Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 480/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. C.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2010 r. i nakazania jej zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącej 4 965 (cztery tysiące dziewięćset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UZASADNEINIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 3 pkt 4, art. 67 pkt 1, art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej: "u.f.p") w związku z art. 90 ust. 3-3e ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm., dalej: "u.s.o") oraz art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) – po rozpatrzeniu odwołania A. C. – K. (dalej: skarżąca, strona), prowadzącej Prywatne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]" w B., od decyzji Starosty B. z [...] lutego 2018 r. (nr [...]) w sprawie określenia należności z tytułu dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji do dnia zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i nakazaniu zwrotu tej kwoty dotacji do budżetu Powiatu B. – uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia odsetek należnych od kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegających zwrotowi do budżetu Powiatu B. i w tym zakresie określiło terminy naliczania odsetek od kwoty dotacji podlegającej zwrotowi: 1. od dnia [...] grudnia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2016 r., 2. od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] maja 2018 r., 3. od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie uchwały nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznych szkół, ośrodków i placówek oświatowych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2009 r., Nr 201, poz.3565) - obowiązującej w okresie od [...] grudnia 2009 r. do [...] października 2010 r., uchwały nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznych szkół, ośrodków i placówek oświatowych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz. Urz. Woj. Doi. z 2010 r., Nr 188, poz. 2783) - obowiązującej w okresie od [...] października 2010 r. do [...] listopada 2014 r. oraz uchwały nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznych szkół, ośrodków i placówek oświatowych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2014 r., poz. 4556) - obowiązującej od [...] listopada 2014 r., A. C. – K. prowadząca Prywatne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]" w B. (dalej również jako: "[...] w B."), otrzymała w 2010 r. dotację oświatową z budżetu Powiatu B. w łącznej kwocie [...] zł.

Pismem z [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zawiadomił Starostwo Powiatowe w B. o kontroli dokonanej u skarżącej w zakresie m. in. zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r., a także o wszczęciu przez Prokuraturę Okręgową w T. w dniu [...] marca 2015 r. postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. przedłożenia w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. poświadczających nieprawdę i nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dotacji oraz niepowiadomienia właściwych podmiotów o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie lub ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego, a mianowicie o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a ponadto narażenie finansów publicznych na uszczuplenie poprzez nienależne pobranie lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji, tj. przestępstwo z art. 82 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

Pismem z [...] maja 2015 r. Starosta B. zawiadomił skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w stosunku do dotacji udzielonych z budżetu Powiatu B. dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, na podstawie ustawy o systemie oświaty. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącej [...] maja 2015 r.

W okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. przeprowadzona została u skarżącej kontrola wykorzystania przedmiotowej dotacji, utrwalona w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ dotujący zakwestionował prawidłowość wydatkowania z dotacji kwoty [...] zł, poniesionej na wynagrodzenie Dyrektora Generalnego - kierownika zakładu pracy.

Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami kontroli i pismem z [...] września 2016 r. złożyła zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli odnośnie do wynagrodzenia Dyrektora generalnego. Zdaniem odwołującej, dotacja rozdysponowana na te wydatki została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, na poparcie czego przedstawiła obszerną argumentację. Swoje stanowisko strona podtrzymała także w dalszych pismach kierowanych do organu pierwszej instancji.

Z uwagi na okoliczność, że strona nie dokonała zwrotu kwoty dotacji określonej w wystąpieniu pokontrolnym, Starosta B. wydał decyzję w sprawie określenia należność z tytułu dotacji w części wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...] zł podlegającą zwrotowi do budżetu Powiatu B. wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji do dnia zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy w wyniku wniesienia przez skarżącą odwołania, SKO doszło do przekonania o słuszności oceny Starosty B. w zakresie, w jakim odnosi się ona do wydatków na wynagrodzenie dyrektora generalnego (kierownika zakładu pracy).

W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do podniesionego przez skarżącą w odwołaniu zarzutu przedawnienia należności w postaci kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 (a zatem także należności w postaci kwot dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego), które nie zostały uregulowane w ustawie, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej. Zatem w sprawie niniejszej to właśnie przepisy Ordynacji podatkowej rozstrzygają kwestię ewentualnego przedawnienia należności. Kolegium po analizie materiałów sprawy uznało, że zobowiązanie z tytułu podlegającej do zwrotu części dotacji nie uległo przedawnieniu zgodnie z art. 70 § 1 O.p. z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia stosownie do regulacji art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. W dalszej kolejności Kolegium uznało, że wbrew stanowisku odwołującej dokonane przez Starostę B. zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dnia [...] maja 2015 r., doręczone stronie [...] maja 2015 r., wywołało skutki prawne przewidziane w art. 70c O.p. Kolegium podkreśliło, że dla wykładni art. 70c O.p. istotne znaczenie ma też treść art. 133 § 3 oraz § 1a i 5 Kodeksu karnego skarbowego wprowadzonych ustawą z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007r. Nr 221, poz. 1650), tj. zmian tworzących jeden pakiet legislacyjny wraz z art. 70c O.p. Art. 133 § 3 k.k.s. stanowi, że organy postępowania przygotowawczego informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. W ocenie Kolegium treść zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia powinna być dla strony jasna i zrozumiała, zwłaszcza w kontekście postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w B., o którym odwołująca miała wiedzę. Z materiałów sprawy wynika, że urząd ten prowadził postępowanie w przedmiocie m. in. zgodności z prawem gospodarowania przez stronę środkami publicznymi otrzymanymi w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r. Dostrzeżone przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. nieprawidłowości stanowiły powód skierowania do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw najogólniej rzecz biorąc związanych z pobranymi z budżetu Powiatu B. dotacjami w tym właśnie okresie. Kolegium uznało zatem, że kontekst, w jakim należało odczytywać owo zawiadomienie Starosty B., był dla strony znany, i nie sposób uznać, aby organ ten, pomijając chociażby informacje dotyczące konkretnych należności, naruszył obowiązki informacyjne przewidziane w art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Ponadto, strona była w dalszej kolejności informowana przez właściwe organy o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym dotyczącym stwierdzonych przez UKS w B. nieprawidłowości, a zatem miała pełną wiedzę zarówno w kwestii wszczęcia postępowania i związanym z tym początkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia, jak i o jego statusie. Tak szczegółowych informacji nie posiadał natomiast organ pierwszej instancji, a zatem nie sposób uznać, aby ciążyły na nim szczególne obowiązki informacyjne względem strony. Treść zawiadomienia Starosty B. była – zdaniem Kolegium, wystarczająca aby wywołać skutki prawne przewidziane w art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę rozpoznania sprawy stanowiły przepisy ustawy o finansach publicznych, a także ustawy o systemie oświaty. Organ powołał treść art. 126, art. 252 u.f.p. oraz art. 90 ust. 2, art. 90 ust. 3c, art. 90 ust. 3d, art. 90 ust. 3d i art. 90 ust. 4 u.s.o.

SKO podkreśliło również, że w niniejszej sprawie dotacja była udzielona, a następnie rozliczona przez osobę prowadzącą szkołę w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznych szkół, ośrodków i placówek oświatowych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2009 r., Nr 201, poz.3565), a następnie uchwałę nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] września 2010 r. w tym samym przedmiocie (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2010 r., Nr 188, poz. 2783). Na ich podstawie, a następnie również uchwały nr [...] Rady Powiatu B. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niepublicznych szkół, ośrodków i placówek oświatowych oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2014 r., poz. 4556) przeprowadzona została kontrola wykorzystania dotacji otrzymanej przez [...] w B. w 2010 r.

Kolegium uznało, powołując się na stanowisko wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych, że zasadniczo kontroli wykorzystania dotacji powinno dokonywać się na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty obowiązujących w chwili otrzymania i dysponowania dotacją, czyli w tej sprawie w 2010 r., jednak ze względu na deklaratoryjny charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 252 u.f.p. w odniesieniu do art. 90 ust. 3d u.s.o. oraz art. 5 ust. 7 u.s.o., które to przepisy stanowią podstawę oceny celu i zakresu, na jaki mogły być w 2010 r. wydatkowane środki dotacyjne – ocena ta winna być dokonywana z uwzględnieniem późniejszego, doprecyzowanego brzmienia tych przepisów. W dalszej kolejności SKO powołało treść art. 90 ust. 3d u.s.o. i art. 5 ust. 7 u.s.o. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji, która weszła w życie z dniem 31 marca 2015 r. Wskazało, że mając na uwadze treść tych przepisów, należało zgodzić się z organem pierwszej instancji, że nie mogła zostać uznana za wykorzystaną zgodnie z przeznaczeniem kwota [...] zł wydatkowana - wedle przedłożonych not wewnętrznych księgowych - na wynagrodzenie dyrektora generalnego pobierane przez skarżącą, a więc osobę prowadzącą szkołę. Kolegium podkreśliło przy tym, że w toku postępowania kontrolnego, a następnie administracyjnego, strona wyjaśniała, że przedmiotowe "wynagrodzenie" pobierała z tytułu pełnienia w [...] w B. funkcji Dyrektora Generalnego. We wniesionym odwołaniu strona podała, że było to "wynagrodzenie organu prowadzącego pełniącego jednocześnie funkcję Dyrektora Generalnego".

W ocenie Kolegium w świetle art. 90 ust. 3d u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym z dniem 31 marca 2015 r.) niewątpliwie wśród wydatków bieżących szkoły, które mogą być sfinansowane z dotacji oświatowej, przepis ten wprost wymienia wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę - jeżeli pełni ona jednocześnie funkcję dyrektora szkoły (albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego). W ocenie SKO wypłaconym sobie przez skarżącą kwotom nie sposób przyznać charakteru "wynagrodzenia", o którym mowa w art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a u.s.o. Organ podkreślił, że w toku kontroli oraz prowadzonego postępowania strona była wzywana do przedłożenia dowodów źródłowych, w oparciu o które zostały wystawione wewnętrzne dowody księgowe, co odnosiło się w szczególności do not wewnętrznych księgowych, którymi strona dokumentowała pobór swojego "wynagrodzenia". Dowodów takich strona jednak nie przedstawiła, uznając za wystarczającą w tym zakresie dokumentację w postaci not wewnętrznych księgowych oraz pokwitowań odbioru gotówki. Kolegium doszło do przekonania, że "wynagrodzenie" pobierane przez stronę nie było określone w sposób stały i zrelatywizowany do zakresu przypisanych zadań, jak i faktycznie zrealizowanych czynności. Strona w żadnej sposób nie wykazała, aby pobierane wynagrodzenie było nie tylko uzasadnione, ale także stanowiło adekwatną zapłatę za wykonywanie przez nią obowiązku Dyrektora Generalnego, w sytuacji gdy w szkole zatrudniony był Dyrektor, którego podpis znajduje się na zdecydowanej większości dokumentów szkoły, zwłaszcza tych kierowanych do zewnętrznych instytucji, w tym organu dotującego. Kolegium podniosło także, że noty księgowe, stanowiące podstawę wypłaty stronie wynagrodzenia, nie wskazują choćby, jakiego okresu owo "wynagrodzenie" miałoby dotyczyć, co samo w sobie uniemożliwiało skontrolowanie poprawności pobranych kwot. W ocenie Kolegium oderwanie pobieranych kwot od zakresu i wymiaru wykonanej pracy, dowolność w kształtowaniu ich wysokości (brak określenia w sposób stały lub choćby określenia ich górnej, maksymalnej wysokości) pobór jedynie w niektórych miesiącach, bardzo duże zróżnicowanie ich wysokości, a przede wszystkim zrelatywizowanie tylko do kwoty niewykorzystanej dotacji wskazuje, że celem poboru tych kwot była jedynie chęć zatrzymania całości dotacji otrzymanej w danym miesiącu. W takim wypadku nie sposób mówić o jakimkolwiek systemie wynagradzania.

W ramach dokonywanej zmiany orzeczenia Kolegium uznało za zasadne doprecyzowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim odnosiło się ono do odsetek. Podkreśliło, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Z art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. wynika natomiast, że w przypadku dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem odsetki nalicza się począwszy od dnia przekazania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W taki też sposób orzekł o odsetkach organ pierwszej instancji. W ocenie Kolegium, pomimo, że brak jest przepisu, który by wprost określał wymogi dotyczące decyzji wydawanej na podstawie art. 252 u.f.p., pomocniczo sięgnąć należy w tym zakresie do art. 169 ust. 6 u.f.p., który dotyczy zwrotu dotacji udzielonych z budżetu państwa. Przepis ten wskazuje, że wydawana w tym przedmiocie decyzja powinna określać kwotę dotacji przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Należy uznać, że celowym jest, aby analogiczną treść miała decyzja dotycząca zwrotu dotacji do budżetu powiatu. Odnośnie samego terminu naliczania odsetek należało uwzględnić przepis art. 90 ust. 3c u.s.o., w świetle którego, o "przekazaniu dotacji" można mówić wówczas, gdy przekazana została jej ostatnia część. Z materiałów zgormadzonych przez organ pierwszej instancji, w tym dowodów przekazania dotacji na rachunek bankowy szkoły wynika, że ostatnia część dotacji została przekazana i wpłynęła na rachunek szkoły w dniu 23 grudnia 2010 r., a zatem od tej daty należało rozpocząć naliczanie odsetek. Na podstawie art. 67 u.f.p., który w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie nakazuje do dotacji podlegających zwrotowi stosować odpowiednio dział III O.p. do odsetek zastosowanie będą miały również przepisy art. 53 i art. 54 O.p. Z przepisu tego, stosowanego odpowiednio (z uwzględnieniem terminów wynikających z k.p.a.), wynika konieczność wyłączenia z okresów naliczania odsetek następujących okresów: 1) od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] stycznia 2016 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu), zaś decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] marca 2018 r. (art. 54 § 1 pkt 7), 2) od dnia następnego po upływie terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie (art. 54 § 1 pkt 3). Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie termin załatwienia sprawy wyznaczony na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. mijał w dniu 4 maja 2018 r. zostało to uwzględnione w rozstrzygnięciu sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 139 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony polegające na wskazaniu dłuższych okresów naliczania odsetek niż wynika to z decyzji organu I instancji oraz braku uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia;

- art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. - poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dowolną i błędną jego ocenę, a także nierozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony polegające na błędnym uznaniu, że strona nie przedstawiła dowodów odnoszących się do wynagrodzenia Dyrektora Generalnego, gdy w toku postępowania zostały przedłożone umowy cywilnoprawne zawierane z pracownikami, umowa najmu pomieszczeń, a także rozliczenie dotacji, które potwierdzają nakład pracy;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że zobowiązanie z tytułu dotacji za rok 2010 nie uległo przedawnieniu z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia, gdy zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wystosowane przez Starostę B. nie spełniało stawianych mu wymogów, wobec czego nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a tym samym zobowiązanie uległo przedawnieniu z końcem roku 2015;

- art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a u.s.o. w zw. z art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (dalej jako k.p.) w zw. z art. 78 § 1 k.p. w zw. z art. 80 k.p. w zw. z art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej jako k.c.) w zw. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 734 § 1 k.c. w zw. z art. 735 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 627 k.c. w zw. z art. 628 § 1 i § 2 k.c. - poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów kodeksu pracy i kodeksu cywilnego sprowadzające się do uznania, że pobieranemu przez osobę prowadzącą jako Dyrektorowi Generalnemu wynagrodzeniu nie sposób przyznać charakteru "wynagrodzenia", ponieważ nie zostało poprzedzone określonym z góry zakresem wykonywania zadań i ich wartości, gdy niezasadne jest analizowanie wynagrodzenia o jakim mowa w 90 ust. 3d pkt 1 lit. a u.s.o. pod kątem uregulowań odnoszących się do umowy o pracę, zlecenia czy też o dzieło, ponieważ po pierwsze do zawarcia tych umów wymagane jest istnienie dwóch różnych podmiotów po drugie nie jest to wynagrodzenia osobowe w rozumieniu kodeksu pracy i kodeksu cywilnego;

art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. a u.s.o. - poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie sprowadzające się do uznania, że skarżąca traktowała wynagrodzenie Dyrektora Generalnego jako formę zysku z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym nie należy się jej żadne wynagrodzenie za faktycznie wykonaną pracę na rzecz szkoły, gdy zgodnie z przepisem prawa wynagrodzenie należne jest za wykonywanie funkcji dyrektora szkoły, a jego wysokość nie jest limitowana.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ w szczególności podkreślił, że sposób naliczania odsetek wynika wprost z przepisów ustawy, a tym samym nie może być zmieniony decyzją organu administracji. Kolegium nie ingerowało zatem w treść rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz dokonało jego uszczegółowienia.

W piśmie procesowym z [...] stycznia 2019 r. skarżąca w szczególności podniosła, że zobowiązanie z tytułu dotacji ulega przedawnieniu z upływem 5 lat od końca roku, w którym dotacja została udzielona. Jeżeli zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych za moment wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem uważa się chwilę jej wypłaty, na co wskazuje obowiązek naliczania odsetek od dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem od dnia ich przekazania, to w konsekwencji bieg przedawnienia również powinien być liczony od tego momentu. Dotacja wypłacona w 2010 r. ulegnie zatem przedawnieniu z upływem 2015 r. Podkreśliła, że Starosta informując skarżącą na podstawie art. 70c O.p. o zawieszeniu biegu terminu zawieszenia miał obowiązek wskazać kiedy postępowanie karnoskarbowe zostało wszczęte, bowiem data ta jest jednocześnie datą zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Ponadto zawiadomienie Starosty nie zawierało podstawy prawnej zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym

i prawnym sprawy przyjął, co następuje;

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Kierując się powyższymi kryteriami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Przystępując do rozważań należy w pierwszej kolejności odnieść się najdalej idącego zarzutu skargi, przedawnienia należności w postaci kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 (a zatem także należności w postaci kwot dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego), które nie zostały uregulowane w ustawie, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zatem w sprawie niniejszej to właśnie przepisy Ordynacji podatkowej rozstrzygają kwestię ewentualnego przedawnienia należności.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. - obowiązującym od dnia 15 października 2013 r. - zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (§ 6 pkt 1).Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia (art. 70c).

Uchwalenie przepisów art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. w cytowanym brzmieniu miało związek z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 (OTK-A 2012/7/81). Artykuł 70 § 6 pkt 1 O.p. został uznany za niekonstytucyjny tylko w zakresie w jakim podatnik nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarżąca podważa stanowisko organu, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zdaniem skarżącej zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wystosowane przez Starostę B. w trybie art. 70c O.p. nie spełniało stawianych mu wymogów, wobec czego nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a tym samym zobowiązanie uległo przedawnieniu z końcem roku 2015.

Odnosząc się do powyższego, celowym staje się wskazanie, że w dniu 18 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie 7 sędziów, sygn. akt I FPS 1/18, w której stwierdzono, że "zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jen. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy".

Zauważenia wymaga, że w myśl art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta w składzie siedmiu sędziów jest wiążąca w sprawie, w której zapadła. Z kolei z treści art. 269 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych (por. wyrok NSA: z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 739/09, z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 994/09). Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Zatem ogólna moc wiążąca uchwał powoduje, że z chwilą ich podjęcia wiążą one sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których stosowany będzie interpretowany przepis. W orzecznictwie wskazuje się również, że szeroka moc wiążąca uchwał NSA, przy pełnym poszanowaniu zasady niezawisłości sędziowskiej ma zagwarantować jednolitość orzecznictwa, konieczną chociażby dlatego, że orzeczenia sądu administracyjnego powodują określone konsekwencje nie tylko dla uczestników postępowania sądowoadministracyjnego, ale także dla pewnej polityki stosowania prawa przez organy administracji publicznej. Należy bowiem mieć na uwadze, że obok wskazanego w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formalnego związania uchwałami NSA, uchwały te wiążą w rzeczywistości również organy administracji i innych uczestników obrotu prawnego, bowiem w oparciu o nie podejmowane są różnorakie działania prawne (por. wyroki NSA: z 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 853/09, z 29 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 254/07, z 4 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1719/10, z 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1533/10).

Moc wiążąca powołanej wyżej uchwały odnosi się zatem do każdej sprawy, w której występuje zagadnienie prawne objęte tą uchwałą.

W uchwale tej, na tle art. 70c O.p. zostało przedstawione zagadnienie prawne dotyczące wpływu treści powiadomienia przewidzianego w tym przepisie na wystąpienie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Zgodnie z kwestionowanym art. 70 § 6 pkt 1 O.p., skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z mocy prawa z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wszczęcie takiego postępowania następuje w drodze postanowienia, które nie jest ogłaszane lub doręczane podatnikowi (...). Nie jest mu również doręczane postanowienie o umorzeniu postępowania "w sprawie", a zatem, jeżeli nie zostaną mu przedstawione zarzuty, może on w ogóle nie dowiedzieć się o tym, że zostało wszczęte postępowanie "w sprawie", które spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego.

W uchwale tej podkreślono, że przepisy art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. pod względem treściowym traktują o dwojakiego rodzaju powiadomieniach (zawiadomieniach).

Pierwszy z nich, tj. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zakłada bowiem, że skutek zawieszający bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystąpi z mocy prawa, jeżeli przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Innymi słowy, w przepisie tym jest mowa o poinformowaniu podatnika o przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jaką jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Z kolei drugi z przepisów, tj. art. 70c O.p. nakłada na organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, obowiązek zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1. Art. 70c O.p. stanowi zatem o powiadomieniu podatnika o skutku jaki ww. przyczyna (wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe) wywiera na bieg terminu przedawnienia (nierozpoczęcie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego).

Przyjęto zatem, że od dnia 15 października 2013 r. dla wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec podatnika muszą zatem zostać spełnione dwa obowiązki informacyjne, a więc obowiązki wynikające z art. 70 § 6 pkt 1 i z art. 70c.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że ewentualne uchybienia w płaszczyźnie stosowania tego przepisu powinny być rozpatrywane na tle konkretnych okoliczności danej sprawy, ponieważ same w sobie, co do zasady, nie mogą decydować o nieziszczeniu się przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Podkreślił także, że istotą przedstawionego zagadnienia prawnego nie jest bowiem ocena konkretnego zawiadomienia z art. 70c O.p., ale zidentyfikowanie na tle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wzorca postępowania odpowiadającego zarówno literze prawa, jak i aksjologii konstytucyjnej.

Jako przykładowe powołano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 590/16, Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko organów podatkowych i sądu pierwszej instancji, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., może nastąpić także w sytuacji, gdy zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. okaże się wadliwe, lecz wiedzę o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym podatnik mógł uzyskać ze skierowanego do niego wezwania na przesłuchanie w charakterze podejrzanego.

Podkreślono także, że Trybunał nie wskazał w tym zakresie żadnych jednoznacznych działań, wyznaczając jedynie cel do zrealizowania, tj. zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o tym, że nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego w czasie, w którym mógłby podatnik tego oczekiwać. Nie ma jednolitej procedury dla realizowania tego obowiązku. Stąd obowiązek ten "dostosowuje się" do tej fazy i rodzaju postępowania, z którym łączy się informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 84/15).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie podejmującym uchwałę, przywołanie w treści zawiadomienia kierowanego do podatnika w trybie art. 70c O.p. jednostki odpowiedniego przepisu Ordynacji podatkowej, tj. art. 70 § 6 pkt 1, w którym tkwi przyczyna wywołująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, pozwala uznać, że wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego standardy konstytucyjne, wymagane do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zostaną zrealizowane. Trybunał Konstytucyjny zwrócił bowiem uwagę, że: "Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią."

W kontekście powyższego nie powinno mieć zatem decydującego znaczenia, czy przyczyna stanowiąca o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostanie przedstawiona w zawiadomieniu w trybie art. 70c O.p. w postaci przywołania właściwej tej przyczynie jednostki redakcyjnej Ordynacji podatkowej (art. 70 § 6 pkt 1), czy w postaci przekazanej wprost informacji o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Przywołanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w ramach zawiadomienia kierowanego w trybie art. 70c O.p. oznacza, że podatnik uzyskuje wiedzę, że jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z upływem terminu wynikającego z art. 70 § 1 O.p. Taki przekaz daje także informację na temat okoliczności (przyczyny) wywołującej skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Nie jest to zatem przekaz nieskonkretyzowany.

Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c O.p. informujące, że z określonym co do daty dniem "na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p." nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, może być zatem postrzegane jako minimum czyniące zadość przywołanemu wyżej standardowi konstytucyjnemu. W ten sposób podatnik uzyskuje bowiem wiedzę, że według organu podatkowego, jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z powodu przyczyny tkwiącej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., czyli właśnie ze względu na wszczęcie postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. Od momentu zatem powiadomienia podatnika o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wystąpienia przyczyny opisanej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przestaje po stronie podatnika istnieć stan niepewności co do tego, czy jego zobowiązanie podatkowe się przedawniło, czy nie. Innymi słowy - jak trafnie zauważono to w jednym z wyroków poświęconych rozstrzyganemu zagadnieniu prawnemu - z chwilą doręczenia takiego zawiadomienia obiektywnie przestaje istnieć " (...) stan nieświadomości podatnika" - eksponowany przez Trybunał na tle art. 2 Konstytucji RP - co do wystąpienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianej w art. 70 § 1 pkt 6 O.p." (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 212/16). Zawiadomienie o wskazanej wyżej treści pozwala podatnikowi na przewidywanie dalszych działań organów państwa, a w ślad za tym zaplanowanie działań własnych.

Mając zatem na uwadze powyższe oraz treść przywołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć należy, że ewentualne uchybienia w płaszczyźnie stosowania przepisu art. 70c O.p. nie mogą decydować o nieziszczeniu się przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania, przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bez uwzględniania konkretnych okoliczności danej sprawy.

W treści zawiadomienia z dnia [...] maja 2015 r. skierowanego do skarżącej, Starosta B. wskazał, że "w związku z powzięciem informacji o wszczęciu przez Prokuraturę Okręgową w T. śledztwa w sprawie przedłożenia poświadczających nieprawdę i nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dotacji oraz niepowiadomienia właściwych podmiotów w powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie lub ograniczenie wysokości udzielonego wsparcia finansowego tj. o przestępstwach z art. 297 § 1 Kodeksu karnego w zw. z art. 297 § 2 w zw. z art. 11 § 2 kk, a ponadto narażenie finansów publicznych na uszczuplenie poprzez nienależne pobranie lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji, tj. o przestępstwach z art. 82 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowe w zw. z art. 6 § 2 kks , stosownie do art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa zawiadamiam o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w stosunku do dotacji udzielonych z budżetu Powiatu Bolesławieckiego dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, na podstawie Ustawy o systemie oświaty".

Jak wynika z treści tego zawiadomienia brak jest w nim określenia zarówno daty wszczęcia przez Prokuraturę Okręgową śledztwa w sprawie, która jest jednocześnie po myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dniem zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania, jak również wskazania okresu rozliczeniowego. Jednak wadliwość tego zawiadomienia – w świetle przytoczonej uchwały – nie może powodować, że nieskutecznie zawieszony został bieg terminu przedawnienia, gdy z innych dowodów bądź też okoliczności sprawy wynikać będzie, że skarżąca przed upływem tego terminu powzięła wiedzę z jakim dniem wszczęto śledztwo przez Prokuraturę i jakiego okresu ono dotyczy.

Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. skierowane do Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., z którego wynikają powyższe brakujące w zawiadomieniu informacje. Jednak z akt sprawy nie wynika czy strona, na jakimkolwiek etapie postępowania administracyjnego mogła się z tymi informacjami zapoznać. Kolegium – uznając, że nie naruszono obowiązki informacyjne przewidziane w art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - w zaskarżonej decyzji wskazało, że strona była w dalszej kolejności informowana przez właściwe organy o prowadzonym postepowaniu przygotowawczym dotyczącym stwierdzonych przez UKS w B. nieprawidłowości, a zatem miała pełna wiedzę zarówno w kwestii wszczęcia postepowania i związanym z tym początkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia jak i jego statusie. Jednak nie podało podczas jakich czynności i jakich datach powzięła pełną wiedzę o wszczętym przez Prokuraturę śledztwie.

W tym stanie rzeczy, w świetle przytoczonego brzmienia uchwały NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I FPS 1/18, wyroku TK i omówionego orzecznictwa sądów administracyjnych, zadaniem organu będzie ocena czy przedmiotowe zawiadomienie skarżącej o okolicznościach wskazanych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w świetle innych dowodów bądź też czynności, które organ poczyni, wywołuje skutek w postaci zawieszenia terminu przedawnienia należności w postaci kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W tym stanie rzeczy bez rozstrzygnięcia kluczowej kwestii czy doszło do przedawnienia obowiązku zwrotu należności z tytułu dotacji odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

Z tych względów Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w punkcie II wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącej, której skarga została uwzględniona, zwrot kosztów postępowania. Złożyły się na nie wpis w kwocie 1.365 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 3.600 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265).