Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 942/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. W. J., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A", reprezentowany przez pełnomocnika E. P.-S., zwrócił się z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie oraz sprawowanie dozoru nad pojazdem marki [...] nr rej. [...].

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił przyznania stronie ww. wynagrodzenia.

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w dniu [...] r. wydało postanowienie nr [...], którym uchyliło w całości zaskarżone doń rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium wskazało, że organ I instancji nie przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy W. J. mógł być uznany za podmiot wyznaczony przez starostę do usuwania i przechowywania pojazdów.

W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o dokumenty potwierdzające, że w okresie, za jaki strona domaga się zapłaty firma "A" była jednostką wyznaczoną przez Miasto C. do usuwania i przechowywania pojazdów. Ponadto strona została wezwana do doprecyzowania, za jaki okres domaga się zapłaty oraz do wskazania kwoty, której się domaga.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik W. J. wskazała kwotę dobowego wynagrodzenia wynoszącą [...] zł za dobę, uzasadniając, że zostało ono wyliczone metodą porównawczą oraz poinformowała, że nie posiada umów zawartych z Gminą.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ponownie odmówił W. J. przyznania wynagrodzenia za usunięcie i sprawowanie dozoru nad pojazdem marki [...] nr rej. [...] od dnia usunięcia pojazdu z drogi do dnia odbioru z parkingu przez właściciela. W uzasadnieniu wskazano m.in., że wezwano stronę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego, że w okresie od [...] r. do dnia odbioru pojazdu z parkingu przez właściciela, firma "A" była jednostką wyznaczoną przez Gminę C. do usuwania i przechowywania pojazdów oraz do przedłożenia dokumentów potwierdzających poniesione wydatki przy sprawowaniu dozoru. Zgodnie z pismem pełnomocnika E. P. – S. z dnia [...] r. strona nie posiada umów zawartych z Gminą. Nie przedstawiła również żadnych dokumentów potwierdzających poniesione wydatki przy sprawowaniu dozoru. Zatem strony niniejszego postępowania nie łączył żaden związek prawny i wnioskodawca nie może wysuwać żadnych roszczeń w stosunku do Gminy. Ze skutecznym żądaniem przyznania w trybie administracyjnym wynagrodzenia za dozór może wystąpić tylko podmiot prowadzący parking wyznaczony przez starostę na mocy obowiązującego w danym okresie przepisu prawa.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się W. J., w którego imieniu zażalenie wniosła E. P.-S. W zażaleniu ponownie zarzucono, że sprawa dotycząca przyznania wynagrodzenia ma charakter administracyjny a nie cywilny, co zostało przesądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział Gospodarczy sygn. akt. [...] oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Gospodarczy Odwoławczy, sygn. akt. [...].

Ponadto w zażaleniu zarzucono, że Policja nie mogła dawać zleceń podmiotom nieuprawnionym do wykonywania zadań dotyczących dozorowania pojazdów, a żalący nie działał samowolnie lecz przyjmując sporny pojazd na parking działał na zlecenie organu administracji.

W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U.2012, Nr 1137 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie "P.r.d.") przewidziane zostały dwa katalogi przypadków, w których dochodzi do usunięcia pojazdu na koszt jego właściciela. Usunięcie pojazdu następuje obligatoryjnie (ust. 1) bądź fakultatywnie (ust. 2 i ust. 3). Art. 130a P.r.d. został znowelizowany ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2010, Nr 152, poz. 1018 z późn. zm.). W brzmieniu sprzed tej nowelizacji zgodnie z art. 130a ust. 5a P.r.d. w przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Pojazd ten, o czym stanowił już art. 130a ust. 5c P.r.d., podlegał umieszczeniu na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustalała rada powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a wydanie pojazdu następowało po okazaniu dowodu uiszczenia tej opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.).

Przywołany powyżej art. 130a ust. 5a P.r.d. w ramach nowelizacji został uchylony, ze skutkiem od dnia 21 sierpnia 2011 r. Od tej daty czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c P.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f P.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie (art. 130a ust. 5c w znowelizowanym brzmieniu). Wysokość tych opłat jest corocznie ustalana w drodze uchwały rady powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a same opłaty stanowią dochód własny powiatu (art. 130a ust. 6e P.r.d.). Wydanie pojazdu nadal następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.).

Jak dalej wskazało Kolegium, przywołując w tej mierze wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Po 727/15, zarówno przed nowelizacją art. 130a P.r.d. dokonaną ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, jak i po tej nowelizacji, artykuł ten nie reguluje kwestii związanej z wynagrodzeniem na rzecz jednostki, która usunęła dany pojazd z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, w tym zwłaszcza nie reguluje ani trybu dochodzenia tego wynagrodzenia, ani też sposobu ustalenia jego wysokości.

Dla ustalenia zasad wynagrodzenia jednostki, która pojazd usunęła oraz go przechowuje, istotne znaczenie ma charakter stosunku prawnego, którego przedmiotem są te czynności. Rozstrzygając o charakterze prawnym wskazanego stosunku prawnego zasadnym jest, zdaniem Kolegium, przywołanie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Uchwała ta zapadła na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. W uchwale tej przesądzone zostało, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2002, Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) w zw. z § 3 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002, Nr 50, poz. 449).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podstawową kwestią jest to, czy W. J. może być uznany za podmiot wyznaczony przez starostę do usuwania i przechowywania pojazdów. Przedstawione powyżej podstawy do przyznania wynagrodzenia za okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrotu kosztów związanych z wykonywaniem dozoru znajdują bowiem zastosowanie wyłącznie do jednostek wyznaczonych, przez właściwego starostę, do usuwania pojazdów oraz do prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym pojazdy te się umieszcza, na podstawie art. 130a ust. 5a i 5c P.r.d. - w brzmieniu obowiązującym przed 21 sierpnia 2011 r. (tego okresu dotyczą żądania żalącego o przyznanie wynagrodzenia).

W toku przeprowadzonego postępowania pełnomocnik W. J. nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednostkę wyznaczoną przez właściwego starostę. W ocenie Kolegium takiego statusu nie sposób wywieść także ze znajdującej się w aktach sprawy dyspozycji usunięcia spornego pojazdu.

Rozstrzygając kwestię, czy W. J., jako przedsiębiorca posiadał status "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę" Kolegium wzięło pod uwagę także materiał dowodowy zebrany w sprawie nr [...] równolegle rozpatrywanej przez Kolegium, a dotyczącej zażalenia W. J. – "A" na postanowienie Prezydenta Miasta C. w dniu [...] r. nr [...]. Pismem z dnia [...]r. skierowanym w tamtej sprawie do organu I instancji strona przesłała szereg umów. Nie mniej stroną żadnej z umów nie był Prezydent Miasta C. Przedstawione umowy nie świadczą zdaniem Kolegium o posiadaniu przez W. J. statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę". Statusu jednostki wyznaczonej nie można także wywieść ze znajdującego w aktach sprawy [...] pisma z dnia [...] r. skierowanego przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Transportu i Ewidencji Gospodarczej (TEG [...]). W piśmie tym jest bowiem mowa o umowie, przesłanej w celu jej podpisania oraz zwrotnego przesłania do Wydziału Transportu i Ewidencji Gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało jednak, że do podpisania tej umowy doszło, ani tym bardziej jakiego okresu miała ta umowa dotyczyć oraz jaka miała być jej treść. Należy podkreślić, że w zasobach Gminy brak jest umów z W. J.

W konsekwencji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że W. J. w okresie, za który domaga się przyznania wynagrodzenia nie posiadał statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę". Stanowi to wystarczającą podstawę do odmowy przyznania wynagrodzenia. Dla porządku należy odnotować, że żalący się nie wykazał wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Za niewystarczające w tym zakresie musi być uznane ograniczenie się przez stronę wyłącznie do wyliczenia wysokości wynagrodzenia metodę porównawczą.

Pismem z dnia [...] r. W. J., reprezentowany przez E. P.-S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie organu II instancji, domagając się uchylenia go i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu pełnomocnik podniosła, iż jej zdaniem sprawa była już rozpatrzona przez sądy powszechne i wyraźnie stronie skarżącej, wskazywano drogę administracyjną, co więcej to Sąd II instancji stwierdził, że koszty winien ponosić Skarb Państwa, więc skarżący nie ma możliwości ponownego wdawania się w spór.

Odnosząc się do zarzutu nie posiadania umowy z Gminą w skardze podkreślono, że skarżący nie usunął pojazdu samowolnie tylko na zlecenie Policji, z którą skarżący miał podpisaną umowę.

Ponadto, zdaniem pełnomocnik, skarżący w sposób prawidłowy przedstawił i wyliczył należne wynagrodzenia, notabene strona skarżąca uważa, że przy ustalaniu należnego wynagrodzenia za dozór powinno stosować się przepisy uchwały Rady Miasta, gdyż dyskryminowanie jednego z podmiotów narusza podstawową zasadę państwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W szczególności Sąd nie stwierdził wydania kontrolowanego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy czy z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też z innym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo bowiem, w zgodzie z obowiązującymi w tej mierze normami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. w przedmiocie odmowy przyznania stronie dozorującej wynagrodzenia za usunięcie i sprawowanie dozoru nad pojazdem marki [...] nr rej. [...].

W pierwszej kolejności należy w tym miejscu wskazać, że jak wynika z akt sprawy dyspozycję usunięcia pojazdu policjant wydał w dniu [...] r. Z uwagi na to, że pojazd stanowił dowód rzeczowy przestępstwa, zwrócony został właścicielowi, "B" Sp. z o.o. na podstawie postanowienia Policji z dnia [...] r. Tym samym pojazd nie został przejęty przez Skarb Państwa, Gminę bądź Powiat lecz zwrócony właścicielowi i odebrany przezeń.

Wskazać zatem trzeba, że art. 130a P.r.d. w brzmieniu sprzed mającej miejsce w 2010 r. nowelizacji przewidywał, że w przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2 pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Pojazd ten, o czym stanowił art. 130a ust. 5c P.r.d., podlegał umieszczeniu na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustalała rada powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a wydanie pojazdu następowało po okazaniu dowodu uiszczenia tej opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.).

Przywołany powyżej art. 130a ust. 5a P.r.d. w ramach nowelizacji został uchylony, ze skutkiem od dnia 21 sierpnia 2011 r. Od tej daty czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c P.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f P.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie (art. 130a ust. 5c w znowelizowanym brzmieniu). Wysokość tych opłat jest corocznie ustalana w drodze uchwały rady powiatu (art. 130a ust. 6 P.r.d.), a same opłaty stanowią dochód własny powiatu (art. 130a ust. 6e P.r.d.). Wydanie pojazdu nadal następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty (art. 130a ust. 7 P.r.d.).

Słusznie zatem Kolegium wywodzi, przytaczając na poparcie swej tezy stosowne orzecznictwo, iż zarówno przed nowelizacją art. 130a P.r.d. dokonaną ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., jak i po tej nowelizacji, artykuł ten nie reguluje kwestii związanej z wynagrodzeniem na rzecz jednostki, która usunęła dany pojazd z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, w tym zwłaszcza nie reguluje ani trybu dochodzenia tego wynagrodzenia, ani też sposobu ustalenia jego wysokości.

Poprawnie wskazuje też, że istotne jest rozróżnienie kwestii rozliczenia właściciela usuniętego pojazdu w celu jego odebrania z parkingu strzeżonego (por. m.in. art. 130a ust. 7 P.r.d.) bądź już po orzeczeniu o jego przejęciu (przepadku; por. m.in. art. 130a ust. 10h obowiązujący od dnia 4 września 2010 r.), co winno nastąpić z właściwym podmiotem prawa publicznego z uwzględnieniem wysokości opłat ustalanej przez radę powiatu (por. art. 130a ust. 6 P.r.d.), od kwestii rozliczenia pomiędzy owym podmiotem prawa publicznego a jednostką, która pojazd ten usunęła z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, która to kwestia nie jest ujęta w regulacjach art. 130a P.r.d.

Z punktu widzenia tej drugiej kwestii tj. dla ustalenia zasad wynagrodzenia jednostki, która pojazd usunęła oraz go przechowuje, istotne znaczenie ma charakter stosunku prawnego, którego przedmiotem są te czynności. Rozstrzygając o charakterze prawnym wskazanego stosunku prawnego Kolegium przywołało uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Uchwała ta zapadła na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. W uchwale tej przesądzone zostało, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. NSA podkreślił jednocześnie, że jakkolwiek, co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podzielić należy przekonanie orzekających w sprawie organów, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do uwzględnienia wniosku strony. Po pierwsze, podkreślenia wymaga, iż pojazd nie został przez żaden podmiot przejęty, lecz zwrócony właścicielowi, skarżący mógł zaś pojazd wydać dopiero po uiszczeniu przez właściciela opłaty za usunięcie pojazdu i jego parkowanie. Po drugie brak jakichkolwiek dowodów na to by W. J. w okresie dozoru był podmiotem wyznaczonym przez starostę do usuwania i przechowywania pojazdów.

W toku przeprowadzonego postępowania pełnomocnik W. J. nie przedstawiła absolutnie żadnych dowodów, z których wynikałoby, że skarżący miał w okresie dozoru status jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę, stwierdzając, że umów takich nie posiada. Jak wskazało Kolegium w równolegle rozpatrywanej sprawie strona przesłała szereg umów, jednakowoż stroną żadnej z umów nie był Prezydent Miasta C. Umowy te zostały zawarte z: Komendą Wojewódzką Policji w K. (umowa z [...] r. obowiązująca do [...] r.), Komendantem Miejskim Policji w C. (umowa z [...] r., aneksowana w dniu [...] r. obowiązująca do [...] r., umowa z [...] r. z aneksem z dnia [...] r. oraz umowa nr [...] i [...] z [...] r. oraz [...] r.), a także z Wojewodą C. (umowa z [...] r. obowiązująca do [...] r.). Stroną żadnej z tych umów nie była Gmina bądź powiat, także w zasobach Gminy brak jakiejkolwiek w tej mierze umowy bądź innego dokumentu. Notabene zdaniem Sądu wyliczone przez Kolegium ww. umowy nie mają znaczenia prawnego w niniejszej sprawie, żadna bowiem nie obejmuje okresu do [...] r., za który skarżący domaga się wynagrodzenia. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Kolegium, że W. J. w okresie, z który domaga się przyznania wynagrodzenia nie posiadał statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę" co czyni niezasadnym jego żądania.

Już zatem tylko dodatkowo wskazać należy, że skarżący nie wykazał też wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Za niewystarczające w tym zakresie musi być uznane ograniczenie się przez stronę wyłącznie do wyliczenia wysokości wynagrodzenia metodę porównawczą, bez wskazania jakichkolwiek rzeczywistych kwot wydatków i dowodów ich poniesienia.

Słusznie też Kolegium wskazało, że przywoływane przez pełnomocnika strony postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. W. [...] Wydział Gospodarczy oraz Sądu Okręgowego dotyczą powództwa wytoczonego przeciwko "B" Sp. z o.o. W konsekwencji orzeczenia te nie wywierają skutków prawnych w niniejszej sprawie, gdyż Gmina Miasta C. nie była stroną tamtego postępowania sądowego. Tym bardziej z orzeczeń tych nie można wywodzić wniosku, że W. J. posiadał status "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę".

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.