Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 136/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i postanowienie I instancji
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1 art. 7 art. 77 par. 1 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. uchyla postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], 3. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz A. P. kwotę [...] ([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2018r. nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. ustalił A. P. (skarżącemu) kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości [...] zł z tytułu płatności za zazielenienie uzyskanych na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016r. Organ wskazał, że powyższa kwota wynika z faktu, iż na powierzchni 5,51 ha, która w roku 2016 deklarowana była przez skarżącego jako element proekologiczny – międzyplon ozimy EFA14b, składający się z pszenicy ozimej i peluszki, w roku 2017 uprawiana jest w plonie głównym pszenica ozima.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył m.in. treść § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2015r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów (Dz.U. z 2015r., poz. 354 ze zm. – dalej "rozporządzenie MRiRW"), art. 45 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.Urz.UE L 181 z 20 czerwca 2014r., str. 1 ze zm. – dalej "rozporządzenie (UE) nr 639/2014") oraz art. 26 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014r., stron 48 ze zm. – dalej "rozporządzenie (UE) nr 640/2014"). Stwierdził, że przeprowadzono manualną kontrolę w celu sprawdzenia, czy na powierzchni, która w roku 2016 deklarowana była jako obszar proekologiczny EFA 14b, w roku 2017 w plonie głównym nie jest uprawiana mieszanka roślin rozsada z roślinami wchodzącymi w skład EFA14b oraz czy w roku 2017 w plonie głównym nie jest uprawiane zboże ozime tożsame ze zbożem stanowiącym jeden ze składników EFA14b z roku 2016. Analiza porównawcza załączników graficznych dla działek ewidencyjnych [...] i [...] z roku 2016 i 2017 wykazała, że na powierzchni 5,51 ha, którą w roku 2016 deklarowano jako element proekologiczny – międzyplon ozimy EFA14b składający się z peluszki oraz pszenicy ozimej, w roku 2017 uprawiane jest w plonie głównym pszenica ozima o powierzchni 5,59 ha. Ponowna kontrola w sprawie wykazała, że dla powierzchni deklarowanego elementu proekologicznego udowodniono 0,00 m˛, co stanowi 0% stwierdzonej powierzchni gruntów ornych w gospodarstwie (36,57 ha). Organ wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014 obszar zatwierdzony do płatności na zazielenienie został pomniejszony o 9,95 ha, zaś kwota płatności na zazielenienie wynosi [...] zł i różni się od kwoty wypłaconej ([...] zł) sumą [...] zł, która podlega obowiązkowi zwrotu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że zgodnie z literalnym brzmieniem §8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW nie jest dopuszczalne, by mieszkanka jako całość została utrzymana jako plon główny, a zakaz ten nie dotyczy pojedynczych gatunków roślin wchodzących w skład mieszanki. Stwierdził, że interpretację tę podzielił ARiMR, co wynika z ulotki informacyjnej dotyczącej zazielenienia. Wskazał nadto, powołując art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 (Dz.Urz.UE L 227 z 31 lipca 2014, str. 69 – dalej "rozporządzenie nr 809/2014"), że przyjmując, iż organ dokonał właściwej interpretacji § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW, płatność została dokonana na skutek pomyłki organu, błąd ten nie mógł być wykryty przez wnioskodawcę, a decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranej została skarżącemu doręczona po upływie 12 miesięcy od dnia dokonania płatności, co winno skutkować umorzeniem postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił: "sprostować z urzędu oczywistą omyłkę dotyczącą błędnie wpisanej powierzchni obszarów proekologicznych po ponownej kontroli administracyjnej oraz wskaźnika różnicy w decyzji windykacyjnej nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. w dniu 24 -10-2018r.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji błędnie określono powierzchnię gruntów proekologicznych, ich procentaż względem gruntów ornych w gospodarstwie oraz powierzchnię gruntów ornych w gospodarstwie, co należy sprostować (na stronie 4 i 7 w IV akapicie w 2 wersie oraz w VII akapicie 3 i 5 wersie) z 0,00 m˛ na 0,3150 ha, z 0% na 1,2% oraz z 36,57 ha na 26,20 ha, jak również określoną w decyzji wartość współczynnika różnicy wyliczonego podczas ponownej kontroli administracyjnej sprawy z "1 [(5%-0%)/5%]" na "0,75954 [(5%-1,2%)/5%]" oraz wartości ujęte w rachunku pomniejszenia obszaru zatwierdzonego do płatności na zazielenienie z "(36,57 ha pow. GO * 50% * 1 współczynnik różnicy)" na "(26,20 ha pow. GO * 50% * 0,75954 współczynnik różnicy)".

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 2137 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o ARiMR"), gdyż skarżący otrzymał nienależne płatności za zazielenianie. Wskazał, że współczynnik różnicy, o którym mowa w art. 26 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014, wyniósł 0,75954, w związku z czym obszar zatwierdzony do płatności za zazielenienie został pomniejszony o 9,95 ha, co dało kwotę należnej skarżącemu płatności za zazielenienie - po uwzględnieniu współczynnika korygującego – w wysokości [...] zł. Różnica między kwotą płatności za zazielenienie przyznaną na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2017r., nr [...] ([...] zł), a kwotą ustaloną w wyniku ponownej weryfikacji sprawy ([...] zł) wyniosła [...] zł i stanowiła kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2016. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, co do tego, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu organu, ponieważ to skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 działkę rolną F1 z rośliną w plonie głównym – pszenicą ozimą – tożsamą ze zbożem stanowiącym jeden ze składników obszaru proekologicznego EFA14b z roku 2016. Wskazał ponadto, że decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności, jednak wykryte uchybienia nie dotyczą elementów stanu faktycznego związanych z obliczeniem płatności, a także płatność ta nie została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji stwierdził, że na rolniku ciąży obowiązek przestrzegania praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, który wynika z przepisów prawa, a rolnik ubiegający się o płatności powinien posiadać wiedzę związaną z przestrzeganiem tych praktyk. W realiach sprawy producent nie wywiązał się z obowiązku utrzymania obszarów proekologicznych, ponieważ w roku 2017 posiadał uprawę w plonie głównym pszenicy ozimej, która – wraz z peluszką – stanowiła mieszankę wysianą w roku 2016 jako międzyplon ozimy i zadeklarowaną jako element proekologiczny EFA 14b. To, w ocenie organu, wprost narusza przepis art. 45 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia nr 639/2014, z którego wynika, że obszary międzyplonów lub okrywy zielonej stanowiące obszary proekologiczne nie obejmują obszarów uprawy zbóż ozimych, które są wysiewane jesienią, zwykle z przeznaczeniem do zbiorów lub do wypasu. Powyższe spowodowało wykluczenie zgłoszonego we wniosku na rok 2016 elementu proekologicznego EFA14b i konieczność ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznanych producentowi na rok 2016 z tytułu płatności na zazielenienie. Za niezrozumiałą uznał organ odwoławczy zaprezentowaną przez skarżącego interpretację § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW, wskazując że w sytuacji wysiania przez producenta rolnego mieszanki składającej się z pszenicy ozimej i peluszki, czyli jednorocznej rośliny strączkowej, nie byłoby żadnych możliwości, aby taka mieszanka jako całość mogła stanowić plon główny w roku następnym. Pozostawiając w plonie głównym w roku 2017 pszenice ozimą wysianą w roku 2016 w międzyplonie, skarżący – wbrew temu co stwierdził w odwołaniu – nie spełnił wymogów, jakie obowiązywały go w związku z utrzymaniem obszarów proekologicznych w gospodarstwie. Organ podkreślił, że producent w żaden sposób nie zakwestionował ustaleń poczynionych przez organ I instancji co do pozostawienia pszenicy ozimej wysianej w roku 2016 w międzyplonie jako rośliny uprawianej w roku 2017 w plonie głównym.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. P. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie:

- art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018r., poz. 1312), poprzez przyjęcie, że za rok 2016 nie przysługuje mu płatność za zazielenienie działek do działek ewidencyjnych nr [...] o pow. 5,59, pomimo spełnienia przez niego minimalnych wymagań do otrzymania płatności;

- § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW poprzez błędne przyjęcie, że z treści przepisów wynika, iż roślina wchodząca w skład mieszanki nie może być utrzymana jako uprawa w plonie głównym w roku następującym po roku jej wysiania;

- art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący otrzymał nienależne płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;

- art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr [...] poprzez jego niezastosowanie.

Skarżący uzasadnił, że z literalnego brzmienia § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW wynika, że nie jest dopuszczalne, by mieszanka jako całość została utrzymana jako plon główny. W jego ocenie zakaz zawarty w tym przepisie nie dotyczy w związku z tym pojedynczych gatunków roślin wchodzących w skład mieszanki. Dodał, że taka interpretacja wskazanego przepisu znalazła się w ulotce ARiMR dotyczącej zazielenienia. W świetle powyższej interpretacji nie można uznać zatem, że doszło do nienależnego pobrania przez niego płatności. Gdyby przyjąć, że organ dokonał w niniejszej sprawie właściwej interpretacji omawianego przepisu, a jedynie w materiałach znajdujących się w siedzibie ARiMR i na stronach internetowych organu znajdowała się błędna informacja, to należało przyjąć, iż płatność została dokonana na skutek pomyłki organu i strona nie mogła wykryć tego błędu. Skarżący wskazał przy tym, że decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności została mu doręczona po upływie 12 miesięcy od dnia dokonania płatności. Powyższe okoliczności przemawiały za umorzeniem postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powielając dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 2188) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określenie "we wszystkich postępowaniach", użyte w art. 135 p.p.s.a., wskazuje, że środki prawne, o których mowa w komentowanym przepisie, powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Przesłanką zastosowania powyższego unormowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy.

W toku kontrolowanego postępowania organ I instancji wydał, na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm. – dalej "k.p.a."), postanowienie z dnia [...] listopada 2018r., [...], w którym "sprostował z urzędu oczywistą omyłkę dotyczącą błędnie wpisanej powierzchni obszarów proekologicznych po ponownej kontroli administracyjnej oraz wskaźnika różnicy w decyzji windykacyjnej nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. w dniu [...]-10-2018r.". Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, o których mowa w cytowanym przepisie oznaczają ewidentne, ale niezamierzone błędne użycie wyrażenia lub zwrotu, literówkę, złą pisownię, opuszczenie wyrazu czy też litery, błąd w działaniu matematycznym – przy czym każdy z tych błędów musi cechować się oczywistością, a poprawienie ich jest jedynie kwestią formalną, nie zmieniającą treści decyzji. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny sprostowanie nie może powodować zmiany stanu faktycznego przedstawionego w decyzji na stan, który nie odpowiada zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Nie można także uzupełniać stanu faktycznego, zmieniać wcześniejszych ustaleń i nadawać im znaczenia innego niż przed sprostowaniem. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji - nie mogą mu podlegać błędy i omyłki istotne, nieposiadające cechy oczywistości - których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.

W sprawie niniejszej organ dokonał w drodze postanowienia sprostowania danych zawartych w decyzji z dnia [...] października 2018r., dotyczących powierzchni obszarów proekologicznych oraz wskaźnika określającego udział różnicy między wymaganym a zatwierdzonym obszarem proekologicznym w wymaganym obszarze proekologicznym. Powyższe dane, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z §8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRIRW, art. 45 ust. 9 rozporządzenia 639/2014 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 determinują ustalenia organu co do stwierdzonej nieprawidłowości i dalej konsekwencji tej nieprawidłowości – wysokości kwoty płatności podlegającej zwrotowi. Sprostowane dane stanowiły zatem podstawę merytorycznych ustaleń organu w decyzji z dnia [...] października 2018r., niewątpliwie były danymi decydującymi w kontekście istoty rozstrzygnięcia organu i jako takie nie mogły ulec zmianie w trybie sprostowania decyzji. Niedopuszczalne jest działanie organu polegające na prostowaniu błędnej treści decyzji, wskutek niedochowania należytej staranności przy sporządzaniu uzasadnienia, poprzez zastępowanie ich innymi danymi dotyczącymi ustaleń okoliczności faktycznych sprawy. Błędy organu pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji dotyczące oceny istotnych elementów stanu faktycznego sprawy nie cechują się oczywistością, ich "prostowanie" jest zatem wykluczone.

Wadliwości powyższej nie dostrzegł organ odwoławczy, wskazując jedynie na fakt sprostowania i podejmując rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji przywołał dane zweryfikowane postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r., mimo że decyzja windykacyjna z dnia [...] października 2018r. zawierała wyliczenia oparte o dane błędne. Skoro istotne merytoryczne okoliczności ustalone w decyzji administracyjnej nie mogły podlegać zmianie w trybie postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek, to utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej zawierającej takie wady stanowiło naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 113 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W takiej bowiem sytuacji organ odwoławczy, jako zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy w całości, winien skorygować dostrzeżone błędy w istotnych ustaleniach faktycznych - w trybie orzeczenia reformatoryjnego (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organ odwoławczy utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji w uzasadnieniu własnej decyzji również niedostatecznie wyjaśnił sposób ustalenia wysokości płatności z uwzględnieniem szczegółowego sposobu skomplikowanego wszakże wyliczenia pomniejszeń związanych ze stwierdzoną nieprawidłowością. Nie jest wystarczające przywołanie przepisów i wskazanie niewyjaśnionych działań matematycznych, co do których jedynie niektóre ich składniki zostały wyjaśnione. Zachodzi rozbieżność zarówno między poszczególnymi elementami wyliczeń i danymi wskazanymi w decyzji organu I i II instancji, jak również wskazywanego wyżej postanowienia o sprostowaniu. W ocenie Sądu, decyzja utrzymująca w mocy wadliwą i nie znajdującą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym w istotnych elementach decyzję organu I instancji nakazującą zwrot kwoty uznanej za nienależnie pobrane świadczenie, nie może się ostać w obrocie prawnym.

Niezależnie od powyższego, na podstawie analizy przedstawionych akt administracyjnych sprawy oraz treści uzasadnień decyzji organów orzekających sprawie Sąd stwierdza, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw aby uznać, że czynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z [...] lipca 2018r. polegająca na wystosowaniu do skarżącego zawiadomienia nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego, z uwagi na treść tego zawiadomienia mogła wywołać skutek prawny w postaci przerwania biegu przedawnienia wobec przedmiotowej nieprawidłowości – jak twierdzi organ orzekający w sprawie. Znamienne jest, że organ odwoławczy na stronie 9 uzasadnienia skarżonej decyzji przywołując treść przepisów art. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, wskazał, że termin 4-letni biegnie na nowo w przypadku gdy do przerwania biegu przedawnienia, które następuje przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się stronę (konieczne jest wyraźne odniesienie takiej czynności do określonej nieprawidłowości). Jak wskazał organ, "przerwanie biegu przedawnienia obliczonego przy zastosowaniu ww. rozporządzenia Rady nr 2988/95 może nastąpić przez doręczenie stronie informacji odnoszącej się wyraźnie do określonej płatności i wskazującej co najmniej na podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości tj. m.in. doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

Mimo, iż powyższa teza zasadniczo jest prawidłowa, jednak z zastrzeżeniem, że owo zawiadomienie o stwierdzonej, czy też prawdopodobnej nieprawidłowości, winno być skonkretyzowane, nie wystarczy jakikolwiek pismo organu informujące o wszczęciu postępowania w sprawie niezindywidualizowanej nieprawidłowości, czy też nieokreślonej jakkolwiek przyczyny wskazującej na podejrzenie nienależnie lub nadmiernie pobranych przez rolnika płatności.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż tak ogólnikowe zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie "ustalenia kwot nienależnych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" - "w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości polegających na pobraniu nienależytych płatności", Kierownika BP ARiMR w M. z [...].10.2018r., w którym jako jedyną podstawę prawną organ powołał procesowy przepis art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie tylko nie określa żadnej nieprawidłowości, która stanowiła podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu, ale wręcz uniemożliwia stronie podjęcie skutecznej obrony swoich praw. Mając na uwadze charakter finansowych konsekwencji wynikających dla strony takie działanie organu stanowi istotne naruszenia procedury i zasad postępowania administracyjnego. Doręczenie tak niejasnego ogólnikowego pisma organu, nie może zatem w okolicznościach tej sprawy przerwać biegu przedawnienia do dochodzenia należności związanych z nieokreśloną jakkolwiek przez organ (nieujawnioną stronie w treści pisma) potencjalną nieprawidłowością i przyczyną twierdzenia organu o nienależnym pobraniu płatności i obowiązku jej zwrotu.

W ocenie Sądu, z analizy akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, iż dopiero w treści decyzji z [...] października 2018r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności kierownik BP ARiMR poinformował rolnika skutecznie, w rozumieniu przepisów prawa o nieprawidłowości i przyczynach stwierdzenia przez organ, że nienależnie pobrano płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należne za rok 2016. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy dopiero zatem data doręczenia tej decyzji stronie (tj. 25 października 2018r.) może być traktowane jako data przerwania biegu przedawnienia.

W dalszej kolejności, mając na uwadze w szczególności zarzuty odwołania i skargi, należało ocenić zasadnicze elementy sporne pomiędzy organami ARiMR a skarżącym dotyczące po pierwsze wykładni przepisów przywołanych przez organy norm prawa Unii Europejskiej dotyczących istoty, charakteru i celu płatności na zazielenienie jak również § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2015r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów. Skarżący powołując się na "literalne brzmienie" treści powyższego przepisu twierdzi, że prawodawca wyłącza możliwość uznania za obszar proekologiczny obszaru utworzonego przez wysianie mieszanki określonych gatunków roślin, jedynie w sytuacji gdy to "mieszanka" jest utrzymywana jako uprawa w plonie głównym w roku następującym po roku jej wysiania. Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do stwierdzenia w sprawie nieprawidłowości, gdyż w jego przypadku nie miała miejsca sytuacja uprawy w plonie głównym w 2017 roku mieszanki roślin tożsamych z roślinami wchodzącymi w skład EFA14b, ale wyłącznie jednego ze składników EFA14b z roku 2016 – pszenicy ozimej.

Po wtóre skarżący producent rolny konsekwentnie w toku postępowania zarzuca, że nawet akceptując stanowisko organów ARiMR co do przedmiotowej nieprawidłowości, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie powinien zostać on obciążony obowiązkiem zwrotu części kwoty uzyskanej za rok 2016r. płatności – jako nienależnie pobranej, bowiem działając w zaufaniu do fachowego organu administracji publicznej, zgodnie z jego pouczeniami i szkoleniami oraz oficjalnym stanowiskiem ARiMR na stronie internetowej, dla uznania uprawy za obszar proekologiczny niedozwolone było jedynie utrzymywanie w kolejnym roku mieszanki roślin, a nie poszczególnych jej składników. Skarżący wywodzi, że ewentualny błąd został zatem wywołany przez organ, co nie powinno skutkować nałożeniem na niego, jako producenta rolnego, obowiązku zwrotu części płatności na zazielenienie związanej z niekwestionowanymi wszakże wcześniej uprawami wraz z odsetkami.

Wobec powyższego konieczne jest poczynienie pewnych uwag natury ogólnej.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach, stoją na straży praworządności. Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (§ 2 pkt 1).

Ponadto zgodnie z treścią znowelizowanego art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§1) i bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Organy administracji obowiązane są do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., organ realizuje m.in. poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie (faktyczne i prawne) decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę.

Uzasadnienie decyzji administracyjnej, stanowi jej integralną część. Sporządzenie go więc w sposób niejasny lub istotnie wadliwy, stanowi o nieprawidłowości decyzji i uniemożliwia zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia zarówno przez zainteresowaną stronę postępowania, jak i sąd, a w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez sąd administracyjny kontroli legalności decyzji. Z treści art. 11 k.p.a. wprost wynika, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia i zarzuty strony, nie odniesie się w do nich w sposób zgodny z prawem oraz nie ustosunkuje się i nie wyjaśni istotnych okoliczności danej sprawy. Obowiązkiem organu przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania oraz wyjaśnienie istotnych, a przede wszystkim spornych okoliczności danej sprawy (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.). Obowiązek ten w związku z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 i art. 138 k.p.a.) postępowania ciąży także na organie odwoławczym, który nadto winien odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje koniecznością uchylenia wadliwej w tym zakresie decyzji administracyjnej.

Zaskarżoną decyzją Dyrektora OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję BP ARiMR o ustaleniu skarżącemu kwoty nienależnie pobranej płatności w łącznej wysokości [...] zł z tytułu płatności na zazielenienie uzyskanej na mocy decyzji z [...] lipca 2017r. przyznającej skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym płatność za zazielenianie 2016 w kwocie [...]zł.

Z akt sprawy wynika, że skarżący do złożonego 1 czerwca 2016r. wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, w tym płatności za zazielenienie, dołączył oświadczenie o powierzchni obszarów proekologicznych (EFA), w którym zadeklarował elementy proekologiczne EFA 15.1(działka 8), EFA15.2 (działki 15/1 i 16/2) – lucerna mieszańcowa oraz EFA14b.1 (pszenica ozima, peluszka) działka o nr ewid.[...] -pow. 7530 m2 i dz. o nr [...] pow. 9000 m2. Łączna powierzchnia obszaru proekologicznego po zastosowaniu współczynnika przekształcenia i ważenia – 19750 m2. Powierzchnia działek rolnych we wniosku wyniosła 37,39 ha, powierzchnia stwierdzona wniosła 36,57 ha.

Podkreślenia wymaga, iż rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nastąpiło decyzją organu I instancji z dnia [...] lipca 2017r. Decyzją tą organ do powierzchni stwierdzonej 36,57 ha przyznał m.in. płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia (o [...] zł) poprzez zastosowanie czynnika korygującego

Podkreślenia wymaga, czego zdają się nie zauważać organy ARiMR orzekające w sprawie, iż w dacie wydania tej decyzji organowi znana już była treść wniosku skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za kolejny rok – rok 2017 (wniosek wypełniony według jego daty 4 maja 2017r.) jednak z niezrozumiałych przyczyn na potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii wniosku za rok 2017 widnieje datownik organu BP ARiMR "04 maj 2016 L.dz.331" co nie zostało dostrzeżone ani wyjaśnione przez organ. Zgodnie z treścią tego wniosku na działce rolnej F1 oznaczono wykorzystanie części działek ewidencyjnych o nr [...] pod uprawę pszenicy ozimej (2,51 i 3,08 ha) (k-24). W tej sytuacji nie została wyjaśniona oczywista wątpliwość, dlaczego organ posiadając informacje co do tej okoliczności i wszelkie narzędzia weryfikacji obydwu wniosków, nie uwzględnił wskazywanej obecnie nieprawidłowości przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie płatności za 2016r.

W oparciu bowiem o powyższe okoliczności faktyczne oraz w następstwie analizy porównawczej załączników graficznych do obydwu wniosków za kolejne lata niewątpliwie istniała możliwość, a wręcz obowiązek organu ARiMR dostrzeżenia, zweryfikowania i uwzględnienia powyższych okoliczności, o ile miałyby wpływ na wysokość przyznanej płatności, w tym płatności za zazielenienie za 2016r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej nie wynika dlaczego będące w posiadaniu organu dokumenty i dane nie zostały uwzględnione przy ocenie podstaw do uznania spornego obszaru za proekologiczny przy rozpoznaniu wniosku za rok 2016 – a więc w decyzji z [...] lipca 2017r. Organ odwoławczy winien te wątpliwości wyjaśnić i uwzględniać oceniając ewentualną kwestię, podnoszonego przez stronę zarzutu błędu organu. Może mieć to bowiem znaczenie dla oceny podstaw dla obciążenia rolnika, w okolicznościach faktycznych tej sprawy sankcjami związanymi z niedostatecznie wnikliwym rozpoznaniem wniosku, a dopiero następczym wszczynaniem postępowania w sprawie "nienależnie pobranych płatności" i ewentualną różnicą wielkości obciążeń strony postępowania wiążących się z taką praktyką lub zaniechaniem organu administracji.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy dopiero [...] lipca 2018r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nieokreślonego ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności i nieokreślonej nieprawidłowości. W decyzji z [...] października 2018r. Kierownik BP ARiMR w M. wskazał, iż w wyniku analizy porównawczej załączników graficznych do wniosków za rok 2016 i 2017 stwierdzono, że dla działek ewidencyjnych [...], [...] ustalono na powierzchni 5,51 ha, która w roku 2016 deklarowana była jako element proekologiczny i międzyplon ozimy EFA14b składający się z peluszki oraz pszenicy ozimej, w roku 2017 uprawiana jest w plonie głównym pszenica ozima na pow. 5,59 ha. Organ uznał dość ogólnie, że nieprawidłowość polegała na tym, że na powierzchni 5,51 ha, która w roku 2016 deklarowana była jako element proekologiczny – międzyplon ozimy EFA14b składający się z pszenicy ozimej i peluszki w roku 2017 uprawiana jest w plonie głównym peluszka. Przy czym w innym miejscu (str. 11 uzasadnienia) posługiwał się równie ogólnikowym i niewyjaśnionym prawnie stwierdzeniem, iż wnioskodawca: "dopuścił się nieprawidłowości uprawiając w plonie głównym na pow. 5,51 ha w roku 2017 zboże ozime (pszenica ozima) tożsame ze zbożem stanowiącym jeden ze składników obszaru proekologicznego EFA14b z roku 2016, co potwierdził składając w dniu [...].05.2017r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2017." Zbyt ogólne i niepoddające się pełnej weryfikacji okazały się również elementy uzasadnienia decyzji co do sposobu wyliczenia kwoty płatności ustalonej do zwrotu.

O ile skarżący w przedmiotowej sprawie w zasadzie nie podważał zadeklarowania we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 w plonie głównym na części działek o nr ewid.[...] i [...] pszenicy ozimej, oraz tego, że stanowiła ona jeden ze składników mieszanki zadeklarowanej w 2016 roku na działce w ramach elementu proekologicznego EFA14b, to w odwołaniu i skardze zakwestionował po pierwsze prawidłowość kwalifikacji tej okoliczności jako nieprawidłowości uzasadniającej ustalenie kwoty nienależnie pobranej płatności, a po drugie zasadność stanowiska organu, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnej płatności, w sytuacji ewentualnego uznania, że w sprawie z taką nienależną płatnością mamy do czynienia.

Sąd podkreśla w tym miejscu, iż organ niedostatecznie zweryfikował treść wniosku z 2016r. i niezgodnie z treścią załącznika dotyczącego oświadczenia o powierzchni obszarów proekologicznych (k-7) stwierdzał kilkukrotnie, że skarżący zadeklarował na działkach [...] uprawę międzyplonu. Z treści tego oświadczenia wynika tylko oznaczenie EFA14b (pszenica ozima, peluszka). Nie wynika zatem z tego zapisu wprost, iż zarówno organ jak i rolnik rozumieli w ten sposób uprawę międzyplonu - w postaci mieszanki tych dwóch roślin. Organy nie dokonały także rozróżnienia i wykładni pojęć międzyplon ( ścierniskowy lub ozimy), mieszanka, "tożsamość uprawy" w szczególności w kontekście charakteru i istoty przedmiotowej praktyki dopuszczonej jako konkretne działania agrotechnicznego dla osiągnięciu określonego w przepisach prawa jako elementu działania proekologicznego, zatem mającego na celu optymalizację skutków agronomicznych i środowiskowych pod względem różnorodności biologicznej. Z analizy treści uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy zweryfikował właściwie i w niezbędnym zakresie zarówno okoliczności faktyczne sprawy jak i podnoszone zarzuty dotyczące tego jaką wykładnię wyłącznie przywołanych w decyzji przepisów stosował organ I instancji w 2016 i 2017r., czy nie taką, na która wskakuje skarżący, czy i z jakich powodów odstąpił od uprzedniej wykładni i praktyki i jakie w związku z tym są konsekwencje prawne. W szczególności, czy nie zaszły przesłanki, które winny skutkować odstąpieniem od ustalenia nienależnie pobranej płatności i zadania jej zwrotu, czy tez nie. Decyzje w tym zakresie tylko formalnie i ogólnikowo wskazują treść przepisów i stwierdzenie organu, że nie zaistniał żaden błąd organu w ustaleniach dotyczących uznania za obszar proekologiczny obszarów z międzyplonem w postaci mieszanki roslin, co w okolicznościach tej sprawy oraz innych analogicznych spraw toczących się przed tutejszym sądem budzi uzasadnione wątpliwości.

Mając na uwadze przedmiot sporu w sprawie należy wskazać, że płatność za zazielenianie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wersji obowiązującej w dniu przyznania płatności za rok 2016 - t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 1551 ze zm., jak i w wersji aktualnej).

Zgodnie z art. 43 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608 ze zm., dalej jako "rozporządzenie (WE) nr 1307/2013"), na wszystkich kwalifikujących się hektarach w rozumieniu art. 32 ust. 2-5 rolnicy uprawnieni do płatności w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej muszą przestrzegać praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub praktyk równoważnych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

I tak w myśl ust. 2 praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska są następujące: a) dywersyfikacja upraw; b) utrzymywanie istniejących trwałych użytków zielonych; oraz c) utrzymywanie na użytkach rolnych obszaru proekologicznego.

Z kolei zgodnie z ust. 3 art. 43, praktyki równoważne obejmują praktyki podobne, które skutkują równoważnym lub większym poziomem korzyści dla klimatu i środowiska w porównaniu do jednej lub kilku praktyk, o których mowa w ust. 2. Te praktyki równoważne oraz praktyka lub praktyki, o których mowa w ust. 2, którym są one równoważne, wymienione są w załączniku IX i są objęte: a) zobowiązaniami podjętymi zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 albo art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; b) krajowymi lub regionalnymi systemami certyfikacji środowiskowej, w tym systemami certyfikacji przestrzegania prawodawstwa krajowego w zakresie środowiska, wykraczającymi poza odpowiednie normy obowiązkowe ustanowione zgodnie z tytułem VI rozdział I rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, które zmierzają do osiągnięcia celów odnoszących się do jakości gleby i wody, różnorodności biologicznej, zachowania krajobrazu oraz łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej. Te systemy certyfikacji mogą obejmować praktyki wymienione w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia, praktyki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub połączenie tych praktyk.

W ust. 4 zastrzeżono, że praktyki równoważne, o których mowa w ust. 3, nie mogą być przedmiotem podwójnego finansowania.

Do obszarów proekologicznych odnosi się art. 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, stanowiąc w ust. 1, iż w przypadku, gdy grunty orne obejmują więcej niż 15 hektarów, rolnik zapewnia, aby od dnia 1 stycznia 2015r. obszar odpowiadający przynajmniej 5% gruntów ornych był obszarem proekologicznym. W sytuacji zaś, gdy zostanie stwierdzone, że rolnik nie utrzymuje powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych wówczas, stosownie do art. 26 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli wymagany obszar proekologiczny przekracza zatwierdzony wymagany obszar proekologiczny z uwzględnieniem współczynnika ważenia dla obszaru proekologicznego zgodnie z art. 46 ust. 3 rozporządzenia nr 1307/2013, obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazieleniania zgodnie z art. 23 niniejszego rozporządzenia (jeżeli obszar zgłoszony do jpo przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności z tytułu zazieleniania stosuje się obszar zatwierdzony) zmniejsza się o 50 % całkowitej zatwierdzonej powierzchni gruntów ornych i włączając, w stosownych przypadkach zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, obszary zatwierdzone, o których mowa w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy lit. c), d), g) i h) tego rozporządzenia, pomnożony przez współczynnik różnicy. Współczynnik różnicy, o którym mowa w akapicie pierwszym, stanowi udział różnicy między wymaganym obszarem proekologicznym a zatwierdzonym obszarem proekologicznym w wymaganym obszarze proekologicznym.

Po myśli ust. 2 art. 46 do dnia 1 sierpnia 2014r. państwa członkowskie miały zadecydować, które spośród wymienionych obszarów mają być uważane za obszary proekologiczne, w tym: "obszary z międzyplonami lub pokrywą zieloną utworzone poprzez sadzenie i kiełkowanie nasion, do których stosuje się współczynniki ważenia, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu" (lit. i). Zgodnie z ust. 9 art. 46, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 70 aktów delegowanych, w tym ustanawiających dalsze kryteria dla rodzajów obszarów, o których mowa w ust. 2, aby mogły kwalifikować się jako obszary ekologiczne (lit. a).

W dalszej kolejności należy wskazać na rozporządzenie delegowane Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia, w tym jego preambułę w zakresie odnoszącym się do praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, z których w szczególności wynika m.in. że:

- wymogi związane z płatnością z tytułu zazieleniania jako praktyki rolniczej korzystnej dla klimatu i środowiska, zgodnie z wymogami z przepisami zwartymi w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (jako akcie podstawowym) są ogólne (mają zastosowanie na samych zasadach do wszystkich beneficjentów) i przewidują pozaumowne działania, zapewniając, by rolnictwo UE było oparte na praktykach wykraczających poza wymogi wzajemnej zgodności. Te zasady określone w akcie podstawowym należy uwzględnić, ustanawiając szczegółowe przepisy dotyczące praktyk w zakresie zazieleniania (teza 36),

- dla celów obliczania proporcji różnych upraw należy również określić dodatkowe zasady w odniesieniu do szczególnych przypadków upraw mieszanych w oddzielnych rzędach, wsiewek oraz korzystania z mieszanek nasion (teza 42),

- w art. 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymieniono elementy i obszary, które mogą zostać uznane przez państwa członkowskie za obszar proekologiczny. Należy ustanowić dalsze kryteria kwalifikowania tych elementów i obszarów jako obszarów proekologicznych. Aby osiągnąć cel różnorodności biologicznej, takie kryteria powinny zapewniać ochronę i poprawę różnorodności biologicznej w gospodarstwach rolnych. Kryteria te powinny również uwzględniać dotychczasowe wysiłki podjęte przez rolników (teza 48),

- aby umożliwić wdrożenie dostosowane do warunków krajowych oraz jak najlepiej wykorzystać zdolność międzyplonów i okrywy zielonej do skutecznego wychwytywania pozostałości azotu, a także w celu uniknięcia pozostawienia gleby niepokrytej roślinnością i rozproszonych zanieczyszczeń w wodach podziemnych, państwa członkowskie powinny ustalić terminy wysiewu takich okryw. Międzyplony i okrywę zieloną należy utworzyć poprzez wysianie mieszanki nasion gatunków uprawnych lub stosowanie wsiewek traw w celu optymalizacji skutków agronomicznych i środowiskowych pod względem różnorodności biologicznej. W zakresie objętym normą GAEC 4, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, państwa członkowskie mogą ustalić terminy, po których dozwolone jest mechaniczne zniszczenie międzyplonów i okrywy zielonej (56),

- aby odnieść jak największe korzyści z istnienia obszaru proekologicznego na gruntach ornych oraz sprawić, by obszary proekologiczne stanowiły odsetek przewidziany w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy jasno określić, z uwagi na skuteczne zarządzanie, że działka lub element krajobrazu nie mogą być liczone dwukrotnie w tym samym roku do celów spełnienia wymogu obszaru proekologicznego (59).

W rozdziale 3 zazielenianie, sekcji 4 odnoszącej się do obszarów proekologicznych w art. 45 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 określono dalsze kryteria dla poszczególnych rodzajów tych obszarów sklasyfikowanych w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 jako obszary proekologiczne. Do obszarów międzyplonów odnosi się ust. 9, stanowiąc (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) iż: obszary międzyplonów lub okrywy zielonej obejmują takie obszary ustanowione na podstawie wymogów SMR 1, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz inne obszary międzyplonów lub okrywy zielonej, pod warunkiem że zostały one utworzone poprzez wysianie mieszanki gatunków uprawnych albo poprzez wsiewki trawy lub roślin strączkowych w uprawie głównej. Państwa członkowskie ustanawiają wykaz mieszanek gatunków roślin uprawnych, które mają być stosowane, oraz okres wysiewania roślin na międzyplony lub okrywę zieloną, oraz mogą ustanowić dodatkowe warunki. Okres, który ma być ustalony przez państwa członkowskie, kończy się nie później niż dnia 1 października.

Obszary międzyplonów lub okrywy zielonej nie obejmują obszarów uprawy zbóż ozimych, które są wysiewane jesienią, zwykle do zbiorów lub do wypasu. Obszary te nie obejmują także obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Na poziomie prawa krajowego, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, praktyka, o której mowa w art. 43 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013 (tj. praktyka rolnicza korzystna dla klimatu i środowiska polegająca na utrzymywaniu na użytkach rolnych obszaru proekologicznego), jest realizowana przez utrzymanie obszarów uznawanych za proekologiczne w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Do ustalenia powierzchni obszarów uznawanych za proekologiczne w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 stosuje się współczynniki przekształcenia (konwersji) i ważenia, określone w załączniku X do rozporządzenia nr 1307/2013 (ust. 3).

W ust. 4 art. 12 ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów, (...), uwzględniając rodzaje obszarów wymienionych w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz kryteria ich uznawania za obszary proekologiczne, określone w art. 45 rozporządzenia nr 639/2014, a także mając na względzie zapewnienie osiągnięcia jak najkorzystniejszego oddziaływania na środowisko wykonywania praktyki utrzymania obszarów uznawanych za proekologiczne.

Na podstawie tej delegacji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 11 maja 2015r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów. Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia obszary, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. a, c, d oraz f-j rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 uznaje się za obszary proekologiczne, z zastrzeżeniem § 3-9. Jak stanowi § 8 ww. rozporządzenia, w przypadku obszarów, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. i rozporządzenia nr 1307/2013 (tj. obszarów z międzyplonami lub pokrywą zieloną utworzoną poprzez sadzenie i kiełkowanie nasion, do których stosuje się współczynniki ważenia), za obszary proekologiczne uznaje się obszary, które zostały utworzone przez:

1) wsiewki trawy w uprawę główną albo

2) wysianie mieszanki składającej się co najmniej z dwóch gatunków roślin z następujących grup: a) zboża, b) oleiste, c) pastewne, d) bobowate drobnonasienne, e) bobowate grubonasienne, f) miododajne

- z wyłączeniem mieszanki złożonej wyłącznie z gatunków zbóż.

W myśl ust 2 § 8 (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), za obszary proekologiczne uznaje się obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli:

1) rolnik nie ubiega się o przyznanie do tych obszarów:

a) płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 8. Ochrona gleb i wód, wariantu 8.2 międzyplon ozimy lub 8.3 międzyplon ścierniskowy na podstawie przepisów w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013,

b) płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej z tytułu realizacji zobowiązania, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. (...), jeżeli w danym roku na tych obszarach rolnik jest obowiązany uprawiać międzyplony w celu realizacji tego zobowiązania;

2) mieszanka:

a) jest wysiewana w terminie:

– od dnia 1 lipca do dnia 20 sierpnia i utrzymywana co najmniej do dnia 1 października - w przypadku międzyplonu ścierniskowego albo

– od dnia 1 lipca do dnia 1 października i utrzymywana co najmniej do dnia 15 lutego - w przypadku międzyplonu ozimego,

b) nie jest utrzymywana jako uprawa w plonie głównym w roku następującym po roku jej wysiania.

Powołując się na treść przytoczonych regulacji rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r. skarżący zarzucił w odwołaniu, że z literalnej treści § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b tego aktu wprost wynika, że prawodawca wyłącza możliwość uznania za obszar proekologiczny obszaru utworzonego przez wysianie mieszanki określonych gatunków roślin, jedynie w sytuacji gdy to "mieszanka" jest utrzymywana jako uprawa w plonie głównym w roku następującym po roku jej wysiania. Zatem, zdaniem skarżącego, nie było podstaw do stwierdzenia w sprawie nieprawidłowości, gdyż w jego przypadku nie miała miejsca sytuacja uprawy w plonie głównym w 2017 roku mieszanki roślin tożsamych z roślinami wchodzącymi w skład EFA14b, ale wyłącznie jednego ze składników EFA14b z roku 2016. Pomimo powyższego zarzutu organ II instancji nie wyjaśnił skarżącemu, dlaczego ten konkretny zarzut strony nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy uzasadniając natomiast stanowisko o wystąpieniu w sprawie nieprawidłowości ograniczył się wyłącznie do przytoczenia dwóch podstaw prawych, tj. § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r. oraz art. 45 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 639/2014, nie podając wykładni tych przepisów i nie uzasadniając jasno i jednoznacznie przyczyn uznania, że w konkretnych okolicznościach sprawy rolnik dopuścił się nieprawidłowości. Ten ostatni przepis stanowi, że obszary międzyplonów lub okrywy zielonej nie obejmują obszarów uprawy zbóż ozimych, które są wysiewane jesienią, zwykle z przeznaczeniem do zbiorów lub do wypasu i, że obszary te nie obejmują także obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Podkreślić ponownie należy, że ustawodawca w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. zobligował organy administracyjne, w ramach uzasadnienia prawnego decyzji, do "wyjaśnienia" podstawy prawnej decyzji, a nie tylko przytoczenia przepisów prawa. Zatem obowiązkiem organu II instancji, w świetle podniesionego zarzutu odwołania, było wyjaśnienie skarżącemu dlaczego uprawa na danym obszarze w plonie głównym w 2017 roku jednego ze składników EFA14b z roku 2016 wyklucza możliwość kwalifikacji takiego obszaru jako obszaru proekologicznego, z odniesieniem poczynionych uwag do treści przepisu § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r., jako przepisu na który powołał się skarżący w odwołaniu, negując stanowisko organu o wystąpieniu w sprawie nieprawidłowości. Tego jednak w przedmiotowej sprawie zabrakło. Było to zaś w sprawie tym bardziej konieczne, że stwierdzoną nieprawidłowość organy odniosły do okoliczności uprawny w plonie głównym w roku następnym po roku wysiania "tożsamego składnika" mieszanki objętej EFA14b. A zatem to tak określoną nieprawidłowość należało skonfrontować z treścią powołanego przez organy art. 45 ust. 9 rozporządzenia nr 639/2014, który określa co nie stanowi obszaru międzyplonów, oraz odnieść tą nieprawidłowość do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy.

Biorąc pod uwagę zarzut skarżącego w ramach którego podniósł on, że prawodawca krajowy nie dopuszcza w ramach kwalifikacji danego obszaru jako obszar proekologiczny jedynie by wysiana mieszanka jako całość, a nie jej składnik, była utrzymywana jako plon główny w roku następnym po roku jej wysiania, a także okoliczność, że jak wskazał organ przeprowadzona w sprawie kontrola manualna miała na celu sprawdzenie czy na powierzchni, która w roku 2016 deklarowana była jako obszar proekologiczny EFA14b, w roku 2017 w plonie głównym nie jest uprawiana mieszanka roślin tożsama z roślinami wchodzącymi w skład EFA14b oraz czy w roku 2017 w plonie głównym nie jest uprawiane zboże ozime tożsame ze zbożem stanowiącym jeden ze składników EFA14b z roku 2016, obowiązkiem organ w przedmiotowej sprawie było odnieść się konkretnie do ww. zarzutu skarżącego poprzez jednoznaczne wypowiedzenie się co do kwestii dopuszczalności w świetle § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r. utrzymania w roku następnym po roku wysiania w plonie głównym jednego ze składników wysianej mieszanki oraz odnieść wyrażone w tym zakresie stanowisko do okoliczności faktycznych sprawy. Tym bardziej iż organ zdaje się bardzo ogólnikowo i niejasno wskazywać wyłącznie na uprawę w plonie głównym w 2017r. pszenicy ozimej jako uprawy tożsamego gatunku do jednego ze składników mieszanki zgłoszonej w 2016r. Tym samy organ w ogóle nie odnosi się do tego czy rolnik w 2016r. zgłosił uprawę międzyplonu, nie ustalono kiedy go wysiał, kiedy zebrał i czy zebrał lub w jaki sposób zlikwidował przedmiotową uprawę a dopiero następnie obsadził sporne działki kolejną uprawą główną. W tym kontekście organ powinien wypowiedzieć się wprost i jednoznacznie (a więc nie tylko poprzez przytoczenie określonych przepisów prawa) na czym polega stwierdzona w sprawie nieprawidłowość, czym jest zastosowanie praktyki w postaci uprawy obszaru proekologicznego poprzez zastosowanie międzyplonu, co oznacza pojęcie międzyplonu, zastosowania mieszanki. Z jakimi obowiązkami łączy się ta konkretna zastosowana praktyka dla osiągnięcia jej przepisanych celów. Nie został w istocie wyjaśnione skarżącemu oraz nie może ocenić prawidłowości stanowiska organu sąd, skoro organ nie ocenił i nie wyjaśnił przyczyn uznania, na czym konkretnie polega nieprawidłowość w tym przypadku tj. czy na tym, iż skarżący utrzymywał w plonie głównym w roku następnym po roku wysiania "jeden ze składników" wysianej mieszanki, czy że tym składnikiem tym było konkretnie zboże ozime (pszenica ozima) czy też że w efekcie to, iż skarżący nie wysiał w 2016 roku jako międzyplonu mieszanki roślin, lecz wyłącznie zboże ozime (pszenicę ozimą). Organ nie odniósł się również do zarzutu skarżącego, iż z § 8 rozporządzenia nie wynika zakaz uprawy w roku następującym po jednego ze składników mieszanki. Nie wyjaśnił organ czy nieprawidłowość stanowi zatem każdy przypadek utrzymywania jako uprawa w plonie głównym w roku następującym po roku jej wysiania, każdego ze składników mieszanek, czy odnosi się to wyłącznie do upraw zbóż ozimych - jako składników mieszanek.

Tym samy Sąd stwierdza, że organ II instancji nie tylko nie wyjaśnił skarżącemu w sposób zgodny z prawem podstawy prawnej decyzji, istoty stwierdzonej nieprawidłowości oraz przyczyn nie uznania zarzutu strony o braku wystąpienia w sprawie nieprawidłowości w związku z literalną treścią § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015r., ale również całkowicie przemilczał twierdzenia skarżonego, że jego stanowisko o tym, iż z przepis § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r. wynika, iż nie jest dopuszczalne jedynie by mieszanka jako całość (a nie jej składnik) została utrzymana w roku następnym jako uprawna w plonie głównym, znajduje oparcie w stanowisku ARiMR prezentowanym w materiałach udostępnianych powszechnie przez ARiMR, w tym na jej stronach internetowych, co zdaniem skarżącego może mieć znaczenie w ramach oceny wystąpienia w sprawie podstawy do wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnej płatności. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1 (obowiązek zwrotu przez beneficjenta kwoty dokonanej nienależnej płatności wraz z odsetkami), nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Ocena tego przepisu w związku z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR prowadzi do wniosku, że ustawodawca nakazał właściwemu organowi wydanie decyzji ustalającej kwoty nienależnie pobranych środków publicznych, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, i w tym zakresie decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, niemniej może mieć to miejsce w sytuacji, gdy nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie żądania zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności. Taką przesłanką jest zaś sytuacja dokonana płatności na skutek pomyłki organu i brak możliwości wykrycia błędu przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Przepisy rozporządzenia nr 809/2014 nie definiują pojęcia "pomyłki organu". Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności (patrz wyrok NSA z 10 sierpnia 2018r., sygn. akt I GSK 1832/18 – dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ cbo/query). W tym stanie rzeczy, wobec wskazanego zarzutu skarżącego i treści przytoczonych regulacji prawnych, organ II instancji powinien był odnieść się po pierwsze do kwestii czy rzeczywiście ARiMR prezentował/prezentuje w swoich powszechnie udostępnianych materiałach i na stronach internetowych stanowisko, iż przepis § 8 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia MR z dnia 11 marca 2015 r. wyłącza z obszaru proekologicznego jedynie obszary na których mieszanka, a niej składnik, została utrzymana w roku następnym jako uprawna w plonie głównym, a po drugie czy w przypadku wystąpienia takiej sytuacji, istnieją w ogóle podstawy do kwalifikacji jej jako pomyłki organu w sytuacji faktycznej niniejszej sprawy, w ramach której utrzymywany składnik proekologiczny to "pszenica ozima". Do żadnej jednak z tych kwestii organ II instancji się w ogóle nie odniósł, pomimo że skarżący podniósł w tym zakresie zarzuty w odwołaniu od decyzji I instancji. Co istotne jak już wskazano, nie miał możliwości podniesienia zarzutów na wcześniejszym etapie postępowania, bowiem dopiero w decyzji I instancji wskazano przedmiotową nieprawidłowość. Na marginesie należy wskazać, że na stronie internetowej ARiMR [...] widnieje informacja, że mieszanka uprawiana jako międzyplon nie może być następnie uprawiana jako plon główny w roku następującym po roku jej wysiania, ale że zakaz ten nie dotyczy poszczególnych gatunków, z których utworzona została mieszanka (w ramach informacji objętej wyszczególnionym fragmentem: MIĘDZYPLONY I POKRYWA ZIELONA).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż powyższe wątpliwości, które zostały pominięte przez organ odwoławczy zyskują na znaczeniu w kontekście okoliczności znanych sądowi z urzędu, w związku z rozpoznawaniem w ostatnim czasie kilku skarg na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymujących w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w M. w analogicznych stanach faktycznych i prawnych i co istotne zbieżnym stanowisku wszystkich skarżących rolników, którzy w toku postępowań wywodzili, że to organ pierwszej instancji na szkoleniach i na pytania co do warunków płatności za zazielenienie udzielał odpowiedzi, iż nie jest dopuszczane utrzymywanie w roku następnym wyłącznie mieszanki, a nie dotyczy to jej składników (np. sprawy o sygn. II SA/Bd 25/19, II SA/Bd 32/19 wyroki w tych sprawach nie są prawomocne). Znamienne pozostaje i to, że jak wynika z uzasadnień wyroków w tych sprawach, w każdej z nich organ ARiMR uchylił się od wyjaśnienia tej kwestii, czy to potwierdzenia tych zarzutów czy zaprzeczenia. Sytuacja taka zaistniała również w rozpoznawanej sprawie, co uniemożliwia sądowi ocenę czy w istocie organ Agencji nie udzielał rolnikom w 2016r. informacji i wyjaśnień co do wykładni przepisów, dotyczących warunków uzyskania płatności za zazielenienie przy stosowaniu praktyki utrzymywania gruntów proekologicznych dotyczącej stosowania międzyplonu z mieszanek gatunków roślin błędnej (np. ograniczonej do językowej wykładni § 8 rozporządzenia), którą obecnie w 2018r. uznaje w tej sprawie za nieprawidłowość.

Odnosząc się do argumentu podnoszonego przez skarżącego na rozprawie, iż według jego wiedzy przedmiotowa sytuacja nie jest uznawana za "nieprawidłowość" na gruntach sąsiedniego wobec powiatu [...], czyli obszaru właściwości innego organu I instancji, stwierdzić przyjdzie, iż z uwagi na obowiązek zachowania zasady proporcjonalności i równości wobec prawa może to mieć znaczenie w sprawie, jednak winien to skarżący wykazać np. stosownym wnioskiem dowodowym o zbadanie sytuacji kierowanym obecnie do organu administracji II instancji.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że brak wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji i istoty stwierdzonej nieprawidłowości oraz brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy dotyczących ustalenia i wyliczenia kwoty nienależnej płatności, a także wystąpienia wskazanej przez skarżącego w odwołaniu podstawy do wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranej płatności, stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego określonych w art. art. 107 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach, mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Uchybienie wskazanym przepisom postępowania, doprowadziło do braku możliwości prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, a w konsekwencji oceny legalności rozstrzygnięcia organu administracji w tym zakresie .

Organ odwoławczy ponownie rozpozna sprawę zgodnie ze wskazanymi przepisami w jej całokształcie, prawidłowo i rzetelnie ustalając stan faktycznych sprawy, dokonując następnie szczegółowej wykładni prawa materialnego oraz oceny okoliczności indywidualnych sprawy celem ustalenia czy zaistniała nieprawidłowość, czy nie została wywołana błędem organu oraz jakie powinny być, w świetle obowiązujących przepisów, trgo konsekwencje finansowe dla skarżącego. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów wyroku Sądu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz wskazanego postanowienia organu I instancji z [...] listopada 2018r. o sprostowaniu decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty uiszczonego wpisu od skargi (122 zł) .