Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 263/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek (spr.), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, , po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt I SA/Op 143/19 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lutego 2019 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.859.2018.2.JK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od S. sp. z o.o. w O. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 25 września 2019 r., I SA/Op 143/19. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną przez S. Sp. z o .o. z siedzibą w O. (dalej: "skarżąca", "Spółka") interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 lutego 2019 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki dla usługi polegającej na montażu i dostawie rolet tekstylnych wewnętrznych oraz żaluzji wewnętrznych. Skarżąca wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jest producentem i ma zamiar wykonywać montaże produkowanych przez siebie systemów przeciwsłonecznych (usługa montażu wraz z towarem), tj. rolet tekstylnych wewnętrznych i żaluzji wewnętrznych. Ww. systemy są przygotowywane pod indywidualne zlecenie (wymiary) zamawiającego. Służą do zaciemniania otworów okiennych, a montowane mogą być do ściany, sufitu lub do stolarki okiennej. System może być montowany do nadproża okiennego, stolarki okiennej lub ściany za pomocą kołków, wkrętów lub nitów, z kolei linki mogą być łączone np. na kołki z podłogą lub parapetem. Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w których montowane są ww. systemy przeciwsłoneczne może przekraczać powierzchnię użytkową odpowiednio dla lokali - 150 m2, a dla budynków - 300 m2. Usługa będzie wykonywana na terytorium kraju.

Uzupełniając wniosek, na wezwanie organu, skarżąca podała, że w jej ocenie każdy przypadek montowania w obiekcie budowlanym (budynek mieszkalny) systemu przeciwsłonecznego mieści się w "dostawie, budowie, remoncie, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowie", gdyż będzie dochodziło do zmian funkcjonalnych lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zwłaszcza w kontekście ograniczenia konieczności chłodzenia lub wentylowania. W przypadku wymiany starego systemu na nowy będziemy mieli do czynienia z remontem. W ocenie Spółki, system będzie montowany do elementów konstrukcyjnych (ściany zewnętrzne, nadproża, stropy, dach, stropodach, wieńce) i będzie całkowicie do nich przymocowany. Skarżąca odpowiedziała również na pytanie organu o możliwość demontażu poszczególnych elementów bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu wskazując, że w każdym przypadku po usunięciu systemu konieczne będzie przeprowadzenie prac naprawczych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Spółka wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy na usługę montażu opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej systemów przeciwsłonecznych w opisanym lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym wraz z ich dostawą powinna zastosować 8% stawkę podatku od towarów i usług?

Zdaniem skarżącej, montując opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej system przeciwsłoneczny wraz z jego dostawą w ww. lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym ma prawo zastosować 8% stawkę podatku od towarów i usług. Jeżeli natomiast powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekraczałaby 150 m2 lub powierzchnia budynku mieszkalnego przekraczałaby 300 m2 - limity określone w art. 41 ust. 12b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 966), powoływanej dalej jako: "u.p.t.u.", to stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Na poparcie swego stanowiska Spółka odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 7 lutego 2019 r. uznał stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Mając na uwadze objęte wnioskiem zagadnienie wskazał, że warunkiem zastosowania 8% stawki, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u., jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi obejmować dostawę, budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę budynków lub ich części. Po drugie, budynki lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Natomiast w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych przekraczających powierzchnię użytkową 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2, preferencyjną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej te obiekty do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Wobec braku definicji pojęć wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, odwołując się do ich rozumienia przyjętego w języku potocznym stwierdził, że świadczenie realizowane przez Spółkę stanowi kompleksową usługę montażu rolet tekstylnych wewnętrznych i żaluzji wewnętrznych, wykonywaną w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niemniej jednak, jak wyjaśnił, aby taka usługa mogła zostać opodatkowana preferencyjną stawką podatku, konieczne jest także spełnienie warunku trwałości połączenia z budynkiem elementów, które zostają zamontowane na skutek wykonania usługi. Ponadto z preferencyjnej stawki podatku, mającej zastosowanie do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mogą korzystać jedynie te czynności, które odnoszą się do obiektu budowlanego, a nie do jego wyposażenia.

Reasumując organ interpretacyjny wskazał, że wykonane przez Spółkę usługi montażu (nawet jeżeli wymagają one ingerencji w dany obiekt budowlany) nie prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementarni konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części). W opinii Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zamontowane rolety i żaluzje wewnętrzne nie stają się integralną częścią budynku/lokalu, gdyż jako wyposażenie budynku/lokalu mogą być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Ponadto trwałe połączenie montowanych rolet czy żaluzji wewnętrznych z konstrukcją budynku/lokalu powinno oznaczać, że ich demontaż jest faktycznie niemożliwy bez znaczącego zniszczenia montowanej części i budynku/lokalu. Natomiast wskutek ich demontażu nie może być mowy o znaczącym zniszczeniu budynku/lokalu, do którego dany system został zamontowany. Zwrócił również uwagę, że w wyniku montażu systemu nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych danego budynku/lokalu, co stanowiłoby o jego remoncie, modernizacji lub termomodernizacji, do których odnosi się art. 41 ust. 12 u.p.t.u. W konkluzji organ interpretacyjny stwierdził, że uwzględniając charakter usług związanych z montażem rolet i żaluzji wewnętrznych, niewskazujący na trwałe połączenie montowanych elementów z konstrukcją obiektu budowlanego, a także fakt, że wskutek montażu nie dochodzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych budynku, nie ma podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 8% w oparciu o art. 41 ust. 12 u.p.t.u. (świadczone przez stronę usługi montażu i dostaw rolet czy żaluzji wewnętrznych będą podlegać opodatkowaniu stawką podstawową w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylając powołaną na wstępie interpretację indywidualną wskazał, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że wykonywane przez stronę czynności stanowią kompleksową usługę, wykonywaną w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Następnie Sąd pierwszej instancji powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), która dotyczyła montażu trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dla oceny charakteru usług świadczonych przez Spółkę kluczowe znaczenie ma wykładnia użytego w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. terminu "modernizacja" wskazując, że dla oceny, czy charakter świadczonych usług, polegający na montażu rolet i żaluzji wewnętrznych odpowiada zakresowi znaczeniowemu pojęcia modernizacja istotne znaczenie ma sposób tego montażu, który powinien w sposób trwały łączyć montowane elementy z elementami konstrukcyjnymi budynku/lokalu, spełniając jako całość określoną funkcję użytkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie podzielił stanowiska organu, zgodnie z którym warunek trwałości uznaje się za zrealizowany jedynie wówczas, gdy w przypadku rozłączenia owej konstrukcji następuje nieodwracalne zniszczenie zamontowanych komponentów lub elementów konstrukcyjnych budynku. W ocenie Sądu pierwszej instancji, warunek taki nie wynika ani z treści art. 41 ust. 12 u.p.t.u., ani z omawianej uchwały. Mając zatem na względzie powyższe rozważania Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonej interpretacji organ w sposób nieuprawniony zawęził zastosowanie art. 41 ust. 12 u.p.t.u., błędnie odczytując kryterium "trwałości" połączenia montowanych elementów z elementami konstrukcyjnymi budynku.

Reasumując, w powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu doszedł do wniosku, że z uwagi na opisany we wniosku stan faktyczny, nieuprawnione jest stanowisko organu interpretacyjnego, że wykonywana przez stronę usługa montażu rolet tekstylnych oraz żaluzji wewnętrznych nie jest połączona w sposób trwały z elementami obiektu, a tym samym, że nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). W tym stanie rzeczy stwierdził, że zaskarżony akt narusza prawo materialne, a mianowicie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię.

Od powyższego orzeczenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną, żądając jego uchylenia w całości, rozpoznania skargi i jej oddalenia lub uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Organ wniósł ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania, tj. art. 146 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a, art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. oraz art. 121 O.p. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej – nieprawidłowej oceny faktycznej i prawnej stanowiska organu interpretacyjnego i bezpodstawnemu przyjęciu przez Sąd, że:

- w interpretacji organ, w sposób nieuprawniony, zawęził zastosowanie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. błędnie odczytując kryterium "trwałości" połączenia montowanych elementów z elementami konstrukcyjnymi budynku;

- w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie znajduje uzasadnionych podstaw kwalifikowanie przez organ montażu rolet i żaluzji wewnętrznych jako elementów wyposażenia;

- połączenie opisanych we wniosku systemów z elementami konstrukcyjnymi budynku/lokalu spełnia cechę trwałości, pozwalającą na kwalifikację wykonywanych przez Wnioskodawcę usług jako czynności modernizacji;

- w zakresie czynności (opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej) nieuprawnione jest stanowisko organu interpretacyjnego, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa montażu rolet tekstylnych oraz żaluzji wewnętrznych nie jest połączona w sposób trwały z elementami obiektu, a tym samym, że nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu);

- błędne jest stanowisko organu odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a w konsekwencji błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od ww. usługi;

- wadliwość interpretacji wynika z faktu braku kompletnego odniesienia się przez organ do stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i wiążący się z tym brak jednoznacznego wyjaśnienia istotnego dla oceny stanowiska strony pojęcia modernizacja;

- organ naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych, określoną w art. 121 O.p. poprzez pominięcie wskazanego przez Wnioskodawcę orzecznictwa;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania poprzez bezpodstawne – błędne uznanie, że zaskarżona interpretacja narusza prawo materialne, tj. ww. art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię, a w konsekwencji odmowę uznania (opisanych we wniosku o interpretację) czynności jako modernizacji, o której mowa w tym przepisie. Podczas gdy organ w interpretacji wykazał dlaczego czynności wykonywane prze Wnioskodawcę nie mogą być uznane za remont, modernizację lub termomodernizację, do których odnosi się ww. art. 41 ust. 12;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na bezpodstawnym uznaniu przez Sąd opisanych we wniosku o interpretację czynności jako modernizacji.

Powyższe uchybienia Sądu skutkowały uwzględnieniem skargi i uchyleniem odpowiadającej prawu interpretacji, podczas gdy przedmiotowa skarga powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdyż w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zawiadomienie skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568, 695, 875) strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji kwestią sporną było to, czy skarżąca może zastosować obniżoną 8% stawkę podatku od towarów i usług dla usługi polegającej na montażu i dostawie rolet tekstylnych oraz żaluzji wewnętrznych. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, poza sporem pozostaje okoliczność, że dokonywane przez Spółkę czynności stanowią kompleksową usługę wykonywaną w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów należy wskazać, że zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2 u.p.t.u., stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Stanowisko zajęte przez organ w wydanym rozstrzygnięciu sprowadzało się do stwierdzenia, że w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego strona nie jest uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku, gdyż świadczone usługi nie mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. (dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy). Zdaniem organu interpretacyjnego, istotnym i podstawowym kryterium przy ustalaniu możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku z w/w przepisu jest powstała w wyniku montażu cecha konstrukcyjna, taka jak trwałość połączenia z budynkiem elementów, które zostają zamontowane na skutek wykonania usługi, a zwłaszcza sposób ingerencji zastosowanego montażu w konstrukcję budynku (albowiem tylko montaż, który w sposób "istotny" wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku pozwoli na zastosowanie 8% stawki podatku). Według organu interpretacyjnego opisane we wniosku czynności nie prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego - zamontowane systemy są jedynie elementem wyposażenia budynku/lokalu, do którego są montowane, zapewniającym w szczególności ograniczenie dopływu do wnętrza lokalu lub budynku światła i ciepła.

Skarżąca uważa natomiast, że spełnia ona hipotezę normy wyrażoną w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., dlatego też może stosować preferencyjną stawkę podatku od towarów i usług 8 % do usług dostawy i montażu opisanych systemów przeciwsłonecznych. Jej zdaniem, nie można, jak czyni to organ, ograniczać cechy "trwałości" montażu wyłącznie do przypadków, gdy wskutek demontażu zniszczeniu miałaby ulec konstrukcja obiektu.

Rację w tym sporze przyznać należy organowi. Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, jak już wskazano na wstępie, bezspornie wynika, że sprzedaż usług montażu rolet i żaluzji wewnętrznych dokonywana jest w obiektach budowlanych lub ich częściach objętych społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a u.p.t.u. Sporne jest natomiast czy opisany montaż może być uznany za jedną z czynności wymienionych w ust. 12 art. 41 u.p.t.u., które uprawniają do obniżonej stawki podatkowej, o której mowa ust. 2 tego artykułu tj. czy stanowi budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę obiektu budowlanego lub jego części. Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że zasadny okazał się zarzut błędnej wykładni art. 41 ust. 12 u.p.t.u. podniesiony w skardze uznał, iż w rozpatrywanej sprawie dla oceny charakteru usług świadczonych przez Spółkę kluczowe znaczenie ma wykładnia użytego w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. terminu "modernizacja". Zasadnie w tym kontekście Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle powołanej uchwały I FPS 2/13, dla oceny, czy charakter świadczonych usług, polegający na montażu rolet i żaluzji wewnętrznych odpowiada zakresowi znaczeniowemu pojęcia modernizacja istotne znaczenie ma sposób tego montażu, który powinien w sposób trwały łączyć montowane elementy z elementami konstrukcyjnymi budynku/lokalu, spełniając jako całość określoną funkcję użytkową. Sąd pierwszej instancji nie podzielił jednak stanowiska organu, że warunek trwałości uznaje się za zrealizowany jedynie wówczas, gdy w przypadku rozłączenia owej konstrukcji następuje nieodwracalne zniszczenie zamontowanych komponentów lub elementów konstrukcyjnych budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane przez organ interpretacyjny, zgodnie z którym z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji nie wynika, aby przeprowadzony montaż rolet tekstylnych wewnętrznych oraz żaluzji wewnętrznych miał prowadzić do powstania trwałej całości wraz z elementami konstrukcyjnymi budynku, która mogłaby zostać uznana za modernizację obiektu budowlanego lub jego części lub inną czynność objętą hipotezą art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Za takim stanowiskiem, wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, przemawia mająca posiłkowe zastosowanie w tej sprawie powoływana powyżej uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., I FPS 2/13. W tezie tej uchwały wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Z uchwały tej wynika bowiem, że zasadnicze znaczenie dla uznania, iż w przypadku danej usługi mamy do czynienia z modernizacją obiektu budowlanego lub jego części jest takie połączenie z elementami konstrukcyjnymi danego obiektu budowlanego (jego części) montowanych urządzeń lub wyrobów, które stworzy trwałą całość, nie dającą się zdemontować bez destrukcji urządzeń lub wyrobów lub obiektu budowlanego.

Z opisu stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie wynika natomiast, co zdaje się pomijać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, że opisany przez Spółkę sposób montażu/demontażu wskazuje na brak trwałego połączenia z budynkiem/lokalem. W takim zaś przypadku nie można przyjąć, że po dokonaniu kompleksowej usługi, opisanej we wniosku, i zamontowaniu wymienionych tam urządzeń, mamy do czynienia z powstaniem trwałej całości wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2018 r., I FSK 994/18, CBOSA). Tego typu uszkodzenia jak powstanie otworów w ścianach, czy oknach powstają również przy demontażu lub zmianie elementów zwykłego wyposażenia obiektu budowlanego (jego części). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie, podziela w tej kwestii stanowisko zawarte w powołanym powyżej wyroku oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2015 r., I FSK 907/14, CBOSA.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na fakt, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, należy zastosować art. 188 P.p.s.a. i uchylić zaskarżony wyrok, a także na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a. oddalić skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).