Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 75/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...],listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia jednorazowej pomocy finansowej o charakterze de minimis rolnikom – w zakresie wniosku R. G. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 75/11 postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia jednorazowej pomocy finansowej o charakterze de minimis rolnikom.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. skarżący wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku i powołując się na fragmenty jego uzasadnienia prosił o wyjaśnienie w jaki sposób mógł wziąć czynny udział w postępowaniu administracyjnym, skoro zawiadomienie organu otrzymał po terminie do składania wniosków o przyznanie pomocy de minimis.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. - do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zauważyć należy, iż w trybie art. 158 p.p.s.a. - nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku. Muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalności wyroku. Zarówno sentencja jak i uzasadnienie orzeczenia mogą być przedmiotem wykładni, natomiast konieczność dokonania wykładni zachodzi tylko wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Podkreślić także należy, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (Tadeusz Woś, Hanna Knysiak- Molczyk, Lewis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Może ono podlegać wykładni, gdy w wyniku jego wadliwości lub też nieprecyzyjnego sformułowania jego treść uzasadnienia budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia.

Jak wskazano powyżej konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia czy też uzasadnienia sformułowana jest w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sposób jasny i czytelny przedstawia zarówno stan faktyczny w sprawie jak również stanowisko sądu, treść uzasadnienia nie budzi również wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. Dokonanie wykładni ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.