Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 607/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku sprawy ze skargi H. S.-K. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. nakazać zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej H. S. - K. kwoty 300 (trzysta) złotych, zaksięgowanej w dniu 27 lipca 2012 r., pod poz. [...], uiszczonej tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2008 r. Wojewoda Ł. wydał rozporządzenie nr 4/2008 w sprawie ustanowienia planu ochrony Bolimowskiego Parku Krajobrazowego.

W dniu 7 marca 2012 r. H. S.-K. wezwała Sejmik Województwa Ł. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie § 13 ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia Wojewody Ł., jako sprzecznego z art. 17 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 7, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 94 Konstytucji RP, argumentując iż przepis § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody narusza jej interes prawny wynikający z prawa własności nieruchomości gruntowych położonych na obszarze Bolimowskiego Parku Krajobrazowego.

Uchwałą z dnia 24 kwietnia 2012 r. nr XXIII/433/12 Sejmik Województwa Ł. po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odmówił uchylenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 4/2008 Wojewody Ł. z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Rzeczona uchwała wraz z uzasadnieniem została doręczona stronie w dniu 10 maja 2012 r.

W dniu 6 czerwca 2012 r. H. S. - K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozporządzenie Wojewody Ł. z dnia 27 lutego 2008 r. nr 4/2008 w sprawie ustanowienia planu ochrony Bolimowskiego Parku Krajobrazowego domagając się stwierdzenia nieważności § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz zwrotu kosztów sądowych. W skardze strona powtórzyła zarzuty z wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić, ponieważ została ona wniesiona z uchybieniem terminu.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może w trybie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1590 ze zm.) po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego w terminie wskazanym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a.". Powyższe zagadnienie zostało przesądzone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (opubl. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83). Wprawdzie rzeczona uchwała odnosiła się do skargi wnoszonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a jej moc wiążąca jest ograniczona wyłącznie do stanowiska zawartego w sentencji i w granicach uzasadnionych treścią wniosku lub postanowienia, to jednak w przekonaniu Sąd wpłynęła ona na ujednolicenie stanowiska judykatury w zakresie objętych niż przesłanek zaskarżenia aktów jednostek samorządu terytorialnego na wszystkich szczeblach.

Według art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o którym mowa w treści art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia.

Zatem strona może wnieść skutecznie skargę w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji kiedy udzielono na nie odpowiedzi. Natomiast w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni i liczony jest od dnia wniesienia tego wezwania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli w okresie biegu tego sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i doręczy ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Natomiast jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. W ocenie Sądu termin sześćdziesięciodniowy ma zastosowanie także wówczas, gdy organ wprawdzie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed jego upływem, lecz jej doręczenie nastąpiło już po upływie tego terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 522/12 – Lex nr 1138201, 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 347/12 – Lex nr 1121229, 27 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1883/11 – Lex nr 966259, 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 515/11 – Lex nr 786157).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że H. S.-K. wniosła skargę na akt prawa miejscowego, jakim jest w rozumieniu art. 19 ust. 6 w zw. z ust. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. nr 92, poz. 880 ze zm.) rozporządzenie Wojewody Ł. w sprawie ustanowienia planu ochrony Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Nie budzi również wątpliwości, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Sejmik Województwa Ł. (jako organ obecnie właściwy) do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Rzeczone wezwanie opatrzone datą 2 marca 2012 r. wpłynęło do organu w dniu 7 marca 2012 r. W tej sytuacji 60-dniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 8 marca 2012 r. do dnia 7 maja 2012 r. (dzień 6 maja 2012 r. – niedziela, był ustawowo wolny od pracy) i upłynął bezskutecznie. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika bowiem, że odpowiedź na wspomniane wezwanie w postaci uchwały Sejmiku Województwa Ł. nr XXIII/433/12 z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy uchylenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 4/2008 Wojewody Ł. z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Bolimowskiego Parku Krajobrazowego skarżąca otrzymała w dniu 10 maja 2012 r. (co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji), zaś skargę do tutejszego Sądu złożyła w dniu 6 czerwca 2012 r., a więc po upływie 60-dniowego terminu, liczonego od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym stanowi przepis art. 53 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaś o zwrocie wpisu sądowego od skargi orzekł w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

B.C.