Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 310/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16i ust. 5, art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 c pkt 5,
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 14b par. 2, art. 14 b par. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2015 r. nr IPPB5/4510-829/15-4/MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca, Spółka) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości obniżania i podwyższania stawek amortyzacyjnych środków trwałych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest czołowym producentem ceramiki budowlanej. Spółka posiada kilkanaście zakładów produkcyjnych rozlokowanych w różnych częściach kraju. W posiadaniu Spółki znajduje się znaczna ilość środków trwałych, które podlegają amortyzacji podatkowej z zastosowaniem metody amortyzacji liniowej według stawek z Wykazu stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik do ustawy o CIT (dalej "Wykaz").

Spółka rozważa czasowe obniżanie stawek amortyzacyjnych w stosunku do wybranych środków trwałych zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm.), dalej jako u.p.d.o.p..

Spółka zamierza dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych w następujący sposób:

1) dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności gospodarczej, Spółka dokona znaczącego obniżenia stawek amortyzacyjnych, nawet o 99,9% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę,

2) dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów, które są aktualnie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki, obniżenie stawki o ok. 60% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. możliwe jest dla środków trwałych określonych w punkcie 1) powyżej, obniżenie stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych, nawet o 99,9% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę?

2. Czy na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. możliwe jest dla środków trwałych określonych w punkcie 2) powyżej, obniżenie stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych ok. 60% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę?

3. Czy po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych w stosunku do ujętych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do u.p.d.o.p. Spółka, będzie uprawniona do podwyższenia tych stawek do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu?

Zdaniem Wnioskodawcy, możliwe jest obniżenie podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych do dowolnej, uznanej przez Spółkę, wysokości oraz ponowne ich podwyższenie do wysokości określonej w Wykazie.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania nr 1 i nr 2

Skarżąca podniosła, iż przepis art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., nie wprowadza jednocześnie żadnych ograniczeń w kategoriach środków trwałych, których stawki mogą być obniżane. Zatem obniżenie stawek może być stosowane dla wszystkich środków trwałych. Także wielkość takiego obniżenia nie jest niczym ograniczona. Zatem w ocenie Skarżącego należy przyjąć, że stawki amortyzacyjne można obniżać od poziomu stawki wynikającej z Wykazu stawek do dowolnie niskiej stawki amortyzacyjnej. Jedyne ograniczenie, jakie wprowadza u.p.d.o.p., dotyczy okresu, od którego można stosować obniżone stawki amortyzacyjne. Ustawa wskazuje dwa momenty - na dzień wprowadzenia do ewidencji danego środka trwałego oraz od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W związku z powyższym Spółka będzie mogła skorzystać z uprawnienia do obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych do dowolnej wysokości.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania nr 3

W ocenie Spółki ma ona prawo do podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych do dowolnego poziomu, nie wyższego jednak niż wynikający z Wykazu. Spółka zajęła stanowisko, iż zwiększenie stawki może być dokonane wraz z rozpoczęciem nowego roku podatkowego, dowolnie wybranego przez Spółkę.

Skarżąca podniosła, iż przepis art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie wprowadza ograniczeń w zakresie podwyższania uprzednio obniżonej, stawki amortyzacyjnej. Z literalnej wykładni przepisu art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. wynika bowiem, iż stawki amortyzacyjne mogą być zarówno obniżane, jak i podwyższane (po obniżeniu stawki podatnik ma prawo do jej podwyższenia). Według Skarżącej Termin "zmiana stawki" użyty w drugim zdaniu przepisu odnosi się bowiem nie tylko do obniżenia. Zmiana może dotyczyć również podwyższenia stawki, przy czym również podwyższenie może być dokonane dopiero wraz z rozpoczęciem nowego roku podatkowego, dowolnie wybranego przez podatnika. Prawo do podwyższenia stawek amortyzacyjnych dotyczy zarówno środków trwałych, co do których obniżono stawki w momencie ich wprowadzenia do ewidencji, jak i pozostałych, co do których obniżenie stawki nastąpiło w okresie ich amortyzacji. W związku z powyższym, w opinii Spółki, w odniesieniu do środków trwałych wykorzystywanych przez nią w działalności gospodarczej, Spółka ma prawo podwyższać uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne. Podwyższenie to może zostać dokonane w dowolnej, wybranej przez Spółkę wysokości, nie przekraczającej jednak poziomu ustalonego w Wykazie. Skarżąca wskazała, iż dowolność w kształtowaniu wysokości stawek amortyzacyjnych potwierdza także Minister Finansów m. in. w: interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2012 r. ([...]): W związku z powyższym zdaniem Spółki obniżenie stawek amortyzacyjnych, o którym mowa w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. może zostać dokonane do dowolnego poziomu, w tym do 0%. Natomiast w przyszłości Spółka będzie mogła także podwyższyć do dowolnej wysokości uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną, przy czym podwyższona stawka amortyzacyjna nie będzie mogła być wyższa od tej wskazanej w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2015 r. uznał stanowisko Skarżącej w zakresie:

- obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych zużywania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności gospodarczej (pytanie nr 1) – za nieprawidłowe,

- obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów, które są aktualnie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki (pytanie nr 2) – za prawidłowe,

- podwyższenia stawek amortyzacyjnych uprzednio obniżonych do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych (pytanie nr 3) - za prawidłowe.

W uzasadnieniu Organ wskazał, iż Wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego numerem 1 budzi możliwość obniżenia do dowolnej wysokości (w tym nawet o 99,9%), na podstawie art. 161 ust. 5 u.p.d.o.p., stosowanych obecnie przez Spółkę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności gospodarczej.

W ocenie Organu Ustawodawca w art. 16a u.p.d.o.p. wyraźnie wskazał, że środek trwały podlega amortyzacji jeżeli jego przewidywany okres użytkowania jest dłuższy niż rok, oraz gdy jest on wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością. Organ zauważył, iż tymczasem w przedstawionym we wniosku zdarzeniu Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że zamierza dokonać obniżenia stawek dla środków trwałych znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 16c ust. 5 u.p.d.o.p. ustanowiono, iż amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywanej działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano działalność (...). Zgodnie z tym przepisem - przesłanką powodującą niemożność dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych jest zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestanie działalności, w związku z którym nastąpi zaprzestanie używania tych składników. Przez "zaprzestanie działalności" należy rozumieć całkowite zaniechanie danego rodzaju działalności, na skutek czego składniki majątkowe przestają być używane.

W związku z powyższym Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie w stosunku do "środków trwałych" znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności nie znajdzie zastosowania cytowany wyżej art 16i ust. 5 u.p.d.o.p. Tym samym wskazane przez Wnioskodawcę "środki trwałe" nie podlegają odpisom amortyzacyjnym. W związku z powyższym stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 należy uznał za nieprawidłowe.

Ad. 2)

Wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego numerem 2 budzi możliwość obniżenia stosowanych obecnie przez Spółkę stawek amortyzacyjnych o ok. 60% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę, dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów, które są aktualnie wykorzystywane w działalności Spółki. Możliwość obniżania lub podwyższania uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika, jednakże tylko w granicach wyznaczonych stawką wynikającą z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Wnioskodawca może obniżać lub podwyższyć wcześniej obniżone dla poszczególnych środków trwałych stawki amortyzacyjne wynikające z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Mając na uwadze powyższe Organ stwierdził, iż Spółka, w myśl regulacji zawartych w cytowanym wyżej art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., może czasowo obniżać stawki amortyzacyjne dla środków trwałych nawet do poziomu 0% oraz podwyższać tak obniżone stawki do dowolnego poziomu nie wyższego jednak niż poziom wynikający z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Tym samym stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 2 uznał za prawidłowe.

Ad. 3)

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie pytania oznaczonego nr 3, uznał za prawidłowe. Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego numerem 3.

Końcowo w odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, Organ stwierdził należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie to jest błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

W uzasadnieniu podniosła, iż Skarżąca nie planuje zaprzestania prowadzonej obecnie działalności gospodarczej w zakresie produkcji ceramiki budowlanej oraz uwzględniając możliwość wznowienia produkcji w zakładach, w przypadku poprawy koniunktury gospodarczej. Spółka stoi na stanowisku, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa wart. 16c pkt 5 u.p.d.o.p. W efekcie Spółka jest uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, zlokalizowanych w niewykorzystywanych obecnie zakładach. W świetle zaś art. 16i ust. 5u.p.d.o.p., Spółka jest także uprawniona do obniżenia stawek amortyzacji liniowej środków trwałych, o których mowa powyżej, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego po wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji środków trwałych.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał skargę za niezasadną.

Spór w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie środków trwałych wskazanych w punkcie 1 wniosku o udzielenie interpretacji i sprowadza się do tego, czy na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. możliwe jest dla tych środków, obniżenie stosowanych obecnie stawek amortyzacyjnych, nawet o 99,9% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę. Skarżąca stoi na stanowisku, że jest to możliwe, ponieważ przepis art. 16 i ust. 5 u.p.d.o.p. nie wprowadza żadnych ograniczeń w kategoriach środków trwałych, których stawki mogą być obniżane, a zatem obniżenie stawek, może być stosowane dla wszystkich środków trwałych. Jedynym ograniczeniem zdaniem Skarżącej, jest okres, od którego można stosować obniżone stawki amortyzacyjne, zaś ograniczenie to nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Organ interpretacyjny nie zgodził się z tym stanowiskiem i stwierdził, że w odniesieniu do "środków trwałych" znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie Skarżąca nie prowadzi już czynnej działalności nie znajdzie zastosowania cytowany wyżej art 16i ust. 5 u.p.d.o.p. i wskazane w punkcie 1 wniosku środki trwałe nie podlegają odpisom amortyzacyjnym.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze, należy przyznać organowi interpretacyjnemu.

Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 października 2011 r. o sygn. akt II FSK 725/10 (CBOSA), w którym NSA stwierdził " Jest charakterystyczne to, że ustawodawca nie określił precyzyjnie, czy chodzi o działalność określoną rodzajowo, a więc wąsko, w której wykorzystywano dany środek trwały, czy też o działalność gospodarczą rozumianą jako taką. Użycie określenia "zaprzestanie działalności, w której te składniki były używane", oznacza zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że chodzi o sytuację, w której zaprzestano działalności, w której dany składnik był używany, ale równocześnie podatnik kontynuował prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym taka sytuacja umożliwia kontynuowanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Tylko więc całkowite zaprzestanie prowadzenia danego rodzaju działalności gospodarczej (np. działalności produkcyjnej, w której dana maszyna była wykorzystywana, przy kontynuowaniu np. działalności handlowej, w której dana maszyna była używana) uzasadnia zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16c pkt 5 in fine u.p.d.o.p. Zwrócić bowiem uwagę trzeba na to, że środkami trwałymi są nie tylko maszyny ale i budynki, budowle, czy lokale będące odrębną własnością, które służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wynika to przecież z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., który jako wprowadzający ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, a tymi, zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., są odpisy amortyzacyjne, nie powinien być w wykładni przepisów o amortyzacji środków trwałych pomijany. W konsekwencji wyrazić należy pogląd, że zgodnie z art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p. tylko całkowite zaprzestanie danego rodzaju działalności, w której używano dany środek trwały (składnik majątku) uzasadnia zaprzestanie jego amortyzacji na zasadach określonych w tym przepisie."

Zdaniem Sądu, wyrok ten, nie ma jednak zastosowania do przedstawionego przez Skarżąca stanu faktycznego, bowiem w odniesieniu do będących przedmiotem sporu środków trwałych, Skarżąca zaprzestała działalności, do której były one używane. Stanowisko Skarżącej, byłoby prawidłowe, w sytuacji, gdyby jedynie czasowo zawiesiła działalność w lokalizacjach na których znajdują się wskazane w punkcie 1 wniosku środki trwałe, natomiast z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, wynika, że środki te znajdują się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania, tj. w lokalizacjach, gdzie spółka, nie prowadzi już czynnej działalności.

Niezasadny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 16c pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851. z późn. zm.; dalej jako: "Ustawa o CIT") poprzez ich błędną wykładnię. Zasadnie bowiem organ wskazał, że rozpoznając ten zarzut, odnieść się należy najpierw do przepisów dotyczących interpretacji indywidualnych.

W myśl art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Art. 14b § 3 O.p. stanowi ponadto, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z opisu stanu faktycznego muszą wynikać elementy, które organ interpretacyjny, jest zobowiązany brać pod uwagę przy wydawaniu interpretacji. Stan ten nie może natomiast być rozszerzany i uzupełniany na dalszym etapie postępowania, w tym na etapie skargi.

W opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, wskazano, że Spółka rozważa czasowe obniżanie stawek amortyzacyjnych w stosunku do wybranych środków trwałych zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Spółka w skardze podniosła, że we wniosku o wydanie Interpretacji nie wskazała, jakoby okoliczność niewykorzystywania środków trwałych oraz wyłączenia z używania zakładów produkcyjnych miały charakter stały, ani nie twierdziła, że wyłączenie zakładów produkcyjnych z używania oraz związane z tym niewykorzystywanie środków trwałych w nich ulokowanych były wynikiem zaprzestania działalności w zakresie produkcji ceramiki budowlanej. Spółka w skardze zaznaczyła, że nie planuje zmiany profilu prowadzonej działalności gospodarczej, tj. Spółka prowadzi i planuje w przyszłości prowadzić działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów ceramiki budowlanej. W przypadku Spółki nie można mówić o zaprzestaniu działalności produkcyjnej, w konsekwencji nie dojdzie więc do spełnienia przesłanki "zaprzestania działalności" determinującej obowiązek zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z tym stanowiskiem. Spółka we wniosku wskazała, że zamierza dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych w następujący sposób:

1) dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów produkcyjnych wyłączonych z używania tj. w lokalizacjach gdzie nie prowadzi już Spółka czynnej działalności gospodarczej, Spółka dokona znaczącego obniżenia stawek amortyzacyjnych, nawet o 99,9% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę,

2) dla środków trwałych, znajdujących się na terenie zakładów, które są aktualnie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki, obniżenie stawki o ok. 60% w stosunku do obecnie przyjętych stawek amortyzacyjnych przez Spółkę.

Słusznie zatem organ stwierdził, że w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) we wniosku, w którym Spółka zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, Skarżąca w żadnym miejscu nie wskazywała, że obecnie wyłączone z bieżącej działalności gospodarczej zakłady produkcyjne o których była mowa w stanie faktycznym mogą znowu być wykorzystywane w działalności Spółki. Wprost przeciwnie, z opisu stanu faktycznego, wynika, że zaprzestanie działalności w lokalizacjach, gdzie znajdują się przedmiotowe środki trwałe, ma charakter definitywny. Spółka we wniosku nie wskazała, jakoby okoliczność niewykorzystywania środków trwałych oraz wyłączenia z używania zakładów produkcyjnych miała charakter tymczasowy i dopiero w skardze podniosła, że środki trwałe znajdujące się na terenie zakładów wyłączonych z używania mogą znowu być czynnie wykorzystywane przy produkcji ceramiki budowlanej tj. działalności gospodarczej w której określone składniki majątkowe były uprzednio wykorzystywane. Reasumując na tle przedstawionego przez Skarżącą we wniosku stanu faktycznego, stanowisko organu, uznać należy za prawidłowe.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

2