Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 111/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi A.M., D. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r.; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. M.i D. B. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 111/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej MWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej jako kpa) oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowalne( DZ.U z 2019 roku, poz. 1186 ze zm. dalej pb), po rozpatrzeniu odwołania D. B. i A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w R.( dalej PINB) nr [...] z dnia [...] listopada 2019 roku, stwierdzającej wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji MWINB nr [...] z dnia [...] września 2019 roku uchylającej decyzję PINB w R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku i orzekającej o nakazaniu S. W. zamontowania w terminie do dnia 31 października 2019 roku na budynku gospodarczym usytuowanym na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], rynien i rur spustowych( od strony działki nr ew. [...]) w celu odprowadzania wód opadowych z dachu budynku na teren własnej nieutwardzonej działki – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu 12 czerwca 2019 roku do PINB w R. został złożony wniosek przez D. B. i A. M. w sprawie odprowadzania wody opadowej z dachu budynku obory usytuowanego na działce ew. nr [...] położonej w [...].

W wyniku czynności kontrolnych ustalono, iż na przedmiotowej działce znajduje się budynek obory, usytuowany w odległości 0,80 m od granicy z działką nr [...]. Obiekt powstał w latach pięćdziesiątych. Pokrycie dachowe wraz z częścią elementów zostało wymienione w 2007 roku. Na dzień kontroli na przedmiotowym budynku od strony sąsiedniej działki skarżących brak było rur spustowych, natomiast rynna z blachy ocynkowanej posiadała przełamane spadki.

PINB w R. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku nakazał S. W. zamontowanie w terminie do 31 października 2019 roku na budynku gospodarczym usytuowanym na działce nr [...] rynien i rur spustowych ( od strony działki nr [...]) w celu odprowadzania wód opadowych z dachu budynku na teren nieutwardzonej działki.

W wyniku postępowania odwoławczego MWINB decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 roku uchylił przedmiotowe rozstrzygnięcie i na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 51 ust.7 pb orzekł o nakazaniu S. W. zamontowania w terminie do 31 października 2019 roku na budynku gospodarczym usytuowanym na działce nr [...] w miejscowości [...], rynien i rur spustowych (od strony działki nr [...]) w celu odprowadzania wód opadowych z dachu budynku na teren własnej nieruchomości.

W dniu 28 października 2019 roku S. W. zawiadomił o wykonaniu nałożonego wyżej powołaną decyzją obowiązku.

PINB w R. w trakcie oględzin w dniu 29 października 2019 roku potwierdził wykonanie prac nakazanych decyzją z dnia [...] września 2019 roku. Potwierdzać to miała notatka urzędowa oraz dokumentacja fotograficzna.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyły D. B. i A. M..

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 51 ust.3 pkt 1 pb po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowalnego sprawdza wykonanie obowiązku o którym mowa w ust.1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Z powyższego uregulowania wynika, iż decyzja stwierdzająca wykonanie obowiązku kończy postępowanie naprawcze, przewidziane w art. 50 i 51 pb, czyniąc tym samym zadość powinności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wykonanie przez adresata nałożonego na niego obowiązku obliguje organ nadzoru budowlanego do stwierdzenia wykonania nałożonego w niej obowiązku i decyzja w tym zakresie jest decyzją związaną.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego inwestor wykonał obowiązek polegający na założeniu rynien i rur spustowych z odprowadzeniem wód opadowych z połaci dachu budynku gospodarczego na teren własnej działki, co potwierdza notatka służbowa z dnia [...] października 2019 roku wraz z dokumentacją fotograficzną, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o art. 51 ust.3 pkt 1 pb.

Zdaniem organu odwoławczego odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, iż ewentualne wykorzystanie cudzej nieruchomości do celów budowlanych może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym. Ponadto zarzuty dotyczące prawidłowości zakwalifikowania wykonanych przez inwestora robót budowlanych przy spornym budynku w 2007 roku nie mogły zostać uwzględnione w ramach omawianego postępowania administracyjnego.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosły – D. B. i A. M..

Podnosiły, iż uczestnik S. W. dokonując przebudowy dachu w 2007 roku nie wykonał prawidłowej instalacji do odprowadzania wody. Zamontował rynnę metalową na długości 19,3 m, nie wykonując połączenia rury spustowej od rynny poziomej. W latach 2007 -2019 wielokrotnie skarżące zwracały uwagę uczestnikowi aby dokończył instalację odprowadzania wody.

W ocenie skarżących uczestnik nie wykonał prawidłowo nałożonego na niego obowiązku. Zamontował tylko jedną rurę spustową do odprowadzania wód opadowych z ogromnej połaci dachu. Dokonał połączenia rury plastikowej do posiadającej przełamania, zdewastowanej i skorodowanej rynny metalowej, która była zamontowana w roku 2007. Łączenia są nieszczelne co powoduje, że woda spływająca z dachu zalewa nieruchomość skarżących.

Wskazywały, że po wykonaniu zdjęć instalacji do odprowadzenia wody pokazały to ludziom z branży dekarskiej. Odpowiedź była jednoznaczna, że tak wykonana instalacja nie ma nic wspólnego z wykonaniem prawidłowej instalacji na budynku pod względem technicznym, zastosowanych materiałów ich łączenia.

Skarżące również podnosiły, iż uczestnik nieprawidłowo wykonał remont dachu w 2007 roku, nadto uczestnik w różnym okresie czasowym na odcinku ponad 70 m pobudował obiekty w szczelnej zabudowie i wysokości od 2,6 m do ponad 10 m, co w bardzo dużym stopniu powoduje zacienianie działki skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest kwestia wykonania przez uczestnika obowiązku nałożonego na niego wynikającego z decyzji MWINB nr [...] z dnia [...] września 2019 roku uchylającej decyzję PINB w R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku i orzekającej o nakazaniu S. W. zamontowania w terminie do dnia 31 października 2019 roku na budynku gospodarczym usytuowanym na działce o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], rynien i rur spustowych( od strony działki nr ew. [...]) w celu odprowadzania wód opadowych z dachu budynku na teren własnej nieutwardzonej działki.

Jako zasadny należy uznać zarzut skarżących, iż wykonanie przez uczestnika S. W. nałożonego na niego obowiązku zamontowania na jego budynku gospodarczym od strony działki skarżących rynien i rur spustowych nie spełnia podstawowego zadania – zbierania wody spływającej z dachu budynku i odprowadzania wody na teren działki uczestnika. Na dowód, iż zastosowane orynnowanie nie spełnia swojego zadania skarżące zaprezentowały nagranie filmu na telefonie komórkowym z którego jednoznacznie wynikało, iż zamontowane rynny są nieszczelne i woda spływa na działkę skarżących. Fakt ten potwierdził uczestnik postępowania przyznając, iż faktycznie woda z nieszczelnych rynien spływa na działkę skarżących. Zobowiązał się do zamontowania szczelnego orynnowania na swoim budynku.

Należy zauważyć, iż organ powołując się na dowody mające potwierdzić wykonanie nałożonego obowiązku – notatka urzędowa oraz materiał fotograficzny ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż rynny i rury spustowe zostały zamontowane bez dokładnego sprawdzenia jakości i poprawności technicznej montażu. Na załączonych zdjęciach widzimy, iż uczestnik przy montażu rynien połączył rynnę plastikową i metalową. W ocenie Sądu nawet doświadczenie życiowe wskazuje, iż takie połączenie nie będzie spełniało warunku szczelności połączenia.

Wykonanie obowiązku przez uczestnika przez sam montaż rynien bez sprawdzenia jego jakości, technicznej poprawności nie mogło stanowić podstawy do uznania, iż doszło do jego wykonania. Tak więc ustalenia faktyczne w sprawie poczynione przez organ są wadliwe, co narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W przypadku wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie nie mogło dojść do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Organ ponownie rozpoznając sprawę będzie musiał, po wykonaniu prac przez uczestnika, sprawdzić ich prawidłowość pod względem poprawności technicznej, szczelności bo tylko wtedy będziemy mogli mówić o wykonaniu nałożonego obowiązku.

Inne kwestie podnoszone przez skarżące w zakresie wykonywanych robót budowlanych przez uczestnika naruszających ich prawa nie mogły być przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.