Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1069/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie płatne z budżetu państwa
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 1,2 i 3,  par. 21 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1801
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
article: par. 22
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
article: par. 2 ust. 3 pkt 12
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi Ł. F. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym wyznaczony została adwokat Ł. F..

Pełnomocnik ten upoważnił aplikantów celem zapoznania się z aktami sprawy oraz udziału w rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r., na której złożono wniosek

"o zasądzenie kosztów postępowania sądowego" z oświadczeniem, że nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części.

Na wcześniejszym etapie skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu stałego od skargi (wniesionej dnia 12 lipca 2016 r.), na podstawie zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2016 r., powołującego się na § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), a zażalenie wywiedzione od tego zarządzenia przez skarżącego zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt II FZ 622/16.

Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków. W świetle przepisu przejściowego zawartego w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej powoływanego jako rozporządzenie).

Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmowały m.in. opłatę. Wedle § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę tę ustalało się

w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie mogła ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4, określono stawki minimalne

w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap postępowania został właśnie zakończony. Uprawnia to do przyznania związanego

z tym wynagrodzenia.

W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka maksymalna

w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi

480 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. W § 21 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b), podczas gdy w niniejszej sprawie należny był wpis stały, uniezależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia. Wyklucza to ustalenie wynagrodzenia w sposób stosunkowy, uwzględniający tę wartość, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności

z wydanym wcześniej w sprawie prawomocnym zarządzeniem określającym wysokość wpisu od skargi oraz postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym przesądzono tę kwestię, oddalając zażalenie na wspomniane zarządzenie. ½ opłaty maksymalnej to zatem 240 zł.

Taką kwotę opłaty należy przyjąć. Według bowiem § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następowało z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia

i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach

i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie,

a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu

z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W ocenie rozpoznającego wniosek brak podstaw do podwyższania opłaty, w szczególności dotychczasowy udział pełnomocnika w postępowaniu nie wymagał od niego wysiłku

i zaangażowania wykraczającego poza standard czy poziom profesjonalizmu, jaki powinien wykazać adwokat należycie wykonujący swoje obowiązki.

W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba natomiast podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).

Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 1, 2 i 3, i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono jak

w sentencji.