Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1364/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym
Przyznano prawo pomocy przez ustanowienie doradcy podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3 w zw. z  art. 258  par. 1 i 2,  art. 246  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarachowania nadpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia 1. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie doradcy podatkowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał A. Z. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

A. Z. wnioskiem z dnia 30 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) ponownie zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz o ustanowienie adwokata, bądź radcy prawnego, bądź też doradcy podatkowego.

W pierwszej kolejności rozpoznać należało złożony przez skarżącą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Jak już wskazano postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2011 r. skarżącej przyznano prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe oznacza, że skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych, a zatem nie ma obowiązku ich uiszczania.

W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowy i umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta ona ze zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których dokonywana jest ocena zasadności wniesionego przez stronę żądania.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W świetle powyższego oceny zasadności złożonego wniosku o ustanowienie pełnomocnika dokonano w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz małoletnim synem, małżonkowie od 2009 r. są rodziną zastępczą dla dwóch małoletnich chłopców, mąż wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, aktualnie źródłem utrzymania rodziny jest wypłacany wnioskodawczyni zasiłek rehabilitacyjny w kwocie około 900 zł miesięcznie, pomoc pieniężna, którą objęte są rodziny zastępcze wypłacana przez Centrum Pomocy Rodzinie w łącznej kwocie 503,76 zł oraz renta rodzinna przyznana dzieciom, dla których małżonkowie ustanowieni zostali rodzicami zastępczymi w łącznej kwocie 2.521,68 zł, przy czym zarówno wypłacane skarżącej świadczenie z tytułu choroby, jak i pomoc finansowa przekazywana przez Centrum Pomocy Rodzinie podlegają zajęciu komorniczemu, majątek małżonków stanowi nieruchomość o powierzchni 774 m2 zabudowana domem o powierzchni 150 m2, na której ustanowiono hipoteki na rzecz Skarbu Państwa, ZUS i banku oraz wierzytelności pieniężne (których wartości nie podano). Według złożonego oświadczenia miesięczne koszty utrzymania rodziny, do których poza kosztami wyżywienia i zakupu odzieży dla dzieci, opłatami za wodę i ścieki, energię elektryczną, wywóz śmieci, telefon, abonament RTV, zakup opału i spłatę zaległości zaliczono także opłaty za przedszkole, komitet rodzicielski, koszty incydentalnego używania samochodu niebędącego własnością wnioskodawczyni, kształtują się na poziomie około 3.000 zł.

Przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku skarżącej i jej rodziny nie budzi wątpliwości. Zarówno skarżąca, jak i jej mąż korzystali z instytucji prawa pomocy w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem, w których udokumentowali swoje możliwości płatnicze. Na dzień wydania niniejszego postanowienia sytuacja finansowa małżonków nie uległa poprawie. Mąż wnioskodawczyni nadal pozostaje bez pracy, zaś ona sama przebywa na zwolnieniu lekarskim.

Wobec powyższego uznano, iż skarżąca wykazała zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika z wyboru. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów pięcioosobowej rodziny, które pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb jej członków oraz okoliczność nieposiadania zasobów pieniężnych.

Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.