Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 343/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 43, art. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.B. (dalej zwanego Skarżącym) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako: SKO lub Kolegium) z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji;

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], skierował Skarżącego, posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja zawierała pouczenie o terminie oraz sposobie jej zaskarżenia. Z zalegającego w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że została ona skierowana na adres Skarżącego i odebrana przez dorosłego domownika - W.B., w dniu 1 października 2018 r.

W dniu 21 grudnia 2018 r. do Kancelarii Urzędu Miasta [...] wpłynęło odwołanie od w/w decyzji złożone przez Skarżącego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], SKO w [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej: K.p.a.), stwierdziło, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na treść przepisów prawa wyjaśniło, że odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tegoż organu w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Następnie Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] została odebrana przez dorosłego domownika w dniu 1 października 2018 r., natomiast odwołanie zostało złożone w dniu 21 grudnia 2018 r., a zatem po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, który to upłynął w dniu 15 października 2018 r. Organ zauważył ponadto, że Skarżący w odwołaniu nie zawarł jakiegokolwiek stwierdzenia, które pozwoliłoby na uznanie go za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) na opisane wyżej postanowienie, Skarżący nie odniósł się do stwierdzonego przez Organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a jedynie opisał swoją trudną sytuację życiową oraz podał argumenty mające przemawiać o słuszności złożonego wcześniej odwołania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia.

Wezwaniem z dnia 7 czerwca 2019 r., Sąd zwrócił się do organu odwoławczego o udzielenie wyjaśnień, w jaki sposób zostało wniesione odwołanie od w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2018 r. – osobiście, czy za pośrednictwem operatora pocztowego, a w przypadku jego wniesienia za pośrednictwem operatora pocztowego również o nadesłanie koperty, w której zostało ono nadane.

W odpowiedzi na wezwanie Kolegium przesłało wyjaśnienia udzielone przez organ I instancji w piśmie z dnia 18 czerwca 2019 r., w którym organ ten poinformował, że odwołanie Skarżący złożył osobiście w Kancelarii Urzędu Miasta [...] w dniu 21 grudnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga została oddalona w całości, bowiem okazała się zupełnie niezasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

WSA nie mógł na podstawie przytoczonych wyżej regulacji uwzględnić skargi bowiem postanowienie SKO nie narusza prawa w żadnym kluczowym wymiarze. Stan faktyczny sprawy stwierdzenia uchybienia terminu został ustalony przez Organ zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Wobec materii zaskarżonego postanowienia SKO, przypomnieć należy, że w myśl art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Skutki naruszenia przez stronę powyższej regulacji określa jednoznacznie art. 134 K.p.a., który stanowi: Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie obciąża decyzję organu drugiej instancji wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem narusza nie tylko przepis K.p.a. o terminie złożenia odwołania – art. 129 § 2 K.p.a. - ale także zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1, 2, 3 K.p.a.

W sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania Sądu, decyzja organu pierwszej instancji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2018 r., o nr [...], o skierowaniu na badania lekarskie, została doręczona stronie skarżącej R.B. w dniu 1 października 2018 r. Przesyłkę zawierającą decyzję odebrał dorosły domownik, który podjął się doręczenia przesyłki adresatowi, co potwierdza adnotacja doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczenie decyzji nastąpiło więc w zgodzie z art. 43 k.p.a., który stanowi: W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Decyzja Prezydenta zawiera wyczerpujące pouczenie o prawie złożenia środka zaskarżenia oraz o związanym z tym trybem wnoszenia tego środka. SKO słusznie przyjęło w treści uzasadnienia swego postanowienia, że termin na wniesienie odwołania wynoszący 14 dni od dnia doręczenia decyzji upłynął dla skarżącego 15 października 2018 r. w poniedziałek.

R.B. swe pismo nazwane odwołaniem od opisanej decyzji Prezydenta, datowane na dzień 19 grudnia 2018 r., złożył osobiście w Kancelarii Prezydenta Miasta [...] dnia 21 grudnia 2018 r. W treści odwołania Strona nie wyraziła żądania przywrócenia uchybionego terminu do jego wniesienia; wyrażono w nim prośbę o przesunięcie ustalonego na dzień 15 marca 2019 r. terminu badania lekarskiego, uzasadniając tą prośbę złym stanem zdrowia.

Nie podlega kwestii, że skarżący w sposób oczywisty uchybił prawnemu obowiązkowi złożenia odwołania w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji Prezydenta. W tych okolicznościach SKO było zobowiązane przepisem art. 134 K.p.a. do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie budzi wątpliwości także i to, że skarżący nie składał do organu odwoławczego prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. uznaje się w orzecznictwie jako rażące naruszenie prawa.

Wobec powyższych faktów zarzuty skargi skoncentrowane na zupełnie innych kwestiach niż uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie mogły w żadnej mierze zaważyć na wyniku sprawy sądowoadministracyjnej, dotyczącej legalności zastosowania przez Organ przepisu art. 134 K.p.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym postanowienia wydanego na podstawie art. 134 K.p.a. w związku z uchybieniem terminu do wniesienia środka odwoławczego, Sąd nie kontroluje legalności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, bowiem rozstrzygnięcie to nie podlegało kontroli organu drugiej instancji. Ponadto, rozważanie o prawidłowości tego rodzaju zarzutów prowadziłoby do oczywistego naruszenia przez Sąd zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 3 K.p.a.

Z powyższych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.