Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 105/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 174, art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Magdalena Nowakowska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kolegium "L." z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 725/05 w sprawie ze skargi Kolegium "L." z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 grudnia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Kolegium "L." z/s w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2.700 zł /słownie: dwa tysiące siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej Kolegium "L." w Polsce sz. w W. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2005 r. III SA/Wa 725/05, wydany w trybie uproszczonym. Wyrokiem tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", oddalił skargę Kolegium na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 grudnia 2004 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd przedstawił stan sprawy.

Podał, że zaskarżoną decyzją organ podatkowy drugiej instancji uchylił decyzję (...) Urzędu Skarbowego w W.-Ś. z dnia 29 lipca 2003 r. określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1999 r., styczeń, marzec, wrzesień 2002 r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące - w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za marzec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 1999 r. z powodu przedawnienia tych zobowiązań z końcem 2002 r. /art. 69 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "Ordynacja podatkowa"/. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko Urzędu Skarbowego, że Kolegium, działające na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach /Dz.U. 2001 nr 79 poz. 855 ze zm./ w objętym decyzją okresie wykonywało usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Pobierane bowiem od uczestników I Kongresu Medycyny Rodzinnej opłaty nie dotyczyły kosztów uczestnictwa w sympozjach, konferencjach itp., zwolnionych od podatku od towarów i usług, ale były w istocie wynagrodzeniem za udostępnienie powierzchni koniecznej do zareklamowania się podmiotu wnoszącego opłatę.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż podatnik przekroczył limit w kwocie 80 000 zł, uprawniający do zwolnienia z podatku od towarów i usług, określony w art. 14 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "ustawą o VAT", już w 1997 r. W konsekwencji, w świetle art. 14 ust. 7a tej ustawy, nawet gdy w kolejnych latach osiągana przez niego wartość sprzedaży nie przekraczała tego limitu, nie mógł on korzystać ze zwolnienia, wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 1.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Kolegium, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a także o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciło przedstawionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W.:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 27 ust. 5 ustawy o VAT poprzez objęcie dyspozycją art. 18 ust. 1 tej ustawy czynności wykonywanych przez stronę, mimo że zostały one na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwolnione z podatku od towarów i usług, a w konsekwencji uznanie, że strona uzyskała w 1997 r. dochody objęte podatkiem od towarów i usług przekraczające kwotę 80.000 zł; tymczasem przychód w kwocie 98.490 został osiągnięty z tytułu prowadzonych prac naukowo-badawczych na zlecenie Ministra Zdrowia /zwolnienie z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z załącznikiem do tej ustawy poz. 23 /80/ oraz poz. 17 /ex.72.40.10 i ex.92.40.10//,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na nieuzasadnionym twierdzeniu, że opłata za stoisko wniesiona przez uczestników kongresu podlegała podatkowi od towarów i usług, podczas gdy ta opłata, podobnie jak opłata za udział w Kongresie, były zwolnione z tego podatku jako usługi świadczone w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej oraz w zakresie edukacji.

W uzasadnieniu skargi Kolegium wywodziło, że osiągany przez nie dochód był zwolniony z podatku od towarów i usług. Dlatego nigdy nie powstał obowiązek zarejestrowania się Kolegium jako podatnika VAT i uiszczania tego podatku. W związku z tym nie było również podstaw do ustalania Kolegium dodatkowego zobowiązania podatkowego za kwestionowany przez organy podatkowe okres.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie były dwie kwestie. Po pierwsze problem utraty przez skarżącą zwolnienia ustawowego, po drugie prawnopodatkowa kwalifikacja opłaty za stoisko wnoszonej przez uczestników Kongresu.

W odniesieniu do pierwszej kwestii Sąd, po dokonaniu analizy zarzutów podniesionych w skardze i obowiązujących w tej materii przepisów /art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT/, stwierdził, że ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego co do przekroczenia przez Kolegium w 1997 r. kwoty 80.000 zł, uzyskanej z tytułu wykonania czynności, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, nie budzą wątpliwości. Ustalenia te zostały oparte na informacji zawartej w piśmie strony z dnia 14 lipca 2003 r. Wynika z niej, że podatnik uzyskał w zakresie objętym wyżej wymienionym przepisem przychody z tytułu przeprowadzonych na zlecenie Ministra Zdrowia prac naukowo-badawczych w kwocie 98 490 zł, przychody z tytułu wpłat za szkolenia i zjazdy w kwocie 13 190 zł oraz pozostałe przychody z tytułu wykonanych ekspertyz i wynajmu lokalu w kwocie 9 200 zł. Zsumowanie tych przychodów - także przy uwzględnieniu określonego od nich podatku - pozwalało uznać za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że podatnik już w 1997 r. przekroczył limit uprawniający do zwolnienia z podatku od towarów i usług, wynikający z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, co w świetle ust. 7a tego artykułu powodowało że utrata zwolnienia rozciągała się także na następne lata.

Sąd podkreślił, że w tym stanie rzeczy, organy podatkowe miały - ograniczone terminem przedawnienia - prawo do określenia zobowiązania podatkowego w przypadku wykonywania przez podatnika czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej i ustawie o VAT.

Odnosząc się do drugiej kwestii spornej pomiędzy stroną, a organami podatkowymi, dotyczącej ustaleń faktycznych związanych z charakterem opłat za stoisko, Sąd oceniając poszczególne okoliczności towarzyszące działalności Kolegium, którą organy uznały za objętą opodatkowaniem, doszedł do przekonania, że stanowisko prezentowane w tej materii w obu decyzjach było prawidłowe i nie podzielił zarzutów, co do popełnienia w tym zakresie w toku postępowania podatkowego błędów w ustaleniach faktycznych i wyciągniętych z nich wnioskach.

Sąd zwrócił uwagę na znajdujące się w aktach sprawy pisma do potencjalnych uczestników Kongresu, z których wynikało, że wynajmowane stoiska mają służyć ich celom reklamowym. Także w umowie z dnia 30 września 1999 r. zawartej pomiędzy Kolegium, a Bankiem (...) S.A. Kolegium zobowiązuje się prowadzić odpłatnie na rzecz Banku działania promocyjno-reklamowe poprzez m.in. zorganizowanie stoiska informacyjnego. Sąd podkreślił, że tego typu dowodów w aktach sprawy jest więcej. Wskazują one - podobnie jak wystawiane przez Kolegium rachunki za stoiska - że stanowisko organów, którym dał wyraz Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji, kwestionując "statutowy" charakter takiej działalności, było słuszne. W myśl statutu celem Kolegium była bowiem promocja idei medycyny rodzinnej, nie zaś promocja Banku czy firmy farmaceutycznej. Sąd podniósł również, że ze sprawozdania finansowego za 1999 r. wynikało, że dochody osiągnięte przez stronę z Kongresu wyniosły ponad 200.000 zł, podczas gdy z założenia stowarzyszenie jest organizacją non profit.

Sąd podkreślił, że organy podatkowe wszechstronnie rozważyły materiał dowodowy, zakwestionowały bowiem wyłącznie te usługi wykonywane przez stronę, których nie można było zakwalifikować jako czynności należących do jej zadań statutowych. W odniesieniu do szeregu innych działań Kolegium organy nie kwestionowały ich statutowego charakteru. W związku z tym Sąd stwierdził, że zasadne było określenie Kolegium "L." zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące, w których świadczyło ono usługi nie będące jego działalnością statutową, choć - jak trafnie podniósł organ odwoławczy - z działalnością statutową związane.

Sąd uznał również za niezasadne zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 27 ust. 5 ustawy o VAT. W opisanej wyżej sytuacji wystąpiły bowiem przesłanki do zastosowania tego przepisu.

W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika - adwokata, Kolegium "L.", powołując się na art. 173 i art. 174 p.p.s.a. zaskarżyło wyrok w całości, zarzucając mu:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 27 ust. 5 ustawy o VAT poprzez objęcie dyspozycją art. 18 ust. 1 czynności wykonywanych przez stronę skarżącą pomimo, iż czynności te na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zostały zwolnione od podatku od towarów i usług, a w konsekwencji uznanie, iż strona skarżąca uzyskała w 1997 r. dochody objęte podatkiem VAT, przekraczające 80.000 zł, pomimo że przychód w kwocie 98 490 zł został osiągnięty z tytułu prowadzonych prac naukowo-badawczych na zlecenie Ministra Zdrowia i był zwolniony z podatku VAT zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz z załącznikiem nr 2 do tej ustawy poz. 23 /80/ oraz poz. 17 /ex.72.40.10 i ex. 92.40.10/,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż należność pobierana przez stronę skarżącą od uczestników Kongresu podlegała w całości podatkowi VAT, podczas gdy należność ta obejmowała opłatę za stoisko oraz opłatę za udział w Kongresie, które zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami były zwolnione od podatku od towarów i usług.

W związku z tymi zarzutami Kolegium wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Sądu, że organy wydały zgodne z prawem decyzje. Podnosiło, że uzyskiwane przez nie wpływy związane były z usługami świadczonymi w zakresie edukacji i usługami w zakresie informacji naukowej, związanej z medycyną rodzinną, a zatem na zasadzie dyspozycji art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z załącznikiem nr 2 do tej ustawy poz. 23 i 17, zostały zwolnione od podatku od towarów i usług. Usługi te były wykonywane na zlecenie Ministra Zdrowia i były wykonywane w ramach działalności statutowej Kolegium.

Kolegium zarzuciło, że organ podatkowy błędnie przyjął /a Sąd zaakceptował to stanowisko/, iż opłata wniesiona przez uczestników Kongresu podlegała podatkowi od towarów i usług, podczas gdy opłata ta obejmowała opłatę za udział w Kongresie, która była zwolnione z podatku VAT jako działalność statutowa strony oraz opłatę za stoisko. Organy podatkowe nie dokonały żadnych ustaleń w tym zakresie, przyjmując w sposób dla strony krzywdzący i z rażącym naruszeniem przepisów prawa, że cała kwota powinna być opodatkowana podatkiem VAT.

Kolegium wywodziło, że stanowisko, iż źródłem uzyskiwanych przez nie wpływów są usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług nie znajduje oparcia w przepisach prawa, ponieważ wykonywane usługi były wyłącznie usługami świadczonymi w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej oraz w zakresie edukacji, i jako takie, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, były zwolnione od podatku VAT. Dlatego sprzeczne z prawem było ustalenie, że uzyskało ono w 1997 r. dochody z tytułu działalności gospodarczej nie zwolnionej z podatku VAT i, że w tym roku jego dochód przekroczył kwotę 80.000 zł, co wiązało się w latach późniejszych z utratą prawa do zwolnienia. Z uwagi na osiąganie dochodu zwolnionego z podatku VAT nigdy nie powstał obowiązek zarejestrowania Kolegium jako podatnika tego podatku, ani obowiązek jego uiszczenia. W związku z tym nie było również podstaw prawnych do ustalenia stronie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwestionowany przez organy podatkowe okres.

Kolegium zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że oddalił skargę pomimo wadliwej decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji, która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, co spowodowało naruszenie prawa, które powinno skutkować uchyleniem tego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Strona przeciwna nie skorzystała z możliwości wzniesienia pisemnej odpowiedzi na skargę kasacyjną. Natomiast na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. - radca prawny wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w par. 2 tego artykułu, a która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła.

To unormowanie oznacza, że zakres rozpoznania sprawy przed Sądem administracyjnym drugiej instancji wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez sformułowanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., a także przedstawienie adekwatnych do tych podstaw wniosków, stosownie do art. 176 tej ustawy.

W rozpatrywanej sprawie Kolegium oparło skargę kasacyjną na zarzutach dotyczących zarówno naruszenia prawa materialnego, określając to naruszenie jako rażące, jak i na zarzutach dotyczących popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji. Należy zauważyć, że jakkolwiek formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego strona skarżąca wskazała naruszone, jej zdaniem, przepisy tego prawa, powołując przepisy ustawy o VAT, to nie określiła sposobu w jaki zostały naruszone /przez błędną wykładnię czy przez niewłaściwe zastosowanie/. Natomiast stawiając zarzuty natury procesowej nie podała ani w podstawach kasacyjnych, ani nawet w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, żadnych przepisów postępowania, którym Sąd mógłby uchybić w zaskarżonym wyroku, akceptując tak wydaną decyzję.

Tak sformułowane zarzuty nie odpowiadają wymogom dotyczącym przytaczania podstaw kasacyjnych wynikającym z art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe stosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku podstawy kasacyjnej, o której mowa w pkt 2 wymienionego wyżej artykułu, zarzuty powinny być skierowane przeciwko przepisom postępowania sądowoadministracyjnego bowiem przedmiotem środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, stosownie do art. 173 par. 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji. Dlatego też zarzuty związane z zaakceptowaniem, czy pominięciem w wyroku ewentualnych błędów popełnionych w toku postępowania przed organami administracji muszą być powiązane ze wskazaniem odpowiednich przepisów p.p.s.a., dotyczących wadliwie zastosowanej - w wyniku takiego stanowiska sądu - podstawy prawnej do wydania orzeczenia /zob. na temat formułowania podstaw kasacyjnych, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006 s. 366-375/.

Jak już była o tym wyżej mowa, Kolegium sygnalizując uchybienia w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, które jego zdaniem zostały zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i w konsekwencji doprowadziły do wadliwego rozstrzygnięcia oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., nie wskazało żadnych przepisów, które takim działaniem zostały naruszone. Z literalnego brzmienia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika tymczasem, że w tej podstawie kasacyjnej należy przytoczyć naruszone przepisy postępowania. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma podstaw prawnych aby dokonać oceny zasadności przytoczonych w sposób niewyartykułowany zarzutów. Sąd administracyjny drugiej instancji nie może, w zastępstwie strony wnoszącej skargę kasacyjną, uzupełniać tej skargi i na podstawie zawartego opisu domniemanych błędów popełnionych w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, formułować prawidłowo podstaw kasacyjnych, wiążąc przedstawione uchybienia z odpowiednimi przepisami

Konsekwencją takiego sformułowania podstawy kasacyjnej dotyczącej błędnego ustalenia stanu faktycznego, jak uczyniło to Kolegium, jest obowiązek orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie badania zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynika zaś, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż strona przekroczyła limit ustalony w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w 1997 r. i tym samym utraciła zwolnienie określone w tym przepisie również w kolejnych latach. Tym samym brak jest podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia art. 27 ust. 5 ustawy o VAT, nawet gdyby przyjąć, biorąc pod uwagę treść tej podstawy kasacyjnej, że pod pojęciem "rażącego naruszenia" tego przepisu Kolegium ma na myśli jego niewłaściwe zastosowanie. Podobnie niezasadne są zarzuty dotyczące stosowania art. 18 ust. 1 i niezastosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z załącznikiem nr 2 poz. 23 i 17. Należy przy tym podkreślić, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie NSA, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych, poczynionych przez Sąd administracyjny pierwszej instancji na podstawie akt sprawy i zaskarżonej decyzji, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło /zob. np. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r. FSK 192/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 3 poz. 68 czy wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r. FSK 471/04 - ONSAiWSA 2005 Nr 5 poz. 96/.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że w rozpatrywanej sprawie podstawy kasacyjne zostały sformułowane tak samo jak zarzuty zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tymczasem z uwagi na ograniczoną do podstaw kasacyjnych kognicję Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przeciwieństwie do nałożonego na Sąd administracyjny pierwszej instancji obowiązku wszechstronnego, nie związanego granicami skargi, badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu /art. 134 par. 1 p.p.s.a./, skarga kasacyjna musi odpowiadać wymogom wynikającym z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a., w szczególności w części dotyczącej elementów konstrukcyjnych, aby mogła odnieść pożądany przez stronę skutek.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, orzekając jednocześnie, w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. od strony, która wniosła tę skargę.