Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 156/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi C. F. na postanowienie Wojewody z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [....] 2008 r. nr [....] Prezydent Miasta K. orzekł o wymeldowaniu C. F. z pobytu stałego z lokalu nr [....] przy [....] w K. Decyzja została przesłana C. F. na adres: [.....], [.....], jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 5 i 12 sierpnia 2008 r. C. F. nie odebrała przesyłki.

Pismem z dnia 15 sierpnia 2014 r. C. F. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r. nr [....], domagając się jej unieważnienia. Odwołująca się wyjaśniła, że nie mogła wcześniej złożyć odwołania, gdyż w dniu 16 maja 2008 r. została wyrzucona przez syna i synową z lokalu przy [....] w K.

W dniu 17 października 2014 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo pełnomocnika C. F. z dnia 13 października 2014 r., w którym strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r. i o uchylenie w/w decyzji organu I instancji.

W piśmie z dnia 27 listopada 2014 r. C. F. wyjaśniła, że jej pismo z dnia 15 sierpnia 2014 r. jest odwołaniem, a nie wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [.....], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda stwierdził, że odwołanie C. F. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa i w związku z tym pozostawił je bez rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że decyzja organu I instancji została przesłana C. F. na wskazany przez nią adres do korespondencji, tj. [.....], [.....]. Wojewoda stwierdził, że strona pomimo pouczenia nie zawiadomiła organu I instancji o zmianie adresu do doręczeń (k. 5 akt sprawy). Przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję operator doręczył więc C. F. w dniu 19 sierpnia 2008 r. w sposób określony w art. 44 kpa (doręczenia zastępczego dokonano na skutek dwukrotnego awizowania przesyłki w dniach: 5 i 12 sierpnia 2008 r.). Zdaniem organu II instancji, data doręczenia decyzji wyznaczyła początek czternastodniowego biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, którego koniec przypadał na dzień 2 września 2008 r. Natomiast C. F. wniosła odwołanie nadając pismo 19 sierpnia 2014 r., tj. około sześć lat po terminie.

Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r. C. F. wniosła skargę na powyższe postanowienie Wojewody, domagając się jego uchylenia, ewentualnie stwierdzenia jego nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 134 w zw. z art. 129 i art. 58 oraz art. 63 i art. 64 § 2 kpa, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz że brak świadomości co do upływu terminu do wniesienia odwołania nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu co miało bezpośredni wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 6, art. 8, art. 28, art. 61 § 1, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa, obniżenie zaufania obywateli do organów państwa, jak również nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r. nie została jej skutecznie doręczona a o jej treści dowiedziała się dopiero w sierpniu 2014 r., kiedy to na jej pisemny wniosek z dnia 27 lipca 2014 r. została jej doręczona kserokopia w/w decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że decyzja organu I instancji została przesłana na adres [.....] w K., a z którego to miejsca zamieszkania została bezprawie wyrzucona w dniu 16 maja 2008 r. Nie miała zatem możliwości zapoznania się z jej treścią, jak również złożenia od niej odwołania. W związku z tym skarżąca uważa, że skoro decyzja organu I instancji nie została jej skutecznie doręczona to nie mogła uchybić terminowi do wniesienia odwołania, gdyż bez jej doręczenia termin z art. 129 § 2 kpa nie rozpoczął nawet biegu. Zdaniem skarżącej, nie ustalenie przez organ, czy decyzja została jej skutecznie doręczona, stanowi naruszenia art. 7 i art. 77 kpa. Skarżąca wskazała również, że wprawdzie w odwołaniu nie zawarła wprost wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to jednak w jego treści wskazała na okoliczności jednoznacznie potwierdzające, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, a tym samym spełniła przesłanki określone w treści art. 58 § 1 i 2 kpa. Ponadto skarżąca uważa, że organy winny były ją pouczyć o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przyjęcie zaś przez organ założenia, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy złożyć zanim w ogóle skarżąca powzięła wiedzę o uchybieniu terminowi nie budzi zaufania do postępowania organów. Skarżąca podniosła więc, że skoro złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to stwierdzenie przez Wojewodę uchybienia terminu na podstawie art. 134 kpa nastąpiło niezgodnie z przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi materiał dowodowy nie potwierdza, by doręczenie skarżącej decyzji było nieskuteczne. Przesyłka zawierająca decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [....] 2008 r. została bowiem nadana na adres podany przez skarżącą w toku postępowania – K. [.....]. (karta nr 13 akt administracyjnych [....]). Skarżąca była też pouczona o obowiązku powiadomienia organu o zmianie adresu i skutkach niedopełnienia tego obowiązku (karta nr 5 oraz nr 6 akt administracyjnych [.....]). Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącej, że z lokalu przy [....] została w dniu 16 maja 2008 r. wyrzucona przez syna i synową organ II instancji wskazał, że z akt administracyjnych nie wynika, by po dacie opuszczenia lokalu w K. przy [.....], skarżąca powiadomiła organ o zmianie adresu dla doręczeń bądź o jakichkolwiek przeszkodach, które uniemożliwiałyby doręczanie korespondencji pod dotychczasowy adres. Odnosząc się z kolei do zarzutu wadliwego przyjęcia przez organ, że odwołanie skarżącej należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Wojewoda uznał ten zarzut również za nie zasadny. Organ II instancji powołał się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym prośba o przywrócenie terminu może być zawarta w oddzielnym piśmie bądź też w treści pisma (odwołania, zażalenia), dla wniesienia którego termin był określony. Istotnym jest, aby zainteresowany miał świadomość, że ma miejsce uchybienie terminu i że od jego woli zależy przywrócenie tego terminu. Natomiast w przedmiotowej sprawie odwołanie było traktowane przez skarżącą w dacie jego wniesienia nie jako odwołanie od decyzji, lecz jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Trudno zatem przyjmować, zdaniem organu, że skarżąca w dacie wniesienia tego pisma, wyrażała wolę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Wojewody, nie zasadne jest twierdzenie skarżącej, że argumentacja odwołania uzasadnia domniemanie, że jej intencją było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pisma skarżącej z dnia 15 sierpnia 2014 r. nie można bowiem uznać za prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ pismo to nie spełnia wymagań ujętych w art. 58 § 2 kpa. Nie ma w nim bowiem żądania przywrócenia uchybionego terminu, a treść tego pisma świadczy jednoznacznie, że skarżąca kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r. Zdaniem organu, okoliczność opuszczenia przez skarżącą lokalu przy [....] w K., nie zmienia faktu, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wystąpienia z prośbą o przywrócenie terminu. Nawet gdyby przyjąć, że celem skarżącej było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to konkluzja taka powinna wynikać wprost ze złożonego przez nią podania, a nie być ustalana przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z zawartych w piśmie twierdzeń. Wojewoda wskazał również, że z materiału dowodowego wynika, że skarżąca była zameldowana na pobyt czasowy pod adresem K. gmina C., natomiast jej spór z synem nie dotyczył korzystania z lokalu przy [....] w K., lecz korzystania z lokalu przy [.....] w K. Organ II instancji nie zgodził się również z zarzutem skarżącej, że zaniechano pouczenia jej o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż żaden przepis prawa nie nakłada na organy rozpatrujące sprawy w trybie administracyjnym takiego obowiązku. Zdaniem organu II instancji, nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 63 i art. 64 § 2 kpa. Złożenie po terminie odwołania, bez równoczesnego wniesienia prośby o przywrócenie terminu nie jest bowiem brakiem odwołania, który nakazywałby wezwanie przez organ wnoszącego do usunięcia braku w trybie art. 64 § 2 kpa. Wojewoda dodał też, że przepis art. 64 § 2 kpa dotyczy trybu usuwania braków podania, które zostało wniesione do organu administracji publicznej. Natomiast w przedmiotowej sprawie prośba o przywrócenie uchybionego terminu nie została zawarta w piśmie skarżącej z dnia 15 sierpnia 2014 r., a więc jej nie było. Nie można zatem, zdaniem organu, rozprawiać o brakach podania, które nie istnieje. Wojewoda stwierdził, że nie ma również podstaw dla stwierdzenia, że skarżąca składając pismo traktowane przez nią jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, spełniła przesłanki określone w art. 58 § 1 i § 2 kpa. Wprawdzie prośba o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została nadana do organu, jednakże nie został zachowany wymóg jednoczesności, o którym mowa w art. 58 § 1 kpa. Ponadto zdaniem organu II instancji, ze względu na fakt, że prośba o przywrócenie terminu została nadana do organu w dniu 13 października 2014 r. w piśmie nazwanym "Zgłoszeniem pełnomocnictwa", a wiadomość o decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r., jak wskazał pełnomocnik skarżącej w w/w Zgłoszeniu, skarżąca powzięła w sierpniu 2014 r., kiedy kopia tej decyzji została jej doręczona, nie została spełniona przesłanka złożenia prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, określona w art. 58 § 2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Sądu, skarga C. F. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podkreśla, że w pełni podziela stanowisko Wojewody zawarte w zaskarżonym postanowieniu i odpowiedzi na skargę. W szczególności należy stwierdzić, że materiał dowodowy wskazuje na skuteczne doręczenie skarżącej decyzji, albowiem decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [....] 2008 r. została wysłana na adres podany przez skarżącą w toku postępowania – K. [.....], co wynika z karty nr 13 akt adm. o nr [....], a z karty nr 5-6 tych akt adm. wynika, że skarżąca była też pouczona o obowiązku powiadomienia organu o zmianie adresu i skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Słusznie organ podniósł, że o ile zgodne z prawdą są twierdzenia skarżącej, że z lokalu przy [.....] została w dniu 16 maja 2008 r. wyrzucona przez syna i synową, to jednak z akt administracyjnych istotnie nie wynika, aby po dacie opuszczenia lokalu w K. przy [.....] skarżąca powiadomiła organ o zmianie adresu dla doręczeń bądź o jakichkolwiek przeszkodach, które uniemożliwiałyby doręczanie korespondencji pod dotychczasowy adres.

Sąd podziela także stanowisko organu wskazujące, że wobec nie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, odwołanie wniesione przez skarżącą po 6 latach od doręczenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [.....] 2008 r. zostało w sposób oczywisty wniesione z uchybieniem terminu 14 dni do wniesienia tego odwołania, albowiem przepis art. 129 § 2 kpa stanowi: "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie".

Mając powyższe na względzie Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organ przepisów prawa i uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zatem - na podstawie powołanych wyżej przepisów - skargi nie uwzględnił i orzekł w oparciu o art. 151 p.p.s.a. - jak w sentencji.