Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 552/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Starszy referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dna [...] września 2018 r., nr [...] Starosta L., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz.1202 ze zm. - dalej jako P.b.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Inwestor) pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości J.

II.

Po rozpatrzeniu odwołań wywiedzionych od powyższej decyzji przez Gminę J. oraz Z. G., Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty L.

W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że z posiadanej dokumentacji wynika, że wszystkie wymagania stawiane Inwestorowi przez prawo zostały spełnione. Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, tj. projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Projekt ten jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 P.b. i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.). Projekt jest też zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.).

Projekt sporządziła osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera on oświadczenia o jego wykonaniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ zastrzegł przy tym, iż bada wyłącznie to, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, zaś pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci.

Analizując zgodność inwestycji z przepisami prawa miejscowego Wojewoda podkreślił, że teren na którym zlokalizowana jest działka o nr ewid. [...] objęty jest uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. w rejonie ulicy Z. i Z.we wsi J. (Dz. Urz. Woj. Maz. z [...] r. poz. [...] - dalej jako plan miejscowy) oraz oznaczony jest w nim symbolem MW/U - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z towarzyszącą zabudową usługową. Projektowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze i garażem podziemnym co jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym przewidzianym w obowiązującym planie miejscowym. Inwestor zaprojektował dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wyżej wymieniona działka na planie oznaczona jest symbolem [...] Zjazd został zaprojektowany zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 16 planu.

Odnosząc się do zarzutów Gminy J. wskazujących na to, że teren działki gminnej nr ewid. [...] przewidziany pod ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem . nie może pełnić funkcji dojazdu do inwestycji ponieważ obecnie nie jest drogą, a w ewidencji gruntów jest oznaczony jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe i budowlane inne Wojewoda wyjaśnił, że Inwestor przedłożył akt notarialny Rep. A nr [...] zawarty w dniu [...] listopada 1992 r. z którego wynika służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Zgodnie z § 5 tego aktu "Przedstawiciele Gminy ustanawiają na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową polegającą na prawie bezpłatnego przejazdu przez działkę nr [...] od strony ulicy Z. (...)". Ponadto w księdze wieczystej nr [...] założonej dla działki nr [...], również jest zapis o służebności gruntowej na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], polegającej na prawie bezpłatnego przejazdu przez działkę nr [...] z której powstała m.in. działka nr [...] od strony ul. Z.

Wojewoda nie podzielił również uwag Gminy, że wskazywana przez Inwestora służebność ustała w momencie wybudowania ul. Z., co ma wynikać z decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] października 1992 r., nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości. W akcie notarialnym nie znalazł się zapis z którego wynikałoby powyższe zastrzeżenie, zatem należy uznać, że każdorazowy właściciel działki nr [...] nadal posiada służebność gruntową, polegającą na prawie bezpłatnego przejazdu przez działkę nr [...] od strony ulicy Z..

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Wójta Gminy J. dotyczącego planowanej realizacji ciągu pieszo-jezdnego [...], która zdaniem skarżącego nie może służyć samochodom jako droga dojazdowa do terenu inwestycji, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 20 ze zm.) drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych. Ustawa dzieli drogi publiczne na cztery kategorie: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Art. 7 ust. 1 stanowi zaś, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy drogami wewnętrznymi są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych i nie zlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Ścieżka rowerowa zlokalizowana w pasie drogowym jest więc częścią drogi publicznej. W związku z powyższym kwestia dostępu do drogi publicznej z działki uregulowana została ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 14 ww. ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Miejsca postojowe zostały zaprojektowane i przeliczone w projekcie zgodnie z zapisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, normy PN-ISO 9836:1997 oraz zgodnie z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy Z. oraz Z.we wsi J..

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Z. G. Wojewoda wyjaśnił, że S. L.postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 P.b. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych umożliwiające usytuowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] w miejscowości J., bezpośrednio przy narożniku działki sąsiedniej nr ew. [...] tj. w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną pod warunkiem wykonania w projektowanym budynku ścian oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. 645/35.

W zakresie dotyczącym zarzutu dokonania na pięć dni przed wydaniem decyzji zmian w projekcie budowlanym dotyczących zmniejszenia ilości kondygnacji z czterech na trzy, i ich nie naniesienia w projekcie, w tym braku poinformowania strony o tych zmianach Wojewoda wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...] zlecił Staroście L. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez doprowadzenie do wzajemnej zgodności projektu budowlanego z opisem do projektu zagospodarowania terenu. Starosta przedłożył wyjaśnienia, w których Inwestor poinformował, że wprowadzone 13 września 2018 r., korekty w opisie projektu architektoniczno-budowlanego wynikały z błędu edycyjnego opisu, natomiast część graficzna projektu architektoniczno-budowlanego jest aktualna i pozostaje bez zmian. Ponadto wprowadzono korektę na rysunku projektu zagospodarowania działki, doprowadzając do zgodności części rysunkowej z opisem przedmiotowego projektu oraz dołączono kopię przynależności do izby branżowej projektanta branży architektonicznej, aktualnej na dzień wprowadzenia korekty. Reasumując, z części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że przedmiotowy budynek składa się z jednej kondygnacji podziemnej stanowiącej garaż podziemny oraz trzech kondygnacji naziemnych i poddasza nieużytkowego, nie przekraczając 13,5 m wysokości zabudowy, co zgodne jest z § 7 ust. 2 pkt 9 planu miejscowego.

Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.- dalej jako k.p.a.) Wojewoda wyjaśnił, że Starosta pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] na podstawie art. 61 i art. 10 k.p.a., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości J., tym samym informując, że w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia, można zapoznać się z projektem budowlanym złożonym w urzędzie. Nawiązując do specyfiki postępowania budowlanego, w szczególności bazowania na dokumentach składanych przez Inwestora wskazał, że organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu administracyjnym, bowiem zawiadomił je o wszczęciu postępowania, a nie było żadnych przeszkód do zapoznania się z wszelkimi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy na każdym etapie postępowania.

Starosta zaniechał zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w określonym terminie, jednak uchybienie to nie stanowi jednak o wadliwym rozstrzygnięciu w sprawie. Pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. Wojewoda [...] zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego informując strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła Z. G. (dalej jako Skarżąca), zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylnie decyzji organu I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1 art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego był zobowiązany na postawie art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. i nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a.;

2. art. 15 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności z uwagi na to, że Skarżąca została pozbawiona czynnego udziału przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, który zaniechał stosowania art. 10 § 1 k.p.a. i art. 10 § 3 k.p.a., tj. nie zawiadomił Skarżącej o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych a które zostały złożone w odwołaniu od decyzji I instancji, a następnie organ II instancji uznał, że powyższe uchybienie nie stanowi o rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie, podczas gdy do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie jednej sprawy administracyjnej przez dwa różne organy administracji.

II. przepisów prawa materialnego:

1. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez władcze rozstrzygnięcie o usytuowaniu budynku na granicy działki nr ew. [...] bez szczegółowego uzasadnienia i nie uwzględnienia słusznego interesu Skarżącej, wynikającego chociażby z treści art. 144 Kodeksu cywilnego, nie zapewniając ochrony właścicielowi działki nr ew. [...] w sytuacji, gdy nastąpiło rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie odległości budynku od granicy działki;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych oraz w zw. z § 7 ust. 2 planu miejscowego poprzez błędne uznanie, że wszystkie wymagania przewidziane dla projektu budowlanego zostały spełnione w sytuacji, gdy usytuowanie budynku w bezpośredniej granicy z działką nr ew. [...] narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniósł również Inwestor.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

W postępowaniu budowlanym zarówno obowiązki Inwestora jak i organu architektoniczno-budowlanego są wyraźnie określone.

Zgodnie więc z art. 32 ust. 4 P.b., którego rozwinięcie stanowi art. 33 ust. 2 tej ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

- złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane;

- złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Spełnienie tych wymagań jest koniecznym elementem na drodze do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W realiach niniejszej sprawy nie ma i nie może być wątpliwości, że Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną nr ewid. [...] na cele budowlane, a także przedłożył kompletny projekt budowlany w wymaganej prawem liczbie egzemplarzy. Pozostałe wymagania z art. 32 ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 2 P.b. w tej sprawie nie mają zastosowania (teren objęty jest planem miejscowym, nie są wymagane inne pozwolenia ani decyzja przewidziane w ustawie o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej).

Z kolei z przepisu art. 35 P.b. wynika katalog czynności i sprawdzeń, jakie winien przeprowadzić organ architektoniczno-budowlany w ramach postępowania wywołanego wnioskiem w wydanie pozwolenia na budowę i przed wydaniem decyzji w tej sprawie.

W myśl zatem art. 35 ust. 1 P.b. organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W odniesieniu do wymogu zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego należy zauważyć, że znajduje się ona na terenie oznaczonym symbolem 3 MW/U, dopuszczającym jako podstawową zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z towarzyszącą jej zabudową usługową. Planowana inwestycja odpowiada takiemu przeznaczeniu, co w sprawie nie może i nie jest kwestionowane (§ 7 ust. 1 pkt 1 planu).

Plan miejscowy przewiduje również (w § 8 ust. 2 pkt 3) obowiązek posadowienia zabudowy działki nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką [...] Wymóg ten został w sprawie dochowany, na co wskazuje wprost analiza projektu zagospodarowania terenu przewidująca budowę spornego obiektu na granicy z działką nr [...].

Projekt nie narusza również przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na wysokości działki Skarżącej nr ewid. [...] (a ściślej równolegle do niej) przewidziano ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych odsuniętą od granicy nieruchomości Skarżącej o 3 metry. Zabudowa ta już sama w sobie spełnia wymagania przewidziane w § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. Nadto, Inwestor uzyskał pozwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, umożliwiające mu posadowienie własnego budynku w punkcie styku narożnika jego działki z narożnikiem działki Skarżącej. Niezależnie zatem od oceny potrzeby uzyskania takiego zezwolenia na odstępstwo należy wskazać, że organ je wydający uzależnił ową zgodę od wykonania ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Takie rozwiązanie projektowe powoduje, że ewentualna zabudowa na działce Skarżącej (nr ewid. nr [...]) nie będzie negatywnie obciążona zapisami § 271 warunków technicznych, przewidującym normy odległościowe pomiędzy budynkami. Inaczej mówiąc, zabudowa na nieruchomości Skarżącej nie będzie podlegała wprost normom odległościowym pomiędzy istniejącymi budynkami a ewentualnie planowanym przez Skarżącą budynkiem właśnie ze względu na ustalone wymogi przeciwpożarowe (ściana oddzielenia przeciwpożarowego).

Ponadto, kompleks działek należących do Skarżącej (nr ewid. [...], [...], [...] i [...]) objęty jest uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. części wsi J.rejon ulic: Z., M.i S. (Dz. Urz. Woj. Maz. z [...] r. nr [...], poz. [...]). W jej § 12 przewidziano rozwiązanie, które umożliwia Skarżącej zabudowę całego kompleksu tych działek. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 2 pkt 14 dopuszcza się lokalizowanie obiektów budowlanych na granicy działek, zaś przeznaczenie tego terenu dopuszcza zarówno funkcję usługową, jak i usługowo-mieszkaniową.

Z przedłożonej przez Inwestora analizy przesłaniania i nasłonecznienia (rys. nr 24) wynika również, że projektowana inwestycja nie będzie ani przesłaniać ani też zacieniać ponad dozwoloną miarę żadnej sąsiedniej nieruchomości.

W tej sytuacji organ nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes prawny Skarżącej, wbrew wywodom skargi, nie został w tym przypadku naruszony. W związku z planowaną inwestycją jej prawo do zabudowy i swobodnego rozporządzania nieruchomością o jakim mowa w art. 28 ust. 2 P.b. nie dozna ograniczeń. Dodatkowo gwarancje zawarte w przywołanym planie miejscowym w sposób wystarczający uwzględniają interes strony. Tym samym w sprawie nie można również mówić o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przepis ten nakazuje, aby w procesie budowlanym uwzględnić występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy osób trzecich, w tym zapewnić dostęp do drogi publicznej. Zatwierdzona inwestycja nie ogranicza dostępu Skarżącej do drogi publicznej, a także - o czym już wspomniano - nie narusza jej interesu prawnego, widzianego głównie w aspekcie prawa do zabudowy kompleksu jej nieruchomości. Kończąc ten wątek rozważań Sąd wskazuje również, że Skarżąca nie wykazała w toku trwającego postępowania w jaki sposób kontestowana przez nią inwestycja ogranicza ją w prawie dysponowania swoją nieruchomością. Poza ogólnymi wyrazami niezadowolenia z planowanej inwestycji nie wskazano jednoznacznych naruszeń przepisów prawa, które stanowią źródło jej interesu prawnego.

Kontynuując wywody Sąd zauważa także, że inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Jak słusznie zwrócił uwagę Wojewoda, inwestycja skomunikowana jest prawidłowo z drogą publiczną i nie ma podstaw by uwzględnić wątpliwości zgłaszane przez Gminę J.. Inwestor zaprojektował dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] a więc zgodnie z zapisami planu. Działka ta oznaczona jest bowiem symbolem [...] (ciąg pieszo-jezdny). Zgodnie zaś z § 7 ust. 2 pkt 16 planu dla terenu [...] ustalono zjazd poprzez [...]oraz ul. Z.(znajdującą się poza obszarem planu).

Zasadnie organ odwoławczy przywołuje również akt notarialny Rep. A nr [...] zawarty w dniu [...] listopada 1992 r. z którego wynika służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Zestawienie tego zapisu z wpisami w księdze wieczystej nr [...] założonej dla działki nr [...], w której figuruje zapis o służebności gruntowej na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...], polegającej na prawie bezpłatnego przejazdu przez działkę nr [...] z której została wydzielona m.in. działka nr [...] od strony ul. Z..

Służebność ta nie ustała i nadal wiąże, a zmodyfikować jej nie może decyzja o podziale nieruchomości na którą powołuje się Gmina. W akcie notarialnym nie znalazł się jakikolwiek zapis z którego wynikałoby powyższe zastrzeżenie. Służebność gruntowa polegającą na prawie bezpłatnego przejazdu przez działkę nr [...] (aktualnie [...]) od strony ulicy Z. nadal zatem istnieje i może być źródłem dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej.

Słuszne są również uwagi Wojewody co do możliwości korzystania z ciągu pieszo-jezdnego [...]przez Inwestora. Już ze względu na posiadaną służebność rozważania co do planów Gminy zorganizowania na tym terenie ciągu pieszo-jezdnego, który nie zezwalałby na przejazd samochodów są indyferentne dla rozstrzygnięcia.

W sprawie nie można również mówić o naruszeniu obowiązków sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Nie można także mówić o tym, aby Inwestor nie przedłożył projektu sprawdzonego. Rzeczywiście w toku postępowania przed organem I instancji, po przedłożeniu projektu zawierającego wymagane oświadczenia architektów i osoby dokonującej sprawdzenia, Inwestor dokonał w nim poprawek. Wskazane zmiany, akcentowane przez Skarżącą jako istotne i wymagające powtórzenia procedury sprawdzenia, nie mogą jednak zostać za takie uznane. Owe zmiany dotyczą bowiem poprawienia błędów rachunkowych (przy czym nie są prawidłowe wskazania skargi o błędzie w tym zakresie - mylnie odczytano zapis ręczny poprawki), czy też niewłaściwych zapisów projektu zagospodarowania terenu co do podanych na nim ilości kondygnacji (IV zmieniono na III). Ocena całego "poprawionego" projektu nie pozostawia wątpliwości, że dokonane w nim korekty nie dotyczą sfery merytorycznej (nie zmieniono żadnych istotnych parametrów inwestycji), a wyłącznie kwestii usunięcia stwierdzonych pomyłek o charakterze pisarskim, które w kontekście całości zapisów projektu są niewątpliwe. Nie wpływa to zatem na naruszenie obowiązku sprawdzenia projektu.

W niniejszej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji doszło niewątpliwie do zaniechania obowiązku zawiadomienia Skarżącej o zakończeniu prowadzonego postępowania i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, co stanowiło uchybienie art. 10 § 1 k.p.a.

Niemniej jednak podnoszony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na niej spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

Okoliczność uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w sprawie nie świadczy per se o tym, że wydane w tak przeprowadzonym postępowaniu rozstrzygnięcie winno podlegać w każdym przypadku uchyleniu. W orzecznictwie swoistym notorium jest to, że przepis art. 10 § 1 k.p.a. wymaga każdorazowo zbadania, czy niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, przy czym wykazanie tego związku pomiędzy uchybieniem a potencjalnym rozstrzygnięciem spoczywa na stronie postępowania, która tak twierdzi (por. najnowsze orzecznictwo, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17).

W niniejszej sprawie pomimo niezawiadomienia Skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w postępowaniu przed Starostą, Strona nie wskazała, jakie negatywne konsekwencje, jakie utrudnienia dla niej z tego wynikły i jaki mają one wpływ na wydaną decyzję. Nie jest takim wyjaśnieniem okoliczność braku możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, niepoparta jakimkolwiek wyjaśnieniem chociażby w kwestii jakie jeszcze dowody mogły zostać zawnioskowane, bądź co jeszcze powinno zostać w sprawie wyjaśnione. Poza tym, Skarżąca wszelkie uwagi co do projektu mogła złożyć w postępowaniu przed Wojewodą, z czego notabene skorzystała.

O ile wiec sam fakt niezawiadomienia przez Starostę o możliwości przejrzenia akt przed wydaniem decyzji jest co do zasady działaniem nieprawidłowym, o tyle w niniejszej sprawie w żaden sposób nie przełożyło się ono na sposób zakończenia postępowania. Sąd nie podziela przy tym uwag Wojewody, iż ze względu na specyfikę postępowania budowlanego, wystarczające dla zapewnienia gwarancji procesowych Skarżącej było zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania. Charakter sprawy budowlanej, nie powoduje zniesienia obowiązków przewidzianych przez ustawodawcę w art. 10 § 1 k.p.a. Dzieje się tak niezależnie od tego, czy organ jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego, czy też bazuje na materiałach przedstawianych mu w całości przez stronę. Nie znosi obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a. także zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania i pouczenie jej w tym momencie o tym, że może zapoznać się z aktami. W toku sprawy materiał dowodowy, którym organ dysponował na jej początku może ulegać modyfikacji, dlatego gwarancyjną rolę pełni obowiązek zawiadomienia strony o zakończeniu postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do dowodów jak i żądań stron.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.