Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 996/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt  1 lit. a i lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71b ust. 1 i ust. 3, art. 90 ust. 3a i ust. 3d
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Minister Finansów) z dnia [...]marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz [...] kwotę 37600 zł (trzydzieści siedem tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r. nr. [...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2016 r. nr [...] zobowiązującą Powiat [...] do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 2 258 295 zł .

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych:

Urząd Kontroli Skarbowej w L. przeprowadził w Powiecie [...] kontrolę w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi, w tym realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok budżetowy 2012, zakończoną wynikiem kontroli z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...]. Na podstawie ustaleń kontroli wyliczono, że otrzymana przez Powiat [...] w 2012 r. część oświatowa subwencji ogólnej - wskutek zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych - została zawyżona o kwotę 2 243 954,89 zł.

Minister Rozwoju i Finansów - pismem z dnia [...] października 2016 r. zawiadomił Powiat [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012.

Natomiast pismem z [...] listopada 2016 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Rozwoju i Finansów, że dokonało analizy ww. wyniku kontroli, przedstawiając opinię dotyczącą poczynionych w toku kontroli ustaleń w dwóch wariantach:

wariant I, w którym - ustalając kwotę zawyżenia subwencji - nie uznano za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych osób jedynie skierowanych do tych placówek, niezakwaterowanych w nich w dniu 30 września 2011 r.,

wariant II, w którym - ustalając kwotę zawyżenia subwencji - za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych uznano osoby jedynie skierowane do tych placówek, niezakwaterowane w nich w dniu 30 września 2011 r. - oraz wskazując na zaistnienie przesłanek do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przez Powiat [...] nienależnie uzyskanej w roku 2012 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej.

W piśmie z [...] listopada 2016 r. strona wniosła o uwzględnienie przedstawionych w nim argumentów i stwierdzenie zasadności wydatkowania środków na pomoc dla konkretnych uczniów kształcących się w szkołach i placówkach prowadzonych i dotowanych przez Powiat [...], tj. w Zespole Szkół Specjalnych w I., Zespole Szkół Rolniczych w M., Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. oraz Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych w W. i w B.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z [...] listopada 2016 r. zobowiązał Powiat [...] do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 2 258 295 zł.

Wnioskiem z [...] grudnia 2016 r. Powiat zwrócił się do MRiF o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 11, 77, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku, Strona podniosła m.in., że wydając zaskarżoną decyzję, Minister nie uwzględnił jej wyjaśnień złożonych w toku postępowania, w szczególności w sprawie definicji wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego, zgodnie z którym wychowankiem jest już osoba skierowana do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, a nie osoba fizycznie przebywająca w placówce, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w tej mierze.

Kopie powyższego wniosku strony oraz ww. pisma z dnia [...] listopada 2016 r. zostały przekazane do Ministerstwa Edukacji Narodowej, celem zajęcia stanowiska odnośnie do przedstawionych w nich wyjaśnień i argumentacji. Swoje stanowisko MEN przekazał w piśmie z [...] lutego 2017 r.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wyjaśnił, że Minister Edukacji Narodowej dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego - w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012 (Dz.U. Nr 288, poz. 1693, z późn. zm.) - według algorytmu określonego w załączniku do tego rozporządzenia.

Algorytm przewidywał m. in. odrębne wagi dla poszczególnych uczniów a podstawę do naliczenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na 2012 r. dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Powiatu [...], stanowiły m.in. dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (dzieci, wychowanków) w roku szkolnym 2011/2012 wykazywane przez dyrektorów szkół/placówek oświatowych w systemie informacji oświatowej, wg stanu na dzień 30 września 2011 r. i 10 października 2011 r., zweryfikowane przez organ prowadzący (dotujący) szkoły i placówki oświatowe.

W oparciu o zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy Minister ustalił, że wskutek wykazania w systemie informacji oświatowej - według stanu na dzień 30 września 2011 r. - błędnych danych, w:

Gimnazjum Specjalnym działającym przy Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w W. - liczba uczniów ogółem oraz liczba uczniów przeliczonych wagami: P1, P2, P26 i P40 zostały zawyżone o 10,

Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w W. - liczba wychowanków przeliczonych wagą P34 została zawyżona o 10,

Gimnazjum Specjalnym działającym przy Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w B. - liczba uczniów ogółem oraz liczba uczniów przeliczonych wagami: P1, P2, P26 i P40 zostały zawyżone o 21,

Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w B. - liczba wychowanków przeliczonych wagą P34 została zawyżona o 21,

Gimnazjum Specjalnym wchodzącym w skład Zespołu Szkół Specjalnych w I. - liczba uczniów przeliczonych wagą P2 została zawyżona o 1,

Technikum wchodzącym w skład Zespołu Szkół Rolniczych im. [...] w M. - liczba uczniów przeliczonych wagą P5 została zawyżona o 1,

Technikum wchodzącym w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. - liczba uczniów przeliczonych wagą P11 została zawyżona o 17 -co spowodowało zawyżenie o 456,9205 liczby uczniów przeliczeniowych, a w konsekwencji Powiat [...] otrzymał w roku 2012 część oświatową subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej o kwotę 2 258 295 zł.

Różnica między wyliczeniami dokonanymi w toku postępowania administracyjnego a wyliczeniami Urzędu Kontroli Skarbowej w L. poczynionymi w toku postępowania kontrolnego wynika z weryfikacji wartości wskaźnika korygującego Di dla Powiatu [...], wskutek obniżenia liczby uczniów ogółem w szkołach oraz liczby uczniów szkół zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5000 mieszkańców w Powiecie [...].

Organ wskazał, że opisy poszczególnych wag, a w szczególności P2 i P5 zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym przedmiotową sprawą, wymagają przy zastosowaniu tych wag opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, które wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

Minister podkreślił, że przyczyny wystąpienia nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r., polegały na:

wykazaniu jako wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych korzystających z zakwaterowania w tych ośrodkach i uczniów działających przy nich szkół, osób, które w dniu 30 września 2011 r. nie były zakwaterowane w tych ośrodkach i nie były uczniami działających przy nich szkół;

braku aktualnych na dzień 30 września 2011 r. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, stanowiących podstawę wykazywania uczniów w odpowiednich tabelach systemu;

wykazaniu jako uczniów klasy sportowej, uczniów uczęszczających do klasy, która nie spełniała określonych przepisami prawa wymogów uznania jej za klasę sportową.

Minister stwierdził, że uwzględnianie konkretnych uczniów/wychowanków w określonych wagach powinno następować zgodnie z wymogami wskazanymi w opisach poszczególnych wag. Konkretni uczniowie/wychowankowie mogli być uwzględnieni w określonych wagach, tylko na podstawie posiadanych przez tych uczniów/wychowanków aktualnych na dzień 30 września 2011 r. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, których treść odpowiadała wymogom wskazanym w opisach poszczególnych wag. Objęcie - przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej wagami P2 i P5 uczniów nieposiadających aktualnych na dzień 30 września 2011 r. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego o treści odpowiadającej opisom tych wag, jest nieprawidłowe w świetle obowiązujących przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie odnosi się to do ustaleń dotyczących:

• Gimnazjum Specjalnego wchodzącego w skład Zespołu Szkół Specjalnych w I., gdzie wskutek wykazania błędnych danych - o 1 została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P2,

• Technikum wchodzącego w skład Zespołu Szkół Rolniczych im. [...] w M., gdzie wskutek wykazania błędnych danych - o 1 została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P5.

Nadto nieprawidłowości w powyższym zakresie, są także skutkiem wykazania w odpowiednich tabelach systemu informacji oświatowej uczniów niebędących w dniu 30 września 2011 r. z różnych powodów uczniami danej szkoły, niezależnie od tego, czy posiadali orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, co w przypadku wagi P2 nie było wymagane w odniesieniu do wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii.

W rozpatrywanej sprawie odnosi się to do ustaleń dotyczących Gimnazjów Specjalnych działających przy Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych w W. w B., gdzie wskutek wykazania błędnych danych - odpowiednio o 10 i o 21 zostały zawyżone liczby uczniów ogółem oraz liczby uczniów przeliczonych wagami: P1|, P2, P26 i P40. Nieprawidłowości w danych wykazanych przez ww. szkoły należało odnieść także do wag: P11, P26 i P40, z uwagi na addytywność wag, co oznacza, że jeżeli uczeń zalicza się do kilku wag są one sumowane.

Minister wskazał ponadto, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że w Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych w W. i w B. w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. wykazano zawyżone odpowiednio o 10 i o 21 liczby wychowanków, przeliczonych następnie wagą P34, dedykowaną wychowankom młodzieżowych ośrodków wychowawczych korzystającym z zakwaterowania w tych ośrodkach. Osoby te w dniu 30 września 2011 r. nie były wychowankami zakwaterowanymi w ww. ośrodkach ani uczniami szkół funkcjonujących przy tych ośrodkach.

Minister omówił procedurę dotyczącą umieszczania wychowanków w ośrodkach wychowawczych określoną w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz.U. Nr 178, poz. 1833, z późn. zm.), które obowiązywało do dnia 30 grudnia 2011 r.

Podkreślił, że analiza przepisów ustawy o systemie oświaty oraz ww. rozporządzenia, które posługuje się pojęciami takimi jak: przybycie, przyjęcie, doprowadzenie, uzasadnia wniosek, że to moment przyjęcia nieletniego do ośrodka wyznacza stosunek materialnoprawny kreujący sytuację wychowanka. Dopiero bowiem od momentu przekroczenia progu ośrodka nieletni nabywa status prawny wychowanka. Minister odwołał się w tym względzie również do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzaju tej dokumentacji (Dz.U. Nr 23, poz. 225, z późn. zm.), wskazując, że m.in. młodzieżowe ośrodki wychowawcze i młodzieżowe ośrodki socjoterapii prowadzą księgi wychowanków, do której wpisuje się określone tym rozporządzeniem dane , w tym datę przyjęcia wychowanka do placówki oraz datę i przyczynę skreślenia z listy wychowanków, a także nazwę i adres placówki, do której wychowanek został przeniesiony, przy czym wpisów w księdze wychowanków dokonuje się chronologicznie według dat przyjęcia wychowanków.

Minister odwołując się do językowego znaczenia pojęcia "wychowanek" podkreślił, że trudno przyjąć pogląd, zgodnie z którym osoba jedynie skierowana do młodzieżowego ośrodka wychowawczego, która jeszcze do tej placówki nie przybyła, pozostaje pod opieką tego ośrodka.

Minister stwierdził, że nie sposób podzielić zapatrywania strony, że "wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego korzystającym z zakwaterowania w ośrodku" (vide: opis wagi P34) był nieletni, co do którego jedynie wskazano ośrodek lub skierowano go do tegoż ośrodka, bez względu na to, czy nieletni faktycznie znalazł się w ośrodku co najmniej w dniu 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy.

Minister odnosząc się do pisma MEN z [...] listopada 2016 r. wskazał, że akceptuje opinię w części potwierdzającej zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych w związku z zawyżeniem liczby wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych (wariant I). ponieważ wariant II opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej nie jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie, cytowanymi w decyzji przepisami prawa.

Ponadto minister stwierdził, że wskutek wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r., błędnych danych dotyczących Technikum wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z., o 17 została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P11 = 0,20, dedykowaną uczniom klas sportowych. W szkole tej, w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. wykazano jako uczniów klas sportowych 17 uczennic klasy I ogólnodostępnej o specjalizacji technik ekonomista tymczasem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie warunków tworzenia, organizacji oraz działania klas i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego (Dz.U. Nr 126, poz. 1078) klasami sportowymi są oddziały, w których prowadzone jest szkolenie sportowe w jednej lub kilku dyscyplinach sportu, w kolejnych co najmniej trzech klasach danego typu szkoły, dla co najmniej 20 uczniów w oddziale.

W tym stanie rzeczy zdaniem Ministra klasa I ogólnodostępna Technikum wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z., licząca 17 uczennic, nie spełniała warunków określonych dla klasy sportowej w zakresie wymaganej liczebności takiej klasy.

Minister odniósł się także do zarzutów odwołania i wskazał dlaczego uznaje je za bezzasadne.

W związku z powyższą decyzją strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając decyzji naruszenie :

I. Prawa procesowego:

1) art. 8 k.p.a., tj. zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez wydawanie przez organy władzy publicznej skrajnie odmiennych stanowisk mimo tego, że nie nastąpiła zmiana przepisów, a wyłącznie ich interpretacja dokonywana przez różne organy, w tym przez organy, które wydały interpretowany akt prawny,

2. art. 7, 77 § 1 k.p.a, polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego prowadzącego do stwierdzenia, że dwóch uczniów nie posiadało orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, podczas gdy uzupełnienie tych danych podczas roku szkolnego 2011/2012 powinno prowadzić do uznania, że istniało prawo do objęcia tych uczniów wagą P2 i P5,

3. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a, polegające na błędnym przyjęciu, że w Technikum w Z. wchodzącym w skład ZSP w Z. o 17 została zawyżona waga Pu wobec uczniów klas sportowych podczas, gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności przeprowadzenie zajęć sportowych z tymi uczniami, powinno doprowadzić do uznania prawidłowości wydatkowania oświatowej subwencji ogólnej.

II. Prawa materialnego:

1. art. 3 pkt 11 w związku z art. 90 ust. 2a oraz 90 ust. 3a ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późn.zm.) poprzez błędną ich wykładnię w zakresie pojęcia,. wychowanka",

2. § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz.U. Nr 178, poz. 1833 z późn. zm.) poprzez pominięcie wskazanego powyżej przepisu podczas interpretacji pojęcia "wychowanka", a który to przepis wskazuje, iż przez okres trzech miesięcy prowadzący MOW zobowiązany jest rezerwować miejsce dla danego nieletniego bez możliwości przyjęcia na to miejsce innego nieletniego, w następstwie czego ponosi koszty, które winny być sfinansowane ze środków subwencji,

3. § 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz.U. Nr 178. poz. 1833 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, a które to przepisy świadczą, że o uznaniu nieletniego za wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego decyduje skierowanie tej osoby do ośrodka.

W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała stanowisko Ministra uznając, że w sposób nieprawidłowy przyjął to stanowisko wynikające z opinii MEN, z której wynika, że wychowankami MOW są nieletni przyjęci do placówki i zakwaterowani w niej wskazując, że opinie wydane przez Ministra Edukacji Narodowej w niniejszej sprawie wyraźnie wskazują na ewolucję stanowiska ministerstwa. Jest ono spowodowane tym, że już od dawna istniały wątpliwości interpretacyjne dotyczące pojęcia wychowanka.

Skarżący wskazała, że żaden akt prawny regulujący kwestie oświaty nie definiuje pojęcia: "wychowanek". Art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) pozwala tylko stwierdzić, że wychowanek jest tożsamy z uczniem i słuchaczem. Podkreślił, że regulacje dotyczące zasad dotowania młodzieżowych ośrodków wychowawczych zostały zawarte m.in. w art. 90 ust. 3a, ust. 3d, ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Definicji wychowanka, nie zawierały obowiązujące w 2011 i 2012 r. przepisy. Definicję tę można wywieść dopiero z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2015 r. poz. 1872), z którego § 15 wprost wynika, że nieletni wobec którego sąd rodzinny orzekł o umieszczeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, staje się wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego z dniem otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania nieletniego do ośrodka, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Odpowiednie zmiany zostały wprowadzone również w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 45 z późn. zm.). Przepisem art. 5 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1010), dodano do art. 16 ustawy o systemie informacji oświatowej punkt 5, stanowiący, że dane dziedzinowe obejmują w przypadku wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego datę: a) otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania wychowanka do ośrodka, b) przekazania informacji o niedoprowadzeniu wychowanka do ośrodka - zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2014 r. poz. 382 oraz z 2015 r. poz. 1418 i 1707).

Skarżący podkreślił, że na takim rozumieniu pojęcia "wychowanka" opiera swoje stanowisko w niniejszej sprawie, a zostało ono wyrażone i potwierdzone w 4 wyrokach sądów administracyjnych zapadłych pomiędzy listopadem 2016 a marcem 2017 roku, których sygnatury wskazał w skardze, a które w swoich uzasadnieniach przyjmują, że o uznaniu nieletniego za wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego decyduje skierowanie tej osoby do ośrodka.

Strona wskazała, że nieprawidłowe jest stanowisko Ministra, który w decyzji odwołuje się do opisu wagi P34 i wskazuje, że istotne jest nie tyle rozumienie pojęcia wychowanek, co fakt konieczności jego zakwaterowania w ośrodku wychowawczym.

Nadto bardzo ważną kwestią, według strony jest to, że MEN różnie interpretował pojęcie "wychowanka", czemu dał wyraz w pismach z [...] maja 2012 r., z [...] grudnia 2012 r., [...] grudnia 2012 r. i z [...] czerwca 2016 r.

Strona przypomniała, że w przedmiotowej sprawie MEN przedstawiła swoje stanowisko, korzystne dla strony.

Strona nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu dotyczącego 2 uczniów, w odniesieniu do których organ zakwestionował fakt posiadania przez nich orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego podnosząc, że w istocie uczniowie ci posiadali orzeczenia, które dodatkowo zostały uzupełnione w późniejszym terminie. W odniesieniu zaś do utworzenia przez ZSP w Z. klasy sportowej dla 17 uczniów - waga P11, stanowisko organu wynika z braku uwzględnienia specyfiki tworzenia grup sportowych w szkole.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów – jako uprawniony do działania w sprawie organ - wniósł o oddalenie skargi, które to stanowisko podtrzymał w piśmie procesowym z [...] lutego 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r. zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (u.d.j.s.t.), który stanowi, że w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

W przedmiotowej sprawie Minister Rozwoju i Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r., uznając, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów w poszczególnych wagach, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 456,9205.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd uznaje ustalenia faktyczne poczynione w sprawie za właściwe, wskazując jednocześnie, że nie jest prawidłowa ocena tego stanu faktycznego w zakresie dotyczącym braku spełnienia przez skarżącego przesłanek do uzyskania przedmiotowej subwencji ogólnej w części oświatowej przeznaczonej na wychowanków Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych w W. (10) i w B. (21) przeliczonych wagą P34, posiadających na dzień 30 września 2011 r. skierowania do tych ośrodków, ale nie przebywających w nich faktycznie.

W odniesieniu do tego zagadnienia należy wskazać, że podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, został dokonany przez MEN zgodnie z art. 28 ust. 5 u.d.j.s.t., tj. według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 20 grudnia 2011 roku w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012 (Dz.U. nr 288, poz. 1693 ze. zm.). Algorytm przewidywał m.in. odrębne wagi P2, P5, przy których mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2010 roku, którzy posiadali orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 71b ust 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a tej ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Przepis art. 71b ust. 3 tej ustawy stanowi że, opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

W ocenie Sądu przepisy mające zastosowanie w sprawie, nie przewidują możliwości innego od wskazanego wyżej sposobu dokumentowania, że dany uczeń, ze względu na stopień i rodzaj niepełnosprawności kwalifikuje się do określonego kształcenia specjalnego wskazanego w orzeczeniu zespołu orzekającego, z czym powiązana jest następnie właściwa waga, według której wylicza się kwotę subwencji na danego ucznia.

Sąd uznaje w związku z tym za prawidłowe stanowisko organu odnoszącego się do uczniów Gimnazjum Specjalnego wchodzącego w skład Zespołu Szkół Specjalnych w I. (1 uczeń – waga P2) i Technikum w Zespole Szkół Rolniczych w M. (1 uczeń – waga P5), którzy nie posiadali na dzień 30 września 2011 r. orzeczeń zespołu orzekającego. W świetle obowiązującego w tej kwestii stanu prawnego, w tym ustawy z 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. 49 poz. 463 ze zm) i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz.U. Nr 277, poz. 2746, z późn. zm.).z uwzględnieniem "Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.11 (30 września 2011 r.)"- nie można uwzględnić stanowiska strony co do uznania, że uczniowie ci prawidłowo zostali wskazani w (SIO).

Zdaniem Sądu, nie można bowiem uznać, że w świetle obowiązujących przepisów uprawnione jest przyjęcie, że w odniesieniu do wspomnianych uczniów można uwzględnić orzeczenia wydane przez zespół orzekający wprawdzie w roku szkolnym 2011/2012 ale kilka miesięcy po dacie 30 września 2011 r., a więc nie posiadających na tę datę aktualnych orzeczeń.

Konsekwencją uregulowań dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2011r. Zgodnie z opisem wag P2 i P5, przy tej wadze mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, którzy posiadali orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o.

Prawidłowe jest również stanowisko organów co do braku podstaw do wykazania w SIO na dzień 30 września 2011 r. 17 uczniów klasy sportowej I klasy Technikum wchodzącym w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z.

Zgodnie z § 1 ust. 1 - wydanego na podstawie art. 9 ust. 5 u.s.o. - rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie warunków tworzenia, organizacji oraz działania klas i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego (Dz.U. Nr 126, poz. 1078), klasami sportowymi są oddziały, w których prowadzone jest szkolenie sportowe w jednej lub kilku dyscyplinach sportu, w kolejnych co najmniej trzech klasach danego typu szkoły, dla co najmniej 20 uczniów w oddziale. Klasy sportowe - w myśl ust. 2 cyt. przepisu - mogą być tworzone w szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych i szkołach ponadpodstawowych dla młodzieży. W świetle powyższego jednoznacznego zapisu, brak jest podstaw do uznania, że uczniowie spornej klasy sportowej mogli być wykazani w SIO. Należy wskazać, że nieprawidłowości związanej z wykazaniem tych uczniów, nie może zmienić fakt prowadzenia zajęć z uczniami przez wykwalifikowanego trenera, czy ilość zajęć z w-f, w związku z tym Sąd argumenty strony w tej mierze uznaje za nietrafne.

Sąd za zasługujące na uwzględnienie uznał natomiast zarzuty związane z zakwestionowaniem przez organy wykazania w SIO łącznie 31 wychowanków z przypisaną doń wagą P34 - Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych w W. i ., będących zarazem uczniami tych placówek.

Rozważając tę kwestię należy wskazać, że zagadnieniem spornym między stroną a organem jest to, jak należy rozumieć użyte w ustawie o systemie oświaty określenie "wychowanek", a zatem kiedy nieletni staje się wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego – czy od momentu skierowania go do tej placówki przez właściwego starostę, czy też dopiero od chwili faktycznego przybycia do tej placówki.

W sprawie nie budzi sporu, że określenie "wychowanek" nie zostało zdefiniowane w ustawie. Sąd zgadza się w związku z tym z organem, że należało wobec tego odwołać się do jego językowego znaczenia. Sąd przyznaje również rację organowi, że skoro według Słownika języka polskiego PWN "wychowanek", ma więcej niż jedno znaczenie, to mając na uwadze kontekst prawny rozpoznawanej sprawy należało uznać, że "wychowanek" to osoba wzięta na wychowanie przez kogoś, będąca pod czyjąś opieką.

Sąd zauważa przy tym, że w zaskarżonej decyzji, jak również w toku postępowania sądowego organ zwracał uwagę na to, że w odniesieniu do braku możliwości uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej, istotna jest nie tylko kwestia samej definicji pojęcia "wychowanek", ale prawidłowe ustalenie według stanu na dzień 30 września 2011 r. liczby wychowanków korzystających z zakwaterowania w tych ośrodkach.

Odnosząc się do tego zagadnienia należy wskazać zdaniem Sądu, że wymóg dotyczący uznania, że wychowanek został zakwaterowany należy rozumieć w szerszym znaczeniu mając na uwadze zapisy prawa dotyczące procedury zmierzającej do umieszczenia nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym.

Przypomnieć w związku z tym należy, że umieszczenie nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym następuje na podstawie orzeczenia sądu rodzinnego, który w przypadkach określonych w art. 12 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2010 r., Nr 33, poz.178;), jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia nieletniemu jedynie opieki wychowawczej, może orzec umieszczenie go w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (art. 12 zdanie drugie). Z powołanego przepisu wynika zatem, że nieletni, wobec którego orzeczono umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, jest osobą wziętą na wychowanie, będącą pod opieką takiego ośrodka.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz. U. Nr 178, poz. 1833 ze zm.; dalej rozporządzenie MENiS) w ośrodku dla każdego nieletniego opracowuje się i realizuje indywidualny program resocjalizacyjny lub terapeutyczny. Nieletniemu umieszczonemu w ośrodku zapewnia się warunki niezbędne do nauki, wychowania, resocjalizacji i terapii, w tym warunki bezpiecznego pobytu (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), z czym wiąże się konieczność pokrywania wszelkich związanych z tym kosztów całodobowego pobytu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Oceniając stanowisko organu konieczne jest więc rozważenie, kiedy nieletni, wobec którego sąd rodzinny orzekł umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, staje się "wychowankiem".

W tym kontekście należało rozważyć regulacje zawarte w rozporządzeniach MENiS z 26 lipca 2004 r. i z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. Nr 23, poz. 225 ze zm.; dalej rozporządzenie MENiS z 19 lutego 2002 r.).

W myśl § 4 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r. pojęcia "przybycie" i "przyjęcie" używane są zamiennie. Podkreślenia wymaga, że powołany przepis określa czynności, które podejmuje dyrektor ośrodka po przybyciu nieletniego, przy czym z istoty czynności wymienionych w § 4 ust. 1 wynika, że wymagają one obecności nieletniego. Stwierdzić należy, że powiadomienie, o którym mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002 r. następuje więc w istocie po przybyciu, a nie przyjęciu do ośrodka. Przyjęcie jest bowiem czynnością wcześniejszą i następuje na podstawie skierowania właściwego starosty. Dyrektor ośrodka, zgodnie z § 3 ust. 6 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r., wraz ze skierowaniem otrzymuje pełną dokumentację dotyczącą nieletniego i ma obowiązek zapewnienia nieletniemu miejsca w ośrodku (§ 4 ust. 4 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r.). Z przytoczonych regulacji wynika, że dyrektor ośrodka nie może odmówić przyjęcia nieletniego, zaś od chwili skierowania nieletniego do ośrodka na dyrektorze spoczywają określone obowiązki. Z uwagi na to, że data przybycia nieletniego do ośrodka nie jest znana, obowiązki wymienione w § 5 i § 6 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r. aktualizują się od chwili doręczenia dyrektorowi ośrodka skierowania wraz z dokumentacją, o której mowa w § 3 ust. 6 tego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w art. 90 ust. 1a-3b u.s.o., są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Należy zgodzić się ze stroną, że finansowanie wydatków (w tym wynagrodzenia dla zatrudnionego personelu) związanych z rezerwacją miejsca dla skierowanego do ośrodka nieletniego mieści się w pojęciu realizacji zadań placówki, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. W związku z tym podkreślić trzeba, że brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w przypadku gdy ośrodek realizuje ustawowe zadania w okresie oczekiwania na przybycie wychowanka, nie powinien otrzymywać dotacji w wysokości uwzględniającej także tego wychowanka. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach II GSK 2125/17, II GSK 692/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył nadto, że Minister Edukacji Narodowej różnie interpretował pojęcie "wychowanka". W sprawie o sygn. akt II GSK 2125/17 powołał się na pismo Ministra Edukacji Narodowej z 25 maja 2012 r. skierowane do Marszałka Sejmu RP, stanowiące odpowiedź na interpelację poselską. W powołanym piśmie stwierdzono, że nieletniego skierowanego do młodzieżowego ośrodka wychowawczego w okresie rezerwacji dla niego miejsca należy traktować jak wychowanka tej placówki, na którego przysługuje dotacja.

Z kolei w piśmie z 28 czerwca 2016 r. nr 3791/2016 (dostępne na www.sejm.gov.pl), na które m.in. powoływała się strona w skardze, będącym odpowiedzią MEN na interpelację w sprawie rozliczania subwencji oświatowej przeznaczonej dla młodzieżowych ośrodków wychowawczych MEN wyjaśnił, że: "Do 2012 r. MEN zajmował stanowisko, że ośrodek jest zobowiązany do rezerwowania przez określony czas miejsca dla nieletniego, mogącego w każdej chwili pojawić się w ośrodku, co pozwalało uznać zasadność subwencjonowania tego okresu. Problem ujmowania w SIO wychowanków niedoprowadzonych do MOW i MOS, a w konsekwencji naliczania dla nich wag przeliczeniowych w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla JST, został wskazany w raporcie specjalnego Centralnego Biura Antykorupcyjnego (CBA) z 2 lutego 2012 r. pt. Wątpliwości dotyczące zasad przyznawania dotacji niepublicznym placówkom resocjalizacyjnym. W raporcie potraktowano jako nieprawidłowość wykazywanie w SIO oraz przekazywanie subwencji/dotacji na nieletnich, którym wskazano miejsce w ośrodku, a nie zostali do niego doprowadzeni, co skutkowało odmiennym stanowiskiem MEN w kwestii wykazywania w SIO wychowanków, którym wskazano ośrodek, a którzy fizycznie nie zostali w nim umieszczeni. Stanowisko prezentowane po 2012 r. zostało poddane szczegółowej analizie, w związku z dużą liczbą interwencji ze strony środowiska placówek resocjalizacyjnych, organów prowadzących oraz parlamentarzystów".

Zauważenia wymaga, że w piśmie z [...] lutego 2017 r. w pkt 4 dotyczącym przedmiotowej sprawy w odniesieniu do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w B. i W. Minister Edukacji Narodowej wskazał, że "zgodnie ze zweryfikowanym stanowiskiem MEN, wychowanków skierowanych, a niedoprowadzonych do MOW do 30 września 2011 r. należy uznać za wychowanków ośrodka bowiem placówka była zobowiązana do rezerwowania przez określony czas miejsca dla ww. nieletnich, którzy mogli w każdej chwili pojawić się w ośrodku".

Sąd podkreśla w związku z tym, że miejsce w ośrodku rezerwowane jest dla konkretnego wychowanka, który posiada już skierowanie wydane przez właściwego Starostę, zaś samo to skierowanie (umieszczenie w ośrodku), jest poprzedzone procedurą, w której uczestniczy sąd rodzinny, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu nieletniego, Ośrodek Rozwoju Edukacji i młodzieżowy ośrodek wychowawczy (kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 lipca 2004 r.).

Należy podkreślić, w związku z tym, że kwestie związane z różną interpretacją pojęcia "wychowanek" przez MEN w kontekście zasadności wykazywania nieletnich skierowanych do ośrodka wychowawczego, którzy na datę 30 września fizycznie w nim nie przebywali, miało bezpośredni wpływ na uznanie prawidłowości naliczania części oświatowej subwencji ogólnej, a co za tym idzie podziału jej między poszczególne j.s.t. i dalszego jej podziału na potrzeby poszczególnych placówek oświatowych, w tym ośrodków wychowawczych przez j.s.t.- i w konsekwencji częstego nakazywania zwrotu przekazywanych kwot jako pobranych nienależnie.

W przedmiotowej sprawie mimo zasięgnięcia przez organ opinii u MEN w zakresie prawidłowości udzielenia subwencji za rok 2012 i jasnego stanowiska MEN co do subwencji należnej MOW zawartego w piśmie z [...] lutego 2017 r., organ w zaskarżonej decyzji poglądu tego nie podzielił wskazując na to, że w jego ocenie stan prawny, nie pozwala na przyjęcie stanowiska Ministra Edukacji i odnosząc się jedynie do pisma z [...] listopada 2016 r.

W ocenie Sądu tego rodzaju działanie pozwala na uznanie, że strona może skutecznie powoływać się na naruszenie treści art. 8 k.p.a., ponieważ opinia zarówno Ministra Edukacji Narodowej jak i decyzja Ministra Finansów i Rozwoju, podjęta bez akceptacji tej opinii i szerszego wskazania dlaczego przedmiotowa interpretacja nie jest właściwa, miała miejsce w tym samym stanie prawnym, przy wyraźnym zaznaczeniu MEN w piśmie z [...] lutego 2017 r., że przedstawia stanowisko zweryfikowane.

Kwestia ta ma w sprawie tym bardziej istotne znaczenie, że przedmiotowe wątpliwości interpretacyjne zostały ostatecznie wyjaśnione na przyszłość w związku z tym, że w § 15 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2015 r., poz. 1872) wprowadzono definicję wychowanka. Jest nim nieletni, wobec którego sąd rodzinny orzekł o umieszczeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, i który staje się nim z dniem otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Przedmiotowe zmiany prawne zostały uznane przez NSA (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 692/15 oraz wyrok z dnia 21.11.2017 r. II GSK 2125/17) jako potwierdzające stanowisko, że wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego, który powinien być wykazywany w informacji stanowiącej podstawę otrzymania dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3a u.s.o., jest także nieletni, który został skierowany do ośrodka przez właściwego starostę, w okresie od daty otrzymania przez kierownika ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania nieletniego do ośrodka do przekazania przez dyrektora ośrodka informacji o niedoprowadzeniu wychowanka do ośrodka.

W tym stanie rzeczy Minister ponownie rozpoznając sprawę, powinien wziąć pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko Sądu i wykładnię prawa zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a także rozważyć prawidłowość obliczenia wysokości kosztów placówek młodzieżowych ośrodków wychowawczych ponoszonych w związku z zarezerwowaniem miejsca celem przyjęcia wychowanka posiadającego wskazanie i skierowanie do tej placówki. Obowiązkiem organu będzie dokonanie analizy materiału dowodowego zebranego dotychczas w sprawie pod kątem ustalenia tego, czy wysokość tych kosztów powinna być taka sama jak za faktyczny pobyt wychowanków, którzy fizycznie przebywają w ośrodku, czy też niższa (por. cytowane wyżej orzeczenia NSA). W konsekwencji organ będzie zobowiązany w toku ponownego rozpoznania sprawy wydać decyzję, w której prawidłowo wyliczy kwotę należną do zwrotu w odniesieniu do wszystkich elementów udzielonej subwencji placówkom oświatowym, których dotyczy spór, ze wskazaniem jej części składowych i sposobu wyliczenia.

Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję orzekając o kosztach na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.