Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 29/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1, art. 149, art. 154 § 6, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 roku sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, że bezczynność Dziekana Wydziału Lekarsko – Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Dziekanowi Wydziału Lekarsko – Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. grzywnę w wysokości 4 000 (czterech tysięcy) złotych.


UZASADNIENIE

III SAB/Łd 29/12

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 września 2012 r. K. K. (dalej: skarżący) wniósł – za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "Skargę na bezczynność Uniwersytetu Medycznego w Ł".

W stanie faktycznym sprawy, w dniu [...] Dziekan Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł., działając na podstawie art. 190 ust. 1 i ust. 2 oraz 207 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) [dalej: ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym] oraz § 18 ust. 2 pkt 3 Regulaminu studiów Uniwersytetu Medycznego w Ł. uchwalonego uchwałą nr 36/2003 Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 104 k.p.a. wydał decyzję o skreśleniu K. K. z listy studentów trzeciego roku studiów Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. Powodem skreślenia było niezaliczenie trzeciego roku studiów.

W dniu [...] Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania K. K. od powyższej decyzji, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art.190 ust. 2 pkt. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z 18 ust. 2 pkt. 3 Regulaminu studiów Uniwersytetu Medycznego w Ł., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] do WSA w Łodzi wniósł K. K.

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. (sygn. akt III SA/Łd 576/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...].

W orzeczeniu Sąd zawarł wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy skarżącego. Wskazał w związku z tym przede wszystkim, iż przed wydaniem decyzji organy winny przeprowadzi dokładne postępowanie dowodowe, w szczególności wyjaśnić, czy skarżącemu przysługiwał trzeci termin zdawania egzaminu z patofizjologii w 2008 roku oraz jakie były przyczyny nieuwzględnienia wniosków studenta o przeprowadzenie egzaminów komisyjnych z farmakologii i immunologii w trybie przewidzianym w § 13 ust. 5 regulaminu studiów. Przed wydaniem decyzji organy winny również umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów.

W dniu 5 września 2012 r. K. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "Skargę na bezczynność Uniwersytetu Medycznego w Ł.", zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wnosząc o:

1. Zobowiązanie władz Uniwersytetu Medycznego w Ł. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 576/09 z dnia 23 lutego 2010 r. włącznie z wydaniem kserokopii prac pisemnych skarżącego wraz z naniesionymi przez egzaminatorów poprawkami z przedmiotów Patofizjologii, Farmakologii, Immunologii z 2008 roku;

2. Zobowiązanie organu I instancji - Kierownika Oddziału Stomatologicznego Wydziału Lekarskiego do wykonania decyzji Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...];

3. Zobowiązanie władz Uniwersytetu Medycznego w Ł. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi K. K. przedstawił precyzyjnie stan faktyczny sprawy. Wskazał także, że pismem z dnia [...] lipca 2012 r., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. złożył do organu II instancji (Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł.), zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tym samym piśmie wezwał również władze Uniwersytetu Medycznego do wykonania wyroku WSA w Łodzi.

W piśmie z dnia [...] października 2012 r., stanowiącym uzupełnienie braków formalnych skargi, strona doprecyzowała, że organem pozostającym w bezczynności jest organ I instancji, tj. Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł.

W odpowiedzi na skargę Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została przez skarżącego złożona w organie w dniu 5 września 2012 r. Dalej organ wskazał, iż po ponownym rozpoznaniu sprawy w dniu [...] Kierownik Oddziału Stomatologicznego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. wydał decyzję o skreśleniu K. K. z listy studentów III roku studiów Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologicznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. Skarżący w dniu [...] października 2010 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Na skutek złożonego odwołania organ II instancji - Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił z przyczyn formalnych w całości zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji. Następnie w dniu [...] organ I instancji wydał ponowną decyzję o skreśleniu K. K. z listy studentów III roku studiów Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologicznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. Decyzja ta, jak wskazał organ, zawierająca obszerne uzasadnienie uwzględniające wskazania Sądu co do sposobu wyjaśnienia sprawy, została skierowana do skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł., nie zachodziła sytuacja bezczynności organu, ponieważ została wydana decyzja w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś, H. Knysiak –Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, str. 84). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną czy niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. W konsekwencji skarga na bezczynność stanowi nie tylko środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej, ale także ważny element zapewniający prawidłową wykładnię przepisów prawa administracyjnego materialnego, określających formy działania organów (zob. T. Woś, op.cit. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt SAB 23/87).

Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

Stosownie przy tym do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji, sprowadza się do tego, iż skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Analiza akt niniejszej sprawy upoważnia do stwierdzenia, że skarżący spełnił wszelkie warunki formalne warunkujące skuteczność wniesienia skargi na bezczynność. Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wniósł "skargę" do Rektora Uniwersytetu Medycznego na bezczynność organu, tj. Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego polegającą na niezałatwieniu przez organ I instancji w terminie w sprawy skarżącego, tj. niewydanie decyzji po uchyleniu decyzji poprzedniej w związku z jej uchyleniem przez organ odwoławczy, a tym samym niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 lutego 2010 r. (sygn. akt III SA/Łd 576/09). Należy uznać, że tym samym skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu bezczynności w postaci niewydania decyzji rozstrzygającej sprawę skarżącego merytorycznie wskazać należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przepisu tego wynika á contario, że w przypadku wydania przez organ pozostający w bezczynności decyzji, postanowienia lub innego aktu zasadnym jest umorzenie prowadzonego postępowania przez sąd, nawet wówczas, gdy ta decyzja, postanowienie lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.

Jeżeli do dnia orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności winno zatem co do zasady podlegać umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.

Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie, po wyroku Sądu z dnia 23 lutego 2010 r. Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego wydał stosowną decyzję rozstrzygającą sprawę skarżącego merytorycznie. Decyzja ta została następnie uchylona przez organ odwoławczy, w efekcie więc w obrocie prawnym nie pozostawała merytoryczna decyzja załatwiająca sprawę skarżącego. Następnie, już po wniesieniu skargi na bezczynność Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. przez K. K., a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, organ I instancji w dniu [...] wydał decyzję w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów III roku studiów Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologicznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. Zapadło więc merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Wydanie tej decyzji spowodowało, że Dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. przestał być formalnie bezczynny i to przed wyrokowaniem przez tutejszy Sąd w ramach wniesionej skargi na bezczynność organu I instancji.

Uznając zatem, że bezczynność organu I instancji ustała najpóźniej w dacie wydania decyzji z dnia [...], należało postępowanie sądowe umorzyć, o czym orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 wyroku). Zachodzi bowiem bezprzedmiotowość orzekania w sprawie w zakresie w jakim Sąd mógłby zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu. W tym też zakresie odwołać się należy do treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08.

Przechodząc do dalszych rozważań przypomnieć jednakże należy, że z dniem 17 maja 2011 r. miała miejsce zmiana art. 149 ustawy p.p.s.a. Przepis ten został rozszerzony przez art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011 r., Nr 34, poz.173). Powyższą nowelizacją nałożono na sądy obowiązek orzekania przy bezczynności i przewlekłości postępowania w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle wykładni art. 149 ustawy p.p.s.a. utrwalony został pogląd, że w świetle znowelizowanej treści powoływanego przepisu wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 powoływanej ustawy w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy p.p.s.a.) oraz w zakresie ewentualnego wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.).

O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można bowiem mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 zdanie drugie ustawy p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 tej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny.

W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 ustawy p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny.

Zatem, przepis art. 149 ustawy p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 ustawy p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, zaistniały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. w wydaniu decyzji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak bowiem wynika z analizy akt sprawy, organ I instancji (Dziekan Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł.), po uchyleniu pierwotnych decyzji organów przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., wydał kolejną decyzję w dniu [...] (decyzja o skreśleniu skarżącego z listy studentów). Już w tym przypadku zachodziły podstawy do stwierdzenia, że mamy do czynienia z rażącym naruszenie prawa w postaci naruszenia norm art. 35 k.p.a. Od momentu bowiem przekazania akt organowi przez Sąd (maj 2010 r.) do wydania przez organ decyzji z dnia [...] upłynęły ponad 4 miesiące. Decyzja ta została następnie uchylona ze względów formalnych przez organ II instancji w dniu [...]. W wyniku uchylenia Dziekan Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. zobowiązany był ponownie rozpoznać sprawę.

Rolą organu I instancji było więc wydanie decyzji merytorycznej w oparciu o zgromadzony już materiał dowodowy. Rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło jednakże dopiero w dniu [...], już po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność. Zapadło zatem po upływie prawie dwóch lat od daty wydania decyzji uchylającej przez organ odwoławczy.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że ustawa kodeks postępowania administracyjnego precyzyjnie określa czasowe granice załatwienia sprawy administracyjnej. Zgodnie z 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Przedmiotowa sprawa zalicza się do kategorii spraw uregulowanych w art. 35 § 3 k.p.a., a więc wymagających postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym powinna zostać załatwiona nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania z uwzględnieniem terminów, których nie wlicza się stosownie do art. 35 § 5 k.p.a.

Z tego też względu, mając na uwadze, iż decyzja merytoryczna w stosunku do skarżącego nie została rozstrzygnięta w ustawowym terminie (wynoszącym, co do zasady, 30 dni, a maksymalnie i tylko wyjątkowo 2 miesiące) i od dnia uchylenia pierwotnej decyzji przez organ odwoławczy do dnia wydania decyzji przez organ I instancji z dnia [...] minęło bezskutecznie prawie dwadzieścia jeden miesięcy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie ustawy p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa wynikającym z jawnego pogwałcenia norm art. 35 k.p.a. (pkt 2 sentencji wyroku).

W ocenie Sądu brak jakichkolwiek działań ze strony Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. w okresie gdy znane już mu było stanowisko organu odwoławczego i stanowisko wyrażone w uprzednim wyroku zapadłym w tej sprawie przed WSA w Łodzi w przedmiocie wadliwości prowadzonego postepowania w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów, uznać należy za nierzetelne i naganne. Organ nie wykazał bowiem w żadnym razie, aby od dnia przekazania mu akt sprawy (po uchyleniu uprzedniej jego decyzji) podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu sprawy i zgromadzenia ewentualnej innej – oprócz już posiadanej - niezbędnej dokumentacji, a tym bardziej do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, czym rażąco naruszył przepis art. 35 k.p.a. Organ nie dochował również obowiązku zawiadamiania strony o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy, czym z kolei rażąco naruszył przepis art. 36 k.p.a.

Wskazane fakty i postawa objętego skargą organu spowodowały, że Sąd orzekający przyjął, iż w niniejszym przypadku miała miejsce bezczynność o charakterze kwalifikowanym.

Zgodnie z art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. sąd może orzec na wniosek (lub z urzędu) o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a.

Artykuł 154 § 6 powoływanej ustawy stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M. P. z 2013 r., poz. 89), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3.521,67 zł. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, grzywna w kwocie 4.000 zł jest adekwatna do opisanego czasu pozostawania organu w bezczynności w tej sprawie.

Odnosząc się końcowo do zgłoszonego w ramach żądań skargi przez skarżącego żądania "Zobowiązania władz Uniwersytetu Medycznego w Ł. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a.", zdaniem Sądu powyższe wykracza poza zakres kognicji sądów administracyjnych, bowiem jak wspomniano we wstępie niniejszego uzasadniania, co do zasady kontrola orzecznicza Sądu ogranicza się jedynie do oceny legalności zaskarżonych aktów administracyjnych.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji.

m.m.