Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1004/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 2  ust. 3, 4, 5 , art. 3, 89 ust. 1 pkt 2, ust.2 pkt 2, art. 90 i 91
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 czerwca 2015r. nr [ ] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektor Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 3120 zł (słownie: trzy tysiące sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającą M. S. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 2 ust. 3, 4, 5, art. 3, 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.).

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Z uzasadnienia decyzji wynika, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w dniu 11 lutego 2015 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.) przeprowadzili kontrolę w należącym do M. S. lokalu Zajazd M mieszczącym się w S w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, zawartych w protokole nr [...] wynika, że w kontrolowanym lokalu stwierdzono dwa włączone i gotowe do gry automaty do gier Hot Spot Platin (brak numeru) i Hot Spot (brak numeru). Ustalono, że między M. S. a B Sp. z o.o. w organizacji będącą właścicielem ww. urządzeń zawarta została umowa najmu z dnia 7 stycznia 2015 r., która dotyczyła zainstalowania i eksploatacji tych urządzeń.

Działając w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Cywilnej kontrolujący przeprowadzili na każdym z ww automatów eksperyment (grę kontrolną), w wyniku którego ustalili, że gry prowadzone na automatach są grami losowymi, w których grający nie ma wpływu na ich wynik i spełniają definicję art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Ponadto gry na spornych urządzeniach miały charakter komercyjny, to znaczy, że były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Ustalono też, że M. S. ani B Sp. z o.o. nie posiadają zezwolenia lub koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniem z dnia [...] 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie, po przeprowadzeniu którego wymierzył M. S. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry.

M. S. odwołała się od ww. decyzji, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 247 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji pomimo, iż w stosunku do odwołującej się toczy się postępowanie karno – skarbowe za to samo zachowanie, co może oznaczać ukaranie dwa razy za ten sam czyn,

- art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej pomimo braku notyfikacji i pomimo tego, że jako przepis techniczny nie może być stosowany.

Z uwagi na powyższe zarzuty M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne i wywiedzione na ich podstawie wnioski, że gry urządzane na przedmiotowych automatach wypełniają dyspozycję przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i urządzane były poza kasynami gry.

Organ odwoławczy uściślił, że podmiotem urządzającym gry na automatach w lokalu Zajazd M w S w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest M. S. jako właściciel lokalu, gdzie wstawiono automaty. Wskazano, że pojęcie "urządzanie gier" nie posiada w ustawie o grach hazardowych definicji legalnej, stąd należy się posłużyć powszechnie przyjętym znaczeniem słowa "urządzanie", czyli wyposażenie czegoś, zapewnienie warunków itp. Zdaniem organu na gruncie ustawy o grach hazardowych pojęciu temu należy nadać szersze znaczenie i objąć nim szereg czynności związanych z udostępnianiem automatów oraz umożliwieniem ich użytkowania w zakresie gier hazardowych i czerpaniem korzyści z niego. Działania strony wyczerpują omawiane pojęcie, gdyż umożliwiła rozgrywanie przez jej klientów w lokalu gier na automatach, które zgodnie z ustawą o grach hazardowych mogły być urządzane wyłącznie w kasynach, za co otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 500 zł kwartalnie. Gry na ww automatach urządzane były poza kasynem gry, gdyż lokal skarżącej nie miał takiego statusu.

Organ odwoławczy ocenił także znaczenie wyników przeprowadzonego eksperymentu, wskazując na komercyjny i losowy charakter gier.

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił stanowiska strony o technicznym charakterze przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, skutkujących obowiązkiem ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Przedstawił jednak opinię, że skutek naruszenia obowiązku notyfikacyjnego nie ma wpływu na wynik konkretnej sprawy w przypadku, gdy cały akt ma podlegać notyfikacji.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że nawet zakładając hipotetycznie, iż kwestionowane przepisy są przepisami technicznymi, to i tak nie istniał obowiązek ich uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż są one wyłączone spod obowiązku notyfikacji w oparciu o klauzulę derogacyjną przewidzianą w przepisie art. 10 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE.

Klauzula ustanawia zasadę, że obowiązku uprzedniej notyfikacji nie stosuje się do przepisów krajowych, które stosują klauzulę bezpieczeństwa lub ograniczają się do wykonania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Za tego rodzaju przepisy organ uznał przepisy ustawy o grach hazardowych.

W tej mierze organ odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 stwierdzającego zgodność przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją. Położono nacisk na tezy tego wyroku stwierdzającego, że omawiana ustawa została uchwalona bez naruszenia trybu ustawodawczego a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniającego ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Ponadto notyfikacja zgodnie z tym wyrokiem nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego.

Powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13 organ stwierdził, że proces stosowania prawa oparty jest na założeniu, że dopóki Trybunał Konstytucyjny nie wyda wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność danych przepisów organy władzy publicznej (również organy podatkowe) nie mogą odmówić ich stosowania. Ustanowiona w art. 91 ust. 3 Konstytucji reguła kolizyjna (pierwszeństwo ratyfikowanych umów międzynarodowych oraz prawa stanowionego przez organizacje międzynarodowe ukonstytuowane na mocy takiej umowy), nie ma zastosowania w przypadku niedochowania przez organy władzy obowiązku notyfikacji projektu regulacji prawnej mającej charakter przepisu technicznego. Obowiązek notyfikacji odnosi się do fazy procesu legislacyjnego i jego adresatem są odpowiednie organy państwa odpowiadające za ten proces.

Organ odwoławczy uznał, że do czasu stosownego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie ma podstaw do kwestionowania mocy obowiązującej ustawy

o grach hazardowych z uwagi na podnoszony przez stronę argument o technicznym charakterze tych regulacji zwłaszcza, że prawa strony są chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego.

M. S. wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której przedstawiła zarzuty o treści tożsamej z zarzutami odwołania, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadniając zarzut podwójnego ukarania, podniosła, że nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o grach hazardowych jest sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawnego, gdyż prowadzi do dwukrotnego zastosowania sankcji finansowych za ten sam czyn. Na poparcie stanowisko przytoczono wyroki NSA z dnia 19.06.2001 r. sygn. akt III SA 743/00 oraz wyrok z dnia 14.11.2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1539/11. W stosunku do skarżącej M. S. toczy się równolegle postępowanie karno-skarbowe.

Kolejny zarzut, związany z kwestią notyfikacji ustawy o grach hazardowych, wynika z dokonanej przez stronę skarżącą interpretacji dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, jako mającej na celu uniemożliwienie przyjęcia przepisów lub norm technicznych, które mogłyby powodować bariery w handlu. Według skarżącej wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. przesądził o tym, że ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy ograniczające działalność związaną z automatami do gry, które jako takie winny być notyfikowane Komisji Europejskiej. Wykładnia dokonana przez TSUE według skarżącej powinna mieć zastosowanie do orzekania w sprawach dotyczących ustawy o grach hazardowych, zgodnie z powszechnie uznaną zasadą, że wszystkie sądy powinny rozstrzygać sprawy z uwzględnieniem wykładni dokonanej przez Trybunał (tzw. autorytet/władztwo dokonanej w wyroku interpretacji).

W konsekwencji zdaniem skarżącej przepis art. 14 ustawy o grach hazardowych uznany przez TSUE za techniczny nie może być stosowany, a nałożona na nią kara nie ma podstawy prawnej.

Ponadto według skarżącej nie jest ona podmiotem urządzającym gry hazardowe, a jedynie najemcą czerpiącym dochód wyłącznie z umowy najmu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Brak podstawy prawnej do wymierzenia jej kary pieniężnej skarżąca upatruje również w okoliczności, iż nigdy nie urządzała gier hazardowych, a jedynie podpisała umowę z podmiotem, który zajmował się tą działalnością.

Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że właścicielem automatów jest spółka B, która również najmuje powierzchnię w lokalu skarżącej. M. S. jest właścicielem lokalu Zajazd M i nie dzierżawi kontrolowanych automatów. Otrzymywała jedynie czynsz najmu powierzchni lokalu wynikający z umowy, ale nie czerpała zysków z prowadzonej na tej powierzchni działalności.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko, iż skarżąca została uznana za "urządzająca gry na automatach" z tego względu, że udostępniła powierzchnię swojego lokalu i czerpała zyski z umowy.

Organ w piśmie z dnia 29 stycznia 2016 r. wyjaśnił, że w dniu 11 marca 2015 r. wszczęte zostało postępowanie wobec B Sp. z o.o. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, ale decyzja nie została wydana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej ppsa.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, iż skargę należało uwzględnić z przyczyn wynikających z zarzutu ostatecznie podniesionego na rozprawie w dniu 24 stycznia 2016r., a dotyczącego zakresu znaczenia sfomułowania " urządzający gry hazardowe"

Analiza akt administracyjnych sprawy, w oparciu o które orzeka sąd ( art. 133 § 1 ppsa ) pozwala na stwierdzenie, iż orzekający w sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił stan fakt faktyczny w rozpoznawanej sprawie w zakresie obejmującym ustalenie charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach. Z niewadliwie poczynionych ustaleń – nie kwestionowanych w tym zakresie przez skarżącą – wynika, iż są one automatami spełniającymi przesłanki z art. 2 ust. 5 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, nawet jeżeli grający nie miał możliwości uzyskania nagrody pieniężnej lub rzeczowej, w których gra zawiera element losowości .Przypomnieć należy, że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Wniosek o hazardowym charakterze gier prowadzonych na kontrolowanym automacie potwierdza wynik przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Służby Celnej eksperymentu - gry na automatach w dniu kontroli.

Wątpliwości budzi kwestia oceny działań organów celnych w zakresie zastosowania regulacji dotyczących nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, uznaną za "urządzającego gry".

Przepis art. 89 ust. 1 u.g.h statuując odpowiedzialność administracyjną podmiotu urządzającego gry przewiduje, że karze pieniężnej podlega:

1. urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;

2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry;

3. uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia.

Sankcja w postaci kary pieniężnej nakładana jest na podmiot urządzający gry hazardowe, gry na automatach, a więc dokonujący "urządzania gier".

Zdaniem Sądu stanowisko organów co do tego, że to skarżąca pozostawała podmiotem "urządzającym gry" w świetle dotychczas zebranych dowodów pozostaje co najmniej przedwczesne.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż podstawą do ustalenia, że skarżąca jest " urządzającym gry" był sam fakt zawarcia umowy najmu oraz fakt pobierania z tego tytułu czynszu, Organ II instancji odnosząc się do tej kwestii uznanych bazuje wyłącznie na "słownikowej" definicji pojęcia "urządzający" przyjmując przy tym, że strona spełnia jej kryterium określone jako " wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty" oraz "zapewnić komuś dobre warunki materialne") Nie wskazuje natomiast na jakiekolwiek czynności podejmowanych przez skarżącą w odniesieniu do automatów zainstalowanych na wynajętej przez nią powierzchni użytkowej.

Zauważyć też należy, że powoływanie się przez organ odwoławczy w omawianej kwestii na wyroki WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r. II SA/Sz 439/15 ( są także późniejsze WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 grudnia 2015 r. II SA/Go 478/15 oba w bazie orzeczeń nsa.gov.pl) nie jest argumentem przemawiającym za trafnością stanowiska organów. W uzasadnieniu tych orzeczeń bark jest bowiem analizy i wykładni pojęcia "urządzający gry" jak też jego konfrontacji z okolicznościami faktycznymi tych spraw, które nie są zresztą tożsame z okolicznościami rozpoznawanej sprawy.

Trafnie organ podkreśla, że pojęcia takie jak "urządzanie gier" czy "urządzający gry", które występują w ustawie o grach hazardowych nie mają definicji ustawowej, co oznacza konieczność ich wykładni z uwzględnieniem ich językowego rozumienia.

Pojęcie "urządzanie" stanowi synonim takich pojęć jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (vide: Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. Uznać należy, że w praktyce w odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych ( w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. ), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (ewentualnie jego szkolenie ). Podmiot realizujący (wykonujący) te działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h.

Oczywistym pozostaje, że dla zrealizowania zamierzenia – działalności w zakresie gier na automatach – dojść może do zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty, które w tym w jakimś zakresie uczestniczą, objęte są dyspozycją art. 89 ust. 1 jako "urządzający gry". W szczególności należy mieć na uwadze, że analizowany przepis u.g.h. nakłada na podmiot określony, jako

" urządzający gry " sankcję, a zatem ustalenie zakresu zastosowania tego przepisu nie może być dokonywane wykładnią rozszerzającą, tak jak w sposób rozszerzający nie można interpretować np. przepisów nakładających obowiązki.

Niewątpliwie pojęcie "urządzanie gier" na gruncie art. 89 ustawy, nie obejmuje samej czynności oddania do używania powierzchni lokalu (lokalizacji) innemu podmiotowi pod eksploatację automatów w ramach umowy najmu, a także nie zawsze musi obejmować tę czynność i związane z nią określone obowiązki czy uprawnienia wynajmującego powierzchnię użytkową. Oznaczałoby to bowiem, iż w przypadku, gdy dany lokal (dana lokalizacja) nie stanowi własności podmiotu eksploatującego automaty do gier, to zawsze występuje wielość urządzających gry, tj. nie tylko podmiot eksploatujący automat, ale i podmiot (co najmniej jeden, zakładając brak podnajmu) oddający temu podmiotowi powierzchnię do eksploatacji automatów ). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 35 pkt 6 u.g.h., wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać "odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry". Regulacja ta niewątpliwie wskazuje, że na gruncie przepisów u.g.h. brak tożsamości pomiędzy urządzaniem gier a zawarciem umowy zobowiązaniowej, oddającej prawo do korzystania z lokalu ( z jego części ). Brak jest zatem podstaw prawnych, by już samą czynność cywilnoprawną ( umowę najmu ) oddania lokalu (jego części) do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów, utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust.1 u.g.h. W konsekwencji samo oddanie lokalu ( części jego powierzchni użytkowej ) nie może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej. O udziale wynajmującego lokal (lub jego części ) w oparciu o umowę najmu powierzchni użytkowej, na której automaty są zlokalizowane, w urządzaniu gier można mówić, gdy wynajmujący aktywnie uczestniczy we wskazanych czynnościach i działaniach, przy czym jego zachowania powiązane są z porozumieniem dokonanym z podmiotem wstawiającym automat i eksploatującym go, a dotyczącym wspólnego prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach (gier hazardowych).

W rozpoznawanej sprawie okoliczności takich organy nie wykazały.

W szczególności nie poddały jakiejkolwiek analizie poszczególnych regulacji umowy najmu w celu oceny czy i które z nich oraz z jakich przyczyn mogą dotyczyć czynności (obowiązków) do jakich ewentualnie zobowiązała się umownie skarżąca,

a związanych z "urządzeniem gier" . Organ I instancji w tej kwestii ograniczył się do wskazania umowy najmu, a organ II instancji nie podjął żadnych działań w tej mierze.

Zgodnie z zawartą w dniu 7.01.2015r.r. umową najmu jej przedmiot stanowił najem powierzchni 3 m kw. lokalu, do którego tytuł prawny posiada skarżąca. W zamian wynajmująca tj. strona skarżąca uzyskiwać będzie kwartalny czynsz 500 zł..

W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy konieczne jest ustalenie np. jaki podmiot umożliwiał podłączenie urządzeń do gry oraz ich techniczna obsługę. Kwestie te powinny zostać wyjaśnione w drodze dowodów osobowych tj. zeznań skarżącej lub jej personelu, zorientowanego w sprawie realizacji umowy najmu przedstawiciela spółki B, ewentualnie innych osób np. pracowników serwisu.

W tym stanie rzeczy, bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego w omówionym zakresie, jak też bez wnikliwej i wszechstronnej oceny jego wyników za przedwczesne uznać należy przypisanie stronie skarżącej przez organy orzekające w sprawie przymiotu "urządzającego gry" jako podmiotu podlegającego karze pieniężnej w rozumieniu art. 89 ust.1 u.g.h. Wobec zaistniałych wątpliwości co do prawidłowości skierowania kontrolowanej decyzji do strony skarżącej podlegały uchyleniu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji.

Z powołanych przyczyn Sąd orzekł o ich wyeliminowaniu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa. Wobec wad procesowych decyzji organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy, przedwczesne pozostawało wypowiadanie się przez Sąd orzekający w przedmiocie pozostałych zarzutów.

. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 ppsa., mając przy tym na względzie wysokość uiszczonego przez stronę wpisu od skargi ( 720 zł ), wynagrodzenie pełnomocnika strony, będącego adwokatem, ustalone zgodnie z § 6 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm. ) w kwocie 2 400 zł .