Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 838/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, , , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 85/15 odrzucające sprzeciw J. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2015 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 85/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił sprzeciw J. S. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2015 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 listopada 2014 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynika, że postanowieniem z 5 marca 2015 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia adwokata.

Wyrokiem z 2 czerwca 2015 r. oddalono skargę Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 listopada 2014 r.

Po doręczeniu Skarżącemu na jego żądanie odpisu wyroku z uzasadnieniem zwrócił się on ponownie w piśmie z 20 czerwca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z powodu zgłoszenia żądania z pominięciem wymogu formularza PPF w dniu 6 lipca 2015 r. wezwano Skarżącego o uzupełnienie tego braku formalnego poprzez złożenie wypełnionego druku formularza PPF, który doręczono mu w załączeniu. Wobec niewywiązania się z tego obowiązku zarządzeniem z 13 sierpnia 2015 r. referendarz sądowym pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.

Odpis zarządzenia doręczono Skarżącemu 19 sierpnia 2015 r. Od zarządzenia tego drogą pocztową Skarżący wniósł sprzeciw. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z datownika zamieszczonego na kopercie wynika, że pismo niewątpliwie nadano we wrześniu 2015 r. (choć samo pismo nosi datę 25 sierpnia 2015 r.), najprawdopodobniej w trzecim dniu tego miesiąca, choć w zakresie wskazania daty dziennej pieczątka jest nieczytelna. Niemniej, pismo to wpłynęło to Sądu w dniu 4 wrześnie 2015 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął natomiast w dniu 26 sierpnia 2015 r., a zatem, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący uchybił terminowi do jego wniesienia, których zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a.", wynosił 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. W myśl natomiast art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Ponadto Sąd dodał, że nawet wniesienie sprzeciwu z zachowaniem ustawowego terminu nie pozwoliłoby Sądowi rozpoznać merytorycznie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Nie został on bowiem zgłoszony na urzędowym formularzu i to pomimo wezwania wnioskodawcy o wywiązanie się z tego obowiązku oraz udzielenia mu pouczenia o skutkach ewentualnego zaniechania w tym zakresie. Jednocześnie przesłano stronie druk tego formularza PPF, który nie został dotychczas do Sądu odesłany.

Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosowanie do treści § 2 art. 259 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się i w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2015 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że składając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w urzędzie pocztowym we wrześniu 2015 r. (data dzienna jest nieczytelna), Skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego wniesienie, ponieważ termin ten upłynął z dniem 26 sierpnia 2015 r.

W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić sprzeciw Skarżącego.

Należy również zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że nawet wniesienie sprzeciwu z zachowaniem ustawowego terminu nie pozwoliłoby Sądowi rozpoznać merytorycznie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Nie został on bowiem zgłoszony na urzędowym formularzu i to pomimo wezwania wnioskodawcy o wywiązanie się z tego obowiązku oraz udzielenia mu pouczenia o skutkach ewentualnego zaniechania w tym zakresie.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny. działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.