Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 422/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. W. (dalej: podatnik/skarżący) poddał kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2020 r. nr [...] dotyczącą łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że Wójt Gminy w dniu [...] lutego 2020 r. wydał nakaz płatniczy (decyzję) nr [...], którym określił podatnikowi łączne zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 1.111 zł, w tym:

1) podatek rolny w kwocie 42 zł, od pow. 0,6139 ha (w tym 0,4454 ha użytków

rolnych; 0,2773 ha powierzchni przeliczeniowej ogółem):

* od gruntów ornych o pow. 0,28 ha - pow. przeliczeniowa 0,056 ha, według stawki 0 zł,

* od użytków zielonych, od pow. 0,1654 ha, według stawki 41,83 zł,

2) podatku od nieruchomości w kwocie 1.069 zł od:

* budynków mieszkalnych o pow. 71 m2, według stawki 0,68 zł,

* gruntów pozostałych o pow. 1.685 m2, według stawki 0,36 zł,

* budynków pozostałych o pow. 72,34 m2, według stawki 5,72 zł,

które to stawki zostały określone w uchwale Rady Gminy Ś. nr XVII/140/2019 z dnia 25 listopada 2019 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W odwołaniu podatnik zarzucił, że podatek na rok 2020 r. wzrósł o 500%, a jest to wynikiem wadliwie przeprowadzonej w Gminie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, która w jego odczuciu tylko zwiększyła stan bezprawia, zamiast uporządkować istniejące dotychczas nieprawidłowości. Na jej skutek został pozbawiony, wraz z innymi osobami, dojazdu do działki. Inna jego działka położona jest w stefie ochronnej gazociągu wysokoprężnego, w tym nielegalnego o średnicy DN 700.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, powołując się przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym, organ odwoławczy podniósł, że wymiar podatku dokonany przez organ I instancji jest prawidłowy. Przedmiotem opodatkowania jest m.in. własność budynków, budowli oraz gruntów lub ich części.

Podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia. Podstawę wymiaru podatków stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków. Z danych zgromadzonych w sprawie wynikało zaś, że podatnik jest właścicielem gruntów rolnych o pow. 0,6139 ha i gruntów "pozostałych" o pow. 1685 m2, budynku mieszkalnego o pow. 71 m2 i budynku "pozostałego" o pow. 72,34 m2. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

W skardze zarzucono, że decyzja zawiera wykluczające się wywody, dobrane jednostronnie, aby utrzymać fatalną dla niego decyzję wymiarową. Działka nr 2154, od której podatek wzrósł z 200 do 1000 zł, stanowi strefę ochronną gazociągu i jest przeznaczona do bezumownego przesyłania gazu. Prawo własności jest mocno ograniczone, prawie niczego nie może na tej działce zrobić. Podniósł, że Wójt dysponuje wiedzą, że ewidencja gruntów nie jest źródłem informacji faktycznych, a tylko usankcjonowała stan bezprawny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje;

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona kontrola nie wykazała, aby wydane w sprawie decyzje podatkowe wydane zostały przez organy podatkowe z naruszeniem prawa, wymagający zastosowania przez Sąd środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: Ppsa). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji mogłoby nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych.

Żadna z powyższych okoliczności jednak nie zaistniała, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza dokonane przez organy ustalenia. Wszelkie przyjęte do podstawy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego wartości wynikają z danych z ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Uwzględniono też obowiązującą w 2020 r. uchwałę Rady Gminy Ś., określającą stawki podatku na ten rok oraz zastosowano właściwe przepisy ustaw podatkowych. Sąd nie miał zastrzeżeń do arytmetycznej poprawności wykonanych kalkulacji. Zasadnie powołano się także na regulację zawartą w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W prawidłowy sposób wskazano, że zobowiązanie podatkowe ciąży (co do zasady) na właścicielu gruntu. Stanowiska organów w tym zakresie nie można było ocenić jako naruszające prawo materialne albo procesowe.

Skarżący nie kwestionuje przyjętych przez organ wartości, w szczególności co do podstawy opodatkowania - powierzchni gruntów i budynków, w tym działki nr 2154, przez którą - jak wskazuje - ma przebiegać nielegalnie zbudowany gazociąg, przez co jego prawo własności jest w istotny sposób ograniczone z uwagi na obowiązujące strefy ochronne. Nie jest to jednak okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na wymiar podatku na rok 2020. Dopóki skarżący jest właścicielem rzeczonych nieruchomości, w tym zabudowanych budynkami, będzie na nim ciążyć obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Roszczeń dotyczących ochrony prawa własności, w tym wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z cudzej rzeczy, można natomiast dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym, a podniesione w skardze, a wcześniej w odwołaniu zarzuty, nie mogły mieć wpływu na treść decyzji podatkowej. Jeżeli zaś dane z ewidencji gruntów nie odpowiadają stanowi faktycznemu i prawnemu, to rolą zainteresowanego, w tym skarżącego jako właściciela gruntu, jest zainicjowanie stosownego postępowania przed organem nadzoru geodezyjnego i kartograficznego w celu uaktualnienia danych w ewidencji. Do tego czasu organy podatkowe są (zasadniczo) związane danymi z ewidencji, co wprost wynika z powołanego już art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. sygn. II

FSP 2/13). Tak więc organy podatkowe nie mogły czynić ustaleń w zakresie powierzchni i klasy gruntów innych, niż zarejestrowane w ewidencji gruntów i budynków, bez względu na to, z jakich przyczyn nie może on wykorzystywać posiadanych nieruchomości zgodnie ze swoim oczekiwaniem. Natomiast opisany w skardze sposób korzystania z gruntów - ograniczenia związane z przebiegiem gazociągu, nie stanowią w świetle ustaw podatkowych podstawy do zwolnienia od podatku.

Ponieważ skarga okazała się niezasadna, Sąd postanowił o jej oddaleniu, stosownie do art. 151 Ppsa.