Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 112/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1, § 2, § 3, art. 243
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. W. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2153/15 w zakresie odrzucenia skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nierozmieszczenie na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciężkich wprowadzanych do obrotu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2153/15 odrzucił skargę E. W. na decyzję Prezesa Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarżąca E. W. wniosła skargę na powyżej wskazaną decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału [...] WSA w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W związku z upływem czasu i brakiem uiszczenia przedmiotowego wpisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę skarżącej.

E. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: E.-P. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wpis od skargi został uiszczony po upływnie terminu do jego wniesienia, a w konsekwencji na przyjęciu przez wojewódzki sąd administracyjny, iż zachodzą podstawy do odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym,

- art. 67 p.p.s.a. oraz art. 72 p.p.s.a. przez nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie korespondencja, stanowiąca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] września 2015 r., podczas gdy osoba odbierająca korespondencję nie była upoważniona do jej odbioru, nie była również ani domownikiem, ani dozorcą ani zarządcą budynku skarżącej, co prowadzi do wniosku, że nie mogło dojść do skutecznego doręczenia pisma w dniu [...] września 2015 r.;

- art. 73 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i brak złożenia pisma, stanowiącego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia korespondencji osobiście, przez pracownika upoważnionego do odbioru pism, domownikowi, zarządcy domu lub dozorcy.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła, że w zaistniałej sytuacji nie może ponosić negatywnych skutków prawnych za uiszczenie wpisu po upływnie wyznaczonego terminu, skoro w jej działaniu nie można doszukać się jakiegokolwiek zaniedbania, a tym samym nie ponosi ona żadnej winy za nieterminowe uiszczenie wpisu. Skarżąca będąc przekonana, że nie upłynął jeszcze siedmio dniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi, działała w błędnym przekonaniu, że uiszcza wpis w odpowiednim terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy p.p.s.a. i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie wnosząca zażalenie nie jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, czy to na podstawie przepisów ustawy p.p.s.a. czy też na podstawie orzeczenia sądu.

Wskazaną w zażaleniu przez skarżącą argumentację uznać należy za nietrafną. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie przedstawił już w swoich orzeczeniach, że błędy zatrudnionych pracowników, w żadnym wypadku nie mogą być podstawa do usprawiedliwienia niewykonania nałożonego przez Sąd obowiązku. Skarżąca opuszczając z różnych przyczyn miejsce prowadzenia działalności, winna w taki sposób zorganizować pracę w swojej firmie, przy pomocy zatrudnionych w niej pracowników, aby nie ponosić negatywnych konsekwencji swojej nieobecności.

W rozpoznawanej sprawie przesyłka (zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi) została doręczona prawidłowo. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawartym w aktach osoba odbierająca korespondencję podpisała się imieniem i nazwiskiem wraz z przypisem "pełnomocnik". Pracownik skarżącej posłużył się również firmową pieczęcią o treści: "E..-P. E. W.. ul. L. [...], [...]-[...] G. NIP: [...] [...]TEL. [...]".

Z uwagi na fakt, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. prawidłowo odrzucił wniesioną skargę.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji