Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2379/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - po rozpoznaniu odwołania B. Ł. prowadzącego działalność pn. B. Ł. Z. od decyzji L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 800 zł w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych wprowadzanych do obrotu z ruchomego punktu sprzedaży wędlin - samochodu marki C. o nr rej. [...] na terenie targowiska w R. przy ul. T. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że obowiązek znakowania środków spożywczych wynika z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz 914, z późn. zm.), natomiast za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych ustawodawca przewidział w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy karę pieniężną, która może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność.

GIS wskazał, że w dniu 6 marca 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przeprowadzili kontrolę sanitarną na placu targowym przy ul. T. [...] w R. w obiekcie ruchomym - samochodzie marki C. o nr rej. [...], należącym do B. W związku z odmową sprzedawcy udziału w kontroli, upoważnieni przedstawiciele PPIS w R.poprosili funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w R. o udział w kontroli. W trakcie kontroli stwierdzono, że z ruchomego punktu sprzedaży wprowadzane są do obrotu wędliny nieopakowane, luzem - bez przestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, bowiem brak było informacji dla klientów dot. m.in. producenta, bądź podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu, składników występujących w żywności, warunków przechowywania, oznaczenia partii produkcyjnej, klasy jakości handlowej oraz terminu przydatności do spożycia.

Organ podkreślił, że B. Ł.wprowadzając do obrotu nieoznakowaną żywność luzem naruszył art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 17 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz 966, z późn. zm.), zgodnie z którym w miejscu sprzedaży środków spożywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży, oprócz nazwy środka spożywczego, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego podaje się: klasę jakości handlowej albo inny wyróżnik jakości handlowej, jeżeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych lub ich grup albo jeżeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróżnika wynika z odrębnych przepisów, a w przypadku wędlin - dodatkowo wykaz składników. Organ wskazał też, że stosownie do art. 7 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz 1577) artykuły rolno-spożywcze inne niż środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych i zbiorczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta, znakuje się przez zamieszczenie informacji zawierającej nazwę artykułu oraz inne istotne z punktu widzenia konsumentów dane niezbędne do identyfikacji tego artykułu. Informacje, o których mowa (...) w przypadku artykułów rolno-spożywczych nieopakowanych albo w opakowaniach zbiorczych umieszcza się w dokumentach przewozowych lub podaje na wywieszce w miejscu sprzedaży. Zgodnie z art. 7a ust. 2 ww. ustawy artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.

W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego B. Ł. zasadnie został ukarany karą pieniężną wymierzoną w drodze decyzji z dnia [...].07.2013 r. wydanej przez L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, bowiem wprowadzał do obrotu wyroby wędliniarskie luzem bez wymaganego przepisami prawa żywnościowego oznakowania, co znajduje potwierdzenie w protokole z kontroli sanitarnej z dnia [...].03.2013 r. Jednocześnie organ zaznaczył, iż protokół został podpisany przez upoważnionych przedstawicieli PPIS w R. oraz funkcjonariuszy Policji w R. którzy zostali przywołani na świadków.

Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów, iż PPIS w R. nie był właściwy do przeprowadzenia kontroli sanitarnej ruchomego punktu sprzedaży na placu targowym przy ul. T. 4 w R., Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca prowadzenia tej działalności.

Ustosunkowując się do zarzutu, iż strona nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli sanitarnej, GIS podniósł, że zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 11.06.2013 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz .672, tj.), przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców objętych nadzorem sanitarnym na postawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności. Organ wskazał też na art. 76 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w myśl którego organom urzędowej kontroli żywności w związku z przeprowadzaniem urzędowych kontroli, przysługuje m.in. prawo wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze oraz podejmowania innych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem uprawnień w ramach urzędowych kontroli żywności. Z kolei stosownie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia, z wyjątkiem takich przypadków jak audyt. Organ zauważył, że stosownie do art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego, a przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 jest właśnie jednym z takich przepisów.

Organ wskazał, iż kontrola sanitarna w dniu [...].03.2013 r. została przeprowadzona przez pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w R. po okazaniu upoważnień do kontroli, legitymacji służbowej i odbyła się w obecności pracownika zakładu oraz funkcjonariuszy Policji. Zgodnie zaś z art. 79 a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Zdaniem organu kontrola sanitarna odbyła się więc zgodnie z obowiązującym przepisami.

Organ podniósł, że zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia kara pieniężna może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego. Z uwagi na fakt, iż strona nie udzieliła informacji o wartości brutto zakwestionowanych pod względem oznakowania wyrobów wędliniarskich sprzedawanych luzem, L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w tym przypadku uwzględnił dyspozycję zawartą w art. 103 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej " M.".

GIS wskazał, że w 2012 r. kwota ta miała wymiar 3 521,67 zł x 30 = 105 650,10 zł, wobec czego kara pieniężna w wysokości 800 zł wymierzona w drodze decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. przez L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest bardzo niska, gdyż stanowi tylko 0,75 % maksymalnej jej wysokości i uwzględnia niewielki zakres prowadzonej działalności. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego ewentualne obniżenie kary nie uwzględniałoby stopnia szkodliwości czynu i stopnia zawinienia, a także nie zapewniałoby zamierzonych celów kary.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożył B.Ł.

Skarżący podniósł, że nie został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli sanitarnej zgodnie z art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz nie otrzymał zawiadomienia według wzoru określonego w ust. 6. Ponadto wskazał, że legitymacja służbowa i upoważnienie do kontrolowania obiektów, które określa ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14.03.1985 r. nie były wystarczające do przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ponieważ nie było dostarczone upoważnienie jednostkowe zgodnie z art. 79a ust 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Skarżący podniósł również, że informacja o środkach spożywczych była wywieszona w miejscu widocznym dla klienta, co potwierdza przysłana fotografia środka ruchomego. Informacja zawierała wszystkie elementy wynikające z ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ta informacja ma powiązanie z dokumentami przewozowymi środków spożywczych, na których uwidoczniona jest data produkcji, od której wylicza się datę przydatności do spożycia. Takie dokumenty były w środku ruchomym w dniu 6 marca 2013 r. podczas kontroli.

Skarżący podkreślił ponadto, że działalność gospodarczą ma zarejestrowaną w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S., wobec czego PPIS w R. nie był właściwy do przeprowadzenia kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 270 z 2012r. tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Rozpoznając skargę Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010r Nr 136,poz. 914 ze zm.), nakładającą na B. Ł. karę pieniężną w wysokości 800 zł, w związku z faktem nieprzestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych wprowadzonych do obrotu z ruchomego punktu sprzedaży wędlin- samochodu marki C. o nr rej. [...]na terenie targowiska w R.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia : kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 ww. ustawy, kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Na wstępie wskazać trzeba, że wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), określa ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225).

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a ww. ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Natomiast w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uregulowano szczegółowy zakres informacji podawanych m.in. w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych. W § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych wskazano wprost, że datę minimalnej trwałości poprzedza się wyrażeniem "najlepiej spożyć przed", jeżeli jest oznaczona datą dzienną, albo wyrażeniem "najlepiej spożyć przed końcem..." w innych przypadkach.

W dniu [...] marca 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przeprowadzili kontrolę sanitarną na placu targowym przy ul. T. [...] w R. w obiekcie ruchomym - samochodzie marki C. o nr rej. [...], należącym do B. Ł.

Jak wynika z ustaleń Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dokonanych podczas kontroli ustalono, iż z ruchomego punktu sprzedaży wprowadzane są do obrotu wędliny nieopakowane, luzem - bez przestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, bowiem brak było informacji dla klientów dot. m.in. producenta, bądź podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu, składników występujących w żywności, warunków przechowywania, oznaczenia partii produkcyjnej, klasy jakości handlowej oraz terminu przydatności do spożycia.

Postępowanie wyjaśniające potwierdzone protokołem kontroli z dnia [...] marca 2013r. oraz dokumentacją fotograficzną wskazują , iż B. Ł. wprowadzając do obrotu nieoznakowaną żywność luzem, naruszył art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 17 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz 966, z późn. zm.), zgodnie z którym w miejscu sprzedaży środków spożywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży, oprócz nazwy środka spożywczego, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego podaje się: klasę jakości handlowej albo inny wyróżnik jakości handlowej, jeżeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych lub ich grup albo jeżeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróżnika wynika z odrębnych przepisów, a w przypadku wędlin - dodatkowo wykaz składników. Jednocześnie stosownie do art. 7 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577) artykuły rolno-spożywcze inne niż środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych i zbiorczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta, znakuje się przez zamieszczenie informacji zawierającej nazwę artykułu oraz inne istotne z punktu widzenia konsumentów dane niezbędne do identyfikacji tego artykułu. Informacje, o których mowa (...) w przypadku artykułów rolno-spożywczych nieopakowanych albo w opakowaniach zbiorczych umieszcza się w dokumentach przewozowych lub podaje na wywieszce w miejscu sprzedaży. Zgodnie z art. 7a ust. 2 ww. ustawy artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego informacja o środkach spożywczych wywieszona nawet w miejscu widocznym dla klienta, nie zawierała wszystkich elementów wynikające z ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i nie spełniała przywołanych powyżej wymogów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż zgodnie z art. 73 ust 2 ww. ustawy w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca prowadzenia tej działalności. Wobec bezspornego faktu, iż w dniu [...] marca 2013r. pracownik skarżącego wprowadzał do obrotu żywność z urządzenia ruchomego na ternie targowiska w R., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. był właściwy do przeprowadzenie kontroli w zakresie powyższej działalności na terenie R. Należy przy tym zauważyć, iż to właściciel zakładu ponosi odpowiedzialność za funkcjonowanie swojego przedsiębiorstwa, w tym również za przeszkolenie swojego personelu.

Wyjaśnić także należy, iż była przeprowadzona jedna kontrola w dniu 6 marca 2013r., z której sporządzono protokół znajdujący się w aktach sprawy- jak słusznie podkreślił organ - stanowiący dokument urzędowy.. Kontrola została przeprowadzona przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przy współudziale funkcjonariuszy Państwowej Komendy Policji w charakterze osób towarzyszących inspektorom Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Należy także podnieść , iż podmioty działające na rynku spożywczym w tym przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działające w zakresie produkcji lub obrotu żywnością obowiązane są przestrzegać i stosować przepisy rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 119 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, z póź. zm.), które określa zasady przeprowadzania urzędowych kontroli żywności m. in. przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia. Również więc w tym zakresie zarzuty skargi są chybione

W związku z powyższym, należało podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że w kontrolowanej sprawie znajdował zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym podmiot, który nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w art. 45-49 ww. ustawy, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 oraz na podstawie przepisów wymienionych w art. 50 ust. 2 ww. ustawy, podlega karze pieniężnej, która może być wymierzona do pięciokrotnej wartości zakwestionowanej ilości środka spożywczego.

Zaznaczyć przy tym należy, że użycie w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia sformułowań "Kto nie przestrzega", "podlega karze" obliguje uprawniony organ do nałożenia takiej kary, w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia wymagań określonych w wymienionych w nim przepisach.

Należy także zauważyć, iż organy dochowały procedury przewidzianej art. 104 ust 2 ustawy i zwróciły się do przedsiębiorcy o złożenie informacji dotyczącej wysokości obrotu, uzyskanego w wyniku sprzedaży środków spożywczych przy użyciu samochodu dostawczego W odpowiedzi na powyższe B. Ł. poinformował, iż nie jest w stanie nadesłać informacji o wartości brutto środków spożywczych wprowadzonych do obrotu w dniu [...] marca 2013r. na przedmiotowym targowisku, ponieważ takich środków ( nieoznakowanych) nie wprowadzano do obrotu.

Nie budzi także zastrzeżeń wysokość kary nałożonej przez organy , które uwzględniły przy jej ustalaniu zarówno stopień szkodliwości przewinienia , stopień jego szkodliwości oraz zawinienie przedsiębiorcy, ale także niewielki zakres prowadzonej działalności. Mając na uwadze także prewencyjny skutek kary celem którego jest zapobieganie podobnym naruszeniom w przyszłości, zasadnie organy wymierzyły karę w wysokości zaledwie 0,75% maksymalnej jej wysokości.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 270 z 2012r.tj) skargę jako bezzasadną należało oddalić.