Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1581/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi V. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] V. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W dniu 18 maja 2012 r. V. T. wystąpił z wnioskiem, w trybie tzw. abolicji dla cudzoziemców, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że cudzoziemiec nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. oraz, że w we wniosku zawarł fałszywą informację odnośnie swojego nieprzerwanego pobytu na terytorium naszego kraju.

W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wydając decyzję posiłkował się zapisami Systemu Informatycznego "POBYT", z którego wynika, że skarżący nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, a więc w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.

W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał, że przebywa w Polsce od 2007 r. oraz, że ostatni raz wjechał do Polski w listopadzie 2007 r. i od tej daty nie opuszczał terytorium naszego kraju. W rubryce dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat cudzoziemiec wpisał "od 03/2008 do 04/2008 – [...], od 04/2009 do 05/2009 – [...], od 07/2010 do 08/2010 – [...], od 09/2010 do 10/2010 – [...]". Poświadczając prawdziwość tych informacji własnoręcznym podpisem cudzoziemiec przyjął do wiadomości treść zamieszczonego pod wnioskiem oświadczenia, że poświadczenie nieprawdy lub dołączenie do wniosku dokumentów zawierających nieprawdziwe dane lub informacje, a także posługiwanie się podrobionym lub przerobionym dokumentem w toku postępowania, spowoduje odmowę wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub jego cofnięcie.

Składając przedmiotowy wniosek skarżący przedstawił paszport Nr [...] wydany w dniu [...] maja 2012 r. przez Ambasadę [...] w W.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał cudzoziemca do dostarczenia w terminie 7 dni dowodów potwierdzających jego nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r. Do dnia wydania decyzji przez Wojewodę [...] żadne dokumenty nie zostały dostarczone.

W trakcie postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] ustalił, że cudzoziemiec posiadał pozwolenie na pobyt na terytorium [...], ważne od 17 marca 2009 r. do 15 marca 2011 r., jak również, że w dniu [...] maja 2010 r. V. T. został ukarany na terytorium tego kraju grzywną w wysokości [...] za brak ubezpieczenia i paszportu.

Organ wskazał, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy, strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jednakże, jeśli domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie cudzoziemiec nie może skutecznie powoływać się na domniemanie nieprzerwanego pobytu na terytorium RP, o którym mowa w art. 3 ust. 4 powyższej ustawy z uwagi na fakt, jego pobytu na terytorium Francji, Belgii oraz Niemiec w 2008, 2009 i 2010 r., fakt legalnego pobytu na terytorium [...] od 17 marca 2009 r. do 15 marca 2011 r., co więcej w dniu [...] maja 2011 r. został ukarany mandatem na terytorium [...]. Zasadnie więc – zdaniem organu odwoławczego – Wojewoda [...] uznał, że nie można domniemywać nieprzerwanego pobytu V. T. na terytorium naszego kraju od 20 grudnia 2007 r.

Wskazując na powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia zezwolenia było obligatoryjne.

Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył V. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1/ naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach" poprzez jego błędne zastosowanie;

2/ naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 7, 8, 77 i 80 kpa w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;

3/ naruszenie art. 6 i 8 kpa poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić Cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy dnia 28 lipca 2011r. "o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach", której ratio legis jest właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego osobom, przebywającym w naszym kraju nielegalnie;

4/ naruszenie art. 15 kpa - w ten sposób - że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia;

5/ naruszenie art. 6 kpa - w ten sposób - że organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym;

6/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności art. 3 ust. 5 poprzez jego niezastosowanie;

7/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, w szczególności art. 64 ust. 4 tejże ustawy.

Podnosząc powyższe zarzuty i rozwijając je w uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja, w art. 1 określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Powołana ustawa w art. 21 określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 powyższej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia i w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie spełniła wymogów do zalegalizowania swego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony.

W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT", że cudzoziemiec nie ubiegał się na terytorium RP o nadanie mu statusu uchodźcy. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane. Skarżący domagał się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od listopada (ostatni wjazd) 2007 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 omawianej ustawy stanowi ponadto, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Z tego przepisu wynika więc domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu. Domniemanie to może być obalone przez jakikolwiek dowód zebrany w sprawie lub inną okoliczność, wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski. Należy podkreślić, że określone w art. 3 ust. 4 powołanej ustawy domniemanie obejmuje jedynie wymaganie nieprzerwanego pobytu w Polsce. Nie obejmuje natomiast wymagania nielegalnego pobytu w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy, co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Udowodnienie tej przesłanki warunkującej uzyskanie zezwolenia leży zatem po stronie wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Mają w tym zakresie zastosowanie ogólne reguły postępowania dowodowego, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a więc m. in. zgodnie z art. 75 kpa organ powinien jako dowód dopuścić w tej sprawie wszystko, co może przyczynić się do wykazania, że skarżący przebywał w Polsce nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Jednakże, co oczywiste, ciężar dowodu tych okoliczności nie spoczywa na organie, lecz na wnioskującym o udzielenie zezwolenia.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie przebywał nieprzerwanie na terytorium Polski. Bowiem już z wniosku skarżącego wynika, że co najmniej miesiąc przebywał w [...] w 2008 r., co najmniej miesiąc przebywał w [...] w 2009 r., co najmniej 2 miesiące przebywał w [...] w 2010 r. Ponadto cudzoziemiec posiadał zezwolenie na pobyt legalny w [...] od 17 marca 2009 r. do 15 marca 2011 r., a więc zezwolenie ważne 2 lata. Biorąc pod uwagę realia przebywania cudzoziemców m.in. z [...] w Europie, wątpliwe jest by V. T. nie skorzystał z możliwości legalnego przebywania w [...] skoro uzyskał tam zezwolenie na pobyt legalny. Nie przybywał więc w tym czasie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podziela stanowisko organów, co do tego, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący nie przebywał na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień, które mogłyby te okoliczności potwierdzać. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione także te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący, organy dokonały również prawidłowej oceny materiału dowodowego.

W świetle powyższych okoliczności nie są zasadne zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i prawa materialnego.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Nie zwalnia to skarżącej z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce ona wyciągać korzystne dla siebie skutki.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.