Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2954/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P.P.H.U. D. sp. z o .o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec PPHU D. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") postępowanie egzekucyjne, na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i nr [...], obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do listopada 2010, w łącznej kwocie należności głównej 454.241 zł. Podstawę prawną tytułów wykonawczych stanowi decyzja wymiarowa Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Następnie w celu wyegzekwowania zaległości objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 29 września 2014 r., dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego Strony w Banku Z. S.A. W.. Zawiadomienie o zajęciu dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w dniu 14 października 2014 r., zaś zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono Stronie w dniu 10 października 2014 r.

Pismem z dnia 15 października 2014r. Bank poinformował, że brak środków pieniężnych na rachunku bankowym dłużnika stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego.

Skarżąca pismem z dnia 24 października 2014 r. złożyła zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie upłynął termin wniesienia zarzutów, a strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Skarżąca w zażaleniu z dnia 9 stycznia 2015 r., zwróciła się o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, a następnie wydania stosownego postanowienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego prowadzonego na rzecz Skarżącej przez Bank Z. S.A., w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu I instancji.

Z kolei, postanowieniem [...] kwietnia 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego prowadzonego na rzecz P. D. Sp. z o.o., przez Bank Z. S.A. na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

W uzasadnieniu wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów skutkuje bezskutecznością dokonanej czynności procesowej i zamknięciem dalszej drogi postępowania w zakresie okoliczności wymienionych w treści art. 33 § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a.").

Skarżąca pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r., złożyła zażalenie podnosząc ponownie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie rozważył powodów dla których zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka został złożony. Dodatkowo Skarżąca przedstawiła historię powstania zadłużenia oraz wskazała na trudną sytuację finansową w jakiej się znalazła w związku z prowadzonymi postępowaniami.

Końcowo podkreśliła, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Przywołując treść art. 33, art. 26 § 5, art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. organ nadzoru uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prawidłowo postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., odmówił uznania zarzutu Strony dotyczącego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, z uwagi na niedotrzymanie terminu do jego wniesienia. Spółka nie dopełniła bowiem obowiązku uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W skardze Skarżąca zarzuciła, iż Dyrektor Izby Skarbowej, wydając zaskarżone postanowienie naruszył zasady prawdy obiektywnej, przez interpretację wszystkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącej oraz prowadził postępowanie podatkowe w sposób budzący poczucie braku zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na trudną sytuację w jakiej obecnie się znalazła oraz przedstawiła okoliczności jakie jej zdaniem miały wpływ na taki stan rzeczy. Wskazała na trafność i zasadność w okolicznościach sprawy stwierdzonego uchybienia terminu do wniesienia zarzutu w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego.

Końcowo powołując się na trudną i niepewną sytuację finansową, wniosła o wstrzymanie zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Badając zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015r. w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jednym z obligatoryjnych elementów tytułu wykonawczego jest pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z art. 32 tejże ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów. Termin ten upływa z końcem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Dodać należy, że termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie.

Z akt sprawy wynika, że w badanej sprawie odpisy tytułów wykonawczych z dnia [...].09.2014r. nr [...] i nr [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu z dnia 29.09.2014r. nr [...], prawidłowo doręczono Skarżącej w dniu 10.10.2014r. na adres W., ul S.. Następnego dnia tj. w dniu 11.10.2014r., rozpoczął zatem bieg ustawowy termin do wniesienia zarzutów, który upłynął w dniu 17.10.2014r. Jednocześnie Sąd stwierdza, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego został przez Stronę wniesiony dopiero w dniu 24.10.2014r., a więc z uchybieniem 7-dniowego terminu.

Ponadto z akt sprawy wynika, że Zobowiązana Spółka w zażaleniu z dnia 09.01.2015r., zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. Postanowieniem z dnia [...].04.2015r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego prowadzonego na rzecz PPHU D. Sp. z o.o., przez Bank Z. S.A., w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż zarówno w piśmie z dnia 09.01.2015r. jak i w piśmie z dnia 04.03.2015r., Spółka nie dopełniła obowiązku uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a co za tym idzie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu. Przedmiotowe postanowienie Skarżąca odebrała w dniu 17.04.2015r., a pismem z dnia 24.04.2015r., złożyła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...].07.2015r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie organu nadzoru zostało doręczone Skarżącej w dniu 17.07.2015r. i stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji.

W świetle wskazanych okoliczności faktycznych i prawnych Sąd podzielił stanowisko DIS w W., że skoro Skarżąca Spółka uchybiła terminowi do wniesienia zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., to Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie był władny go merytorycznie rozpoznać i dlatego też zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015r., którym odmówiono uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest prawidłowe.

Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii naruszenia przez Organy zasady prawdy obiektywnej, poprzez interpretację wszystkich wątpliwości na niekorzyść Spółki, Sąd stwierdza, iż nie może ono zasługiwać na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydając zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...].08.2015r. dołożył należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a więc działał stosownie do dyspozycji art. 7 k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniesiono się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą argumentów oraz dokonano ich oceny przez pryzmat przepisów ustawy normujących tzw. postępowanie zarzutowe.

Nie zasługuje również na aprobatę zarzut prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący poczucie braku zaufania do organów podatkowych.

Jest bowiem w sprawie bezsporne że postępowania w sprawie skargi na postanowienie odmawiające uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, z uwagi na jego złożenie po terminie (okoliczności tej nie kwestionuje także Skarżąca), nie może być prawidłowość prowadzenia postępowania podatkowego. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem odrębnym od podatkowego postępowaniem i jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie ustawy Ordynacja podatkowa.

W świetle przedstawionych ustaleń i rozważań, skoro zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. był obowiązany skargę oddalić.