Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1087/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 5a, art.58 par.3, art.232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 30 października 2018 r. Nr XLV/1335/18 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie opłat za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę Miasto Szczecin, określenia osób uprawnionych do korzystania z bezpłatnych i ulgowych przejazdów oraz zasad taryfowych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić na rzecz skarżącego I. P. kwotę 300 zł (słownie: trzystu złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Szczecin podjęła, w dniu 30 października 2018 r., uchwałę Nr XLV/1335/18, zmieniającą uchwałę w sprawie opłat za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę Miasto Szczecin, określenia osób uprawnionych do korzystania z bezpłatnych i ulgowych przejazdów oraz zasad taryfowych.

Pismem z dnia 21 października 2019 r. I. P. zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej jednocześnie naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji oraz wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały osobami uprawnionymi do bezpłatnych przejazdów pojazdami lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę Miasto Szczecin – Zarząd Dróg

i Transportu Miejskiego z wyłączeniem linii turystycznych są posiadacze biletów na mecz "Pogoni Szczecin", w dniu meczu, w godz. 12.00 – 23.59 za okazaniem potwierdzenia zakupu w formie:

a) biletu/karnetu okolicznościowego,

b) biletu/karnetu paragonowego,

c) wydruku z systemu internetowego (dopuszcza się również okazanie potwierdzenia na urządzeniu mobilnym), wydruku otrzymanego od punktów sprzedaży w regionie,

d) zaproszenia na pojedynczy mecz.

Wykazując swoją legitymację do złożenia skargi I. P. wskazał, że jest kibicem drużyny sportowej "K. W. M.", w dniu 14 marca 2019 r. wybrał się na mecz tej drużyny i za przejazd komunikacją miejską do miejsca, w którym ten mecz się odbywał, poniósł opłatę w pełnej wysokości. Podniósł, że powyższe stawia go w gorszej sytuacji wobec kibiców innej drużyny – "Pogoni Szczecin", którzy w dniu meczu ich drużyny mogą korzystać z bezpłatnych przejazdów komunikacją miejską.

Skarżący podkreślił, że zaskarżona uchwała ustala krąg osób uprawnionych do bezpłatnych przejazdów pojazdami lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę Miasto Szczecin – Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego, zatem przedmiotem objętym jej uregulowaniem zostały kwestie związane z odpłatnością (brakiem odpłatności) za korzystanie z komunalnych usług komunikacyjnych. Skoro skarżący jest mieszkańcem Szczecina, korzystającym

z komunikacji miejskiej, zatem ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Określone bowiem w uchwale zasady odpłatności (braku odpłatności) za korzystanie z regularnego przewozu osób organizowanego przez Gminę, dotyczą gwarantowanej prawem sytuacji skarżącego, co legitymuje go do wniesienia skargi

w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Szczecin wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim unormowaniem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.

z 2019 r., poz. 506 - dalej jako: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że dopiero naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, zaś niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały, co skutkuje jej odrzuceniem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Tym samym dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest więc wykazanie przez stronę, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków.

Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, iż skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa.

Przedmiot skargi stanowi uchwała zmieniająca uchwałę w sprawie opłat za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego organizowanego przez Gminę Miasto Szczecin, określenia osób uprawnionych do korzystania z bezpłatnych

i ulgowych przejazdów oraz zasad taryfowych. Uchwaloną zmianą zwolniono z opłat za przejazdy środkami komunikacji miejskiej posiadaczy biletów na mecz "Pogoni Szczecin" w dniu meczu w określonych godzinach tj. od 12.00 do 23.59.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że kompetencja Rady Miasta do wprowadzenia bezpłatnej komunikacji gminnej wynika z art. 50 a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Zgodnie z dyspozycją tam zawartą rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej

w gminnych przewozach pasażerskich. Za takie ustalenie należy także uznać wprowadzenie bezpłatnych usług przewozowych na terenie gminy.

Skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu bycia mieszkańcem Szczecina, korzystającym z komunikacji miejskiej. Z kolei naruszenia swojego interesu prawnego upatruje w tym, że jako kibic drużyny sportowej "K. W. M." za przejazd, środkami komunikacji miejskiej, na mecz tej drużyny musiał ponieść opłatę w pełnej wysokości, co oznacza, że jego sytuacja jest gorsza aniżeli kibiców "Pogoni Szczecin", którzy na podstawie zapisów zaskarżonej uchwały zostali zwolnieni

z obowiązku odpłatności za przejazd na mecz tej drużyny.

Analiza argumentów przywołanych w niniejszej sprawie przez skarżącego na uzasadnienie jego legitymacji skargowej prowadzi do wniosku, że nie wskazał on żadnych konkretnych przesłanek, które potwierdzałyby, że zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Podniesiona przez skarżącego argumentacja koncentruje się zatem na kwestionowaniu zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, zarzucając tej uchwale naruszenie konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości. Skarżący nie wykazał natomiast naruszenia zaskarżoną uchwałą jego własnej, indywidualnej sytuacji prawnej, nie powołał się na następstwo zaskarżonej uchwały w postaci ograniczenia lub pozbawienia go konkretnych uprawnień dotychczas posiadanych lub nałożenia na niego nowych obowiązków. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżący, również ma możliwość korzystania z ulg wprowadzonych kwestionowaną uchwałą, po spełnieniu warunków w niej określonych. Tym samym skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała wprowadzając zwolnienie z opłat za przejazdy środkami komunikacji miejskiej posiadaczy biletów na mecz "Pogoni Szczecin", pozbawiła go dotychczas posiadanych ulg, czy też wprowadziła dodatkowe obciążające go obowiązki.

W podsumowaniu stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do bezpośredniego, aktualnego oraz realnego naruszenia jego interesu prawnego. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., co uniemożliwia dokonanie kontroli legalności kwestionowanego aktu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.