniego napięcia (SN) została określona prawidłowo. Do wartości tej budowli Spółka doliczyła bowiem wartość łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia, co obecnie uznaje za błędne.

Zdaniem skarżącej wartość ww. łączników błędnie została zaliczona do wartości zgłoszonej do opodatkowania budowli zawyżając wartość tej budowli, a w konsekwencji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Spółka twierdzi, iż uwzględnienie łączników, o których mowa, w wartości budowli nie powinno mieć miejsca, gdyż nie stanowią one części składowej linii energetycznych (napowietrznych średniego napięcia). Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej, tzn. każda linia może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Chociaż ułatwiają one eksploatację linii SN nie są ich niezbędnym składnikiem. Nie stanowią "budowli" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zdaniem Kolegium, przedmiotowe łączniki stanowią urządzenia instalacyjne, zapewniające użytkowanie linii elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem, jakim jest dostarczanie energii do odbiorców. Funkcje te związane są z zapewnieniem prawidłowego przesyłu energii zarówno w normalnych warunkach pracy linii, jak

i w warunkach odbiegających od normy. Z uwagi na charakter zadań pełnionych przez sieć elektroenergetyczną i urządzenie instalacyjne w postaci łącznika należy uznać, że występują między nimi tak silne związki, że tworzą one całość wynikającą

z funkcjonalnego związku między nimi. Brak trwałego połączenia spornych łączników

z siecią nie przesądza o braku możliwości uznania, że tworzą one z linią energetyczną taką całość.

Istotę sporu stanowi zatem zasadność uznania przez organy podatkowe,

iż wartość łączników sterowanych zdalnie powinna być uwzględniona przy ustalaniu wartości zadeklarowanych budowli, jako że stanowią one element sieci elektroenergetycznej w sytuacji, gdy według twierdzeń Spółki łączniki te jako fakultatywny element linii SN, ułatwiając eksploatację linii nie są ich niezbędnym składnikiem. Nie spełniają definicji budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, jak również zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol (według stanu prawnego obowiązującego

w 2016 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowla jest w związku

z tym przedmiotem opodatkowania wówczas, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 upol). Budowlą w rozumieniu ustawy podatkowej jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury,

a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane

z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 upol). Słusznie w związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że zakres opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości wymaga odwołania się do przepisów prawa budowlanego, gdyż zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 upol przy definiowaniu budowli należy wyjaśnić, czy jest to obiekt budowlany

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Pojęcie "budowli" zdefiniowano w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (także

w brzmieniu obowiązującym od 16 lipca 2016 r., do tej daty wśród budowli wymienione były także elektrownie wiatrowe), zgodnie z którym należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe

i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jest to zatem definicja zakresowa, niepełna, która nie wskazuje wszystkich elementów z danego zakresu,

a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów. Definicja ta, co podkreślono w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, została sformułowana wadliwie, gdyż definiuje budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, iż są to budynki, budowle i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawy zaliczają się do tej kategorii oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem definicji budowli tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne

z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych

i jednocześnie nie ma cech pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury.

W stanie prawnym obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r. pod pojęciem obiektu budowlanego ustawodawca rozumiał m.in. budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie ulega zatem wątpliwości, że kryterium całości techniczno-użytkowej stanowiło w tym stanie prawnym wyróżnik definicji budowli, czego ustawodawca już nie powtórzył przy definiowaniu obiektu budowlanego nowelizując ustawę od dnia 28 czerwca 2015 r. Odtąd przez obiekt budowlany rozumie się m.in. budowle wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Wprowadzenie od dnia 28 czerwca 2015 r. nowej definicji obiektu budowlanego, gdzie w przypadku budowli ustawodawca zrezygnował ze wskazania na element całości techniczno-użytkowej, nie oznacza jednak, że opodatkowanie tych budowli uległo ograniczeniu. Wśród desygnatów budowli, wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymieniono m.in. sieci techniczne. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to sieci takie jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Tym samym sieci, których dotyczy niniejsza sprawa, stanowią budowlę w rozumieniu zarówno przepisów prawa budowlanego, jak i ustawy podatkowej. Trzeba w związku z tym przyjąć, że w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca jako budowlę wskazuje sieci techniczne (w tym sieci elektroenergetyczne) w sensie całościowym. Konieczne jest więc ustalenie, czy łącznik jest elementem sieci.

Zdaniem Sądu, na powyższe pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.

Stanowisko przedstawione w skardze skupia się na tym, że prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego powinna uwzględniać konstrukcję i funkcje łączników zdalnie sterowanych w procesie funkcjonowania linii elektroenergetycznych i dystrybucji energii elektrycznej za ich pomocą, wskazującą na fakultatywność łączników zdalnie sterowanych w funkcjonowaniu tych linii i uwzględniać fakt, że każda linia elektroenergetyczna średniego napięcia może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Jednocześnie we wniosku o stwierdzenie nadpłaty Spółka wskazuje, iż łącznik zdalnie sterowany jest urządzeniem służącym do załączania, przewodzenia

i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii, może też pracować

w warunkach przeciążeniowych, jak również w warunkach anormalnych takich jak zwarcie. Pozwala na szybką lokalizację uszkodzeń w sieci i o ile istnieje taka możliwość przełączenia pozostałego odcinka linii nie objętego awarią na zasilanie rezerwowe

z innej linii, przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych.

Ponadto jak wskazuje organ odwoławczy, z załączonej przez Spółkę do akt sprawy dokumentacji techniczno-ruchowej napowietrznego rozłącznika średniego napięcia oznaczonego jako THO 24, wynika, że urządzenia te przeznaczone są do rozłączania prądów znamionowych, oraz uziemiania obwodów w napowietrznych (lub napowietrzno-kablowych) sieciach elektroenergetycznych. W przeciwieństwie do napowietrznych rozłączników w izolacji powietrznej gwarantują trwałość 5000 cykli roboczych, bez konieczności wymiany jakichkolwiek elementów. W połączeniu

z nowoczesnym i niezawodnym systemem sterowania i nadzorowania radiowego dają gwarancję kilkudziesięcioletniej pracy bez potrzeby dokonywania kłopotliwych przeglądów, regulacji i konserwacji, co jest szczególnie istotne w rozległych sieciach napowietrznych. Urządzenia te są niezwykle trwałe i niezawodne, nie są one narażone na działanie warunków atmosferycznych (deszczu, śniegu, szadzi, wiatru, itp.), oraz na zanieczyszczenia i uszkodzenia powodowane przez ptaki, pył, itp.

Opis zastosowania spornego rozłącznika w sposób jednoznaczny wyjaśnia zatem, że jest on elementem sieci elektroenergetycznej napowietrznej średniego napięcia i jego wykorzystanie wskazuje na powiązanie z siecią. Słusznie zatem stwierdziło SKO, że przedmiotowe łączniki stanowią część sieci elektroenergetycznej. Należy je zatem identyfikować jako część instalacji (odrębnego obiektu budowlanego), które zapewniają możliwość użytkowania tejże instalacji (obiektu budowlanego) zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli – jak stwierdziła sama skarżąca – w przypadku wystąpienia awarii łącznik umożliwia przełączenie w sieci SN, a to pozwala na skrócenie czasu przerw w dostawie energii elektrycznej.

Z tych względów za chybione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, art. 3 pkt 1, pkt 3 oraz pkt 9 upb.

Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 oraz art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op. W tej sprawie ocenie prawnej podlegało rozumienie definicji budowli, w szczególności w odniesieniu do budowli jaką jest sieć techniczna. SKO zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty, które w dostatecznym stopniu wyjaśniły stanowisko organów podatkowych, co do przyjętej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania budowli oraz podało powody, dla których uznano, że postępowanie organów podatkowych w tym zakresie było prawidłowe i nie naruszało wskazywanych przez Spółkę przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego. Wyjaśniono zatem dlaczego nie doszło do różnicy pomiędzy wykazaną przez Spółkę wartością podlegających opodatkowaniu budowli w deklaracjach podatkowych. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Op do organu podatkowego należy wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakres postępowania dowodowego wyznacza jednak treść hipotezy normy prawnej, która w danej sprawie miała zastosowanie.

W przypadku opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie winny być ustalone, jest wartość budowli, o której mowa w przepisach

o podatkach dochodowych. W niniejszej sprawie nie tyle chodziło o ustalenie wartości budowli, która stanowiła podstawę opodatkowania, a jedynie o to czy w jej skład powinna wchodzić wartość tzw. łączników sterowanych zdalnie. Skoro uznano, że sieć elektroenergetyczna (jako rodzaj sieci technicznej) jest obiektem budowlanym

w rozumieniu art. 3 upb oraz przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości według art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, to stanowi budowlę

i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z uwzględnieniem każdego z jej elementów. Jeżeli rozłączniki zdalnie sterowane instaluje się na słupach linii napowietrznych średniego napięcia i służą one do rozłączania prądów znamionowych to te elementy tworzą jedną całość z linią, a tym samym stanowią jedną budowlę i z tych powodów organy podatkowe uznały, że nie ma podstaw do korekty podstawy opodatkowania o wartość przedmiotowych rozłączników. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została zatem wyjaśniona w sposób dostateczny. Zgodzić się należy

z twierdzeniem organu odwoławczego, iż zbędne w sprawie było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Informacje przedstawione przez Spółkę dały bowiem podstawy do dokonania ustaleń co do wpływu działania spornych łączników na działanie sieci elektroenergetycznej i ich funkcji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy wyjaśnił także w sposób dostateczny podstawę prawną wydanej decyzji.

Wobec powyższego, nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, orzekając na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił, zgodnie z treścią sentencji wyroku.

-----------------------

17