Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 73/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008; II. w pozostałym zakresie skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

M. S. złożył w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami.

Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2008 r. M. S. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w L. z wnioskiem o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za okres od 2006 do 2008 roku wraz z należnymi odsetkami.

Pismem z dnia 30 stycznia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w L. odpowiadając na powyższy wniosek stwierdził, iż w obecnym stanie prawnym skarżący – jako emerytowany funkcjonariusz Policji, nie ma możliwości uzyskania tego rodzaju świadczenia.

Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. M.S. wezwał Komendanta Powiatowego Policji w L. do wydania decyzji w sprawie odmowy wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont mieszkania. W odpowiedzi uzyskał informację, iż sprawa – ze względu na jej zawiły charakter, zostanie załatwiona do

dnia 4 kwietnia 2009 r.

W dniu 9 marca 2009 r. skarżący wniósł kolejny wniosek o ustalenie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, tym razem za rok 2009.

Na pismo informujące o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. twierdząc, że jest ono jedynie uchylaniem się od rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty przez wydanie decyzji.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał zasadność postanowienia o przedłużeniu czasu trwania postępowania i jednocześnie wskazał, że skarżący otrzymał decyzję w innej sprawie, w której wniósł o przyznanie równoważnika za rok 2009 - decyzja z dnia [...] nr [...].

Od wyżej wskazanej decyzji z dnia [...] skarżący odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Z kolei, pismem z dnia 24 kwietnia 2009 r., skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego i Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty równoważnika za remont mieszkania za lata 2006-2009. Jednocześnie, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wypłaty równoważnika za remont mieszkania za rok 2009 z uwagi na jej bezprawność. Zarzucił, iż od dnia 31 grudnia 2008 r. oczekuje bezskutecznie na decyzję (sprawa bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. została oznaczona sygn. akt IV SAB/Wr 35/09 zaś bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w L. sygn. akt IV SAB/Wr 47/09 – dod. Sądu).

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...].

W dniu 25 czerwca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w L. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za lata 2006-2008.

Decyzja ostateczna Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] została zaskarżona przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sprawa sądowoadministracyjna otrzymała sygn. akt IV SA/Wr 266/09. W tej sprawie, wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą).

Z kolei, co do decyzji z dnia [...], na rozprawie skarżący oświadczył, iż wniósł od niej odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który decyzją z dnia [...] nr [...] decyzję tę uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W świetle tych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w obydwu tych sprawach, tj. sygn. akt IV SAB/Wr 35/09 oraz IV SAB/Wr 47/09, z opisanych powyżej powodów, stwierdził bezprzedmiotowość postępowań sądowoadministracyjnych, w związku z czym je umorzył (postanowienia z dnia 9 września 2009 r.).

Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L., po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2008 r. (równoważnik za lata 2006-2008), odmówił mu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, od której ten odwołał się do Wojewódzkiego Komendanta Policji we W.

Pismem z dnia 6 listopada 2009 r. skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji, w terminie 7 dni, do poinformowania o sposobie załatwienia sprawy.

Podniósł, że niedotrzymanie określonego terminu będzie skutkowało złożeniem skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi organ administracyjny wskazał, że ze względu na zawiłość sprawy stosowna decyzja zostanie wydana do dnia 14 grudnia 2009 r.

W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...], decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił ją w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 17 listopada 2009 r. M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami.

Zarzucił świadome uchylanie się od wypłaty należnych mu środków oraz "podejmowanie decyzji określonych prawem jako postanowień pismem nie zawierającym podstawy prawnej w treści obowiązkowego pouczenia co do trybu zaskarżania", a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu polegającą na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa oraz na zastosowaniu prawa uchylonego wynikającą z błędnego podciągnięcia stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis oraz uchylanie się od wydania w tym zakresie zgodnej z prawem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w L. wniósł o jej odrzucenie.

Pismem z dnia 17 lutego 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do przedstawienia dowodu na to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009 zawracał się z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi w tym zakresie.

Skarżący, w dniu 22 i 25 lutego 2010 r. przesłał odpowiedź na wezwanie Sądu wraz z plikiem załączników, jednakże nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Sądu ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, w dniu [...], po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2008 r. (równoważnik za lata 2006-2008), Komendant Powiatowy Policji w L. wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i od której skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Komendanta Policji we W.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji we W., decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił kwestionowaną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję M.S. wniósł skargę do tutejszego Sądu, która została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SA/Wr 616/09 i oczekuje na rozpoznanie.

W świetle tych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego.

Postępowanie to bowiem, w przypadku gdy strona postępowania kwestionuje bezczynność organu administracyjnego, a organ ten sam zniósł bezczynność podejmując stosowną czynność, staje się zbędne. Rola sądu administracyjnego sprowadzałaby się w takiej sytuacji jedynie do zobowiązania organu administracyjnego do podjęcia takiej czynności bez wskazywania sposobu zakończenia postępowania.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., należało orzec jak w pkt I sentencji postanowienia.

Jeśli zaś chodzi o równoważnik za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009, to wyrokiem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 266/09 Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji wydane w tym przedmiocie. Orzeczenie Sądu stało się prawomocne.

W tej sytuacji, Sąd wezwał skarżącego do przedstawienia dowodu na to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność w tym zakresie zawracał się z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Skarżący nie przedstawił Sądowi żadnego dowodu potwierdzającego dokonanie tej czynności.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

A zatem, zanim skarżący skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W niniejszej sprawie skarżący nie wniósł stosownego zażalenia do właściwego organu, a więc do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Tym samym, nie wyczerpał wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.

W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia.