Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 877/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 81a, art. 134
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lutego 2020 r. (nr[...]) Starosta B. orzekł o: 1/ wygaszeniu koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w związku z upływem czasu, na jaki ta koncesja została udzielona decyzją Starosty B. z dnia 13 czerwca 2008 r. (nr[...]) K. W. (zwanemu dalej także "stroną", "skarżącym"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjno-Handlowe "A." [...] D. [...] T., NIP [...] 2/ zobowiązaniu przedsiębiorcy do: a/ likwidacji zakładu górniczego w myśl przepisów Działu VI Rozdział 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 868 ze zm. – dalej jako: "p.g.g."), b/ rozliczenia zasobów złoża w oparciu o aktualny pomiar geodezyjny w terminie do dnia 31 maja 2020 r. oraz c/ rekultywacji na własny koszt wyrobiska poeksploatacyjnego zgodnie z zapisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 116 ze zm.); 3/ zniesieniu terenu i obszaru górniczego "[...]", wpisanego do rejestru obszarów górniczych.

W decyzji zaznaczono, że zostanie ona doręczona: do K. W. Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjno-Handlowe "A." D. [...] T., a także do spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w D., również na adres D. [...]T. (spółka ta była właścicielem działek nr [...] w obrębie [...], na których wydobywano kruszywo - księga wieczysta [...]).

Pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Starosta B. wskazał, że przekazuje w załączeniu odwołanie K. W. na decyzję organu o wygaszeniu koncesji z dnia 20 lutego 2020 r. (nr[...]) wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 4 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wystąpiło do Starosty B. o wskazanie, w jakiej formie i w jakim dniu wniesiono odwołanie (czy zostało ono przesłane pocztą czy złożone osobiście) i wyjaśnienie czy Starostwo jest w posiadaniu oryginału odwołania, a jeżeli tak, to z jakich przyczyn przesłany został do Kolegium wydruk odwołania a nie oryginał. Kolegium wskazało, że w przypadku posiadania przez Starostwo Powiatowe w B. oryginalnego egzemplarza odwołania oraz ewentualnie koperty (w przypadku nadania środka odwoławczego drogą pocztową) wnosi o ich przesłanie.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 1 czerwca 2020 r. Starosta B. wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione osobiście, a ze względu na pracę zdalną geologa powiatowego (miejsce zamieszkania B.) i utrudnione terminowe przesyłanie dokumentów, mając na uwadze zachowanie ustawowego terminu przekazania do Kolegium odwołania, przekazano pierwotnie skan dokumentu, przekazując obecnie jego oryginał.

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej powoływanej jako "k.p.a.") - stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, że - jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy - wydana przez organ I instancji decyzja została odebrana przez R. W. - w dniu 25 lutego 2020 r. oraz przez K. W. - w dniu 9 marca 2020 r. Obie przesyłki były kierowane na ten sam adres: D. [...] który jest adresem do korespondencji wskazanym przez odwołującego się w złożonym środku zaskarżenia.

Odwołanie od decyzji podpisane przez K. W. wpłynęło natomiast do Starostwa Powiatowego w B. w dniu 26 marca 2020 r. i - jak wynikało z wyjaśnień organu I instancji – zostało wniesione osobiście.

Organ wyjaśnił, że zarówno odbiór decyzji (w dniach: 25 lutego 2020 r. i 9 marca 2020 r.), jak i złożenie odwołania (w dniu 26 marca 2020 r.) miały miejsce przed wejściem w życie art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), który to przepis zawiesił bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych (w tym bieg terminu na złożenie odwołania), jednakże dopiero z dniem 31 marca 2020 r. (dzień wejścia w życie). Przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych, nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie (vide: postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 225/20).

Mając to na uwadze Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, decyzja Starosty B. z dnia 20 lutego 2020 r. (nr [...]) została odebrana w dniach 25 lutego 2020 r. i 9 marca 2020 r., a zatem najpóźniej w dniu 10 marca 2020 r. rozpoczął się bieg czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania, który upływał w dniu 24 marca 2020 r. Z prezentaty znajdującej się na odwołaniu złożonym przez K. W. wynika, że zostało ono złożone w Starostwie Powiatowym w B. w dniu 26 marca 2020 r., natomiast z wyjaśnień osoby działającej z upoważnienia Starosty B. wynika, że odwołanie to zostało wniesione osobiście w ww. dacie. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony o 2 dni.

W związku z powyższym, skoro strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w oparciu o art. 58 § 1 k.p.a., to zaistniała konieczność zastosowania w sprawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, że art. 134 k.p.a. nie daje organom administracyjnym swobody co do rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Inaczej mówiąc, każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu stosownie do art. 58 i nast. k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 218/17). W sytuacji, gdy wnoszący odwołanie po terminie nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia takiego spóźnionego odwołania, to organ odwoławczy zobowiązany jest do wydania postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie zależy od uznania organu administracji. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, organ z urzędu nie może analizować przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie ma on zatem obowiązku, a nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to bez winy strony i czy ma ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (vide: wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 323/13). Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania powoduje, że środek zaskarżenia nie może być rozpatrzony pod kątem merytorycznym.

K. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący zaznaczył, że odwołanie z dnia 23 marca 2020 r. dotyczące decyzji Starosty B. z dnia 20 lutego 2020 r. wniósł w terminie, wobec czego przysługiwało mu prawo do jego sprawiedliwego i merytorycznego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym sposobu złożenia przez niego odwołania i terminu jego nadania przez skarżącego w placówce pocztowej. Skarżący wystąpił jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dowodu nadania przesyłki oraz potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odwołanie w Starostwie w B. wskazując, że kserokopie tych dokumentów przedstawia w załączeniu.

W uzasadnieniu skargi zawarto także zarzuty naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. art. 231, art. 2 i art. 271 Kodeksu karnego. W ocenie skarżącego podjęte w sprawie rozstrzygniecie miało bowiem na celu zatajenie działalności zorganizowanej grupy przestępczej, w ramach której podejmował działania komornik z M. – I. M. K. wspólnie z G. K. który wg twierdzeń skarżącego miał w okresie od 2014 r. do 2020 r. nielegalnie wydobywać kruszywo z kopalni "[...]".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie w przypadku nieuzupełniania jej braków formalnych (w postaci niewskazania numeru PESEL skarżącego i nieopłacenia skargi) lub ewentualnie o uwzględnienie skargi, gdyż w części, w jakiej dotyczy ona zachowania terminu do wniesienia odwołania może być - zdaniem organu - zasadna.

Organ wyjaśnił, że w sprawie ostatecznie przyjęto, że decyzja Starosty B. została odebrana przez K. W. w dniu 9 marca 2020 r., choć Kolegium miało w tym zakresie wątpliwości. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek wysłanych przez organ I instancji do spółki B. oraz do K. W. (wysłanych odrębnie ale pod ten sam adres) pierwotni adresaci zostali przekreśleni, a wpisano inne podmioty (odpowiednio K. W. i spółkę B.). Powyższe wątpliwości Kolegium rozstrzygnęło jednak na korzyść strony wnoszącej odwołanie przyjmując, że decyzja Starosty B. została odebrana przez skarżącego w dniu 9 marca 2020 r. Jednak nawet mimo przyjęcia takiego korzystniejszego podejścia informacja udzielona przez Geologa Powiatowego działającego z upoważnienia Starosty B. (pismo z dnia 1 czerwca 2020 r.) musiała powodować przyjęcie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (niezależnie od tego który z dwóch terminów wskazanych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru należy uznać za dzień odbioru orzeczenia przez K. W.). W ocenie jednak organu załączone do skargi dowody przemawiają za tym, że odwołanie od decyzji nie zostało wniesione osobiście, jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, lecz wysłane pocztą 23 marca 2020 r., a zatem mogło zostać wniesione z zachowaniem terminu.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie nie może zostać zweryfikowane w trybie autokontroli (na podstawie art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), gdyż – jak wyżej wskazano – wniesiona skarga obarczona została brakami formalnymi, a Kolegium nie było uprawnione do wzywania skarżącego do ich uzupełnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 czerwca 2020 r. (nr [...]) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty B. z dnia 20 lutego 2020 r. (nr [...]) wydanej w przedmiocie wygaszenia udzielonej uprzednio K. W. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" zlokalizowanego na działkach nr [...] obr. [...], gm. [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w trakcie którego organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność odwołania nie może wejść w ocenę jego zasadności. Zaskarżone do Sądu postanowienie ma zatem charakter czysto procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. W przedmiotowej sprawie właśnie bowiem z uwagi na przyjęcie przez organ, że czynność wniesienia odwołania nastąpiła po terminie, odstąpił on od oceny, czy Starosta B. prawidłowo orzekł względem strony o wygaszeniu koncesji na wydobywanie kruszywa. Dlatego też argumenty skarżącego, że decyzja o wygaszeniu koncesji jest dla niego krzywdząca, nie mają prawnego znaczenia przy ocenie zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 czerwca 2020 r. (nr[...]) o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania tylko bowiem zgodność z prawem tego postanowienia jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.

Jako podstawę prawną kontrolowanego postanowienia wskazano art. 134 k.p.a. który stanowi, że "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Zatem stosownie do zacytowanych przepisów, za zgodne z prawem należałoby uznać postanowienie, w którego uzasadnieniu zostałoby prawidłowo wykazane, kiedy stronie doręczono decyzję organu I instancji i kiedy upłynął termin do wniesienia odwołania oraz że rozpatrywane przez organ odwołanie wniesione zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia, a jednocześnie brak jest prawnych przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie okoliczności, o których wyżej mowa, nie zostały wykazane przez organ orzekający w stopniu wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu przypomnieć należy, co ma znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości procedowania przez Sąd, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika natomiast jednoznacznie, ani kiedy K. W. jako stronie doręczono decyzję organu I instancji, ani też w jakiej dacie skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy - naruszając art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - nie podjął zatem wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia dwu najistotniejszych z puntu widzenia zastosowania art. 134 k.p.a. okoliczności faktycznych, tj.: daty doręczenia decyzji i daty wniesienia odwołania. Jednocześnie w sprawie naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a., ponieważ na dzień podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie organ nie zgromadził w istocie wystarczających dowodów, tj. świadczących w sposób nie budzący wątpliwości o tym, że decyzja Starosty [...] – jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - została doręczona K. W. w dniu 9 marca 2020 r., ani też, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez K. W. osobiście w dniu 26 marca 2020 r.

Zgodnie z art. 81a k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Zasada ta może mieć jednak zastosowanie, gdy rzeczywiście nie można pozyskać dowodów potwierdzających jednoznacznie daną okoliczność faktyczną. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie rozstrzygnął na podstawie dowodów doręczenia decyzji stronie i uczestnikowi postępowania, w jakiej ostatecznie dacie decyzja ta została doręczona każdemu z nich. Organ przyjął bowiem, że nawet gdyby decyzja została doręczona K. W. w dniu 9 marca 2020 r., to termin 14 dni na wniesienie odwołania upłynąłby przed dniem dokonania tej czynności przez K. W..

Zauważyć jednak należy, że stwierdzenie, w jakiej z wyżej wskazanych dat decyzja została doręczona K. W. jako stronie postępowania pozostaje bez znaczenia tylko w sytuacji, w jakiej organ przyjął, że do wniesienia odwołania doszło w dniu 26 marca 2020 r. Przyjmując już jednak - jak wskazuje się w skardze i co ostatecznie potwierdza również organ w odpowiedzi na skargę - że wniesienie odwołania nastąpiło w dniu 23 marca 2020 r., to okoliczność, czy decyzja została doręczona w dniu 25 lutego 2020 r. czy też w dniu 9 marca 2020 r. uzyskuje kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy. W sytuacji doręczenia decyzji w dniu 25 lutego 2020 r. wniesienie odwołania w dniu 23 marca 2020 r. następuje bowiem po terminie, natomiast w sytuacji doręczenia decyzji w dniu 9 marca 2020 r. wniesienie odwołania w dniu 23 marca 2020 r. następuje w terminie (kończącym w tym wypadku swój bieg dopiero w dniu 24 marca 2020 r.).

Podkreślenia wymaga, że akta przedmiotowej sprawy nie są wystarczające do zweryfikowania przez Sąd kiedy faktycznie miało miejsce doręczenie decyzji K. W. jako stronie. W aktach sprawy znajdują się bowiem dwa zwrotne potwierdzenia odbioru doręczenia decyzji Starosty B. z dnia 20 lutego 2020 r. (nr[...]), która to została odrębnie wysłana do strony postępowania, tj. do K. W. Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjno-Handlowego "A." jako podmiotu, któremu udzielono wcześniej koncesji na wydobycie kruszywa i odrębnie do wiadomości uczestnika postępowania – spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w D., która była właścicielem działek nr [...] w obrębie [...], na których wydobywano kruszywo. Pomimo okoliczności, że obie przesyłki zostały wysłane na ten sam adres (strona i uczestnik postepowania podali ten sam adres doręczeń) nie można kwestionować, że zostały one doręczone dwóm odrębnym podmiotom i stało się to w dwóch różnych dniach, od których rozpoczęły bieg terminy do wniesienia odwołania odrębne dla obu tych podmiotów. Jak wskazał organ powodem niemożności jednoznacznego ustalenia, która faktycznie przesyłka została skierowana do którego podmiotu są w przedmiotowej sprawie naniesione na zwrotnych potwierdzeniach odbioru naprzemienne skreślenia adresatów przesyłki. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru gdzie pierwotnie wskazano, że adresatem dotyczącej go przesyłki jest "K. W. A.", po skreśleniu wskazano, że adresatem wskazanej przysyłki jest "B. Sp. z o.o." i odwrotnie – na zwrotnym potwierdzeniu odbioru gdzie pierwotnie wskazano, że adresatem dotyczącej go przesyłki jest "B. Sp. z o.o.", po skreśleniu dopisano, że adresatem wskazanej przesyłki jest "K. W. A.". W ocenie Sądu organ odwoławczy powziąwszy wątpliwość, w jakiej dacie faktycznie doręczono decyzję mógł się zwrócić do organu I instancji, aby na podstawie dokumentacji tego organu dotyczącej korespondencji wychodzącej podjąć próbę wyjaśnienia, która z dwóch przesyłek (które posiadają przecież jako przesyłki nadawane z potwierdzeniem odbioru określone numery) została rzeczywiście nadana do K. W. Zatem choć w okolicznościach przedmiotowej sprawy może aktualnie zachodzić potrzeba przyjęcia na korzyść strony, w oparciu o art. 81a k.p.a., że przesyłkę doręczono mu w dniu 9 marca 2020 r., to przyjęcie tej okoliczności przez organ odwoławczy na etapie podjęcia zaskarżonego postanowienia było w ocenie Sądu co najmniej przedwczesne. W szczególności zważywszy, że wskazana okoliczność nie była faktycznie okolicznością przyjętą w tamtym czasie "na korzyść strony". Nie wpływała bowiem realnie na zmianę stanowiska organu odwoławczego, co do wniesienia odwołania w terminie. To, czy doręczenie decyzji w określonej dacie jest okolicznością przemawiającą na korzyść strony, zależy bowiem w istocie od tego, w jakiej dacie doszło do wniesienia odwołania, która to okoliczność również nie została prawidłowo ustalona przez organ odwoławczy.

W ocenie Sądu w chwili podejmowania zaskarżonego postanowienia data wniesienia odwołania nie została wyjaśniona w sposób dostateczny przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. W zaskarżonym postanowieniu przyjęto bowiem, że odwołanie zostało osobiście wniesione przez stronę w dniu 26 marca 2020 r. Co istotne, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powziął wcześniej wątpliwości zarówno co do sposobu, jak i dnia wniesienia odwołania -przesłanego mu bez koperty, opatrzonego pieczęcią "Starostwo Powiatowe w B. Wpł. 2020-03-26 L.dz.", a odręcznie datowanego przez sporządzającego na dzień 23 marca 2020 r. Pierwotnie organowi odwoławczemu przesłano bowiem jedynie skan odwołania. Na zapytanie organu odwoławczego co do formy i dnia wniesienia odwołania i przyczyn przesłania odwołania w formie skanu, Starosta B. nadesłał oryginał odwołania. W załączonym piśmie wyjaśniającym z dnia 1 czerwca 2020 r. organ I instancji wskazał, że odwołanie zostało wniesione osobiście. Wyjaśniając powód przesłania skanu poinformował jednocześnie, że "ze względu na pracę zdalną geologa powiatowego (miejsce zamieszkania B.) i utrudnione terminowe przesyłanie dokumentów, mając na celu zachowanie terminu ustawowego przekazania odwołania do SKO w piśmie pierwotnym przekazano skan odwołania (przekazany drogą elektroniczną przez Starostwo Powiatowe w B.) tożsamy z wersją oryginalną".

W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia organu I instancji, oparte na wyjaśnieniach zajmującego się sprawą geologa, były niewystarczające dla przyjęcia, że odwołanie istotnie wniesiono osobiście w siedzibie organu w dniu 26 marca 2020 r. W aktach sprawy nie było i w dalszym ciągu brak jest koperty, w której skarżący, jak twierdzi nadał odwołanie. Poczynione przez organ stwierdzenie dotyczące osobistego wniesienia odwołania, nie może być jednak wywodzone z samego faktu braku koperty, (która może również nie być dołączona do akt na skutek błędu), lecz powinno znajdować potwierdzenie w wewnętrznej dokumentacji organu, który winien rejestrować pocztę wychodzącą jak i do niego przychodzącą, jak też pisma składane w organie w sposób bezpośredni, tj. z pominięciem poczty. Dowodu w tym zakresie organ I instancji nie przestawił jednak w odpowiedzi na skierowane do niego zapytanie, co do terminu i sposobu wniesienia odwołania. Z tego względu udzielona organowi odwoławczemu odpowiedź winna zostać uznana za niewystarczającą dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Fakt wniesienia odwołania w dniu 26 marca 2020 r. nie wynika bowiem jednoznacznie z żadnych innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

W ocenie Sądu powziąwszy wątpliwości co do terminu i sposobu wniesienia odwołania organ odwoławczy winien poczynić również starania umożliwiające wypowiedzenie się w tej kwestii przez samą stronę. Ponieważ powyższego zaniechano, to - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - K. W. przedstawił dowody wniesienia odwołania za pośrednictwem poczty w terminie wcześniejszym niż 26 marca 2020 r. (który w tym przypadku staje się jedynie datą wpływu korespondencji do organu potwierdzoną prezentatą, a nie datą nadania zawierającej odwołanie przesyłki) dopiero na etapie skargi wniesionej do tutejszego Sądu. Dowody te zostały uznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. za wiarygodne. Choć z treści udzielonej odpowiedzi na skargę, wynika, że organ odwoławczy w istocie nie wie, czy termin do wniesienia został zachowany, z uwagi na dostarczone przez stronę dowody, to wskazuje, że "odwołanie mogło zostać wniesione z zachowaniem terminu". Okoliczność ta, tj. data wniesienia odwołania na obecnym etapie sprawy również nie może jednak zostać zweryfikowana przez Sąd. Wraz ze skargą Sądowi nie zostały bowiem przekazane dowody, które miały być do niej dołączone, a które wskazane są w treści skargi (kserokopie dowodu nadania oraz potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odwołanie w Starostwie w B.). Jak wskazano wyżej z samych akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast w sposób, który nie budziłby wątpliwości, kiedy wniesiono odwołanie, a w szczególności, czy nastąpiło to - jak pierwotnie przyjęto - w dniu 26 marca 2020 r. bezpośrednio w siedzibie organu, czy też w dniu 23 marca 2020 r. za pośrednictwem poczty, jak wskazano w skardze i do czego ostatecznie przychyla się organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. - uchylił zaskarżone postanowienie.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy winien przeprowadzić prawidłowe postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy K. W. wniósł odwołanie rzeczywiście z uchybieniem 14-dniowego terminu do dokonania tej czynności. W tym zakresie konieczne jest zatem jednoznacznie ustalenie daty doręczenia decyzji organu I instancji K. W. oraz daty nadania odwołania przez stronę. Powyższe ustalenia powinny zostać poczynione na podstawie możliwych do pozyskania przez organy dowodów z dokumentów, przy założeniu, że zasada z art. 81a k.p.a. rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony ma wyłącznie "ostatecznie" zastosowanie, tj. gdy w danej sprawie wyczerpano już wszystkie możliwości pozyskania dowodów właściwych dla ustalenia danego faktu lub też ustalenia braku jego wystąpienia.

Sąd rozpoznał niemniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest niezależne od woli stron.