Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 217/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006, sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podniesiono, że ewentualne przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącą na wyrządzenie znacznej szkody. Spółkę wiążą umowy kredytowe z bankami, a ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, celem wyegzekwowania podatku dochodowego za rok 2006 w kwocie 5.520.561, 00 zł, wyczerpuje przesłanki, umożliwiające bankowi wypowiedzenie umowy kredytowej i zażądanie natychmiastowej spłaty kredytu. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot wyegzekwowanego podatku nie naprawi wyrządzonej poprzez wszczęcie egzekucji szkody, która w ocenie skarżącej może sprowadzać się również do zmniejszenia jej wiarygodności kredytowej. Spółka posiada znaczny majątek, który jest znany organom podatkowym i który daje gwarancję zaspokojenia zobowiązań podatkowych. W ocenie skarżącej, przedstawione okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61§ 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter zamknięty, zatem inne okoliczności (np. sporny charakter należności) nie mogą być brane pod uwagę. Wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w ten sposób, iż brak ochrony tymczasowej doprowadzi do powstania takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - Wyd. Prawnicze LexisNexis 2006, s. 190 i powołane tam orzecznictwo). Jednakże to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.).

W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazują na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyegzekwowanie środków należnych na podstawie ostatecznej decyzji niewątpliwie pozbawia stronę skarżącą możliwości korzystania z tych środków. Jest to jednak normalny skutek wykonania decyzji określających zobowiązanie publicznoprawne wobec podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Należy przy tym podkreślić, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności.

Jakkolwiek pozostająca do zapłaty kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie wysoka, a skarżąca podnosiła, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego umożliwi bankowi wypowiedzenie umowy kredytowej i zażądanie natychmiastowej spłaty kredytu, co spowoduje szkodę dla spółki, która również będzie się sprowadzać do zmniejszenia jej wiarygodności kredytowej, lecz okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W uzasadnieniu wniosku znalazły się wyłącznie ogólnikowe stwierdzenia wsparte jedynie kopiami umów kredytowych.

Co istotne, we wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącej spółki (np. dochodów (straty), wydatków). Skarżąca nie przedłożyła również żadnych dokumentów (np. finansowo – księgowych, bankowych), na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jej aktualnej płynności finansowej. Tym samym uniemożliwiło to Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez skarżącą Spółkę działalność gospodarczą.

W świetle powyższego zasadne jest stwierdzenie, iż przedstawiona przez skarżącą Spółkę argumentacja nie odnosi się do konkretnych zdarzeń, znajdujących poparcie w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest, bowiem wystarczające wyłącznie przywołanie okoliczności. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.