Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1144/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6 ust 1, art. 14 ust 1 i art 89 ust 1 pkt 2i ust 2 pkt 2, art. 2 ust 6, ust 5
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 30 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę

w zakresie urządzania gier na automatach w lokalu mieszczącym się w S. przy

ul.[...] , będącym własnością M. B. Podczas kontroli

w lokalu stwierdzono, że na trzech automatach o nazwach: [...] urządzane są gry hazardowe w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, na których funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment procesowy, i z którego sporządzany został protokół. W wyniku ww. czynności kontrolnych ustalono również, że właścicielem wskazanych automatów jest Spółka A. z siedzibą w K.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego

wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej

w związku z urządzaniem gier na ww. automatach poza kasynem gry. Po zakończeniu postępowania dowodowego, w toku którego do akt sprawy włączone zostały materiały uzyskane w trakcie czynności kontrolnych oraz z akt sprawy karnej skarbowej prowadzonej przez organ pod sygn. akt [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył Spółce A. w K. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry: [...] poza kasynem gry.

W odwołaniu skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie,

że organizowanie gier na zatrzymanych urządzeniach może naruszać przepisy tej ustawy, a nadto naruszenie tych przepisów poprzez zastosowanie ich w sytuacji, gdy art. 14 ust. 1 ustawy, jako uznany wprost za niezgodny z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37, dalej: dyrektywa 98/34/WE) nie może być stosowany przez organ władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych, fizycznych i prawnych, a przepis art. 6 ust. 1 ustawy ma taki sam charakter, a oba te przepisy stanowią normy dopełniające podstawy wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2,

- art. 2 ust. 6 u.g.h. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gry zainstalowane w przedmiotowych urządzeniach są grami na automacie w rozumieniu ustawy.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 2 ust. 3-5 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane

w celach komercyjnych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział

w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Ilekroć zaś w ustawie jest mowa o ośrodkach gier - rozumie się przez to kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h.). Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jej wysokość wynosi [...] zł od każdego automatu.

Istotnym elementem niezbędnym dla wymierzenia kary pieniężnej przez organ było zatem ustalenie, czy sporne urządzenia spełniają wymogi automatów w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Powołano się na przeprowadzony eksperyment, w trakcie którego funkcjonariusze ustalili przebieg gry na każdym urządzeniu, szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu II instancji wygląd i działanie przedmiotowych automatów świadczą o tym, że są to urządzenia elektroniczne (komputerowe), co wynika również z ekspertyzy z oględzin tych automatów sporządzonej w dniu 15 lipca 2013 r. przez biegłego sądowego W. K.

Dalej, organ odwoławczy stwierdził, że, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wygrana w grach prowadzonych na ww. urządzeniach mogła służyć jako opłata za dalszą grę lub za inne dostępne na stronie gry w zamian opłaty dokonanej gotówką przez akceptor monet, jak również, że istnieje możliwość uzyskania wygranej polegającej na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, co zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. u.g.h. należy uznać za wygraną rzeczową.

Ponadto organ II instancji podkreślił, że kryterium decydującym

o zakwalifikowaniu danej gry do gier na automatach w rozumieniu u.g.h. jest losowy charakter danej gry. Losowy oznacza zależny od losu - kolei, wydarzeń życia, dotyczący tego losu; oparty na losowaniu lub wybrany przypadkowo (http://sjp.pwn.pl). W ocenie organu odwoławczego, ustalenie czy dana gra ma charakter losowy, wymaga stwierdzenia, czy mamy do czynienia z nieprzewidywalnością rezultatu gry.

Przeprowadzony przez kontrolujących eksperyment wskazywał, że gry rozgrywane na kontrolowanych automatach miały charakter losowy, ponieważ zatrzymanie obracających się na monitorze bębnów jest niezależne od zręczności manualnej grającego na automatach, jak również od innych jego zdolności psychomotorycznych, gdyż następuje samoczynnie. Organ II instancji uznał tym samym, że wyniki gier na ww. urządzeniach są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego trafienia na wygrywający układ symboli, co świadczy o tym, że gry te mają charakter losowy.

Wynik przeprowadzonego eksperymentu wykazał również komercyjny cel urządzania gier na kontrolowanych automatach, bowiem warunkiem ich uruchomienia było zakredytowanie urządzeń przez grającego wybraną kwotą pieniędzy.

Ponadto, jak zauważył organ odwoławczy, losowy i komercyjny charakter gier na ww. urządzeniach potwierdziła także ww. opinia z dnia 15 lipca 2013 r. sporządzona przez biegłego sądowego.

Odnośnie do zarzutu naruszenia przez organ art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h., jako norm dopełniających podstawy wymierzenia sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h., organ II instancji wskazał, że ponieważ wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. sygn. P 4/14 Trybunał Konstytucyjny uznał zgodność ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP stwierdzając, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z Konstytucją, to zarzuty w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.

W ocenie organu odwoławczego za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez nieuzyskanie decyzji Ministra Finansów przesądzającej o charakterze gier możliwych do rozegrania na spornym automacie. Organ odwoławczy zauważył, że normy prawne obowiązującej ustawy o grach hazardowych wskazują jakie cechy danej gry na automatach pozwalają je zakwalifikować jako gry w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Organ celny, ustalając przebieg gry w oparciu o zebrany materiał dowodowy, jest zatem w stanie samodzielnie ocenić, czy skontrolowane urządzenie jest automatem umożliwiającym rozgrywanie zdefiniowanych w ustawie gier, czy jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Zaskarżając decyzję organu II instancji, strona wniosła o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów sądowych oraz o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia sądu.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

- art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie,

że organizowanie gier na przedmiotowych automatach może naruszać przepisy ustawy o grach hazardowych, a nadto naruszenie tych przepisów poprzez ich zastosowanie w sprawie, gdy przepis art. 14 ust. 1 jako uznany za techniczny

w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, nie może być stosowany przez organy władzy

w stosunku do osób prywatnych, zarówno fizycznych jaki prawnych, a przepis art. 6 ust. 1 ma taki sam charakter, zaś oba przepisy stanowią normy dopełniające podstawy wymierzenia sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.,

- art. 2 ust. 6 u.g.h. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gry zainstalowane w przedmiotowych urządzeniach są grami na automacie w rozumieniu ustawy.

Uzasadniając skargę podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko

w sprawie. Wskazała m.in., że dowody na których oparto zaskarżoną decyzję są niewystarczające dla ustalenia charakteru gier rozgrywanych na zakwestionowanych urządzeniach. Ponadto, zdaniem skarżącej, organy rozstrzygające w niniejszej sprawie błędnie przyjęły, że do zatrzymanych urządzeń stosuje się przepisy ustawy o grach hazardowych, w świetle bowiem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r., zapadłego w połączonych sprawach o sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11 ustawa o grach hazardowych, jako niezgodna z prawem unijnym, gdyż zawiera przepisy techniczne, nie może być stosowana przez sądy krajowe jak i organy administracji, z uwagi na brak jej notyfikacji. Zdaniem skarżącej podstawą wymierzenia kary administracyjnej był art. 89 ust. 1 pkt 2, ustawy o grach hazardowych odwołujący się do art. 14 ust. 1 ustawy, a przepis ten nie może być stosowany z uwagi na orzeczenie TSUE, który uznał ww. przepis za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Skoro więc wykluczone jest stosowanie art. 14 ust. 1 ustawy, to również brak jest możliwości stosowania przepisu art. 89 ust. 1, pkt 2, bowiem jest on typową normą blankietową nie zawierającą samodzielnej treści normatywnej, a zatem musi on być uzupełniony normami innych przepisów, w tym przypadku art. 14 ust.1 u.g.h. Niemożność stosowania przez sądy polskie oraz inne organy władzy publicznej przepisu o charakterze technicznym została wskazana w szeregu powołanych przez stronę wyroków NSA. W ocenie skarżącej, podstawową zasadą obowiązującą w porządku prawnym Unii Europejskiej jest to, że orzeczenia TSUE są prawnie wiążące dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem prawnym. Również pozostałe sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu TSUE, zawierającym wykładnię stosowanych przepisów prawa. Celem orzeczenia TSUE jest bowiem zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto skarżąca podniosła, że w toku rozpoznawania sprawy organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopełnił wymaganych przez u.g.h. procedur dotyczących sprawdzania charakteru urządzenia, w tym nie przedstawił decyzji ministra finansów, a zatem nie miał wiadomości niezbędnych do uznania, że gry na zakwestionowanym urządzeniu naruszają przepisy ustawy.

Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutów zawartych

w skardze podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji

i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia kwalifikacji trzech urządzeń: [...] jako automatów podlegających przepisom ustawy o grach hazardowych oraz ocena czy podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na tych urządzeniach poza kasynem gry, stanowić może art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej ustawy.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r.

w sprawie P 4/14 Trybunał Konstytucyjny przesądził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1

pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 20 oraz art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że art. 6 ust.1 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, dalej: "u.g.h."), na naruszenie którego powołuje się strona skarżąca, nie miał w sprawie zastosowania. Na spółkę nałożona została kara pieniężna w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (urządzanie gry na automatach poza kasynem), a dla subsumcji tego przepisu nie ma żadnego znaczenia, czy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem legitymował się koncesją, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Sankcji administracyjnej określonej w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. podlega bowiem zarówno podmiot posiadający koncesję na prowadzenie kasyna, jeżeli urządza gry na automatach poza kasynem, jak i podmiot, który nie posiada koncesji (vide: wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 1802/14).

Podkreślenia przy tym wymaga, że spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna, a zatem wszelkie rozważania odnoszące się do art. 6 ust. 1 u.g.h. nie pozostają w związku ze stanem faktycznym tej sprawy. Ta uwaga ma znaczenie dla kolejnego zarzutu skargi obejmującego m.in. kwestię technicznego charakteru art. 6 ust. 1 u.g.h.

Kolejny zarzut skargi obejmuje naruszenie art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej, przepisy te nie mogą być stosowane.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej odnoszącego się zarówno do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i też zależności, jaka,

w jej ocenie, zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Obie te kwestie były przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z punktem 1 sentencji uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności

w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h. Zdaniem skarżącej tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych jest uprawniony do rozstrzygnięcia czy gra na automacie spełnia przesłanki określone w ustawie o grach hazardowych. Sąd tego poglądu nie podziela. Z art. 2 ust. 7 u.g.h. wynika wprost,

że wydanie decyzji może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu. Przepis ten nie daje legitymacji organowi celnemu do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Już tylko z tej przyczyny upatrywanie naruszenia art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych jest nieuprawnione.

W ocenie Sądu właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych jest uprawniony do czynienia ustaleń, co do charakteru danej gry. Wynika to z regulacji zawartej w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168,

poz. 1323 ze zm., dalej u.s.c). Służbie tej - zgodnie z treścią poszczególnych przepisów art. 2 u.s.c. - powierzono kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach tej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 usc). Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h. czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Odnosząc się natomiast do kwestii sposobu rozgrywania gier na spornych automatach i w konsekwencji ich prawnej kwalifikacji, w ocenie Sądu przeprowadzony w niniejszej sprawie eksperyment jednoznacznie potwierdza, że gry na kontrolowanych urządzeniach (elektronicznych, komputerowych) mają charakter losowy, a urządzenia te służą do organizowania gier w celach komercyjnych.

Potwierdził to również biegły sądowy w wydanej opinii z 15 lipca 2013 r. Warunkiem uruchomienia tych urządzeń jest zakredytowanie gotówką w wysokości zależnej od ilości wybranego czasu gry i punktów przeznaczonych na rozgrywanie udostępnianych gier. W przedmiotowej sprawie gracz - po obstawieniu stawki

i wciśnięciu przycisku "graj zręcznościowo" nie ma jakiegokolwiek wpływu na układ symboli. A zatem wynik gry zależy wyłącznie od przypadku (losu).

Ponadto, stwierdzić należy, że, jak wynika że zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wygrana w grach prowadzonych na ww. urządzeniach mogła służyć jako opłata za dalszą grę lub za inne dostępne na stronie gry w zamian opłaty dokonanej gotówką przez akceptor monet, jak również że istnieje możliwość uzyskania wygranej polegającej na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, co zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. u.g.h. należy uznać za wygraną rzeczową.

Powyższe ustalenia decyzji dają zatem podstawę do stwierdzenia, że urządzenia te są automatami do gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h.

Dokonując testu stosowalności nietechnicznego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w odniesieniu do okoliczności rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, test ten wypada pozytywnie, co oznacza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonana na jego podstawie ocena dały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

Z ustaleń dokonanych przez organy obu instancji wynika, że urządzającym gry na automacie poza kasynem gry była skarżąca, która traktując sporne urządzenia jako automaty zręcznościowe nie poddała prowadzonej w tym zakresie działalności w ogóle regulacjom u.g.h. Nie ulega również wątpliwości, że miejscem urządzania gier hazardowych na ww. automatach nie był lokal będący kasynem gry.

Sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ustalenia dokonane podczas kontroli stanowiły podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w postępowaniu administracyjnym. Jedyną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych, jest ustalenie faktu urządzenia gry hazardowej (w rozumieniu art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 u.g.h.) bez koncesji lub zezwolenia lub gry na automacie poza kasynem gry.

Konkludując należy stwierdzić, że organy podatkowe nie naruszyły

w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały

z poszanowaniem reguł postępowania. Zasadnie uznały, że na kontrolowanych automatach, prowadzone były gry mające charakter losowy, pozwalające zakwalifikować te urządzenia, jako urządzenia do gry na automatach w rozumieniu

art. 2 ust. 5 u.g.h.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.