Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 300/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2015 poz 858
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie zwolnienia od cła importowanego towaru oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa, na podstawie art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, długu celnego oraz określił wysokość należności celnych w odniesieniu do samochodu osobowego marki F., motocykla Y. oraz przyczepy H., objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w pozycjach 1-3 zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. z zastosowaniem zwolnienia z należności przywozowych, w związku z naruszeniem warunku określonego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Po rozpatrzeniu odwołania Z. J., Dyrektor Izby Celnej

w B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 138/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę od ww. decyzji.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. Z. J. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Skarżący wniósł również o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2013 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. Do żądania dołączył kopie dokumentów bankowych, mających świadczyć o tym, iż to w Polsce uzyskiwał dochody w postaci emerytury przekazywanej z USA, co według niego, świadczy o tym, iż przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Polski. Ponadto dołączył kserokopię odpisu wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2016 r., uniewinniającego jego osobę od zarzutu niezachowania warunku, od którego uzależnione było zwolnienie od cła i podatków przedmiotowego towaru.

Dyrektor Izby Celnej w B. poinformował stronę, że do złożonego wniosku o uchylenie wskazanych w nim decyzji nie mają zastosowania przepisy

art. 240 Ordynacji podatkowej, lecz odpowiednie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE L z dnia 10 października 2013 r.

nr 269, s. 1 – dalej w skrócie: "UKC"). Jednocześnie organ powiadomił, że podstawie art. 22 ust. 2 UKC wniosek został przyjęty i następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], odmówił wnioskowanego przez Skarżącego uchylenia decyzji. Dyrektor Izby Celnej uznał, że dowody przedstawione przez stronę nie wystarczają do uznania, że ostateczna decyzja z dnia [...] marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nie jest zgodna z przepisami prawa celnego w rozumieniu art. 23 ust. 3 UKC.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 3 UKC, organ celny, który wydał daną decyzję, może w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia niezgodności z przepisami prawa celnego. Jednak, biorąc pod uwagę, iż przepis ten dotyczy trybu nadzwyczajnego wzruszania decyzji administracyjnych, należy zakładać, iż kryteria zastosowania tego przepisu są bardziej ostre, niż

w przypadku trybu zwyczajnego, uregulowanego w art. 44 kodeksu. Zdaniem organu celnego, należy owe pojęcie odnosić do sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie stoi

w wyraźnej sprzeczności z treścią obowiązujących przepisów prawa, regulujących materię, której dane rozstrzygnięcie dotyczy.

Organ zauważył, że w postępowaniu zakończonym decyzjami z dnia

[...] listopada 2012 r. (pierwsza instancja) i [...] lutego 2013 r. (druga instancja), ustalono w sposób niesporny fakty mające znaczenie dla ustalenia, czy strona spełniała w dniu zgłoszenia celnego kryteria osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania na obszar celny Wspólnoty, określone w art. 3-11 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, a w konsekwencji, czy przedmiotowy towar podlegał zwolnieniu od cła.

Z danych pozyskanych w toku tego postępowania, niekwestionowanych przez stronę, a ustalonych głównie na podstawie jej zeznań, wynikało, że po zgłoszeniu towarów i kilkumiesięcznym pobycie w Polsce, Skarżący wyjechał na ok. 3 miesięcy do USA, potem wrócił w okresie zimowym 2011/2012 na 3 miesiące do Polski

i w marcu 2012 r. ponownie wyjechał do USA, gdzie przebywał do dnia wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B., tj. do [...] listopada 2012 r. (jak wynika z oświadczeń świadków, planował on wtedy przyjazd do Polski w grudniu 2012 r.). W treści decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. odniesiono się również do podniesionego przez stronę faktu posiadania przez nią domu w Polsce, mającego stanowić dowód na to, iż w maju 2011 r. przeniosła ona swoje miejsce zamieszkania z USA do Polski. Wyjaśniono, iż zakup domu miał miejsce w 1997 r., a więc 14 lat przed deklarowanym przesiedleniem, zatem nie można twierdzić, iż był on związany bezpośrednio z zamiarem zakończenia stałego pobytu w USA w maju 2011 r. Zdaniem organów w badanym okresie, tj. od deklaracji o przesiedleniu się - do daty wydania decyzji organu I instancji (ok. 18 miesięcy) - w USA koncentrowało się życie Skarżącego, bowiem tam zamieszkiwał, poza okresem zimowym przebywania

w Polsce. W Polsce w tym czasie nie był ani zatrudniony ani ubezpieczony. Faktyczne związki Skarżącego z Polską w tym okresie polegały na tym, że posiadał on dom w B. i rodzinę - brata i innych członków rodziny we wsi T., w której sam nie zamieszkiwał podczas okresowych przyjazdów do Polski. Te same jego związki z Polską istniały również w okresie, gdy zamieszkiwał na stałe w USA - nie uległy one zmianie w związku z deklarowanym przesiedleniem się w maju 2011 r. Organy nie podzieliły również twierdzenia, iż założenie konta w polskim banku dokonane zostało w związku z przesiedleniem, bowiem konto założono o wiele wcześniej, podczas zamieszkiwania w USA.

Odnosząc się do przedłożonych do wniosku dowodów i twierdzeń,

że kilkukrotne przelewy na konto wykazanych kwot, dokonywane zarówno przed majem 2011 jak też po tej dacie, dowodzą faktu, że to w Polsce pobierana była w tym okresie emerytura, Dyrektor Izby Celnej uznał je za bezpodstawne. Wskazał,

że Skarżący faktycznie przez większość czasu objętego postępowaniem organu

I instancji mieszkał w USA, zatem normalnym stanem jest, że tam wypłacana była mu amerykańska emerytura związkowa. Przedstawione dokumenty bankowe nie potwierdzają jednak dyspozycji dla odpowiedniego urzędu w USA o przekazywanie kwot emerytury do banku w Polsce, a okresowo ze swego konta bankowego w USA Skarżący zasilał konto w banku w Polsce, skąd czerpał zapewne środki potrzebne mu podczas krótkich, głównie zimowych, przyjazdów do kraju. Tak wynika

z dokumentów potwierdzających dokonywanie przelewów, dołączonych przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania. Nie wynika natomiast z tych dokumentów, jak wyżej zauważono, podnoszony przez stronę fakt przelewów przez właściwą instytucję w USA kwot emerytur do banku polskiego. Osoba posiadająca środki na kontach bankowych w różnych krajach może swobodnie dokonywać przelewów między tymi bankami, co Skarżący czynił i udokumentował ww. dokumentami bankowymi. Nie można jednak na podstawie wskazanych przez stronę pojedynczych przelewów zasilających stan konta w polskim banku twierdzić, że to w Polsce strona czerpała środki do życia, a z tego twierdzenia wyciągać kolejny wniosek, że to

w Polsce była w tym czasie koncentracja jej życiowych interesów.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej dowody w postaci dokumentów bankowych, przedłożone przez stronę, nie wnoszą istotnych elementów do zebranego materiału dowodowego, a przynajmniej nie są to elementy na tyle istotne, że uzasadniałyby stwierdzenie, iż decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. zaakceptowana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, nie jest zgodna

z przepisami prawa celnego.

W odniesieniu do przedłożonego wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] uniewinniającego Skarżącego od zarzucanego mu czynu, polegającego na naruszeniu przepisów kodeksu karnego skarbowego, organ odwoławczy zauważył, że przedmiotem postępowania tego sądu nie była kwestia spełnienia, bądź nie, przez Skarżącego kryterium osoby przesiedlającej się w świetle wyżej przytaczanych przepisów celnych, lecz kwestia odpowiedzialności karnej. Sąd w powyższym wyroku uznał, że zebrane dowody nie są wystarczające do przypisania winy oskarżonemu. Nie oznacza to jednak, że treść tego wyroku determinuje rodzaj rozstrzygnięcia w sprawie celnej. Oba postępowania są bowiem niezależne od siebie.

Organ nie podzielił ponadto zarzutu pominięcia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I GSK 1471/14 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 września 2016 r.

I SA/Bk 660/16. Wskazał, że chociaż dotyczą one tego samego zgłoszenia celnego, to nie dotyczą tego postępowania, lecz odrębnych postępowań organów obu instancji, zakończonych odrębnymi rozstrzygnięciami.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy potwierdził, że dowody przedłożone przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, w świetle całości materiału dowodowego, nie upoważniają organu celnego do zastosowania

w sprawie art. 23 ust. 3 UKC.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do tut. Sądu. Działający w jego imieniu pełnomocnik sformułował zarzuty naruszenia:

a) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 oraz art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 - dalej: o.p.) poprzez wydanie decyzji w pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji celnej przez tego samego pracownika organu celnego, w sytuacji, gdy podlegał on wyłączeniu od udziału

w sprawie z mocy ustawy;

b) art. 23 ust. 3 UKC poprzez błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie,

że zmiana ostatecznej decyzji celnej możliwa jest wyłącznie w razie stwierdzenia wyraźnej (rażącej) sprzeczności rozstrzygnięcia z treścią przepisów prawa,

w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia literalna i funkcjonalna powołanego przepisu winna skutkować zmianą decyzji w przypadku niezgodności decyzji z przepisami prawa celnego, co miało miejsce w przedmiotowe sprawie;

c) art. 23 ust. 3 UKC poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r. pomimo, iż decyzja ta w świetle okoliczności przytoczonych we wniosku jest niezgodna z przepisami prawa celnego,

w szczególności z art. 3 i następne rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zaś po wydaniu decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r. zaszły okoliczności, które uzasadniają stwierdzenie, że decyzja ta została wydana z oczywistym naruszeniem prawa materialnego,

d) art. 23 ust. 3 UKC poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie,

że w sprawie nie zachodzi konieczność wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym

i umorzenia postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy nowe okoliczności wykazane przez stronę dokumentami załączonymi do wniosku o wznowienie postępowania oraz zakończonym uniewinnieniem Skarżącego postępowaniem karnym Sądu Rejonowego w B. potwierdzają w powiązaniu i uzupełnieniu z innymi dowodami zgromadzonymi w uprzednio zakończonym postępowaniu, że co najmniej od maja 2011 r. centrum interesów życiowych podatnika była Polska;

e) art. 23 ust. 4 lit. a UKC poprzez niezastosowanie powyższego przepisu

i pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy szczególnych okoliczności przemawiających za ponowną oceną decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. a mianowicie nieuzasadnione przyjęcie, że dokumenty potwierdzające otrzymywanie emerytury na rachunek

w polskim banku już od marca 2011 r. nie wskazują w powiązaniu z całością materiału dowodowego na przesiedlenie się Skarżącego na terytorium Wspólnoty

w zadeklarowanej przez niego dacie.

Wskazując na powyższe autor skargi wniósł o uchylenie decyzji wydanych

w obu instancjach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zwłaszcza zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 oraz art. 221 o.p.

Przepis art. 221 o.p. stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby celnej, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Regulacja zawarta w art. 130 § 1 pkt 6 o.p. przewiduje zaś wyłączenie pracownika izby celnej od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca twierdzi, że w dwóch instancjach prowadzonego postępowania nadzwyczajnego, decyzję wydał ten sam pracownik organu celnego, który podlegał wyłączeniu od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Autor skargi nie dostrzega jednak, że obie decyzje wydane zostały przez osobę będącą piastunem organu. Nie można natomiast utożsamiać piastuna organu administracji publicznej z pracownikiem tego organu. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. I GPS 2/12, na którą powołuje się strona, nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem tej uchwały jest wyłącznie kwestia wyłączenia od orzekania pracownika organu monokratycznego, który jest upoważniony do działania w jego imieniu, ale nie jest jego piastunem, co wyraźnie w treści uzasadnienia prawnego uchwały zastrzeżono (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. I FSK 1367/15, dostępny w CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że przepis art. 130 § 1 pkt 6 o.p. ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. W jej uzasadnieniu podkreślono, że do pracownika działającego jako organ nie można stosować przepisów o wyłączeniu pracownika, o których mowa

w art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 o.p. Piastun organu jednoosobowego wykonuje bowiem funkcję organu. Dopuszczenie do jego wyłączenia, w określonych sytuacjach, mogłoby doprowadzić do pozbawienia tego organu działania, choćby np. do niemożliwości udzielenia upoważnień do załatwiania spraw, o których mowa

w art. 143 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym podzielił

w tym zakresie poglądy wyrażone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 grudnia 2011 r. SK 3/11 i uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2010 r.

I OPS 13/09. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w przywołanym wyroku, że wyłączenie piastuna funkcji monokratycznego organu centralnej administracji rządowej spod zakazu wynikającego z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w postępowaniu

z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy osoba ta wydała zaskarżoną decyzję, nie stanowi nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa do zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji. Ostatnio wymieniona uchwała dotyczyła zaś kwestii, czy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie do osoby pełniącej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Powiększony skład NSA uznał, że takiego zastosowania przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie znajduje.

Z uwagi na analogiczną regulację zawartą w Ordynacji podatkowej, tezy zawarte w tej uchwale należy odnosić też do monokratycznego organu podatkowego, jakim jest Dyrektor Izby Celnej (por. ww. wyrok w sprawie I FSK 1367/15). Na uwagę zasługuje przy tym stanowisko NSA, który w wyroku z dnia 22 marca 2012 r. I FSK 876/11 (opubl. OSP 2013, z. 1, poz. 9) uznał, że skoro art. 221 o.p. dopuszcza, by odwołanie od decyzji dyrektora izby skarbowej rozpatrywał ten właśnie organ, to trzeba konsekwentnie przyjąć, że może to uczynić także osoba, której piastun tego organu udzielił upoważnienia. Powyższe należy odnieść do sytuacji, w której w obu instancjach orzekał dyrektor izby celnej.

Wobec powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty kwestionujące możliwość wydania w tej sprawie decyzji w obu instancjach przez tę samą osobę.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów UKC należy zauważyć, że w prawie unijnym przypadki wzruszenia decyzji wydanych

w ramach zwykłego trybu odwoławczego zostały uregulowane kompleksowo. Prawidłowe jest stanowisko organu, że w sprawie tej nie znajdą zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej traktujące o nadzwyczajnych trybach wzruszenia decyzji, w tym art. 240 § 1 pkt 5, na który powołał się Skarżący we wniosku

o wznowienie postępowania. Wynika to przede wszystkim z art. 73 Prawa celnego, który wśród przepisów Ordynacji podatkowej odpowiednio stosowanych

w postępowaniach w sprawach celnych nie wymienia regulacji dotyczących trybów nadzwyczajnych. Obecne brzmienie art. 73 Prawa celnego jest zatem pokłosiem całościowego uregulowania tej problematyki w prawie unijnym.

W przypadku tzw. trybów nadzwyczajnych, uregulowania w tym zakresie znajdują się w art. 23 ust. 3, art. 27 i art. 28 UKC. W ramach niniejszego postępowania organ wniosek Skarżącego rozpatrzył z punktu widzenia treści art. 23 ust. 3 UKC, który stanowi, że nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Trafnie organ zauważył, że w UKC nie zdefiniowano pojęcia niezgodności z przepisami prawa celnego. Zważywszy na to, że przepis ów, w odróżnieniu od trybu odwoławczego przewidzianego w art. 44 UKC, należy traktować jako przewidujący nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji, wymaga to zastosowania ostrzejszych kryteriów kwalifikowania naruszeń prawa celnego jako podstawy do unieważnienia, zmiany lub cofnięcia takiej decyzji. W tym zakresie Sąd akceptuje stanowisko organu o potrzebie posiłkowego sięgnięcia do pojęć znanych krajowym trybom nadzwyczajnym. Należy uznać to za dopuszczalne i istotne z punktu widzenia zachowania reguły trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.). Tym samym Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania poglądu organu wskazującego, że zawarte

w art. 23 ust. 3 UKC pojęcie niezgodności z przepisami prawa celnego należy odnosić do sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie stoi w wyraźnej sprzeczności

z treścią obowiązujących przepisów prawa, regulujących materię, której dane rozstrzygnięcie dotyczy. Oceniając natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie przez ten pryzmat należy dojść do wniosku, że przedstawione przez Skarżącego dowody

i prezentowana przez niego argumentacja nie dają podstaw do twierdzeń

o niezgodności z prawem celnym ostatecznych decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] lutego 2013 r., co miałoby uzasadniać wydanie rozstrzygnięcia przewidzianego

w art. 23 ust. 3 UKC (unieważnienie, zmiana lub cofnięcie decyzji).

Organ ocenił materiał dowodowy sprawy zakończonej ww. decyzją ostateczną oraz dowody, na które powołał się Skarżący we wniosku z dnia [...] września 2016 r. Analizując postępowanie przez pryzmat treści art. 23 ust. 3 UKC uwzględniono

w szczególności ustalenia dotyczące okresów przebywania Skarżącego w Polsce

i w USA w okresie od dnia zgłoszenia deklaracji o przesiedleniu, dotyczące posiadanego majątku, powiązań rodzinnych, miejsca uzyskiwania dochodów, miejsca zatrudnienia.

Dołączone obecnie przelewy bankowe nie dowodzą tego, że Skarżący pobierał emeryturę w Polsce. Okresy pobytu w USA, gdzie Skarżący przebywał przez większość czasu, gdy prowadzone było postępowanie przed organem celnym pierwszej instancji (2011/2012), uprawniają do twierdzenia, że to tam wypłacano mu emeryturę związkową. W przedłożonych dokumentach nie wystąpiły dyspozycje przekazywania kwot przez odpowiedni urząd amerykański do banku w Polsce. To, że Skarżący okresowo zasilał konto w polskim banku, nie oznacza, że emeryturę pobierał w Polsce. Organ logicznie wyjaśnił, że przelewy te miały związek

z przyjazdami Skarżącego do Polski i miały na celu zapewnienie środków na pobyt

w kraju. Dołączone przelewy nie świadczą zatem o przeniesieniu centrum życiowych interesów do kraju. Analiza dokonana przez organ w powyższym zakresie jest trafna. Argumenty skargi wyników tej analizy skutecznie nie podważyły.

Sąd akceptuje również ocenę przedłożonego przez stronę wyroku sądowego uniewinniającego Skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu naruszenia przepisów kks. Przedmiotem postępowania karnego nie była ocena spełnienia przez Skarżącego kryterium osoby przesiedlającej się w świetle przepisów prawa celnego. Przedmiotem tego postępowania była kwestia odpowiedzialności karnoskarbowej, gdzie istotnym elementem jest wina osoby oskarżanej. Kwestia winy nie ma zaś znaczenia dla ustaleń czynionych w postępowaniu celnym. Możliwość zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego przewożonego na obszar UE w ramach przesiedlenia nie jest uzależniona od zawinienia takiej osoby w jakimkolwiek aspekcie warunków uprawniających do takiego zwolnienia. Dodać przy tym trzeba, że odrębność między postępowaniem karnoskarbowym oraz celnym dostrzegana jest przez ustawodawcę, który w art. 88 Prawa celnego postanowił, że prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie celnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organu, że dowody przedłożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. nie upoważniały do zastosowania art. 23 ust. 3 UKC. Zarzuty naruszenia tej regulacji okazały się niezasadne. Nie można się ponadto zgodzić z autorem skargi, że

w sprawie doszło do naruszenia art. 23 ust. 4 lit. a UKC. Akta sprawy potwierdzają, że organ ponownie ocenił decyzję ostateczną, czemu dał wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, odnosząc się do każdego z przedstawionych dokumentów, mających zdaniem strony wpływ na ocenę zgodności tej decyzji

z przepisami prawa celnego.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).