Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1662/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 138 § 2, art. 136, art. 15, art. 127
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. P. kwotę 5617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") w [...], na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224), po rozpatrzeniu odwołania Pana R. P. ("strona", "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 121.841,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...], w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2016 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie reklamy na metalowych sztycach o powierzchni 5,90 m2, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Ww. decyzje wydane zostały w następujących okolicznościach.

W dniu [...] marca 2015 r. podczas patrolowania terenu ul. [...] w [...] przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego, stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego, reklamą funkcjonującą na metalowych sztycach. Na potwierdzenie powyższego sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną w trakcie kontroli powierzchnię rzutu poziomego obiektu oraz wykonano dokumentację fotograficzną wraz ze szkicem sytuacyjnym,.

Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach:

- [...],[...],[...],[...] marca 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] kwietnia 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...],[...] maja 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...],[...] czerwca 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] lipca 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] sierpnia 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...],[...] września 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] października 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] listopada 2015 r.,

- [...],[...],[...] grudnia 2015 r.,

- [...],[...],[...],[...] stycznia 2016 r.,

- [...],[...],[...],[...] lutego 2016 r.,

- [...],[...] marca 2016 r.,

potwierdziły fakt zajęcia pasa drogowego przez reklamę, o której wyżej mowa. Na tę okoliczność w poszczególnych dniach kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną oraz adnotacje urzędowe.

Zarząd Dróg Miejskich - zawiadomieniem z dnia [...] marca 2016 r. - poinformował stronę, o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogi bez zezwolenia oraz, że przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 k.p.a., może zapoznać się z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia.

Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i pismem z dnia [...] marca 2016 r. Pan R. P. poinformował, że właścicielem przedmiotowej tablicy jest firma H. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej.

Jak wskazał organ I instancji, tym twierdzeniom strony przeczą jednak dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. W umowie pomiędzy E. Sp. z o.o. a podmiotem "[...] " Pana R. P. w § 1 pkt 1 wskazano, że "[...] " będzie wykonywał usługi reklamowe na 23 szt. własnych nośników reklamowych na potrzeby kampanii reklamowych Zleceniodawcy (...)"

Organ I instancji w decyzji z dnia [...] września 2016 r. - po przywołaniu z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych - jako zarządca drogi, nałożył karę z tytułu zajmowania omawianego pasa drogi bez zezwolenia i wyliczył wysokość tej kary z uwzględnieniem postanowień uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 ze zm.).

Pan R. P. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji podnosząc zarzut sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych organu z treścią zebranego materiału dowodowego w zakresie, który miał wpływ na wynik sprawy i polegał na przyjęciu iż Pan R. P. w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2016 r. zajmował pas drogowy przy ul. [...] w rejonie ul. [...], był właścicielem reklamy funkcjonującej na metalowych sztycach w powyższej lokalizacji, podczas gdy z materiałów dowodowych zebranych w sprawie nie można dokonać takich ustaleń w sposób kategoryczny i jednoznaczny, bowiem umowa z dnia [...] lutego 2013 r. zawarta pomiędzy E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a przedsiębiorstwem "[...] " prowadzonym przez Pana R. P. została zawarta na czas oznaczony, tj. od [...] lutego 2013 r. do [...] stycznia 2014 r., a zatem zakończyła się ponad rok przed kontrolą organu, co sprawia, że na podstawie ww. umowy nie można jednoznacznie stwierdzić, aby skarżący był właścicielem tablicy i tym samym zajmował pas drogowy w okresie wskazanym w decyzji, tym bardziej, że skarżący oświadczył iż tablica nie jest jego własnością a należy do spółki H. sp. z o.o.

Ponadto w odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a., art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO w [...] - działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał bowiem, że na podstawie umowy zawartej pomiędzy E.. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a przedsiębiorstwem "[...] " prowadzonym przez Pana R. P. nie można było jednoznacznie stwierdzić, aby skarżący był właścicielem tablicy i tym samym zajmował pas drogowy w okresie wskazanym w decyzji, tym bardziej, że skarżący oświadczył iż tablica nie jest jego własnością a należy do spółki H. Sp. z o.o. A zatem, zdaniem SKO w [...], należało ponownie dokładnie wyjaśnić kto był właścicielem tablicy w okresie od [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2016 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i konieczne jest jego uzupełnienie celem ustalenia, kto w okresie [...] marca 2015 r. - [...] marca 2016 r. był właścicielem reklamy na metalowych sztycach umiejscowionej w [...] w pasje drogowym ul. [...] w rej. ul. [...], podczas gdy zebrane w sprawie dowody pozwalają na jednoznaczne i stanowcze stwierdzenie, iż Pan R. P. nie był właścicielem przedmiotowej reklamy w danym okresie, nie miał żadnego tytułu prawnego do danej reklamy, zatem nie jest legitymowany biernie w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości skarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, mimo że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (tj. kwestia czy Pan R. P. był właścicielem przedmiotowej reklamy w okresie [...] marca 2015 r. -[...] marca 2016 r.) wynika z zebranych dotychczas dowodów i nie ma potrzeby ponownego rozpoznawania sprawy;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w sytuacji kiedy na podstawie zebranych w sprawie dowodów można ustalić, że Pan R. P. w okresie [...] marca 2015 r. - [...] marca 2016 r. nie był właścicielem reklamy na metalowych sztycach umiejscowionej w [...] w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...], zatem konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszo instancyjnego w całości.

W skardze wniesiono o uchylenie w całości decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...], i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zebrane w sprawie dowody całkowicie wykluczają możliwość ustalenia aby Pan R. P. był okresie [...] marca 2015 r. - [...] marca 2016 r. był w jakikolwiek sposób związany z reklamą znajdującą się wówczas w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...]. Powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu, że umowa z dnia [...] lutego 2013 r. zawarta pomiędzy E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] a przedsiębiorstwem "[...] " prowadzonym przez Pana R. P. została zawarta na czas oznaczony, tj. od [...] lutego 2013 r. do [...] stycznia 2014 r., zatem zakończyła się ponad rok przed okresem działań kontrolnych organu, co sprawia, że na podstawie ww. umowy można stwierdzić, że skarżący w przedmiotowym okresie nie posiadał tytułu prawnego do urządzeń umiejscowionych w pasie drogowym. Podniesiono, ze w aktach sprawy nie ma dokumentu, który mógłby chociażby uprawdopodobnić związek skarżącego z przedmiotowym urządzeniem. W związku z tym, SKO w [...] bezpodstawnie przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wynika z dotychczas zgromadzonych dowodów i nie ma potrzeby jego uzupełnienia. Niecelowe jest ponowne procedowanie w niniejszej sprawie. Należało zatem uchylić w całości decyzję I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę powtórzono argumentację organu z zaskarżonej decyzji oraz wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie odpowiada ona prawu i w związku z tym skargę należało uwzględnić.

Istotne w sprawie jest to, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tak więc w pierwszym rzędzie rozważyć należało, czy zaistniały przesłanki do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej.

Przede wszystkim wypada więc odnotować, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się, zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, tj. 1) stwierdzeniu przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz 2) uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Powyższe oznacza, że samo uznanie przez organ odwoławczy konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w określonym zakresie, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Wymagane jest bowiem dodatkowo jednoczesne stanowcze stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania.

Obie te przesłanki muszą być spełnione w konkretnej sprawie łącznie i do nich - co oczywiste - musi odwoływać się organ w uzasadnieniu decyzji mającej za podstawę art. 138 § 2 k.p.a. Wydanie bowiem takiej decyzji stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i dopuszczalne jest wyjątkowo, tj. gdy zaistnieją ustawowe przesłanki do jej wydania. Zgodnie bowiem z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że w tej sprawie chodziło o dokonanie przez organ I instancji ponownych ustaleń co do stanu faktycznego w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Sąd stwierdza, że niewątpliwie dla odpowiedzialności opartej na przepisach art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1-3 ustawy o drogach publicznych istotne jest ustalenie, kto i w jakim zakresie zajął pas drogowy. Przyjmuje się jednocześnie, że opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na osobę, która tylko potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać. Co więcej, w orzecznictwie przyjmuje się, że kwestii legitymacji do bycia stroną postępowania o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa jako instrument prawa cywilnego co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły i nie zwalnia od odpowiedzialności administracyjnej z tytułu umieszczenia w pasie drogowym spornej reklamy (zob. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 560/08; z dnia 17 sierpnia 2011 r., II GSK 803/10).

W świetle odpowiedzialności administracyjnej z ww. tytułu przyjąć także należy, że okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, muszą zostać ustalone przez organ w sposób nie budzący wątpliwości.

Sąd wskazuje, że organ odwoławczy - w ramach przysługujących mu uprawnień - zobowiązany i uprawniony był przeprowadzić taki wywód we własnym zakresie. Organ odwoławczy powinien bowiem dążyć w pierwszej kolejności do merytorycznego rozstrzygnięcia. Nawet w przypadku dostrzeżenia wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej - tak jak w niniejszej sprawie - powinien dążyć do wydania decyzji merytorycznej.

Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W przypadku odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy ma on kompetencje merytoryczno-reformatoryjne. Zgodnie bowiem z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., norma pierwsza, organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję albo w całości, albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.

Gdyby zaś organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny sprawy jest niezupełny i jako taki nie poddaje się ocenie, to mógłby także przeprowadzić własne uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art.136 k.p.a. Treść art. 138 § 2 k.p.a. winna być bowiem interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., II GSK 1065/09, wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2011 r., II SA/Ke 302/11).

W niniejszej sprawie nie ma zaś pewności, naruszenie których przepisów postępowania - zdaniem SKO w [...] - zdecydowało o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania, tj. czy chodzi o przepisy o gromadzeniu dowodów (np. art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a.), czy te odnoszące się do ich oceny, czyli art. 80 k.p.a. Ma to znaczenie choćby z tego powodu, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena.

Brak również wyjaśnień organu odwoławczego co do niezastosowania w sprawie art. 136 k.p.a.

Co więcej, organ odwoławczy nie przedstawił jakichkolwiek podstaw swoich wątpliwości do dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustaleń co do podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Nie wyjaśnił jednoznacznie dlaczego ocena organu pierwszej instancji jest nieuprawniona. Tymczasem stanowisko Prezydenta m. [...] w spornym zakresie odwołuje się do konkretnego dowodu. Mianowicie organ I instancji wskazał, że w umowie pomiędzy E. sp. z o.o. a podmiotem "[...] " Pana R. P. z § 1 pkt 1 wynika, że "[...] będzie wykonywał usługi reklamowe na 23 szt. własnych (podkreślenie Sądu) nośników reklamowych na potrzeby kampanii reklamowych Zleceniodawcy (...)". Skarżący zaś nie przedstawił dowodu na zbycie ww. nośników. Skoro zatem w 2013 r. dysponował on nośnikami, które określał jako własne, to należało ocenić, czy w ramach zasad logiki i doświadczenia życiowego można uznać, że w spornym okresie wciąż mógł nimi dysponować. Pamiętać przy tym należy, że wprawdzie art. 77 k.p.a. nakłada na organy m.in. obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jednakże nie upoważnia do obciążenia organów prowadzących postępowanie nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów i dowodów świadczących o zasadności stanowiska strony skarżącej (co w pewnych sytuacjach byłoby nierealne), jeżeli nie dostarczyła ich sama strona, wywodząca dla siebie korzystne skutki prawne z podnoszonych okoliczności.

Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie jest zaś władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu sprawa powróci do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się wyłącznie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest zobowiązany uwzględnić skargę.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, tj. że zasadą jest merytoryczny charakter postępowania odwoławczego, zaś wydanie decyzji kasacyjnej jest wyjątkiem dopuszczalnym jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu organ naruszył przepis art. 138 § 2 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji wyroku.