Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 25/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 37 par. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania wniosku Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. z dnia 17 kwietnia 2009 r. o zwrot wywłaszczonych nieruchomości w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] solidarnie na rzecz skarżących Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. M. – F., K. A., T. M. i M. M. złożyli w dniu 20 kwietnia 2009 r. wniosek do Prezydenta Miasta o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, znajdującej się przy ul. P. w G. (obecnie C.), oznaczonej aktualnie jako parcele nr [...], powołując się na zbędność nieruchomości na cel wywłaszczenia.

Wojewoda postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r. wyznaczył Prezydenta Miasta do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, wyłączając jednocześnie Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, od załatwienia wniosku w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych w ewidencji jako działki nr [...].

Akta powyższej sprawy wpłynęły do Prezydenta Miasta w dniu 17 lipca 2010r.

W piśmie z dnia 10 sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta wezwał do wykazania należytej reprezentacji wnioskodawczyni K. A. poprzez sprostowanie treści pełnomocnictwa udzielonego w dniu 18 marca 2008 r. w zakresie nazwiska mocodawczyni oraz do wykazania zmiany nazwiska Z. M. stosowanym aktem stanu cywilnego. Wraz z pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. powyższe braki zostały uzupełnione przez pełnomocnika wnioskodawców.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. organ I instancji poinformował strony o tym, że prowadzi postępowanie z ich wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości, poinformował o przysługujących im uprawnieniach procesowych oraz wskazał, że planowany termin rozstrzygnięcia przypada na dzień 30 czerwca 2010 r., nadto organ zawiadomił o wizji lokalnej ww. nieruchomości, której termin wyznaczono na dzień 4 marca 2010r. Jednocześnie w dniu 1 lutego 2010r. do akt sprawy wpłynęło pismo Prezydenta Miasta wraz załącznikami w postaci wykazu zmian gruntowych, wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów oraz kserokopią mapy archiwalnej. Dodatkowo przy pismach z dnia 5 i 10 lutego 2010r. Prezydent Miasta w odpowiedzi na pismo z dnia 28 stycznia 2010r. przesłał organowi I instancji żądane dokumenty. W dniu 4 marca 2010 r. przeprowadzony został dowodów z oględzin nieruchomości, których dotyczył wniosek z dnia 20 kwietnia 2010r. i postanowienie Wojewody z dnia 23 czerwca 2009r.

W piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. pełnomocnik stron wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz wezwał do wydania decyzji w terminie do dnia 30 września 2010 r. Podobnie, w piśmie z dnia 4 sierpnia 2010 r. pełnomocnik stron wniósł o wskazanie terminu przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

W dniu 20 września 2010 r. do Wojewody wpłynęło zażalenie wnioskodawców na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Mimo wezwań Wojewody z dnia 6 października 2010r. i z dnia 28 grudnia 2010r., akta sprawy wpłynęły do Wojewody dopiero w dniu 14 stycznia 2011r. z informacją, że strony zostały powiadomione o planowanym zakończeniu sprawy na dzień 30 czerwca 2011r. oraz z informacją o zwróceniu się do Prezydenta Miasta o dodatkową dokumentację. W wyniku złożonego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. wyznaczył organowi I instancji trzymiesięczny termin do wydania decyzji. W powołanym, w informacji skierowanej do Wojewody piśmie skierowanym do Urzędu Miejskiego z dnia 10 stycznia 2011 r., organ I instancji zwrócił się do Prezydenta Miasta o przedłożenie uwierzytelnionych kopii dokumentacji wywłaszczeniowej dotyczącej decyzji z dnia 6 lipca 1982 r., w tym zwłaszcza decyzji wywłaszczeniowej, a także wyjaśnień w sprawie realizacji infrastruktury osiedlowej na działkach objętych wnioskiem, podanie informacji w zakresie przeznaczenia działek objętych postępowaniem w planach zagospodarowania przestrzennego, aktualnym, obowiązującym przed wywłaszczeniem oraz po tej dacie. Nadto w piśmie z 24 maja 2011 r. organ I instancji zwrócił się do zarządu Dróg i Zieleni w G. o udzielenie informacji w zakresie wykorzystywania przedmiotowych działek na cele drogowe. Ponadto, organ zwrócił się w tej samej dacie do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o przedłożenie dokumentacji dotyczącej realizacji jednostki mieszkaniowej "F" osiedla G. – C.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, Z. M. – F., K. A., T. M. oraz M. M. domagali się zobowiązania Prezydenta do wydania decyzji w sprawie w terminie miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wskazali, że Prezydent, mimo wyznaczenia mu przez Wojewodę terminu 3 miesięcy do załatwienia sprawy, nie podjął istotnych czynności sprawie, w tym zwłaszcza – nie wydał decyzji merytorycznej.

W odpowiedzi na skargę organ argumentował, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy spowodowane jest koniecznością realizacji zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nadto organ podniósł, skarga na bezczynność jest dotknięta wadami formalnymi, stanowiącymi naruszenie art. 34 w zw. z art. 37 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci wadliwego umocowania pełnomocnika do reprezentowania K. A. Podniesiono, że pełnomocnik skarżących załączył wadliwe pełnomocnictwo, w treści, którego wpisano K. M., pod dokumentem zaś widnieje podpis K. A. Nadto organ podniósł, że wymieniony w skardze Z. H. nie jest stroną prowadzonego postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 4 czerwca 20111r. wezwany do złożenia pełnomocnictwa udzielonego przez Z. H. pełnomocnik skarżących oświadczył, że Z. H. nie jest skarżącym w rozpoznawanej sprawie, zaś umieszczenie go jako mocodawcy wynikło z redakcyjnej pomyłki. Pełnomocnik oświadczył, że skarżącymi są Z. M. – F., K. A., T. M. oraz M. M., którego pełnomocnictwo zostało przedłożone przez pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji. Od dnia 17 maja 2011 r. stwierdzając bezczynności organu Sąd ma także obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy organ ten, w terminach przewidzianych przepisami prawa, nie wydaje rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. to jest nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu (zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok NSA z 05.11.1987r., SAB 23/87, ONSA 1988/1/13; wyrok NSA z 22.12.1998r., III SAB 77/98, LEX nr 36590; wyrok WSA w Warszawie z 08.06.2004r., III SAB/Wa 8/04, LEX nr 160109 ).

Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że na nie załatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (...) (wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.

W przedmiotowej sprawie powyższy warunek został spełniony, ponieważ w piśmie z dnia 16 września 2010 r. pełnomocnik stron złożył do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W wyniku złożonego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. wyznaczył organowi I instancji trzymiesięczny termin do wydania decyzji.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do uznania, iż skarga na bezczynność jest uzasadniona. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Prezydent Miasta nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, określonym w przepisie art. 35 § 3 k.p.a., wobec czego Wojewoda prawidłowo wyznaczył dodatkowy termin na jej załatwienie, uwzględniając zażalenie skarżących. Również w tym wyznaczonym przez Wojewodę terminie, Prezydent nie załatwił przedmiotowej sprawy.

Przepis art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173) dodał do przepisu art. 149 P.p.s.a. zdanie drugie w brzmieniu "Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Po dniu wejścia w życie tej zmiany (17 czerwca 2011 r.) sądy administracyjne mają obowiązek, przy stwierdzeniu bezczynności organu lub przewlekle prowadzonego postępowania, dokonania oceny, czy zaniechania te miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Pojęcie rażącego naruszenia zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo w związku z treścią przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego..., s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyr. NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2, s. 26). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (wyr. NSA z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50). Powyższa definicja dotyczy w zasadzie rażącego naruszenia prawa materialnego, jednakże możliwe jest także rażące naruszenie przepisów postępowania.

Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 188/05, LEX nr 189214).

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 P.p.s.a. dotyczyć może jedynie zawartych w K.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Za rażące naruszenie tych przepisów można zatem uznać jedynie ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie.

Jednakże w przekonaniu Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi niniejszej sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Dopiero zestawienie czynności dokonanych przez organ po wpłynięciu wniosku o zwrot wywłaszczonych nieruchomości z czynnościami niezbędnymi do rozpoznania tej sprawy daje możliwość dokonania oceny pod kątem rażącego naruszenia prawa. W przeciwnym razie, każde niezałatwienie sprawy pomimo upływu terminu do jej załatwienia jako oczywiste naruszenie przepisu art. 35 K.p.a. należałoby ocenić jako rażące.

W przedmiotowej sprawie, ze względu na treść wniosku, czynnościami niezbędnymi do jej rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności było ustalenie kręgu stron postępowania, co w przypadku reprezentowania wnioskodawców przez profesjonalnego pełnomocnika powinno poprzedzić ustalenie, czy pełnomocnictwo zostało udzielone w sposób prawidłowy. Z przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika bowiem, że z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości powinien wystąpić poprzedni właściciel, a w przypadku współwłasności wszyscy współwłaściciele lub spadkobiercy właściciela czy współwłaścicieli (współuczestnictwo materialne) i z ich udziałem winno toczyć się postępowanie, przy czym tytuł prawny do nieruchomości powinien przysługiwać tym wszystkim osobom w dacie zgłoszenia żądania (vide: G. Bieniek "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wyd. Prawnicze Lewis – Nexis 2008 str. 495 oraz wyroki NSA z 5 stycznia 2001 r. sygn. akt IV SA 2217/98 LEX nr 53398; wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1371/04 LEX nr 192900). Dopiero w przypadku pozytywnego ustalenia powyższej okoliczności organ powinien przystąpić do ustalania stanu prawnego i faktycznego określonych działek, przeprowadzić ewentualne oględziny, oraz ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość jest zbędna na cel wywłaszczenia. W przypadku konieczności ustalenia wysokości zwracanego odszkodowania celowym byłoby także wykonanie operatu szacunkowego celem ustalenia wartości rynkowej nieruchomości w dniu jej zwrotu.

Prezydent Miasta otrzymał akta sprawy w dniu 15 lipca 2009r.

W zakresie dotyczącym ustalenia, czy wszyscy uprawnieni złożyli wniosek o zwrot nieruchomości oraz czy są należycie reprezentowani, to w tym zakresie braki wniosku o zwrot nieruchomości zostały uzupełnione wraz z pismem pełnomocnika stron z dnia 20 sierpnia 2009 r., a więc niezwłocznie po wystosowaniu wezwania przez organ w dniu 10 sierpnia 2010r.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie o zwrot przedmiotowej nieruchomości oraz o przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, których dotyczy wniosek wyznaczonego na dzień 4 marca 2010r., nadto poinformował wnioskodawców, że z uwagi na czasochłonność tego rodzaju postępowań, planowany termin rozstrzygnięcia przypada na dzień 30 czerwca 2010r. (k-39, 37 akt administracyjnych). Dokumentacja geodezyjna oraz wykaz zmian gruntowych oraz mapa sytuacyjno –wysokościowa i mapy archiwalne wpłynęły do organu I instancji wraz z pismem z dnia 1 lutego 2010 r. (k. 94 akt administracyjnych) oraz w dniu 18 lutego 2010 r. (k. 119 akt administracyjnych) w wykonaniu wezwania organu. Z kolei, wraz z pismem z 10 lutego 2010 r. wpłynęła do akt administracyjnych uwierzytelniona kopia aktu notarialnego z 11 grudnia 2008 r. w kwestii ustanowienia prawa odpłatnego użytkowania na rzecz Kościoła Parafialnego p.w. św. [...] w G. (k. 108 akt administracyjnych). Oględziny nieruchomości przeprowadzone zostały w dniu 4 marca 2010 r.

Zatem należy uznać, że w tym dniu akta sprawy zawierały już dokumentację geodezyjną dotyczącą objętych wnioskiem działek, w tym informacje z rejestru gruntów i wykaz zmian gruntowych, odzwierciedlający aktualny stan przedmiotowych nieruchomości oraz zmiany gruntowe tych nieruchomości, a także przeprowadzono niezbędny dowód w postaci oględzin nieruchomości. Organ dysponował więc dowodami niezbędnymi do ustalenia stanu faktycznego i prawnego działek oraz ustalenia czy nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia ewentualnie w sytuacji ustalenia, że niezbędnymi są dodatkowe informacje bądź dowody organ miał obowiązek ich przeprowadzenia, jak też przeprowadzenia rozprawy administracyjnej o które wnosił pełnomocnik wnioskodawców w pismach z dnia 11 czerwca 2010r. i z dnia 4 sierpnia 2010r. (k-132, 134 akt administracyjnych).

Z akt sprawy wynika natomiast, że po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu 4 marca 2010r. w sprawie nie zostały przeprowadzone żadne czynności, do czasu przekazania akt sprawy Wojewodzie w związku ze złożoną przez wnioskodawców skargą na bezczynność, co nastąpiło w dniu 12 stycznia 2011r.( k-156 akt). Przy czym podkreślić należy, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta zostało wniesione w dniu 21 września 2010r. - natomiast akta sprawy w celu jego rozpoznania zostały przekazane Wojewodzie dopiero w dniu 12 stycznia 2011r., pomimo ponagleń Wojewody z dnia 6 października 2010r. i 28 grudnia 2010r.( k-136, 137 akt). Również dopiero w tej dacie (10 stycznia 2011r) organ prowadzący postępowanie wystąpił o przekazanie mu dodatkowych dokumentów do Urzędu Miejskiego w G. Zatem przez okres 10 miesięcy, tj od dnia przeprowadzenia oględzin nieruchomości (4 marca 2010r) do dnia przekazania akt sprawy Wojewodzie (10 i 12 stycznia 2011r), w związku ze złożonym zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie złożonym w dniu 21 września 2010r. - organ nie podjął w sprawie jakichkolwiek czynności, mających znaczenie dla sprawy i niezbędnych do jej zakończenia. W piśmie z dnia 10 stycznia 2011 r. organ I instancji poinformował strony o nowym termin załatwienia niniejszej sprawy - 30 czerwca 2011r. Po wyznaczeniu przez Wojewodę w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2011r. trzymiesięcznego terminu do rozpatrzenia sprawy, organ I instancji w pismach z 24 maja 2011 r. zwrócił się o dokumenty archiwalne ponownie do Prezydenta Miasta, Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz Zarządu Dróg i Zieleni w G. W wyznaczonym przez siebie terminie, tj. do dnia 30 czerwca 2011 r., jak również w terminie wyznaczonym przez Wojewodę w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2011r. – organ nie rozpoznał wniosku o zwrot wywłaszczonych nieruchomości.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać za zasadne zarzuty skarżących, iż przy załatwianiu sprawy zwrotu przedmiotowych nieruchomości Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności, przy czym – w niniejszym stanie faktycznym bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 kpa. Organ I instancji przez wiele miesięcy nie podejmował bowiem żadnych czynności w sprawie, nie wskazując aby istniały jakiekolwiek przeszkody dla jego prowadzenia. Podjęcie czynności nastąpiło dopiero po wniesieniu przez wnioskodawców w dniu 16 września 2010r. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, przy czym podjęcie tych czynności nie nastąpiło niezwłocznie po wniesieniu zażalenia (np.w październiku 2010r. po doręczeniu wezwania Wojewody) lecz dopiero w styczniu 2011r. Nadto po wniesieniu ww. zażalenia podjęcie kolejnych czynności nastąpiło dopiero w maju 2011r., po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezasadny jest zarzut organu dotyczący nieprawidłowego umocowania pełnomocnika przez stronę postępowania K. A. K. A., z domu M., udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu radcy prawnemu R. Ś. poprzez jego podpisanie, również w trakcie postępowania administracyjnego K. A. udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu R. S. i pełnomocnictwo to nie zostało odwołane. Do akt administracyjnych złożony został skrócony odpis aktu małżeństwa , skarżącej K. S. z d. M. z K. S. A., z zapisem, że A. to nazwisko kobiety noszone po zawarciu małżeństwa.

Mając to na względzie Sąd orzekł - na podstawie art. 149 i art. 200 P.p.s.a. - jak w sentencji wyroku.