Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3459/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. art. 85, 86, 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "B." [...] S.A. z siedzibą w L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3459/13 w sprawie ze skargi "B." [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" nr [...] postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2013 r. "B." [...] S.A. z siedzibą w L. – skarżąca w niniejszej sprawie, reprezentowana przez rzecznika patentowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy

słowno-graficzny "[...]" nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. oddalił ww. skargę, doręczając pełnomocnikowi skarżącej odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 8 lipca 2014 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru

w tej dacie, karta nr 88 akt).

Skargą kasacyjną z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok, adresując ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten przy piśmie

z dnia 11 sierpnia 2014 r. przekazał ww. skargę kasacyjną, zgodnie z właściwością, Sądowi I instancji.

Skarżąca, reprezentowana przez rzecznika patentowego, w dniu 9 sierpnia 2014 r. wniosła, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, tożsamą w treści do uprzednio złożonej skargę kasacyjną

od wskazanego wyżej wyroku.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżąca, w imieniu której działa rzecznik patentowy, wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

od wyroku Sądu I instancji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazała, że w ostatnim dniu terminu na wniesienie skargi kasacyjnej, tj. w dniu 7 sierpnia 2014 r., planowała wysłać ją za pośrednictwem Poczty Polskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niestety, jak podała, w tym dniu jej stan zdrowia uległ nagłemu i niespodziewanemu pogorszeniu. Wyjaśniła, że z uwagi na bardzo złe samopoczucie udała się do lekarza, specjalisty chorób wewnętrznych, który zdiagnozował u niej stan po zawale mięśnia serca i skierował do szpitala klinicznego.

Jak wskazała pełnomocnik skarżącej, przeżyła szok, uświadamiając sobie podkreślone przez lekarza realne niebezpieczeństwo utraty życia. Dodała, że pomimo stresu i złego samopoczucia, w poczuciu odpowiedzialności za prowadzoną sprawę, udała się na pocztę i osobiście, nie mając w dniu 7 sierpnia 2014 r. zorganizowanego zastępstwa, wysłała skargę kasacyjną. Podkreśliła, że jej stan psychiczny i fizyczny nie pozwalał na w pełni racjonalne działanie, cierpiała

na zaburzenia świadomości i koncentracji. Z tego powodu, jak podała, wysłała skargę kasacyjną bezpośrednio na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dodała, że stan szoku, który w jej ocenie był bezpośrednią przyczyną zaistniałej pomyłki, trwał przynajmniej do końca 7 sierpnia 2014 r. Wyjaśniła, że zauważyła swoją pomyłkę

w dniu 9 sierpnia 2014 r. i od razu wysłała wspomnianą skargę kasacyjną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Nadto pełnomocnik skarżącej wskazała, odnosząc się do orzecznictwa, że choroba pełnomocnika może być uznana za niezawinioną przyczynę uchybienia terminu, musi mieć ona charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r.

poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.p.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144).

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a., co wymaga zaakcentowania, przesłanką dla przywrócenia uchybionego terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Uprawdopodobnienie oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Brak winy zachodzi wówczas, gdy dochowana zostanie należyta staranność przy dokonaniu danej czynności procesowej. Należy przy tym szczególnie zwrócić uwagę, że chodzi tu o staranność należytą w danych stosunkach, a nie nadzwyczajną, czy najwyższą obejmującą podejmowanie wszelkich możliwych czynności. Ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony, co oznacza, jak już wspomniano wcześniej, że kwestia ta pozostawiona została uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być zatem oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Wskazany brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zmierzającego dokonać określonej czynności stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu.

W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, spełnione zostały przesłanki uzasadniające przywrócenie stronie uchybionego terminu. Wystąpiła bowiem niezawiniona przyczyna uchybienia terminowi. Z okoliczności sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podjęła czynności zmierzające do nadania tej skargi we właściwym terminie i trybie, jednakże z uwagi na zaistniały w dniu 7 sierpnia 2014 r. stan złego samopoczucia, potwierdzony w skierowaniu do szpitala z tego samego dnia jako stan po zawale mięśnia serca, nie mogła w prawidłowy sposób dokonać powyższych czynności. Odnotowane przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych załamanie zdrowia pełnomocnika skarżącej w bezpośredni sposób uniemożliwiło jej sprawne działanie

i nadanie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego

za pośrednictwem Sądu I instancji. Co prawda, jak wynika z treści skargi kasacyjnej, pełnomocnik wniosła ją za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak już samą korespondencję skierowała do NSA.

W związku z powyższym uznać należy, że pełnomocnik skarżącej przy zachowaniu należytej staranności nie była w stanie w kontekście swojego stanu zdrowia zapobiec pomyłce w zaadresowaniu przesyłki zawierającej skargę kasacyjną, a okoliczność ta stanowi o braku winy w uchybieniu terminu. Odnotowane uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej spowodowane ww. pomyłką wynikającą z zaistniałego stanu zdrowia pełnomocnika skarżącej, ocenić należy jako niezawinione.

W tym stanie rzeczy Sąd, uznając, że doszło do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.