Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 316/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48  ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2018r. sprawy ze skargi K. B. i M. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów i nakaz zabezpieczenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez ogrodzenie obiektu I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].11.2017 r. PINB w [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej: u.p.b., nałożył na K. B. i M. B. – jako inwestorów samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...], obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się tego postanowienia, określonych w nim dokumentów jednocześnie nakazując zabezpieczyć budowany budynek.

W uzasadnieniu tego postanowienia PINB przedstawił przebieg wszczętego w roku 2015 postępowania administracyjnego, m.in. obszernie opisując zeznania osób zamieszkujących w najbliższym sąsiedztwie inwestycji. Na podstawie w ten sposób zgromadzonego materiału dowodowego PINB uznał, że inwestorzy dokonując generalnego remontu budynku rozbudowali go nie tylko o pomieszczenie gospodarcze ale także o trzy ganki. PINB dodatkowo podkreślił, że z aktualnej mapy znajdującej się w zasobie Powiatowego Zakładu Katastralnego we [...] (dostępnej na serwisie wrosip) wynika, że ganki o które został rozbudowany budynek mieszkalny jednorodzinny zostały sklasyfikowane jako obiekty nieznanego pochodzenia, które zostały naniesione na mapę po analizie zdjęć lotniczych z ortofotomapy z 2014 r. Wobec tego organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego stwierdził, że inwestorzy popełnili opisaną na wstępie samowolę budowlaną. Uznając natomiast, że istnieje możliwość doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia dokumentacji wymienionej w art. 48 ust. 3 u.p.b.

Na powyższe postanowienie inwestorzy złożyli zażalenie, w którym zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a to:

- art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej jego oceny, poprzez błędne przyjęcie, że wnoszący zażalenie dokonali samowolnej rozbudowy budynku poprzez dobudowanie 3 ganków, w sytuacji gdy owe ganki istniały w chwili zakupu przez nich nieruchomości, a technologia ich wykonania wskazuje, że musiały zostać wybudowane ok 30-40 lat wcześniej;

- art. 48 ust 2 i 3 u.p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Podnosząc takiej treści zarzuty strony wniosły o uchylenie postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia jego autorzy podkreślili, że poza pomieszczeniem gospodarczym, które zostało już rozebrane, nie dokonali jakiejkolwiek rozbudowy budynku. Prace, jakie wykonali polegały wyłącznie na dociepleniu ścian, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, wykonaniu elewacji oraz remontu pomieszczeń wewnętrznych. Tym samym wskazali, że nie są prawdziwe zeznania świadków, jakoby doszło do rozbudowy nieruchomości o ganki. Na poparcie prezentowanego stanowiska wnoszący zażalenie przedłożyli trzy zdjęcia, na których widać, że ganki istniały w chwili zakupu nieruchomości. Zauważyli przy tym, że na podstawie tych zdjęć można ustalić, że sporny budynek został wbudowany z materiałów w postaci pustaków żużlobetonowych. Widoczny na zdjęciach stan techniczny budynku jednoznacznie potwierdza, że obiekt musiał być zrealizowany około 30-40 lat wcześniej. Zatem nie mogło dojść, jak ustalił PINB, do rozbudowy budynku po zakupie przez nich nieruchomości. W ocenie inwestorów, z powyższego jednoznacznie wynika, że zeznania świadków stwierdzające odmienny stan rzeczy są nieprawdziwe i nie powinny być brane pod uwagę. Tym samym błędne są ustalenia organu I instancji, który swoje rozstrzygnięcie oparł na zeznaniach tych spośród świadków, którzy podają nieprawdę i zmieniają swoje zeznania w toku postępowania. W przekonaniu inwestorów należało uznać za całkowicie niezrozumiałe i dowolne, a przy tym niepoparte jakimikolwiek dowodami, ustalenia organu I instancji, mówiące że poprzedni właściciel nie potrzebował więcej niż jednego wejścia do budynku, co miałoby dowodzić, że to inwestorzy wykonali dodatkowe wejścia i wybudowali ganki. W ich przekonaniu, ustalenia dotyczące zamierzeń i potrzeb poprzedniego właściciela są wyłącznie domysłami organu I instancji, niepopartymi jakimikolwiek materiałem dowodowym. Według wnoszących zażalenie, wobec przedłożonego nowego materiału dowodowego (zdjęć), całkowicie błędne są ustalenia organu I instancji, że sporny budynek posiadał tylko jedno wejście z gankiem o lekkiej drewnianej konstrukcji, a poprzez powyższe nieprawidłowe jest ustalenie, że dokonali oni samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie budynku. Wskazali, że ganki istniały długo przed zakupem przez nich spornej nieruchomości, o czym świadczy widoczna na przedłożonych zdjęciach technologia ich wykonania.

W związku z opisanym zażaleniem, stanowisko w sprawie wyraził właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie działki nr [...] – P. Ł. Wniósł on o utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...].11.2017 r. ewentualnie o jego zmianę poprzez zastosowanie art. 48 ust. 1 oraz art. 52 u.p.b. Strona wyraziła przekonanie, że dla istoty postępowania, nie ma żadnego znaczenia, czy obecny właściciel tylko przebudował istniejące ganki, czy je w całości dobudował. Niewątpliwym jest bowiem fakt, że na rozbudowę budynku jednorodzinnego nigdy nie zostało wydane pozwolenie budowlane. Wskazał, że nadzór budowlany ma do dyspozycji ortofotomapy, na podstawie których można stwierdzić z dużą dokładnością zarówno okres w jakim roboty budowlane były prowadzone, jak również ich zakres. Ortofotomapy wyraźnie wskazują dobudowę ganków, a przynajmniej na istotne ich powiększenie, które nastąpiło w okresie, kiedy właścicielami nieruchomości byli inwestorzy. Identyczne wnioski można postawić na podstawie zdjęć dostępnych w serwisie Google Earth. W przekonaniu strony postępowania, przedłożone na etapie postępowania zażaleniowego zdjęcia doskonale obrazują stan techniczny budynku z okresu jego zakupu oraz skalę inwestycji poczynionych przez inwestora, jak również to, że do wykonania tak istotnej inwestycji, niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu zażalenia, DWINB postanowieniem z dnia [...].03.2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia, w którym szczegółowo opisano przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, organ II instancji stwierdził - dokonując własnych ustaleń w sprawie, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na to, że doszło do rozbudowy budynku o trzy ganki z przyziemia. Wskazują na to zarówno zeznania świadków jak i ortofotomapy dostępne na stronie worsip. Do rozbudowy doszło samowolnie, bowiem ani obecni właściciele ani też poprzedni nie uzyskali pozwolenia/nie zgłosili ich wykonania do właściwego organu. DWINB wyjaśnił również, że przez "rozbudowę" należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów. Z rozbudową mamy zatem do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Mając na względzie powyższe oraz to, że rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o ganki jest zgodna z wytycznymi obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, DWINB stwierdził, że PINB prawidłowo wdrożył procedurę legalizacyjną.

Na powyższe postanowienie K. B. i M. B. wnieśli skargę, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie dowolnej jego oceny, poprzez błędne przyjęcie, że doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o trzy ganki z przyziemia, w sytuacji gdy sporne ganki istniały co najmniej w chwili zakupu przez skarżących nieruchomości, a w istocie technologia ich wykonania wskazuje, że musiały zostać wybudowane ok 30-40 lat wcześniej, co nie zostało dokładnie ustalone przez organy administracji publicznej;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie i nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy do wniosku dowodowego zgłoszonego przez skarżących w zażaleniu na postanowienie organu I instancji w postaci dokumentacji fotograficznej (trzech zdjęć), dokumentującej stan nieruchomości z chwili jej nabycia - tj. w roku 2007, z której w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ganki istniały co najmniej w tej dacie, a w powiązaniu z zeznaniami większej części świadków, jak również technologii ich wykonania, że ich budowa musiała mieć miejsce w latach 60/70 XX wieku;

- art. 48 ust 2 i 3 u.p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi jej autorzy wskazali, że organ drugiej instancji swoje rozważania oparł jedynie w krótkim i lakonicznym stwierdzeniu (7 str.), że "zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że doszło do rozbudowy przedmiotowego budynku o trzy ganki z przyziemia. Wskazują na to zarówno zeznania świadków jak i ortofotomapu dostępne na stronie wrosip" W ocenie skarżących, organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił jednak na podstawie zeznań których świadków oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności zeznaniom innych świadków oraz wyjaśnieniom składanym przez samych skarżących, ani jakich dokładnie ustaleń dokonał na podstawie dowodów z "ortofotomapy dostępnych na stronie wrosip". Organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy powyższe ustalenia (na podstawie ortofotomapy) wskazywały na to, że ganków w jakieś dacie nie było, czy też, że te ganki istnieją. Nie wskazał, czy na niniejszych ortofotomapach widoczny jest budynek w jakieś dacie bez rzekomych ganków.

Skarżący zauważyli również, że istotnym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji o zakupie spornej nieruchomości, ze względu na prowadzenie przez nich działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie lokali mieszkalnych w celach mieszkaniowych innym podmiotom, była możliwość przystosowania nabywanego budynku do wynajmu na cele mieszkaniowe, w tym wielość otworów drzwiowych. Wobec tego wskazali, że na przedłożonej do zażalenia dokumentacji fotograficznej (zdjęciu nr [...]) widać wyraźnie pięć takich otworów drzwiowych, natomiast za budynkiem gospodarczym znajdowało się szóste.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieje konieczność zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., gdyż objęte skargą rozstrzygnięcie DWINB podjęte zostało z naruszeniem przepisów procesowych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że realizując konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania przepis art. 138 k.p.a. ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym – co do zasady jako postępowanie merytoryczne. Zwrot z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem organu I instancji. Ten skrót myślowy oznacza, że organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (zob. J. Zimmerman, glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95 – OSP 1997, z 4, poz. 83). Podkreśla się także zasadnie, że istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia). Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym (...) (zob. T. Woś, J. Zimmerman – glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 23.09.1986 r., sygn. akt III AZP 11/86, PiP z 1989 r., Z 8, s. 147). Podkreśla się również, że brak odniesienia się do zarzutów odwołania/zażalenia, świadczy o nierozpoznaniu przez organ II instancji istoty sprawy w jej całokształcie, co dodatkowo narusza zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. W tym zatem elemencie, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w zakresie przepisów art. 138 § 1 w związku z art. 15, art. 140 i art. 144 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. DWINB bowiem nie ocenił prawidłowości wdrożenia wobec skarżących procedury legislacyjnej ze względu na stawiane w zażaleniu zarzuty i dowody przedkładane na ich uzasadnienie. Obowiązkiem organu II instancji było zwłaszcza odnieść się do przedłożonego dowodu w postaci zdjęć należącej do skarżących nieruchomości, które według ich twierdzeń, przedstawiają budynek w chwili jego nabycia. Z tych zdjęć ma wynikać, że sporne ganki istniały co najmniej w chwili zakupu w roku 2007 nieruchomości. Ponadto, że technologia ich wykonania wskazuje, że musiały zostać wybudowane ok 30-40 lat wcześniej. Organ odwoławczy powinien zatem ocenić, czy rzeczywiście budynek posiadał tylko jedno wejście, jak ustalił to organ I instancji, czy też ganki istniały na długo przed zakupem, o czym w przekonaniu skarżących świadczy widoczna na zdjęciach technologia ich wykonania (użycie pustaków żużlobetonowych).

Zgodnie więc z zasadą dwuinstancyjności postępowania zawartą w art. 15 k.p.a. organ II instancji rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. W kontrolowanej sprawie organ rozpatrując zażalenie zupełnie nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń zażalenia i nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania uzupełniającego, które pozwoliłoby zweryfikować stanowisko wskazane w zażaleniu.

W realiach niniejszej sprawy poczynić należy jeszcze jedną uwagę, która dotyczy kluczowych w sprawie dowodów w postaci zdjęć z ortofotomapy. W ocenie Sądu, bazując na wydrukach znajdujących się w aktach sprawy, budzić musi wątpliwości tak jednoznaczna ocena tych dokumentów. W udostępnionych Sądowi aktach sprawy znajduje się pięć zdjęć z ortofotomapy, wykonanych na przestrzeni lat 2004 – 2014 . Niska jakość zdjęć (brak ostrości), co dotyczy zwłaszcza zdjęć przypisanych do lat 2004, 2008 i 2010, w przekonaniu Sądu, czyni przedwczesnym wyciągnie tak jednoznacznych wniosków nie tylko na temat okresu kiedy sporne ganki zostały dobudowane, ale w ogóle poddaje wątpliwość przydatność tych dokumentów dla kwalifikowania działań skarżących jako samowolnej rozbudowy budynku o ganki. Z tych powodów zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony o lepszej jakość zdjęciami z ortofotomapy. Dopiero na tej postawie będzie możliwe skonfrontowanie zdjęć z ortofotomapy ze zdjęciami przedłożonymi przez skarżących w zażaleniu oraz z pozostałymi zarzutami zawartymi w tym piśmie.

Zdaniem Sądu, wyjaśnienie podniesionych w tym miejscu wątpliwości stanowi element niezbędny do dokonania przez organ II instancji oceny zasadności postawionych w zażaleniu zarzutów na temat prawidłowości przeprowadzenia postępowania przed organem I instancji, a w szczególności zasadnością wdrożenia procedury legalizacyjnej. Organ ten utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji bez prawidłowego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy do czego niezbędnym było wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zawartych w złożonym przez skarżących zażaleniu. Czyniąc w ten sposób organ odwoławczy naruszyły, zdaniem Sądu, także przepisy postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nakładający na organy administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniedbanie przez organ odwoławczy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, mimo postawionych w zażaleniu zarzutów i przedłożonych dowodów, uniemożliwia kontrolę sądową prawidłowości subsumcji pod normę art. 48 ust. 2 u.p.b. okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i tym samym czyni postanowienie organu II instancji co najmniej przedwczesnym, jako oparte na niepełnym materiale dowodowym.

Ponadto w ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył przepisy art. 107 § 3 i art. 11 w związku z art. 140 k.p.a. Mimo, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zajmuje 8 strony, to w większości zawiera ono jedynie zreferowanie dotychczasowego przebiegu postępowania ze szczegółowym omówieniem zeznań świadków. W pozostałej części uzasadnienia organ II instancji przytoczył natomiast treść regulacji wynikającej z art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji/postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Merytoryczną ocenę sprawy organ odwoławczy zawarł natomiast w jednym akapicie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (zawartym na stronie 7), gdzie stwierdza się, że: "Zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że doszło do rozbudowy budynku o trzy ganki z przyziemia. Wskazują na to zarówno zeznania świadków jak i ortofotomapy dostępne na stronie wrosip. Do rozbudowy doszło samowolnie, bowiem ani obecni właściciele ani też poprzedni nie uzyskali pozwolenia/nie zgłosili ich wykonania do właściwego organu". Takie uzasadnienie niewątpliwie nie spełnia podanych wymogów. Uznać je należy za lakoniczne i zbyt ogólnikowe.

Podsumowując należało stanąć na stanowisku, że z powołanych powyżej powodów zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 w związku z art. 140 i art. 144 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko Sądu, organ II Instancji ponownie rozpatrzy niniejszą sprawę. Przeanalizuje całość dostępnych dokumentów, w tym przedłożone wraz z zażaleniem zdjęcia. Takie działanie z strony organu dopiero pozwoli na właściwą ocenę zasadności zarzutów zawartych w zażaleniu. Ponadto organ odwoławczy przedstawi szczegółową ocenę nie tylko zeznań świadków ale także ortofotomap. W ten sposób oceniony materiał dowodowy pozwoli na jednoznaczną odpowiedź na pytanie, czy w rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest twierdzenie organu I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym – w stosunku do należącego do skarżących budynku powinna zostać wdrożona procedura legalizacyjną na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. Czyniąc powyższe organ II instancji będzie miał na uwadze fakt, że w myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty w postaci przedłożonych przez skarżących zdjęć. Jednocześnie na postawie art. 80 k.p.a. obowiązkiem organu jest dokonać oceny zaistnienia samowoli budowlanej na podstawie całego materiału dowodowego. W tej sytuacji po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji - w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. - przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, gdzie wyjaśni tok rozumowania, który prowadził do zastosowania przepisów prawa budowlanego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Ponadto w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskaże również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom ewentualnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.