Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 941/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 i art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lipca 2010 r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. M. w K. z wjazdem z działki nr [...] obręb j.w. oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb [...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 3.02.2011 r. znak: [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 lipca 2010 r., a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na liczne rozbieżności i niedokładności w treści przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej.

Decyzją z dnia 19 marca 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta ponownie ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. M. w K. z wjazdem z działki nr [...] obręb j.w. oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb [...]".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez P. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 lipca 2012 r., znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej: "ustawą o planowaniu") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. II SA/Kr 1635/12 uchylił powyższą decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że "w decyzji wykorzystano załącznik graficzny w postaci kopii mapy ewidencyjnej stanowiący załącznik do wniosku o wydanie decyzji, przed jego skorygowaniem przez inwestora. Korekta polegała na cofnięciu wniosku w zakresie budowy infrastruktury technicznej (przyłącza energetycznego) i tym samym ograniczyła teren inwestycji wyłącznie do działek [...] i [...] (k. 128). W związku z tym w decyzji należało pominąć działki nr [...] i [...]. Jednak część graficzna decyzji obejmuje działki nr [...] i [...] oraz [...] i [...] podczas gdy część tekstowa tylko działki [...] i [...]. Również w części tekstowej decyzji znalazły się postanowienia dotyczące ochrony zieleni na działkach nr [...] i [...] – nieobjętych częścią graficzną decyzji. Prowadzi to do stanu, w którym decyzja administracyjna jest wewnętrznie sprzeczna, podczas gdy jej części tekstowe i graficzne muszą stanowić spójną całość. (...) W niniejszej sprawie organ nie uwzględnił modyfikacji wniosku inwestora, oraz nie dokonał obowiązkowych uzgodnień w konsekwencji czego naruszony został – oprócz przepisów prawa materialnego – także art. 7 Kpa. Uzasadniony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenie art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji obejmującej działkę [...] i [...] w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną bez wniosku inwestora i bez podania tej działki w nazwie zamierzenia inwestycyjnego. Wszystkie opisane wyżej okoliczności powodują wrażenie co najmniej nieuważnego i niedokładnego prowadzenia sprawy, co rzeczywiście nie pogłębia zaufania obywatela do organu Państwa, tym samym działanie takie narusza art. 8 k.p.a. i w tym zakresie ma rację Skarżący".

Jednocześnie Sąd podkreślił: "Niewątpliwe w niniejszej sprawie teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. M., nie wymaga odrolnienia po myśli art. 60 ust. 1 pkt. 4, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wobec faktu, że niniejsza decyzja wydawana jest dla obiektu już istniejącego, do akt sprawy wraz z wnioskiem złożone zostały umowy zawarte z dostawcami mediów: Zakładem Energetycznym [...] - na dostawę energii elektrycznej do przedmiotowego budynku, umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków zawarta z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji K., umowa o przyłączenie do sieci gazowej zawarta z [...] Spółką Gazownictwa sp. z o.o. w T.. Zapotrzebowanie na media zostało opisane we wniosku. Kwestię obsługi komunikacyjnej uzgodniono z [...] Zarządem Komunalnym. Oznacza to, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. (...) Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę powyższe wskazania, w szczególności dokonać prawidłowych uzgodnień projektu decyzji oraz sporządzić załącznik graficzny decyzji na aktualnej mapie, odpowiadający treści zmodyfikowanego wniosku."

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 14.11.2013 r. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr [...] przy ul. M. w K. z wjazdem z działki nr [...] obręb j.w. oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb [...]".

Po rozpatrzeniu odwołania P. L. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 8 maja 2014 r., znak [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 64), oraz § 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164.1588) utrzymało decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji powołano się na art. 153 ppsa i podkreślono, że w uzasadnieniu wyroku Sąd, jako jedyny powód uchylenia rozstrzygnięcia SKO w [...] z dnia 26 lipca 2012 roku nr [...] wskazał, że organ I instancji zlecił sporządzenie nowej analizy urbanistyczno - architektonicznej, w treści której znalazło się sformułowanie, że stanowi ona uzupełnienie, skorygowanie i uściślenie analizy z dnia 30 kwietnia 2010 r. uzupełniającej ją notatki służbowej z dnia 9 czerwca 2009 r. oraz aneksu do analizy z dnia 12 marca 2011 r. a załącznik graficzny znajduje się w analizie z 30 kwietnia 2009 r. Analiza wyczerpująco odnosi się do każdej cechy nowej zabudowy, określenia której wymaga rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588). Analiza ta powinna być, zatem potraktowana jako nowy dowód w sprawie. Konieczne było dokonanie wszystkich wymaganych przepisami uzgodnień.

Kolegium ustaliło, że w toku powtórnego rozpatrzenia sprawy organ I instancji przeprowadził powtórnie analizę urbanistyczno -architektoniczną /karta 485-488 akt sprawy/ i potraktował analizę, jako nowy dowód w sprawie a następnie przeprowadził jej uzgodnienia z właściwymi organami.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści odwołania , w szczególności:

- naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez rozpoznanie wniosku nie zawierającego charakterystyki inwestycji, obejmującej określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej i związany z nim zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium stwierdziło, że nie może być uwzględniony, bowiem decyzja wydawana jest dla obiektu już istniejącego, gdzie uzbrojenie terenu zostało w całości wykonane. - naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie sprzecznych z tym rozporządzeniem gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, polegające na dopasowaniu tych parametrów do budynku znajdującego się na działce nr [...] Kolegium stwierdziło, że i ten zarzut jest nieuzasadniony. Analiza rzeczowo i rzetelnie opisuje stan zagospodarowania, funkcji i cech zabudowy analizowanego obszaru. W szczególności przedstawiona została charakterystyka terenu objętego wnioskiem, w obrębie którego znajduje się inwestycja. Uprawniony urbanista szczegółowo opisał budynki znajdujące się w tym kwartale i ich zróżnicowanie co do wielości, funkcji i lokalizacji na poszczególnych działkach. W obszarze znajduje się zarówno zabudowa jednorodzinna, wielorodzinna, budynki szkolne oraz przedszkolne. Wnętrze kwartału zabudowane jest blokiem mieszkalnym wieloklatkowym. W obszarze analizowanym znajdują się również części przyległych kwartałów zabudowy. W obszarze dominuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna, występuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna, drobnych usług handlu i gastronomii, funkcja z zakresu szkolnictwa i oświaty oraz komunikacyjna - drogi publiczne. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono na poziomie do 35-38 %, w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, tj. w oparciu o wyniki analizy. Odstępstwo od ogólnej zasady (przyjęcia średniego wskaźnika w obszarze analizowanym tj. 48% ), jest w tym przypadku uzasadnione. W ustawie o planowaniu wskazuje się, że przy ustalaniu warunków zabudowy pod względem stosowania zasady podobieństwa (kontynuacji) uwzględnia się wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Sposób wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy i dopuszczalne wyznaczenie innego wskaźnika określa przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Możliwe jest w zakresie wymienionego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, przy czym uzasadnienie wyjątku powinno wynikać z analizy urbanistycznej. Wskazano, że wskaźnik powierzchni zabudowy jest w sąsiedztwie planowanej inwestycji zróżnicowany i waha się od 17% do 79%. Z analizy wynika też, że w zabudowie wolnostojącej w kwartale w którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem kształtuje się w przedziale od 35% do 59% a także, że ze względu na wolnostojącą formę zabudowy nie jest wskazane intensyfikowanie powierzchni zabudowy do 48% tj. do wskaźnika średniego w obszarze. Okoliczności te wynikają z analizy urbanistycznej oraz z treści decyzji, zdaniem Kolegium uzasadniają wyznaczenie parametru powierzchni zabudowy na poziomie do 35-38%.

- sporządzenia części graficznej decyzji na nieczytelnej mapie nie spełniającej wymogów przepisów § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia tych przepisów i wyjasniło, że zgodnie z art. 2 pkt. 7 i 8 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 nr 193 poz.1287 ze zm. ) mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz ''elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych; natomiast ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

- naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, przez niezbadanie stanu prawnego dotyczącego budynku istniejącego na działce nr [...] obr. [...]. Kolegium uznając za bezzasadny i ten zarzut wskazało za organem I instancji, że zgodnie z art. 48 ustawy Prawo budowlane, istnieje możliwość legalizacji obiektów budowlanych wzniesionych nawet bez uzyskania pozwolenia na budowę (a tym bardziej obiektów budowlanych co do których decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona przez sąd administracyjny), pod warunkiem zapewnienia zgodności inwestycji m.in. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta została przyjęta w wyniku wyroku wydanego przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 (Dz. U. z 2007 r. Nr 247, póz. 1844). Zatem ustalane warunki zabudowy dotyczyć mogą nie tylko planowanych (przyszłych) zmian zagospodarowania terenu, ale także zmian już zrealizowanych bądź będących w trakcie realizacji. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może, zatem stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wyłącznie w przypadku inwestycji planowanych (przyszłych), natomiast w przypadku inwestycji zrealizowanej (będącej w trakcie realizacji) bez wymaganego pozwolenia na budowę, stanowi ona dokument umożliwiający stwierdzenie zgodności takiej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Pan P. L., zarzucając jej :

← naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu skarżącego,

← naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający, zaufanie obywatela do organów Państwa, a nie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa,

← naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności przez oparcie decyzji na nierzetelnej analizie urbanistyczno-architektonicznej, niezbadanie stanu faktycznego i prawnego dotyczącego budynku istniejącego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. M., pomimo, że Wydziałowi Architektury i Urbanistyki z urzędu jest znana (a przynajmniej przy zachowaniu należytej staranności powinna być znana) sytuacja budynku na działce [...], tj. że pozwolenie na budowę tego budynku zostało uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2004 r. do sprawy sygn. akt II SA/Kr 135/03, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał (co prawda jeszcze nie ostateczną) decyzję o rozbiórce tego budynku,

← naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 z 2003 r.) poprzez przyjęcie sprzecznych z tym rozporządzeniem gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, polegające na dopasowaniu tych parametrów do budynku znajdującego się na działce nr [...],

← naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez rozpoznanie wniosku na całkowicie nieczytelnej kopii mapy zasadniczej,

← naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.z.p. poprzez rozpoznanie wniosku nie zawierającego charakterystyki inwestycji, obejmującej określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej,

← naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3) w związku z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji pomimo nie przedstawienia przez inwestora ważnych umów gwarantujących wykonanie uzbrojenia terenu z właściwymi jednostkami organizacyjnymi,

← naruszenie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie części graficznej decyzji na całkowicie nieczytelnej mapie zasadniczej,

← naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 52 ust. 2 pkt l u.p.z.p. poprzez wyznaczenie granic obszaru analizowanego na całkowicie nieczytelnej mapie zasadniczej,

← naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie i niewłaściwą wykładnię art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 48 ustawy Prawo budowlane, naruszenie art. 140 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej stwierdzeniom i argumentom zawartym w odwołaniu z dnia 5 grudnia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 14 listopada 2013 r., w szczególności nie wzięcie pod uwagę załączonego do odwołania zdjęcia , nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich zarzutów skarżącego i nieustosunkowanie się do nich,

← naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu jako stronie, wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem określonych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W szczególności nie można podzielić zarzutu niewyjaśnienia przez organ II instancji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wydanie obu decyzji poprzedzało rzetelne i prawidłowe postępowanie organów I i II instancji stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa.

Wbrew zarzutom skargi planowana budowa budynku mieszkalnego w zabudowie wielorodzinnej z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr [...] przy ul. M. w K. z wjazdem z działki [...] i infrastrukturą techniczną w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu stanowi kontynuację zabudowy występującej na działkach sąsiednich, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa i spełnia warunki z art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t. jedn. Dz. U. z 2012 , poz. 647)

W sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 8 lutego 2013 r sygn. II SA/Kr 1635/12 zawarł ocenę prawną i konkretne wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie, które wiążą sąd i organ, którego działanie było przedmiotem rozstrzygnięcia, stosownie do art. 153 p.p.s.a.

Związanie organu administracji publicznej oraz sądu ocena prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie ( wyrok NSA z 19 października 2007, II FSK 1128/06 Legalis )

Jak wskazał WSA w Krakowie w składzie poprzednio rozpoznającym sprawę nowa analiza, jako nowy dowód winna podlegać wszystkim wymaganym uzgodnieniom. W związku z korektą wniosku teren inwestycji ograniczony został wyłącznie do działek [...] i [...] a należało w treści decyzji – części graficznej i tekstowej pominąć działki [...] i [...], tak by wyeliminować sprzeczności. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy miał dokonać prawidłowych uzgodnień projektu decyzji oraz sporządzić załącznik graficzny decyzji na aktualnej mapie, odpowiadającej treści zmodyfikowanego wniosku. Pozostałe merytoryczne zarzuty skargi były bezzasadne. W tym wyroku przesądzono, że teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. M., nie wymaga odrolnienia, istniejące uzbrojenie terenu ( w tym woda, energia, odprowadzanie ścieków ) wbrew aktualnym zarzutom skargi jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponownie podnoszone zarzuty skargi dotyczące gabarytów , formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu są bezzasadne , co organy I i Ii instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy należycie wzięły pod uwagę.

Organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy spełnił obowiązki, jakie nałożył na niego wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. II SA/Kr 1635/12. Przeprowadzono ponownie analizę urbanistyczno- architektoniczną z dnia 28 maja 2013 r ( k-466 i poprz.) , którą potraktowano jako nowy dowód w sprawie Załącznik decyzji sporządzono na aktualnej mapie, wydanej 28 maja 2013 r, na której pominięto działki [...] i [...]. Dokonano stosownych uzgodnień z właściwymi organami. ( Regionalny Dyrektor ochrony Środowiska, ZiKiT, Regionalnym Dyrektorem Zarządu Gospodarki Wodnej w K.)

Zarzuty skargi zmierzają, więc do polemiki z okolicznościami, które zostały już przesądzone w dotychczasowym wyroku bądź nie mają znaczenia dla wyników postępowania.

Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z dnia 19 września 2003 r ) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości obszaru analizowanego, co jednak nie oznacza, że tak ustalony wskaźnik będzie bezwzględnie wiążący dla rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. W przepisie § 5 ust. 2 zawarta jest norma dopuszczająca wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, od średniej ustalonej na podstawie § 1, jednakże tylko wtedy, gdy wynika to z analizy urbanistycznej. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalony na poziomie 35-38 % ( dla działki 109/4 ) jest prawidłowy, a odstępstwo od średniego 48 % zostało należycie uzasadnione w analizie urbanistycznej. To z analizy wynika, że zabudowa wolnostojąca w kwartale, w którym położona jest nieruchomość objęta wnioskiem kształtuje się w przedziale od 35% do 59% a także że ze względu na wolnostojąca formę zabudowy nie jest wskazane intensyfikowanie powierzchni zabudowy do średniej. Wyznaczono wskaźnik w wysokości porównywalnej i przybliżonej do wskaźnika występującego na sąsiedniej działce [...], o porównywalnej powierzchni. Nie doprowadzi to do podniesienia w otoczeniu przedmiotowej działki wskaźnika wykorzystania terenu.

W sposób dopuszczalny i uzasadniony została określona obowiązująca linia zabudowy w odległości 6 m od krawędzi jezdni ul. M. (§ 4 ust 4 rozporządzenia j.w. ). Na tej ulicy linia zabudowy nie jest ukształtowana jednorodnie, ale wskazane jest ukształtowanie jej jak najbliżej jezdni, ze względów przestrzennych, bowiem zasada taka obowiązuje w tym kwartale zabudowy. Planowana inwestycja stanowić będzie dopełnienie od strony ul. M. kwartału zabudowy wyznaczonego ulicami S., P., S. i M..

Szerokość elewacji frontowej ustalona została w przedziale od 12- 21 m , bowiem zabudowa wolnostojąca w terenie ma zróżnicowane elewacje frontowe (§ 6 ust 2 rozporządzenia j.w. ).. Dopuszczalne jest odstąpienie od średniej, bowiem dominuje zwarta zabudowa o frontach wyznaczonych granicami działki a także zabudowa użyteczności publicznej o znacznych szerokościach elewacji frontowej.

Wysokość górnej elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki ustalono w przedziale od 13-16 m. (§ 7 ust 4 rozporządzenia j.w. ). Analiza wykazała że uzasadnione jest jej ustalenie na zasadzie odstępstwa, w kwartale dominuje wysokość elewacji frontowych 16 m , średnia wysokość okapu , gzymsu, attyki wynosi 15,7 m , średnia wysokość kalenic 18,3 m .Planowana budowa winna w sposób harmonijny wpisywać swój gabaryt w obowiązujące ramy., które stanowią od strony działek nr [...] i [...] budynki o wysokości 16 i 18 m, przy czym nie jest możliwym przekroczenie mniejszej z tych wysokości. Charakterystyczna w kwartale jest piąta kondygnacja budynku na działce [...] i zabiegiem celowym jest nawiązanie do tej niższej zabudowy.

Mapa w wykonanej skali 1 : 1000 mogła służyć wnioskowi i wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stosownie do art. 52 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mapa jest czytelna i odpowiednio szczegółowa, nie budzi wątpliwości. Oznaczono na niej poszczególne działki, w tym działki inwestycji [...] i [...], granice obszaru analizowanego, linie rozgraniczające teren inwestycji, linię istniejącej zabudowy a także granice zajętości terenu pod budowę infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Oryginał mapy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 31 maja 2011 r pod nr 3482-313/2011. Zarzut o nieczytelności mapy jest gołosłowny,

Możliwa jest w świetle art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ) legalizacja obiektu budowlanego wzniesionego bez uzyskania pozwolenia na budowę ( tym bardziej obiektów budowlanych co do których decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona przez sad administracyjny) pod warunkiem zapewnienia zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszym przypadku decyzja ma taki legalizacyjny charakter.

Sporządzona nowa analiza (§ 3 ust 1 i 2 rozporządzenia j.w. ). spełnia wymogi przepisów prawa, trafnie i rzetelnie opisuje stan zagospodarowania, funkcji i cech zabudowy analizowanego obszaru. Obszar analizowany wyznaczono prawidłowo, do analizy wzięto pod uwagę działki sąsiednie, na których występuje zabudowa jednorodzinna, wielorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne, wewnętrzne , obiekty infrastruktury technicznej, budynki szkolne, oraz przedszkolne.

Termin wyznaczony skarżącemu na zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji był odpowiedni stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. i w żaden sposób nie narusza praw skarżącego. Skarżący, bowiem już wcześniej aktywnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym i był w nim dobrze zorientowany. Skarżący nie wykazał, aby podniesiona okoliczność miała jakikolwiek wpływ na wynik postępowania.

Z tych względów orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) jak w sentencji wyroku.