Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1233/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) sędzia NSA Marzenna Zielińska sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Zespołu Adwokackiego Nr 1 w K. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1233/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2105/11 w sprawie ze skargi Zespołu Adwokackiego Nr 1 w K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2010 r. nr bez numeru w przedmiocie rozwiązania zespołu adwokackiego postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1233/12.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. adwokat C. P. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wykładnię treści wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt II GSK 1233/12. We wniosku wskazał, że wnosi o określenie, od którego dnia biegnie termin uprawomocnienia się wyroku zgodnie z treścią art. 168 § 1, art. 169 § 1 i art. 286 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od tego bowiem dnia biegnie termin do ustalenia, że Zespól Adwokacki nr 1 w K. został prawomocnie rozwiązany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania.

Oceniając w związku z powyższymi ustaleniami przedmiotowy wyrok stwierdzić należy, iż treść sentencji tego orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Z samej instytucji wykładni wyroku wynika, iż może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Niezrozumiały bądź nasuwający określone wątpliwości może być tylko konkretny fragment lub fragmenty wyroku. Oczywiste jest bowiem, że nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał.

Ponadto wskazać należy, że w ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnienia, co do dalszego prowadzenia postępowania, a do tego w istocie wniosek skarżącego zmierzał.

Z podanych wyżej przyczyn, wniosek C. P. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1233/12, nie jest zasadny.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.