Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 983/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1,  art. 96 ust. 1,  art. 111 pkt 9 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski - Andrzej Kołodziej Protokolant - Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), w dniu [...] marca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił T. J. wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że ww. pełnił służbę wojskową w okresach od dnia [...] października 1991 r. do dnia [...] kwietnia 1997 r., od dnia [...] maja 1997 r. do dnia [...] maja 2002 r. oraz od dnia [...] lutego 2003 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Natomiast z art. 96 ust. 1 tej ustawy, wynika, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat (...).

Zdaniem organu, w ustalonym stanie faktycznym i w świetle przytoczonych przepisów brak jest podstaw do wypłacenia wnioskodawcy przedmiotowego świadczenia, gdyż nie pełnił on nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej przez okres, określony w art. 96 ust. 1 powołanej ustawy.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że odwołujący się posiada ponad piętnastoletni okres czynnej służby wojskowej, który uprawnia go do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego. Jednakże nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tzn. nieprzerwanego okresu pełnienia służby, przez co najmniej 15 lat. Organ wskazał, że w okresie pełnienia służby miał on dwie przerwy, tj. od dnia [...] kwietnia 1997 r. do dnia [...] kwietnia 1997 r. oraz od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] lutego 2003 r., a także nie spełnia żadnego z warunków, określonych w art. 96 ust. 2 powołanej ustawy. Podstawą zwolnienia ze służby odwołującego się był bowiem art. 111 pkt 9 lit. a tej ustawy.

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 96 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędne i niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy pełnił on zawodową służbę wojskową, w rozumieniu art. 94 ust. 3 tej ustawy, przez okres ponad 10 lat,

2. art. 94 ust. 3 powyżej określonej ustawy, poprzez jego niezastosowanie, przy ustalaniu zakresu znaczeniowego pojęcia zawodowa służba wojskowa na użytek wypłaty spornego świadczenia.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Z kolei według art. 96 ust. 1 tej ustawy, świadczenie powyższe przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem przede wszystkim ust. 2, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat. Natomiast – zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy - powyższe zastrzeżenia dotyczą sytuacji żołnierza, który został zwolniony ze służby wojskowej wskutek:

1) upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ;

2) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami służby;

3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

4) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej (art. 111 pkt 9 lit. a powołanej ustawy). W tej sytuacji zatem, nie dotyczą go zastrzeżenia wymienione powyżej w przepisie ust. 2 i wobec powyższego należało zbadać przesłankę występującą w art. 96 ust. 1 ustawy, a mianowicie, czy pełnił on nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat.

Odpowiedź na tak postawione pytanie jest negatywna.

Jak wynika z akt sprawy skarżący pełnił służbę przez 16 lat, 5 miesięcy i 26 dni, ale nie była to służba nieprzerwana. Przez okres 9 miesięcy i 1 dzień skarżący służby nie pełnił.

Przepis art. 96 ust. 1 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący, stanowiąc, że warunkiem uzyskania spornego świadczenia jest nieprzerwane pełnienie zawodowej służby wojskowej przez okres co najmniej 15 lat. Skoro zatem skarżący nie spełniał tego warunku, to organ zasadnie odmówił mu przyznania przedmiotowego świadczenia.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organ nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego, a także dokonał prawidłowej interpretacji przepisów, które stanowią podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Natomiast powołane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych odnoszą się do innych stanów faktycznych, do których miały zastosowanie inne przepisy prawa materialnego. Jednocześnie należy zgodzić się z organem, że zasadnie odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1660/05, który oddalił skargę w zbliżonym stanie faktycznym.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.