Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 530/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71 ust.2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną skargą decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] o odmowie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Punkt skupu i sprzedaży złomu stalowego i metali, sprzedaży stali i opału oraz skupu i sprzedaży części samochodowych w [...]".

Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny sprawy przedstawiał się

następująco:

W dniu 30 sierpnia 2010 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek R.P., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako "punkt skupu i sprzedaży złomu stalowego i metali, sprzedaży stali i opału oraz skupu i sprzedaży części samochodowych w [...]", uzupełniony - na wezwanie organu - o wymagane dane i informacje w dniu [...] września 2010 r. W dniu [...] października 2010 r. Prezydent odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawcy R.P. Samorządowe Kolegium Odwoławczego, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu l instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent ponownie w dniu [...] grudnia 2010 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia ( znak [...]).

W uzasadnieniu wyjaśnił, iż wobec tego, że z dniem 15 listopada 2010 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U Nr 213, poz. 1397 ) klasyfikacji wnioskowanego przedsięwzięcia dokonano zgodnie z tymże, obowiązującym w chwili wydania niniejszej decyzji, rozporządzeniem uznając planowaną inwestycję jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienioną w par. 3 ust. 1 pkt 81 — punkty do zbierania

Sygn. akt II SA/Go 530/11

lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Odmawiając wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, z powołaniem na przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą Nr XXXV/206/08 z dnia [...] września 2008r. ( ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 135, poz. 2144 z dnia 18 grudnia 2008 r.) albowiem teren, na którym planuje się jej realizację został oznaczony w planie miejscowym symbolem "2MN". Dla tego terenu jako przeznaczenie podstawowe ustalono w planie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś zabudowę garażową i gospodarczą oraz zieleń urządzoną i usługi nieuciążliwe, realizowane jako lokale wbudowane, jako przeznaczenie uzupełniające. Planowana inwestycja, polegająca m.in. na skupie i sprzedaży złomu stalowego i metali, wiąże się z gospodarowaniem odpadami. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że ani funkcja podstawowa przewidziana dla przedmiotowego terenu, ani funkcja uzupełniająca nie przewidują wprowadzenia na przedmiotowym terenie funkcji związanej z gospodarką odpadami. Wskazał, że w myśl postanowień planu miejscowego, przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi nie zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi. Skoro więc planowana przez wnioskodawcę inwestycja została zakwalifikowana w oparciu o powołane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to tym samym planowane przez inwestora przedsięwzięcie jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia zaniechanie dalszego postępowania i skutkuje odmową wydania decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji R.P. zarzucił skarżonemu aktowi, że został oparty na błędnych ustaleniach faktycznych, a w szczególności, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, co tym samym oznacza, wg organu l instancji, że jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mimo, że ten plam - w ocenie odwołującego - nie

Sygn. akt II SA/Go 530/11

zakazuje na spornym terenie prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto odwołujący podniósł, że organ l instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Wywodził, że planowana przez niego działalność "nie będzie usługą zbytnio uciążliwą", gdyż przy ul. [...] nie ma zabudowy jednorodzinnej, znajdują się tam wyłącznie zakłady pracy oraz funkcjonują inne punkty skupu metali i opału. Skoro zatem, wg planu miejscowego, mogą być na tym terenie prowadzone usługi nieuciążliwe, to nic nie stoi na przeszkodzie, zdaniem odwołującego, by taką działalność mógł on tam również prowadzić.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy o pełny i czytelny wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren na którym znajduje się działka wnioskodawcy nr [...], wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzje organu l instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z wnioskiem R.P. z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz kartą informacyjna przedsięwzięcia, planowana przez niego inwestycja miałaby być realizowana na działce nr [...] na placu utwardzonym o pow. 146 m2, umiejscowionym od strony zachodniej budynku mieszkalnego inwestora znajdującym się na tej działce. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący mocą uchwały Nr XXXV/206/08 Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla terenów położonych pomiędzy ulicą [...] i torami kolejowymi w kierunku na [...] do granicy z terenami Gminy (Dz. Urz. Woj. Nr 135, poz. 2144), zwany dalej "planem miejscowym", w § 17 ust. 1 przewiduje - dla terenów oznaczonych symbolami od 1MN do 20 MN (w tym i dla terenu 2MN na którym znajduje się działka [...]) jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą, zaś jako przeznaczenie uzupełniające terenu urządzenia towarzyszące, zabudowę garażową i gospodarczą, zieleń urządzoną oraz usługi nieuciążliwe, realizowane jako lokale wbudowane. SKO wyjaśniło, że w § 3 pkt 6 planu miejscowego Rada Gminy zdefiniowała czym jest - w rozumieniu tego aktu prawnego - "przeznaczenie uzupełniające terenu" stwierdzając, iż "należy przez to rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone do lokalizacji na danym terenie przy spełnieniu dodatkowych warunków". Pojęcie usług nieuciążliwych w § 3 pkt 9 planu miejscowego zdefiniowane zostało zaś jako "usługi nie zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi".

Sygn. akt II SA/Go 530/11

Kolegium wyjaśniło w dalszej kolejności, że kwalifikacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcie należało dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) co wynika wprost z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zatem planowane przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., jako punkt do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, gdyż przepisy tego właśnie rozporządzenia mają w sprawie zastosowanie z uwagi na wszczęcie postępowania, wnioskiem inwestora z dniu [...] sierpnia 2010 r. Kolegium uznało, iż błędna kwalifikacja przedsięwzięcia nie miała jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż po pierwsze jego kwalifikacja prawna jest zbieżna w myśl obu tych aktów prawnych, a po drugie - przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przez organ odwoławczy, ta wada zaskarżonej decyzji została konwalidowana .

Kolegium wskazało, iż dokonana kwalifikacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia oznacza po pierwsze, że w myśl art. 59 ust. a pkt 2 ustawy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, po drugie zaś, że - w myśl art. 71 ustawy - uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, wymaga m.in. przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli takie, które objęte jest wnioskiem inwestora w tej sprawie. Powołując się zaś na przepis art. 80 ust. 2 ustawy - w aktualnym na dzień orzekania brzmieniu - wskazało, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z tego przepisu ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71

Sygn. akt II SA/Go 530/11

ust. 1 ustawy), czyli dla takiego przedsięwzięcia inwestycyjnego jak w przedmiotowej sprawie. Podstawowym kryterium, warunkującym wydanie takiej decyzji jest więc zgodność przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został on uchwalony. Stwierdzenie zaś sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku inwestora z równoczesnym zwolnieniem organu prowadzącego postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym z przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami, czyli także w ramach postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zdaniem organu odwoławczego, z dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie wynika niespornie, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie, polegające na utworzeniu punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego i metali kolorowych, na sprzedaży stali i opału oraz na skupie i sprzedaży części samochodowych (felg), zlokalizowanego na działce nr [...] w formie placu utwardzonego o pow. 146 m2, jest przedsięwzięciem sprzecznym z miejscowym planem. Wiąże się bowiem z prowadzeniem działalności usługowej na terenie objętym planem miejscowym, oznaczonym jako 2MN i to w formie innej niż "w wbudowanym lokalu", bo na utwardzonym placu. Forma w jakiej inwestor zamierza prowadzić swoją działalność na tym terenie, czyli utwardzony plac, to działalność usługowa - niezależnie od tego, czy działalność tę należałoby uznać za usługi nieuciążliwie w rozumieniu planu miejscowego ( vide : § 3 pkt 9), czy też nie - która nie będzie wykonywana w formie dopuszczonej przez plan miejscowy ( "lokal wbudowany"). Już zatem tylko ta okoliczność faktyczna przesądza o tym, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie w tej sprawie nie jest zgodne z planem miejscowym, tj. z jego § 17 ust. 1 pkt 2 lit. c. W tym też zakresie organ l instancji dokonał - zdaniem SKO - prawidłowego ustalenia (i oceny prawnej), jakkolwiek nienależycie to uzasadnił, co również należało konwalidować w toku instancji w niniejszej decyzji.

W skardze R.P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 Kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na terenie planowanego przedsięwzięcia oraz naruszenie § 17 ust. 1 uchwały nr XXXV/206/08 Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 r. w

Sygn. akt II SA/Go 530/11

sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie nie jest zgodne z planem miejscowym.

W oparciu o te zarzuty domagał się uchylenia decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu skargi zarzucał, iż wbrew wymogom art. 7 Kpa organy administracji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, nie przeprowadzając żadnego postępowania wyjaśniającego w tym także wizji lokalnej na tym terenie i to mimo wielokrotnych wskazań skarżącego. Skoro bowiem na terenie, na którym planowana jest inwestycja skarżącego znajdują się już podobne punkty skupu, jego zdaniem, nic nie stoi na przeszkodzie, aby i on taki skup prowadził. Właśnie zaniechana wizja lokalna w sposób jednoznaczny potwierdziłaby, że planowana inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska. Powołując się na dołączoną do skargi dokumentację fotograficzną wywodził, że planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach prawa. Podkreślał, że plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej przy ul. [...]. Zgodnie z nim teren, na którym planuje się realizację inwestycji został oznaczony symbolem 2MN, ustalając jako jego przeznaczenie m.in. także usługi nieuciążliwe. Prowadzenie punktu skupu złomu - w ocenie skarżącego - nie będzie usługą zbytnio uciążliwą, bowiem ul. [...] nie ma zabudowy jednorodzinnej, a znajdują się przy niej tylko i wyłącznie zakłady pracy - w tym także punkty skupu metali i opału. Nie ma zatem przeciwwskazań, aby i on prowadził podobną działalność gospodarczą. § 17 ust. 1 uchwały nr XXXV/206/08 Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta przewiduje na terenie przedsięwzięcia skarżącego zabudowę mieszkaniową, ale i także usługi nieuciążliwe do których powinna być zaliczona także działalność planowana przez niego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr

Sygn. akt II SA/Go 530/11

153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji, z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną co oznacza obowiązek sądu poddania kontroli sprawy administracyjnej w jej całokształcie niezależnie od zarzutów skargi.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wbrew stanowisku skarżącego nie narusza ona ani przepisów procesowych, ani prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu l instancji, odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia ze względu na jego sprzeczność z planem miejscowym, obowiązującym na terenie na którym znajduje się działka objęta zamiarem inwestycyjnym skarżącego.

Zważywszy na taki przedmiot rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należało rozważyć czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie dla legalności jego realizacji wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ( pkt 1 ), przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( pkt 2 ). Zasadnie zatem organ II instancji wskazał na potrzebę kwalifikacji przedsięwzięcia zamierzonego przez skarżącego, prawidłowo uznając, iż kwalifikacji takiej należy dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze

Sygn. akt II SA/Go 530/11

zm.) zważywszy na fakt, iż sprawa wszczęta została wnioskiem inwestora z dnia [...] sierpnia 2010 r. tj. przed wejściem - z dniem [...] listopada 2010 r. - w życie nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) które w par. 4 zawarło regułę intertemporalną. Zważywszy zaś na treść wniosku i kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia należało zakwalifikować je - jak prawidłowo uznało SKO - do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., tj. jako punkt do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu czyli jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.

Z kolei wynikającym z art. 80 ust. 2 ustawy wymogiem uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest stwierdzenie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, o ile plan taki został uchwalony. W sprawie poza sporem pozostawało, iż zamiar inwestycyjny skarżącego dotyczył jego działki nr [...], położonej na terenie objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym z mocy uchwały Nr XXXV/206/08 Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla terenów położonych pomiędzy ulicą [...] i torami kolejowymi w kierunku na [...] do granicy z terenami Gminy (Dz. Urz. Woj. Nr 135, poz. 2144). Poza sporem pozostawało również, iż teren na którym leży działka skarżącego oznaczony został w planie symbolem 2MN. Przeprowadzona przez SKO analiza zapisów planu dla wskazanego terenu wykazała, bezspornie, iż podstawowym przeznaczeniem dla niego pozostaje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, bliźniacza ( § 17 pkt 1 planu), zaś przeznaczenie uzupełniające terenu to urządzenia towarzyszące, zabudowa garażowa i gospodarcza (§ 17 pkt 2 lit. a), zieleń urządzona (§ 17 pkt 2 lit. b) oraz usługi nieuciążliwe, realizowane jako lokale wbudowane (§ 17 pkt 2 lit. c). Ustalając zakres znaczeniowy pojęcia "usługi nieuciążliwe" SKO wskazało na przepis § 3 pkt 9 planu miejscowego, definiujący pojęcie usług nieuciążliwych jako usług nie zaliczonych do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi. Wykładając zaś pojęcie "przeznaczenie uzupełniającego terenu" organ odwoławczy odwołał się do jego definicji zawartej w pkt 6 § 3 planu stanowiącej, iż jest to

Sygn. akt II SA/Go 530/11

przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone do lokalizacji na danym terenie przy spełnieniu dodatkowych warunków.

W świetle powołanych regulacji ustawowych i wynikających z aktu prawa miejscowego, prawidłowo przytoczonych i zastosowanych przez SKO, nie może budzić wątpliwości, iż planowane przez skarżącego przedsięwzięcie po pierwsze wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, po drugie należy do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi. Nie spełnia zatem prawnej definicji "usług nieuciążliwych" zawartej w planie miejscowym. Nadto , jak słusznie zauważyło Kolegium niezależnie od tego, iż planowana przez skarżącego działalność nie jest usługą nieuciążliwą w rozumieniu lokalnego prawodawcy, to skarżący zamierza wykonywać ją w formie niedopuszczonej przez plan miejscowy tj. w formie placu czyli na otwartej przestrzeni, podczas gdy plan usługi nieuciążliwe dopuszcza jedynie w lokalach wbudowanych tj. w pomieszczeniach. Z tych przyczyn stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i nie narusza prawa materialnego, w szczególności zaś przepisu par. 17 planu miejscowego.

Bezpodstawne pozostawały również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Przeprowadzenie wizji lokalnej, nawet potwierdzającej stanowisko skarżącego o działalności w sąsiedztwie innych punktów skupu złomu pozostawało bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie jest bowiem wykluczone, iż powstały one przed uchwaleniem planu w sytuacji, gdy na tym terenie nie funkcjonowały jeszcze ograniczenia wprowadzone przez akt prawa miejscowego. Nadto, zaprezentowane w skardze rozumienie pojęcia usług nieuciążliwych opiera się wyłącznie na subiektywnym przekonaniu skarżącego, pomijając zupełnie regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie. Wskazać należy, iż w przypadku gdy skarżący uważa regulacje prawne wynikające z planu za godzące w jego interes prawny przysługuje mu prawo wystąpienia ze skargą na uchwałę Gminy w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Z tych przyczyn skarga podlegała oddaleniu ( art. 151 ppsa ).