Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3289/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 260; art. 246 par 2 pkt 1; art. 252 par 1; art. 255;
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Starszego referendarza sądowego z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3289/13 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2015 r. odrzucono skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. oddalającego skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu wniosku powołała się na trudną sytuację finansową oraz brak środków finansowych.

W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 5.000 zł, wartość środków trwałych to 0 zł, a strata za rok 2014 zamknęła się w kwocie 413.388,68 zł. Wskazała też, że na jej rachunku bankowym znajdują się środki w kwocie 19 zł.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dotychczas przesłane przez stronę skarżąca dokumenty były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej strony skarżącej, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 marca 2016 r. wezwano skarżącą, do nadesłania w terminie 14 dni:

a/ rocznego sprawozdania finansowego spółki za rok 2014,

b/ dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2015 r. i w 2016 r.– np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec grudnia 2015 roku oraz koniec lutego 2016 r.,

c/ wyciągów z posiadanych przez skarżącą spółkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie.

Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 9 kwietnia 2016 r. i dotychczas nie zostało ono wykonane.

W związku z powyższym Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 13 maja 2016 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Pismem z 24 maja 2016 r. skarżąca wniosła sprzeciw na ww. postanowienie z 13 maja 2016 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, przejawiający się w uznaniu, że "skarżącemu zostało prawidłowo doręczone wezwanie o uzupełnieniu braków formalnych".

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podała m.in., że wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku nie zostało spółce skutecznie doręczone 9 kwietnia 2016 r. ponieważ spółka nie odebrała awizo w terminie. Ponadto spółka podała, że aby funkcjonować musi otrzymywać pomoc finansową "z zewnątrz"; "zastrzyki gotówki" dokonywane są przez jedynego udziałowca spółki, który musi z własnych środków współfinansować jej dalsze działanie. Mimo że spółka osiągnęła dochody, to ich wysokość jest równoważna z wydatkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") (w brzmieniu tego przepisu przed 15 sierpnia 2015 r.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Użyte w cytowanym przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że osiągane przychody nie pozwalają na poniesienie kosztów postępowania. Zatem, to strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż od tego będzie zależało rozstrzygniecie Sądu.

Stosownie do art. 252 § 1 p.p.s.a. strona postępowania, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, zobowiązana jest do złożenia oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od stron ubiegających się o przyznanie prawa pomocy oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

W oświadczeniu o majątku i dochodach podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy – skarżąca podała, że wysokość kapitału spółki wynosi 5000 zł, nie posiada środków trwałych, strata z poprzednich lat wyniosła 516.380,87 zł, a strata za ostatni rok 2014 413.388,68 zł.

Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, jest ona zobowiązana na wezwanie złożyć w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów (art. 255 p.p.s.a.). Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia we wnioskowanym zakresie.

Z tej przyczyny skarżąca była wzywana do potwierdzenia stosownymi dokumentami oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 17 lutego 2016 r., zarządzeniem z 24 lutego 2016 r.

Skarżąca nie przesłała żądanych dokumentów w odpowiedzi na zarządzenie, których analiza pozwoliłaby na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Załączony do formularza PPPr wyciąg z rachunku bankowego nie stanowi wystarczającego dokumentu obrazującego sytuację majątkową spółki. Należy zauważyć, że spółka nie załączyła ich także do sprzeciwu pomimo wiedzy o ich wymaganiu przez Sąd, na co wskazuje uzasadnienie wniosku sprzeciwu.

Nieprzesłanie żądanych danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, bądź mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne i niewystarczające do wydania pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji Sąd uprawniony jest do sformułowania oceny, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest nieuzasadniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1361/10, LEX nr 743829). Uchylając się od pełnej współpracy z Sądem w wyjaśnianiu niejasności związanych z rzeczywistymi możliwościami finansowymi, wnioskodawca powinien mieć świadomość, że ponosi w ten sposób ryzyko stwierdzenia przez sąd, że nie wykazał spełniania przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 393/14, LEX nr 1495223).

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczącej wadliwego doręczenia jej korespondencji zawierającej zarządzenie z 16 lutego 2016 r. Jak wynika z zwrotnego poświadczenia odbioru, powyższa korespondencja została prawidłowo doręczona 3 marca 2016 r. – odbiór osobiście kwitował prezes zarządu skarżącej J. K.

Biorąc powyższe pod uwagę, w tym powołane stanowisko sądów administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.