Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 124/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 149 § 1a ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 124/16

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2016 r., wysłanym drogą elektroniczną, KK zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ilości wniosków o dostęp do informacji publicznej skierowanych do Powiatu [...] w latach 2010 – 2016.

Wobec braku odpowiedzi, w dniu 5 grudnia 2016 r. KK wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Starosty [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 14 sierpnia 2016 r. Skarga wpłynęła do organu w dniu 8 grudnia 2016 r.

Skarżący wniósł o nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] wniósł o umorzenie postępowania, informując, że w dniu 20 grudnia 2016 r. wniosek skarżącego został załatwiony poprzez udostępnienie mu całości żądanej informacji. Nieudostępnienie informacji do dnia otrzymania skargi wyniknęło z braku doświadczenia stażysty, który w dniach od 16 sierpnia do 2 września zastępował pracownika sekretariatu. Wiadomość skarżącego została zakwalifikowana przez program pocztowy jako "SPAM" a stażysta z powodu braku doświadczenia nie sprawdzał tego folderu. Opóźnienie nie wyniknęło ze złej woli organu, wobec czego nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa i brak jest podstaw do nałożenia na organ sumy pieniężnej oraz uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.

W replice na odpowiedź organu skarżący cofnął skargę w części dotyczącej nakazania organowi udostępnienia żądanej informacji oraz przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, wobec udzielenia informacji. Wskazał, że Starosta pozostawał jednak w bezczynności, a wobec tego skarga jest zasadna w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 768) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

KK zarzucił Staroście [...] bezczynność powstałą na tle stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej: "u.d.i.p.").

Analiza przepisów tej ustawy oraz wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2016 r. uprawnia do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły podmiotowe i przedmiotowe przesłanki warunkujące udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji.

Starosta zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej, którym w rozumieniu tego przepisu są też organy samorządu terytorialnego - gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94).

Także zakres żądanych informacji mieści się w ustawowej definicji informacji publicznej zawartej w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zgodnej z konstytucyjną konstrukcją prawa do informacji wynikającą z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, które przyjmuja szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do tych władz i innych podmiotów.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż żądana informacja w zakresie ilości wniosków o dostęp do informacji publicznej skierowanych do starosty w latach 2010-2016 stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., co zresztą nie było kwestionowane przez organ.

Tryb udostępniania informacji regulują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc, że udostępnianie na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2).

Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2) albo wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1). Należy przy tym zaznaczyć, że załatwienie wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest jedynie podmiot, będący w posiadaniu takich informacji Jeśli informacji takich lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów i ewentualnie podając jaki podmiot może przedstawić szczegółowe informacje we wnioskowanym zakresie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.05.2004 r., II SAB/Wa 63/04, System orzecznictwa LEX Nr 158995).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że na adres e-mailowy Powiatu [...] skarżący skierował w dniu 14 sierpnia 2016 r. wniosek, w którym zawarł żądanie przesłania informacji publicznej pocztą elektroniczną na podany adres e-mail. Bezsporne jest również, że podmiot zobowiązany – Starosta [...] do dnia złożenia skargi nie przesłał informacji w formie zgodnej z wnioskiem (drogą elektroniczną), jak również w innej formie.

W odpowiedzi na skargę Starost wyjaśnił przyczyny braku udzielenia informacji w ustawowym terminie, spowodowane "przeoczeniem" wniosku w poczcie elektronicznej przez osobę zastępującą pracownika organu.

Żądana informacja w formie zgodnej z wnioskiem (drogą elektroniczną) została przekazana skarżącemu w dniu 20.12.2016 r., już po wniesieniu skargi.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że w sprawie zaistniał stan bezczynności, który ustał jednak w dacie orzekania przez Sąd wobec udzielenia informacji skarżącej.

W myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności.

Oznacza to, że Sąd zobligowany był uwzględnić skargę (uwzględniając jej modyfikację dokonaną przez pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 21.01.2017 r.) i orzec zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. tj. stwierdzić, że Starosta Powiatu [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Sąd uznał jednocześnie, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, uwzględniając wyjaśnienia organu, z których wynika, że opóźnienie w udzieleniu informacji nie wyniknęło ze złej woli, a także stanowisko skarżącego w tym zakresie wynikające z pisma 21.01.2017 r.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd orzekł o kosztach w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.