Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 16/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i  par. 3, art. 247
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: I odrzucić skargę II oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego stwierdziło niedopuszczalność odwołania J. D., wniesionego od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] lipca 2022 r. o odmowie przyznania pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, z uwagi na zrzeczenie się przez stronę prawa do wniesienia odwołania.

Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie został doręczony skarżącemu w dniu 25 października 2022 r., co wynika z elektronicznego potwierdzenia odbioru przesyłki.

W dniu 4 grudnia 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k.6 akt) skarżący wniósł - za pośrednictwem SKO w K. - skargę (pismo z dnia 18 listopada 2022r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisane powyżej postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga J. D. podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).

Jednym z warunków zatem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej skarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.

Jak wynika z akt, zaskarżone postanowienie zawierające prawidłowe pouczenie o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, doręczono skarżącemu w dniu 25 października 2022 r. Oznacza to, że termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi upływał w stosunku do skarżącego z dniem 24 listopada 2022 r. Tymczasem skarga została nadana przez stronę w dniu 4 grudnia 2022 r.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., co na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje Sąd do jej odrzucenia.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie została skutecznie wniesiona do Sądu i nie podlega rozpoznaniu, nie było także podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.

Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2020 r. IV SA/Po 171/20; Lex). Potrzeba więc zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 247).

Przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że art. 247 p.p.s.a. zawiera samoistną negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy czym ocena wystąpienia tej przesłanki dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony (np. postanowienia NSA: z 14.02.2014 r., II FZ 1622/13, LEX nr 1450498; z 5.03.2014 r., I OZ 143/14, LEX nr 1449944).

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I postanowienia odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. i w punkcie II oddalił wniosek na zasadzie art. 247 p.p.s.a.