Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 228/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 3 ust. 3 i 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant p.o. specjalisty Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w przedmiocie określenia Spółce A z siedzibą w K. (następcy prawnemu Spółki B) zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009 w łącznej wysokości 725.908,50 zł.

Z przekazanych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. Spółka B wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009 w łącznej kwocie 195.039,10 zł. W uzasadnieniu podniosła, że wymieniony podatek od będących w posiadaniu Spółki pasów drogowych oraz zlokalizowanych na nich budowli drogowych, został zapłacony nienależnie. Według obowiązującego od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. stanu prawnego, pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie podlegały bowiem opodatkowaniu wymienionym podatkiem. Spółka wskazała ponadto, że w latach 2005 – 2009 uiszczała podatek od nieruchomości od zlokalizowanych na stacjach benzynowych urządzeń informacyjnych oraz ich fundamentów, pomimo że nie stanowiły one przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Nie spełniały bowiem wymogów budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej jako u.p.o.l.. Ponadto w 2009 r. Spółka B dokonała zapłaty nienależnego podatku od nieruchomości, od znajdujących się na stacjach benzynowych kontenerów pełniących funkcję magazynową, które w związku z tym, że nie są trwale zamocowane do podłoża lub fundamentu nie mogą być zakwalifikowane jako budynek lub budowla w rozumieniu u.p.o.l..

Do wniosku dołączono korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za poszczególne lata 2004 – 2009 oraz szczegółowe zestawienia podatku nadpłaconego od wymienionych przedmiotów opodatkowania.

Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia Spółce B wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009. W toku tego postępowania, w dniu 30 listopada 2010 r. dokonano oględzin stacji benzynowej położonej w O. przy ul. "[...]". Pismem z 28 stycznia 2011 r. Spółka wyjaśniła, że w okresie objętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty posiadała identyczne urządzenia i budowle na stacjach paliw położonych w O. przy Al. "[...]" i ul. "[...]", sprzedanych odpowiednio pod koniec 2006 i 2007 r.. Z dołączonej do akt opinii inspektora nadzoru w Wydziale Inwestycji Miejskich – J.P., wynika, że obiekty kontenerowe stanowiły tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), natomiast urządzenia informacyjne wraz z fundamentami – budowle w rozumieniu art. 3 ust. 3 tej ustawy.

W uzasadnieniu wydanej w dniu "[...]" decyzji organ I instancji wskazał, że Spółka B do dnia 23 listopada 2006 r. posiadała przy al. "[...]" grunt o pow. 2.973 m², budynek o pow. 313,82 m² oraz budowle o wartości 2.431.222 zł. Natomiast w odniesieniu do sprzedanej w dniu 19 grudnia 2007 r. stacji benzynowej przy ul. "[...]", opodatkowała grunt o pow. 4.139 m², budynek o pow. 301,24 m² oraz budowle o wartości 2.487.750 zł. W stosunku do stacji benzynowej przy ul. "[...]" Spółka deklarowała grunt o pow. 4.989 m², budynek o pow. 307,30 m² oraz budowle o wartości 7.354.108 zł.

Organ powołał się na zasadę, zgodnie z którą ustalenie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości następuje w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Uwzględniając powyższe stwierdził, że podatnik w latach 2004 – 2009 był właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działek oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami "Bi" – inne tereny zabudowane lub symbolem "Ba" – tereny przemysłowe. Powyższe uniemożliwiało wyłączenie przedmiotowych gruntów z opodatkowania oraz usytuowanych na nich budowli na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Organ nie znalazł również podstaw do uwzględnienia twierdzeń strony, iż urządzenia informacyjne oraz kontenery nie są budowlami w rozumieniu przepisów u.p.o.l.. Jak wskazał, urządzenia informacyjne, na których zamieszczono logo koncernu, zawierają w istocie treści handlowe pozostające w związku z działalnością stacji benzynowej, a tym samym stanowią urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. Podobnie, zdaniem organu, pełniące funkcje magazynowe, kontenery zostały wymienione w art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego jako tymczasowe obiekty budowlane.

Określając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009, organ I instancji uwzględnił dane wykazane w złożonych wcześniej przez podatnika korektach deklaracji na podatek od nieruchomości.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że na podstawie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), z dniem 9 grudnia 2003 r. ograniczeniu uległ zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem ze znowelizowanym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym z poprzedniego brzmienia przepisu usunięty został zwrot mówiący o tym, iż chodzi wyłącznie o drogi publiczne. Zatem art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. do końca 2006 r. miał zastosowanie do wszystkich rodzajów dróg, również dróg wewnętrznych.

W dalszej kolejności organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym podstawą zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków jest stan prawny tych gruntów i budynków wynikający z ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Uwzględniając powyższe, stwierdził, iż oznaczenie gruntu w ewidencji jako "Bi" – inne tereny zabudowane lub "Ba" – tereny przemysłowe uniemożliwia wyłączenie go z opodatkowania na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r..

Według organu II instancji pojęcia, którymi posługuje się art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym w 2004 r.. Zgodnie z definicją "pasu drogowego" (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Organ odwoławczy wskazał ponadto na załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zgodnie z którym do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Powyższe w ocenie organu, oznaczało, że w pasie drogowym może się znajdować wyłącznie grunt stanowiący drogę, czyli grunt oznaczony jako "dr". W konsekwencji nie można wyłączyć z opodatkowania budowli drogi, jeżeli grunt, na którym ta budowla istnieje, nie jest sklasyfikowany jako droga i nie jest umieszczony w pasie drogowym.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii opodatkowania urządzeń informacyjnych oraz kontenerów. Odwołując się do definicji budowli z art.1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podniósł, że z prawidłowo poczynionych przez organ I instancji ustaleń faktycznych wynikało, iż urządzenia informacyjne stanowią budowlę, gdyż są trwale związane z gruntem i spełniają także funkcję reklamową. Powołując z kolei brzmienie art.1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, wskazał, że na ocenę, iż kontenery są budowlą nie ma wpływu cecha ich tymczasowości. Cecha ta, w ocenie organu, mogłaby mieć znaczenie tylko w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Jednakże w niniejszej sprawie podatnik nie dowiódł, że w okresie opodatkowania kontenery te były wyłączone z opodatkowania z uwagi na niepowstanie lub ustanie obowiązku podatkowego w związku z nieistnieniem tych budowli.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka A, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzuciła jej naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. poprzez błędną interpretację i stwierdzenie, iż wyłączeniu z opodatkowania podlegały jedynie pasy drogowe i budowle drogowe położone na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr".

W motywach uzasadnienia skarżąca zakwestionowała stanowisko organu przyjęte w zaskarżonej decyzji, iż wskazane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty pasy drogowe wraz z budowlami dróg wewnętrznych należącymi do Spółki nie korzystały z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006. Skarżąca nie zgodziła się z zaprezentowanym przez organ odwoławczy poglądem, że kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości pasów drogowych i budowli dróg powinna być rozstrzygnięta na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazała, iż w świetle orzecznictwa sądowego pas drogowy powinien być definiowany wtórnie w stosunku do samej drogi, tzn., że tylko w sytuacji istnienia drogi na gruncie, można o nim mówić jako o pasie drogowym.

Spółka podtrzymała prezentowane na etapie postępowania podatkowego stanowisko, m.in. odnośnie art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podkreślając, że jest to przepis o charakterze ogólnym, niemogący stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięć dotyczących podatku od nieruchomości. Według skarżącej powołanie się na ten przepis przez organy należy uznać za nieuprawnione, ponieważ Prawo geodezyjne i kartograficzne nie spełnia definicji ustawy podatkowej (art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej), w związku z czym nie może stanowić źródła ani obowiązku, ani zobowiązania podatkowego. Na potwierdzenie powyższego Spółka wskazała na najnowsze orzecznictwo NSA, w tym wyrok z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1105/09, w którym za nieprawidłowe uznano przypisywanie ewidencji gruntów i budynków decydującej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącej, gdyby zamiarem ustawodawcy było nadanie znaczenia ewidencji gruntów i budynków dla celu określenia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie dróg, to wyraźnie zostałoby to wskazane w u.p.o.l.. Jedyną determinantą zastosowania omawianego wyłączenia od opodatkowania było faktyczne istnienie na danym gruncie pasów drogowych wraz z drogami. Tymczasem uzależnienie wyłączenia od opodatkowania od zapisów ewidencji gruntów sprowadza się do definiowania pojęcia "droga" w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Strona podniosła, że ewidencja gruntów i budynków nie obejmuje zapisów dotyczących budowli, w tym również dróg. W swojej argumentacji zwróciła także uwagę na kwestię niekompletności ewidencji gruntów i budynków w zakresie klasyfikacji gruntów pod drogami. Wspierając się po raz kolejny wyrokiem NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., wskazała, że nie wszystkie grunty pod drogami są w ewidencji klasyfikowane jako "dr" i wniosek taki wypływa z załącznika nr 6 "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r.. Tezę o braku znaczenia ewidencji gruntów i budynków dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżąca wsparła ponadto stanowiskiem prezentowanym w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych z lat 2010 i 2011.

Podsumowując, strona skarżąca stwierdziła, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006, wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem oraz obsługą ruchu i jednocześnie ustawa ta nie wymagała, aby powyższe obiekty oraz grunty były odpowiednio sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków.

W końcowej konkluzji podniosła, że jej zdaniem układ dróg wewnętrznych na stacji benzynowej bez wątpienia należy w całości do kategorii dróg wewnętrznych zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych i prawa o ruchu drogowym, niezależnie od treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), powoływanej dalej jako p.u.s.a., sąd administracyjny przeprowadza kontrolę aktów wydawanych przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę według powołanego wyżej kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani przepisów prawa procesowego, ani materialnego.

Przedmiot sporu pomiędzy stroną skarżącą, a organami podatkowymi sprowadzał się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy po wejściu w życie z dniem 9 grudnia 2003 r., art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2006r.) nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, będące w posiadaniu Spółki grunty wraz z budowlami drogowymi, zlokalizowane na stacjach benzynowych na terenie miasta O., położone i sklasyfikowane w rejestrze gruntów, jako inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" lub symbolem "Ba" – tereny przemysłowe".

Zasadnicza kwestia jaka wyłania się na tle tego sporu dotyczy zaś wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006), w zw. z art. 21 ustawy Prawo Geodezyjne i kartograficzne, od rezultatów której zależy ocena zasadności uznania przez organy, że w związku z korektą deklaracji za te lata zachodziły podstawy do określenia podatku od nieruchomości bez wyłączenia w/w przedmiotów opodatkowania.

Analizując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z punktu widzenia reguł wykładni językowej, podkreślić należy, że w świetle tego uregulowania, podatkowi od nieruchomości nie podlegały nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie na tle tej wykładni pogląd, że przedmiotowe zwolnienie podatkowe nie obejmuje rozłącznie trzech odrębnych kategorii przedmiotów opodatkowania tj. pasa drogowego, drogi i innych obiektów budowlanych. Nie wynika to bowiem z brzmienia tego przepisu, skoro ustawodawca ustanawiając przedmiotowe zwolnienie po słowach "pasy drogowe" nie użył znaku interpunkcyjnego (przecinka) oddzielającego części zdania lecz wyrazu "wraz" oznaczającego razem, jednocześnie, a nie oddzielnie. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że budowla (droga) korzystała z przedmiotowego zwolnienia tylko wówczas, gdy została zlokalizowana w pasie drogowym, a więc wydzielonym liniami granicznymi gruncie zakwalifikowanym w ewidencji gruntów i budynków, do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych jako tereny komunikacyjne w tym drogi (dr) lub inne tereny komunikacyjne (Ti) (p. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2011r. o sygn. akt: I SA/Gl 193/11, dostępny w bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka definicja pasa drogowego zawarta została w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.) i znajduje zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. Brak jest bowiem definicji tego pojęcia w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei, drogą (które to pojęcie również nie zostało zdefiniowane w u.p.o.l.), jest w rozumieniu pkt 2 wymienionego artykułu ustawy o drogach publicznych, budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W świetle tych definicji grunt stanowi część pasa drogowego jedynie wtedy, gdy jest zlokalizowana na nim droga. Z kolei, droga może być zlokalizowana wyłącznie w pasie drogowym.

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2010r., o sygn. akt: II FSK 219/09 (publ. CBOIS), pojęcie pasa drogowego dla celów podatkowych dotyczyć może wyłącznie gruntu, na jakim zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami z nią funkcjonalnie związanymi, bowiem z elementów, które na pas ten, stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, się składają, opodatkowaniu podlegać może jedynie grunt. Wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. podlegać będzie zatem wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym zlokalizowana jest droga oraz budowla drogi, posadowiona na tym gruncie wraz z funkcjonalnie związanymi z nią obiektami. Dla wykazania, iż konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest zaś odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji, że ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje w oparciu o dane wynikające z tej ewidencji co do kwalifikacji gruntów oraz ich powierzchni, jak również, iż dane te są wiążące dla organu podatkowego, należało więc uznać za słuszne.

W sytuacji, gdy jak wskazano wyżej, drogę - w rozumieniu ustawy o drogach publicznych - stanowi tylko grunt mieszczący się w granicach pasa drogowego, trafnie organ wywiódł, iż w pasie drogowym może się znajdować wyłącznie grunt stanowiący drogę, czyli oznaczony jako dr. Nie można tym samym wyłączyć z opodatkowania budowli drogi, jeżeli grunt, na którym ta budowla istnieje nie jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako droga. Mając to na uwadze, Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądu wyrażonego w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych, iż ewidencja nie uwzględnia w tym wypadku pewnej kategorii gruntów i w związku z tym nie może mieć decydującego znaczenia dla stwierdzenia, czy dany grunt i budowla nie podlegają opodatkowaniu (p. wyrok WSA w Szczecinie z 11.02.2009 r., sygn. akt I S.A./Sz 568/09, lex nr 515090; wyrok WSA w Warszawie z 25.06.2010 r., sygn. akt III S.A./Wa 226/10, lex nr 611988, wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 784/08, opubl. w Lex pod nr 528862).

Z powyższych względów, zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 121 Ordynacji podatkowej, organy słusznie uznały za bezzasadny.

Nie podzielając argumentacji skargi w powyższym zakresie nadmienić należy, iż odnośnie zlokalizowanych na wymienionych wyżej stacjach benzynowych na terenie O., obiektów budowlanych w postaci sieci dróg wewnętrznych służących poruszaniu się i postojowi pojazdów, urządzeń informacyjnych oraz ich fundamentów, czy kontenerów magazynowych, kryterium decydującym o istnieniu zwolnienia podatkowego, jest w świetle powołanych wyżej przepisów u.p.o.l. oraz ustawy o drogach publicznych, przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. Zadaniem należących do skarżącej Spółki budowli odnośnie których wniosła Ona o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości, nie jest prowadzenie, zabezpieczanie i obsługa ruchu drogowego. Przeznaczeniem tych obiektów jest bowiem obsługa należącej do Spółki nieruchomości, co związane jest przede wszystkim z korzystaniem z usług stacji paliw przez ich klientów. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż w tym przypadku zlokalizowane przy stacjach drogi wewnętrzne wraz z wymienionymi wyżej obiektami budowlanymi miały obsługiwać i zabezpieczać ruch drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Należy przy tym zgodzić z podnoszoną w orzecznictwie w podobnych sprawach, argumentacją odnoszącą się do funkcjonalnej wykładni powołanych przepisów (p. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 219/09 oraz z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1782/08, jak również wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 września 2009r. o sygn. akt I SA/Łd 439/10, czy wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2011r. o sygn. akt I SA/Bd 48/11 - wszystkie dostępne w bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za racjonalne i mające uzasadnienie we względach społecznych można bowiem uznać zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów pod drogami i dróg wraz z obiektami budowlanymi służącymi uczestnikom ruchu drogowego na drogach publicznych i wewnętrznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, a nie potrzebom prowadzonej działalności gospodarczej, w tym przypadku, w zakresie handlu i usług na stacji paliw.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.