Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 818/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2002 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika za zaległości podatkowe spółki cywilnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. N. w skardze z dnia 8 października 2009 r. zawarł wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2002 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika za zaległości podatkowe spółki.

W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, że z uwagi na rozmiar przypisanej mu kwoty podatku, brak majątku oraz poziom dochodów nie jest w stanie spłacić zobowiązania, a prowadzenie egzekucji stanowiłoby zagrożenie jego egzystencji.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004).

Podkreślić należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stanowisko strony skarżącej, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Sąd uznał, że wprawdzie wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku, jednakże dowody zgromadzone w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznania prawa pomocy pozwalają zweryfikować jego zasadność.

Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi sam gospodarstwo domowe, osiąga dochody ze stosunku pracy w wysokości [...] zł netto ([...] zł brutto) miesięcznie, nie posiada majątku w postaci nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, pojazdów mechanicznych. Z przedstawionych wyciągów z dwóch rachunków bankowych sporządzonych za okres od 1 września do 30 listopada 2009 r. prowadzonych przez A wynika, że na koniec okresu rozliczeniowego wnioskodawca dysponował środkami pieniężnymi w łącznej kwocie [...] zł. Natomiast łączne salda końcowe dwóch rachunków bankowych prowadzonych przez B w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 6 stycznia 2010 r. oraz od 1 lipca 2009 r. do 6 stycznia 2010 r. wynosiły [...] zł (z rachunków tych prowadzona jest egzekucja, co potwierdza odpis zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia 28 sierpnia 2008 r. do kwoty [...] zł). Wnioskodawca posiada zadłużenie wobec banków z tytułu zaciągniętych kredytów, w tym w ramach rachunków kart kredytowych i kredytu bezpiecznego. Saldo zadłużenia w ramach ww. rachunków na dzień 25 listopada 2009 r. wobec A wynosiło [...] zł, zaś wobec B na dzień 30 listopada 2009 r. – [...] zł. Wnioskodawca spłaca kredyty w B i C S.A., których miesięczne raty wynoszą odpowiednio [...] zł oraz [...] zł. Średnie miesięczne udokumentowane koszty utrzymania wnioskodawcy, do których zaliczono opłaty za czynsz oraz energię elektryczną, wynoszą [...] zł.

Oceniając zasadność wniosku Sąd uwzględnił, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wyegzekwowaniu podlegałaby kwota przenosząca [...],- zł. Zajęcie zaś uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę spowodowałoby, że na bieżące potrzeby życiowe wnioskodawcy pozostawałaby kwota około [...],- zł, która przekracza wykazane koszty utrzymania, w których w ogóle nie ujęto kosztów wyżywienia, co, zdaniem Sądu, uniemożliwiłoby zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zgromadzone dowody pozwoliły ustalić, iż

w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.