Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2801/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 i art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić M. C. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek M. C. o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż M. C. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Strona podała, że utrzymuje się z dochodów z tytułu pracy w wysokości 2 998 zł. Posiada mieszkanie o pow. 36,5 m2. Wskazała posiadanie samochodu osobowego [...] z 2011 r. Nie wskazała posiadania majątku, ani oszczędności. Wskazała, że w obecnej pracy jest zatrudniona od września 2016 r., a poprzednio z uwagi na stan chorej matki i konieczność opieki nad nią nie pracowała. W tym okresie zapożyczyła się i obecnie jest zmuszona do spłaty (spłaca od 500 zł. do 1 000 zł. miesięcznie). Dodała, że w grudniu 2017 r. zmuszona była do jednorazowej spłaty pożyczki w wys. 5 000 zł., na co zmuszona była wziąć kredyt z banku. Wskazała następujące miesięczne wydatki: energia eklektyczna 56 zł., gaz 30 zł., media 110 zł., telefon 90 zł., ubezpieczenie 135 zł., eksploatacja samochodu 250 zł., czynsz 415 zł., rehabilitacja 130 zł., bieżące wydatki 700 zł.

Do wniosku dołączono zaświadczenie z pracy, dokumenty z banku.

W sprawie zważono, co następuje.

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.

Rozpoznając wniosek M. C. należy wskazać, że wnioskodawczyni nie wykazała, że poza jej możliwościami finansowymi leży pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodu z tytułu zatrudnienia w wysokości 2 998 zł., nie posiada nikogo na utrzymaniu. Posiada mieszkanie oraz samochód osobowy. Wnioskodawczyni wskazała, że z uwagi na zadłużenie u osób prywatnych obecnie jest zmuszona do spłaty pożyczek, na co przeznacza około 500 – 1 000 zł. miesięcznie. Wskazać należy, że przed kosztami sądowymi, które mają rangę danin publicznoprawnych, pierwszeństwo maja jedynie koszty utrzymania koniecznego strony i jej rodziny. Nie mają zatem pierwszeństwa długi prywatne, czy inne wydatki, które nie są wydatkami koniecznymi (służącymi do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych związanych z zapewnieniem mieszkania, wyżywienia i pracy). Z tych względów uznano, że skoro strona potrafi wygospodarować kwoty rzędu 500 - 1 000 zł. na spłatę pożyczek prywatnych, a dodatkowo na inne wydatki, których nie można zaliczyć do niezbędnych np. koszty utrzymania samochodu, to brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy w zawnioskowanym zakresie. Wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 500 zł. i jak z powyższego wynika jest w zasięgu możliwości finansowych strony.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, jakoby poniesienie kosztów sądowych mogłoby ją narazić na uszczerbek koniecznego utrzymania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.