Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2131/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. R. i S. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących M. R. i S. K. kwotę 1634 (jeden tysiąc sześćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. wydaną na skutek wniosku złożonego przez M. R. zam. w [...] i S. K. w sprawie o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Sposób wytwarzania granulowanego nawozu wapniowo-magnezowego" udzielonego na rzecz R. T. zam. w [...].

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2014r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek M. R. oraz S. K. (zwanych dalej "wnioskodawcami", "skarżącymi" o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Sposób wytwarzania granulowanego nawozu wapniowo-magnezowego" o numerze [...] udzielonego na rzecz R. T. (zwany dalej "uczestnikiem postępowania", "uprawnionym"). Wnioskodawcy podnieśli, że sporny patent został udzielony z naruszeniem art. 24 i 33 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wskazali na podobieństwo spornego patentu do patentu [...] . Stwierdzili również, że opis spornego patentu jest niewystarczający oraz na to, że proces granulacji nawozów jest znany od dziesiątków lat. Podsumowując podnieśli, że na podstawie informacji zawartych w materiałach znawca jest w stanie, bez twórczego wkładu, opracować sposób przedstawiony w opisie spornego patentu. Wskazali także, że rozwiązanie zawarte w opisie spornego patentu nie spełnia wymogów ustawowych ponieważ nie zostało opisane w sposób pozwalający na jego realizację i wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki dla znawcy.

W odpowiedzi uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Podniósł, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego patentu. Ponadto wskazał, że postawione w sprawie zarzuty udzielenia patentu na sporny wynalazek są bezpodstawne.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2014r. wnioskodawcy podnieśli, że posiadają interes prawny w złożeniu przedmiotowego wniosku. Ponadto wnioskodawcy stwierdzili, że posiadają interes prawny gdyż korzystają z ochrony prawnej patentu [...] na rozwiązanie pt. "Sposób wytwarzania granulowanego nawozu wieloskładnikowego, zwłaszcza wapniowo-magnezowego". Ponadto podnieśli, że uprawniony wszczął postępowanie sądowe przezwisko M. O. produkującej nawóz na podstawie licencji udzielonej przez wnioskodawców, tym samym kwestionując ich prawa do patentu.

Uprawniony podtrzymał swoje stanowisko co do braku interesu prawnego wnioskodawców. Podniósł, że sporny patent i [...] są od siebie różne, natomiast wskazane przez wnioskodawców postępowanie sądowe nie dotyczy wnioskodawców.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2016r. wnioskodawcy rozszerzyli podstawy prawne wniosku o unieważnienie spornego patentu o art. 37 p.w.p.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Urząd Patentowy RP umorzył przedmiotowe postępowanie uznając, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia patentu na sporny wynalazek.

Następnie wnioskodawcy złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnieśli, że posiadali interes prawny w złożonym wniosku. Podtrzymali swoje stanowiska co do tego, że zaatakowanie podmiotu zależnego (licencjobiorcy M. O.) jest faktycznym atakiem na wnioskodawców, ponieważ uprawnienie M. O. nie jest samoistne, lecz jest pochodną uprawnień wnioskodawców.

Uprawniony w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymał swoje stanowisko co do braku interesu prawnego po stronie wnioskodawców i wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku. Podkreślił, że pozew przeciwko M. O. nie został skierowany przeciwko wnioskodawcom.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał na brzmienie art. 105 § 1 k.p.a. i na podstawie tego przepisu organ umorzył postępowanie w sprawie uznając, że wnioskodawca nie posiadał interesu prawnego w złożeniu wniosku o unieważnienie spornego patentu.

Organ wskazał, że wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie patentu na wynalazek jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z treścią art. 89 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej patent na wynalazek może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego patentu. Organ wskazał, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie posługują się definicją interesu prawnego, z tej przyczyny w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia patentu znajduje zastosowanie art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie organu, interesem prawnym jest "związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego" Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i znajdować odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych, uzasadniających zastosowanie normy prawa materialnego. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko w zakresie rozumowania tego pojęcia. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Organ podał, że obiektywna koncepcja pojęcia strony postępowania administracyjnego wskazuje, że o przyznaniu określonemu podmiotowi statusu strony postępowania administracyjnego decydować może wyłącznie organ administracji publicznej. Stąd pojęcie interesu prawnego jest kategorią istniejącą obiektywnie i wynika z prawa materialnego. Podstawę legitymacji procesowej stanowi interes oparty na prawie, czyli stosunku materialnoprawnym określonym w przepisie prawnym występującym poza Kodeksem postępowania administracyjnego. Organ analizując niniejszą sprawę uznał, ze skarżący istnienie interesu prawnego oparli na tym, że M. O., która produkuje nawóz na licencji udzielonej przez nich (do patentu [...] ), została pozwana do sądu przez uczestnika niniejszego postępowania. Organ podkreślił, że M. O. nie jest stroną postępowania o unieważnienie patentu, zaś w toku postępowania nie wykazano aby produkowała ona nawóz wg metody opisanej w patencie [...]. Ponadto z opinii Instytutu [...] przeprowadzonej na potrzeby [...] wynika jednoznacznie, że produkuje ona nawóz inną metodą niż w patencie wnioskodawców [...] . Wnioskodawcy również wskazali na okoliczność, że są uprawnieni do patentu [...] pt. "Sposób wytwarzania granulowanego nawozu wieloskładnikowego, zwłaszcza magnezowego". Urząd wskazał, że patent sporny [...] i przeciwstawiony [...] nie stanowią podobnych rozwiązań. Wynika to wprost z zastrzeżeń patentowych oraz z opinii uzupełniającej wydanej przez Instytut [...] wydanej na zlecenie [...]. W ww. opinii wskazano, że opis spornego patentu nie zawiera metody. Urząd wskazał, że produkcja nawozów opisana w spornym patencie nie wiadomo w jakich zachodzi warunkach i dotyczy innego związku. Patent ten bowiem dotyczy wapnia z zawartością magnezu, do którego dodany zostaje gips, podczas gdy w patencie [...] procesowi poddany zostaje węglan wapnia i dolomit, do których dodane zostają składniki pokarmowe i mikroelementy. Są to zupełnie inne związki.

Następnie skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, poprzez naruszenie, niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię powołanych przepisów i nie wykazanie należytej staranności przy analizowaniu okoliczności sprawy w związku z błędną interpretacją treści art. 28 Kpa. Zdaniem skarżących powyższe naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazali, że ich interes prawny wynika z posiadanego patentu [...], w związku z jego wyraźnym naruszeniem przez R. T. wynikającym z ochrony własności skarżących zagwarantowanej w treści art. 20 Konstytucji RP w związku z art. 140 i 24 Kc. Posiadając uprawnienie z patentu [...], dbając o swój interes prawny, wnieśli do Urzędu Patentowego pismo w sprawie unieważnienia patentu [...] w oparciu o przepisy prawa własności umysłowej tj. 86, 24 i 33 ust 1 Pwp. Skarżący podkreślili, że udzielili licencji M. O., udzielając jej prawa pochodnego do własnego prawa własności przemysłowej wynikającego z patentu [...]. Licencjobiorca został bezpośrednio pozwany jako, rzekomo naruszający patent [...] będący własnością uczestnika postępowania. Zaatakowanie procesowe podmiotu zależnego (licencjobiorcy M. O.) jest faktycznym atakiem na licencjodawców, czyli skarżących uprawnionych z patentu [...]. Skarżący na poparcie swojego interesu prawnego przedstawili szereg orzeczeń sądów administracyjnych i powszechnych.

Mając na uwadze przedstawione zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie uczestnik postępowania w pełni poparł stanowisko organu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "ppsa" - Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna.

Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego umarzająca postępowanie w sprawie o unieważnieniu patentu. W sprawie niniejszej organ doszedł do przekonania, że wnioskodawcy nie mieli interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia patentu na wynalazek pt. Sposób wytwarzania granulowanego nawozu wapniowo-magnezowego" udzielonego na rzecz R. T..

Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja zapadła bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia, zatem z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, wynikających w szczególności z przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Według Sądu, powyższe uchybienia proceduralne polegały przede wszystkim na tym, że organy, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie wyjaśniły w sposób dostatecznie jasny, czy skarżący składając wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek mieli interes prawny w sprawie.

Na wstępie należy przywołać treść art. 89 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym patent może być unieważniony (w całości lub w części) na wniosek każdej osoby, która w tym unieważnieniu ma interes prawny jeżeli wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Z powołanego przepisu wynika, iż w pierwszej kolejności badaniu w postępowaniu spornym podlega kwestia spełnienia przesłanki interesu prawnego stanowiącego o legitymacji do złożenia wniosku w powyższym przedmiocie. Tak też uczynił Urząd Patentowy RP w rozpoznawanej sprawie poddając ocenie argumenty skarżących wskazane we wniosku, jako uzasadnienie tej legitymacji, okoliczności i błędnie uznał, iż stan faktyczny, jak i prawny mający zastosowanie w tej sprawie wskazuje na to, iż wnioskodawcy nie legitymują się interesem prawnym. Organ bowiem uznał, że skarżący nie wykazali w sposób wystarczający związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązująca normą prawa materialnego a ich sytuacją prawną.

W ocenie Sądu, uzasadniony jest zarzut skarżących, że organ dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 28 kpa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy, czyli decyzja administracyjna może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Interesu nie należy wywodzić z wewnętrznego przekonania podmiotu, który się na niego powołuje, lecz z wynikającego z przepisów prawa. W sprawie niniejszej skarżący wykazywali swój interes prawny w oparciu o posiadane prawo z patentu P[...], które zostało po części scedowane na licencjonobiorcę M. O. Kluczowy w sprawie jest zawisły przed [...] spór pomiędzy R. T. (powodem), a M. O. (pozwaną) o nakazanie zaniechania przez pozwaną prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą [...], naruszenia patentu nr [...] na wynalazek pt. "sposób wytwarzania granulowanego nawozu wapniowo – magnezowego".

Przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej nie definiują pojęcia interesu prawnego. W postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia patentu ma zatem zastosowanie przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu swój interes prawny lub obowiązek. Kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do szeroko rozumianego prawa materialnego. Wykazanie się interesem prawnym polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Interes prawny musi być osobisty, własny, indywidualny, znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224). Interes prawny ma jednak nie zawsze tylko taka osoba, której praw i obowiązków bezpośrednio będzie dotyczyła decyzja administracyjna. O interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. można mówić także wtedy, gdy istnieje związek pomiędzy sferą indywidualnych praw lub obowiązków danej osoby, a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych praw i obowiązków. Interes prawny ma zatem m. in. podmiot żądający unieważnienia prawa z patentu, gdyż jego prawa osobiste lub majątkowe są lub mogą być naruszone wykonywaniem prawa z rejestracji. Ocena, czy ukształtowanie sytuacji prawnej jednego podmiotu (wnioskodawcy) wpłynie na sytuację prawną innego podmiotu (tu: uprawnionego) w taki sposób, aby można było mówić o istnieniu po jego stronie interesu prawnego do wniesienia żądania unieważnienia patentu, wymaga dokonania szczegółowej analizy okoliczności faktycznych sprawy.

Pojęcie interesu prawnego w rozumieniu przepisów nie obowiązującej już ustawy o wynalazczości oraz ustawy Prawo własności przemysłowej było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi doktryny. W kontekście zarzutów podniesionych w skardze i stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, warto w szczególności zwrócić uwagę na te z nich, które odnoszą się do podmiotów prowadzących konkurencyjną działalność, w ramach której zamierzają korzystać z wynalazku objętego patentem. W doktrynie już pod rządem ustawy o wynalazczości z 1972 r. przyjmowano, że interes prawny w unieważnieniu patentu mają konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym. W komentarzu do prawa wynalazczego (S. Sołtysiński, A. Szajkowski, T. Szymanek, Komentarz do prawa wynalazczego, Warszawa 1990, str. 315), powołując się na wcześniejszą pracę A. Kopffa (A. Kopff, Prawo wynalazcze. Zagadnienia wybrane, Warszawa 1978, str. 159), podzielony został pogląd, że interes prawny ma "...konkurent uprawnionego z patentu, który chce wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym...". Także J. Błeszyński i M. Staszków w monografii Prawo autorskie i wynalazcze (Warszawa 1983, str. 363) wskazują, że interes prawny w unieważnieniu patentu ma między innymi "...osoba, która jest zainteresowana przemysłowym stosowaniem wynalazku, o którym sądzi, że nie powinien zostać opatentowany...". Takie stanowisko prezentował również J. Szwaja (System prawa własności intelektualnej, Prawo wynalazcze, red. J. Szwaja i A. Szajkowski, Wydawnictwo PAN 1990, t. III, str. 412), który powołując się na wcześniejszą literaturę uważa, że interes prawny ma także "...konkurent uprawnionego z patentu, który już stosuje lub zamierza korzystać z wynalazku chronionego danym patentem". Podobne stanowisko prezentowane jest również w doktrynie pod rządem ustawy - Prawo własności przemysłowej (por. w szczególności: A. Szewc, G. Jyż, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2003, str. 200-201). W kontekście prezentowanych wyżej, utrwalonych poglądów doktryny, nie można podzielić stanowiska, że brak jest podstaw do zastosowania tak szerokiego uzasadnienia interesu prawnego wnioskodawcy, jak w powołanym przez Sąd wyroku WSA w Warszawie z 13 czerwca 2005 r., LEX 167150 (str. 17 uzasadnienia).

W świetle przedstawionych powyżej jednomyślnych poglądów doktryny należało stwierdzić, że interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu ma również "realny" konkurent uprawnionego z patentu. Realny konkurent to taki, którego zamiar wytwarzania przedmiotów lub stosowania technologii opisanej w dokumencie patentowym wiąże się ściśle z zakresem prowadzonej przez niego działalności zarobkowej czy zawodowej, konkurent, którego zamiar stosowania rozwiązania objętego patentem jest wiarygodny, albowiem wynika z obiektywnej oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Interes prawny takiego podmiotu znajduje oparcie w prawie materialnym - w art. 63 ust. 1 p.w.p., z którego wynika prawo uprawnionego z patentu do wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób zarobkowy i zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. "monopol patentowy"). W przypadku opatentowania metody produkcji korzystanie to polega na stosowaniu sposobu będącego przedmiotem wynalazku, jak też używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu lub importowaniu dla tych celów produktów otrzymanych bezpośrednio tym sposobem (art. 66 ust. 1 p.w.p.). Prawo z patentu jest skuteczne erga omnes, a zatem ogranicza prawa konkurentów do korzystania z wynalazku w zakresie wyznaczonym zastrzeżeniami patentowymi i powoduje, że nabycie uprawnień do korzystania z rozwiązań technicznych objętych prawami ochronnymi danego patentu może nastąpić jedynie poprzez zawarcie umowy licencyjnej z właścicielem patentu. Reasumując, konkurent uprawnionego z patentu, zainteresowany przemysłowym stosowaniem wynalazku o którym sądzi, że nie powinien zostać opatentowany z uwagi na to, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do jego uzyskania, posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. uprawniający go do wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia patentu.

W ocenie Sądu skarżący w toku postepowania wykazali, że przedstawili dowody wskazujące na istnienie po ich stronie bezpośredniego, konkretnego i realnego interesu prawnego. Istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawców w żadnym razie nie przesądza ostatecznego wyniku postępowania w sprawie unieważnienia patentu. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny zasadności złożonego wniosku o unieważnienie patentu na wynalazek tj. zbada, czy udzielenie praw wyłącznych w postaci patentu nastąpiło z naruszeniem warunków ustawowych, co stanowiłoby podstawę do unieważnienia patentu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa.