Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1149/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosków A. D., M. K. i M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczeniem administracyjnym

z [...] kwietnia 1952 r., nr [...], odmówiło dotychczasowym właścicielom nieruchomości przy ul. [...], hip. [...], przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu i jednocześnie stwierdziło, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa.

Wnioskiem z [...] stycznia 1997 r. pełnomocnik spadkobiercy b. właścicieli nieruchomości przy ul. [...] – A. K. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego.

Po rozpatrzeniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] marca 2002 r., nr [...] stwierdziło nieważność ww. orzeczenia administracyjnego z [...] kwietnia 1952 r. - jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie odrębnymi wnioskami z [...] marca 2005 r. K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., K. K., M. K., B. W. i I. T., reprezentowani przez adw. R. N., wystąpili - na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o przyznanie od następcy prawnego Prezydium Rady Narodowej w [...]:

a) odszkodowania w wysokości po [...] zł za 1 m2 powierzchni sprzedanych lokali usytułowanych w budynku przy ul. [...], hip. [...];

b) odszkodowania z tytułu niemożności pobierania czynszu za lokale użytkowe usytułowane w tym budynku.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] decyzją z [...] maja 2005 r., nr [...] odmówiło K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., K. K., M. K., B. W. i I. T., przyznania odszkodowania od Prezydenta [...] z tytułu szkody wyrządzonej wydaniem przez Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczenia administracyjnego z [...] kwietnia 1952 r., nr [...] odmawiającego właścicielom nieruchomości przy ul. [...], hip. [...] przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu i jednocześnie stwierdzającego, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa.

Następnie odrębnymi wnioskami z [...] i [...] października 2015 r. J. G., A. D., W. C., J. G., M. K., A. K, M. K., M. W., R. C., T. C. i J. C. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2005 r., nr [...]. Na skutek rozpatrzenia ww. wniosków Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2005 r. odmawiającej przyznania odszkodowania.

Kwestionując powyższą decyzję - z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili A. D., M. K. i M. K., J. C. i W. C.

We wnioskach tych zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż decyzja Kolegium z [...] maja 2005 r. nie zawiera wady kwalifikowanej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto wskazali, że SKO w [...] prowadząc postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2005 r. prawidłowo ustaliło, iż wnioskodawcy nie udzielali pełnomocnictwa adw. R. N. do reprezentowania ich w postępowaniu; tym samym wnioskodawcy nie otrzymali pisma wszczynającego postępowanie o przyznanie odszkodowania ani też decyzji odmawiającej przyznania odszkodowania. Z uwagi na powyższe - w ocenie wnioskodawców - decyzja Kolegium z [...] maja 2005 r. obarczona jest kwalifikowaną wadą umożliwiającą stwierdzenie jej nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W dniu [...] maja 2019 r. pełnomocnik M. K. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o doręczenie wnioskodawcy decyzji Kolegium z [...] maja 2005 r. - podnosząc, że wobec stwierdzenia

w decyzji z [...] kwietnia 2019 r., że M. K. nie udzielił pełnomocnictwa

adw. R. N., a jednocześnie był stroną postępowania, co w konsekwencji powoduje brak doręczenia decyzji z [...] maja 2005 r., to zasadne jest żądanie dopełnienia tego obowiązku przez organ.

Kolegium pismami z [...] września 2019 r. zwróciło się do M. K., W. C. i J. C. o usunięcie braków formalnych ich wniosków

o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez ich podpisanie. Wniosek został podpisany jedynie przez . M. K., natomiast pozostałe wnioski nie zostały podpisane.

Po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez A. D., M. K. i M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2019 r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazało, że we wnioskach o stwierdzenie nieważności zarzucono, iż decyzja SKO z [...] maja 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 160 § 1, 3 i 4 k.p.a. oraz art. 60 § 1 i 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 32 i 33 § 3 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji bez wniosku strony, ponieważ skarżący nie udzielili pełnomocnictwa adw. R. N., który złożył wnioski bez ich upoważnienia, a decyzja nigdy nie została im doręczona.

Podniosło, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jak wynika natomiast z art. 33 § 3 k.p.a., w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat lub radca prawny oraz rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego pełnomocnictwa.

Dodało, że z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2005 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek złożony przez adw. R. N. jako pełnomocnika: K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., K. (powinno być K.) K., M. K., B. W. i I. T. o przyznanie, na podstawie art. 160 § 1 k.p.a., od następcy prawnego Prezydium Rady Narodowej w [...] odszkodowania w wysokości po [...] zł za 1 m2 powierzchni sprzedanych lokali usytuowanych w budynku przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Do wniosku zostały dołączone odpisy pełnomocnictw poświadczone za zgodność z oryginałem przez adw. R. N.

Kolegium zauważyło, iż jedynie pełnomocnictwo udzielone przez K. K. jest podpisane przez osobę je udzielającą. Pozostałe pełnomocnictwa nie zawierają odręcznego podpisu osób je udzielających.

Zdaniem organu, oznaczałoby to, że wniosek złożony w imieniu M. K., K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., B. W. i I. T. został wniesiony przez osobę, która nie legitymowała się wymaganym pełnomocnictwem do dokonania tej czynności.

W tej sytuacji organ powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jednakże czynności w celu uzupełnienia braku formalnego wniosku w zakresie pełnomocnictw do złożenia takiego wniosku w imieniu ww. osób nie zostały podjęte. Oznaczałoby to, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do merytoryczne rozpoznania wniosku tych osób.

Jednakże nie oznacza to, że w przedmiotowej sprawie zostało rażąco naruszone prawo - bowiem prawidłowe pełnomocnictwo zostało złożone od K. K. Zatem organ mógł prowadzić postępowanie i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie.

Następnie Kolegium - odnosząc się wniosku M. K. o doręczenie mu decyzji Kolegium z [...] maja 2005 r. - wskazało, iż decyzja może zostać doręczona stronom, które brały udział w postępowaniu. Skoro M. K. nie był reprezentowany przez adw. R. N., oznacza to, że nie brał on udziału w postępowaniu. Brak udziału M. K. w postępowaniu, a co z tym związane brak doręczenia decyzji z [...] maja 2005 r., nie może być konwalidowane poprzez doręczenie decyzji aktualnie, a więc po upływie przeszło 19 lat.

Natomiast pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu może uzasadniać wyłącznie żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji z powołaniem się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. przesłankę wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

System weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych oparty jest bowiem na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie.

Niedopuszczalne jest tym samym przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Nieuzasadnione jest zatem odwoływanie się we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji do innych, niż wymienione w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., okoliczności, których w drodze wykładni rozszerzającej można byłoby przypisać sankcji nieważności.

Podkreśliło też, iż w myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Jest to dodatkowy argument przemawiający przeciwko dopuszczalności prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy wnioskodawca powołuje się na pominięcie strony w postępowaniu. W przeciwnym wypadku doszłoby do obejścia przepisów ograniczających dopuszczalność wznowienia postępowania z tej przyczyny.

Z powyższych względów Kolegium uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2005 r., [...] - bowiem nie jest ona obarczona wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie stwierdziło również, aby w sprawie zaistniały inne przesłanki wynikające z art. 156 § 1 k.p.a. .

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K., zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art.107 § 3 w zw. z art.137

§ 3 i 140 k.p.a. poprzez nie odniesienie się zarówno do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jak i zgłoszonych w nim wniosków dowodowych;

- naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że K. K. udzielił adw. R. N. pełnomocnictwa, mimo że także zostało złożone ono w odpisie tak jak pełnomocnictwa pozostałych stron tyle, że z przypominającym skopiowany podpis odręczny;

- pominięcie wyjaśnienia okoliczności, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, ponieważ konsekwencją uznania przez Kolegium, że adw. R. N. nie był pełnomocnikiem strony, doręczenie jemu decyzji jest bezskuteczne;

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka adw. R. N. na okoliczności złożenia przez ww. pełnomocnika wniosku mimo braku udzielenia przez strony temu adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie o "uzyskanie odszkodowania dotyczącego nieruchomości położonej [...] przy ul. [...]" lub innego upoważniającego do wystąpienia z wnioskiem

o przyznanie odszkodowania w związku z wydaniem decyzji z [...] marca 2002 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji o odmowie ustanowienia własności czasowej gruntu w [...] przy ul. [...], a przede wszystkim braku powiadomienia stron o wydanej decyzji;

- pominięcie, że konsekwencją doręczenia decyzji adw. R. N była nieważność postępowania określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z rażącym naruszeniem przez organ art. 109 § 1 i 2 k.p.a., a także określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wynikająca ze skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie.

- naruszenie art. 156 § 1 pkt i w zw. z art. 160 § 1, 3 i 4 k.p.a. oraz art. 60 § 1 i 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 i art. 33 § 3 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji mimo wydania decyzji z 2005 r. bez ustalenia akceptacji wniosku przez strony, ponieważ skarżący nie udzielił pełnomocnictwa adw. R. N., a decyzja nie została skarżącemu nigdy doręczona.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, są zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2020 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2005 r. odmawiającej przyznania odszkodowania.

W rozpoznawanej sprawie J. G., A. D., W. C., J. G., M. K., A. K., M. K., M. W., R. C., T. C. i J. C. we wnioskach o stwierdzenie nieważność decyzji SKO w [...] z [...] maja 2005 r. zarzucili, że decyzja ta obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną - albowiem została wydana bez wniosku strony, co jest konsekwencją złożenia przez pełnomocnika, działającego bez stosownego upoważnienia stron, wniosku z [...] marca 2005 r. o przyznanie odszkodowania.

Prawidłowe jest stanowisko SKO w [...], że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji własnej z [...] maja 2005 r. - gdyż nie jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również żadną inną kwalifikowaną wadą prawną wynikającą z art. 156 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Stosownie zaś do art. 33 § 2 i 3 k.p.a. - pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3).

Z analizy akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] marca 2005 r. adw. R. N., działając w imieniu K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., K. K., M. K., B. W. i I. T., wystąpił - na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o przyznanie od następcy prawnego Prezydium Rady Narodowej w [...] odszkodowania w wysokości po [...] zł za 1 m2 powierzchni sprzedanych lokali usytułowanych w budynku przy ul. [...], hip. [...].

Do wniosku pełnomocnik załączył poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy pełnomocnictw udzielone przez wnioskodawców, przy czym wyłącznie na pełnomocnictwie udzielonym przez K. K. widnieje jego własnoręczny podpis (k.4-27 teczka SKO w [...] nr KOC [...]).

Ponadto, odrębnym wnioskiem z [...] marca 2005 r. adw. R. N., działając w imieniu K. C., A. D., J. G., J. G., A. K., M. K., K. K., M. K., B. W. i I. T., wystąpił - na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o przyznanie od następcy prawnego Prezydium Rady Narodowej w [...] odszkodowania z tytułu niemożności pobierania czynszu za lokale użytkowe w budynku przy ul. [...], hip. [...].

Do wniosku pełnomocnik załączył poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy pełnomocnictw udzielone przez wnioskodawców, przy czym wyłącznie na pełnomocnictwie udzielonym przez K. K. widnieje jego własnoręczny podpis (k.29-51 teczka SKO w [...] nr KOC [...]).

Ewidentnie wynika z tego, że na odpisie pełnomocnictwa udzielonego przez co najmniej jedną stronę postępowania – K. K. - znajduje się jego własnoręczny podpis. Zatem pełnomocnictwo to należy uznać za prawidłowe i skuteczne.

Właściwe jest zatem stanowisko SKO w [...] przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż skoro do wniosku wszczynającego postępowanie załączone zostało prawidłowe pełnomocnictwo udzielone przez K. K. - to organ administracji mógł wszcząć postępowanie w przedmiocie przyznania odszkodowania

i zakończyć je poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Wprawdzie organ zaniechał wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pełnomocnika wnioskodawców do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie prawidłowo podpisanych pełnomocnictw - to jednak w świetle prawidłowego pełnomocnictwa udzielonego przez K. K. nie można stwierdzić, że wniosek wszczynający postępowanie w ogóle nie został złożony. Albowiem do wszczęcia postępowania administracyjnego wystarczający jest wniosek pochodzący od jednej ze stron postępowania.

Wbrew stanowisku wnioskodawców - w tej sytuacji nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez organ administracji, który rozpoznał wniosek o przyznanie odszkodowania.

Podkreślić należy, że nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego stosowane są w odmiennych, ściśle określonych przypadkach.

Celem postępowania w niniejszej sprawie jest zweryfikowanie, czy decyzja Kolegium z [...] maja 2005 r. jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wady wyliczone w tym przepisie mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy podmiotowe stosunku prawnego, jego przedmiot lub w podstawę prawną. Nie są to wady ze swojej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Wady postępowania mogą być źródłem wadliwości decyzji, ale ostatecznej weryfikacji podlega to przy ocenie decyzji pod kątem wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., ponieważ w tym trybie ocenie podlega sama decyzja (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C.H. Beck wydanie 9, str. 737; zobacz także wyrok NSA z 3 września 2013 r., I OSK 950/12).

Ze względu na niekonkurencyjność trybów nadzwyczajnych, przypadek naruszenia procedury, wynikiem którego jest pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności na podstawie omawianego przepisu, gdyż stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zatem prawidłowo stwierdziło Kolegium, iż brak udziału w postępowaniu skarżącego M. K. - z uwagi na nienależyte umocowanie pełnomocnika - nie może być konwalidowane poprzez doręczenie mu przedmiotowej decyzji po upływie

19 lat od jej wydania.

Natomiast zarzut braku udziału w postępowaniu - na co trafnie wskazało Kolegium - może stanowić podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie podstawę do stwierdzenia nieważności.

Wbrew stanowisku skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc skierowanie przez organ decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż zaistnienie tej wady nie dotyczy sytuacji omyłki w doręczeniu decyzji. Konieczne jest rozstrzygnięcie tym aktem o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Skierowanie decyzji oznaczać więc musi wolę organu ukształtowania sytuacji prawnej określonego podmiotu.

W myśl art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nieważność decyzji nie zachodzi w sytuacji, gdy organ rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył innemu podmiotowi, nieposiadającemu interesu prawnego (w tym przypadku nieumocowanemu przez skarżącego M. K. pełnomocnikowi). Kwestia doręczenia decyzji, a więc wprowadzenia jej do obrotu prawnego, ma charakter procesowy i wadliwości na tym tle powstałe mogą być zwalczane tylko w ramach procedury wznowienia postępowania.

Analiza decyzji SKO z [...] maja 2005 r. nie pozostawia wątpliwości, iż rozstrzygnięcie skierowano do właściwego podmiotu, a więc m.in. do skarżącego M. K. W rozdzielniku decyzji wyraźnie wskazano M. K. jako jej adresata, za pośrednictwem pełnomocnika - adw. R. N.

Zatem zarzuty skargi o skierowaniu rozstrzygnięcia do podmiotu niebędącego stroną są niezasadne.

W świetle okoliczności sprawy również pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Wprawdzie, jak trafnie podnosi skarżący, Kolegium nie odniosło się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i zgłoszonych w nim wniosków dowodowych - jednak uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, w świetle złożenia prawidłowego pełnomocnictwa pochodzącego od K. K.

Z tych samych przyczyn niezasadny okazał się zarzut skargi dotyczący zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka.

Podsumowując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo stwierdziło, że kontrolowana decyzja z [...] maja 2005 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyło materiał dowodowy sprawy oraz wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy jej rozstrzyganiu, uzasadniając swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. - uzyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie rozprawy wskazać należy, że zarządzeniem z 2 grudnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, mając na uwadze treść art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku - skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.