Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 927/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 29
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. K. oraz J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. P. (dalej także jako "inwestor") pozwolenia na przebudowę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym (stodole), zlokalizowanym na działce nr [...] położonej w W. P., gm. P..

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

D. P. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r. wystąpił o pozwolenie na przebudowę konstrukcji dachu na budynku j.w. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w dniu [...] lutego 2021 r. właściciel sąsiedniej nieruchomości D. K. pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wniósł zastrzeżenia do projektowanej inwestycji podając, że objęty wnioskiem budynek znajduje się częściowo na jego działce. Po dokonaniu sprawdzeń Starosta P. postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie 28 dni od dnia otrzymania postanowienia. Ponieważ po ponownym dokonaniu sprawdzeń organ I instancji, uznał, że inwestor nie spełnił wymogów postanowienia, działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia D. P. pozwolenia na przebudowę objętą wnioskiem.

Działając w trybie odwoławczym Wojewoda decyzją z dnia [...] r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych uchybień w złożonym projekcie, budowlanym, w terminie 35 dni od dnia otrzymania postanowienia. Starosta wskazał na konieczność sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt, a organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów.

Następnie, po dokonaniu sprawdzeń w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ uznał, że inwestor wypełnił warunki postanowienia oraz spełnił wymagania art. 32 ust. 4 ustawy i decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. P. pozwolenia na przebudowę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym (stodole), zlokalizowanym na działce nr [...] położonej w W. P., gm. P..

W wyniku odwołania wniesionego przez J. K. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na przebudowę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym (stodole).

Organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, wyjaśnił, że D. P. w dniu [...] stycznia 2021 r. złożył wniosek o pozwolenie na przebudowę budynku gospodarczego (stodoły), zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w W. P.. Przedmiotem opracowania jest projekt rozbiórki istniejącej więźby dachowej i demontaż pokrycia dachowego (eternit falisty). Przewidziano nową więźbę dachową drewnianą zabezpieczoną do stopnia niezapalności środkami ochronnymi, murki ogniowe wyprowadzone ponad poszycie dachu i nowe pokrycie dachu blachą falistą trapezową. Do wniosku inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane wynikającym z prawa własności, wymagane art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Uprawnieni projektanci przedłożyli również oświadczenie, wymagane art. 20 ust. 1 ustawy Prawo budowlane o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przeciwpożarowymi, bhp, sanitarnymi i [...] Normami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych uchybień w złożonym projekcie budowlanym, w terminie 35 dni od dnia otrzymania postanowienia. Starosta wskazał na konieczność sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Organ zauważył m.in., że mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki nie zawiera stanowiska uprawnionego geodety w zakresie, o którym mowa w przepisie § 31 ust. 1, wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 18 sierpnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1429) mimo, że objęty inwestycją budynek usytuowany jest w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki (przylega do granicy działki).

W tym kontekście Wojewoda podkreślił, że przedłożony przez inwestora poprawiony projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 20 lipca 2021 r. z której wynika, że objęty inwestycją budynek znajduje się w całości na działce inwestora nr [...]. Powyższe potwierdził własnoręcznym podpisem uprawniony geodeta T. K., który podał, że "...wykazane na niniejszej mapie granice nieruchomości zostały określone z wymaganą dokładnością pomiaru oraz spełniają standardy techniczne zgodnie z §31 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych (...). Niniejsza mapa może służyć do projektowania obiektów budowlanych sytuowanych w odległości mniejszej lub równej 4,0 m od granicy nieruchomości". Powyższe przesądza o tym, że inwestor przedkładając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do działki nr [...], na której w całości znajduje się budynek objęty przebudową, ma prawo realizować na swojej nieruchomości przebudowę budynku gospodarczego (stodoły) objętą wnioskiem.

Organ wyjaśnił, że o możliwości realizacji danej inwestycji w terenie rozstrzygają przepisy planu miejscowego warunków technicznych, dlatego istotna dla niniejszej sprawy jest ocena przedłożonych dokumentów w kontekście wymienionych przepisów. W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione przepisy § 12 (dotyczące sytuowania budynku) oraz § 271-273 (dotyczące bezpieczeństwa pożarowego) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Zakres projektu (przebudowa więźby dachowej i zmiana pokrycia dachowego) nie mają wpływu na lokalizację budynku, a inwestor przedłożył projekt spełniający wymogi ochrony przeciwpożarowej. Podano również, że ściany budynku wykonane są w klasie odporności ogniowej RE 160, a ściany boczne (szczytowe) posiadają dodatkowo mur ogniowy wyprowadzony na wysokość 30 cm ponad dach budynku. Zmiana konstrukcji i pokrycia dachu nie powoduje ograniczenia w zabudowie działki sąsiedniej, chociaż położenie budynku przy granicy działki powoduje objęcie działki nr [...] obszarem oddziaływania.

Wojewoda podkreślił, że z przepisów planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...] poz. [...]) i uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz.Urz. Woj.L. . z 2015 r. poz.[...]) wynika, że inwestowana działka, zgodnie z rysunkiem planu miejscowego, znajduje się w obszarze planistycznym MR przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową zagrodową. Projektowana inwestycja nie narusza zatem przeznaczenia terenu określonego planem miejscowym. Odpowiadając na zarzuty odwołania stwierdzić należy, że dopiero obecnie zatwierdzony projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych, sporządzonej zgodnie z zasadami zawartymi w § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie standardów technicznych j.w., co pozwoliło na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...]. Z mapy jednoznacznie wynika, że stodoła inwestora w całości znajduje się na działce nr [...], w stosunku do której inwestor legitymuje się prawem własności. W związku z powyższym Wojewoda nie stwierdził naruszenia prawa własności odwołującej. Organ za nieprecyzyjny uznał zarzut odwołania jakoby inwestor zaczął podejmować "jakieś prace", bez wskazania ich charakteru.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia wymogi ww. przepisów. Analizowany projekt budowlany został wykonany przez uprawnionych projektantów posiadających stosowne uprawnienia do projektowania w swoich branżach. Jak podano wyżej, ustawa Prawo budowlane w sposób jednoznaczny wskazuje w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zakres sprawdzeń, których powinien dokonać organ administracji architektoniczno- budowlanej, tym samym ogranicza kompetencje organu przy sprawdzeniu projektu. Opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami, obowiązującymi warunkami oraz zasadami wiedzy technicznej należy do obowiązków projektanta. Podkreślić także należy, że kwestionowana decyzja została wydana między innymi na podstawie art. 34 cytowanej ustawy, a w ust. 3 pkt 2 tego przepisu określono jakie warunki powinien spełniać projekt budowlany. W ocenie organu odwoławczego zakres i treść projektu zostały dopasowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz do stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdemu przysługuje prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zapis ten ściśle odnosi się do konstytucyjnej zasady poszanowania prawa własności. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie w drodze odpowiednich przepisów powszechnie obowiązujących, m.in. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, ponieważ możliwość jej wydania jest ściśle określona wymogami ustawy Prawo budowlane i zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, "...w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzeń wymaganych art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dlatego mając na uwadze przytoczone przepisy i dokumenty załączone z wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz zapis art. 6 Kpa orzeczono jak w sentencji decyzji.

Decyzja Wojewoda została zaskarżona przez J. K. i D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy rozstrzygnięcie takie było nieuzasadnione w przedmiotowej sprawie z uwagi na zaistniałe okoliczności i zaszła konieczność co najmniej uzupełnienia materiału sprawy

2. art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. polegający na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, a nadto niekompletnym rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego i nieodniesieniu się do części zgromadzonych dowodów, dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym, mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych poprzez:

- błędną ocenę znajdujących się w aktach sprawy map sporządzonych do celów projektowych jedynie potwierdzonych przez uprawnionego geodetę T. K., podczas gdy wcześniejsza mapa złożona do projektu ujawniała inny stan nieruchomości i położenia budynków, a nowa mapa została sporządzona specjalnie dla celów wypełnienia wezwania z naniesionymi błędnie budynkami

- nieprawidłową ocenę złożonego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wskazanie, że spełnia on ustawowe przesłanki i wszelkie wymogi podczas gdy załączona do projektu mapa poświadcza nieprawdziwy stan odmienny od tego na gruncie oraz odmienny od wszystkich operatów geodezyjnych wykonywanych dotychczas

- niewłaściwy brak sprawdzenia czy przedłożona mapa do celów projektowych z podpisem geodety jest zbieżna z mapami pochodzącymi ze wznowienia znaków granicznych lub sporządzanych innych operatów na cele budowlane dotychczas przez strony

- błędne pominięcie postępowania o wznowienie znaków granicznych z dnia [...] sierpnia 2014 roku pomiędzy nieruchomościami stron, w którym to wnioskodawca nie kwestionował ustalenia granicy i nie przeprowadzenie dowodu a tychże akt celem ustalenia położenia budynków

- nieprawidłowe nieprzeprowadzenie oględzin nieruchomości mimo że organ winien brać pod uwagę stan sprawy na dzień orzekania i winien sprawdzić ewentualnie już wykonane prace na nieruchomości zanim wyda decyzję, tym bardziej w obliczu zarzutu strony co do rozpoczęcia wykonywania prac mim braku prawomocnej decyzji

- niezasadnym pominięciu danych wynikających z ewidencji gruntów, które to wprost wskazują, że budynek gospodarczy przekracza granice nieruchomości wnioskodawcy i częściowo posadowiony jest na działce skarżących

- niedopuszczalne ograniczenie postępowania dowodowego w zakresie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji gdy materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazuje na nieprawdziwość oświadczenia inwestora i samo oświadczenie jako takie traci na znaczeniu, a organ winien w tym zakresie przeprowadzić stosowne postępowanie

3. art. 8 k.p.a. przez wydanie decyzji naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które to braki miały istotny wpływ na wynik sprawy

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (ust. p.bud.) poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że w niniejszej sprawnie wnioskodawca ma prawo do dysponowania nieruchomością, na której usytuowany jest budynek gospodarczy oraz, że złożony projekt spełnia warunki przewidziane w przepisach podczas gdy budynek, którego projekt dotyczy jest wysunięty na sąsiednią działkę, co najmniej 6 cm

2. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że w niniejszej sprawnie wnioskodawca złożył pełny i kompletny projekt budowlany oraz, że złożony projekt spełnia warunki przewidziane w przepisach podczas gdy wnioskodawca nie legitymuje się tytułem własności wszystkich działek, na których znajduje się budynek objęty wnioskiem, co wyklucza stwierdzenie kompletności projektu

3. art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że wnioskodawca dołączył do wniosku oświadczenie o możliwości dysponowania nieruchomością do celów budowlanych w sytuacji gdy budynek gospodarczy objęty wnioskiem częściowo znajduje się na działce skarżących, do której tytuły takiego wnioskodawca nie posiada

4. § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietna 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z § 31 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 roku w sprawie standardów technicznych, wykonywania geodezyjnych pomiarów poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że wzmianka zamieszczona przez geodetę na mapie wypełnia przesłanki wynikające z przepisów prawa w sytuacji, gdy sama mapa i pomiary przez geodetę nie były wykonane, a ten jedynie nakreślił wzmiankę na wykonanej uprzednio przez kogoś innego mapie.

5. § 31 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 roku w sprawie standardów technicznych, wykonywania geodezyjnych pomiarów poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że wzmianka zamieszczona przez geodetę na mapie pozwala na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami w sytuacji gdy mapa nie była wykonana przez geodetę, geodeta nie wykonywał żadnych pomiarów, a jedynie nakreślił on na niej wzmiankę.

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te związane z sytuacją prawną i faktyczną inwestorów oraz skarżących będących właścicielami nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Podkreślić należy również, że także sami skarżący nie wskazują takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Żaden z przywoływanych przez skarżących, czy to w odwołaniu, czy w skardze dokumentów nie podważa ustaleń faktycznych leżących u podstaw wydanej decyzji.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie ma podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b.").

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na przebudowę konstrukcji dachu na budynku gospodarczym (stodole), zlokalizowanym na działce nr [...] położonej w W. P..

Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów.

Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie, co trafnie ustaliły organy obu instancji, przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Wbrew temu co twierdzą skarżący i o czym będzie szerzej w dalszej części uzasadnienia, w sprawie stwierdzić należy również, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W takiej sytuacji zatem obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego. Skoro bowiem organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem to nie można była odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W tym kontekście przywołać należy także treść art. 4 prawa budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił te warunki.

Oczywiście w procesie takim chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 prawa budowlanego. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy) - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę.

W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny sprawy z uwzględnieniem kwestii poszanowania interesów skarżących, będących właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., trafnie stwierdzając, że planowana inwestycja nie narusza prawa i interesów właścicieli nieruchomości sąsiedniej.

W konkluzji trafnie stwierdził organ, że przedłożony projekt budowlany był kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego.

Bez wpływu na taką oceną zaskarżonej decyzji pozostają zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze.

Wywody skargi w swej zasadniczej części koncentrują się na kwestii ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], zaś skarżący zarzucają organom niejednoznaczne i nieprawidłowe ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, wywodząc z tego m.in. tezę o nieprawdziwość oświadczenia inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z uwagi na przekroczenie granicy nieruchomości.

Zarzuty te nie są uzasadnione z tego zasadniczego powodu, że nie jest rzeczą organów administracji architektoniczno-budowlanej dokonywanie rozgraniczenia nieruchomości.

W kwestii ustalenia granic pomiędzy działkami wyjaśnić należy, że rozgraniczenie nieruchomości nie należy do zadań organów administracji architektoniczno-budowlanej lub organów nadzoru budowlanego, lecz jest odrębnym postępowaniem prowadzonym w trybie art. 29 i następne ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Organy natomiast, w oparciu o posiadaną dokumentację geodezyjną, w tym w szczególności mapy ewidencyjne, powinny ustalić położenie przedmiotowych nieruchomości, jak też powinny stwierdzić w toku postępowania, gdzie przebiega granica pomiędzy tymi terenami. Ustalenia takie nie są tożsame z rozgraniczeniem nieruchomości, lecz stanowią przesłankę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy. Ustaleń takich, ze skutkiem deklaratoryjnym, a więc stwierdzającym powinien dokonać organ samodzielnie, odwołując się w tym celu do istniejącej dokumentacji geodezyjnej.

Z zarzutów skargi wynika, że w ocenie skarżących organy powinny ustalić rzeczywisty przebieg granicy między działkami w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody i ujawnione okoliczności, ze szczególnym uwzględnieniem dokumentów ze wznowienia granic oraz oględzin.

Stanowisko to jest błędne albowiem - jak już wskazano - rozgraniczenie nieruchomości nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Rozgraniczenie nieruchomości polega na ustaleniu przebiegu granicy, przy czym w istocie rzeczy w sprawie o rozgraniczenie chodzi nie o same granice, lecz o to, do jakich granic sięga prawo właściciela. Istota rozgraniczenia polega na wyodrębnieniu nieruchomości z innych otaczających ją gruntów przez ustalenie zasięgu prawa własności w stosunku do gruntów sąsiadujących. Następuje to przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwaleniu ich znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniu odpowiednich dokumentów, co w rezultacie konkretyzuje to nieruchomość jako odrębny przedmiot własności. Przedmiotem rozgraniczenia jest więc ustalenie przebiegu granic nieruchomości, a ściśle rzecz biorąc ustalenie do jakiej granicy na gruncie sięga prawo własności nieruchomości sąsiadujących.

Tak rozumianego rozgraniczenia nieruchomości z uwzględnieniem stanu prawnego i wszystkich innych okoliczności istotnych dla ustalenia przebiegu granic nie dokonuje się jednak w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów prawa budowlanego, lecz w specjalnie w tym celu przewidzianym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 29 i następne ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej natomiast, w oparciu o posiadaną dokumentację geodezyjną, w tym w szczególności mapy ewidencyjne, powinny ustalić położenie przedmiotowych nieruchomości, jak też powinny stwierdzić w toku postępowania, gdzie przebiega granica pomiędzy tymi terenami. Ustalenia takie nie są tożsame z rozgraniczeniem nieruchomości, lecz stanowią przesłankę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy. Ustaleń takich, ze skutkiem deklaratoryjnym, a więc stwierdzającym powinien dokonać organ samodzielnie, odwołując się w tym celu do danych z ewidencji gruntów.

Organy zatem, odwołując się przede wszystkim do map ewidencyjnych, powinny ocenić jak przebiega granica między nieruchomościami.

W taki też sposób zagadnienie to oceniły w sprawie organy odwołując się w tym zakresie do map zawierających dane z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W tym miejscu podkreślić należy, że mapy do celów projektowych to mapy powstające na bazie mapy zasadniczej. Są więc to opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym również danych z ewidencji gruntów i budynków.

Organy, odwołując się do przedłożonych przez inwestora map ewidencyjnych, ustaliły przebieg granicy i ustaliły położenie będącego przedmiotem inwestycji budynku względem granicy z nieruchomością sąsiednia.

W tej kwestii organy trafnie stwierdziły, że przedłożony przez inwestora poprawiony projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 20 lipca 2021 r., z której wynika, że objęty inwestycją budynek znajduje się w całości na działce inwestora nr [...].

Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły w przedmiotowej sprawie ustalać rzeczywistego przebiegu granicy w oparciu o wszystkie okoliczności mające znaczenie dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości, w tym także o protokół wznowienia znaków granicznych, albowiem dokonywanie tego rodzaju ustaleń nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, lecz może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego w trybie art. 29 i następne ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do ustalenia przebiegu granicy nieruchomości w oparciu o przywoływany przez skarżących protokół wznowienia znaków granicznych także i z innych względów.

Po pierwsze przedmiotem postępowania w przedmiocie wznowienia znaków granicznych nie jest ustalenia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, lecz wznowienie znaków granicznych, które zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone. Samo wznowienie znaków granicznych nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że granice gruntów nie są sporne. Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a nie ustalenie stanu prawnego i przebiegu granic nieruchomości, w taki sposób w jaki kreowane jest to orzeczeniem o rozgraniczeniu nieruchomości.

Po drugie przywoływany przez skarżących protokół wznowienia znaków granicznych nie został podpisany przez właściciela działki nr [...] w związku z czym nie można go traktować jako wiarygodnego i rzetelnego źródła oświadczeń pochodzących od inwestora.

Jak podkreślono już wyżej organy, odwołując się do przedłożonych przez inwestora map ewidencyjnych, ustaliły przebieg granicy i ustaliły położenie będącego przedmiotem inwestycji budynku względem granicy z nieruchomością sąsiednia.

Brak jest przy tym wystarczających podstaw do zakwestionowania wiarygodności tych map, w tym również z uwagi na przywoływaną przez skarżącego treść § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietna 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z § 31 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 roku w sprawie standardów technicznych, wykonywania geodezyjnych pomiarów.

Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że przedłożony przez inwestora poprawiony projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 20 lipca 2021 r. z której wynika, że objęty inwestycją budynek znajduje się w całości na działce inwestora nr [...]. Powyższe potwierdził własnoręcznym podpisem uprawniony geodeta T. K., który podał, że "...wykazane na niniejszej mapie granice nieruchomości zostały określone z wymaganą dokładnością pomiaru oraz spełniają standardy techniczne zgodnie z § 31 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych (...). Niniejsza mapa może służyć do projektowania obiektów budowlanych sytuowanych w odległości mniejszej lub równej 4,0 m od granicy nieruchomości".

W realiach przedmiotowej sprawy stanowisko takie należy podzielić.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że poprawiony projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, którą uprawniony geodeta opatrzył adnotacją o tym, że treść mapy zasadniczej jest zgodna z treścią mapy ewidencyjnej, a wykazane na mapie granice nieruchomości zostały określone z wymaganą dokładnością pomiaru oraz spełniają standardy techniczne zgodnie z § 31 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. 2020 poz. 1429), zaś mapa niniejsza może służyć do projektowania obiektów budowlanych sytuowanych w odległości mniejszej lub równej 4,0 m od granicy nieruchomości.

Adnotacja geodety o takiej treści dawała organom wystarczającą podstawę do uznania, że w sprawie zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Zauważyć należy także, że z § 31 przywoływanego rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. nie można wywieść, ażeby geodeta miał obowiązek zamieszczania w formie adnotacji na projekcie zagospodarowania terenu informacji o tym, że w zasobie brak jest danych określających położenie punktów granicznych lub też, że określono położenie tych punktów w drodze pomiaru.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie sprawują nadzoru nad podmiotami wykonującymi prace geodezyjne i kartograficzne. Nie mogą też one zakładać, że roboty geodezyjne wykonywane przez uprawnionych geodetów są nierzetelne i niezgodne ze stanem rzeczywistym. W przedmiotowej sprawie nie ujawniono zaś w postępowaniu administracyjnym istnienia okoliczności tego rodzaju, które w sposób oczywisty i jednoznaczny wskazywałoby na to, że przebieg granicy wykazany na projekcie zagospodarowania terenu jest niezgodny ze stanem rzeczywistym.

Z przedstawionej dokumentacji projektowej, w tym przede wszystkim z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na bazie mapy zasadniczej zgodnej z treścią mapy ewidencyjnej wynika, że podlegający przebudowie budynek gospodarczy (stodoła) usytuowany jest w całości na działce inwestora nr [...].

Potwierdza to również treść adnotacji zamieszczonej na projekcie zagospodarowania terenu przez geodetę, z której wynika, że: "Budynek gospodarczy oznaczony na projekcie kolorem żółtym nr [...] w całości usytuowany jest na działce nr [...]".

Powyższe - jak trafnie uznał to organ - przesądza o tym, że inwestor przedkładając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do działki nr [...], na której w całości znajduje się budynek objęty przebudową, ma prawo realizować na swojej nieruchomości przebudowę budynku gospodarczego (stodoły) objętą wnioskiem.

Z tych też względów za nieuzasadnione uznać należy zarzuty skargi dotyczące wadliwego zbadania przez organy wymogu posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie Sądu prawidłowo także ocenił organ w sprawie kwestię zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem inwestowana działka, zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, znajduje się w obszarze planistycznym MR przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową zagrodową to projektowana inwestycja polegająca na przebudowie dachu konstrukcji dachu budynku gospodarczego (stodoły) jest zgodna z przeznaczeniem terenu określonym planem miejscowym.

Podzielić należy także ocenę organu co do tego, że zakres i istota projektowanej inwestycji, która będzie polegać jedynie na przebudowie więźby dachowej i zmianie pokrycia dachowego, nie mają żadnego wpływu na lokalizację przedmiotowego budynku i jego usytuowanie.

Reasumując stwierdzić zatem należy, że trafnie uznał organ, iż przedłożony projekt budowlany był kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych powyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.