Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 990/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 68, art. 75 par. 1, art. 79, art. 80, art. 81, art. 83 par. 3, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi L.M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie dodatku służbowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt "[...]", uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Olsztynie z dnia "[...]", którą to organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wcześniejszego uchylenia decyzji tych organów wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie sygn. akt "[...]", przyznał L.M. dodatek służbowy w wysokości 375 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy orzekające w niniejszej sprawie oraz Sąd były związane oceną prawną zawartą w wyroku Sądu z dnia 14 września 2006 r. Natomiast organy obu instancji nie zastosowały się w pełni do przedstawionej przez Sąd wykładni § 4 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia oraz wskazań co do dalszego postępowania. W zaskarżonej decyzji nie oceniono bowiem wyników uzyskiwanych w służbie przez skarżącego, co spowodowało brak możliwości zweryfikowania jego twierdzeń, iż pełnił on służbę wzorowo, będąc wielokrotnie chwalonym przez swoich przełożonych. Organ odwoławczy nie wyjaśnił tej okoliczności, choć skarżący podnosił tę kwestię już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto Sąd uznał za niezasadne rozważania organu w kwestii wpływu wysokości dodatków przyznanych innym funkcjonariuszom na dodatek należny skarżącemu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd zalecił organowi uwzględnienie uwag zawartych w uzasadnieniu wyroku, dotyczących charakteru i zakresu powierzonych skarżącemu zadań służbowych, jego wyników w służbie oraz możliwego wpływu wykształcenia skarżącego na wysokość dodatku. Sąd wskazał w szczególności na możliwość przesłuchania w charakterze świadków wymienionych w skardze funkcjonariuszy. Zalecił również, aby organ odniósł się do charakteru i zakresu zadań służbowych wykonywanych przez skarżącego i porównał wysokość dodatku służbowego przyznanego skarżącemu z dodatkami funkcjonariuszy, którzy posiadali identyczną ocenę co skarżący i wykonywali takie same obowiązki służbowe. Ustalania te organ powinien zamieścić w uzasadnieniu decyzji z opisem ich wpływu na wysokość przyznanego dodatku służbowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją personalną z dnia "[...]", Dyrektor Aresztu Śledczego ponownie przyznał L.M. dodatek służbowy w tej samej co poprzednio wysokości, to jest 375 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ powołał się na ocenę służby L.M., dokonaną przez byłego bezpośredniego przełożonego strony, który ocenił go jako funkcjonariusza obowiązkowego i wykonującego powierzone mu zadania służbowe prawidłowo, jednakże nie wypowiadał się o nim jako o najlepszym funkcjonariuszu w oddziale. Z oceny tej wynikało, iż skarżący, pomimo znacznej fluktuacji kadr w dziale ochrony, nie był awansowany ani przewidywany na wyższe stanowisko służbowe. Ponadto we wrześniu 2005 r. prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, które wykazało nieprawidłowości na zajmowanym przez stronę stanowisku służbowym. Stwierdzone uchybienia skutkowały nie podwyższeniem dodatku służbowego. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się także na opinię Zastępcy dowódcy zmiany oddziału zewnętrznego, który nie miał większych zastrzeżeń do pracy L.M., lecz postrzegał go jako osobę konfliktową. Organ pierwszej instancji podał również, że L.M. w okresie ponad piętnastoletniego pełnienia służby w Służbie Więziennej był kilka razy nagradzany nagrodą pieniężną oraz krótkoterminowym urlopem, podobnie jak inni funkcjonariusze kierownik działu ochrony Aresztu Śledczego. Kategorycznie zaprzeczył, jakoby przyznanie dodatku służbowego w niższej wysokości niż innym funkcjonariuszom odchodzącym na zaopatrzenie emerytalne, było spowodowane animozjami pomiędzy nim a stroną, gdyż spowodowane to było nieprawidłowościami w toku pełnienia służby przez stronę, stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Dyrektor Aresztu Śledczego stwierdził ponadto, że charakter i zakres obowiązków funkcjonariuszy wskazanych przez stronę, różnił się znacznie od charakteru wykonywanej przez niego pracy. Odchodzący na zaopatrzenie emerytalne funkcjonariusze (oprócz dwóch) nie pełnili służby w oddziałach mieszkalnych, lecz na innych, nieporównywalnych stanowiskach,. Niemożliwe było zatem porównanie przyznanych dodatków służbowych funkcjonariuszom z uwagi na inny zakres i charakter pełnionych obowiązków służbowych, tym bardziej, że tylko dwóch z nich zajmowało równorzędne stanowisko. Jeden z funkcjonariuszy odszedł na zaopatrzenie emerytalne w 2003 r. Został on bardzo wysoko oceniony, drugi były funkcjonariusz odszedł na zaopatrzenie emerytalne w 2005 r. i nie tylko podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, lecz był również odznaczony brązową odznaką "Za zasługi w pracy penitencjarnej".

Dyrektor porównał ponadto warunki pracy w Oddziale Zewnętrznym i Areszcie Śledczym. Stwierdził, że nie jest możliwe porównanie charakteru pracy na podobnych stanowiskach w areszcie i oddziale zewnętrznym. Wskazał, że przez ponad 12 lat pełnienia służby skarżący nie podnosił swoich kwalifikacji zawodowych i nie powierzano mu nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków służbowych wymagających szczególnego zaangażowania, czy zwiększonego nakładu pracy.

Przy przyznawaniu dodatku służbowego Dyrektor uwzględnił również posiadane doświadczenie zawodowe i staż służby w Służbie Więziennej strony. Wymienieni w skardze byli funkcjonariusze posiadali o wiele dłuższy staż służby.

Organ pierwszej instancji podniósł ponadto, że przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości ma charakter uznaniowy, a jego zmiana stanowi formę szczególnego wyróżnienia. Osiągane przez stronę wyniki w służbie ocenione zostały jako przeciętne, ponadto brak jest obiektywnych przesłanek do przyznania dodatku służbowego w wyższej wysokości niż 375 zł.

W złożonym odwołaniu L.M. ocenił decyzję organu pierwszej instancji jako niezgodną z prawdą i niesprawiedliwą. Zaprzeczył istnieniu obiektywnych kryteriów decydujących o wysokości dodatku służbowego funkcjonariuszy odchodzących ze służby. Ponadto polemizował z twierdzeniami organu pierwszej instancji dotyczącymi wpływu wykształcenia funkcjonariusza na możliwość awansu w Służbie Więziennej oraz z treścią oświadczeń swoich byłych przełożonych. Nie podzielił również stanowiska tego organu odnośnie do charakteru pracy w Oddziale Zewnętrznym i Areszcie Śledczym. Podniósł, iż inni funkcjonariusze w krótkim okresie czasu awansowali i dostali wyższy dodatek, mimo iż w ocenie odwołującego się nie podnosili kwalifikacji i nie angażowali się w pracę, byli natomiast karani w związku ze służbą. Zarzucił kierownictwu Aresztu Śledczego niewłaściwe traktowanie podwładnych. Wyjaśnił również okoliczności, które spowodowały jego przeniesienie z Aresztu Śledczego do Oddziału zewnętrznego. Stwierdził, że miał odpowiednie wykształcenie na zajmowanym stanowisku i nie był osobą konfliktową.

Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej, decyzją z dnia "[...]’’ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że odwołujący się spełniał tylko minimalne wymogi formalne niezbędne do zajmowanego stanowiska służbowego, przez ponad 12 lat pełnienia służby nie podnosił kwalifikacji zawodowych i nie powierzano mu nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków służbowych wymagających szczególnego zaangażowania czy zwiększonego nakładu pracy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego trybu awansowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe zaznaczył, że terminy oraz tryb awansowania na poszczególne stanowiska w danej jednostce organizacyjnej w dużej mierze uzależnione są od posiadanych na ten cel środków finansowych, liczby wolnych etatów oraz wynikają z konieczności zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki. Oprócz kryteriów formalnych pod uwagę brane są również predyspozycje kandydata na określone stanowisko służbowe, których ocena należy do bezpośredniego przełożonego w sprawach osobowych.

Ustosunkowując się do zarzutu awansowania funkcjonariuszy uprzednio karanych dyscyplinarnie zauważył, że zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, póz. 634, z późn. zm.) zatarcie kary dyscyplinarnej następuje z mocy prawa po upływie okresu przewidzianego dla wymierzonej kary dyscyplinarnej. Odwołujący się również był ukarany karą dyscyplinarną, jednak po zatarciu wymierzonej kary, został awansowany na wyższe stanowisko służbowe.

Stwierdzenie, iż był on uważany za osobę konfliktową znajduje potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach osobowych, jednakże w okresie ponad piętnastoletniej służby był również kilkakrotnie nagradzany. Świadczy to, w ocenie organu odwoławczego, o bezstronnej i właściwej ocenie wykonywanych obowiązków służbowych i zaprzecza istnieniu konfliktu pomiędzy odwołującym się a jego bezpośrednimi przełożonymi.

Przy przyznawaniu dodatku służbowego Dyrektor Aresztu uwzględnił również posiadane przez odwołującego się doświadczenie zawodowe, staż i przebieg całego okresu służby w Służbie Więziennej. Wymienieni w odwołaniu byli funkcjonariusze, odchodząc na zaopatrzenie emerytalne w poprzednich latach, posiadali o wiele dłuższy staż pracy, w tym również staż służby oraz większe doświadczenie zawodowe niż strona, co również brano pod uwagę podejmując decyzję w sprawie przyznawania dodatków służbowych. W żadnym przypadku nie stwierdzono identycznej oceny przebiegu służby w momencie odejścia ze służby funkcjonariuszy pełniących służbę na takim samym stanowisku służbowym, co odwołujący się.

Organ odwoławczy stwierdził, że przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości ma charakter uznaniowy, a jego podwyższenie stanowi formę szczególnego wyróżnienia. Według oceny bezpośredniego przełożonego strony, byłego kierownika Oddziału Zewnętrznego, odwołujący się wykonywał swoje obowiązki na przeciętnym poziomie i brak było podstaw do wyróżnienia go przed odejściem ze służby na zaopatrzenie emerytalne.

W złożonej na powyższą decyzje skardze L.M. wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, a także decyzji organu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych,

3) zażądanie z Prokuratury Rejonowej akt sprawy o sygn. akt "[...]" i dopuszczenie tych akt na okoliczność przebiegu służby skarżącego,

4) powołanie na świadków funkcjonariuszy Aresztu Śledczego i Oddziału Zewnętrznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podtrzymał stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że kwestie związane z przyznawaniem dodatku służbowego leżą wyłącznie w autonomicznej kompetencji Dyrektora Aresztu Śledczego. Składające się na to okoliczności mają charakter indywidualny, ocenny i zgodny z obowiązującymi w tej mierze przepisami, powołanymi w decyzjach. Podwyższenie skarżącemu dodatku służbowego z 235 zł do 375 zł, to awans "w poziomie". Bezprzedmiotowe jest, zdaniem pełnomocnika, porównywanie akt osobowych innych funkcjonariuszy i powoływanie ich na świadków. Każdy z nich pełnił służbę na innym stanowisku, posiadał indywidualne predyspozycje do zajmowania określonego stanowiska, podlegał okresowemu opiniowaniu przez bezpośredniego przełożonego. Wskazał ponadto na różnice pomiędzy Oddziałem Zewnętrznym a Aresztem Śledczym. Skarżący pełnił służbę w Oddziale Zewnętrznym, przez pewien czas natomiast pełnił służbę w areszcie, jednak został przeniesiony do pełnienia służby w oddziale zewnętrznym, gdyż nie mógł sprostać obowiązkom służbowym w zakładzie typu zamkniętego.

Pełnomocnik wskazał ponadto, że przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości ma charakter uznaniowy, a jego zmiana stanowi formę szczególnego wyróżnienia. Według zaś bezpośredniego przełożonego skarżący wykonywał swoje obowiązki przeciętnie i brak było podstaw do jego wyróżnienia przed odejściem ze służby. Podwyższenie dodatku służbowego do kwoty 375 zł miesięczne jest adekwatne do osiąganych przez skarżącego wyników w służbie, posiadanego wykształcenia oraz charakteru i zakresu wykonywanych obowiązków służbowych. Jednocześnie za bezzasadny uznał zarzut "dyskryminacji" skarżącego przez bezpośredniego przełożonego.

Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z akt sprawy z Prokuratury Rejonowej pełnomocnik stwierdził, że nie jest on zasadny, gdyż cały przebieg służby odzwierciedlony jest w aktach osobowych skarżącego. Zarzuty skarżącego uznał za niezasadne i nie znajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. Sąd oddalił, zawarte w skardze, wnioski dowodowe skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna, czyli akt wymieniony w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Akt taki jest zgodny z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. Wobec tego zadaniem Sądu jest ustalenie, czy organ administracji publicznej, po uprzednim – należycie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym - prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego i czy zastosował je właściwie. Kontrola rozstrzygnięcia administracyjnego co do meritum jest zatem możliwa dopiero wówczas, gdy okaże się, że w sprawie nie doszło do naruszenia norm postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Usunięcie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego może nastąpić bowiem tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia. Na wstępie stwierdzić jednak należy, że fakt uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, nie świadczy o tym, iż żądanie skarżącego przyznania mu przedmiotowego dodatku w wyższej wysokości jest zasadne. W rozpoznawanej sprawie bowiem organy orzekające dopuściły się naruszeń prawa procesowego, co uniemożliwia Sądowi ocenę merytoryczną zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że sprawa prawidłowości przyznania dodatku do uposażenia skarżącemu była już dwukrotnie kontrolowana przez tutejszy Sąd, jednak dotychczas organy nie usunęły wszystkich wskazanych nieprawidłowości, mogących rzutować na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt "[...]", uchylając decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 22 stycznia 2007 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał na konieczność dokonania oceny wyników uzyskiwanych w służbie przez skarżącego oraz charakteru i zakresu powierzonych mu zadań służbowych. Sąd wskazał w szczególności na możliwość, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przesłuchania w charakterze świadków wymienionych w skardze funkcjonariuszy. Oceną tą i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a., związane są przy ponownym rozpoznawaniu rozstrzygniętej sprawy organy administracji publicznej, a także Sąd, rozpatrujący przedmiotową skargę.

Należy zauważyć, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż wysokość dodatku służbowego, w myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, póz. 137), ma charakter uznaniowy. Jednakże uznaniowy charakter decyzji personalnej nie oznacza, że może być ona podjęta w sposób całkowicie dowolny. Organ administracji przy jej wydawaniu jest bowiem związany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisami regulującymi kwestię uposażenia funkcjonariuszy Służby Więziennej. Rozstrzygnięcie sprawy, aby nie było dowolne, musi opierać się zatem na wnikliwym wyjaśnieniu i rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, a decyzja winna być wyczerpująco uzasadniona, gdyż powinna wskazywać motywy takiego a nie innego rozstrzygnięcia.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, zgodnie z sugestią zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2007 r., uzupełnił materiał dowodowy sprawy o zeznania świadków. Jednakże postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało wadliwie, z naruszeniem art. 10 § 1, art. 79, art. 81 i art. 83 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.)-dalej Kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jednakże aby miały one wartość dowodową muszą być przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem.

Dyrektor Aresztu Śledczego uznał za niezbędne przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków. W oparciu o zeznania: A.A.- byłego kierownika działu ochrony Aresztu Śledczego, B.B. - zastępcę dowódcy zmiany Ośrodka Zewnętrznego i C.C.- byłego kierownika Ośrodka Zewnętrznego, ocenił wyniki skarżącego w służbie.

Wbrew postanowieniom art. 79 § 1 Kpa nie zawiadomiono jednak skarżącego o miejscu i terminie przesłuchania tych świadków, przynajmniej na siedem dni przed terminem. Tym samym pozbawiono go prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu tego dowodu, zadawania pytań świadkom oraz składania wyjaśnień (art. 79 § 2 Kpa).

Powyższe narusza jednocześnie uprawnienia strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Zasada ta, określona w art. 10 § 1 Kpa, przejawia się m.in. w obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, prawie strony dostępu do akt, prawie do zgłaszania dowodów, obowiązku zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodów oraz prawnie do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. To ostatnie uprawnienie skonkretyzowane zostało w art. 81 Kpa, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa wart. 10 § 2.

Ponadto, z akt sprawy nie wynika, czy zgodnie z art. 83 § 3 Kpa wezwane osoby złożyły zeznania, uprzedzone o odpowiedzialności za fałszywe zeznania, co może mieć znaczenie przy dokonywaniu oceny dowodów.

Skoro Dyrektor Aresztu Śledczego nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie poczynił niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, to utrzymanie przez organ odwoławczy wydanej w oparciu o taki materiał decyzji organu pierwszej instancji, stanowi również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe, z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 10 § 1, art. 68, art. 75 § 1 - art.80 Kpa, w szczególności zapewni skarżącemu możliwość skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym umożliwi mu zadawanie pytań świadkom, składanie wyjaśnień i ewentualnych nowych wniosków dowodowych. W aktualnym stanie sprawy nie można bowiem uznać, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, skoro uzasadnienie decyzji obu instancji opiera się w dużej części na dowodach z zeznań świadków, które zostały przeprowadzone wadliwie, z naruszeniem wymienionych przepisów Kpa. Oczywistym jest, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu (art. 78 § 1 Kpa). Jednakże w takiej sytuacji, obowiązkiem organu jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska i przedstawienie argumentów, którymi kierował się zajmując stanowisko.

Dopiero w oparciu o prawidłowo zebrany i kompletny materiał dowodowy organ rozstrzygnie o wysokości dodatku służbowego skarżącego, czemu da wyraz w decyzji wydanej zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 1 i 3 Kpa.

W szczególności organ powinien mieć na uwadze treść tego ostatniego przepisu, który wymaga, aby uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W szczególności, jeżeli świadkowie będą powoływać się na stwierdzone nieprawidłowości w służbie skarżącego, to winno zostać wyjaśnione, dlaczego fakty te nie zostały odzwierciedlone w aktach personalnych funkcjonariusza.

Nie przesądzając zatem o zasadności merytorycznych zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdza, że decyzja ta i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę na redakcję normy zawartej w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Mówi się tu o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest więc stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, nie tylko miało, ale również mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona, zaskarżony akt, zgodnie z art. 152 p.p.s.a. nie może być wykonany. Oznacza to, że decyzja w tym zakresie nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.