Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 506/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 69/09 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 69/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek T.Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja nie stwarza bezpośrednich niebezpieczeństw, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie wykonania decyzji albowiem w oparciu o zaskarżoną decyzją inwestor nie może rozpocząć robót budowlanych. Uprzednio musi on uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. Ż. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego.

W odpowiedzi na zażalenie Wojewoda Podlaski wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił, że decyzja ta została wydania na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu sprzed jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U nr 154, poz. 958).

Ustawa w brzmieniu sprzed noweli, w art. 17 ust. 3 pkt 1 stanowiła, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jedynie uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skutki, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłyby wystąpić dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja Wojewody Podlaskiego nie powoduje takich skutków, ponieważ nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, lecz jedynie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia właścicielowi nieruchomości znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków.

Podnieść również należy, że celem ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma szczególny charakter. Jej celem jest, bowiem regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący interes społeczny, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. Powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowych decyzji dla skarżącego również przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja o lokalizacji drogi stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Nie może to jednak uzasadniać udzielenia ochrony tymczasowej. Po pierwsze zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tylko jednym z warunków koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę. Po drugie, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, które może prowadzić do faktycznego rozpoczęcia robót budowlanych, stronom tego postępowania będzie przysługiwała możliwość uzyskania ochrony tymczasowej, o ile zdecydują się złożyć stosowny wniosek. Uznać zatem należy, że ich interesy w tym postępowaniu będą należycie zabezpieczone (por. postanowienie NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 448/10 niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.