Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1654/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 września 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2563/2022/13235 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza K., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 z późn. zm.), art. 10 § 1, art. 35 § 3, art. 80, art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), odmówiono D. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem E. D.(dalej: "osoba wymagająca opieki").

W uzasadnieniu organ podał, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (uprzednia decyzja organu z dnia 23.05.2022 r. nr [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr SKO.PSŚ/41.5/1749/2022/8984 z dnia 20 czerwca 2022 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia) wystąpiono o realizację wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że Strona ostatnio była zatrudniona w 2015 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, aktualnie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, zgodnie z treścią przedłożonego przez Stronę orzeczenia Sądu Rejonowego w M. wydanego w sprawie o sygn. akt [...] - Strona została ustanowiona opiekunem prawnym dla dwóch małoletnich wnuczek, zamieszkuje z wnuczkami oraz mężem pracującym za granicą w P. w bliskim sąsiedztwie rodziców. Siostra Strony pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką W. D., małżonką niepełnosprawnego ojca Strony. Strona w toku wywiadu podała, iż od listopada 2021 r. sprawuje "doraźną" opiekę nad ojcem, według karty wykazu czynności pielęgnacyjnych/opiekuńczych opieka polega na podawaniu leków z częstotliwością dwa razy dziennie, natomiast w razie potrzeby pomoc wobec ojca wykonuje siostra Strony, która zamieszkuje z ojcem. Dodatkowo Strona w ramach pomocy dwa razy w tygodniu robi dla ojca zakupy. Osoba wymagająca opieki jest osobą samodzielną. Zgodnie z oświadczeniem samodzielnie dba o higienę osobistą, czystość, przyjmowanie leków, potrafi przygotować sobie śniadanie. Z w/w oświadczenia wynika również, iż Strona odwiedza rodziców kilka razy w tygodniu.

W powołaniu na treść art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1b u.ś.r. organ stwierdził, że Strona nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem, ponieważ niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu 25 roku życia, a ponadto niepodejmowanie zatrudnienia przez Stronę nie ma związku przyczynowo - skutkowego z potrzebą sprawowania opieki. W ocenie organu ojciec Strony nie wymaga stałej i absorbującej opieki, która by wykluczała podjęcie przez Stronę zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzut naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez jego zastosowanie bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a także błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez Stroną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W uzasadnieniu odwołania przedstawiono argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów. Niezasadne w ocenie Strony było oparcie odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia o moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Ponadto podkreślono, że wbrew twierdzeniom organu przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia otrzymania przedmiotowego świadczenia od obowiązku sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę. Skarżąca sprawuje bowiem opiekę nad ojcem, która wiąże się z rezygnacją przez nią z zatrudnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając w oparciu o art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją nr SKO.PSŚ/41.5/2563/2022/13235 z dnia 20 września 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, poczynił ustalenia zbieżne z ustaleniami organu I instancji, przywołał treść art. 17 oraz art. 24 u.ś.r., a następnie wyjaśnił, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W ocenie organu odwoławczego, pomimo błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy podkreślił, iż świadczenie pielęgnacyjne nie jest wynagrodzeniem za sprawowanie faktycznej opieki, do sprawowania której członkowie rodziny są zobowiązani na podstawie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ale rekompensatą za utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. W ocenie Kolegium zakres opieki sprawowanej przez Stronę oraz poszczególne czynności wykonywane przez nią, nie są na tyle angażujące, aby nie mogła podjąć choćby częściowego zatrudnienia, w dogodnej dobowo porze. Z akt sprawy wynika, że czynności Strony związane z opieką ograniczają się bowiem jedynie do wspomagania ojca w czynnościach życia codziennego, co wynika z treści oświadczenia Strony z dnia 11 lipca 2022 r., karty wykazu czynności pielęgnacyjnych/opiekuńczych oraz z oświadczenia ojca Strony z dnia 11 lipca 2022 r.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią wywiadu Strona nie sprawuje nad ojcem opieki całodobowo, pomaga ojcu jedynie doraźnie, w tym w szczególności w podawaniu leków, mierzeniu ciśnienia, utrzymaniu mieszkania w czystości. Z okoliczności sprawy wynika, że wykonywane czynności mogą być realizowane także w warunkach zatrudnienia i nie wymagają rezygnacji z podejmowania pracy zarobkowej, choćby na część etatu. Zgodnie z treścią wywiadu ojciec Strony potrafi pewne czynności wykonywać samodzielnie, a także nie potrzebuje pomocy np. w jedzeniu, przy czynnościach higienicznych. Porusza się samodzielnie. Ponadto posiada zamieszkującą z nim wspólnie drugą córkę – L., zobowiązaną również do alimentacji, a zatem rodzeństwo powinno wspólnie realizować obowiązek alimentacyjny z uwzględnieniem, że świadczenie alimentacyjne nie musi polegać na fizycznym sprawowaniu opieki nad osobą jej wymagającą, lecz może polegać na finansowaniu usług opiekuńczych. Kolegium zauważyło także, iż w toku postępowania Strona nie kwestionowała ani nie przedkładała żadnych dowodów, ani oświadczeń, z których wynikałby odmienny niż ustalony, zakres opieki nad ojcem.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji podtrzymała jeden z zarzutów podnoszonych na etapie złożonego odwołania, tj. błędnej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedstawiono argumentację na poparcie zarzutu skargi, zbieżne z przedstawionym w odwołaniu. Zaakcentowano ponadto za orzecznictwem sadów administracyjnych, że warunku stałej opieki nie można rozumieć jako wykonywania jej nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma być to opieka stała w sensie trwałości, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki. W sprawowaniu opieki chodzi bowiem o pomoc w zapewnieniu zaspokojenia podstawowych i codziennych potrzeb osoby niepełnosprawnej, których z uwagi na stopień niepełnosprawności nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest zgodne z prawem. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożone w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wnioski o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr SKO.PSŚ/41.5/2563/2022/13235 z dnia 20 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Burmistrza K. nr [...] z dnia 3 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w szczególności art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021). Ustawodawca w przywołanej regulacji stanowi o konieczności niepodejmowania bądź rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą tej opieki wymagającą.

W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyjaśniając przyczynę odmowy podały, że opieka sprawowana przez Skarżącą oraz podejmowane w ramach tej opieki czynności mogą być realizowane również w warunkach zatrudnienia Skarżącej i nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Pobocznie odnotowania wymaga, iż organ I instancji jako przyczynę odmowy wskazał także na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, przywołując przy tym art. 17 ust. 1b u.ś.r. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy zasadnie nie podzielił tej argumentacji. Przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może bowiem zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Przechodząc do podanej przez organ odwoławczy przyczyny odmowy, opartej w istocie o brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r., Sąd zważył co następuje.

Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 29 kwietnia 2022 r. (karta nr 13 akt administracyjnych), osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr [...] wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia [...] r. (karta nr 18 akt administracyjnych). Małżonka osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr [...] wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia [...] r. oraz orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS nr [...] z dnia [...] r. o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, w sprawie nie zachodzi zatem negatywna przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Osoba wymagająca opieki ma dwie córki: Skarżącą oraz córką L. C., z którą zamieszkuje (wywiad z dnia 11 lipca 2022 r., oświadczenie Skarżącej z dnia 11 lipca 2022 r.).

Skarżąca wraz z mężem i wnuczkami prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ostatni raz pracowała zarobkowo w 2015 r. w zakładzie pracy chronionej z uwagi na niepełnosprawność czasową (wywiad z dnia 11 lipca 2022 r.), została ustanowiona przez Sąd Rejonowy w M. w sprawie o sygn. [...] opiekunem małoletniej J. M. ur. [...] r. oraz małoletniej H. S. ur. [...] r. (zaświadczenia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r.).

Ojciec Skarżącej w toku wywiadu z dnia 11 lipca 2022 r. podał, że Skarżąca odwiedza go "kilka razy w tygodniu", "nadal jestem osobą samodzielną, pomimo moich 85 lat sam dbam o higienę osobista i czystość, sam też pilnuje przyjmowania lekarstw, potrafię przygotować sobie śniadanie albo kolację, obiady jadamy wszyscy razem". Z przeprowadzonego wywiadu wynika ponadto, że ojciec Skarżącej po domu i ogrodzie porusza się samodzielnie bez opieki. Stosownie do wniosków pracownika socjalnego Skarżąca "nie sprawuje wobec ojca bezpośredniej opieki i zabiegów opiekuńczych które wymagałyby jej stałej obecności i nieustannego zaangażowania".

Zgodnie natomiast z oświadczeniem Skarżącej do czynności wykonywanych przez Skarżącą w ramach sprawowanej opieki należy: podawanie leków dwa razy dziennie rano i wieczorem (w razie potrzeby leki podaje siostra), zakupy dwa razy w tygodniu (karta czynności pielęgnacyjnych/opiekuńczych z dnia 11 lipca 2022 r.), sprawowana opieka jest "opieką doraźną i w miarę potrzeb" (wywiad z dnia 11 lipca 2022 r.). Zakres w/w czynności wykonywanych samodzielnie przez osobę wymagającą opieki, jak również czynności opiekuńczych wykonywanych przez Skarżącą względem ojca nie był w toku sprawy, ani też w skardze kwestionowany.

W ocenie Sądu, w sprawie nie została spełniona przesłanka stanowiąca istotę przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia. Mianowicie zgodnie z brzmieniem przywołanego wyżej art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba wymieniona w tym przepisie nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Niewątpliwie konieczny pozostaje bezpośredni związek pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem.

Sprawowana opieka w sposób oczywisty winna stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2022 r. II SA/Gl 456/22). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. I OSK 2454/11, z dnia 23 października 2020 r. I OSK 1148/20).

Zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami osoba wymagająca opieki – ojciec Skarżącej szereg czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem wykonuje samodzielnie, w tym – poza czynnościami higienicznymi, samodzielnie przygotowuje sobie leki, przygotowuje śniadania i kolacje, porusza się samodzielnie po domu i ogrodzie. Zestawienie czynności opiekuńczych wykonywanych przez Skarżącą, a wskazanych zarówno w ramach wywiadu środowiskowego z dnia 11 lipca 2022 r., w karcie czynności opiekuńczych, jak również w osobistym oświadczeniu Skarżącej z dnia 11 lipca 2022 r., z czynnościami, które nie wymagają wsparcia osoby trzeciej, nie pozwala na przyjęcie, że niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez Skarżącą nastąpiła w celu sprawowania opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nie bez znaczenia pozostaje, że osoba wymagająca opieki zamieszkuje z dorosłą córką – siostrą Skarżącej, która jak wskazuje sama Skarżąca "w razie potrzeby podaje ojcu leki", a także zawozi Skarżącą po zakupy, gdyż Skarżąca nie posiada prawa jazdy.

Zasadnie w ocenie Sądu, organ odwoławczy przyjął, że sprawowana opieka, nie wyklucza podjęcia przez Skarżącą zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wskazane czynności opiekuńcze, których wykonywanie nie jest poddane pod wątpliwość, wpisują się w czynności opiekuńcze stanowiące pomoc dla osób bliskich jej wymagającej, i w ocenie Sądu nie mogą usprawiedliwiać niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie ma bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez Skarżącą a sprawowaną opieką nad ojcem.

W konsekwencji nie została spełniona pozytywna przesłanka przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Odnotowania jedynie wymaga, iż obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki może być realizowany nie tylko przez osobistą opiekę, lecz również może przybrać wymiar finansowy. Samo stwierdzenie konieczności pomocy lub opieki osobie niepełnosprawnej nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie sprawującej tego rodzaju opiekę. Należy pamiętać, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz wyłącznie do tych, którzy sprawując opiekę nad członkiem rodziny czynią to w zakresie uniemożliwiającym im podjęcie innej pracy. Opieka musi zatem w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zarzut skargi należało zatem uznać za chybiony. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. z przyczyn szczegółowo podanych powyżej.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny zaistnienia w sprawie przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanego świadczenia oraz nie wymagał w ocenie Sądu uzupełnienia.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.