Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1066/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr I.dz.[...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), odmówił A. D. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w trzech egzemplarzach. W uzasadnieniu podał, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2014 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej uzasadniając, że jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i do wniosku dołączył orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do posiadania broni myśliwskiej, a nadto zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym dopuszczono jako dowody materiały z postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia i wydania skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską prowadzonych za nr l.dz. [...] i l.dz.[...] z których wynika, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podobnie w dniu [...] kwietnia 2013 r. odmówiono skarżącemu takiego pozwolenia z uwagi na negatywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] wydane przez psychologa odwoławczego. Natomiast w niniejszej sprawie organ odwołał się m.in. od orzeczenia psychologicznego i w dniu [...] września 2014 r. uzyskano ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydane przez psychologa odwoławczego stwierdzające, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychicznego i nie może dysponować bronią w myśl. art. 15 ustawy o broni i amunicji. W toku postępowania ustalono także, że skarżący jest osobą niekaraną i posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Tym samym w przypadku uzyskania negatywnego orzeczenia psychologicznego, organ Policji jest zobligowany do odmownego rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia i ustawodawca nie przewidział możliwości wydania odmiennej decyzji w takim stanie faktycznym.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2015 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił w nim naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 75, 77 i 84 poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i oparcie się tylko na negatywnym orzeczeniu psychologicznym, przez co naruszono zaufanie strony do władzy publicznej.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr I.dz.[...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że odwołanie się od decyzji psychologicznej przysługuje organowi na podstawie § 8 ust. 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia i co było uzasadnione faktem, że skarżący w przeszłości wykazywał już zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, w związku z czym był hospitalizowany na oddziale psychiatrycznym oraz okoliczność, iż w dniu [...] stycznia 2013 r. otrzymał negatywne ostateczne orzeczenie psychologiczne. W rozpoznawanej natomiast sprawie psycholog upoważniony do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym wydał orzeczenie stwierdzające, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, a dla organu Policji takie orzeczenie psychologiczne ma moc wiążącą i determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości przyznania prawa do posiadania broni osobie, która uzyskała choćby jedno ostateczne negatywne orzeczenie kwestionujące jej zdolność do posługiwania się bronią. Kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, że względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Nie może więc być żadnej wątpliwości, że osoba, która o takie prawo się ubiega, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, potwierdzony stosownymi orzeczeniami. Skarżący zaś w świetle opisanych okoliczności, wymogu tego nie spełnia. Dodano również, że przepisy prawa materialnego, nie dopuszczają możliwości wzruszenia ostatecznego m.in. orzeczenia psychologicznego i nie przewidują też możliwości zweryfikowania tych orzeczeń kolejnymi tego rodzaju dokumentami. Osoba niezadowolona ze sposobu przeprowadzenia badań może natomiast wnioskować do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia psychologicznego o dokonanie kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż psycholog J. I. nie jest obecnie wpisany do rejestru psychologów uprawnionych do wydawania orzeczeń osobom ubiegającym się lub posiadającym pozwolenie na broń wyjaśniono, że okoliczność ta nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem negatywne orzeczenie psychologiczne w trybie odwoławczym z dnia [...] września 2014 r. zostało wydane przez innego upoważnionego w tym zakresie psychologa, tj. A. O. Na koniec stwierdzono, że wbrew zarzutom organ pierwszej instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.). Nie dopuścił się też w sprawie obrazy art. 84 k.p.a., albowiem negatywne orzeczenie psychologiczne wydane w drugiej instancji nie podlega wzruszeniu ani ocenie biegłego. Ponadto organ oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, zaś stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

– art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przez błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że skarżący należy do grona osób, o których mowa w wyżej przytoczonym artykule i w związku z tym nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią.

– § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten zwalniał Komendanta Głównego Policji od stosowania w sprawie zasad wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 84, art. 80 k.p.a.,

2. naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na zaniechaniu wnikliwego rozpatrzenia sprawy oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wydaniu zaskarżonej decyzji jedynie w oparciu o orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym na skutek odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji, co doprowadziło do niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności okoliczności dotyczących wyniku przeprowadzonych badań lekarskich stwierdzających brak zdolności psychologicznych skarżącego do dysponowania bronią i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niewyczerpującego materiału dowodowego.

– art. 75 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, mającego na celu wyjaśnienie sprzecznych opinii wydanych przez uprawnionych specjalistów,

– art. 80 k.p.a., poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 3 pomimo, że całokształt materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne i niewątpliwe stwierdzenie istnienia braku zdolności do dysponowania bronią przez skarżącego, z uwagi na niewyjaśnienie przyczyn wydania rozbieżnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego w dwóch instancjach.

– art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie powodów odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń i wskazania jakiego rodzaju schorzenia czy zaburzenia natury fizycznej, psychicznej kwalifikują go do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przy czym okoliczność ta nie została również wyjaśniona skarżącemu przez psychologa przeprowadzającego badanie w trybie odwoławczym.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez organy obu instancji, które uznały, iż wydane w trybie odwoławczym orzeczenie psychologiczne o treści odmiennej niż to przedstawione przez skarżącego, które pozostaje w sprzeczności z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionych lekarzy orzeczników obu instancji, stanowi wystarczającą podstawę do uznania skarżącego za osobę, której stan psychofizyczny nie pozwala na bezpieczne posługiwanie się bronią palną.

Badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń obejmujące ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego są przeprowadzane przez specjalistę z tego zakresu lekarza psychiatrę i w przedmiotowej sprawie skarżący został poddany badaniom przez dwóch lekarzy psychiatrów, którzy nie rozpoznali u skarżącego objawów żadnego ze schorzeń wskazanych w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, a wskazane w tym rozporządzeniu zaburzenia funkcjonowania psychologicznego niewątpliwie należą do zakresu specjalizacji psychiatrii, zatem zasadnym wydaje się być stwierdzenie, że gdyby istniało nawet najmniejsze podejrzenie występowania u skarżącego objawów tych zaburzeń zostało by to stwierdzone przez lekarza psychiatrę. Natomiast działania podejmowane przez organ wobec przedstawienia przez skarżącego wymaganych orzeczeń, polegające na wywodzeniu negatywnych dla skarżącego skutków poprzez przywoływanie zdarzeń sprzed lat, które skarżący ocenia jako naganne, nie mogą determinować jego całego życia, gdyż wynik badań lekarskich i psychologicznych nie jest okolicznością stałą i ustaloną raz na zawsze i w zależności od stanu zdrowia badanego może ulegać zmianom. Ponadto zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego badania, gdyż nie zostały one przeprowadzone rzetelnie i obiektywnie, a sposób w jaki zostały przeprowadzone nie pozwala stwierdzić, czy rzeczywiście nie spełnia warunków do otrzymania pozwolenia na broń, natomiast wynik – w jego ocenie – był ustalony jeszcze przed jego rozpoczęciem, co wyraźnie sugerował psycholog prowadzący badanie, wskazując, iż w sytuacji wniesienia przez organ odwołania nie ma możliwości aby skarżący uzyskał pozytywny wynik. Tego rodzaju sytuacja powinna być potraktowana jako dyskryminacja i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa, zaś powyższą praktykę potwierdzają internetowe wpisy psychologów z całej polski wydających orzeczenia w I instancji. Ponadto psycholog po zakończeniu badania nie wskazał skarżącemu jakie konkretnie istotne zaburzenie funkcjonowania psychologicznego stwierdził, nie wskazał również tego w wystawionym orzeczeniu psychologicznym. Mając na względzie powyższe oraz fakt, iż orzeczenie psychologiczne nie zawiera uzasadnienia, nie wskazuje z powodu jakich konkretnych schorzeń czy też zaburzeń skarżący nie może dysponować bronią, ponadto pozostaje w sprzeczności z orzeczeniem przedstawionym przez skarżącego oraz orzeczeniami lekarskimi wobec czego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na broń, a zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy. Kwalifikacja orzeczeń lekarskich jako dokumentów urzędowych oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne, uzasadniają twierdzenie, że pominięcie przez organy Policji dowodu z opinii innych biegłych lekarzy, uprawnionych do przeprowadzania badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności między orzeczeniami lekarskimi wydanymi w niniejszej sprawie, a także nie przeprowadzone w toku postępowania dowodowego przesłuchania w charakterze świadków wszystkich badających skarżącego lekarzy i psychologów, stanowi rażące naruszenie zasady dochodzenia do prawdy materialnej oraz wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Ustawodawca nie przewidział również możliwości wydania decyzji na podstawie wykluczającego się materiału dowodowego. Ponadto w przepisach określających wymóg przedstawienia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, poprzez użycie spójnika "i" oznaczającego koniunkcję ustawodawca wskazuje, iż stan psychofizyczny osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń musi stwierdzony na podstawie obu tych orzeczeń, nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, w której organ podejmuje decyzje dysponując sprzecznymi orzeczeniami. Zatem organy obu instancji nie zbadały w sposób dostatecznie wyczerpujący wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, natomiast dowody mające na celu ustalenie stanu faktycznego zostały przeprowadzone z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej wyrażone w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4 , i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, zaś w myśl art. 15 ust. 1 pkt 3), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący A. D. składając wniosek w dniu [...] sierpnia 2014 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przedstawił orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do jej posiadania oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji.

Z kolei według brzmienia § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie i przysługuje ono osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2), zaś właściwy organ Policji może je wnieść w terminie 45 dni od dnia otrzymania orzeczenia.

W niniejszej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji otrzymał omówione powyżej orzeczenie psychologiczne wraz z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. i w tej sytuacji składając odwołanie w dniu [...] sierpnia 2014 r., zachował termin. Nie budzi również sporu, że w wyniku tego odwołania, psycholog upoważniony do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń mgr A. O., w orzeczeniu odwoławczym psychologicznym z dnia [...] września 2014 r. nr [...] stwierdziła, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Natomiast na podstawie § 8 ust. 9 cytowanego już wyżej rozporządzenia, orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Analizując powyższe należy stwierdzić, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. To po pierwsze. Po drugie zaś, użycie w treści cytowanego już wyżej art. 15 ust. 1 pkt 3) kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa.

Zatem zarzuty o naruszeniu art. 7, 75, 77, 80 i 84 i 103 § 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy Policji prowadząc postępowania administracyjne mające za przedmiot wydanie pozwolenia na broń, w jego toku zbierają materiał dowodowy i mają prawny obowiązek ustalić na ich podstawie, czy w sprawie nie występują przesłanki negatywne do wydania pozwolenia na broń. Natomiast te powinny być dokonane mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, a podstawowym dowodem w tego rodzaju sprawach będzie zawsze orzeczenie lekarskie i to niezależnie od tego, czy będzie to orzeczenie przedstawione przez stronę, czy też orzeczenie ostateczne wydane w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez stronę lub organ Policji. Należy ponadto dodać, że orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu była – w ocenie Sądu – odmowa wydania pozwolenia na broń i zbędnym było wydawanie kolejnych opinii (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 – LEX nr 189224, z dnia 14 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 749/06, z dnia13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1943/13).

Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy skarżącemu, że powołanie się przez organ na orzeczenia z przeszłości nie mają żadnego znaczenia w sprawie, bowiem zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie aktualnego orzeczenia psychologicznego. Nie sposób z kolei odnieść się do zarzutu skarżącego, jakoby badający go psycholog sugerował jeszcze przed badaniem jego wynik, bowiem nie przedstawiono w tej sprawie żadnego dowodu na poparcie owego zarzutu, jak również zarzutu internetowych wpisów psychologów. Ponadto nie sposób podzielić zarzutu odnośnie niewyjaśnienia mu motywów orzeczenia przez badającego go psychologa, bowiem przepisy prawa nie przewidują takiego obowiązku, a wskazują jedynie na wystawienie orzeczenia według wzoru zawartego w cytowanym już wyżej rozporządzeniu. Na koniec zaś wyjaśnić należy, że czym innym jest wykazywanie, bądź nie, istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego ujętych w orzeczeniu psychologa, a czym innym posiadanie, bądź nie, zdolności fizycznej i psychicznej ujętych w orzeczeniu lekarskim (odpowiednio § 3 i § 2 cytowanego rozporządzenia).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.