Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1358/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zmieniającej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Starosta B. na podstawie art. 104, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. 149 § 2 i art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej zwana K.p.a.) oraz art.80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) po wznowieniu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...].05.2015 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty B. nr [...] z dnia [...].05.2013 r. znak: [...] zmieniającą za zgodą stron decyzję Wójta Gminy B. B. Nr [...] z dnia [...].08.2003 r. znak: [...] - odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty B. nr [...]/2013 z dnia [...].05.2013 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...].05.2013 r., znak: [...] Starosta B. zmienił za zgodą stron decyzję Wójta Gminy B. B. nr [...] z dnia [...].08.2003 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. i Z. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wg projektu gotowego "S." wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. gruntu [...] położonej w C.

W dniu [...].04.2015 r. do Starostwa Powiatowego w B. na podstawie art. 184 § 1 i 2 K.p.a. wpłynął sprzeciw Prokuratora Rejonowego w I. z dnia [...].04.2015 r. od ww. decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...].05.2013 r. Podstawę wniesienia sprzeciwu stanowił art. 145 § 1 i 2 K.p.a., tj. dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe.

Organ stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. postanowieniem z dnia 7.05.2015 r. wznowił postępowanie. Organ wskazał, że celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest wykazanie istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami. Ten związek przyczynowy musi wystąpić w danej sprawie administracyjnej, a nie w innej z nią związanej. Konieczne jest również, aby na podstawie tych fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Z brzmienia art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. wydanym w sprawie sygn. akt [...] uznano K. i L. K. odpowiednio w punkcie 2 i 60 za winnych popełnienia zarzucanych im w punktach 404 oraz 772 (czynów z art. 286 § 1 k.k., 270 § 1 k.k., art. 272 k.k. i art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i 65 § 1 k.k.), tj. tego, że dokonano podrobienia dokumentów w celu użycia za autentyczne i używano jako autentycznych dokumentów podrobionych. W toku prowadzonego postępowania karnego sąd ustalił m.in. że w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Wójta Gminy B. B. nr [...] z dnia [...].08.2003 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. i Z. S. pozwolenia na budowę dokonano podrobienia podpisów projektanta J. W. posiadającego uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie o specjalności architektonicznej.

Zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji pozwolenia na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to powtórzenie określonych w art. 32-35 czynności jedynie w odniesieniu do samych odstępstw. Organ prowadząc postępowanie odnośnie zmiany pozwolenia na budowę nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia budowlanego. Jest on bowiem związany ostateczną decyzją pozwolenia na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego może dotyczyć jedynie wprowadzonych do niego zmian. Zatem projekt budowlany stanowiący złącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę jest dowodem w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, ale nie jest dowodem, na podstawie którego ustalono istotne okoliczności faktyczne dla sprawy zmiany pozwolenia na budowę. Ww. wyrok sądu karnego nie stwierdza sfałszowania aneksu do projektu budowlanego oraz innych dokumentów, które inwestor załączył do wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę. Przedłożony aneks do projektu budowlanego został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, osoby te załączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku nie została uchylona. Jedynie decyzją nr [...] z dnia [...].05.2015 r., znak [...] organ stwierdził z urzędu, że decyzja Wójta Gminy B. B. nr [...] z dnia [...].08.2003 r., znak [...] została wydana z naruszeniem prawa, w uzasadnieniu wskazując, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Decyzja zmieniająca wydana została w oparciu o pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę (która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego), jednak istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ustalone zostały na podstawie nowych dowodów, tj. na podstawie aneksu do projektu budowlanego i innych dokumentów załączonych do wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji Starosty B. odwołanie złożył Prokurator Rejonowy w I. zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na jego nieuprawnionym niezastosowaniu, podczas gdy ujawniony w toku postępowania wznowieniowego materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że do wydania decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...].05.2013 r. doszło na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe, co obligowało organ I instancji do wydania decyzji o uchyleniu ww. decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez pominięcie w ocenie materiału dowodowego poświadczającego nieprawdę oświadczenia osoby posługującej się danymi projektanta J. W. z dnia [...].02.2013 r., w którym to oświadczeniu ww. wyraża zgodę na wykonanie zmian w projekcie budowlanym adaptowanym przez niego w lipcu 2003 r., podczas gdy projekt ten został opatrzony sfałszowanymi podpisami J. W., oświadczeń inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w których inwestorzy nie wskazali na dokumenty, z których wynika ich prawo w zakresie zgody pozostałych współwłaścicieli na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1, art. 149 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że prowadząc postępowanie odnośnie do zmiany pozwolenia na budowę organ nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia budowlanego. Jest on bowiem związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego może dotyczyć jedynie wprowadzonych do niego zmian. Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 może spowodować, że decyzja o pozwoleniu na budowę (pierwotna) przestanie obowiązywać w części (chociaż formalnie nie zostanie uchylona), a w tej części w jej miejsce wejdzie nowa decyzja (zmieniająca), która w zależności od zakresu wnioskowanych przez inwestora zmian skonsumuje (wchłonie) postanowienia decyzji pierwotnej, bądź całkowicie je zmieni lub też, uwzględniając postanowienia decyzji pierwotnej, rozszerzy je o inne nowe elementy, bądź w przypadku zmniejszenia zamierzenia inwestycyjnego nawet je unieważni (tak: A. Kosicki, Komentarz Prawo budowlane, wyrok NSA z 6.06.2008 r., II OSK 461/07).

Mając na uwadze powyższe należało dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z wypowiedziami doktryny oraz judykatury, w celu skorzystania z przesłanki art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. strona musi legitymować się orzeczeniem stwierdzającym fakt fałszerstwa. Od tego warunku kodeks postępowania administracyjnego wprowadza wyjątek wymieniony w art. 145 § 2 i dotyczy on możliwości wznowienia, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

W niniejszej sprawie prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w B. w sprawie [...] z dnia [...].09.2013 r. potwierdza sfałszowanie dowodów wspólnie i w porozumieniu przez L. K. i K. K., na których podstawie ustalono istotne okoliczności faktyczne dla sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy B. B. nr [...] z dnia [...].08.2003 r., znak [...]. Wyrok ten w żaden sposób nie odnosi się do decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...].05.2013 r. W dniu wydawania przez Starostę ww. decyzji zmieniającej decyzję Wójta Gminy B. B., tj. [...] maja 2013 r. ww. wyrok jeszcze nie zapadł i nie był prawomocny, postępowanie karne było dopiero w toku. Decyzja Wójta Gminy B. B. nr [...] była decyzją ostateczną, którą przy dokonywanej zmianie w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego Starosta był związany. Decyzja Starosty nr [...] została wydana w oparciu o nowy projekt budowlany wykonany przez inż. arch. W. K. i mgr inż. A. S.

W niniejszej sprawie pismo J. W. z dnia [...].02.2013 r. nie miało żadnego znaczenia w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę w trybie art. 36a, a jeżeli już brać je pod uwagę, to brak jest prawomocnego wyroku stwierdzającego fałszerstwo tegoż pisma.

Ponadto, że przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. nie bada się poprawności i prawidłowości wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co zarzucono w odwołaniu od decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Rejonowy w I. zarzucając jej:

I. mającą istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na:

jego niezastosowaniu wyrażającym się w nieuprawnionym przyjęciu, że decyzja Starosty B. nr [...] z dnia [...].05.2013 r. nie została wydana w oparciu o fałszywe dowody, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych,

błędnej wykładni ww. przepisu wyrażającej się w tym, że "dowodem, który okazał się fałszywy", w rozumieniu tego przepisu jest tylko dokument, który został podrobiony lub przerobiony i zostało to stwierdzone prawomocnym wyrokiem, podczas gdy dowodem tym jest również autentyczny dokument, lecz zawierający poświadczenie nieprawdy stanowiącej tzw. fałsz intelektualny, w tym przypadku jest to oświadczenie projektanta J. W. z dnia [...].02.2013 r., dla którego stwierdzenia nie wymaga się wydania wyroku z uwagi na treść art. 146 § 3 K.p.a.,

2. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. polegającą na wadliwym i niepełnym zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie wyrażającą się:

a) w dokonaniu błędnych ocen i wyprowadzeniu niewłaściwych wniosków z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie polegające na przypuszczeniu, jakoby kwestia ustalenia autentyczności dokumentu w postaci oświadczenia osoby posługującej się danymi projektanta J. W. z dnia [...].02.2013 r., dołączonego do wniosku inwestorów o wydanie decyzji z art. 36a ustawy Prawo budowlane - nie miała istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, w sytuacji gdy prawidłowa ocena i zasady logicznego rozumowania skłaniają do wniosków przeciwnych i pozwalają na twierdzenie, według którego gdyby organ I instancji miał wiedzę, że ww. oświadczenie nie pochodzi od projektanta J. W. bądź też poświadcza nieprawdę (bowiem projekt nie był w rzeczywistości adaptowany przez wymienionego, lecz przez inwestorów, tj. osoby nie posiadające uprawnień w danej specjalności), z pewnością nie wydałby decyzji o zmianie pozwolenia na budowę,

b) art. 78 § 1 w zw. z art. 136 K.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym na żądanie Prokuratora dowodu wyartykułowanego w odwołaniu w zakresie przesłuchania istotnego dla wyniku sprawy świadka J. W., którego podpis widnieje na oświadczeniu z dnia [...].02.2013 r., dołączonym do wniosku o wydanie decyzji z art. 36a ustawy Prawo budowlane, a w którym to oświadczeniu wyraża on zgodę na wykonanie zmian w projekcie budowlanym, na okoliczność tego, czy był on autorem tego oświadczenia i nakreślony na nim podpis pochodzi od niego.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W analizowanej sprawie należało zatem ustalić, czy dowód w postaci sfałszowanego projektu budowlanego, który był podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.2003 r., stanowił również dowód w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...].05.2013 r. o zmianie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu należy w tym zakresie w pełni podzielić pogląd skarżącego, że niewątpliwie wydając na podstawie art. 36a Prawa budowlanego decyzję o zmianie pozwolenia na budowę organ musi potraktować jako dowód również projekt budowlany, w oparciu o który wydano to pozwolenie na budowę. Jest bowiem oczywistym, że organ musi przeprowadzić dowód z tego projektu celem ustalenia, czy postulowana zmiana dotyczy tożsamej inwestycji, jaki jest jej zakres, czy pierwotny projekt i proponowane zmiany są ze sobą spójne. Nie sposób wyobrazić sobie sytuacji, kiedy organ wydaje decyzję o zmianie pozwolenia na budowę nie zapoznając się równocześnie z materią, która ma podlegać zmianie. Jak słusznie wskazał skarżący, skoro pierwotny projekt budowlany został sfałszowany, to każde kolejne opracowanie z wykorzystaniem tego właśnie sfałszowanego projektu, w tym jego zmiana (adaptacja), choćby wykonane już przez uprawnionych projektantów i przez nich podpisane, są oparte na fałszywym dowodzie. Dowód w postaci projektu budowlanego od początku jest fałszywy i jego wykorzystanie w kolejnych postępowaniach nie powoduje usunięcia ww. wadliwości.

Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości okoliczność, że dowód w sprawie dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę (tj. projekt budowlany autorstwa J. W.) był sfałszowany (co wynika z wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...].09.2013 r. w sprawie [...]), zatem zaistniała przesłanka do zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę zatem organ winien rozstrzygnąć stosownie do ww. przepisu i wydać nową decyzję, w której rozważy, czy istnieją podstawy do wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym co do jego twierdzeń związanych z rzekomo fałszywym dowodem w postaci oświadczenia J. W. z dnia [...].02.2013 r. Jak słusznie podnosi się, sfałszowanie dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 73; wyrok NSA w z 16.101991 r., II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 66, wyrok NSA z 2.06.2000 r., I SA 1123/99, LEX nr 55743). Bezsporne w sprawie było to, że fałsz ww. dokumentu nie został potwierdzony żadnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Przy czym nie mógł mieć tutaj również zastosowania art. 145 § 3 K.p.a. (mylnie określany przez skarżącego jako art. 146 § 3 K.p.a.). Zgodnie z nim, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Jako przyczyny wyłączające możliwość wszczęcia postępowania wchodzą tu w rachubę przede wszystkim: przedawnienie ścigania i orzekania w sprawach przestępstw, amnestia, abolicja oraz ograniczenia wynikające z immunitetu (por. M. Jaśkowska (w:) A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 847; C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. 2, s. 275). Nie jest to natomiast przypadek, kiedy w ogóle brak jest możliwości wydania stosownego orzeczenia potwierdzającego sfałszowanie dowodu z powodu braku znamion czynu zabronionego, na co powołuje się skarżący.

Okoliczność powyższa winna jednak podlegać przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Wówczas też organ winien rozważyć konieczność ewentualnego przesłuchania w charakterze świadka J. W., o ile uzna, że jest to konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Podobnie, odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego braku oświadczenia inwestorów o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (art. 32 pkt 2 Prawa budowlanego) stwierdzić trzeba, że nie mógł on stanowić podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Ewentualna potrzeba złożenia takiego oświadczenia winna być rozważona przez organ w toku dalszego postępowania.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.