Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1820/97
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2000-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Posiadanie nieruchomości nie stanowi tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

TEZY

Posiadanie nieruchomości nie stanowi tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sławomira B. na decyzję Wojewody K. z dnia 5 września 1997 r. (...) w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 września 1997 r. (...) działający z upoważnienia Wojewody K. Zastępca Dyrektora Wydziału Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Sławomira B. od decyzji Wójta Gminy w Ł. z dnia 14 lipca 1997 r. (...) orzekającej o pozostawieniu sprawy wniosku z dnia 12 grudnia 1996 r. bez rozpatrzenia - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiotową decyzją organ I instancji na podstawie art. 64 par. 2 i art. 104 par. 1 Kpa w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

W odwołaniu od tej decyzji Sławomir B. podniósł, iż nabył działkę nr 367/9 w Ł. i włada nią jak właściciel.

Organ odwoławczy ustalił, że w dniu 12 grudnia 1996 r. Sławomir B. złożył wniosek o pozwolenie na budowę przebudowę i nadbudowę budynku administracyjno-socjalnego w Ł. wraz z załącznikami. Urząd Gminy wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę i pismem z dnia 5 maja 1997 r. na podstawie art. 64 par. 2 Kpa wezwał wnioskodawcę do usunięcia w ciągu 7 dni braków tj. przedłożenie dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością oznaczona jako działka nr 367/9, z pouczeniem, iż nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi wnioskodawca przesłał wypis aktu notarialnego Rep. "A" 1018/95 z dnia 9 marca 1995 r. oraz kserokopię postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 16 października 1996 r. (...). Jak wynika z załączonego aktu notarialnego wnioskodawca nabył zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci użytkowania wieczystego, działek nr ew. 365/6 i 365/7 obj. KW (...) i własność nakładów na budynki i budowle na działkach nr ew. 366/9 i 367/9. Przedmiotowa inwestycja planowana jest na działce nr 367/9, co, do której strona nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ pomimo wezwania do usunięcia braków w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie przedłożył dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością o nr ew. 367/9, lecz tylko dowody własności innych działek, organ I instancji słusznie pozostawił sprawę wniosku z dnia 12 grudnia 1996 r. bez rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Sławomir B.

Skarżący podniósł, że przy wydawaniu decyzji organ I instancji nie kierował się racjami merytorycznymi, ale czynnikami subiektywnymi, organ nie kierował się racjami społecznymi, ale osobistą niechęcią do wnioskodawcy. Dalej podniósł, iż jego przedsiębiorstwo, w którym chce poprawić warunki pracy, zatrudnia 90 osób, na terenie objętym bezrobociem. Zdaniem skarżącego jest on jedynym władającym w dobrej wierze tym gospodarstwem i nie ma innego dysponenta tą nieruchomością, a racje społeczne powinny były przeważyć. Z treści skargi wynika, iż skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte motywach zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Wnioskodawca Sławomir B. wezwany w trybie art. 64 par. 2 Kpa do usunięcia braków wniosku o pozwolenie na budowę przez przedłożenie dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odnośnie działki nr 367/9, dokumentu takiego nie przedłożył.

Przedłożył jedynie postanowienie Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 16 października 1996 r. (...), którym to postanowieniem Sąd Wojewódzki oddalił rewizję Sławomira B. od postawienia Sądu Rejonowego we W. z dnia 2 kwietnia 1996 r. (...) oddalającego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia m. in. właśnie działki nr 367/9. Skarżący chcąc wykazać prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane powołał się na treść uzasadnienia powyżej wskazanego postanowienia, w którym Sąd Wojewódzki ustalił, że "aktem notarialnym z 9 marca 1995 r. Syndyk Masy Upadłości przedsiębiorstwa sprzedał wnioskodawcy nakłady jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa i przeniósł na niego posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Od tej daty wnioskodawca włada nią jak właściciel."

Art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ definiuje pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodnie - z tą definicją należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia-do wykonywania robót budowlanych.

Posiadanie, zatem nieruchomości, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej, nie stanowi tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skoro, zatem składający wniosek o pozwolenie na budowę, nie przedłożył, mimo wezwania, prawa do dysponowania nieruchomością prawidłowo organ I instancji pozostawił wniosek bez rozpoznania, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy.

W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.