Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1082/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49, art. 50-53
journal: Dz.U. 2012 poz 159
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - tekst jednolity.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 955/15 w sprawie ze skargi J. J. na czynność Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od J. J. na rzecz Rzecznika Praw Pacjenta kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 roku, sygn. akt VII SA/Wa 955/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. J. na czynność Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] Rzecznik Praw Pacjenta poinformował J. J., że po ponownym rozpatrzeniu sprawy cyt. "utrzymuje w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] października 2014 r., (sygn. akt [...])", w którym na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), poinformował, że nie stwierdził naruszenia prawa J. J. do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 6-8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przez Instytut [...] w K.

Postępowanie było prowadzone w związku z zawiadomieniem Rzecznika przez skarżącą, że naruszono jej prawo do świadczeń zdrowotnych, w związku z którym Rzecznik Praw Pacjenta wszczął postępowanie wyjaśniające.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ opisał przebieg postępowania, w tym przytoczył treść wyjaśnień nadesłanych przez podmiot leczniczy oraz oświadczeń pacjentki, powtórzył za orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji znaczenie wyżej wymienionych przepisów oraz stanowisko przedstawione w tym rozstrzygnięciu, a także wskazał, że uzyskał orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym przez Okręgowy Sąd Lekarski w S. oraz Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w S. Organ przytoczył również argumenty, przedstawione przez pacjentkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ stwierdził, że informacje zawarte we wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczą świadczeń zdrowotnych udzielonych przez inny podmiot niż Instytut [...], zaś rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta dotyczy konkretnego podmiotu leczniczego. W ramach ponownego rozpatrywania sprawy na ocenę przestrzegania praw pacjenta przez ten podmiot nie mogą mieć wpływu zastrzeżenia związane z pracą innego podmiotu leczniczego.

Organ powołał się także na zgromadzony dodatkowo materiał dowodowy, w tym w szczególności orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, wskazując, że dotyczą one świadczeń udzielonych w [...] w S., zatem w innym podmiocie niż ten, którego dotyczy postępowanie. Tylko pośrednio odnosi się on do Instytutu [...], bowiem opisano w nim wykonany u pacjentki w dniu [...] marca 2013 r. w Instytucie [...] zabieg operacyjny przeprowadzony przez prof. H. S. Nie wskazano w związku z nim na żadne uchybienia.

Zdaniem organu, dla rozstrzygnięcia nie może mieć znaczenia okoliczność podniesiona przez pacjentkę w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. (uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), wskazująca na nieprawidłowości w wykonanym badaniu rezonansu magnetycznego w dniu [...] listopada 2014 r. w [...]. Dotyczy ona bowiem również innego podmiotu leczniczego, a także okresu po zdarzeniu stanowiącym przedmiot postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na to rozstrzygnięcie złożyła J. J., zarzucając naruszenie:

1) art. 6 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez stwierdzenie, że pogorszenie się słuchu skarżącej nie było rezultatem niestarannego i niezgodnego z aktualną wiedzą medyczną zachowania personelu medycznego Instytutu [...] w K. k. W., opartego jedynie twierdzenia przywołane w tym zakresie przez osoby reprezentujące Instytut [...],

2) art. 9 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez niezbadanie przez Rzecznika Praw Pacjenta, czy w przypadku skarżącej doszło do naruszenia prawa do informacji przez personel Instytutu [...],

3) art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) poprzez nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego pozwalającego w sposób obiektywny ocenić, czy udzielone skarżącej w podmiocie leczniczym świadczenia zdrowotne były zgodne z aktualną wiedzą medyczną i wykonane zostały w sposób staranny oraz nie wyjaśniono, dlaczego u skarżącej po operacji w podmiocie leczniczym doszło do znacznego ubytku słuchu.

Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcia je poprzedzającego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Dodatkowo wskazał, że skarżąca nie podniosła, że nie udzielono jej informacji o jej stanie zdrowia, więc nie znalazł podstawy do rozszerzenia postępowania o art. 9 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Ponadto organ nie miał podstaw do zakwestionowania opinii biegłego, pozyskanej przez Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy w S.

Rozpoznając sprawę, Sąd wskazał, że jak stanowi art. 6 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej, tzn. aktualnych, podstawowych zasad, standardów przyjętych we współczesnej medycynie, zawartych w dostępnej literaturze i przekazywanych studentom wyższych uczelni medycznych. Art. 7 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta określa przypadki, w których świadczenia te winny być udzielone natychmiast, zaś zgodnie z art. 8 pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

W jej ocenie pogorszenie się jej słuchu było rezultatem niestarannego i niezgodnego z aktualną wiedzą medyczną postępowania personelu medycznego Instytutu [...], zaś organ w swoim rozstrzygnięciu oparł się jedynie na twierdzeniach osób reprezentujących podmiot leczniczy.

W ocenie Sądu, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca w piśmie inicjującym postępowanie twierdzi, że lewe ucho było zdrowe, a słuch w nim straciła w wyniku przeprowadzonej [...] marca 2013 r. operacji, lecz jednocześnie stwierdza, że przed operacją lewym uchem słyszała gorzej niż prawym. Z kopii dokumentacji medycznej wynika, że w latach osiemdziesiątych miała przeprowadzany obustronny zabieg stapedotomii, zaś do poradni zgłosiła się w związku z pogorszeniem słuchu w uchu lewym (Historia Choroby Pacjenta datowana na [...] marca 2013 r.), które zakwalifikowano do ewentualnej reoperacji. Wszystkie zgromadzone dokumenty świadczą o tym, że operowane miało być ucho lewe, o czym pacjentka wiedziała, czego dowodem jest podpisana zgoda na operację z [...] marca 2013 r. Zgoda ta stanowi również potwierdzenie, że pacjentkę poinformowano o celowości, zasadach i sposobie prowadzenia i ewentualnych, dających się przewidzieć następstwach proponowanego zabiegu operacyjnego.

Z pisma przesłanego do organu przez podmiot leczniczy wynika, że personel nie potwierdził zgłoszenia przez pacjentkę pogorszenia słuchu od razu po operacji, jednak pacjentka zgłosiła się z bardzo zaawansowanym procesem choroby, a założony na czas gojenia opatrunek pogarsza słyszenie aż do czasu jego usunięcia. Z badań przeprowadzonych 6 maja 2013 r. wynika, że pacjentka gorzej słyszy tylko na częstotliwości 1000 Hz, lecz w przypadku zaawansowanej otosklerozy postępowanie upośledzenia słuchu może mieć miejsce zawsze, niezależnie od wykonanego zabiegu operacyjnego. Wskazano, iż zaproponowano pacjentce protezowanie słuchu za pomocą aparatów słuchowych. Jednocześnie wskazano, że poprawa następuje w ok. 98% przypadków, zatem zabieg nie daje stuprocentowej gwarancji przywrócenia sprawności aparatu słuchowego.

Ponadto z dołączonej do pisma dokumentacji wynika, iż w dniu 6 maja 2013 r. udzielono pacjentce porady w czasie której omówiono przebieg wykonanego zabiegu, a w związku z uwagami pacjentki co do przeprowadzonych badań i zastosowanego leczenia wyjaśniono wyniki badań. Z protokołu operacyjnego z dnia [...] marca 2013 r. wynika, że protezka znajdowała się częściowo poza otworem w przedsionku, który zarósł. Starą protezkę usunięto, udrożniono otwór w przedsionku i wprowadzono do otworu nową teflonową średnią protezkę z taśmą metalową.

Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że nadesłana przez skarżącą kopia opinii lekarskiej, sporządzonej przez biegłego sądowego dr n. med. E. D. – B. nie przesądza o powodach powstania niepełnosprawności, a o czasie, w którym niepełnosprawność powstała. Jedyny wniosek dotyczący operacji, jak z opinii wypływa jest taki, że nie przyniosła oczekiwanej przez skarżącą poprawy, co organ wyjaśnił w rozstrzygnięciu z dnia [...] października 2014 r., opartym nie tylko na oświadczeniach stron, lecz także na nadesłanych kopiach dokumentacji medycznej.

Jak słusznie zauważył w tym rozstrzygnięciu organ, skarżąca nie zażądała stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zasięgnięcia opinii innego lekarza lub zwołania konsylium, co oznacza, że nie kwestionowała ustaleń lekarzy co do jej stanu zdrowia i proponowanego dalszego leczenia. Jednocześnie to skarżącej pozostawiono wybór co do skorzystania z ponownej operacji, z czego skorzystała, zapisując się na listę oczekujących na zabieg.

W przypadku skarżącej nie mogło dojść do naruszenia art. 7 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, bowiem nie znajdowała się ona w stanie zagrożenia zdrowia lub życia.

Przedstawione powyżej dowody świadczą o tym, że nie doszło także do naruszenia art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. W ocenie Sądu świadczenia udzielono skarżącej z należytą starannością w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym, o czym świadczy również brak powikłań po operacji (pacjentkę wypisano do domu 20 marca 2013 r. w stanie ogólnym dobrym).

Sąd za nietrafny uznał także zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Prawo pacjenta do informacji, o którym mowa w tym przepisie nie było przedmiotem badań organu, o czym skarżąca mogła się dowiedzieć chociażby z pisma z dnia 6 sierpnia 2014 r., zawiadamiającego ją o wszczęciu postępowania wyjaśniającego. Zgromadzone w sprawie dokumenty, a w szczególności treść pism skarżącej, nie pozwalały na wszczęcie postępowania w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta z poszanowaniem zasad, o którym mowa w tych przepisach.

Uzyskawszy od skarżącej informację, iż skierowała ona sprawę do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy, organ zwrócił się do Okręgowego Sądu Lekarskiego w S. celem uzyskania orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Jak się okazało, postępowanie to dotyczyło innych świadczeń leczniczych niż będących przedmiotem sprawy, jednak z postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], wydanego w oparciu o opinię biegłego specjalisty w zakresie otolaryngologii prof. dr hab. T. K., wynika, iż skarżącą przed operacją poinformowano o małych szansach poprawy słuchu. Choć w wyniku operacji osiągnięto zamierzony efekt (prawidłową ruchomość łańcucha kosteczek), to w przypadkach powtórnych zabiegów nie zawsze można uzyskać poprawę słuchu. Mimo uzyskanej informacji skarżąca wyraziła zgodę na zabieg operacyjny. Postanowienie rzecznika dyscyplinarnego zostało utrzymane w mocy przez Okręgowy Sąd Lekarski w S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...].

Ponadto Sąd zgodził się z organem, iż zarzuty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie miały związku z przedmiotem postępowania.

Sąd stwierdził, że organ zasadnie uznał, że brak poprawy jakości słuchu po powtórnej operacji nie jest efektem naruszenia prawa J. J. do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 6-8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, lecz stanowi jedną z możliwych konsekwencji ponownego zabiegu operacyjnego, o czym skarżącą przed operacją poinformowano.

Przyjęta przez Sąd ocena skargi tj. prawidłowe rozstrzygnięcie organu i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi dały podstawę, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do oddalenia skargi.

J. J. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego tj.:

- art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 186) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku powódki nie doszło do naruszenia prawa pacjenta polegającego na nieprawidłowej kwalifikacji skarżącej do zabiegu i nieprawidłowo przeprowadzonym zabiegu;

- art. 9 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie podnoszonej przez skarżącej okoliczności, że nie została w sposób prawidłowy poinformowana o tym na jakie ucho będzie operowana oraz o ryzyku operacyjnym;

- art. 16 i art. 18 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez niezbadanie okoliczności podnoszonej przez skarżącą udzielenia blankietowej zgody na zabieg operacyjny;

- art. 23 i dalszych ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez niezbadanie okoliczności podnoszonej przez skarżącą braku otrzymania dokumentacji z konsultacji u prof. H. S. z dnia 6 maja 2013 roku w Instytucie [...] w K.;

2) naruszeniu przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 49 - 53 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez niezbadanie wszystkich podniesionych przez skarżącą aspektów naruszeń jej praw jako pacjenta oraz dokonania tych naruszeń przez inne podmioty niż Instytut [...] w K. tj. [...] w S. oraz [...] w S.;

- art. 7,8,77 i 88 K.p.a. w zw. z art. 54 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta poprzez niezbadanie sprawy skarżącej w sposób dokładny, z uwzględnieniem wszystkich opisanych przez skarżącą naruszeń i wobec wszystkich podmiotów;

- art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi poprzez niezbadanie całokształtu okoliczności sprawy.

Wskazując na powyższe uchybienia, wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w treści art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, kosztów zastępstwa radcy prawnego sporządzającego skargę kasacyjną i reprezentującego skarżącą oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy nie jest zasadny. Zarzut ten został postawiony przez zakres rozpoznania sprawy przez Rzecznika Prawa Pacjenta. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są postawione w sposób, który nie uwzględnia regulacji prawnej zarówno zawartej w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), Kodeksie postępowania administracyjnego oraz ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postawiony zarzut naruszenia art. 49 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie można odnieść do rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem art. 49 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta jest pozycja ustrojowa Rzecznika Praw Pacjenta przez ustanowienie zakazu prowadzenia działalności pozostającej w kolizji ze sprawowanym urzędem. Zarzuty naruszenia art. 50- 53 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie uwzględniają, że każdy z tych artykułów ma w swej strukturze szereg jednostek redakcyjnych regulujących różną przedmiotowo materię. Art. 50 ma w swej strukturze trzy jednostki redakcyjne, które normują: - ust. 1 " wszczęcie postępowania wyjaśniającego na wniosek oraz wymogi wniosku", - ust. 2 "zwolnienie wniosku od opłat", ust. 3 " wszczęcie postępowanie z własnej inicjatywy Rzecznika Praw Pacjenta". Art. 51 zawiera cztery punkty regulujące sposób następstwa złożenia wniosku o naruszenie praw pacjenta. Art. 52 zawiera w strukturze trzy ustępy regulujące sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego (ust. 1), uprawnienia Rzecznika (ust. 2), odmowę ujawnienia nazwiska i innych danych pacjenta (ust. 3). Art. 53 zawiera 5 jednostek redakcyjnych, które normują: - środki stosowane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (ust. 1), - obowiązek informowania podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta (ust. 2), prawo do złożenia przez wnioskodawcę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 3), wymogi wystąpienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2, art. 53 (ust. 4), obowiązki organu, organizacji lub instytucji, do których zostało skierowane wystąpienie (ust. 5). Tak zatem szeroko postawiony zarzut naruszenia art. 50- 53 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie daje podstaw do rozpoznania, skoro Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany granicami skargi kasacyjnej, a regulacja w takim zakresie przedmiotowym nie dotyczy rozpoznawanej sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 i 88 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 54 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Z tej regulacji nie ma podstaw do wyprowadzenia zakresu przedmiotowego granic rozpoznania sprawy przez Rzecznika Praw Pacjenta.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Art. 134 zawiera w swej strukturze dwie jednostki regulujące odrębne materie. Art. 134 § 1 reguluje zakres rozpoznania, zaś art. 134 § 2 zakaz reformationis in peius. Jeśli przyjąć, że w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 134 § 1 to nie jest to zarzut zasadny. Według art. 134 § 1 Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontroluje w granicach rozstrzygnięcia sprawy przez organ. W razie, gdy organ nie rozstrzygnął w całości żądania skarżącego, na bezczynność służy odrębny rodzaj skargi. Rzecznik Praw Pacjenta rozstrzygnął sprawę z wniosku J. J. na naruszenie praw pacjenta przez Instytut [...] w K. Wyznaczyło to zakres sprawy sądowoadministracyjnej rozpoznanej przez Sąd zaskarżonym wyrokiem. Sąd zatem nie naruszył art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego. Postawione zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1 oraz art. 8, art. 9, art. 16 i 18 oraz art. 23 i dalszych ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez niewłaściwe zastosowanie nie są zasadne. Z akt sprawy wynika, że J. J. wyraziła zgodę na operację lewego ucha. Do protokołu operacyjnego w rubryce "Rodzaj operacji" wpisano "Tympanotomia eksploratywna z restapodotomią ucha lewego". Zasadnie przyjęto, że z opinii biegłego sądowego nie ma uzasadnionych podstaw do wyprowadzenia naruszenia praw pacjenta, skoro dotyczyła sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Całość dokumentacji akt sprawy nie daje podstaw do wyprowadzenia naruszenia praw pacjenta.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.