Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 37/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 58 par.1, 2 i 3, art. 59 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania 1) oddala skargę, 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] nr [...], kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na podstawie art. 58 § 1, § 2, § 3 oraz 59 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") odmówił G.R. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że G.R. w dniu 18 maja 2015 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kierownika BP ARiMR w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Dodatkowo, G.R. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kierownika BP ARiMR w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności na rok 2013 oraz o uchylenie tej decyzji i wydanie nowej decyzji ustalającej płatność na rok 2013 ewentualnie o zmianę tej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku G.R. wskazał, że decyzją ostateczną Kierownika BP ARiMR w K. z [...] grudnia 2013 r. została mu przyznana płatność za 2013 rok, jednak decyzja nie uwzględnia działki rolnej P (JPOTUZ) położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o powierzchni 27 ha. Wnioskodawca przyznał, iż pomimo faktu użytkowania działki w kolejnych latach nie wnioskował o przyznanie płatności do tejże działki, gdyż nie był jej właścicielem, a o przyznanie płatności wnioskował inny podmiot, który nie użytkował działki i nie był jej posiadaczem. Ponadto wyjaśnił, iż w kwietniu 2015 r. dokonał korekty wniosku o przyznanie płatności przy jednoczesnym złożeniu wniosku o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o płatność, jednakże ostatecznie postępowanie zostało umorzone, a organ odmówił przyznania płatności za wskazaną działkę za 2013 rok.

W celu uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. G.R. wyjaśnił, że ostatecznie decyzją Dyrektora OR ARiMR w Ł. nr [...] z dnia [...]04.2016 r. odmówiono mu przyznania płatności bezpośrednich na rok 2013 do działki nr 392, a w ubiegłym tygodniu dokonał konsultacji prawniczej i powziął wiedzę o istnieniu przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania, tj. okoliczność iż powinien otrzymać płatność za działkę nr 392 o powierzchni 27 ha, którą posiadał i użytkował w latach za jakie była przyznawana płatność i że może składać wniosek o wznowienie postępowania, ewentualnie wniosek o przywrócenie terminu. Na uzasadnienie żądania zmiany ostatecznej decyzji bądź jej uchylenia G.R. wskazał, że organ winien stosować przy rozpoznaniu wniosku o płatność k.p.a., czyli powinien respektować także art. 7 k.p.a., a więc winien z urzędu ustalić stan faktyczny, tj. za które działki powinien otrzymać płatności na rok 2013.

Postanowieniem z dnia 25 września 2017 r. Kierownik BP ARiMR w K. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na które skarżący złożył w dniu 6 października 2017 r. zażalenie.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...]stycznia 2018 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż Kierownik BP ARiMR w K. nie dokonał ustaleń w zakresie tego, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w siedmiodniowym terminie od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do wznowienia postępowania, jak również nie podjął działań w celu wyjaśnienia kwestii uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Pismem z dnia 12 marca 2018 r. strona została wezwana do wskazania daty, w której ustała przyczyna uniemożliwiająca złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2009 - 2013 (data porady prawnej) oraz do podania okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowań w tych sprawach.

W dniu 26 marca 2018 r. skarżący złożył pisemne wyjaśnienia, iż 16.05.2016 r. ustała przyczyna uniemożliwiająca złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż tego dnia był u radcy prawnego i dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania i o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zaznaczył, iż nie złożył wniosku wcześniej, bo nie wiedział, że jest taka możliwość.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wydał postanowienie z dnia [...], którym ponownie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Powołując treść art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. organ wskazał, że cztery przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednej z nich powoduje niemożność zastosowania instytucji przywrócenia terminu. W ocenie organu I instancji, strona spełniła pierwszą przesłankę - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 18.05.2016 r., trzecią przesłankę - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia i czwartą przesłankę - wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu został złożony wniosek o wznowienie postępowania. Nie spełniła jednak drugiej przesłanki przywrócenia terminu, gdyż nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Organ odnosząc się do treści art. 148 § 1 k.p.a., wspierając się w tym zakresie utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego i doktryny, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji, stwierdził, że w niniejszej sprawie strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło bez jej winy. Jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał na okoliczność, iż powinien otrzymać płatność za omawianą działkę nr 392 o powierzchni 27 ha, którą posiada i użytkuje w latach, za jakie była przyznawana płatność, a także na fakt, iż o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ewentualnie o przywrócenie terminu na złożenie takiego wniosku, dowiedział się dopiero w ubiegłym tygodniu. W piśmie z dnia 26.03.2018 r. wyjaśnił dodatkowo, że nie złożył wniosku wcześniej, bo nie wiedział, że jest taka możliwość. O możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania i o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się podczas porady prawnej w dniu 16.05.2016 r.

Rozpatrując przesłankę dochowania nieprzywracalnego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, organ wskazał, że termin powyższy zaczyna biec od ustania przeszkody i wynosi siedem dni. Zgodnie z treścią art. 58 § 3 k.p.a. nie podlega on przywróceniu. W ocenie organu, w niniejszym stanie faktycznym najpóźniej w dniu 01.04.2015 r. strona miała wiedzę, iż warunkiem do złożenia wniosku o przyznanie płatności jest fakt posiadania gruntu rolnego w dniu 31 maja. Tym samym najpóźniej w tym dniu zaczął biec termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Jako przyczynę uchybienia terminowi strona wskazała, że podczas porady prawnej w dniu 16.05.2016 r. dowiedziała się o możliwości złożenia podania o wznowienie postępowania. Z tą datą został sporządzony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek został złożony w BP ARiMR w dniu 23.05.2016 r., a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Organ I instancji wskazał ponadto, że z akt sprawy prowadzonych dla wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013 rok wynika, że G.R. złożył wniosek o przyznanie płatności w dniu 8 maja 2013 r. Decyzją Kierownika BP ARiMR w K. nr [...] z dnia [...]grudnia 2013 r. została przyznana wnioskodawcy płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

W dniu 01.04.2015 r. G.R. złożył zmiany do wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz pismo w sprawie przywrócenia terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, gdzie zadeklarował działkę rolną P (JPOTUZ) położoną w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o powierzchni 27 ha. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności strona wskazała, że nie składała wniosku o przyznanie płatności, gdyż nie była jej właścicielem i obawiała się, że z chwilą złożenia wniosku zostanie zmuszona do opuszczenia łąki.

Po rozpoznaniu zażaleń strony na kolejne postanowienia w sprawie płatności do działki nr 392, ostatecznie postanowieniem nr [...] z dnia [...]10.2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił postanowienie Kierownika BP ARiMR w K. nr 05/2015 o odmowie przywrócenia terminu i umorzył postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...]10.2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...]09.2015 r. Kierownika BP ARiMR w K. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności na 2013 rok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją nr [...] z dnia [...]01.2016 r. Kierownik BP ARiMR w K. odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla działki rolnej P (JPOTUZ) położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o powierzchni 27 ha z uwagi na złożenie wniosku po terminie. W obszernym uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przywołane przepisy prawne oraz podane motywy rozstrzygnięcia. Organ m.in. wskazał, iż wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja i termin ten nie podlega przywróceniu (art. 18 ust. 1-3 ustawy z dnia 26.01.2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE Nr 1122/2009).

W dniu 12.02.2016 r. G.R. wniósł odwołanie od ww. decyzji i wskazał, że użytkował działkę rolną P, a inny podmiot złożył wniosek o dopłaty do tej działki i je otrzymał.

W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr [...] z dnia [...]04.2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika BP ARiMR w K. z dnia [...]01.2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi III Wydział po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] wyrokiem z dnia 14.10.2016 r., sygn. akt III SA/Łd 447/16 skargę oddalił, a orzeczenie to jest prawomocne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę, że sprawa została rozpoznana z naruszeniem przepisu art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony skarżącej do władzy publicznej, przejawiający się w błędnym potraktowaniu pisma z 01.04.2015 r. jako nowego wniosku o przyznanie płatności z przekroczeniem terminu, podczas gdy intencją skarżącego było wzruszenie dotychczasowej ostatecznej decyzji w sprawie oraz z naruszeniem przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26.01.2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż działka rolna "P" o pow. 27 ha położona w granicach działki ewid. 392 w miejscowości Ł. pomimo niezgłoszenia jej wraz z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej była w tej dacie w posiadaniu strony skarżącej, co stanowi istotną, nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi na dzień wydania decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Sąd wskazał, że zarzuty strony są bezzasadne, gdyż zarówno z treści samego wniosku z dnia 01.04.2015 r. jak i z kolejnych pism złożonych w sprawie wynika, iż intencją skarżącego było złożenie wniosku o przyznanie płatności, a nie żądanie wznowienia postępowania. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, iż w sprawach o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to nie organ administracji publicznej a wnioskodawca ma obowiązek przedstawić wszelkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

W ocenie organu I instancji z powyższego jednoznacznie wynika, iż G.R. składając w dniu 01.04.2015 r. zmiany do wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2013 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku miał wiedzę, iż warunkiem do złożenia wniosku o przyznanie płatności jest sam fakt posiadania gruntu rolnego w dniu 31 maja - wnioskodawca nie musi być jego właścicielem. We wniosku o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich wnioskodawca wprost oznajmił, iż nie składał w ustawowym terminie wniosku o przyznanie płatności do działki ewid. 392 w miejscowości Ł., gdyż obawiał się, że właściciel zabroni mu korzystania z tej działki. Tym samym ewentualny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania minął najpóźniej w dniu 01.05.2015 r. Twierdzenia strony, iż dopiero w "ubiegłym tygodniu" dowiedziała się o możliwości żądania wznowienia postępowania nie zasługują na uwzględnienie, skoro w piśmie z dnia 05.10.2016 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi" pełnomocnik skarżącego jasno twierdzi, że już w dniu 01.04.2015 r. intencją skarżącego było wzruszenie dotychczasowej ostatecznej decyzji w sprawie.

Kierownik BP ARiMR w K. stwierdził, że w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminu do żądania wznowienia postępowania doszło bez jej winy. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu brak jest bowiem argumentacji wskazującej na zachowanie przez stronę staranności w działaniu jak również strona nie wykazała, że przeszkoda w zachowaniu terminu była od niej niezależna. W piśmie z dnia 26.03.2018 r. skarżący jasno i jednoznacznie oświadczył, że nie złożył wniosku wcześniej bo nie wiedział i że nie ma już nic więcej do powiedzenia w tej sprawie. Organ uznał przy tym, iż nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, podobnie, oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej. Żaden przepis prawa nie nakłada również na organy rozpatrujące sprawy w trybie administracyjnym obowiązku udzielania stronom pouczenia o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu. Strona nie wykazała, jaka była przeszkoda w tym, aby udać się do prawnika przed majem 2016 roku, a tym samym nie uprawdopodobniła braku winy. W ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie strona dopuściła się co najmniej lekkiego niedbalstwa, nie korzystając z porady prawnej wcześniej, aniżeli w dniu 16.05.2016 r. tym bardziej, iż od 2015 roku bezskutecznie ubiega się o przyznanie płatności za lata 2009-2013 do działki rolnej "P" o pow. 27 ha położonej w granicach działki ewid. 392 w miejscowości Ł. W konsekwencji, w ocenie organu I instancji, nie spełniono wszystkich przesłanek do zastosowania instytucji przywrócenia terminu.

W dniu 14 września 2018 roku strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazała, że złożonych zostało kilka pism dotyczących wznowienia postępowania oraz wyjaśnienia, ale nie jest prawnikiem i nie zna sie na prawie. Uważa jednak, że ma rację, ponieważ aby przywrócić termin zgodnie z treścią art. 58 § 1 i 2, konieczne jest wykazanie spełnienia choć 1 przesłanki, a w sprawie spełnione zostały 3. Poprosiła o wypłacenie wszystkich dopłat jakie pobierała firma A.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wskazał w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] nr [...], że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji, gdy strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W myśl art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast zgodnie z 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do brzmienia w/w przepisów organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu winien ustalić, czy zostały spełnione łącznie wszystkie cztery przesłanki:

1. wniesienie prośby o przywrócenie terminu;

2. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony;

3. prośbę należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia;

4. jednoczesne dopełnienie czynności, dla której określony był termin.

Niespełnienie choćby jednej z wyżej przywołanych przesłanek powoduje niemożność zastosowania instytucji przywrócenia terminu.

Podzielając argumentację organu I instancji w zakresie legitymacji do wystąpienia z prośbą o przywrócenie terminu oraz kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, wnosząc o przywrócenie terminu strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie nastąpiło bez jej winy. W uzasadnieniu wniosku z dnia 16 maja 2016 r. o przywrócenie terminu strona podnosi, iż w ubiegłym tygodniu powzięła wiedzę o istnieniu przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania i o tym, że może składać wniosek o wznowienie postępowania, ewentualnie wniosek o przywrócenie terminu na wznowienie postępowania. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu w/w wniosku brak jest argumentacji wskazującej na zachowanie przez stronę staranności w działaniu, jak również strona nie wykazała, że przeszkoda w zachowaniu terminu była od niej niezależna. Strona wskazała jedynie na okoliczności mogące uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie przyznania płatności na rok 2013 do działki nr 392 o powierzchni 27 ha. Strona oświadczyła, iż pomimo użytkowania działki nr 392 w kolejnych latach nie wnioskowała o przyznanie płatności do w/w działki, gdyż nie była właścicielem działki, jedynie była jej posiadaczem. Strona nie wskazała na żadne okoliczności uprawdopodobniające, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy. W piśmie z dnia 26 marca 2018 r. strona jasno i jednoznacznie oświadczyła, że nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania wcześniej, bo nie wiedziała, że ma taką możliwość. Organ II instancji powtórzył za organem I instancji, iż nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podobnie, oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej. W ocenie organu odwoławczego w/w okoliczność nie uprawdopodabnia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uznać należy, że przesłanka ta nie została spełniona, co uniemożliwia zastosowanie instytucji przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł G.R., wskazując, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja, a nie postanowienie. Podniósł także, że powinien zostać wezwany do uzupełnienia braków formalnych, a takiego wezwania nigdy nie otrzymał. Podkreślił, że organy nie zapoznały się z całą dokumentacją w sprawie, wybiórczo wybrały dokumenty, a ponadto wadliwie rozpatrzyły sprawę z naruszeniem prawa i stanu faktycznego. Wskazał również, że skoro spełnione są trzy przesłanki wynikające z art. 58 § 1 k.p.a., to termin winien zostać przywrócony, gdyż w jego ocenie wystarczy spełnić jedną z przesłanek w/w przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2019 r. wydanym przez Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] jak i poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...]nie naruszają prawa, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, jakie powstały w wyniku niedochowania terminu prawa procesowego.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Stosownie zaś do art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej.

W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga zatem uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania - por. W. Czachórski: Zobowiązania - zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 171), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy - por. Z. Banaszczyk (w:) Kodeks cywilny. Komentarz pod red. K. Pietrzykowskiego, Warszawa 1999, t. I, str. 930). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wobec tego wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 616/2005 ONSAiWSA 2007/3 poz. 67, z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 374/2006, z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 1716/99 Lex Polonica nr 349705, z dnia 11 kwietnia 1997 r. sygn. akt III SA 1581/95, Lex Polonica nr 339016). Uwzględniając ponadto jednolite stanowisko wyrażone w judykaturze, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, należy uznać, że o braku winy można mówić w sytuacji, gdy skonfrontowanie danej przeszkody z obiektywnymi miernikami staranności doprowadzi do wniosku, iż zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach, wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1781/99, LEX nr 47160). Strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonywaniu czynności była od niej niezależna. Ocena czy zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji przywrócenia terminu musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05, CBOSA).

Zgodnie zatem z powyższym, to na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie jest wymagane udowodnienie braku winy, wystarczające jest uprawdopodobnienie tej okoliczności. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należy na początku wyjaśnić, że skarżący złożył w dniu 16 maja 2016 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...]grudnia 2013 r. o przyznaniu na rok 2013 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, oparty na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jaką jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wniosek uzasadniony został tym, iż skarżący podczas wizyty u prawnika w dniu 16 maja 2016 r. powziął wiedzę o istnieniu przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania (okoliczność, iż powinien otrzymać płatność za działkę nr 392 o pow. 27 ha, którą posiadał i użytkował w roku 2013 i nie wskazał w pierwotnym wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich z 8 maja 2013 r.), a także dowiedział się, że może złożyć wniosek o wznowienie postępowania, ewentualnie wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W myśl natomiast z cytowanym już art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Zgodzić się trzeba z organami obu instancji, iż w opisanym wyżej stanie faktycznym należy przyjąć, że G.R. składając w dniu 1 kwietnia 2015 r. zmiany do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2013 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku, miał wiedzę, iż warunkiem do złożenia wniosku o przyznanie płatności jest sam fakt posiadania gruntu rolnego w dniu 31 maja, a wnioskodawca nie musi być jego właścicielem. We wniosku o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich wnioskodawca wprost oznajmił, iż nie składał w ustawowym terminie wniosku o przyznanie płatności do działki ewid. 392 w miejscowości Ł., gdyż obawiał się, że właściciel zabroni mu korzystania z tej działki. Tym samym, ewentualny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania minął dla skarżącego najpóźniej w dniu 1 maja 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania wniesiony za pośrednictwem poczty w dniu 16 maja 2016 r. złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący zachował jednak siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., gdyż (zgodnie ze stanowiskiem G.R.) przyczyna do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ustała dopiero w dniu 16 maja 2016 r., gdy będąc u prawnika dowiedział się o przysługujących mu prawach i możliwości złożenia takiego wniosku.

Podkreślić przy tym należy, iż fakt zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również okoliczność, iż wraz z wnioskiem złożono wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...]grudnia 2013 r. o przyznaniu na rok 2013 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie są w niniejszej sprawie sporne. Przyczyną bowiem, z powodu której odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest to, że wnosząc o przywrócenie terminu strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie nastąpiło bez jej winy. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest przywrócić termin jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie przez stronę uprawdopodobniony.

Dla zastosowania przepisu art. 58 k.p.a., wbrew stanowisku strony skarżącej, powinny być natomiast spełnione łącznie następujące cztery przesłanki. Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Zatem przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania. Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wnieść wniosek o wznowienie postępowania (por: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2701/13, LEX nr 1468400). Podstawą odmowy przywrócenia terminu skarżącemu w niniejszej sprawie było zatem niespełnienie drugiej z wymienionych przesłanek. W ocenie organów, których poglądy Sąd w składzie niniejszym podzielił, skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, iż mimo zachowania formalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wniosek G.R., nie mógł zostać uwzględniony, bowiem strona nie powołała okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. W istocie podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczą okoliczności braku wiedzy strony na temat instytucji wznowienia postępowa i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] grudnia 2013 r. o przyznaniu na rok 2013 płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego mającej na celu wykazanie, iż do uchybienia ww. terminowi doszło bez jego winy, stwierdzić należy, że ocena dokonana w tym zakresie przez organy obu instancji jest zasadna. Należy wskazać w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 9 stycznia 2014 r. II GSK 1668/12, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że braku winy, w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., nie usprawiedliwia oczekiwanie na poradę profesjonalnego pełnomocnika, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, nieznajomość prawa polskiego i postępowania przed organami państwowymi. Również w postanowieniu z 3 września 2019 r. (sygn. akt I OZ 751/19; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa".

Obiektywny miernik staranności człowieka przejawiającego dbałość o własne interesy i życiowo ważne sprawy wymagał, aby skarżący - mając wątpliwości, czy działka rolna P położona w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o powierzchni 27 ha, powinna zostać przez niego zadeklarowana do płatności bezpośrednich we wniosku z dnia 8 maja 2013 roku, albo zwrócił się do organu o wyjaśnienie, w zakresie możliwości wystąpienia o płatność na rok 2013 do działki nr 392, albo zasięgnął stosownej porady prawnej. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący nie zadeklarował przedmiotowej działki we wniosku z dnia 8 maja 2013 r., gdyż do 2014 roku nie był jej właścicielem i obawiał się, że zostanie zmuszony do opuszczenia tej działki. Po profesjonalną poradę prawną skarżący wystąpił dopiero 16 maja 2016 r., a do organu wniósł pierwsze pismo o przyznanie płatności za rok 2013 do działki nr 392 w piśmie z dnia 27 marca 2015 r. (data wpływu do organu: 01.04.2015 r.). Przy czym, w dniu 1 kwietnia 2015 r. skarżący złożył zmiany do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2013 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku, posiadając już wiedzę, iż działka nr 392 niesłusznie została przez niego pominięta we wniosku z dnia 8 maja 2013 r., gdyż warunkiem do złożenia wniosku o przyznanie płatności jest sam fakt posiadania gruntu rolnego w dniu 31 maja - wnioskodawca nie musi być jego właścicielem. Okoliczność zatem, iż dopiero z porady prawnej uzyskanej w dniu 16 maja 2016 r. G.R. dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kierownika BP ARiMR w K. nr [...] z dnia [...]grudnia 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, w żaden sposób nie uprawdopodabnia w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że skarżący dochował należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Braku winy skarżącego w tym zakresie nie uzasadnia bowiem nieprzekazanie mu takiej informacji tj. brak wiedzy o przysługującym mu uprawnieniu procesowym w postaci wniosku o wznowienie postępowania. Skoro brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć jedynie wówczas, gdy strona nie była w stanie przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem (własnym bądź innych), życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe, to taką przeszkodą z całą pewnością nie jest zatem nieznajomość prawa, czy też nieumiejętność jego samodzielnej interpretacji (por. wyroki NSA w Warszawie: z dnia 29 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 101/96, LEX nr 30857 oraz z dnia 8 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1550/00, LEX nr 109294; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1366/09, LEX nr 583499, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 354/11, LEX nr 1688697). Przeszkoda ta, przy zachowaniu należytej staranności o własne interesy, da się bowiem usunąć w każdym czasie poprzez zasięgnięcie profesjonalnej porady prawnej. Okoliczność, iż skarżący zwrócił się o taką poradę dopiero w dniu 16 maja 2016 roku w oczywisty sposób świadczy o jego winie w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kierownika BP ARiMR w K. z [...] grudnia 2013 r. W tej sytuacji orzeczenie o odmowie przywrócenia skarżącemu przedmiotowego terminu było całkowicie uzasadnione.

Zaakcentować należy, że prawna możliwość wznowienia postępowania i weryfikacji ostatecznych decyzji to tryb nadzwyczajny, a zatem w toku postępowania organ nie ma obowiązku pouczania w tym zakresie, bowiem nie może przewidzieć, czy w określonej sprawie administracyjnej ktoś skorzysta z tej instytucji. Uprawnienie do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania nie jest przy tym okolicznością prawną w rozumieniu art. 9 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2384/11, LEX nr 1329472 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 486/07, LEX nr 495153). W orzecznictwie podkreśla się także, że określony w art. 9 k.p.a. obowiązek doznaje uszczegółowienia w przepisach zobowiązujących organ do informowania z urzędu strony o środkach zaskarżenia rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania. W zakresie pozostałych środków prawnych przysługujących stronie można uznać istnienie obowiązku informowania o tych środkach, ale na wniosek strony, gdyż w przeciwnym razie organ obowiązany byłby świadczyć w toku postępowania na rzecz strony nieograniczoną pomoc prawną.

Bezzasadne jest zatem stanowisko, że norma prawna zawarta w art. 9 k.p.a. niemalże wyłącza całkowicie zasadę "ignorantia iuris nocet" (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 284/07 LEX nr 417737, oraz wyrok NSA z 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2291/12; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący oparł argumentację mającą uprawdopodobnić brak jego winy w uchybieniu terminu na okoliczności, iż dnia 16 maja 2016 r. zwrócił się do profesjonalnego prawnika o pomoc w sprawie. W konsekwencji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia udzielenia porady. Przyjęcie takiego rozumowania, jakie proponuje skarżący, czyni jednak iluzorycznym wyznaczanie przez ustawodawcę owego 7-dniowego terminu, a nadto daje szerokie pole do nadużyć godzących w zasadę trwałości decyzji ostatecznych ucieleśnioną w art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie tylko domagał się wznowienia postępowania, a zatem zastosowania nadzwyczajnego środka wzruszania decyzji ostatecznych, co już jest obwarowane koniecznością spełniania specjalnych przesłanek (art. 145 i nast. k.p.a.), ale uchybił ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania. W konsekwencji skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku (o wznowienie postępowania), która to regulacja (zawarta w art. 58 k.p.a.) również ma charakter wyjątkowy. Ze względów zaś wskazanych powyżej, Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie i organy słusznie odmówiły skaczącemu przywrócenia terminu do dokonania czynności.

Jednocześnie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie zaś samo wznowienie postępowania. Poza oceną Sądu pozostają zatem podniesione w skardze kwestie zasadności wznowienia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2013 oraz ewentualnego uchylenia przez organ decyzji o przyznaniu płatności na rok 2013 i wydana nowej decyzji, zgodnej z intencją strony.

Na marginesie należy przy tym zauważyć, iż na skutek wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2015 r. o przyznanie płatności bezpośrednich do działki rolnej nr 392 o powierzchni 27 ha, wydana została przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzja nr [...]z dnia [...]04.2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w K. z dnia [...]01.2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla działki rolnej P położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o powierzchni 27 ha, z uwagi na złożenie wniosku po terminie. Z kolei wyrokiem z 14 października 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 447/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G.R. na ww. rozstrzygnięcie i orzeczenie Sądu jest prawomocne. Zatem nawet ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Kierownika BP ARiMR w K. z [...] grudnia 2013 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013, nie zniweczy skutków prawnych, jakie wywołuje decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...]04.2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla działki rolnej P położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb Ł., nr 392 o pow. 27 ha.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18 t.j.) Sąd przyznał adwokatowi z urzędu wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w kwocie 295,20 zł (w tym podatek VAT w kwocie 55,20 zł).

k.ż.