Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1154/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 marca 2022 r. nr KOC/762/Zs/22 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "Kolegium/organ"), postanowieniem z [...] marca 2022 r., nr [...], w pkt 1 – na podstawie przepisu art. 59 § 2 k.p.a. odmówiło D. sp. z o.o. w W. (dalej również jako "Skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy (dalej również jako "Prezydent/organ I instancji"), z [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, natomiast w pkt 2 – na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie przez D. sp. z o. o. z siedzibą w W. terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., nr [...], Prezydent odmówił Skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści. W treści pouczenia postanowienia, Prezydent zawarł informację o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Natomiast korespondencja zawierająca powyższe rozstrzygnięcie została wysłana przesyłką poleconą (bez zwrotnego potwierdzenia odbioru) na adres siedziby Skarżącej, tj. ul. [...], 00-837 W.. Przesyłka została zwrócono Prezydentowi 11 stycznia 2022 r. z adnotacją, że nie została podjęta w terminie.

W wyniku interwencji pełnomocnika Skarżącej, który przekazał organowi I instancji informację, że postanowienia z [...] grudnia 2021 r. Skarżąca nie otrzymała, Prezydent ponowił próbę jego doręczenia, skutkiem czego Skarżąca odebrała je 24 stycznia 2022 r.

Zawarte w piśmie z 26 stycznia 2020 r. zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. złożyła Skarżąca, nie zgadzając się z jego rozstrzygnięciem. Skarżąca nadała zażalenie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 28 stycznia 2022 r.

W piśmie z 14 lutego 2022 r. Kolegium zawiadomiło Skarżącą o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. odmawiające wydania zaświadczenia. Poinformowało jednocześnie o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie zażalenia.

W piśmie z 26 lutego 2022 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu na wniesienie zażalenia na postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. odmawiające wydania zaświadczenia.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2022 r. Kolegium odmówiło Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia (pkt 1), oraz stwierdziło uchybienie przez Skarżącą terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2021 r. (pkt 2).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że postanowienie organu I instancji z [...] grudnia 2021 r., z uwagi na jego niepodjęcie przez Skarżącą w terminie określonym w art. 44 § 1 k.p.a., zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia określonym na dzień 11 stycznia 2022 r., stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. Na tej podstawie Kolegium policzyło, zgodnie z przepisem art. 57 § 1 k.p.a., siedmiodniowy termin dla wniesienia zażalenia, który zdaniem Kolegium rozpoczął swój bieg z początkiem dnia następnego po dniu 11 stycznia 2022 r., tj. z początkiem dnia 12 stycznia 2022 r., a zakończył się wraz upływem dnia 18 stycznia 2022 r. Dalej Kolegium wywiodło, że zgodnie z datą umieszczoną na odcisku pieczęci Urzędu Pocztowego Warszawa 24 na przedniej stronie koperty, zawierającej zażalenie Skarżącej z 26 stycznia 2022 r., za datę nadania tej przysyłki uznać należy dzień 28 stycznia 2022 r. Powyższe świadczy, w ocenie Kolegium, że zażalenie Skarżącej niewątpliwie zostało wniesione z uchybienie terminu na dokonanie tej czynności, który upłynął 18 stycznia 2022 r.

W związku jednak z wnioskiem Skarżącej z 26 lutego 2022 r. organ rozważył możliwość przywrócenie terminu na wniesienie zażalenia na postanowienie z [...] grudnia 2021 r. Finalnie Kolegium uznało jednak, że powyższy wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak jej winy w niedochowaniu przedmiotowego terminu. Podniesione bowiem okoliczności dotyczące doręczenie przesyłki w okresie szczególnie utrudnionych kontaktów z organem administracji, tj. pomiędzy Świętami a Nowym Rokiem, nie mogą świadczyć o braku winy Skarżącej. Organ przypominał bowiem, że przesyłka - na zasadzie przepisów art. 44 § 1-3 k.p.a. - została pozostawiona w placówce Poczty Polskiej i to stamtąd nie została podjęta w terminie pomimo dwukrotnego zawiadomienia Skarżącej o tym fakcie. Kolegium podniosło również, że nie została spełniona także kolejna z przesłanek dla przywrócenia uchybionego terminu jaką jest dochowanie trzydziestodniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu (zgodnie z przepisem art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - termin wskazany w przepisie art. 58 § 2 k.p.a. wynosi nie 7 a 30 dni), liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z uwagi zatem na brak łącznego spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących przywrócenie terminu dla wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2020 r. Kolegium odmówiło jego przywrócenia.

Skargę na postanowienie Kolegium wniosła Skarżąca, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła natomiast naruszenie następujących przepisów prawa, tj.:

1) art. 134 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie uchybienia terminu na wniesienie zażalenia, pomimo, iż zostało ono wniesione w ciągu 4 dni od doręczenia postanowienia pełnomocnikowi Skarżącej;

2) art. 58 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie uprawdopodobnionych przez Skarżącą obiektywnych przyczyn uchybienia terminu na wniesienie środka odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia zostało wydanie w dniu [...] grudnia 2021 r. i wysłane do siedziby Skarżącej w taki sposób, że dotarło tam w okresie ograniczonej obecności pracowników, związanej z okresem świątecznym (27 grudnia 2022 r.) oraz z okresem dobrowolnej izolacji związanej z obecnością w biurze osoby zakażonej chorobą COVID 19, co było niemożliwe do udokumentowania - właśnie ze względu na okres okołoświąteczny. Skarżąca wyjaśniła, że konsekwencją wydarzeń epidemicznych była nieobecność pracownika spółki w jej siedzibie, związana z kwarantanną po kontakcie z osobą zakażoną COVID 19, czego nie można było udokumentować zaświadczeniem z SANEPID, ani innej jednostki służby zdrowia, ze względu na utrudniony dostęp do tych instytucji w tym okresie. Skarżąca wskazała, że obywatele, którzy powzięli wiadomość o swoim kontakcie z osobą zakażoną zobowiązani byli do pozostania w domu, aż do upewnienia się, że nie występują u nich objawy choroby, co całkowicie dezorganizowało działalność przedsiębiorstw i osób fizycznych, komplikując załatwianie spraw urzędowych.

Z uwagi na przedłużający się okres rozpatrywania sprawy, kontakty z Wydziałem ds. Nieruchomości Urzędu Dzielnicy B. m. st. W. podejmował również pełnomocnik Skarżącej. Było to jednak utrudnione ze względu na pracę zdalną osoby prowadzącej sprawę i jej częste nieobecności w siedzibie Urzędu. Dopiero w wyniku kontaktu telefonicznego pełnomocnika Skarżącej z osobą prowadzącą sprawę, organ poinformował o wydaniu postanowienia nr [...] z [...] grudnia 2021 r. i o możliwości doręczenia go pełnomocnikowi. Pełnomocnik otrzymał to postanowienie w dniu 24 stycznia 2022 r. i w dniu 28 stycznia 2022r. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w postanowieniu z [...] marca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Z kolei, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza obowiązuje przepisy prawa.

Postępowanie odwoławcze (zażaleniowe) jest regulowanym przez prawo procesowe ciągiem czynności podejmowanych przez organ odwoławczy (w tym przypadku Kolegium). Ciąg czynności procesowych postępowania odwoławczego można podzielić na trzy podstawowe stadia: postępowanie wstępne, postępowanie rozpoznawcze i stadium podjęcia decyzji. W postępowaniu wstępnym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu (art. 134 k.p.a.). Wynik tych czynności przesądza o bycie prawnym pozostałych stadiów postępowania odwoławczego (zażaleniowego), gdyż ustalenie, że odwołanie (zażalenie) zostało wniesione z przekroczeniem terminu powoduje, że czynności pozostałych stadiów nie mogą być przez organ odwoławczy podjęte. Zatem w razie wniesienia odwołania (zażalenia) z przekroczeniem terminu organ odwoławczy obowiązany jest wszcząć postępowanie przez podjęcie czynności postępowania wstępnego. Formę zakończenia postępowania wstępnego jednoznacznie określa art. 134 k.p.a. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, przysługuje natomiast na podstawie art. 58 k.p.a. prawo złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym obowiązkiem dopełnienia czynności, dla której określony był uchybiony termin. Stosownie zaś do przepisu art. 59 § 1 i § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (w tym przypadku Kolegium).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było, wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a., postanowienie Kolegium z 14 marca 2022 r., w którym organ najpierw odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia (pkt 1), a następnie stwierdził uchybienie przez Skarżącą terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie (pkt 2).

W tym miejscu należy wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., I OSK 1565/20, opubl. CBOSA), że analiza powyższych przepisów prowadzi do utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych wniosku, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania otwiera organowi drogę do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Brak jest natomiast wymogu, aby postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania mogło zostać wydane dopiero po nieskutecznym upływie terminu do wniesienia skargi na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do dokonania tej czynności bądź po wydaniu orzeczenia w tej sprawie przez sąd administracyjny (vide wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 278/18). Takich przesłanek nie można zrekonstruować na podstawie treści art. 134 k.p.a. Co więcej, oczekiwanie na upływ terminu do wniesienia skargi bądź rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w przedmiocie przywrócenia terminu mogłyby zostać uznane za działania niezgodne z zasadą szybkości postępowania ustanowioną w art. 12 k.p.a., tym bardziej, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, co oznacza - abstrahując od kwestii wykonalności postanowienia o odmowie przywrócenia uchybionego terminu - że zaskarżony akt pozostaje w obrocie prawnym. Zasady ekonomiki procesowej wynikające z art. 12 k.p.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczają zatem wydanie tych postanowień jednocześnie, a nawet ich połączenie. Powyższy pogląd Sąd orzekający w pełni podziela. Wydanie zatem przez Kolegium obu wskazanych w sentencji postanowienia z 14 marca 2022 r. rozstrzygnięć, tj. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia oraz odmawiające przywrócenia uchybionego terminu, w jednym postanowieniu nie może zostać uznane za uchybiające wskazanym powyżej normom postępowania.

Na mocy zaś art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

Wskazać należy również, że wiążących ustaleń w zakresie skuteczności doręczenia decyzji (postanowienia) organu I instancji dokonuje organ odwoławczy w postanowieniu stwierdzającym uchybienie terminowi do złożenia odwołania (zażalenia). W następstwie powyższego organ odwoławczy ocenia od kiedy należy liczyć ustawowy termin na złożenie danego środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu I instancji oraz czy środek ten został złożony z zachowaniem wymaganego terminu. Nie można także tracić z pola widzenia, że wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) prowadzi do wniosku, że została spełniona jedna z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu administracyjnym. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 k.p.a. przywrócenie terminu, co do zasady, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia.

Prawidłowe ustalenia organu dotyczące skuteczności doręczenia postanowienia Prezydenta z [...] grudnia 2021 r. mają zatem dla niniejszej sprawy znaczenie podstawowe.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Kolegium uznało, że do doręczenia korespondencji zawierającej postanowienie Prezydenta z [...] grudnia 2021 r., nr [...] doszło w trybie art. 44 k.p.a., co jego zdaniem, znajduje potwierdzenie w adnotacjach zawartych na kopercie nadania powyższej przesyłki.

Jak z kolei tłumaczy Skarżąca – na skutek okoliczności przez siebie nie zawinionych spowodowanych chociażby okresem trwania epidemii COVID-19 – nie miała ona świadomości co do tego, że Prezydent skierował do niej rozstrzygnięcia w sprawie, o czym dowiedziała się dopiero do interwencji jej pełnomocnika.

Wyjaśnić należy przede wszystkim, że możliwość przyjęcia fikcji doręczenia przewiduje art. 44 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który Sąd orzekający w pełni podziela, że warunkiem zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, w ramach którego adresat de facto nie otrzymał kierowanej do niego korespondencji (przyjmuje się bowiem domniemanie, że doręczenie nastąpiło), jest dysponowanie przez organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem dla organu jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające kompletną informację, że adresat przesyłki został zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu oraz terminie jego odbioru z datą i podpisem doręczyciela. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że przesyłka została doręczona w sposób prawidłowy. Bezwarunkowo konieczna jest więc wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/11, Lex nr 1403125, 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2893/14, Lex nr 1624414, 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, Lex nr 2033967, 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 855/14, Lex nr 1461905, 2 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 572/12, Lex nr 1372126, 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/11, Lex nr 1367240, 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12, Lex nr 1145634). W orzecznictwie sądowym przyjęto również, że w zawiadomieniu o przesyłce należy precyzyjnie podać miejsce poprzez określenie nazwy podmiotu, który przesyłkę przechowuje oraz jego adresu. Nie wystarczy w szczególności umieścić na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki. Niewskazanie w zawiadomieniu miejsca, w którym złożono przesyłkę stanowi istotny brak tego dokumentu (zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1280/13, Lex nr 1808763). Zawiadomienie powinno zawierać także szczegółowe pouczenie o skutkach prawnych nieodebrania pisma w tak wyznaczonym terminie (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1870/16, Lex nr 2339611).

W rozpoznawanej sprawie natomiast brak jest jakiegokolwiek blankietu potwierdzenia odbioru postanowienia z [...] grudnia 2022 r. Powyższa okoliczność uniemożliwia więc bezsporne ustalenie czy doręczyciel rzeczywiście dokonał czynności, do których był zobligowany w trybie art. 44 k.p.a. Co więcej, na znajdującej się w aktach sprawy kopercie nadania przesyłki z postanowieniem Prezydenta widnieje informacja jedynie o pierwszym awizowaniu przedmiotowej przesyłki w dniu 27 grudnia 2021 r. Brak jest jakiekolwiek informacji o pozostawieniu w skrzynce oddawczej adresata powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Podobnie nie ma precyzyjnego określenia placówki pocztowej przechowującej przesyłkę wraz z jej adresem oraz informacją o możliwości jej odbioru w określonym terminie. W ocenie Sądu, za niewystarczający w tym zakresie uznać należy umieszczony na kopercie stempel operatora pocztowego "ZWROT nie podjęto w terminie" z odnotowaniem daty zwrócenia przesyłki do nadawcy (11 stycznia 2022 r.).

Wobec powyższych ustaleń nie sposób przejść obojętnie, ponieważ oznacza to, że Skarżąca nie została w prawidłowy sposób zawiadomiona zarówno o pozostawieniu postanowienia Prezydenta z [...] grudnia 2021 r. w placówce pocztowej, jak i o miejscu gdzie może je odebrać i o terminie odbioru. Nie można zatem mówić w takim przypadku, wbrew temu co twierdzi Kolegium, o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a.

Zdaniem Sądu, niewątpliwie nie doszło więc do skutecznego doręczenia Skarżącej postanowienia z [...] grudnia 2021 r. i tym samym trudno jest mówić w takiej sytuacji o uchybieniu do wniesienia zażalenia przez Skarżącą. Skoro pierwsza próba doręczenia okazała się nieskuteczna, w następstwie czego Prezydent ponownie wysłał swoje rozstrzygnięcie, tym razem na adres pełnomocnika Skarżącej, który odebrał je 24 stycznia 2022 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru), to przyjąć należy zdaniem Sądu, ze zażalenie Skarżącej sformułowane w piśmie z 26 stycznia 2022 r, zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu na dokonanie tej czynności, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. – zostało bowiem nadana w dniu 28 stycznia 2022 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, czyli zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał skargę za usprawiedliwioną. Kolegium w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem art. 80 k.p.a., oceniło bowiem materiał dowodowy i uznało, że doszło do doręczenia zastępczego postanowienia z 20 grudnia 2021 r. w rozumieniu art. 44 k.p.a.

Uwzględniając powyższe, Sąd orzekający stanął na stanowisku, że Kolegium nie miało legalnej możliwości stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, zgodnie z treścią art. 134 k.p.a., czym naruszyło także ten przepis. Jest to bezwzględnie obowiązująca norma prawna, a więc rozstrzygnięcie organu nie jest zależne od jego swobodnego uznania. Zatem w przedstawionym stanie sprawy Sąd orzekający nie podzielił stanowiska Kolegium przedstawionego w zaskarżonym postanowieniu.

Wobec wniesienia zażalenia przez Skarżącą w terminie ustawowym bezprzedmiotowe stało się więc rozstrzyganie w przedmiocie przywrócenia terminu na wykonanie tej czynności procesowej. Tak jak wskazano powyżej, rozstrzyganie w przedmiocie przywrócenie terminu, może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku i rozstrzygnie sprawę merytorycznie, przeprowadzając w sprawie postępowanie zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego w kwocie 597 zł (wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - 480 zł, opłata skarbowa od udzielenia pełnomocnictwa - 17 zł), orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.