Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 853/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14g § 1 i § 3, art. 14h, art. 137 § 3, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 89 § 1, art. 129.
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, del. sędzia SO Jolanta Strumiłło, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015r. sprawy ze skargi Gminy A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Gmina skierowała do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego w imieniu Ministra Finansów, wniosek z dnia 9.04.2014r. o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korekty nieodliczonego podatku naliczonego w związku z odpłatnym udostępnieniem infrastruktury wodociągowej i sposobu dokonania tej korekty.

Przedstawiając stan faktyczny Gmina (dalej Gmina, wnioskodawca, skarżąca) podała, że prowadziła inwestycję: Budowa sieci wodociągowej (dalej infrastruktura). Infrastruktura została przekazana po zakończeniu inwestycji do bezpłatnego użytkowania Zakładowi Budżetowemu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy. Początkowo nie służyła stronie do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która dotychczas nie dokonywała odliczeń VAT naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki. Wnioskodawca rozważa zawarcie z Zakładem Budżetowym Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Gminy jako zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, umowy dzierżawy należącej do Gminy infrastruktury. W związku z planowaną zmianą przeznaczenia infrastruktury Gmina rozważa dokonanie odliczeń części podatku naliczonego w drodze korekty, o której mowa w art. 91 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Gmina zadała pytania: czy jako inwestor będzie miała prawo do zastosowania korekty podatku naliczonego w związku ze zmianą przeznaczenia infrastruktury wskutek rozpoczęcia wykorzystywania jej do świadczenia usług opodatkowanych VAT? Jaką część podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z infrastrukturą Gmina ma prawo odliczyć w przyszłości, w związku z planowaną zmianą przeznaczenia infrastruktury w 2014r.?

Wniosek podpisał radca prawny M. L.. Dołączył pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata P. B. oraz pełnomocnictwo Wójta Gminy udzielone adw. P. B. – kopie obu tych dokumentów potwierdził za zgodność z oryginałem r.pr. M. L..

Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, na postawie art. 14g §1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej "O.p." pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 169 § 1 O.p. pismem z dnia 23 czerwca 2014r. wezwał Gminę do usunięcia braków formalnych – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez dostarczenie dokumentu pełnomocnictwa (oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa), z którego wynika prawo do występowania przez P. B. w imieniu Gminy.

Ponadto wezwał do doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego, poprzez wskazanie:

- daty, kiedy oddano do użytkowania ww. inwestycję - w treści opisu zdarzenia przyszłego wskazano jedynie, że "zakończenie inwestycji zostało udokumentowane protokołem odbioru w dniu 10.12. 2008r.",

- czy pompy w Połęczu są częścią ww. inwestycji - we wniosku wskazano jedynie, że pompy w Połęczu są częścią infrastruktury wodnokanalizacyjnej w Gminie.

Ww. wezwanie z dnia 23 czerwca 2014r. doręczono w dniu 30 czerwca 2014r. zatem wyznaczony termin na uzupełnienie wniosku upłynął z dniem 7 lipca 2014r. i w tym czasie nie uzupełniono braków formalnych przedmiotowego wniosku.

Organ omówił art. 137 § 3 i 4 O.p. oraz wskazał na treść art. 106 K.c.

W ocenie organu dołączone do wniosku pełnomocnictwo udzielone adw. P. B. poświadczone zostało niezgodnie z postanowieniami art. 137 § 3 O.p. Stąd też brak uzupełnienia powyższego braku formalnego, a także nieuzupełnienie wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego w żądanym zakresie uniemożliwił organowi wydanie interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu na to postanowienie Gmina, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika substytucyjnego, powołała się na przepisy art. 129 § 2 i 3 Kodeksu postępowania cywilnego. Podniosła, że brzmienie tych przepisów nie daje jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia różnic w odniesieniu do możliwości poświadczania za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów urzędowych i prywatnych, na takie rozróżnienie nie wskazuje także ich funkcja. Ponadto odwołała się do poglądu, jako ugruntowanego w doktrynie i orzecznictwie, że organ powinien wezwać stronę do potwierdzenia dokonanych przez pełnomocnika czynności procesowych, jeśli dostrzeże, że pełnomocnik jest nienależycie umocowany, a takiego wezwania organ nie dokonał.

Postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 137 § 3 O.p., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wskazujących ich umocowanie. W myśl § 4 powyższego artykułu, w zakresie nieuregulowanym w § 1-3b stosuje się przepisy prawa cywilnego. Stosownie do art. 106 K.c. pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa.

Dalej organ wskazał, że także z wzoru wniosku ustalonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. z 2013r., poz. 188) wynika, że w przypadku, gdy wnioskodawca działa przez pełnomocnika (pełnomocników) lub osobę upoważnioną (osoby upoważnione), do wniosku należy dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego.

Z powołanych przepisów Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, że dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika. Adwokat, radca prawy lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego pełnomocnictwa. Z kolei pełnomocnik substytucyjny wykazując swoje umocowanie do działania w imieniu strony, powinien przedstawić dokument zawierający pełnomocnictwo podstawowe, udzielone przez stronę oraz dalsze pełnomocnictwo, którego udziela pełnomocnik umocowany przez mocodawcę. Pełnomocnik substytucyjny nie może uwierzytelnić odpisu pełnomocnictwa podstawowego, gdyż nie jemu zostało ono udzielone. Może jedynie uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (substytucyjnego).

Za bezpodstawny organ uznał zarzut, że organ nie wezwał strony do potwierdzenia dokonanych przez pełnomocnika czynności procesowych. Organ zauważył bowiem nieprawidłowość poświadczenia załączonego do wniosku odpisu pełnomocnictwa już na etapie analizy wniosku. W związku z tym wezwał do dostarczenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynika prawo do występowania przez P. B. w imieniu Gminy, zaznaczając, że może być to dokument oryginalny lub prawidłowo uwierzytelniony odpis, a także wskazał, dlaczego pełnomocnictwo udzielone P. B. załączone do wniosku nie spełnia wymogu określonego w art. 137 § 3 O.p..

Podnoszone w zażaleniu przepisy art. 129 § 1 i 2 K.p.c. regulują kwestie składania dokumentów w postępowaniach procesowych przed sądami, a nie w postępowaniach prowadzonych przez organy podatkowe. Nie mają zatem zastosowania w sprawach dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych.

Organ podał, że Gmina nie uzupełniła wniosku także w zakresie dotyczącym doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego. Omówił art. 14b § 1, art. 14b § 2 i 3 O.p.. W jego ocenie Gmina nie przedstawiła wszystkich istotnych informacji, koniecznych do dokonania prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego. Spowodowało to, że organ wykorzystał instrumenty pozwalające na wezwanie podatnika do doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego. Z wezwania z dnia 23 czerwca 2014r. wprost wynikało w jakim zakresie należy uzupełnić wniosek. Wyjaśnienia wymagały m.in. kwestie dotyczące okoliczności oddania do użytkowania przedmiotowej inwestycji, a także jednoznacznego określenia dotyczącego pomp w Połęczu. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że brak informacji dotyczących m.in. tego, kiedy inwestycje oddano do użytkowania, uniemożliwił wydanie interpretacji w żądanym przez Gminę zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina, reprezentowana przez adw. P. B., wniosła o uchylenie postanowień wydanych w I i II instancji, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 129 § 2 K.p.c. w związku z art. 137 § 4 O.p. wynikające z przyjęcia, że radca prawny będący pełnomocnikiem substytucyjnym, wykazując swoje umocowanie do działania w imieniu strony, powinien przedstawić dokument zawierający pełnomocnictwo podstawowe, udzielone przez stronę, oraz dalsze pełnomocnictwo, którego udziela pełnomocnik umocowany przez mocodawcę; przy czym radca prawny będący pełnomocnikiem substytucyjnym, nie może uwierzytelnić odpisu pełnomocnictwa podstawowego, gdyż nie jemu zostało ono udzielone. Może jedynie uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa (substytucyjnego).

W treści skargi wskazano, że art. 129 § 2 K.p.c. nadaje występującemu w sprawie jako pełnomocnik radcy prawnemu uprawnienia do poświadczania za zgodność z oryginałem odpisu dokumentu. Poświadczeniu takiemu nadany został charakter dokumentu urzędowego. W rezultacie w tym zakresie radca prawny uzyskał uprawnienia równoważne przysługującym notariuszowi na podstawie art. 2 § 2 oraz art. 96 - 99 pr. not. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2011r. w sprawie III CZP 70/11), w której Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że "sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, określony w art. 6 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (jedn. tekst Dz.U. z 2010r. nr 10, poz. 65 ze zm.), ma zastosowanie również do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa (art. 89 § 1 k.p.c.)".

Ponadto brzmienie art. 129 § 2 i 3 K.p.c. nie daje jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia różnic w odniesieniu do możliwości poświadczania za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów urzędowych i prywatnych, na takie rozróżnienie nie wskazuje także funkcja tego przepisu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2010r. w sprawie III CZP 98/10).

Dodatkowo autor skargi powtórzył za zażaleniem, iż w sytuacji, gdy organ dostrzeże okoliczność nienależytego umocowania pełnomocnika strony, powinien wezwać stronę do potwierdzenia czynności procesowych dokonanych przez niego, wyznaczając jej termin, a w razie jego bezskutecznego upływu, ocenić brak umocowania pełnomocnika. Takiego wezwania organ nie dokonał w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do argumentacji skargi podniósł, że powołane przez pełnomocnika skarżącej Gminy przepisy art. 129 K.p.c. regulują kwestie składania dokumentów w postępowaniach przed sądami, a nie w postępowaniach prowadzonych przez organy podatkowe. Nie mają zatem zastosowania w sprawach dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska w kwestii uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa powołał się na uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2009r. sygn. akt III CZP 118/08, że "adwokat, radca prawny lub rzecznik patentowy będący dalszym pełnomocnikiem nie może uwierzytelnić odpisu pełnomocnictwa podstawowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem zgodności z prawem rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane zasady orzekania Sąd stwierdza, że argumenty i zarzuty skargi nie dały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to zostało wydane na podstawie przepisów regulujących szczególną instytucję, przewidzianą w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej, tj. określoną w art.14b-14p instytucję indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Z treści art.14b § 1, § 6 i § 7 O.p. wynika, że na pisemny wniosek zainteresowanego, sporządzony według ustalonego wzoru, upoważniony organ podatkowy w imieniu Ministra Finansów wydaje indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. W myśl art. 14h O.p. w sprawach dotyczących indywidualnej interpretacji stosuje się odpowiednio wskazane przepisy Działu IV O.p. czyli ogólnej procedury podatkowej. M.in. stosuje się art. 135-137 regulujące działanie wnioskodawcy przez pełnomocnika, oraz art. 169 § 1, wskazujący sposób postępowania organu w przypadku stwierdzenia, że wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Zgodnie z tym przepisem organ powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Trzeba wskazać, że przepisy art. 14b § 2, 3, 4 określają niezbędne elementy wniosku. Najbardziej istotną częścią wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest wyczerpujące przedstawienie w nim stanu faktycznego w danej sprawie a także jego oceny prawnej, zgodnie z wymogami art. 14b § 3 O.p. Podstawę postępowania interpretacyjnego współtworzą bowiem dane wszczynającego je wniosku - konstytuujące stan faktyczny oraz jego ocenę prawną.

Na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia bądź okoliczności przez wnioskodawcę przewidywany, znaczące dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego.

Wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 ustawy, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów.

Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej.

Na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. mogą one tylko wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, w rozważanym aspekcie - wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, oraz, jeżeli powyższy wymóg ustawowy z art. 14b § 3 nie zostanie zrealizowany, na podstawie art. 14g powoływanej Ordynacji podatkowej wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Organ interpretujący na podstawie art. 169 § 1 O.p. pismem z dnia 23 czerwca 2014r. wezwał Gminę do usunięcia braków formalnych – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez dostarczenie oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, oraz do doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego, poprzez wskazanie daty oddania inwestycji do użytkowania i czy wymienione we wniosku urządzenia - pompy w Połęczu - stanowiły część tej inwestycji. W wyznaczonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione.

Nieuzupełnienie wniosku w zakresie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" dało podstawę do zastosowania przepisów art. 14 g § 1 i § 3 O.p. tj wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Wobec tego nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a do uchylenia tego postanowienia, mimo, że Sąd nie podziela stanowiska organu interpretującego w spornej kwestii możliwości uwierzytelniania dokumentu pełnomocnictwa podstawowego przez pełnomocnika substytucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że rację ma organ twierdząc, że przepisy art. 129 K.p.c. nie mają zastosowania w sprawach dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych (w postępowaniu podatkowym). Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 129 K.p.c. dotyczy - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010r., nadanym przez przepisy ustawy z dnia 23 października 2009r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz.U. Nr 216 poz. 1676) - możliwości składania w postępowaniu sądowym, zamiast oryginałów, uwierzytelnionych odpisów dokumentów. Nadaje też poświadczeniu zgodności z oryginałem zawartemu w odpisie dokumentu, dokonanemu przez występującego w sprawie pełnomocnikowi, będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa charakter dokumentu urzędowego. Niewątpliwie w powołanej przez pełnomocnika skarżącej Gminy uchwale z dnia 30 listopada 2011r. III CZP 70/11 (lex 1027887) Sąd Najwyższy stwierdził, że " sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, określony w art. 6 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (jedn.tekst:Dz.U. z 2010r. Nr 10, poz.65 ze zm.), ma zastosowanie również do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa(art.89 §1 k.p.c.)". Jednak argumentacja ta nie odnosi się do stanowiska organu. W sprawie nie był sporny sposób poświadczenia przez radcę prawnego M. L. udzielonego mu pełnomocnictwa substytucyjnego przez adwokata P. B. oraz sposób poświadczenia przez tegoż radcę prawnego pełnomocnictwa udzielonego przez Gminę adwokatowi, a sama możliwość poświadczenia przez pełnomocnika substytucyjnego pełnomocnictwa podstawowego.

Należy wskazać, że w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013r sygn. akt V CZ 165/12 (lex nr 1311860) Sąd Najwyższy, na tle art. 89 K.p.c. uznał dopuszczalność uwierzytelnienia przez radcę prawnego który uzyskał pełnomocnictwo substytucyjne, uwierzytelnienia pełnomocnictwa głównego udzielonego przez zastępowaną przez niego stronę. Sąd Najwyższy stwierdził, że obecnie ustawa z dnia 6 lipca 1982r. przyznaje wprost radcom prawnym prawo do sporządzania poświadczeń dokumentów (art. 6 ust. 3 ustawy). Odwołał się do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., III CSK 42/10 (niepubl.), iż dokument wykazujący umocowanie organu osoby prawnej udzielającego pełnomocnictwa stanowi element pełnomocnictwa procesowego. Wywiódł że "Skoro pełnomocnik procesowy będący radcą prawnym lub adwokatem może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, to uprawnienie to obejmuje również treść dokumentu wykazującego umocowanie osób, które w imieniu osoby prawnej podpisały pełnomocnictwo procesowe. Brzmienie art. 89 § 1 k.p.c. wskazuje, iż radca prawny może samodzielnie uwierzytelnić nie tylko odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, ale także odpisy innych dokumentów wykazujących jego umocowanie. Dlatego należy przyjąć, iż radca prawny, który uzyskał pełnomocnictwo substytucyjne jest uprawniony do uwierzytelnienia także pełnomocnictwa głównego udzielonego przez zastępowaną przez niego stronę".

Powyższy pogląd, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, należy wprost odnieść do pełnomocnictwa przedkładanego w postępowaniu podatkowym.

Zgodnie z art. 137 § 3 O.p., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Treść tego przepisu we fragmencie "oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie" jest taka sama jak fragment art. 89 § 1 K.p.c. Ta treść została dodana w obu analizowanych przepisach na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2009r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów. Zatem powołane przez organ w odpowiedzi na skargę stanowisko Sądu Najwyższego, zajęte w uchwale z dnia 23 stycznia 2009r. sygn. akt III CZP 118/08 nie jest aktualne, wobec zmiany stanu prawnego z dniem 1 stycznia 2010r., dokonanego ustawą o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów.

Jak już wyżej Sąd stwierdził, niezasadne żądanie przez organ uzupełnienia braku formalnego wniosku o indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego poprzez przedstawienie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa podstawowego przez adwokata P. B., nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż wobec nieuzupełnienia wniosku w zakresie doprecyzowania stanu faktycznego, należało ten wniosek pozostawić bez rozpoznania.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na postawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.