Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1461/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie WSA Jolanta Zdanowicz asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005 r. sprawy ze skargi H. S. i E. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz skarżących łącznie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku E. G. i H. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na utworzenie niepaństwowej wyższej szkoły zawodowej pn. [...] Wyższa Szkoła [...] [...] w W., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiony został następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 16 marca 1999 r. L. D., M. B., E. G. i H. S. wystąpili do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu o wydanie pozwolenia na utworzenie [...] Wyższej Szkoły [...] [...] w W.

Pismem z dnia 30 grudnia 1999 r. organ prowadzący postępowanie zwrócił wnioskodawcom uwagę, że założycielem niepaństwowej wyższej szkoły zawodowej może być osoba fizyczna lub prawa, dlatego poproszono o rozważenie możliwości wskazania z ich grona jednej osoby, która byłaby założycielem.

Wnioskiem z dnia 4 stycznia 2000 r. wnioskodawcy wskazali L. D. jako założyciela uczelni.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] maja 2000 r. (zmienioną decyzją z dnia [...] lipca 2000 r.) udzielił L. D. zezwolenia na utworzenie niepaństwowej wyższej szkoły zawodowej. Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. [...] Wyższa Szkoła [...] [...] w W. została wpisana do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod pozycją [...].

Wnioskiem z dnia 10 września 2002 r. E. G. i H. S. wystąpili o zmianę powołanej decyzji z dnia [...] maja 2000 r. i ustanowienia nowego założyciela uczelni, z uwagi na nie wpłacenie przez założyciela środków finansowych w wysokości określonej w tej decyzji.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] maja 2000 r.

Pismem z dnia 12 listopada 2003 r. E. G. i H. S. wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego powołaną decyzją z dnia [...] maja 2000 r. Wskazali, że bez ich winy zostali pominięci jako strona w tamtym postępowaniu, poprzez co pozbawiono ich możliwości udziału w postępowaniu.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. na podstawie art. 149 § 3 Kpa odmówił wznowienia postępowania zakończonego powołaną decyzją z dnia [...] maja 2000 r.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wznowienia postępowania określona art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz, że wniosek o wznowienie został złożony z przekroczeniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1- 2 Kpa, ponieważ wnioskodawcy najpóźniej w dniu 10 września 2003 r. tj. w dniu wystąpienia o zmianę decyzji z dnia [...] maja 2000 r. wiedzieli o jej wydaniu.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez E. G. i H. S., Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. uchylił kwestionowaną decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustalenie czy istnieją podstawy do odmowy wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi E. G. i H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze podniesiono, że organ w ogóle w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił przyczyn swojego rozstrzygnięcia. Skarżący kwestionują ponadto umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co jest sprzeczne z treścią uzasadnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Czyni to wedle stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez skarżących.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 149 Kpa). Przy tym nie ma tu zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 Kpa, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, ponieważ stosownie do postanowień zawartych w art. 149 § 3 Kpa ("odmowa wznowienia następuje w drodze decyzji") wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie tego przepisu orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wznowienia postępowania.

W związku z tym obowiązkiem organu rozpatrującego podanie o wznowienie postępowania jest przeprowadzenie na podstawie art. 149 Kpa co do dopuszczalności wznowienia postępowania. W ramach tej wstępnej oceny konieczne jest zweryfikowanie czy podanie dotyczy ostatecznej decyzji oraz czy zostały spełnione formalne przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wnioskodawcy nie zachowali jednomiesięcznego termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, w którym dowiedzieli się o decyzji (art. 148 § 2 Kpa). Skarżący o kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 2000 r. dowiedzieli się bowiem najpóźniej w dniu 10 września 2002 r., kiedy to złożyli do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu wniosek o jej zmianę. Podkreślić przy tym należy, że w art. 148 § 2 Kpa mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie o doręczeniu decyzji. (zob. w tym przedmiocie m.in. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r. I SA 570/95, ONSA z 1997 r. z. 2, poz. 100).

Tym samym żądanie wznowienia postępowania wniesione w dniu 12 listopada 2003 r. nastąpiło z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 1-2 Kpa.

Organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w ogóle się do tej kwestii nie odniósł, pomimo że w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 7, 16 §1 , art. 77 § 1, art. 80, art. 148 § 1-2 oraz art. 149 § 3 Kpa, przy czym naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.