Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 504/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i ust. 2; art. 16 ust. 1 pkt 20;
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art.1, art. 13, art. 27;
journal: Dz.U. 1965 nr 46 poz 290
law: Ustawa z dnia 12 listopada 1965 r. Prawo prywatne międzynarodowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 16 lipca 2014 r.

nr (....) po rozpatrzeniu odwołania X ("Spółka") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2014 r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 24 546 zł i określił to zobowiązanie w kwocie 24 534 zł oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za 2009 r., tj. na dzień 30 marca 2010 r. w kwocie 343 zł od przyjętej przez organ prawidłowej wysokości zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2009 r.

1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku kontroli działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę zakwestionowano, złożone przez Spółkę za 2009 r. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), CIT – 8. Organ stwierdził, że dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych został zaniżony o kwotę 75 050,38 zł i stanowi kwotę 129 125,55 zł. Na zaniżenie dochodu wpłynęło zawyżenie przez Spółkę przychodów o 52 425,43 zł i zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o 127 475, 81 zł.

1.3. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do nieuznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 51 653,35 zł, dotyczącej nieuregulowanej przez firmę Y z siedzibą we Francji należności wskazał, że Spółka wystawiła w 2004 r. dla Y

3 faktury. Za faktury te otrzymała tytułem zapłaty kwotę 16 000 Euro. Do zapłaty pozostała kwota 51 653,35 zł. Ustalono, że zaliczenie powyższej kwoty do kosztów 2009 r. przez Spółkę, było związane z informacją o ogłoszeniu upadłości przez Y oraz braku jakichkolwiek szans na odzyskanie należności.

Organ odwoławczy powołał art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i ust. 2 ustawy z dnia

15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r.

nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej "u.p.d.o.p" określający jaki rodzaj wierzytelności uważa się za koszty uzyskania przychodów oraz sposób udokumentowania tych wierzytelności. Organ stwierdził, że przedłożony przez Spółkę "Raport Sędziego prowadzącego postępowanie w celu zaniknięcia operacji likwidacji sądowej" wypełnia dyspozycje dokumentu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. "b" u.p.d.o.p. Jednocześnie organ ustalił, że Spółka ujęła przedmiotowe należności w dokumentacji księgowej za 2004 r. oraz złożonej deklaracji CIT-8 za ten rok. W związku z tym zostały spełnione warunki określone w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a oraz ust. 2 u.p.d.o.p.

1.4. Mimo tego organ stwierdził, że przedmiotowa wierzytelność nie może być uznana za koszt uzyskania przychodów, z uwagi na art. 16 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.p.,

tj. przedawnienie wierzytelności. Strona nie przedstawiła dokumentów, które powodowałyby przerwanie biegu przedawnienia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ustalając okres przedawnienia należy mieć na uwadze ustawę z dnia

12 listopada 1965 r. Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. Nr 46 poz. 290 ze zm.) dalej "p.p.m.". Spółka nie przedłożyła umowy na podstawie, której dokonywała sprzedaży towarów do francuskiej firmy. Przesłane przez nią zamówienie nie zawiera natomiast uzgodnień stron odnośnie wyboru prawa, które będzie stosowane do dochodzenia wzajemnych roszczeń. Wskazując na art. 27 § 1, art. 13 p.p.m. oraz art. 3 ust. 1 pkt b Konwencji o przedawnieniu w międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Nowym Jorku z dnia 14 czerwca 1974 r.

(Dz. U. z 1997 r. nr 45, poz. 282 ze zm.) dalej "Konwencja nowojorska", której Polska jest stroną organ stwierdził, że kwestię omawianych przedawnień należy oceniać

w oparciu o art. 8 Konwencji nowojorskiej, przewidujący czteroletni termin przedawnienia roszczeń z umowy międzynarodowej sprzedaży towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w świetle powołanych przepisów i stanu faktycznego, możliwość dochodzenia roszczeń z tytułu należności objętych tymi fakturami, upłynęła w 2008 r. Spółka natomiast wierzytelność odniosła w koszty uzyskania przychodów 2009 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Organ stwierdził jednocześnie, że przedłożone przez Spółkę, na jego wezwanie, dokumenty stanowią powielenie materiałów przedkładanych już wcześniej i nie potwierdzają przerwania biegu terminu przedawnienia omawianej wierzytelności. Spółka nie wykazała zatem swojego uprawnienia do zaliczenia ww. wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu.

1.5. Wskazując na zawyżenie przychodów o 20 905,28 zł skont udzielonych

z tytułu terminowych zapłat za faktury wystawione przez Spółkę, organ stwierdził, że kwoty te zostały błędnie zaksięgowane po stronie kosztów uzyskania przychodów. Udzielenia skonta powinno skutkować dokonaniem korekty przychodów uzyskanych z tytułu sprzedaży towarów, z którymi dany rabat czy skonto są związane.

Spółka ponadto do kosztów uzyskania przychodów za 2009 r. zaliczyła uznane reklamacje towarów w wysokości 51 287,07 zł. Co do kwoty 31 520 ,15 zł organ stwierdził, że było to niezgodne z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. W związku z tym o tę kwotę zmniejszono przychody 2009 r. Natomiast pozostała kwota reklamacji

(11 538,31 zł) oraz obciążenie kosztami naprawy wadliwych wyrobów i koszt kary umownej wypłaconej przez Spółkę (19 766,91 zł) dotyczyła przychodów 2008 r.

1.6. Konsekwencją powyższego było zawyżenie przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów za 2009 r. o ww. pozycje, tj. nieuregulowane należności od firmy Y, skonta oraz uznane reklamacje. Organ zakwestionował ponadto zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów 2009 r. wydatek w kwocie 352, 89 zł oraz kwotę 205, 93 zł. Wydatek dotyczył nabycia wewnątrzwspólnotowego towaru (zawiasów) na podstawie rachunku z 2008 r. i na podstawie art. 15 ust. 4, 4b i 4c u.p.d.o.p., który powinien być uwzględniony w kosztach za 2008 r. Kwota 205, 93 zł

z kolei dotyczyła pozostałych rozrachunków i transakcji z kontrahentami zagranicznymi, których nieściągalność nie została udokumentowana.

1.7. Zawyżenie kosztów o kwotę 21 340, 03 zł stanowiącą składki na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez płatnika oraz FP i FGŚP oraz ich zaniżenie o kwotę 29 845,27 zł było, jak wskazał organ, skutkiem nieprawidłowego zastosowania art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p. i w konsekwencji błędnego ich zaksięgowania przez Spółkę. Zdaniem organu Spółka zawyżyła również koszty energii elektrycznej i wywozu nieczystości na kwotę 2443,27 zł. Organ wskazał na art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. oraz fakt, że ww. koszty zostały udokumentowane fakturami z grudnia 2008 r. i stwierdził, że Spółka ujmując kwoty wynikające z tych faktur w koszty 2009 r. postąpiła wbrew tym przepisom.

1.8. Kwestionując zaliczenie w poczet kosztów kwoty 2675,01 zł poniesionych na reprezentację i reklamę, organ wskazał, że poczynione wydatki na zakup artykułów spożywczych, biżuterii oraz usług gastronomicznych i konsumpcyjnych, mające charakter reprezentacyjny nie mogły zostać uznane jako koszt uzyskania przychodów w myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.

1.9. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, na podstawie

art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p, że Spółka nieprawidłowo ujęła w kosztach uzyskania przychodu kwotę 575,33 zł stanowiącą podatek od towarów i usług.

1.10. Organ stwierdził również zawyżenie kosztów z tytułu wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej o 867,79 zł oraz zawyżenie kosztów

z tytułu wydatków poniesionych na zakup gazu o 3242,57 zł. Na podstawie umowy odpłatnego użyczenia Spółka wykorzystywała do celów prowadzonej działalności gospodarczej budynek mieszkalny należący do Prezesa Spółki S.A. i jego małżonki. Z ww. umowy wynika, że użytkobiorca będzie obciążany za korzystanie z nieruchomości m.in. za energię elektryczną w wysokości 70%.

W kosztach Spółki ujmowane były natomiast pełne kwoty wynikające z faktur za energię, wystawionych na S.A. Ponadto ponieważ w przedmiotowej umowie nie wskazany został sposób rozliczania kosztów gazu, a wydatki na zakup gazu udokumentowane fakturami wystawionymi na S.A., Spółka ujęła w koszty uzyskania przychodu badanego roku, ustalono wysokość wydatków z tego tytułu podlegającą zaliczeniu w koszty. Spółka nieprawidłowo również ujęła w kosztach kwotę podatku dotyczącą w całości przedmiotowej nieruchomości.

1.11. Zdaniem organu kosztów uzyskania przychodu nie stanowi też kwota 1402 zł stanowiąca niedopłatę do faktury wystawionej przez Spółkę dla firmy H. Spółka nie przedstawiła dokumentów, o których mowa w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p., pozwalających uznać tę wierzytelności za nieściągalną. Z kolei wydatki związane za korzystanie z telewizji kablowej, na zakup trampoliny oraz artykułów spożywczych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 u.p.d.o. Powodem nieuznania za koszt kwoty 4201,10 zł dotyczącej udzielonych skont było niewystawienie przez Spółkę faktur korygujących na te skonta. Spółka zaniżyła ponadto wysokość kosztów o odsetki z tytułu niezapłaconych należności (5253,61 zł), wyłączając tę kwotę z kosztów podatkowych 2009 r. Organ przedstawił ponadto szczegółowe rozliczenie kosztów produkcji oraz należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2009 r.

2. Skarga do Sądu

2.1. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieuznania jako koszt uzyskania przychodu kwoty 51 653,35 zł, dotyczącej nieuregulowania należności przez firmę Y.

2.2. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w zakresie przedawnienia przedmiotowych wierzytelności. Jej zdaniem powoływanie przez Dyrektora Izby Skarbowej Konwencji nowojorskiej jest błędne, ponieważ Francja nie ratyfikowała tej konwencji. Zgodnie z prawem francuskim natomiast termin 5 lat jest podstawowym terminem przedawnienia, znajdującym zastosowanie w dziedzinie prawa gospodarczego. Z kolei prawo do przyjęcia terminu pięcioletniego w oparciu o prawo francuskie daje Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z dnia 19 czerwca 1980 r. Przepis art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 4 tej konwencji daje swobodę wyboru prawa państwa właściwego dla przedmiotu sprawy. Mając taką możliwość oraz informację od firmy windykacyjnej otrzymaną

w 2009 r. o upadłości firmy Y, skarżąca spisała w koszty te należności właśnie

w 2009 r. Skarżąca podkreśliła, że postępowanie potwierdziło fakt ujęcia przez Spółkę przedmiotowych należności w dokumentacji księgowej za 2004 r. i złożonej deklaracji CIT-8 za ten rok oraz fakt zapłaty podatku dochodowego od całości zaksięgowanego przychodu z tytułu sprzedaży dla firmy Y. W ocenie skarżącej brak możliwości zakwalifikowania omawianej niedopłaty jako kosztu uzyskania przychodu stanowiłoby podwójne jej "ukaranie", gdyż za wykonane wyroby nie otrzymała płatności, a ponadto musiałaby poniekąd podwójnie od nieotrzymanej płatności zapłacić podatek dochodowy.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że Polska jest związana postanowieniami Konwencji rzymskiej od 22 stycznia 2008 r. i nie stosuje się jej do umów zawartych przed tą datą.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)

i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej

określająca skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., którą organ zakwestionował m.in. możliwość zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów w 2009 r. kwoty 51 653,35 zł stanowiącej wierzytelność skarżącej względem firmy Y z siedzibą we Francji z tytułu transakcji sprzedaży wyrobów mających miejsce w 2004 r.

3.3. Kwestię zaliczenia wierzytelności do koszów uzyskania przychodów reguluje art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. "a" u.p.d.o.p. zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2. Stosownie zaś do art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p. za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: 1. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo 2. postanowieniem sądu o: a. oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub b. umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a. lub c. ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku albo 3. protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. Jednocześnie za koszty uzyskania przychodów nie można uznać wierzytelności odpisanych jako przedawnione (art. 16 ust. 1 pkt 20 u.p.d.o.p.).

W świetle powyższych przepisów warunkiem uznania wierzytelności odpisanej jako nieściągalna jest: uprzednie zarachowanie tych wierzytelności jako przychodów należnych, udokumentowanie nieściągalności w ściśle określony sposób oraz nieprzedawnienie wierzytelności.

3.4. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane spełnienie dwóch z pierwszych ww. warunków. Wierzytelności te bowiem zostały przez Spółkę uwzględnione w przychodach 2004 r. Organ ustalił, że należności Spółki od firmy Y we Francji wynikające z faktur nr 43/2004, 44/2004, 61/2004 z 2004 r. zostały ujęte przez Spółkę w dokumentacji księgowej za 2004 r. oraz złożonej deklaracji CIT-8 za 2004 r. Skarżąca udokumentowała też nieściągalność omawianych należności przedkładając "Raport Sędziego prowadzącego postępowanie w celu zamknięcia operacji likwidacji sądowej" z dnia 2 października 2009 r., stanowiącego dokument, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 lit. "b" u.p.d.o.p.

Strony zajęły natomiast rozbieżne stanowiska, co do spełnienia przez przedmiotowe wierzytelności ostatniego z ww. warunków uznania ich za stanowiące koszty uzyskania przychodu 2009 r. W ocenie organu wierzytelności te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą w 2009 r., z uwagi na fakt ich przedawnienia w 2008 r. Przyjmując czteroletni okres przedawnienia organ oparł się przy tym na przepisach Konwencji nowojorskiej. Skarżąca twierdzi natomiast, że omawiane wierzytelności nie uległy przedawnieniu, ponieważ zgodnie z prawem francuskim, którego stosowanie

w niniejszej sprawie uzasadniają przepisy Konwencji rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z 19 czerwca1980 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 10 poz. 57; dalej "Konwencja rzymska"), termin przedawnienia takich należności wynosi 5 lat.

Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu.

3.5. Zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest odkodowanie przepisów stanowiących podstawę dla ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych należności. Dokonując ustaleń w powyższym zakresie należy mieć na uwadze, że transakcje sprzedaży miały miejsce w 2004 r. Termin przedawnienia należy bowiem oceniać według przepisów obowiązujących

w dacie zawarcia umowy, z uwzględnieniem jego ewentualnych modyfikacji na skutek zmiany przepisów. Istotne ponadto jest, że kontrahentem (nabywcą) skarżącej (sprzedawcy) była zagraniczna firma posiadająca siedzibę we Francji. Okoliczność ta uzasadnia konieczność zastosowania przepisów ustawy Prawo prywatne międzynarodowe. Stosownie do art. 1 p.p.m. ustawa ta reguluje właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego związanych z więcej niż z jednym terytorium.

Kwestię właściwości prawa przy zobowiązaniach z umowy sprzedaży rzeczy ruchomych reguluje art. 27 § 1 pkt 1 p.p.m. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli strony nie mają siedziby albo miejsca zamieszkania w tym samym państwie i nie dokonały wyboru prawa do zobowiązań z umowy sprzedaży rzeczy ruchomych lub umowy dostawy stosuje się prawo państwa, w którym w chwili zawarcia umowy ma siedzibę albo miejsce zamieszkania sprzedawca lub dostawca. Stosownie zaś do

art. 13 p.p.m. przedawnienie roszczenia podlega prawu właściwemu dla tego roszczenia. W niniejszej sprawie strony nie dokonały wybory prawa. W związku z powyższym prawem właściwym dla ustalenia terminu przedawnienia dochodzenia przedmiotowych należności jest prawo sprzedawcy, tj. prawo polskie. Istotne przy tym jest, że w dacie zawarcia umowy, tj. w 2004 r. elementem tego prawa (polskiego prawa) była Konwencja nowojorska. Konwencja ta stanowi jedyny akt prawa międzynarodowego będący rezultatem prac Komisji ds. Międzynarodowego Prawa Handlowego w latach 60 i 70, który został ogólnie przyjęty. W dniu 22 marca 1996 r. zostało złożone oświadczenie rządowe w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską tej konwencji. Jednocześnie wymaga wyjaśnienia, wbrew twierdzeniom skarżącej, że dla zastosowania Konwencji nowojorskiej w sprawie nie ma znaczenia brak jej ratyfikacji przez Francję. Konwencja nowojorska, ma bowiem zastosowanie nie tylko dla stosunku prawnego, w czasie zawarcia którego strony mają siedziby handlowe w umawiających się państwach (art. 3 pkt 1 lit. a Konwencji nowojorskiej) lecz również, tak jak w niniejszej sprawie, gdy normy prawa prywatnego międzynarodowego powodują, że prawo umawiającego się państwa ma zastosowanie do umowy sprzedaży (art. 3 pkt 1 lit. b Konwencji nowojorskiej). Z kolei konsekwencją zastosowania w sprawie Konwencji nowojorskiej jest przyjęcie czteroletniego terminu przedawnienia dla przedmiotowych wierzytelności

(art. 8 Konwencji nowojorskiej).

W związku z powyższym organ prawidłowo stwierdził, że przedmiotowe wierzytelności uległy przedawnieniu w 2008 r., podczas gdy skarżąca zaliczyła je

w poczet kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej

w 2009 r. Jednocześnie należy wskazać, że uznając ww. wierzytelności za przedawnione organ miał na uwadze okoliczność, że bieg terminu przedawnienia może ulec przerwaniu bądź przedłużeniu, w wyniku podjęcia przez wierzyciela bądź dłużnika stosownych kroków, określonych w art. 13 do art. 22 Konwencji nowojorskiej. Organ ustalił jednak, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności wpływające na przerwanie bądź przedłużenie terminu przedawnienia.

3.6. W świetle powyższych regulacji, wbrew twierdzeniom skarżącej,

w sprawie nie mają zastosowania normy prawa francuskiego statuujące pięcioletni termin przedawnienia. Kontrahent skarżącej, co jest bezsporne, nie jest bowiem sprzedawcą lecz nabywcą.

Przepisy prawa francuskiego nie mogą mieć zastosowania w sprawie, jak chce tego skarżąca, również w oparciu o Konwencję rzymską z 1980 r. W tym zakresie należy wskazać, że Konwencja ta wprawdzie reguluje kwestię dawności, to jednak Polska związana jest jej postanowieniami od dnia 22 stycznia 2008 r. i nie stosuje się jej do umów zawartych przed tą datą. Z powyższego wynika, że odwoływanie się do regulacji Konwencji rzymskiej uzasadniałoby zawarcie umowy przez skarżącą z firmą francuską w okresie po 22 stycznia 2008 r., a jednocześnie przed 17 grudnia 2009 r. Do roszczeń wynikających z umowy zawartej po tej ostatniej dacie znalazłoby zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) – Dz. Urz. UE nr L 177 z 4.7.2008, s. 6-16. Umowa, na podstawie której skarżąca dokonywała sprzedaży firmie Y, została natomiast zawarta w 2004 r. W związku z tym subsumcja stanu faktycznego niniejszej sprawy do regulacji zarówno Konwencji rzymskiej jak i Rzym I jest nieuzasadniona.

3.7. Podsumowując należy wskazać, że organ prawidłowo zakwestionował możliwość zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów w 2009 r. kwoty 51 653,35 zł stanowiącej wierzytelność skarżącej względem firmy Y z siedzibą we Francji, z tytułu transakcji sprzedaży wyrobów mających miejsce w 2004 r. Wierzytelności te nie spełniały wszystkich warunków, od których przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uzależniały możliwość ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów działalności skarżącej. Ustalając, sporną w sprawie, kwestię przedawnienia przedmiotowych wierzytelności organ dokonał prawidłowej subsumcji prawa materialnego. Jednocześnie nie naruszył przepisów proceduralnych. Takich naruszeń Sąd nie dopatrzył się również w kontekście kontroli realizowanej na podstawie art.134 § 1 ustawy p.p.s.a.

3.8. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.