Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 22/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-07-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J.i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. M. M. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 309,80 (słownie: trzysta dziewięć 80/100) złotych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r., skarżącym przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, to jest obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., na pełnomocnika strony skarżącej został wyznaczony adwokat M. M., któremu strona skarżąca udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Pełnomocnik na rozprawie przed tutejszym Sądem wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały mu zapłacone przez skarżących oraz zwrot zryczałtowanych kosztów dojazdu w wysokości 30 zł samochodem osobowym o pojemności silnika 1600 m3.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, a w innych sprawach – 240 zł.

Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy, to jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, wynagrodzenie, które należy zasądzić pełnomocnikowi z urzędu, wynosi 240 zł. Wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o podatek od towarów i usług w wysokości 52,80 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia.

Do kwoty wynagrodzenia należy doliczyć opłatę skarbową od złożonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków, na podstawie § 19 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują (poza wynagrodzeniem ustalonym na podstawie przepisów rozporządzenia – pkt 1) niezbędne udokumentowane wydatki. Wyjaśnienia wymaga, że wnoszący o zasądzenie kosztów takiego wydatku nie udokumentował. Niemniej, zgodnie z przepisami ustawowymi regulującymi tę opłatę, Sąd zobligowany był zgłosić właściwemu organowi podatkowemu brak opłaty skarbowej, co zostało stosownie udokumentowane w aktach sprawy. W rezultacie wydatek ten niewątpliwie był lub będzie przez adwokata z urzędu poniesiony.

Co do wniosku o zwrot ryczałtu za dojazd na rozprawę, to należy zauważyć, że przytoczona wyżej regulacja, zarówno ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości (zwłaszcza w § 19, wyliczającym w dwóch punktach, co obejmują koszty nieopłaconej pomocy prawnej), przewiduje zwrot tylko niezbędnych, udokumentowanych wydatków – nie ma mowy o ich formach zryczałtowanych. Wnioskodawca nie przedłożył natomiast żadnego dokumentu potwierdzającego wydatku na dojazd do siedziby Sądu. Brak było zatem podstaw do zasądzenia tej kwoty.

Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.