Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2827/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku W.K. z dnia [...] maja 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...], wydanym z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie części serwisowej Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, w tym: rozbiórka wiaty i stanowisk wymiany opon, dobudowa dwóch stanowisk zamkniętych, na terenie działki nr [...] obręb [...] , gm. [...] , pod względem podłączenia komunikacyjnego do drogi krajowej [...] - utrzymał ww swoje postanowienie w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

W rozpatrywanej sprawie, przed wydaniem przez Burmistrza [...] decyzji o warunkach zabudowy dla ww inwestycji, pod względem podłączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...], Kierownik Referatu Inwestycji i Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w [...], działający z upoważnienia Burmistrza [...]wystąpił do zarządu ww. drogi krajowej z wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r. o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpoznając ww wniosek organ I instancji negatywnie ustosunkował się do przedstawionego projektu o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż w analizowanej sprawie, mimo iż teren inwestycyjny - działka nr [...] - nie przylega bezpośrednio do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] , ponieważ jest oddzielony pasem oznaczonym jako odrębna ewidencyjnie działka o nr [...], równoległym do drogi i służącym jako miejsca parkingowe oraz pas zieleni, to uznał jednak, że położony jest w obszarze przyległym do drogi. Powstała ona z podziału ewidencyjnego większej działki o nr [...], aby oddzielić działkę nr [...] od pasa drogowego tej drogi. W ocenie organu, zarówno istniejąca działalność gospodarcza, jak również planowana przebudowa na działce nr [...], powoduje dodatkowy ruch pojazdów, który odbywa się i będzie się odbywać na drodze krajowej nr [...], stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa tego ruchu. Zarządca drogi krajowej natomiast, w toku ww postępowania uzgodnieniowego, przede wszystkim analizuje zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego i ta przesłanka stanowi podstawowe kryterium dopuszczalności planowanej inwestycji przy drodze krajowej. Włączenie do ruchu drogowego, o którym mowa wyżej, zapewnia zjazd. Zgodnie ze stanem faktycznym, działka nr [...] zabudowana jest budynkiem Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów. Obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji odbywa się z wykorzystaniem istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] zlokalizowanego w km około 60+692 (str. lewa) na działkę nr [...] (ust. 2 pkt 4 ppkt a ww projektu decyzji o warunkach zabudowy). Natomiast, mając na uwadze istniejące, jak również planowane zagospodarowanie ww działki, zdaniem organu, właściwym do obsługi komunikacyjnej tego terenu będzie - zjazd publiczny, co odnajduje uzasadnienie w przepisie § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MTiGM, i co wymaga dokonania stosownej przebudowy istniejącego zjazdu celem dostosowania jego parametrów technicznych do parametrów zjazdu publicznego. Nadto, z poczynionych przez organ obliczeń, przedmiotowy zjazd powinien być także wyposażony w dodatkowy pas ruchu, służący poprawie płynności i przepustowości ruchu. Aktualne parametry techniczne omawianego zjazdu nie są dostosowane do obowiązujących przepisów prawa stąd też nie może on zapewnić prawidłowego dojazdu do przedmiotowej inwestycji.

GDDKiA podniósł także, iż stanowisko w przedmiotowym zakresie było doskonale znane inwestorowi albowiem już w 2005r. wydana została przez organ decyzja administracyjna z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] zezwalająca na przebudowę przedmiotowego zjazdu z podaniem warunków technicznych dla przebudowywanego zjazdu, m.in. o wyposażenie zjazdu w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi na działkę nr [...] (od strony [...]). Także, decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...] , zatwierdzono projekt podziału działki nr [...] na działki o nr [...] i [...], w uzasadnieniu której wskazano, że zgodnie z pismem GDDKiA Oddział w [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. podłączenie komunikacyjne (z drogi krajowej nr [...]) będzie możliwe po przebudowie istniejącego zjazdu na zjazd publiczny z wyposażeniem w dodatkowy pas ruchu na warunkach zawartych w decyzji zarządcy drogi z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...]

Wobec powyższych okoliczności, jak i obowiązującej regulacji prawnej GDDKiA odmówił wnioskowanego uzgodnienia.

Na skutek wniesionego przez inwestora od powyższego rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpoznanie ww sprawy, GDDKiA ponownie przeanalizował okoliczności sprawy i uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Organ odnosząc się do działki nr [...] , stanowiącej bufor pomiędzy terenem inwestycji a pasem drogowym wskazał na treść przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który posługuje się pojęciem obszarów "przyległych do pasa drogowego" co nie jest jednoznaczne z tym, aby te tereny graniczyły bezpośrednio z pasem drogowym. Organ wyjaśnił, iż obszar przyległy to taki teren, który przylega geograficznie do pasa drogowego, choć nie musi z nim bezpośrednio graniczyć, jeżeli chodzi o podział ewidencyjny działek. Kryterium bowiem zasadniczym jest to, że ruch pojazdów generowany przez inwestycje znajdujące się na tym "obszarze przyległym" będzie zasilał ruch odbywający się na drodze. Taka zaś sytuacja, z uwagi na aktualną działalność gospodarczą jak i planowaną przebudowę na działce nr [...], ma miejsce w niniejszej sprawie. Dokonując dalszej analizy stanu faktycznego, opierając się na danych zawartych w Banku Danych Drogowych (BDD) organ ustalił, że wbrew twierdzeniom "organu pierwszoinstancyjnego" zawartym w zaskarżonym postanowieniu ww. zjazd nie posiada charakteru zjazdu indywidualnego, posiada natomiast charakter zjazdu publicznego. Uchybienie to jednak, zdaniem GDDKiA pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Wskazał, iż obsługa komunikacyjna terenu na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja powinna odbywać się zjazdem publicznym, stosownie do treści § 55 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. W analizowanej sprawie istniejący zjazd na działkę nr [...] jest zjazdem publicznym, jednak jak słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, wymaga on przebudowy, w celu dostosowania jego parametrów technicznych, o których mowa w § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w szczególności budowy dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi krajowej na działkę nr [...] (od strony [...]). Zgodnie bowiem z § 78 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, zjazd publiczny z drogi klasy "GP", która występuje w niniejszej sprawie, w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa, winien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności, gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h (pojazdów/godzinę). Mając na uwadze, iż na analizowanym odcinku [...] - [...] (od km 41,023 do km 61,964) drogi krajowej nr [...]natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h, w ocenie organu, przedmiotowy zjazd musi ulec przebudowie i być wyposażony w dodatkowy pas ruch, służący poprawie płynności i przepustowości ruchu.

Również wbrew podniesionym zarzutom, zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu przeprowadzonym w roku 2015 (GPR 2015), średnie dobowe natężenie ruchu (SDRR) na przedmiotowym odcinku [...]wynosiło 5172 poj./dobę (dla przekroju drogi), a ruch miał charakter gospodarczy. Organ wyjaśnił również, iż dla celów projektowania dróg oraz skrzyżowań konieczne jest określenie miarodajnego natężenia godzinowego, za które przyjmuje się natężenie 50-tej szczytowej godziny w roku (dla przekroju drogi). Tym samym, dopuszcza się wówczas przeciążenie ruchem przez 49 godzin w roku, kiedy natężenia przekraczają wartość dla godziny 50-tej. Dyrektor Generalny wskazał, iż miarodajne natężenie godzinowe ruchu na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] w [...] - tej godzinie w roku wynosi 5172*0,09 = 465 poj./h, jest zatem wartością większą od 400 p/h, dlatego przedmiotowy zjazd musi ulec przebudowie i być wyposażony w dodatkowy pas ruchu, służący poprawie płynności i przepustowości ruchu.

W ocenie organu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. art. 7, 8 i 107 § 3 kpa. w zakresie braku wyliczenia miarodajnego ruchu godzinowego. Podobnie nie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa poprzez nie wskazanie przez organ podstaw przyjęcia klasy przedmiotowej drogi (GP). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 cyt. ustawy o drogach publicznych, jest on centralnym organem administracji rządowej wykonującym zadania zarządcy dróg krajowych i na mocy nadanego mu statutu stosownie do art. 18a tej ustawy i Regulaminu Organizacyjnego GDDKiA działa on na podstawie przepisów prawa i zarządzeń, które regulują wewnętrzną pracę urzędu. Jednym z nich jest zarządzanie w sprawie nadania drogom ich odpowiednich klas. Klasy techniczne właściwe dla kategorii dróg krajowych (nie dotyczy dróg krajowych w granicach miast na prawach powiatu) określone są w Zarządzeniu Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas [...] w związku z § 4 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym droga krajowa nr [...] na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP).

Wobec powyższego, organ wskazał, iż parametry techniczne omawianego zjazdu nie są dostosowane do obowiązujących przepisów prawa, stąd też nie będzie on mógł zapewnić prawidłowego i bezpiecznego dojazdu do przedmiotowej inwestycji.

Podniósł także, iż dokonywanie przez organ uzgadniający jakichkolwiek ustaleń zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy oraz warunkowych uzgodnień nie jest możliwe, bo zarządca drogi, dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich ani zmienić, ani sam określać.

We wniesionej na powyższe postanowienie skardze skarżący W.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonego wydruku mapy i fotografii drogi na okoliczność braku szczególnych czynników wpływających na zmianę stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z planowaną inwestycją.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 35 ust. 3 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych poprzez nieuzgodnienie inwestycji przy braku zmian zagospodarowania nieruchomości, które stwarzałyby jakiekolwiek zmiany w zakresie w ruchu drogowym;

- § 9 ust. 1 pkt 3 in fine rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...].03.1999 r. w sprawie warunków [...], mimo że obecnie zjazd do nieruchomości odbywa się (i nadal może się odbywać) przez drogę lokalną/dojazdową (na działce nr [...] ) o charakterze zjazdu publicznego, która stanowi dojazd m.in. do nieruchomości wnioskodawcy, wobec czego ww. przepis rozporządzenia dopuszcza sytuowanie zjazdu wyjątkowo po zaistnieniu szczególnych (wskazanych i udowodnionych przez organ) okoliczności mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego - których w niniejszym przypadku brak;

- § 78 ust. 2 pkt 3 ww rozporządzenia poprzez jego zastosowanie, mimo że w tej sytuacji nie ma przypadku nowej drogi, a zjazd (którego wybudowania domaga się GDDKiA) prowadzić miałby nie do stacji paliw, lecz do stacji diagnostycznej; a także:

- art. 7 i 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uznanie, że bezpieczne skomunikowanie nieruchomości skarżącego z drogą krajową za pośrednictwem drogi możliwe jest tylko przy pomocy zjazdu oraz stwierdzenie rzekomo negatywnego wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w oparciu o błędnie przyjęty lub wybrakowany stan faktyczny.

W uzasadnieniu skargi skarżący min. wskazał, iż organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy choć podjął się wytłumaczenia przyczyn określenia klasy drogi oraz natężenia ruchu, to jednak uniknął już sanowania wskazywanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie braków postępowania i uzasadnienia: braku analizy obszaru drogi w tym ewentualnych zmian w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które miałyby mieć miejsce wskutek projektowanej inwestycji. Podnoszony przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje na zmiany zagospodarowania, które miałyby nastąpić i w związku z którymi organ winien uzgadniać projekt decyzji. Natomiast, zdaniem skarżącego, w tym przypadku nie następują żadne realne zmiany w zakresie zagospodarowania terenu, skarżący nie planuje bowiem innego wykorzystania nieruchomości, ani też zwiększenia obiektu czy też jego wydajności. Planowana inwestycja nie wpłynie w jakikolwiek sposób na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu kwestionowanych postanowień Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ ten obu instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie i właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, w oparciu o które wydał kwestionowane postanowienia.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa.

Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W myśl powyższej regulacji, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd, którym w świetle art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane będą na terenie przylegającym do drogi i które oddziałują na tę drogę, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi.

Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania uzgodnieniowego rolą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było zatem wskazanie, czy jest możliwe skomunikowanie istniejącego obiektu poddanego ewentualnej przebudowie z drogą krajową. Włączenie do ruchu drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zapewnia zjazd indywidualny lub zjazd publiczny. W okolicznościach niniejszej sprawy, jest to istniejący zjazd publiczny ale jak wykazał to organ, nie spełniający parametrów niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, tym bardziej po zrealizowaniu inwestycji objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy. Zjazd z nieruchomości do drogi publicznej jest niezbędny, gdyż zgodnie ze stanowiskiem organu, droga krajowa nr [...]na przedmiotowym odcinku, zakwalifikowana została zarządzeniem Nr [...]Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]października 2017 r. do klas dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji dotychczasowym zjazdem publicznym nie spełni wymaganego poziomu bezpieczeństwa w zakresie włączenia ruchu drogowego do drogi krajowej obarczonej wysokim natężeniem ruchu, tak więc zachodzi konieczność przystosowania tegoż zjazdu do wymagań wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przedstawione szczegółowo w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu, co do braku możliwości bezpiecznego włączenia do drogi krajowej nr [...]ruchu generowanego przez istniejącą oraz planowaną na terenie działki nr [...] inwestycję, znane było inwestorowi już w 2005 r., kiedy jak wyżej wskazano, wydana została przez organ decyzja administracyjna z dnia [...] listopada 2005 r. zezwalająca na przebudowę przedmiotowego zjazdu publicznego z podaniem warunków technicznych dla przebudowywanego zjazdu m.in. o wyposażenie zjazdu w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi na działkę nr [...] (od strony [...]). A następnie te stanowisko zostało ponownie wyrażone przez organ w piśmie z dnia [...] marca 2008 r., znak [...], stanowiącym odpowiedź na wniosek inwestora jak i w decyzji z dnia [...]sierpnia 2010 r. znak [...] Burmistrza [...], zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] na działki o nr [...] i [...]. Kwestia zatem przebudowy istniejącego zjazdu, w szczególności polegającej na wyposażeniu go w dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z drogi do działki nr [...] (od strony [...) pozostawała skarżącemu znana. Przedmiotowy zjazd nie został jednak przez stronę postępowania przebudowany i wyposażony w dodatkowy ww pas ruchu, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, a w obecnym stanie, zgodnie z ww wskazanym stanowiskiem organu, które Sąd w całości uznaje za słuszne, nie jest przystosowany do wymagań wynikających z cytowanego wyżej rozporządzenia.

Trzeba też mieć na uwadze, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymieniając przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w art. 61 ust. 1 pkt 2 na warunek dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, używa sformułowania "ma dostęp do drogi publicznej", z czego wyraźnie wynika, iż dostęp do drogi publicznej musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości. Z tych przyczyn niedopuszczalnym jest, aby na etapie ustalania warunków zabudowy, dostępność ocenianego terenu inwestycji do drogi publicznej określać w sposób warunkowy. Organ uzgadniający dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i nie może ich zmieniać ani sam ich określać. Również nie posiada uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad mógł więc albo zaakceptować w całości propozycję przedstawioną w projekcie i wyrazić zgodę na proponowany dostęp do drogi publicznej, uzgadniając projekt decyzji albo go nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy musi być bezwarunkowe. Nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1814/06, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy musi więc przedstawić organowi uzgadniającemu założenia swojego przyszłego rozstrzygnięcia. Uzgodnienie decyzji to uzgodnienie jej przyszłej treści.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji, organy administracji winny kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764; z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384). Natomiast, właśnie w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać prewencyjne, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Dbałość o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego jest sprawą priorytetową.

Słusznie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił uwagę, iż o bezpośrednim dostępie do drogi publicznej nie przesądza bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji z drogą publiczną poprzez istniejący zjazd publiczny, w sytuacji, kiedy jego parametry nie są dostosowane do obowiązujących wymagań, w tym oczywiście niezbędnego dla zachowania warunków bezpieczeństwa dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi na działkę nr [...] (od strony [...]). Dlatego też nie jest możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która takiego prawidłowego dostępu (poprzez przebudowany zjazd publiczny) nie posiada. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1116/08), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego i zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 musi istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości.

Należy w tym miejscu także wskazać, iż zgodnie ze ustalonym przez organ stanem faktycznym, w IV kwartale 2010 r. dokonano przebudowy drogi krajowej nr [...] na odcinku [...] - [...]od km [...] + [...] do km [...]+[...] właśnie w ramach poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku. W ramach inwestycji odtworzony został jedynie stan istniejący, zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych: "[...]". Dlatego też dokumentacja nie zawierała budowy dodatkowego pasa ruchu do zjazdu do działkę nr [...]. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w art. 29 ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji nie drogowej. Stosownie zaś do art. 29 ust. 2 u.d.p. tylko, w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Tym samym w sytuacji uzyskania decyzji zezwalającej na budowę lub przebudowę przedmiotowego zjazdu, co miało miejsce w sprawie niniejszej, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p., koszty ewentualnej budowy lub przebudowy zjazdu należą do właściciela lub użytkownika nieruchomości, który otrzymał decyzję administracyjną w tym zakresie. Tym samym na mocy powołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych przebudowa drogi krajowej związana z budową dodatkowego pasa ruchu należy do inwestora.

Trzeba mieć też na uwadze, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, z urzędu ma wiedzę pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego zjazdu i bezpieczeństwa na drogach i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 960/10 i z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1100/13 – dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tego też względu organ nie naruszył art. 77 § 1 kpa, gdyż fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy G, są znane zarządcy drogi, jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 kpa, w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Zebrane w sprawie dokumenty (w tym m.in., załącznik mapowy dokumentacja fotograficzna, wyciąg z Banku Danych Drogowych), pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia oraz podjęcie orzeczenia uwarunkowanego obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o drogach publicznych, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ wydając zaskarżone postanowienia, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ orzekający w sprawie będąc związany powołanymi przepisami prawa nie mógł naruszyć istniejących norm prawa i uczynić zadość przekonaniu skarżącego że jego interes, jako strony postępowania, jest słuszny i w konfrontacji z nim obowiązujący porządek prawny musi ustąpić. Tego rodzaju stanowisko będące czysto subiektywnym odczuciem strony nie może zostać uznane za trafne i z całą pewnością nie współbrzmi z obowiązującym porządkiem prawnym, jak i interesem społecznym.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z prawidłowym przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Konsekwencją powyższych ocen jest nieuwzględnienie zarzutów skargi.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.