Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 621/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wznowiono postępowanie przed NSA, uchylono wyrok NSA, uchylono wyrok WSA i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 272 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59 art. 3 i art. 7
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi A. Spółki jawnej w B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 574/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Spółki jawnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1419/12 w sprawie ze skargi A. Spółki jawnej w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 574/13; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 574/13; 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1419/12; 4. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]; 5. umarza postępowanie administracyjne;


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 574/13 oddalił skargę kasacyjną A. Spółki jawnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/12 w sprawie ze skargi A. Spółki jawnej w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w dniu 9 czerwca 2011 r. na drodze powiatowej nr [...] w [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki MAN o nr rej. [...] z naczepą o nr rej [...] kierowanego przez Ł.D., którym wykonywano przewóz ładunku (odpady) z Niemiec do Polski w imieniu i na rzecz Spółki. Podczas kontroli poddano pojazd ważeniu w punkcie przystosowanym do statycznego ważenia pojazdów znajdującym się przy drodze krajowej nr [...] w [...]. Zadeklarowana masa przewożonego ładunku, zgodnie z dokumentem przewozowym (CMR) wynosiła 20.800 kg. Za pomocą wag statycznych skontrolowano naciski osi i masę całkowitą zespołu. Wykazała ona (po odjęciu 200 kg i 2 %), że nacisk osi pierwszej pojedynczej nienapędowej pojazdu silnikowego wyniósł 6,76 tony, osi drugiej pojedynczej napędowej pojazdu silnikowego - 9,7 tony, osi trzeciej potrójnej nienapędowej naczepy - 18,81 tony; rzeczywista zaś masa całkowita wyniosła 35,27 tony. Kierowca nie żądał ponownego zważenia zespołu pojazdów.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.100 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drogę. Decyzja ta została uchylona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.100 zł z tytułu: 1/ przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t, oraz 2/ przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że na drodze powiatowej, po której odbywał się ruch pojazdu, dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na drogę wynosi 8 t, stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Nałożenie kary było zasadne, a jej wysokość ustalono na podstawie lp. 6.7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

Wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 3 i art. 54 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji i niezastosowanie środków określonych w p.p.s.a., pomimo że zaskarżone decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej, ponieważ oparto je na "doświadczeniu" i wewnętrznej instrukcji organu, które nie stanowiły przepisów prawa powszechnie obowiązującego, czym naruszono art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 574/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną jako niezasadną. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że kara dla Spółki została wymierzona na podstawie art. 40c w zw. z art. 13g ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zatem na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji. Bez wątpienia powołane przepisy były wystarczającą podstawą prawną do wydania decyzji i nie można zgodzić się z twierdzeniem Spółki, że wyrok WSA w Warszawie akceptował sytuację, w której kara została nałożona bez podstawy prawnej. Zarzut skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony także z tego powodu, że wskazane w nim przepisy określają wadliwość samego aktu, a nie sposobu ustalania okoliczności sprawy, a więc faktów, które mają znaczenie dla wymierzenia kary. Z kolei z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona dopatruje się wadliwości w zakresie sposobu ważenia pojazdu, przy czym jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie wskazuje dowodów, które wspierałyby jej twierdzenia, ale tylko polemizuje z tezami uzasadnienia decyzji. Takie działanie nie może odnieść skutku prawnego, skoro protokół kontroli nie został zakwestionowany, a z jego treści wynikają okoliczności przyjęte za podstawę faktyczną wyrokowania. W konkluzji NSA stwierdził, że wyrok objęty skargą kasacyjną nie narusza prawa w zakresie wskazanym w zarzucie kasacyjnym, a to oznacza, że decyzja kontrolowana przez WSA w Warszawie wydana została na podstawie przepisów ustawy, a nie doświadczenia i instrukcji wewnętrznych organu.

Skarżąca Spółka wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. domagając się jego uchylenia i rozpoznania sprawy.

Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a., wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r., w sprawie o sygn. C-127/17. W wyroku tym TSUE stwierdził, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE.

Skarżąca podniosła, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. , sygn. akt II GSK 574/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jej skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie.

Z istoty, opartego na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a., żądania wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 574/13, którym oddalono skargę kasacyjną strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/12 w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym wynika, że zasadności tego żądania strona upatruje w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C – 127/17.

W świetle przywołanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości, nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53/WE.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym powyżej prawomocnym wyrokiem tego Sądu jest usprawiedliwione.

Z art. 272 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że – niezależnie od podstawy wznowienia określonej w § 1 tego artykułu, którą stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie – można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, zaś przepis § 2 art. 272 p.p.s.a. – stanowiący, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu – stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Przepis art. 272 p.p.s.a., gdy zestawić ze sobą jego § 1 i § 3, uzasadnia stanowisko, aby podstawy wznowienia postępowania sądowadministracyjnego upatrywać w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zwłaszcza, gdy w kontekście źródła pochodzenia (ustanowienia) jego kompetencji – a więc źródła, o którym mowa w art. 272 § 3 – podkreślić znaczenie tych okoliczności, które – najogólniej rzecz ujmując – nakazują uwzględniać fakt istnienia istotnych podobieństw odnoszących się najogólniej rzecz ujmując do rodzajów postępowań prowadzonych przed TK i TSUE, ich przedmiotu – chodzi mianowicie o "spór o prawo", który w odniesieniu do postępowania przed TK dotyczy pionowej kolizji norm prawa krajowego, w odniesieniu zaś do postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości treści (interpretacji) prawa unijnego oraz jego ważności – oraz mocy wiążącej orzeczeń organów przed którymi się one toczą.

Powyższe – gdy chodzi o zasadę – znajduje swoje potwierdzenie w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2017 r. w sprawie I FPS 1/17, w świetle której podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania.

Afirmując pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale oraz prezentowaną w jego uzasadnieniu argumentację prawną trzeba jednocześnie wyjaśnić – a nie jest to bez znaczenia dla stanowiska odnośnie do oceny skuteczności rozpatrywanej skargi o wznowienie postępowania zakończonego przywołanym na wstępie prawomocnym wyrokiem NSA – że jakkolwiek został on wyrażony na gruncie sytuacji odnoszącej się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości wydanego w trybie prejudycjalnym (art. 267 TFUE), to za uprawniony trzeba uznać wniosek, iż pogląd ten zachowuje swoją aktualność także w odniesieniu do wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości na podstawie art. 258 TFUE, a więc w trybie skargi Komisji Europejskiej przeciwko państwu członkowskiemu.

W korespondencji do przywołanych na wstępie argumentów natury ogólnej – a mianowicie argumentów z podobieństwa – a także szczegółowej argumentacji prawnej, która legła u podstaw poglądu prawnego wyrażonego w uchwale NSA w sprawie I FPS 1/17, w odniesieniu do omawianej kwestii nie można również tracić z pola widzenia konsekwencji wynikających ze znaczenia argumentu systemowego. Chodzi mianowicie o argument systemowy wynikający zarówno z prawa krajowego – art. 272 § 3 p.p.s.a. ulokowany został w Dziale VII "Wznowienie postępowania" przywołanej ustawy, a co więcej, stanowiąc o "rozstrzygnięciu organu międzynarodowego" (a jest nim przecież TSUE, co trzeba uznać za bezdyskusyjne) nie odnosi się do trybu podjęcia przez wymieniony organ tego orzeczenia, ograniczając się w tej mierze jedynie do zaakcentowania jego znaczenie w relacji do potrzeby wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego – jak i z prawa unijnego. W tym zaś zakresie trzeba uwzględnić to, że art. 258 TFUE znajduje się w tej części postanowień traktatowych, które dotyczą uprawnień Trybunału Sprawiedliwości, przez co – z uwagi właśnie na treść tychże uprawnień oraz ich funkcje – został on także funkcjonalnie powiązany – podobnie jak i art. 267 – z art. 4 ust. 3 TUE ustanawiającym zasadę lojalnej współpracy, zgodnie z którą państwa członkowskie podejmują wszelkie środki właściwe do zapewnienia wykonywania zobowiązań wobec UE, ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii. W związku z tym, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że z punktu widzenia aktualizacji dyspozycji normy prawnej z art. 272 § 3 p.p.s.a., nie ma znaczenia to, czy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości – to jest "rozstrzygnięciu organu międzynarodowego", o którym mowa w tym przepisie – wydane zostało na podstawie art. 258, czy też art. 267 TFUE. Zwłaszcza, gdy niezależnie od powyższego – ale też w korespondencji do już przedstawionych argumentów – podnieść, że naruszenie prawa unijnego, o którym mowa art. 258 TFUE, zasadniczo należałoby wiązać z naruszeniem legislacyjnym polegającym na utrzymywaniu krajowych przepisów niezgodnych z prawem UE, braku odpowiedniej zmiany przepisów krajowych lub braku implementacji przepisów unijnych – choć w świetle orzecznictwa unijnego naruszenie to może wyrażać się także w błędnej interpretacji przepisów prawa UE przez organy legislacyjne lub organy stosujące prawo (por. wyrok w sprawie C – 128/78) – zaś jego stwierdzenie przez Trybunał Sprawiedliwości we wskazanym trybie, skutkuje wynikającym z art. 260 ust. 1 TFUE zobowiązaniem państwa członkowskiego do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału.

W świetle powyższego, żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym na wstępie prawomocnym wyrokiem NSA należy uznać za skuteczne i usprawiedliwione.

Ze wskazanego, jako podstawa żądania wznowienia postępowania sądowoadnministracyjnego, wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C – 127/17 wynika, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE.

Ze stanowiska TSUE wynika, że art. 7 wymienionej dyrektywy, jako wyjątek od ustanowionej w jej art. 3 ust. 1 zasady swobodnego ruchu pojazdów powinien podlegać wykładni ścisłej (zawężającej) co oznacza, że przewidziany w przywołanym przepisie brak dostosowania infrastruktury drogowej należy odnosić do sytuacji szczególnych, a mianowicie do sytuacji przykładowo w przepisie tym wymienionych (por. pkt 80 – 81 wyroku), co ma z kolei tę konsekwencję, że za równoważne wymienionym sytuacjom szczególnym nie można uznać sytuacji kreowanych na gruncie krajowej ustawy o drogach publicznych, której art. 41 ust. 2 i ust. 3 ustanawia dalej jeszcze idące wyjątki oraz warunki przemieszczania się po drogach krajowych pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 i pkt 3.4 załącznika nr I tej dyrektywy unijnej wartościom nacisku osi. Z uwagi na ich zakres oraz powszechnie obowiązujący charakter sytuacje te stanowią bowiem ograniczenia w stosowaniu zasady swobodnego ruchu pojazdów. Tym samym, wynikające z prawa krajowego ograniczenia mające zastosowanie w zależności od rodzajów dróg – co motywowane jest jakością infrastruktury drogowej – nie mogą być usprawiedliwiane treścią art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE, gdyż wynikający z tego przepisu wyjątek niweczyłby zasadę ustanowioną art. 3 tej dyrektywy (pkt 82 – 88 wyroku).

Brak usprawiedliwionych podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika I do wymienionej dyrektywy wartościom nacisku osi dalej idących wyjątków, niż wynikające z art. 7 tej dyrektywy (z art. 41 ustawy o drogach publicznych wynika, że pojazdy o maksymalnym nacisku osi napędowej nieprzekraczającym wartości 11,5 t objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 i ust. 3 wymienionej ustawy krajowej, zaś pojazdy nieprzekraczające maksymalnego nacisku pojedynczej osi wynoszącego 10 t, objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 przywołanej ustawy, a zniesienie wskazanych ograniczeń wymaga spełnienia warunku posiadania specjalnego płatnego zezwolenia niepozostającego w związku ze stopniem uszkodzenia dróg, które wobec ich ograniczającego charakteru stanowiły jednocześnie warunek przemieszczania się w ruchu międzynarodowym po polskich drogach krajowych, musi prowadzić do tego w pełni uzasadnionego wniosku, że stwierdzony w toku kontroli nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszący 9,7 t, w związku z tym, że był niższy od maksymalnego dopuszczalnego nacisku osi napędowej pojazdu określonego w pkt 3.4.1 załącznika nr I do Dyrektywy nr 96/53/WE na poziomie 11,5 t, nie dawał podstaw do przypisania stronie naruszenia, za które nałożono na nią karę pieniężną.

Z przedstawionych powodów, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 574/13 oraz poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/12 podlegały uchyleniu. Jednocześnie, wobec charakteru istoty sprawy odnoszącego się do podstaw przypisania stronie naruszenia, za które nałożono na nią karę pieniężną, a których istnienie w świetle przywołanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 127/17 należało podważyć, na podstawie art. 188 p.p.s.a. podlegały również uchyleniu zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzja organu administracji I instancji, co w konsekwencji uzasadniało potrzebę umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 i art. 276 w związku z art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 p.p.s.a. i art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.