Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 716/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2, art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. – określanej dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), odmówił A.M. wydania krajowego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieni decyzji organ wskazał, że 17 maja 2016 r. A.M. złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B. W związku z tym, iż wyżej wymieniony jest obywatelem Niemiec, organ podjął czynności mające na celu zbadanie czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Federalny Urząd Transportu przesłał pismo z [...] czerwca 2016 r., z którego wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż [...] listopada 2012 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech.

Powołując się na treść art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. organ zauważył, iż prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, Starosta wydał decyzję odmowną.

A.M. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu braku podstaw spełnienia przez stronę warunków niezbędnych do uzyskania wnioskowanego prawa jazdy, gdy tymczasem strona spełnia wszystkie warunki określone w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że w stosunku do niego został wydany 10 - miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ale miało to miejsce w innej dacie niż określona w decyzji, tj. w dniu [...] września 2013 r. i że zakaz ten obowiązywał co najwyżej do 25 lipca 2014 r. Tym samym zakaz ten nie obowiązywał zarówno w czasie złożenia przez stronę wniosku o wydanie prawa jazdy, ale także w dacie wydania decyzji przez Starostę. Oznacza to, że po dniu 25 lipca 2014 r. odwołujący się nie znajdował się w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnień. Przy czym organ I instancji nie wykazał, że strona w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami znajdowała się w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnień. Ponadto skarżący podniósł, iż przedstawienie właściwego, profesjonalnego i dokładnego tłumaczenia informacji przedstawionej przez instytucję niemiecką, wykonanego przez tłumacza przysięgłego ma istotne znaczenie, bowiem przed wydaniem kwestionowanej decyzji organ I instancji takiego tłumaczenia nie dokonał. Rzeczywista treść dokumentu wskazuje na fakt jedynie czasowego (w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu) cofnięcia prawa jazdy, a także potwierdza możliwy okres tego zatrzymania i datę końcową obowiązywania orzeczonego zakazu, odmienny od przyjętego w decyzji.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innych państwach - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem (art. 4 ust. 3 u.k.p.). Wyjaśniło również, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Organ odwoławczy zauważył, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z [...] czerwca 2016 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski wynika, iż wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, co więcej występują decyzje w rejestrze ds. zdolności do kierowania pojazdami i zostają one załączone do pisma. Osoba ta może w Niemczech ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Niemiecki organ zwrócił również uwagę, że wniosek A.M. może być związany z tzw. turystyką egzaminacyjną na prawo jazdy. Z kolei z załączonej informacji wynika, że co do wnioskodawcy w dniu [...] września 2013 r. Sąd Rejonowy orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do 25 lipca 2014 r. Kolegium podało, iż w aktach sprawy znajduje się również dokument, z którego wynika, iż [...] sierpnia 2012r. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 miesiąca oraz decyzja z [...] października 2012 r., którą orzeczono natychmiastowe odebranie prawa jazdy z powodu skłonności do narkomanii.

Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że A.M. uzyskał prawo jazdy w Niemczech, ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii lekarsko-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tj. A.M. uzyskał za granicą prawo jazdy, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte, przynajmniej do czasu przedstawienia opinii lekarsko-psychologicznej. Wobec ujawnienia tych okoliczności faktycznych istniała prawna podstawa do decyzji odmawiającej wydania polskiego prawa jazdy, którą stanowił na art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

W ocenie organu do momentu przedstawienia orzeczeń, niemieckie prawo jazdy faktycznie pozostaje zatrzymane. Wymóg przedstawienia badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do kierowania pojazdem w celu wydania prawa jazdy kategorii "B" nie jest obcy również polskiemu ustawodawstwu. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 6 u.k.p. dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust 1 pkt 2 lub 3 u.p.k., jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, że niemieckie prawo jazdy jest dalej ważne, a pozostaje jedynie zatrzymane z powodu skłonności do narkomanii. Strona może je odzyskać po przedłożeniu orzeczenia medyczno-psychologicznego. Wobec tego Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej. Przez posiadanie prawa jazdy należy w tym kontekście według organu rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień.

Reasumując Kolegium wskazało, iż z powołanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k., wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się przez A.M. o wydanie polskiego prawa jazdy w czasie gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w Niemczech, gdzie wcześniej wnioskodawca takie uprawnienie uzyskał.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył A.M., zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego określonego w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przez błędne uznanie, że ubiegając się o wydanie polskiego prawa jazdy skarżący posiada na terenie Niemiec uprawnienia do kierowania pojazdami i wypełnia tym samym negatywną przesłankę określoną w powyższym przepisie, gdy tymczasem z dokumentów załączonych do akt postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku strony o wydanie prawa jazdy, w tym w szczególności z informacji Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika wprost, że skarżący nie posiada na terenie Niemiec ważnego prawa jazdy, a ponowne uzyskanie przez stronę (na terenie Niemiec) uprawnień do kierowania pojazdami może mieć miejsce po wykonaniu i przedłożeniu badań lekarsko-psychologicznych, co tym samym nie sprzeciwia się jednak możliwości złożenia przez stronę wniosku o wydanie nowego - w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy - prawa jazdy, po spełnieniu wymogów określonych w art. 11 u.k.p.;

2. naruszenie zasad procedowania w zakresie uzyskania informacji istotnych z punktu rozpoznania przez starostę wniosku strony o wydanie nowego prawa jazdy, przez nie uwzględnienie art. 15 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. i uzyskanie informacji dotyczących strony i posiadanych (lub nie) uprawnień do kierowania pojazdami, przez ich zażądanie z pominięciem takich danych widniejących w Europejskiej Sieci Praw Jazdy, co sprawia, że starosta naruszył zasady gromadzenia dowodów, sprowadzające się do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a jego ocena jest wbrew art. 80 k.p.a. dowolna, co z kolei sprawia, że akceptacja tego sposobu gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez Kolegium te zasady również narusza.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Starosty do wydania niezwłocznie decyzji uwzględniającej w całości wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, celem dokonania ponownych ustaleń co do posiadania przez stronę i przysługiwania jej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi przy uwzględnieniu wymogów informacyjnych wynikających z art. 15 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. i związanych z uzyskaniem informacji dot. strony w ramach systemu EUCARIS od właściwego, działającego w ramach tego systemu, podmiotu niemieckiego i przy uwzględnieniu tylko tych danych, które mają wpływ na wydanie nowego polskiego prawa jazdy. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- określanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B.

Zasady wydawania w prawa jazdy regulują przepisy u.k.p., a podstawę odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenie, że zostały spełnione wskazane w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przesłanki odmowy wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy było przedwczesne z powodu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla tej kwalifikacji prawnej.

Przepisy art. 7 , art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez sąd, czy orzekający organ nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zważyć trzeba, że ocena zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga uprzedniego stwierdzenia, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, po wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., II GSK 2740/15). Rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego.

W orzecznictwie podkreśla się, iż wynikający z treści art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. zakres ustaleń organu obejmuje badania, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte, za istotny przyjmując okres, na który prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto, albowiem tylko w tym okresie ukonstytuowany analizowanym przepisem zakaz wydania prawa jazdy może obowiązywać (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., I OSK 718/16).

Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz nadesłanych przy nim załączników. W aktach znajdują się wprawdzie tłumaczenia tych dokumentów dokonane przez tłumaczy przysięgłych I.S. oraz I.K., to jednak te tłumaczenia różnią się między sobą. Z porównania tłumaczeń informacji dla Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, iż zwrot "Tilgungs-Datum" w jednych tłumaczeniach określany jest jako "data zatarcia", zaś w drugich jako "data umorzenia". W związku z tym nie można w istocie ocenić, jakie jest dokładne znaczenie tego zwrotu. Jest to o tyle istotne, że z materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny, że do tych konkretnych dat (umorzenia, zatarcia) nastąpiło terminowe cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Takiej informacji nie zawiera pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z [...] czerwca 2016 r., w którym wskazano jedynie, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy i może on ponownie uzyskać w Niemczech prawo do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. W tej sytuacji przedwczesne było przyjęcie, że wskazane w rubryce "TilgungsDatum" terminy są terminami, do których skarżący pozostaje w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

W ocenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika jednoznacznie jakie konkretnie środki prawne zastosowane przez organy niemieckie obowiązują skarżącego i do jakiego czasu zostały one zastosowane. Należy również wyjaśnić znaczenie pojęć prawnych pojawiających się w pismach niemieckiego organu. Nie może zarazem budzić wątpliwości, że ustalenie treści prawa obcego jest elementem stanu faktycznego. Organ może w sprawie, w której pojawia się problem znaczenia dla rozstrzygnięcia danej sprawy znajomości prawa obcego, zwrócić się o stosowną informację do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego.

Ponadto na podstawie akt administracyjnych nie można w sposób jednoznaczny ustalić, czy pozyskanie powyższych informacji nastąpiło za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy (RESPER), stosownie do art. 12 ust. 2a i 2 b u.k.p., choć niewątpliwie na terytorium Niemiec organem kontaktowym w ramach systemu EUCARIS, który zapewnia łączność z siecią RESPER jest wspomniany Federalny Urząd ds. Transportu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt, KBA), zarządzający Centralnym Rejestrem Pojazdów (ZFZR), Centralnym Rejestrem Prawa Jazdy (ZFER), Rejestrem Sprawności Kierowcy (FAER) (por. www.eucaris.net/countries/federal-republic-of -germany).

Okoliczności powyższe wymagały zdaniem Sądu dokładniejszego wyjaśnienia stanu sprawy, tak by jasne było czy zastosowane wobec skarżącego środki prawne obowiązują nadal i czy mogą one zostać uznane za odpowiadające normie prawnej zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tzn. czy prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte.

Z powyższych względów Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wobec istotnych braków dowodowych doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na konieczność znacznego uzupełnienia postępowania dowodowego z wykorzystaniem dokumentów i prawa obcego należało również uchylić decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Zadaniem organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie dokładne i wyczerpujące ustalenie aktualnego stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem dokumentów źródłowych oraz zweryfikowanie wyżej wskazanych wątpliwości dotyczących informacji organów niemieckich.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów w wysokości 697 zł, na którą to kwotę składa się uiszczona opłata sądowa w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).