Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 839/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, art. 14b § 1, art. 14h, art. 169 § 1, art. 14g § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 września 2022 r. nr 0115-KDWT.4011.514.2022.3.ACE w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 839/22

Uzasadnienie

We wniosku z dnia 18 maja 2022r. skarżący K. L. zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie pytania dotyczącego kwestii czy otrzymywane przez niego wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji analityka biznesowo-systemowego w przedstawionych projektach jest kwalifikowanym dochodem w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w związku z art. 30ca ust. 7 punkt 2 updf.

Organ uznał, że konieczne jest uzupełnienie okoliczności sprawy poprzez wskazanie przez skarżącego czy wzmiankowana działalność wypełnia znamiona działalności badawczo-rozwojowej stanowiąc badania naukowe czy prace rozwojowe (art. 5a punkt 39 lub art. 5a punkt 40 updf), wobec czego wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzupełniając wniosek skarżący wskazał, że w jego ocenie przedmiotowa działalność nie ma charakteru badań naukowych i stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a punkt 38 updf, co wywiódł z interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2022r. sygn. 0111-KDWB.4011.205.2021.2.HK.

Organ uznał powyższe wyjaśnienia za niewystarczające i postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022r. na podstawie art. 14g § 1 w związku z art. 169 § 1 i 4 oraz art. 14h O.p. pozostawił wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Uznając zarzuty zażalenia skarżącego za nieuzasadnione postanowieniem z dnia 20 września 2022r. organ interpretacyjny utrzymał w mocy powyższe postanowienie przytaczając tożsamą argumentację prawną.

W skardze do sądu strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1 w związku z art. 169 § 4 O.p. poprzez bezpodstawne przerzucenie przez organ na skarżącego ciężar interpretacyjny związany z zadanym pytaniem. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia mimo, że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych wydawane były interpretacje indywidualne a wniosku rozpoznawane merytorycznie. Wreszcie zarzucono naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania obywateli gdyż organ uprzednio wydawał interpretacje bez uzależniania tego faktu od samookreślenia przez wnioskodawców charakteru prowadzonej działalności.

W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowieni a i poprzedzającego je postanowienia wydanych przez KIS oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, spełniał wymogi formalne, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a w konsekwencji czy istniały przeszkody w wydaniu interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 O.p.

Należy wskazać, że w ramach postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w kształcie jaki został mu nadany przepisami art. 14a-14s O.p., powołany do dokonania tego rodzaju urzędowej wykładni organ jest związany treścią opisu przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzania przyszłego, w który nie może ingerować. Organ interpretacyjny nie ma zatem prawa do czynienia własnych ustaleń faktycznych.

W zakresie wymogów stawianych wnioskom o interpretacje indywidulane, art. 14b § 3 O.p. nakłada na wnioskodawcę obwiązek przedstawienia w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego, a także obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Ustawodawca nie określił stopnia szczegółowości powyższego opisu, ze względu jednak na cel jaki przyświeca samej interpretacji i zasadom postępowania, należy stwierdzić, że opis zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego powinien zawierać wszystkie te elementy, które z uwagi na treść pytania i wskazaną regulację prawną, są niezbędne do udzielenia odpowiedzi.

Poprzez zawarte w art. 14h O.p. odesłanie do odpowiednich regulacji postępowania podatkowego, ustawodawca umocował organ do zwrócenia się do wnioskodawcy o uzupełnienie przedstawionego przez niego opisu stanu faktycznego w niezbędnym zakresie, w oparciu o art. 169 § 1 O.p., pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że pierwotnie przedstawiony przez skarżącego opis stanu faktycznego uniemożliwiał udzielenie odpowiedzi na pytanie czy w ramach prowadzonej działalności – pełniąc funkcję analityka biznesowo-systemowego samodzielnie prowadzi badania naukowe lub prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 u.p.d.f., a tym samym, czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.f.

W ocenie organu skarżący nie uzupełnił skutecznie wniosku, ponieważ w dalszym ciągu nie ma jasności co do tego, czy wnioskodawca prowadzi prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.p.s.w.n. Ustalenie to było zaś kluczowe dla sprawy z uwagi na zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, to jest: badania naukowe (art. 5a pkt 39 u.p.d.f.) lub prace rozwojowe (art. 5a pkt 40 u.p.d.f.). Wezwania organu służyły m.in. wyjaśnieniu tych okoliczności sprawy. Organ nie mając dokładnej wiedzy, czy strona prowadzi prace rozwojowe nie był w stanie ustalić, czy jego działalność była działalnością badawczo-rozwojową. Na tej zatem podstawie organ pozostawił wniosek skarżącego o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Stanowisko organu jest nieprawidłowe.

W ocenie Sądu z przedstawionego przez skarżącego opisu stanu faktycznego oraz informacji udzielonych w odpowiedzi na pytania organu, są wystarczające dla ustosunkowania się przez organ do kwestii możliwości przypisania działalności skarżącego cech działalności badawczo-rozwojowej w drodze indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Przepis art. 14b § 3 O.p. zobowiązuje stronę do przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej własnego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem, to jest własnej oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W przedmiotowej sprawie skarżący przedstawił własne stanowisko w sprawie wypełniania cech działalności badawczo-rozwojowej, które doprecyzował w uzupełnieniu wniosku.

Podkreślić należy, że możliwość zwrócenia się o uzupełnienie opisu stanu faktycznego ma służyć wydaniu interpretacji, a nie być celem samym w sobie, w efekcie realizacji którego, wobec nie przystającego do treści wezwania uzupełnienia, wniosek o wydanie interpretacji zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

W niniejszym przypadku prawdą jest, że skarżący nie odpowiedział wprost na pytanie organu dotyczące wskazania, czy prowadzi prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.p.s.w.n., a w konsekwencji — czy prowadzi działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.f. Jednakże, jak słusznie wskazał skarżący, odpowiedź na to pytanie stanowiła właśnie jego wątpliwości interpretacyjne, o których wyjaśnienie zwrócił się do organu w przedmiotowym wniosku. W opisie stanu faktycznego i jego uzupełnieniu, wnioskodawca wskazał szczegółowo na czym polega prowadzona przez niego działalność. Natomiast we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej, skarżący jednoznacznie stwierdził, że jego zdaniem opisana we wniosku działalność spełnia cechy działalności badawczo-rozwojowej. Dlatego nie można zgodzić się z Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, że skarżący nie uzupełnił stanu faktycznego w sposób umożliwiający wydanie wnioskowanej interpretacji. Gdyby wnioskodawca był pewien, że prowadzoną działalność należy zakwalifikować jako badawczo-rozwojową, to nie kierowałby pytania interpretacyjnego. Mało tego, Sąd I instancji stoi na stanowisku, że wzywanie skarżącego do uzupełnienia wniosku o wskazanie czy przedstawiona działalność ma charakter badań naukowych lub prac rozwojowych było nieuzasadnione, gdyż właśnie ta kwestia stanowiła w istocie źródło wątpliwości skarżącego. Rozstrzygnięcie jej przez organ interpretacyjny w ramach indywidualnej interpretacji było nieodzowne bowiem miało charakter przesądzający dla odpowiedzi na pytanie skarżącego czy co do wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu pełnienia funkcji analityka biznesowo-systemowego możliwe jest zastosowanie tzw. ulgi IP BOX z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Działanie organu było nieprawidłowe także w świetle funkcji, jakie ma pełnić indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, to jest funkcji gwarancyjnej i informacyjnej. W sytuacji skomplikowanych i niejasnych regulacji podatkowych, instytucja ta ma służyć podatnikom w prawidłowym stosowaniu obowiązujących przepisów w prowadzonej przez nich działalności. Zatem w sytuacji, gdy problem podatnika ma charakter realny, organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość udzielenia merytorycznej odpowiedzi (por. wyrok WSA z 10 października 2018 r., I SA/Wr 739/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji, dlatego zaskarżone postanowienia naruszają przepisy art. 14g § 1 i art. 14b § 3 oraz art. 14h w zw. z art. 169 O.p. Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji, organ zobowiązany będzie ocenić prawidłowość stanowiska przedstawionego przez skarżącego.

Inspiracją dla powyższych wywodów stało się uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 listopada 2022r., sygn. akt I SA/Łd 591/22 zapadłego w zbliżonym stanie faktycznym i tożsamym stanie prawnym, które Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).

mko