Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1141/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński(spr) Sędziowie NSA Ryszard Słupczyński NSA Gabriela Gorzan Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu w dniu 08 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. o d d a l a s k a r g ę /-/G.Gorzan /-/J.Ruszyński /-/R.Słupczyński LF


UZASADNIENIE

Niesporne w sprawie winno być to, że organy skarbowe zakwestionowały zasadność odliczenia przez A. W. od dochodu osiągniętego w [...] roku kwotę [...],- zł z tytułu wypłaconej A.L. renty.

Według organów skarbowych skarżący w umowie nazwanej "umową o ustanowieniu renty" z góry oznaczył świadczenie, które miało być spełnione, a jego realizacja jedynie odbywała się w czterech ratach. Poszczególne raty były częścią jednego większego świadczenia, a nie samoistne.

Te okoliczności uniemożliwiają, zdaniem organów skarbowych zakwalifikowanie umowy jako umowy o rentę. Brak też elementu okresowości, co uniemożliwia zastosowanie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] A. W. wniósł o jej uchylenie.

Zdaniem skarżącego, ustanowiona przez niego umowa renty z [...]r. nie jest umową darowizny lecz spełnia wszystkie wymogi art. 903 kc i art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26.7.1991 r. o podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym w roku [...] podstawę obliczenia podatku dochodowego stanowi dochód po odliczeniu kwot rent nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Niesporne winno być to, że skarżący w dniu [...]r. zawarł z A.L. umowę pisemną, w której zobowiązał się do określonych umową świadczeń okresowych w pieniądzu. W umowie tej skarżący zobowiązał się do wypłaty na rzecz A.L. renty pieniężnej w kwocie [...],- złotych za rok [...] płatnej w ratach do [...].3., [...].6., [...].9. i [...].12.

Analiza treści tej umowy prowadzi do wniosku, że była to umowa nie ekwiwalentna.

Zgodnie z treścią art. 903 k.c. przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu. Istotną cechą renty jest więc okresowość spełnianych świadczeń.

Zgodnie z treścią art. 906 § 2 k.c. do renty ustanowionej bez wynagrodzenia (tak jak w niniejszym przypadku) stosuje się przepisy o darowiźnie. Nie oznacza to oczywiście przesądzenia, że renta ustanowiona bez wynagrodzenia przekształca się w darowiznę.

Do renty ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie wprost, a nie w sposób odpowiedni.

Oznacza to, że do takiej renty mają zastosowanie wprost przepisy dotyczące formy określonej dla umowy darowizny (art. 890) i przesłanek jej odwołania (art. 896-899 k.c.).

W niniejszej sprawie nie występuje problem odwołania renty i formy aktu notarialnego wobec tego, że niesporne winno być to, iż przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Jak już wyżej wspomniano istotną cechą umowy o rentę jest okresowość spełnianych świadczeń. Oznacza to, że by móc uznać umowę za umowę ustanawiającą rentę konieczne jest zobowiązanie się do określonych świadczeń okresowych (np. co miesiąc, kwartał itp.) a nie ustanowienie określonej kwoty, która będzie wypłacana w ratach.

By można było więc uznać rentę za odpowiadającą wymogom ustawowym, skarżący winien się zobowiązać do świadczenia na rzecz A.L. określonych kwot np. co kwartał przez okres roku a nie zobowiązywać się do wypłaty określonej kwoty rozłożonej na raty kwartalne.

Z tych przyczyn należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przytoczonymi wyżej przepisami i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

/-/G.Gorzan /-/J.Ruszyński /-/R.Słupczyński

LF