Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2981/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Służba cywilna
Skarżony organ: Szef Służby Cywilnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 227 poz 1505
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt VII SAB/Wa 44/12 w sprawie ze skargi T.G. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie mianowania na urzędnika służby cywilnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt VII SAB/Wa 44/12 oddalił skargę T.G. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie mianowania na urzędnika służby cywilnej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w 2009 r. T.G. przystąpił do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej starających się o mianowanie w 2009 r. W dniu 23 lipca 2009 r. T.G. został drogą mailową poinformowany o uzyskaniu negatywnego wyniku ww. postępowaniu.

Następnie w dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący wystąpił do Krajowej Szkoły Administracji Publicznej z wnioskiem o ponowną weryfikację wyników postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej w części wiedzy, z uwagi na możliwość niewłaściwego zaliczenia punktów za prawidłowe odpowiedzi.

W odpowiedzi z dnia 8 września 2009 r. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej wskazała, że prace osób które uzyskały wynik minimalnie mniejszy od wymaganego, były powtórnie sprawdzane, a po ponownym sprawdzeniu pracy wnioskodawcy nie odnotowano żadnych pomyłek. Wynik uzyskany przez wnioskodawcę nie jest wyższy od minimalnej liczby punktów za umiejętności określone w § 12 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 2007 r. W powyższej odpowiedzi wskazano również, że ocena sprawdzianu wiedzy odbywa się w oparciu o dokładnie określony klucz odpowiedzi, wykluczający możliwość dowolnej interpretacji zawartych w nim zapisów. Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że obowiązujące przepisy nie przewidują postępowania odwoławczego.

T.G. zwracał się kilkukrotnie do Krajowej Szkoły Administracji Publicznej oraz do Szefa Służby Cywilnej kwestionując ustalenia klucza oceny sprawdzianu wiedzy, jednocześnie poddał wątpliwości pytanie dotyczące bezrobocia strukturalnego.

W swoich odpowiedziach Krajowa Szkoła Administracji Publicznej podtrzymała wcześniejsze stanowisko, iż wnioskodawca nie uzyskał niezbędnej liczby punktów oraz zasięgnęła opinii eksperta w zakresie kwestionowanego pytania i przedstawiła wnioskodawcy dokonane ustalenia w tym zakresie.

Natomiast Szef Służby Cywilnej stanął na stanowisku, że ustalanie wyników postępowania należy do wyłącznych kompetencji Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Następnie skarżący wniósł o nakazanie usunięcia naruszenia czyli, uznania pozytywnego wyniku postępowania kwalifikacyjnego w 2009 r. i mianowania skarżącego na urzędnika służby cywilnej z dniem 1 grudnia 2009 r.

Pismem z dnia 21 października 2010r., T.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie doprecyzował ją pismem z dnia 18 stycznia 2012 r.

Ze skargi wynika, że T.G. skarży bezczynność Szefa Służby Cywilnej polegającą na braku mianowania na urzędnika służby cywilnej w 2009r., pomimo spełnienia przesłanek do mianowania, wskutek błędnej oceny przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego.

Skarżący wskazał, że udzielił prawidłowe odpowiedzi w teście wiedzy w ilości wystarczającej do uzyskania pozytywnego wyniku, który był warunkiem uzyskania mianowania. W opinii skarżącego doszło do nie uznania przez prowadzącą egzamin Krajową Szkołę Administracji Publicznej prawidłowej odpowiedzi na jedno z pytań testowych. Wskutek przyjęcia błędnego klucza odpowiedzi lub błędnie sformułowanego pytania testowego, wynik testu i zarazem całego postępowania kwalifikacyjnego był negatywny. Błędna ocena udzielonej odpowiedzi, jako nieprawidłowej, pozbawiła skarżącego nabycia uprawnień do mianowania na urzędnika służby cywilnej.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Zdaniem organu, brak mianowania skarżącego na urzędnika służby cywilnej nie narusza prawa. Osoba ubiegająca się o mianowanie musi spełniać warunki określone w przepisach prawa, w tym uzyskać pozytywny wynik z postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. Ponieważ skarżący nie uzyskał pozytywnego wyniku, brak było podstaw do uznania, że spełnił warunki uprawniające go do mianowania.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 5 pkt 3 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powoływania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Oznacza to, że w sprawach skarg dotyczących mianowania, sąd administracyjny, w ramach badania swojej właściwości, powinien rozstrzygnąć, czy z przepisów, na które powołuje się skarżący, wynika obowiązek mianowania. Tylko negatywna odpowiedź na to pytanie uzasadnia odrzucenie skargi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej Sąd I instancji stwierdził, że w tej sprawie sąd administracyjny jest właściwy.

Następnie Sąd I instancji wskazał, iż kwestie zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego regulują przepisy art. 40-50 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 218, poz. 1695). W przypadku uzyskania pozytywnego wyniku w postępowaniu kwalifikacyjnym, z miejscem uprawniającym do mianowania w ramach ustalonego limitu miejsc, kandydat na urzędnika służby cywilnej otrzymuje akt mianowania. Z przepisu art. 37 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej wynika, że w przypadku spełnienia ustawowych kryteriów, wydanie aktu mianowania nie jest uzależnione od uznania organu, lecz stanowi jego obowiązek. Jednocześnie nie można uznać, że przedmiotowa sprawa jest sprawą wynikającą ze stosunku pracy. Uprawnienie do mianowania nie wynika bowiem ze stosunku pracy, lecz stanowi konsekwencję przeprowadzonego na podstawie ustawy o służbie cywilnej postępowania kwalifikacyjnego. Pozostawanie w stosunku pracy w służbie cywilnej jest jedynie jednym z warunków przystąpienia do tego postępowania.

Ponadto postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie nie jest roszczeniem ze stosunku pracy. Takie też stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt III PZP 1/06 "W sprawach, których przedmiotem jest żądanie ponownego przeprowadzenia konkursu w celu obsady wyższych stanowisk w służbie cywilnej (art. 41−47 i art. 49 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna (art. 1 i art. 2 § 1 k.p.c.)".

Zdaniem Sądu I instancji, istota mianowania sprowadza się do tego, że po stronie organu, którym jest Szef Służby Cywilnej istnieje obowiązek wydania aktu mianowania, w przypadku spełnienia przez kandydata wymogów określonych w ustawie, do których należy uzyskanie określonego wyniku w postępowaniu kwalifikacyjnym (konkursowym) (art. 48 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej).

W związku z powyższym, Sąd I instancji wyjaśnił, że Szef Służby Cywilnej pozostawałby w bezczynności gdyby kandydat uzyskałby wynik pozytywny w postępowaniu kwalifikacyjnym, a mimo to Szef Służby Cywilnej nie wydałby w stosunku do takiego kandydata aktu mianowania. W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Skoro skarżący nie ukończył postępowania kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym, to na Szefie Służby Cywilnej nie ciążył obowiązek wydania skarżącemu aktu mianowania. Tak więc nie można Szefowi Służby Cywilnej zarzucić w tym zakresie bezczynności skoro w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ciążył na nim taki obowiązek.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.G., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, polegające na nie wykonaniu prawidłowo obowiązku kontroli legalności i błędnej ocenie, że w niniejszej sprawie wynik postępowania kwalifikacyjnego został ustalony prawidłowo i tym samym nie dał podstaw do mianowania skarżącego na urzędnika służby cywilnej.

Ponadto, skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj.

1) art. 44 ust. 1 i 2 oraz art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej polegające na nieprawidłowym uznaniu, że Szef Służby Cywilnej nie pozostawał w bezczynności co do mianowania, gdyż skarżący nie uzyskał pozytywnego wyniku egzaminu, podczas gdy bezczynność Szefa Służby Cywilnej polegała na niezastosowaniu przepisu art. 44 ust. 1 i 2 w postaci braku prawidłowego nadzoru nad postępowaniem kwalifikacyjnym i zaniechaniem nakazania Krajowej Szkole Administracji Publicznej usunięcia naruszenia prawa poprzez zweryfikowanie na korzyść skarżącego odpowiedzi dot. pytania o bezrobocie strukturalne, skutkiem czego byłoby uzyskanie minimalnej liczby punktów uprawniającej do uzyskania mianowania w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zobowiązanie Szefa Służby Cywilnej do mianowania T.G. na urzędnika służby cywilnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący od samego początku kwestionuje "brak mianowania" wynikający z zastosowania błędnego klucza odpowiedzi w teście wiedzy, wskutek czego został pozbawiony jednego punktu, wystarczającego do uzyskania pozytywnego wyniku uprawniającego do uzyskania mianowania. Zatem, trzeba stwierdzić, że strona skarżąca od początku konsekwentnie podnosiła, że KSAP dopuścił się wadliwego przygotowania i przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla pracownika służby cywilnej ubiegającego się o mianowanie na urzędnika służby cywilnej, wskutek czego doszło do błędu w ocenie sprawdzianu wiedzy, czyli błędnego ustalenia wyników postępowania kwalifikacyjnego. Błąd polegał na wadliwej konstrukcji pytania o bezrobocie strukturalne, albowiem dwie z trzech odpowiedzi były prawidłowe (na co dowody skarżący przedłożył w toku sprawy), zaś KSAP uznawał tylko jedną z nich (wg swojego klucza odpowiedzi), tj. tą której skarżący nie zaznaczył. Tymczasem odpowiedź udzielona przez skarżącego winna zostać zaliczona jako prawidłowa, dzięki czemu uzyskałby jeden punkt, brakujący do osiągnięcia limitu punktów uprawniających do mianowania. Z kolei Szef Służby Cywilnej naruszając dyspozycję art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej wadliwie nadzorował postępowanie kwalifikacyjne albowiem winien nakazać usunięcie tego naruszenia i uznanie odpowiedzi skarżącego. Szef Służby Cywilnej pozostał w bezczynności w tym zakresie albowiem ww. przepisy umożliwiają mu ingerencję w nieprawidłowe działania KSAP celem usunięcia temu podobnych błędów. Szef Służby Cywilnej tego zaniechał a WSA nieprawidłowo ocenił jego postępowanie w tym zakresie. WSA jest obowiązany, z mocy art. 134 P.p.s.a., ocenić całokształt postępowania organu administracji, w zakresie podniesionych przez skarżącego nieprawidłowości, a nie tylko ograniczać się do literalnej treści skargi. Skarżący wyraźnie i wprost kwestionował błędne przygotowanie pytania o bezrobocie strukturalne i wadliwą ocenę udzielonej przez niego odpowiedzi, gdyż KSAP zastosował klucz odpowiedzi i uznawał tylko odpowiedź wynikającą z tego klucza, natomiast spośród dwóch pozostałych, jedna również była prawidłowa. Do tych zarzutów i argumentów WSA się w ogóle nie odniósł, nie rozważył ich, nie zweryfikował, naruszając dyspozycję art. 134 § 1 P.p.s.a.. W tym znaczeniu naruszył również art. 44 ust. 1 i 2 usc albowiem w konsekwencji doszło do bezpodstawnego uznania, że Szefowi Służby Cywilnej nie przysługują uprawnienia nadzorcze wobec KSAP, dzięki którym może on skutecznie ingerować w nieprawidłowości postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez KSAP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.

Stawiając zarzuty procesowe skarżący kasacyjnie upatruje naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art.3 § 1 i § 2 Ppsa i art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 141 § 4 Ppsa w błędnej ocenie co do tego, że wynik postępowania kwalifikacyjnego został ustalony prawidłowo i tym samym nie dał podstaw do mianowania skarżącego na urzędnika służby cywilnej.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.G. uczynił bezczynność Szefa Służby Cywilnej w zakresie mianowania skarżącego na urzędnika służby cywilnej w 2009r. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę w sprawie dotyczącej bezczynności Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie mianowania.

Przypomnienie to jest o tyle istotne, że skarga kasacyjna zmierza w istocie do zakwestionowania wyniku postępowania kwalifikacyjnego, które nie było przedmiotem rozpoznawanej sprawy.

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu jest znane, że skarga T.G. w sprawie dotyczącej postępowania kwalifikacyjnego była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2577/11 odrzucił skargę T.G. na Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie wadliwego przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla pracownika służby cywilnej ubiegającego się o mianowanie. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012r. I OSK 2867/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T.G. na w/wym. postanowienie. W jego uzasadnieniu stwierdzono, że cyt."z wyraźniej woli ustawodawcy postępowanie kwalifikacyjne służby cywilnej nie kończy się indywidualnym aktem administracyjnym, decyzją, czy uchwałą. Nie rozstrzyga bowiem indywidualnej sprawy administracyjnej (tzw. aktem woli) i nie ogłasza lub doręcza się aktu administracyjnego stronie, lecz przedstawia stwierdzony stan rzeczy (tzw. akt wiedzy) – wyniki punktowe testów sprawdzanych wg. arkuszy odpowiedzi i kluczy ocen, poprzez publikację w Biuletynie Informacji Publicznej. Dopiero wydawany przez Prezesa Rady Ministrów akt mianowania, poprzedzony procesem rekrutacji, którego częścią jest postępowanie kwalifikacyjne, bądź odmowa mianowania, kształtuje sytuację prawną pracownika służby cywilnej ubiegającego się o przedmiotowe mianowanie.

W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej strona podważyła wynik punktowy oceny pracy pisemnej.

Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż ocena z pracy pisemnej, którą podważył skarżący, nie jest decyzją administracyjną i nie może być poddana kontroli sądu administracyjnego. Do tego rodzaju czynności – jak ocena wiedzy kandydata - nie będzie mieć także zastosowania podstawa kognicji sądu, określona w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."

Jak wynika z powyższego kwestia wyniku postępowania kwalifikacyjnego została już ostatecznie rozstrzygnięta i nie mogła być obecnie przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie, w której skarżona była bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko w służbie cywilnej.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z wynikiem pozytywnym i z miejscem uprawniającym do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej ( ust. 2 ).Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w postępowaniu kwalifikacyjnym wyniku pozytywnego z sumą punktów pozwalającą na mianowanie wszystkich osób, które uzyskały tę sumę punktów bez konieczności przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do mianowania następuje po uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej ( ust. 3 ).

Z powyższego wynika, że po stronie organu obowiązek mianowania powstałby tylko w sytuacji, gdyby skarżący w postępowaniu kwalifikacyjnym uzyskał wynik pozytywny. Tylko w takiej sytuacji można by było zarzucić Szefowi Służby Cywilnej bezczynność w tym przedmiocie. Sytuacja taka jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, bowiem skarżący nie uzyskał w postępowaniu kwalifikacyjnym wyniku pozytywnego, co oznacza iż Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, nie naruszając przy tym żadnego z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy o służbie cywilnej.

Identycznie jak zarzuty o charakterze procesowym, zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżący wiąże z uzyskanym wynikiem z postępowania kwalifikacyjnego, a konkretnie z brakiem nadzoru nad tym postępowaniem ze strony Szefa Służby Cywilnej, który zdaniem skarżącego powinien zmienić uzyskaną przez skarżącego ocenę Zarzuty te nie mogą odnieść oczekiwanego skutku z tych samych powodów o jakich była mowa we wstępnej części rozważań ( nie dotyczą przedmiotu sprawy ).

Zgodnie z art. 44 ustawy Szef Służby Cywilnej sprawuje nadzór nad zgodnym z przepisami prawa przebiegiem postępowania kwalifikacyjnego.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu postępowania kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej nakazuje usunięcie naruszenia prawa.

Powołany przepis wskazuje, że sprawowany przez Szefa Służby Cywilnej nadzór dotyczy zgodności przebiegu postępowania kwalifikacyjnego z przepisami prawa, w tym wypadku zgodności z ustawą i przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2009r. w sprawie sposobu przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej ( Dz. U. Nr. 218, poz. 1695 ).

W ramach kompetencji określonych w art. 44 ustawy Szef Służby Cywilnej nie posiada prawa do ingerowania w ocenę wiedzy i umiejętności osoby biorącej udział w postępowaniu kwalifikacyjnym, dokonaną przez Krajową Szkolę Administracji Publicznej. Uprawnienia Szefa Służby Cywilnej ograniczają się do czynności faktycznych, mających na celu zagwarantowanie zgodnego z przepisami prawa przebiegu postępowania kwalifikacyjnego np. kontroli zachowania terminu i prawidłowości zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego, czy opublikowania wyników postępowania w Biuletynie Kancelarii. Uprawnienia nadzorcze nie mogą wkraczać w sferę ocen, zastrzeżonych dla zespołu sprawdzającego Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Jak wynika z art. 43 ustawy Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 2, prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest powoływany zespół sprawdzający. W toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadza się sprawdzian, w trakcie którego w odrębnych częściach sprawdza się wiedzę i umiejętności niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach. Punkty przyznaje się osobno za każdą część sprawdzianu. Warunkiem zakończenia sprawdzianu z wynikiem pozytywnym jest uzyskanie w każdej części sprawdzianu co najmniej 1/3 maksymalnej możliwej do uzyskania w tej części liczby punktów oraz uzyskanie w całym sprawdzianie co najmniej 3/5 maksymalnej możliwej do uzyskania w całym sprawdzianie liczby punktów.

Tak więc wyrażona w punktach ocena wiedzy i umiejętności osoby poddanej postępowaniu kwalifikacyjnemu pozostaje w wyłącznej gestii zespołu sprawdzającego, poza kompetencjami Szefa Służby Cywilnej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.