Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1050/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz wypłaty należnej kwoty świadczenia 1) uchyla w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...]r. nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję z [...] r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. ws. odmowy ponownego przeprowadzenia czynności materialno – technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu skarżącej J. O. ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop za rok 2018 i 2019 oraz wypłatę należnych kwot wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu podniósł, że wnioskiem z 20 listopada 2020r. skarżąca zwróciła się do właściwego Komendanta Miejskiego Policji o "wydanie decyzji administracyjnej określającej sposób naliczenia należności – na jakiej podstawie i w oparciu o jakie przeliczniki 1/21 czy 1/30." Następnie strona złożyła kolejny wniosek z 26 stycznia 2021r. w sprawie ponownego przeprowadzenia czynności materialno – technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu świadczenia.

Z akt sprawy wynika, że strona pełniła służbę w Policji do 31 stycznia 2019r. i w związku ze zwolnieniem ze służby nabyła prawo do ekwiwalentu za 62 dni urlopu.

W decyzji I instancji z [...] r. nr [...] organ wskazał, że ustalając wysokość ekwiwalentu obliczył go przy zastosowaniu współczynnika 1/30 wynagrodzenia miesięcznego wraz z dodatkami o charakterze stałym za urlop przypadający do 5 listopada 2018r. ora z w wymiarze 1/21 uposażenia za urlop od dnia następnego. Odsetek nie wypłacono, gdyż mają one charakter cywilnoprawny. Odnośnie zastosowanych współczynników stwierdził, że obowiązany jest działać na podstawie przepisów prawa, a art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych ... (Dz. U. z 2020r., poz. 1610) oraz art. 115a ustawy o Policji (t.j. Dz. U. 2020r., poz. 360 ze zm.), które nakazują stosować takie przeliczniki, jak zostały przyjęte do obliczenia ekwiwalentu należnego stronie. 20 listopada 2020r. wypłata świadczenia z tytułu ekwiwalentu na rzecz strony została zrealizowana.

Wobec wypłacenia stronie ekwiwalentu, o który wnosiła strona, organ I instancji odrębną decyzją z [...] r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 Kpa umorzył postępowanie w sprawie wypłaty ekwiwalentu wraz z odsetkami, a sprawa tego dotycząca została rozpoznana przez tut. Sąd pod sygn. akt III SA/Gl 1051/21.

Zarówno od decyzji nr [...], jak i od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w R. ws. odmowy ponownego przeprowadzenia czynności materialno – technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu tego świadczenia (czyli rozpoznawanej w przedmiotowej sprawie) strona wniosła łączne odwołanie do organu II instancji powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. K 7/15. Wskazała w nim, że kilkakrotnie zwracała się do organów Policji w tej samej sprawie i nie uzyskała rozstrzygnięcia.

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję I instancji w części dot. odmowy wypłaty odsetek i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że nie ma podstaw do przyznania stronie ekwiwalentu w wyższej niż dotychczas wysokości, gdyż za okres przypadający przed 6 listopada 2018r. nie znajduje do niej zastosowania współczynnik inny, niż 1/30 uposażenia za każdy dzień niewykorzystanego urlopu.

W skardze łącznej na tę decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r. nr [...] (które Sąd rozdzielił a drugą z nich rozpoznał pod sygn. akt III SA/Gl 1051/21) strona wniosła o ich uchylenie w całości. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny sprawy i przytoczyła orzecznictwo sądowe odnoszące się do wyroku TK o sygn. akt K 7/15.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując tezę o prawidłowym naliczeniu ekwiwalentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie zauważyć przyjdzie, że w przedmiocie należnego ekwiwalentu wydane zostały dwie decyzje pierwszoinstancyjne:

- [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego ws. wypłaty ekwiwalentu, utrzymana w mocy decyzją odwoławczą nr [...] - badana w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1051/21 oraz

- [...] o odmowie przeprowadzenia czynności materialno – technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu ekwiwalentu oraz wypłaty kwot należnych z tego tytułu wraz z odsetkami, uchylona zaskarżoną decyzją nr [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek i umarzająca postępowanie w tej części oraz utrzymująca w mocy decyzję I instancji w pozostałym zakresie, a rozpoznanej przez Sąd w sprawie niniejszej.

Wnioski strony z 3 marca 2019r. i - pozostające z nim w ścisłym związku – z 20 listopada 2020r. oraz z 26 stycznia 2021r. były więc procedowane równolegle: w sprawie wypłaty ekwiwalentu oraz w sprawie czynności materialno – technicznej jego naliczenia, podczas gdy oczywistą i jasno wyrażoną we wniosku z 3 marca 2019r. intencją strony była "wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za 2019r. i 2018r. wraz z należnymi odsetkami ustawowymi". Tego właśnie dotyczą wszelkie pisma kierowane przez stronę do organów Policji wszystkich szczebli i podejmowane procedury odwoławcze, a kolejne pisma strony są jedynie konsekwencją opieszałego działania organów.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organ zbędnie wszczął postępowanie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia czynności materialno – techniczej, i niejako wykreował postępowanie w tym przedmiocie, gdyż wniosek ten należało potraktować jak pismo w sprawie o wypłatę ekwiwalentu, jako że tego w istocie dotyczyło – strona zmierzała do zweryfikowania, czy ekwiwalent przez nią otrzymany został wyliczony zgodnie z zasadami wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. K 7/15.

Sąd nie stwierdził jednak nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż formalnie dotyczy ona innych (choć pozostających z sobą w związku) zagadnień niż objęta skargą rozpoznaną w sprawie III SA/Gl 1051/21. Są to bowiem zagadnienia: wypłaty ekwiwalentu oraz czynności materialno – technicznej jego naliczenia; nadto sprawa dot. ponownego przeprowadzenia czynności materialno – technicznej została zainicjowana wnioskiem strony z 20 listopada 2020r., ponowionym wnioskiem 26 stycznia 2021r., o którym pisze ona na str. 3. skargi, podczas gdy sprawa wypłaty ekwiwalentu jest konsekwencją wniosku z 3 marca 2019r., zatem organ mógł procedować je odrębnie, choć pozostaje to w sprzeczności z zasadą ekonomiki procesowej.

Przechodząc zatem na grunt przedmiotowej sprawy i wniosków strony z 20 listopada 2020r. i 26 stycznia 2021r. Sąd wskazuje, że wyrokiem z 19 stycznia 2022r. o sygn. akt III SA/Gl 1051/21 uchylił w całości decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jako bezprzedmiotowego wobec wypłacenia stronie ekwiwalentu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że "Nie jest zatem prawidłowe stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania; wręcz przeciwnie – w części, w jakiej strona otrzymała ekwiwalent obliczony jako 1/30 jej uposażenia przedmiot ten istnieje, istnieją też zasady wyrażone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15 wyraźnie wskazujące, według jakich zasad wysokość takiego świadczenia dla policjanta zwolnionego ze służby winna być obliczona.

Jednocześnie podzielił Sąd stanowisko organu w tej części, w jakiej stwierdził on, że nie ma podstaw prawnych do orzekania w przedmiotowej decyzji o odsetkach, gdyż istotnie jest to świadczenie o charakterze cywilnoprawnym i może być dochodzone na drodze powództwa cywilnego.

Rozpatrując sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze ocenę prawną przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny powyżej, wedle której art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie może stanowić przeszkody do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu zgodnym z Konstytucją także w okresie przypadającym przed 6 listopada 2018r."

Wobec powyższego, Sąd stanął na stanowisku, że zasadne jest uchylenie decyzji organu II instancji aprobującej decyzję w przedmiocie odmowy ponownego przeliczenia ekwiwalentu oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania w tym zakresie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że intencją strony jest uzyskanie dopłaty różnicy pomiędzy ekwiwalentem już wypłaconym a faktycznie należnym przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15, a kolejne wnioski i pisma przez nią składane były konsekwencją długotrwałości postępowania przed organami i niewyjaśnienia jej aż do 5 grudnia 2020r. jak wypłacona jej kwota została obliczona.

Zatem kwestia wypłaty ekwiwalentu w prawidłowej wysokości w części objętej sporem zostanie załatwiona w ramach czynności, do przeprowadzenia których zobowiązał Sąd organ II instancji w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1051/21. Wymaga to oczywiście także wykonania czynności materialno – technicznej obliczenia właściwej kwoty, co było przedmiotem obu decyzji uchylonych w przymiotowej sprawie. Wobec powyższego, Sąd postępowanie w niniejszej sprawie uznał za bezprzedmiotowe i z tego względu uchylił decyzje organów obu instancji i umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a.