Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 354/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. B. i Wł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...], 2. określa, że decyzje wskazane w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. B. i W. B. solidarnie kwotę 1216 zł (tysiąc dwieście szesnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy, decyzją z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...], ustalił dla A. i W.B. jednorazową opłatę w wysokości 31 950 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości obejmujących działki o numerze ewidencyjnym 8/30 o powierzchni 0,1057 ha i 8/31 o powierzchni 0,1057 ha, położone w obrębie M., w związku z uchwaleniem uchwałą Rady Gminy z dnia 31 marca 2006 r. Nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego fragment wsi P. (cz. B) (Dz. Urz. Woj. z dnia 17 października 2006 r. Nr [...], poz. 2130). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 36 ust. 4 i i art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła wartość nieruchomości nim objętych albowiem z dotychczasowego przeznaczenia na cele rolne, ustalono główną funkcję nieruchomości jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomość został sprzedana w dniu 23 grudnia 2008 r. na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...]. Podstawę naliczenia wysokości opłaty stanowił sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy określający wzrost wartości nieruchomości po zmianie przeznaczenia i stawka procentowa w wysokości 30% określona Uchwałą Rady Gminy.

Odwołanie od decyzji Wójta Gminy złożyli A i W B, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu wskazano, iż zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. przez nie wskazanie podstawy prawnej, art. 77 § 1 § 4 k.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie wzięcie pod uwagę okoliczności znanych organowi z urzędu oraz art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie. Odwołujący się wskazali, iż z decyzji Wójta Gminy z dnia 10 marca 1998 r. o zatwierdzeniu podziału działki nr 8/1 oraz z dnia 9 września 1998 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 8/30 i 8/31 kompleksem mieszkalno biurowym wynika, że faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem planu, a także poprzednie uwarunkowania planistyczne, przewidywały dla przedmiotowych nieruchomości wykorzystanie na cele budowlane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja organu II instancji została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 i § 2 uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 31 marca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego fragment wsi P. (cz.B).

W uzasadnieniu organ wskazał, iż uchwała z dnia 31 marca 2006 r. Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego fragment wsi P. (cz.B). Uchwała ta weszła w życie 17 listopada 2006 r. Z ustaleń planu wynika, że działki nr 8/30 i 8/31 znajdują się w obszarze objętym kartą terenu 01 o symbolu MN, dla którego funkcją preferowaną jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Stawka procentowa służąca naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została ustalona na 30%. Państwo B. zbyli przedmiotowe działki gruntu w dniu 23 grudnia 2008 r. (dowód: odpis aktu notarialnego Rep. A Nr [...]). Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży (art. 37 ust. 1 ustawy). Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11 ustawy). Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki nałożenia renty planistycznej określone w art. 36 ust. 4 ustawy a wysokość opłaty ustalono na podstawie operatu szacunkowego i 30% wskaźnika wzrostu wartości nieruchomości. Badając operat szacunkowy, który był podstawą ustalenia wysokości opłaty, organ odwoławczy stwierdził, że jest on wiarygodny i czytelny. Ustalając stan nieruchomości na dzień sprzedaży rzeczoznawca wskazał na funkcję terenu wynikającą z uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. Określając natomiast faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem planu rzeczoznawca odwołał się do przeprowadzonych oględzin terenu, kształtu działki i występującej w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej. Na tej podstawie ustalił, że przedmiotowe nieruchomości nie były wykorzystywane dla potrzeb produkcji rolnej. W opisie technicznym rzeczoznawca wskazał, że działki te są niezagospodarowane i niewykorzystywane rolniczo. Na tej podstawie też przyjął, że w czasie gdy nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, do dnia wejścia w życie planu uchwalonego 31 marca 2006 r., działki te miały charakter budowlanych bez obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (str. 5 operatu cz. VI). Dla takiego faktycznego sposobu wykorzystania została oszacowana wartość działek nr 8/30 i 8/31 przed uchwaleniem planu. Przy określeniu wartości gruntu przed i po uchwaleniu planu przyjęto podejście porównawcze metodą porównywania parami. Analizą transakcji objęto rynek lokalny w W.. Cechy nieruchomości mające wpływ na zróżnicowanie ich ceny - przyjęte przez rzeczoznawcę majątkowego to: dla gruntów bez obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - położenie, przeznaczenie, wielkość działki, uzbrojenie i służebności gruntowe, a dla gruntów przeznaczonych, zgodnie z planem, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną - położenie, przeznaczenie, wielkość działki, uzbrojenie, służebności gruntowe i otoczenie. Wycenę wykonano według stanu nieruchomości na dzień wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i poziomu cen rynkowych na dzień zbycia. Źródłem danych służących do opracowania operatu była m. in. oględziny nieruchomości przeprowadzone dnia 23 września 2005 r. oraz akty notarialne dotyczące sprzedaży porównywalnych nieruchomości.

Rozpatrując zarzuty odwołania organ stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że dla przedmiotowego obszaru obowiązywał wcześniej ogólny plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na zasadzie art. 89 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31 grudnia 2003 r. Oznacza to, że w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 17 listopada 2006 r. (data wejścia w życie uchwalonego planu) nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w świetle art. 37 ust. 1 ustawy przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości należało uwzględnić różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 31 marca 2006 r. a wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania terenu przed uchwaleniem tego planu. Z włączonego do akt sprawy operatu szacunkowego sporządzonego 22 maja 2009 r. jednoznacznie wynika jaki faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem planu uwzględnił autor operatu. Organ wskazał, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji, wskazujące, że wartość gruntu przed uchwaleniem planu została wyceniona dla rolniczego sposobu wykorzystania, nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro założenia przyjęte w tym zakresie przez rzeczoznawcę tj. wykorzystanie działek pod zabudowę, są prawidłowe, a ustalony przez rzeczoznawcę (i uwzględniony w wycenie) faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości potwierdzają również zarzuty odwołania.

A. i W. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 6 w związku z art. 145 a § 1 k.p.a. i art. 37 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt 58/08 wskazywany przez organu I i II instancji przepis art. 37 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Skarżący zarzucili naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim brak zbadania uwarunkowań planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności znanych organowi z urzędu a mianowicie treści decyzji Wójta Gminy z dnia 10 marca 1998 r. nr [...] oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 9 września 1998 r. nr [...]. Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie. Skarżący wskazali, iż ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 9 września 1998 r. nr [...] ustalono dla nieruchomości skarżących warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy kompleksem mieszkalno – biurowym. W sentencji tej decyzji wskazano, iż warunki wynikające z ustaleń planu to "teren zainwestowania osiedleńczego". Z treści decyzji wynika, że zarówno z faktycznego wykorzystania nieruchomości przed uchwaleniem planu jaki i z poprzednich uwarunkowań planistycznych dla nieruchomości skarżących przewidywano wykorzystanie na cele budowlane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, organ wskazał, iż powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. P 58/08 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Art. 36 ust. 4 ustawy stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Art. 37 ust. 1 ustawy przewiduje, że wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie sygn. P 58/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten ogłoszono w Dzienniku Ustaw nr 24 pod pozycją 124 w dniu 15 lutego 2010 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż "brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie miejscowego planu przy jednoczesnym pobraniu opłaty w sytuacji, gdy nowo uchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania w stosunku do poprzednio obowiązującego, wygasłego planu, prowadzi do zróżnicowania, które nie jest w żaden sposób uzasadnione.(...) Ustawodawca nie wskazał jakichkolwiek wartości, przemawiających za takim sposobem działania organów gminy, różnicującym sytuację prawną właścicieli i użytkowników wieczystych – zbywców nieruchomości w gminie. Poddaną kontroli regulację należy więc uznać za niezgodną z art. 32 Konstytucji."

W niniejszej sprawie uchwałą Rady Gminy z dnia 31 marca 2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego fragment wsi P. (cz. B) (Dz. Urz. Woj. z dnia 17 października 2006 r. Nr [...], poz. 2130), określono przeznaczenie nieruchomości skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na terenie tym obowiązywał wcześniej plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu określonego w art. 87 ust. 3 ustawy, który przewidywał, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tracą moc obowiązującą 31 grudnia 2003 r.

Decyzja organu II instancji z dnia 3 marca 2010 r. została wydana po wejściu w życie, z datą jego ogłoszenia w dniu 15 lutego 2010 r., cytowanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Organ odwoławczy ponownie rozstrzygając sprawę obowiązany był zatem uwzględnić aktualny stan prawny, zgodnie z którym przepis art. 37 ust. 1 ustawy jest niezgodny z Konstytucją, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości w nowym planie zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Prawidłowe zastosowanie normy art. 37 ust. 1 ustawy wymaga zatem, w przypadku istnienia poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia przeznaczenia nieruchomości w tym planie i porównania go z przeznaczeniem nieruchomości w nowouchwalonym planie. Jeżeli przeznaczenie to będzie takie samo – brak jest, zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, podstaw do wymierzenia opłaty.

Wbrew stanowisku organu odwoławczego, treść poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego ma zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a cytowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.

Organ winien był w pierwszej kolejności dokonać ustaleń odnośnie przeznaczenia nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie w tym planie nieruchomości na takie same cele jak w obecnym planie zagospodarowania przestrzennego winno skutkować wyłączeniem stosowania art. 37 ust. 1 ustawy z uwagi na jego niekonstytucyjność w tym zakresie, stwierdzoną cytowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

Konieczność badania faktycznego sposobu wykorzystania terenu przed uchwaleniem planu uchwałą Rady Gminy z dnia 31 marca 2006 r. Nr [...] nastąpi w razie ustalenia, iż poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał odmienne przeznaczenie nieruchomości. Wówczas organ winien uwzględnić faktyczne przeznaczenie nieruchomości i porównać, czy w związku z uchwaleniem planu doszło do zmiany tego przeznaczenia. Jedynie w takiej sytuacji wymierzenie opłaty jest zasadne. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 ustawy, wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Stwierdzenie, że poprzednie faktyczne przeznaczenie nieruchomości jest takie samo, jak przeznaczenie nieruchomości w planie winno prowadzić do wniosku, iż brak jest podstaw do wymierzenia opłaty. Przyjęcie przez organ w zaskarżonej decyzji, iż mimo takiego samego faktycznego przeznaczenia nieruchomości przed uchwaleniem planu jak przeznaczenie w uchwalonym planie, istnieje podstawa do wymierzenia opłaty, jest błędne. Norma art. 37 ust. 1 ustawy nie uzasadnia wymierzenia opłaty za samo uchwalenie planu i zaistniałe w związku z tym "prawne potwierdzenie" dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien także dokonać ustaleń odnośnie wydania dla przedmiotowej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Istnienie takiej decyzji świadczy o możliwym przeznaczeniu nieruchomości. Wartość nieruchomości przed uchwaleniem planu należy zatem w takiej sytuacji oceniać adekwatnie do przeznaczenia nieruchomości określonego w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 marca 2009 r. sygn. akt II S.A./Ol 927/08 (Lex Nr 530480) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II S.A./Wr 539/08 (Lex Nr 530481).

W toku postępowania doszło do naruszenia wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązków podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zaistniałe naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – ocenę zasadności wymierzenia opłaty oraz jej wysokości.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji winien uwzględnić zawarte w uzasadnieniu wskazania Sądu co do dalszego toku postępowania i dokonaną ocenę prawną.

Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Wykonanie wadliwych i uchylonych decyzji nakładających na stronę obciążenie finansowe, nie jest bowiem uzasadnione i naraża skarżących na szkodę.

Na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w związku z uwzględnieniem skargi, zasądził na rzecz skarżących solidarnie od organu tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania kwotę 1216 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego i poniesionych kosztów zastępstwa procesowego.