Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 395/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 396 ust. 1, ust. 2, art. 399 ust. 1 i us. 2, art. 403 ust. 2 pkt 2, art. 407 ust. 1 i ust. 2, art. 408 , art. 409, ust. 1, ust. 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwoleń wodnoprawnych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Gmina Miasto [...] (dalej zwana w skrócie: "Strona skarżąca"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej zwany Dyrektorem Regionalnym) z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Zaskarżoną do Sądu decyzję wydano w sprawie odmowy udzielenia Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych z odcinka ul. [...] i terenów do niej przyległych oraz z terenu drogi i osiedla mieszkaniowego przy ul. [...] istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr 410, 501 i 502 zlokalizowanych na działkach o nr ewid. 654/6, 29/4, 29/5, obręb [...], do wód płynących potoku [...] w R.

Na podstawie przekazanych do Sądu akt administracyjnych ustalono w toku postępowania, iż Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej zwany Dyrektorem Zarządu) po rozpoznaniu wniosku Gminy Miasto [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], orzekł o odmowie udzielenia wnioskującej Gminie pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne. Usługi te miały polegać na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych z odcinka jezdni ul. [...] i terenów do niej przyległych oraz terenu drogi i osiedla mieszkaniowego przy ul. [....] istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr. 410, 501 i 502 zlokalizowanymi na działkach o nr 654/6, 29/4 i 29/5, obręb [...] do wód potoku [...] w R.

W uzasadnieniu decyzji odmownej Organ pierwszej instancji wyjaśnił stronie wnioskującej, że warunkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej Miasta R., tj. z drogi ul. [...] jest spełnienie jednocześnie dwóch warunków: 1) konieczność stosowania urządzeń oczyszczających wody opadowe lub roztopowe, 2) nie przekroczenie dopuszczalnych stężeń charakterystycznych wskaźników zanieczyszczeń zawartych w odprowadzanych wodach opadowych lub roztopowych. Z tych powodów konieczne jest określenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego sekundowego odpływu, wyliczonego zgodnie z wytycznymi projektowania. Z informacji zawartych w operacie nie wynika czy zainstalowane przed wylotami o nr 501 oraz o nr 502 urządzenia oczyszczające (separatorów substancji ropopochodnych i osadniki), poprawnie działają co pozwoliłoby tym samym stwierdzić, że wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do wód nie będą zawierać substancji zanieczyszczających, tj. zawiesiny i węglowodorów ropopochodnych w ilości przekraczającej wartości dopuszczalnych stężeń. Wartości te zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 poz. 1311; dalej zwane rozporządzeniem w sprawie substancji).

Wnioskodawca nie przedłożył w sprawie instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających wody, której obowiązek opracowania został ustalony w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] lipca 2009 r. i o której uzupełnienie był wzywany pismem z dnia [...] październik 2019 r. Brak tej instrukcji uniemożliwia ocenę czy eksploatacja urządzeń do oczyszczania wód opadowych jest prowadzona prawidłowo, a także czy może stanowić podstawę do odmowy pozwolenia wodnoprawnego. Wskazano, iż w myśl art. 399 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268; zwana dalej u.P.w.), wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się również w przypadku, gdy zakład planujący dalsze korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego, nie wywiązuje się z wynikającym z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków. Podkreślono w decyzji, że w przedłożonym wraz z wnioskiem operacie znajdują się jedynie ogólnikowe stwierdzenia, że Gmina Miasto [...] minimum dwa razy do roku, zleca wykonanie przeglądu eksploatacyjnego urządzeń podczyszczających, a także zleca czyszczenie osadników, separatorów i wpustów ulicznych, co jednak nie zostało potwierdzone poprzez dołączenie, np. książki eksploatacyjnej tych urządzeń. Na jej podstawie zgodnie z § 17 ust. 5 i 6 rozporządzenia w sprawie substancji ocenia się czy odprowadzane wody spełniają warunki o jakich mowa w § 17 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia. Do operatu dołączono sprawozdania z nieobowiązkowych badań wód opadowych, które według Organu zostały wykonane niezgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia. Tak wykonane badania nie są wiarogodne gdyż do badań pobrano jedną próbkę z pominięciem okresu jesiennego. Dla wylotów o nr 410 i 501 przeprowadzono badanie jedynie w okresie wiosennym, a dla wylotu o nr 502 w okresie wiosennym i letnim. Dla wylotu o nr 501 wykonano badanie niepełne, gdyż jedynie na zawartość zawiesiny bez uwzględnienia węglowodorów ropopochodnych. Zwrócono uwagę, iż według przepisów w/w rozporządzenia badania przeprowadza się dwa razy do roku w okresie wiosny i jesieni w zakresie zawiesiny oraz węglowodorów ropopochodnych. Zdaniem Organu zachodzi obawa, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego naruszałoby wymagania ochrony środowiska – art. 399 ust. 1 pkt 1, ust. 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w.

W operacie nie przedstawiono wyczerpujących danych, o których mowa w art. 409 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 2 u.P.w., tj. nie przeprowadzono obliczeń wpływu odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych na odbiornik oraz nie przedłożono obliczeń hydrologicznych w zakresie stopnia napełnienia koryta potoku C. po wprowadzeniu do niego wód opadowych i roztopowych. Ponadto nie dołączono zasadniczych przekrojów urządzenia wodnego, to jest wylotu kolektora deszczowego nr 410 oraz koryta potoku w zasięgu oddziaływania wylotu, tj. w miejscu przejścia zakrytego odcinka potoku (przepustu) w otwarty. Brak tych danych budzi wątpliwość czy potok C. pomieści odprowadzaną do niego ilość wód opadowych lub roztopowych, nie powodując szkód na gruntach sąsiednich. Z informacji zawartych w operacie wynika, że w odniesieniu do poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, wzrosła powierzchnia zlewni, z której odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe, a więc tym samym zwiększyła się ilości wód odprowadzanych do odbiornika. Według Organu, samo podanie przez Gminę informacji, że odprowadzanie wód opadowych jest wznowieniem dotychczasowego korzystania z wód, na które zostały wydane pozwolenia wodnoprawne w 2009 r., a system odprowadzania wód nie uległ przebudowie, nie stanowi do nieprzeprowadzenia obliczeń, jak podnosi strona.

W operacie podano nieprawidłową wartość określającą maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód wyrażoną w m³ na sekundę (m³/s). Wartość ujawniona przez Gminę określa de facto ilość roczną wyrażoną w sekundach. Wyliczenia natężenia deszczu, a zatem i maksymalnej ilości wód opadowych wyrażoną w metrach sześciennych na sekundę, należy dokonać w oparciu o wytyczne projektowania, a nie o przyjętą wartość opadu, która pojawiła się tylko jeden raz na przestrzeni analizowanych lat i to w okresie przed wydaniem przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Maksymalna ilość wód opadowych oznacza ilość wód największą, jaka może się pojawić w ciągu roku, a więc powinna to być ilość wyliczona z deszczu miarodajnego trwającego 15 minut w ciągu doby, a nie 5,8 godziny. Natężenie deszczu miarodajnego zgodnie z wytycznymi projektowania oblicza się na podstawie odpowiednich wzorów i średniej rocznej wysokości opadu wyraźnej w milimetrach, a nie na podstawie maksymalnej dobowej wysokości opadu jak przyjął wnioskodawca. Zauważono, że w analogicznych operatach wodnoprawnych innych autorów dołączonych do wniosku Prezydenta Miasta [...] ustalenie ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych wyrażonych w metrach na sekundę, zostało podane prawidłowe. Nie poddanie prawidłowo wyliczonej w zgodnej z wytycznymi projektowania maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych w m³ na sekundę odprowadzanych do wód przez przedmiotowe wyloty, uniemożliwia wydanie decyzji wodnoprawnej, gdyż jest to jeden z podstawowych parametrów, które ma zawierać decyzja w myśl art. 403 ust. 2 pkt 2 u.P.w.

Zwrócono także uwagę, że w celu prawidłowego określenia zakresu zamierzonego korzystania z wód oraz zasięgu tego korzystania niezbędna jest określenie wielkości spływu ze zlewni odbiornika wód opadowych i wykazanie, że przepustowość jest wystarczająca, aby bez szkód dla terenów przyległych możliwe było odprowadzanie do nich wód opadowych, stanowiących dodatkowy dopływ. Podanie niewłaściwej (zaniżonej) ilości wód opadowych lub roztopowych jako maksymalnej wyrażonej w m³/s, uniemożliwia ocenę wpływu korzystania z wód na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych, a to zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 1 i 8 u.P.w. uniemożliwia według Organu udzielenie pozwolenia wodnoprawnego.

Odwołanie od opisanej decyzji Organ pierwszej instancji złożyła do Dyrektora Regionalnego Gmina Miasto [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu i wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W odwołaniu zarzucono Organowi w szczególności nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a także naruszenie art. 409 ust. 1, 2, 6 u.P.w. poprzez przyjęcie, że operat nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przepisami ustawy. Odwołująca się strona dopuściła także możliwość zastosowania przez Organ odwoławczy art. 136 § 2 K.p.a.

Dyrektor Regionalny po rozpoznaniu tego odwołania Gminy decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzją Organu I instancji. Według Organu odwoławczego w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym brakuje informacji niezbędnych do prawidłowego sformułowania treści pozwolenia wodnoprawnego oraz oceny czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać ustaleń art. 396 ust. 1 pkt 1 do 8 u.P.w. W kwestii sposobu ustalenia tych wartości szczegółową wiedzę na temat zastosowanej metody powinny mieć twórca operatu. W przypadku wątpliwości co do prawidłowości przedstawionych wyliczeń organ może zwrócić się do wnioskodawcy o przedstawienie sposobu obliczenia określonych w operacie danych. Wnioskująca Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji nie dokonała poprawy obliczeń ilości odprowadzanych wód opadowych w operacie wodnoprawnym. Zgodnie z art. 403 ust. 2 pkt 2 u.P.w. w pozwoleniu wodnoprawnym powinno się ustalić ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość metrów sześciennych na sekundę i średnią ilość metrów sześciennych na rok. W toku postępowania nie uzupełniono w sposób prawidłowy danych niezbędnych do udzielenia pozwolenia wodnoprawnego pomimo wezwania i wskazówek zawartych w piśmie Organu I instancji. Sposób przeprowadzania obliczeń nie jest zgodny z wytycznymi w tym zakresie wynikającymi m.in. z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szkodliwych. Argumentowanie przez skarżącego, że ustawodawca w ustawie nie wskazał sposobu wyliczenia przepływu maksymalnego ilości wód w metrach sześciennych na sekundę, nie zostało zaaprobowane przez organ I instancji, który wyjaśnił w swej decyzji, że ustawodawca nie wskazał w ustawie wielu innych obowiązków, warunków czy wymagań dotyczących sposobu opracowania dokumentacji takiej jak operat wodnoprawny. Wiedzę na temat sposobu przeprowadzenia tego rodzaju obliczeń, dostarcza ogólnodostępna literatura techniczna.

W rozpatrywanej sprawie prawidłowo przyjęto, że wody opadowe i roztopowe pochodzącą z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej Miasta [...], tj. z ul. [...] i terenów do nich przyległych oraz z drogi i osiedla mieszkaniowego przy ul. [....]. Z operatu wynika, że rzeczywista powierzchnia obszaru, z którego wody opadowe i roztopowe spływają do wylotów wynosi ok. 0,9 ha, a wyliczone natężenie deszczu przekracza 15 l na sekundę na 1ha. Odprowadzane wody opadowe nie mogą zawierać zanieczyszczeń w ilościach przekraczających wartości wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Wodnej. Nie załączono do dokumentacji sprawy zeszytu eksploatacyjnego urządzeń oczyszczających, na podstawie którego zgodnie z § 17 ust. 5 i 6 rozporządzenia w sprawie substancji ocenia się czy odprowadzane wody opadowe są oczyszczane w sposób wystarczający, zgodny z limitami z § 17 ust. 1 w/w rozporządzenia. Sprawozdania z nieobowiązkowych badań wód opadowych zostały zaś wykonane w niepełnym zakresie oraz niezgodnie z wytycznymi dotyczącymi sposobu pobrania próbek do analiz wskazanymi w przepisach w/w rozporządzenia. Wyniki tych analiz nie mogą stanowić podstawy do oceny, że wody opadowe oraz roztopowe oczyszczone są w stopniu wymaganym przez przepisy wykonawcze oraz nie zagrażają osiągnięciu celów środowiskowych tj. utrzymania dobrego stanu chemicznego wód i dobrego stanu ekologicznego JCWP i JCWPd, właściwych ze względu na zasięg zamierzonego korzystania z wód.

Organ odwoławczy w zakresie argumentu dotyczącego nie przeprowadzenia obliczeń wpływu odprowadzanych wód opadowych i roztopowych na odbiornik oraz nieprzedłożenia obliczeń hydrologicznych stopnia napełnienia koryta potoku [...] po wprowadzeniu do niego wód opadowych ze zlewni, a także niezałączenia zasadniczych przekrojów wylotu kolektora nr 410 oraz koryta cieku wodnego w rejonie oddziaływania tego wylotu, stwierdził jednoznacznie, że stanowisko przedstawione przez Organ I instancji w tym zakresie jest właściwe. Brak tych danych budzi wątpliwości czy potok [...] pomieści odprowadzoną do niego ilość wód. Podkreślono także, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym zmianie uległy metody przeprowadzania obliczeń hydrologicznych i aktualnie odnoszą się do nich przepisy rozporządzenia o nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., zmienionego rozporządzeniem Dyrektora RZGW w [...] z dnia [...] października 2017 r., w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły. Przepisy te nie zostały zaliczone do dokumentów planistycznych, jednak stanowią akt prawa miejscowego obowiązujący na terenie planowanego korzystania i powinny być respektowane.

Ponadto stwierdzono, że nieprzedstawienie przez wnioskodawcę instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających należy potraktować jako kolejne, ale nie zasadnicze uchybienie. Przepisy ustawy Prawo wodne jasno bowiem wskazują, jakie dokumenty należy przedłożyć wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i nie należy do nich Instrukcja obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających.

Zwrócono też uwagę, że opłata za zgodę wodno - prawną podlega w myśl art. 398 ust. 3 u.P.w. zwrotowi, jeżeli nie wszczęto postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, a w omawianym przypadku takie postępowanie zostało wszczęte, o czym świadczy treść stosownego zawiadomienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący tłumaczy motywy Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] Biorąc pod uwagę stanowisko tego organu w zakresie najbardziej istotnych przyczyn, dla których odmówiono wnioskodawcy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, Organ odwoławczy podzielił to stanowisko i dodał, że nie naruszono przepisów art. 7 77 i 80 K.p.a., bowiem Organ pierwszej instancji wnikliwie przeanalizował dokumenty złożone wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W toku postępowania pouczono stronę o możliwości odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia w sytuacji gdy na podstawie zebranego materiału nie będzie można ustalić czy planowane korzystanie będzie naruszać ustalenia dokumentów o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-8 u.P.w.

W skardze na opisaną wyżej decyzję do WSA, Strona skarżąca zawnioskowała o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a to:

I) art. 7, art. 8 , art. 11, art. 77 § 1, art. 79a kpa, art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. w związku z art. 399 ust. 2, art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne polegające na:

1) braku należytego sporządzenia uzasadnienia decyzji, poprzez niespełniające wymogów z art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne, tj.: ustalenia stanu sprawy przez organ II instancji i jego oceny prawnej bez uwzględnienia przytaczanych przez Skarżącą zarzutów wraz z uzasadnieniem tych zarzutów, nierozpoznanie zarzutów podniesionych w odwołaniu, bezkrytycznie przyjęcie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ I instancji, pomimo wnoszonych przez skarżącą zarzutów w tym zakresie, brak argumentacji prawnej organu (ogólnikowe, lakoniczne i niewyczerpujące) z odesłaniem do argumentów organu I instancji, uniemożliwiające ocenę toku rozumowania organu, poddające w wątpliwość i uniemożliwiające sprawdzenie, w jakim zakresie przeprowadzono kontrolę zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...], którą miał obowiązek przeprowadzić, niewskazanie wszystkich przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, niezgodność przesłanek zależnych od strony w wezwaniu i decyzji, niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy i zaakceptowanie błędnych ustaleń, dokonanych przez organ I instancji i ich ocenę, poprzez przyjęcie błędnych ustaleń organu I instancji, że:

- operat wodnoprawny posiada braki oraz, że w oparciu o zalegający w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym operat wodnoprawny, nie można było dokonać oceny czy odprowadzanie wód opadowych, roztopowych naruszać będzie ustalenia dokumentów wymienionych w art. 396 ust. 1 od pkt 1 do pkt 7 ustawy Prawo wodne oraz wymagań określonych w pkt 8 tego przepisu, mimo istnienia materiału dowodowego do wydania pozwolenia wodnoprawnego;

- skarżąca obliczyła ilość wód według nieprawidłowej metody obliczeń, ponieważ źródłem do dokonania obliczeń winny być normy i wytyczne projektowania, kiedy to organy obu instancji nie wskazały wiążących prawnie konkretnych norm i wytycznych projektowania;

- Gmina nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych;

II) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne polegające na braku kontroli zaskarżonej decyzji, pod kątem zgodności z prawem, utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...], mimo istnienia uzasadnionych podstaw do uchylenia tej decyzji, ponieważ zarówno organ II instancji i I instancji naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 79a k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. w zw. z art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy Prawo wodne.

W obszernym uzasadnieniu Strona skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym przez organy w decyzjach obu instancji. W pierwszej kolejności zarzuciła, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przepisu art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a. Jest powtórzeniem argumentacji zaprezentowanej w decyzji organu I instancji, nie odnosi się do argumentów i zarzutów odwołania. Organ odwoławczy przyznał rację organowi I instancji, bez szczegółowego odniesienia się do zastrzeżeń i stanowiska Skarżącej. Organ ograniczył się do zdawkowych stwierdzeń, z odesłaniem do zaprezentowanego uzasadnienia stanowiska organu I instancji. Natomiast twierdzenie te wymagały odwołania się do treści mających zastosowanie uregulowań prawnych przez pryzmat rozstrzygnięcia organu, przy jednoczesnym odniesieniu się do zarzutów odwołania.

Strona skarżąca zarzuciła także, że w uzasadnieniu znajdują się sprzeczne twierdzenia, nielogiczne w wywodzie. Organ odwoławczy z jednej strony twierdzi, że biorąc pod uwagę rangę przesłanek wymienionych przez organ I instancji dla uzasadnienia odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, nieprzedstawienie instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających: "należy potraktować jako kolejne, ale nie zasadnicze uchybienie". Z drugiej zaś strony wskazuje, że: ,,Przepisy Prawa wodnego jasno wskazują w art. 407 ust. 2-5 jakie dokumenty należy przedłożyć wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i nie należy do nich ww. instrukcja.". Skoro ww. przepis nie wymienia przedłożenia instrukcji, jako elementu wniosku to nie można wywieść, że jest to uchybienie.

Skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu brak jest odzwierciedlenia, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, kontrolne i rozpatrzył sprawę w jej całokształcie. Tymczasem było to niezbędne i uzasadnione, uwzględniając zarzuty sformułowane w odwołaniu.

Zarzucono brak odniesienia się do argumentów odwołania oraz brak wyjaśnienia przez organ odwoławczy, dlaczego organ I instancji ma rację twierdząc, że w operacie wodnoprawnym:

- nie zawarto potwierdzenia prawidłowości działania zainstalowanych urządzeń oczyszczających, co uniemożliwia ustalenie, czy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do wód nie będą zawierać substancji zanieczyszczających w ilości przekraczającej wartości dopuszczalnych stężeń i tym samym nie będą zagrażać osiągnięciu celów środowiskowych Jednolitych Części Wód Powierzchniowych (JCWP) określonych w planie gospodarowania wodami,

- nie przedstawiono obliczeń wpływu odprowadzanych wód opadowych na odbiornik, nie przedłożono obliczeń hydrologicznych w zakresie stopnia napełnienia koryta potoku oraz nie przedłożono przekrojów wylotu kolektora deszczowego nr 410 wraz z korytem potoku, co uniemożliwia ocenę czy potok pomieści odprowadzaną do niego ilość wód nie powodując szkód dla gruntów sąsiednich,

- zawiera nieprawidłową wartość określającą maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód wyrażoną w m3 na sekundę,

- nieprawidłowe określenie wielkości spływu ze zlewni odbiornika uniemożliwia wykazanie, że przepustowość jego jest wystarczająca, aby bez szkód dla terenów przyległych możliwe było odprowadzenie do niego wód opadowych oraz uniemożliwia ocenę wpływu korzystania z wód na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych.

Strona zarzuciła nadto, że organ w zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2019 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego w trybie art. 10 i art. 79a k.p.a. poinformował, że nieuzupełnienie braków określonych w wezwaniu z dnia 25 października 2019 r., m.in. niepodanie poprawnie obliczonej maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych wyrażonej w m3/s, wyliczonej zgodnie z wytycznymi projektowania, nieprzedłożenie przekrojów urządzeń wodnych oraz obliczeń stopnia napełnienia koryta odbiornika po wprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych, może skutkować wydaniem decyzji odmownej. W decyzji organ I instancji wskazał więcej przyczyn odmowy, niż wymienione wprost w zawiadomieniu, a to: nieprzedłożenie instrukcji, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Skarżącej tak sformułowane zawiadomienie jest niepoprawne. Organ zobowiązany jest precyzyjnie określić, jakie braki zawiera operat wodnoprawny, których nieuzupełnienie spowoduje odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego a nie odwoływać się do wezwania. Zauważyła, że w trakcie postępowania, w związku z wezwaniem z dnia [...] lipca

2019 r., uzupełniła pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. braki, co do których uważała, że wezwanie było uzasadnione i ustosunkowała się co do pozostałych elementów wezwania, które organ I instancji uznał za braki. Z tego też powodu organ w piśmie powiadamiającym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zobowiązany był do wskazania konkretnych przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Kwestie tę powinien był zauważyć organ II instancji i ocenić, a czego nie uczynił.

W dalszej kolejności Skarżąca zauważyła, że jedną z przyczyn odmowy udzielenia Gminie pozwolenia wodnoprawnego był fakt, że przedłożony wraz z wnioskiem operat wodnoprawny nie spełniał wymogów określonych w ustawie Prawo wodne a w szczególności w art. 409 tej ustawy. W jej ocenie takie sformułowanie świadczy o wybiórczości rozumowania organu. Organ odwoławczy powinien był dokonać analizy operatu wodnoprawnego, pod kątem jego kompletności, ponieważ Gmina w odwołaniu zarzuciła brak podstaw do przyjęcia takiego stanowiska. Zamiast tego organ odwoławczy wskazał, że w stosunku do operatu wodnoprawnego, sporządzanego na potrzeby wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego jako obowiązujące traktować należy wymagania określone w art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy. Nadto stwierdził, że operat powinien zawierać informacje niezbędne organowi do wydania stosownej decyzji, a wskazane w art. 403 ustawy. Skarżąca zgodziła się ze stanowiskiem organu, że to art. 409 ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy określa jakie elementy powinien zawierać operat w przedmiotowej sprawie. Natomiast jako bezpodstawne oceniła twierdzenie, że operat powinien zawierać informacje wskazane w art. 403 ustawy. Zakres dokumentów i informacji jakie wnioskodawca obowiązany jest przedłożyć organowi do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, został określony w art. 407 ustawy. Art. 403 ustawy stanowi, jakie elementy powinna zawierać decyzja pozwolenie wodnoprawne i obowiązek zawarcia tych danych odnosi się do organu a nie wnioskodawcy. Żądanie dodatkowych informacji, dokumentów, wykraczających poza wymagane przepisami prawa, nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Zdaniem Skarżącej przedłożony przez nią operat wodnoprawny zawiera wszystkie wymagane przez art. 409 ustawy elementy. Natomiast organ odwoławczy nie wskazał konkretnie, jakie braki zawiera, mając na uwadze art. 409 ustawy. Jeśli bowiem twierdzi, że w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym brakuje wielu podstawowych informacji, niezbędnych do prawidłowego sformułowania treści pozwolenia wodnoprawnego oraz oceny, czy udzielone pozwolenie nie będzie naruszać ustaleń art. 396 ustawy, to organ powinien szczegółowo wyjaśnić te kwestie, zwłaszcza, że strona w odwołaniu zarzuciła bezpodstawne twierdzenie przez organ I instancji o brakach w operacie wodnoprawnym.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem, że brak stanowi także niewskazanie przez stronę takiej maksymalnej ilości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych, wyrażonej w m3/s, jaka wynikałaby z wyliczenia według wskazówek organu, zawartych w jego pismach co do metodyki dokonania obliczeń.

Organ odwoławczy stwierdził, że przepis prawa nie obliguje do przedstawienia obliczenia ilości wód odprowadzanych, bowiem to twórca operatu ma wiedzę co do sposobu ustalenia tej wielkości. Po tym stwierdzeniu organ odesłał do wezwania organu, który wyjaśnił dlaczego zastosowana metoda przeprowadzenia obliczeń ilości odprowadzanych wód opadowych jest nieprawidłowa oraz wskazał jako źródło do dokonania obliczeń - normy i wytyczne projektowania. Skarżąca podnosi, że wytyczne projektowania nie mogły być wskazane konkretne dlatego, że ich nie ma. Skarżąca zauważyła, że kwestie tę podnosiła od samego początku postepowania. Organ nie może narzucać metody ustalania maksymalnej ilości wód odprowadzanych wyrażonej w m3/s, bowiem ustawodawca w ustawie nie wskazał sposobu ich wyliczania. Organ stwierdził nadto, że sposób przeprowadzenia obliczeń przez skarżącą nie jest zgodny z wytycznymi wynikającymi z rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. W rozporządzeniu tym brak jest przepisu normującego metodykę wyliczenia ilości odprowadzanych wód wyliczona w m3/s. Także inne przepisy prawa nie określają jak należy wyliczyć te dane. Wbrew stanowisku orzekających organów nie można uznać, że ilość wód opadowych została wyliczona niezgodnie z metodą jaką są wytyczne projektowania, ponieważ takich wytycznych nie ma. Dodatkowo zauważyła, że art. 407 ust. 2 i art. 409 ust. 1, 2, 6 ustawy Prawo wodne nie zobowiązuje strony do przedkładania sposobu obliczenia ilości odprowadzanych wód opadowych w m3/s. Brak jest podstaw do żądania wyjaśnień, co do sposobu wyliczeń tych danych.

Odnosząc się do kolejnego argumentu organu uzasadniającego odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego, a mianowicie braku możliwości oceny czy zainstalowane przed wylotami urządzenia oczyszczające (separatory substancji ropopochodnych i osadniki) poprawnie działają, tj. braku przedłożenia książki eksploatacji tych urządzeń, i zeszytu eksploatacyjnego urządzeń oczyszczających, Skarżąca zauważyła, że żądanie przedłożenie tych dokumentów stoi w sprzeczności z art. 407 ust. 2 i art. 409 ust. 1, 2, 6 ustawy Prawo wodne. Ustawodawca nie przewidział załączania do wniosku o pozwolenie wodnoprawne lub do operatu wodnoprawnego takich dokumentów, zatem organ nie może ich żądać a ich nieprzedłożenie nie może stanowić okoliczności uzasadniającej odmowę udzielenia pozwolenia. Zauważyła, że sprawozdania z badań jakości wód opadowych na wylotach miejskich kolektorów deszczowych, były przedłożone i analizowane przez przedstawicieli Zarządu Zlewni w [...] podczas kontroli gospodarowania wodami przeprowadzanej w 2019 r. w dniach 11.02.-26.06.2019 r. podczas której nie zgłoszono nieprawidłowości co do zasad ich wykonywania, a w protokole z kontroli brak jest jakichkolwiek uwag w tym zakresie.

Następnie wskazała, że w operacie omówiono również wpływ zamierzonego korzystania z wód na realizację celów środowiskowych ustalonych dla JCPW i Jednolite Części Wód Podziemnych (JCWPd). Skuteczność oczyszczania wód opadowych w zainstalowanych urządzeniach została potwierdzona badaniami laboratoryjnymi jakości wód. Organ zawarł w decyzji, że Gmina nie była zobowiązana żadnym przepisem prawa ani decyzją do wykonywania badań laboratoryjnych, jednak podważył ich prawidłowość i uznał, że nie są one miarodajne. Skarżąca wskazała, że badania zostały wykonane przez akredytowane laboratorium, zgodnie z wytycznymi określonymi w § 18 rozporządzenia z 12 lipca 2019 r. Miały na celu wykazanie, że Gmina odprowadzając wody opadowe, roztopowe, nie narusza wymagań określonych w ww. rozporządzeniu. Podkreśliła przy tym, że nie była zobowiązana do załączenia badań, ponieważ przepis art. 409 ustawy prawo wodne nie nakłada takiego obowiązku. Zatem wyniki tych badań nie mogą stanowić argumentu do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu Skarżąca zauważyła, że organ wskazując kolejne braki danych, tj.: nieprzedstawienia obliczeń wpływu odprowadzanych wód opadowych na odbiornik, oraz nieprzedłożenia obliczeń hydrologicznych w zakresie stopnia napełnienia koryta potoku oraz nieprzedłożenia przekrojów wylotu kolektora deszczowego nr 410 wraz z korytem potoku, co uniemożliwiło ocenę czy potok pomieści odprowadzaną do niego ilość wód nie powodując szkód dla gruntów sąsiednich, powołał się na w art. 409 ust. 1 pkt. 7, ust. 2 ustawy Prawo wodne. Tymczasem przepis ten nie zobowiązuje do zawarcia w operacie wodnoprawnym obliczeń dot. wpływu odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych na odbiornik oraz obliczeń stopnia napełnienia rowu po wprowadzeniu do niego wód opadowych. Stanowisko to potwierdza także to, że w kolejnym pkt 8 art. 409 ust. 1 ustawy Prawo wodne przewidziane jest wskazanie sposobu obliczenia wielkości przepływu nienaruszalnego. Organ I instancji bez podstawy prawnej żądał danych, których nie przewiduje przepis art. 409 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo wodne.

Skarżąca wskazała na brak podstaw do żądania przekrojów wylotu kolektora deszczowego nr 410 wraz z korytem potoku, bowiem postanowienia art. 409 ust. 2 pkt 1, ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne określające zawartość części graficznej operatu wodnoprawnego oraz w odniesieniu do zapisów art. 409 ust. 1 pkt 2b oraz ust. 2 pkt. 1 odnoszą się do urządzeń wodnych "planowanych do wykonania", a nie już istniejących. Zgodnie z art. 389 ustawy pozwolenie wodnoprawne jest wymagane odrębnie na usługi wodne, w zakres których wchodzi odprowadzanie wód opadowych do wód lub do urządzeń wodnych oraz odrębnie na wykonanie urządzeń wodnych. Przedmiotowy wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego obejmuje wyłącznie korzystanie z wód w zakresie usług wodnych, polegających na odprowadzaniu wód opadowych do "potoku C." poprzez istniejący już wylot i nie obejmuje jego odbudowy, nadbudowy, rozbudowy czy przebudowy. Art. 409 ustawy Prawo wodne wskazuje, że operat wodnoprawny powinien być dostosowany do rodzaju działalności, której dotyczy. W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 409 ust. 1 pkt. 3 oraz ust. 2 pkt. 1 i 4 tej ustawy, zgodnie z którym operat wodnoprawny powinien zawierać opis i lokalizację urządzenia wodnego, w tym nazwę lub numer obrębu ewidencyjnego z numerem lub numerami działek ewidencyjnych oraz współrzędne, plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód oraz schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych. Określone w operacie wodnoprawnym korzystanie z wód obejmuje wznowienie udzielonego w 2009 r. pozwolenia wodnoprawnego w zakresie odprowadzania wód opadowych istniejącym już wylotem. Urządzenie wodne - wylot nr 410 do "potoku C." eksploatowane jest niezmiennie w tym samym zakresie, a jego położenie, budowa, powierzchnia oraz współrzędne nie zostały zmienione w terenie, podobnie jak nie zmienione były parametry krytego odcinka "potoku" oraz nie przebudowywany był istniejący przepust pod drogą.

Skarżąca zauważyła także, że organy uznały, że nieprzedłożenie instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 399 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Takie stanowisko Skarżąca uznała za nieprawidłowe, gdyż następnie organ stwierdził, że instrukcja nie należy do dokumentów, jakie należy przedłożyć wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, a które wymaga art. 407 ust. 2 do 5 ustawy. Strona stwierdziła, że trudno zatem przyjąć, że brak tego dokumentu jest jakimkolwiek uchybieniem mającym wpływ na odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ zażądał przedłożenia instrukcji w trakcie toczącego się postępowania o wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, co jest bezpodstawne, ponieważ ustawa nie wskazuje obowiązku załączenia takiej instrukcji do wniosku, jako wymogu formalnego do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Reasumując Strona skarżąca stwierdziła, że organ zgodnie z art. 396 ust. 1 ustawy powinien dokonać oceny, czy planowany sposób korzystania z wód nie będzie naruszać ustaleń planów, programów, wymagań określonych w tym przepisie. Pomimo kompletności operatu wodnoprawnego tego nie uczynił. W jej ocenie podane przez organ przyczyny odmowy pozwolenia wodnoprawnego, są pozorne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalny zawnioskował o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Podkreślił, że przyczyną odmowy udzielenia Gminie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego był fakt, że przedłożony wraz z wnioskiem operat nie spełniał wymogów określonych w ustawie Prawo wodne, w szczególności warunków wymienionych w art. 409 ustawy. Zarzuty podniesione w skardze organ uznał za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie okazała się zasadna w sposób obligujący do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zdaniem WSA, przyjęty w niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony zgodnie z Kodeksowymi standardami zasady prawdy obiektywnej wynikającymi z treści art. 7, 77 i 80 K.p.a. Ustalone okoliczności pozwalały Organom na zastosowanie wobec Skarżącej strony właściwie dobranych i zinterpretowanych przepisów prawa materialnego wyrażonych w u.P.w. Sąd nie dopatrzył się w działaniach Organów takich uchybień prawa procesowego i materialnego, które uzasadniałyby konieczność uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Skontrolowane decyzje administracyjne zostały oparte na przepisach prawa materialnego wyrażonych w art. 396 ust. 1 w zw. z art. 399 ust. 1 i 2 u.P.w. Otóż w myśl art. 399 ust. 1, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8;

2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków (art. 399 ust. 2 u.P.w.).

Należało zauważyć, że art. 399 ust. 1 pkt 1 u.P.w. zawiera odesłanie do treści art. 396 ust. 1 tej ustawy. Przepis dopełnienia brzmi następująco : Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66;

2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych;

3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy;

5) ustaleń programu ochrony wód morskich;

6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

Z przytoczonych regulacji u.P.w. wypływa wniosek, iż odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego jest możliwa w przypadku strony, która dopełniła warunków formalnych otwierających drogę do wszczęcia postępowania, tylko w przypadku gdy zostaną wykazane przez Organ okoliczności wynikające z art. 399 ust. 1 i 2 u.P.w., a więc wówczas gdy zachodzi niebezpieczeństwo wydania pozwolenia wodnoprawnego naruszającego warunki korzystania z wód, określone w treści planów, programów, decyzji, wymagania wyszczególnionych w art. 396 ust. 1 u.P.w.

Strona skarżąca ubiegała się o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego umożliwiającego czerpanie korzyści z usług wodnych polegających na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami miejskich kolektorów deszczowych o nr 410, 501 oraz 502 do wód płynących potoku [...] w R. Definicję ustawową dla tego rodzaju usług wodnych wyraża art. 35 ust. 3 pkt 7 u.P.w. Uzyskanie pozwolenia na korzystanie z usług wodnych wymagało stosownie do treści art. 407 ust. 1 i 2 u.P.w. złożenia przez stronę wniosku oraz dołączenia do niego operatu wodnoprawnego. Operat wodnoprawny jest dokumentem prywatnym, sformalizowanym przez ustawodawcę, a składającym się z części opisowej oraz graficznej – art. 408, art. 409 ust. 1 i 2 u.P.w. Z uwagi na zawarte w nim szczegółowe informacje techniczne z zakresu wiedzy o gospodarowaniu wodami, operat przypomina ekspertyzę wykonaną przez specjalistę na zlecenie strony postępowania administracyjnego. Dokument ten ma charakter specyficzny, gdyż to na jego podstawie przy zastosowaniu zasady swobodnej oceny dowodów właściwy organ ustala dopuszczalność wydania pozwolenia wodnoprawnego i na jego podstawie organ ten kształtuje jego treść. Innymi słowy, zawartość operatu sformułowana mocą art. 408 i art. 409 u.P.w. ma pozwalać dokładnie wyjaśnić czy projektowany sposób korzystania z wód, nie będzie naruszać postanowień planów, programów, decyzji oraz wymagań, o jakich mowa w zacytowanym wyżej art. 396 ust. 1 i 2 u.P.w. W szczególności w oparciu o ujawnione dane organ podaje w pozwoleniu ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot – art. 403 ust. 2 pkt 2 u.P.w. Operat jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym, podlega w myśl art. 80 K.p.a. swobodnej ocenie, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego.

W odniesieniu do operatu sporządzanego na potrzeby wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, jako obowiązujące strona wnioskująca winna traktować także wymagania szczególne określone dla tego rodzaju korzystania w art. 409 ust. 1, 2, i 6 u.P.w. Ponadto należy uwzględnić informacje niezbędne organowi do wydania stosownej decyzji, a wskazane w art. 403 u.P.w.

Wobec przyjętych przez Organy motywów odmowy wydania pozwolenia, należy przypomnieć, iż w myśl art. 409 ust. 1 pkt 3 u.P.w. część opisowa operatu, w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, powinna zawierać opis urządzenia wodnego, w tym podstawowe parametry charakteryzujące to urządzenie i warunki jego wykonania, oraz jego lokalizację za pomocą informacji o nazwie lub numerze obrębu ewidencyjnego z numerem lub numerami działek ewidencyjnych oraz współrzędnych. Ponadto w tej części operatu należy także określić wpływ planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne, w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych – art. 409 ust. 1 pkt 7 u.P.w. Z kolei jak wynika z art. 409 ust. 2 pkt 2 u.P.w. w części graficznej podmiot ubiegający się o pozwolenie powinien zawrzeć zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wód płynących w zasięgu oddziaływania tych urządzeń. Wnioskujący o wydanie pozwolenia na wspomnianą wyżej usługę, w myśl art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w. ma obowiązek przedstawić dokładną informację o maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzonych do wód wyrażoną w m3/s.

A) Nie wszystkie z zarzutów rozpoznanej skargi Gminy okazały się według składu orzekającego WSA chybione. Potwierdzone przez Sąd naruszenia prawa materialnego i procesowego, nie miały jednak istotnego wpływy na wynik sprawy, a zatem nie pozwalały na uchylenie zaskarżonych decyzji na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

Strona skarżąca ma rację podnosząc, iż Organy niewłaściwie uznały, że w złożonej w sprawie dokumentacji nie podano prawidłowych danych pozwalających na określenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód, a wyrażonych w m³/s – art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w.

Dyrektor Zarządu stwierdził, i to zostało zaakceptowane przez Regionalnego Dyrektora, że w złożonym wraz z wnioskiem operacie wodnoprawnym podano nieprawidłową wartość określającą maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód wyrażoną w m³/s. W myśl art. 403 ust. 2 pkt 2 u.P.w. decyzja wodnoprawna ma zawierać ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot. Według Organów wyliczenia natężenia deszczu, a co za tym idzie maksymalną ilość wód opadowych wyrażoną m3/s należy dokonać w oparciu o wytyczne projektowania, a nie jak przyjęto w oparciu o wysokość opadu, która pojawiła się tylko jeden raz na przestrzeni analizowanych lat i to w okresie przed wydaniem przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Wywiedziono w decyzjach bez jednoczesnego podania podstawy prawnej, iż maksymalna ilość wód opadowych oznacza ilość wód największą, jaka może się pojawić w ciągu roku, a więc powinna to być to ilość wyliczona z deszczu miarodajnego o określonym natężeniu trwającym 15 minut w ciągu doby, a nie 5,8 godziny. Natężenie deszczu miarodajnego zgodnie z wytycznymi projektowania oblicza się na podstawie odpowiednich wzorów i średniej rocznej wysokości opadu wyrażonej milimetrach.

Należy zgodzić się ze Stroną skarżącą, która słusznie podnosiła w toku postępowania administracyjnego, że ustawodawca nie podał w przepisach ustawy, a także w przepisach wykonawczych do tego aktu, sposobu wyliczania przepływu maksymalnego ilości wód w m3/s. Zatem podane przez Stronę w odpowiedzi na kierowane do niej wezwanie z dnia 25 października 2019 r., wyjaśnienia wskazujące na metodę ustalenia maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych, jaka może być odprowadzana za pomocą wylotów kanalizacji deszczowych nie stanowiły naruszenia tych przepisów, pozwalając na odmowę wydania z tej przyczyny pozwolenia wodnoprawnego. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca poprzez treść art. 403 ust. 2 pkt 2, art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w. wymaga podania przez wnioskodawcę maksymalnej ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, która to wartość może wystąpić w czasie obowiązywania pozwolenia. Chodzi tu więc o wartość hipotetyczną, jednakże ustaloną w oparciu o dane pewne obrazujące analogiczne czyli maksymalne ilości wód opadowych lub roztopowych, które wystąpiły na powierzchni zlewni. Jednocześnie należy podać dane, które mogą dotyczyć stanu przeszłego, poprzedzającego złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ nie może kwestionować danych przedstawionych przez stronę a odnotowanych za okres sprzed złożenia wniosku. Informacja w tym zakresie ma przedstawiać najwyższy przypuszczalny limit ilości wód odprowadzanych do wód lub do urządzeń wodnych, co potwierdza użyte w powyższych przepisach wyrażenie "maksymalnej ilości".

Zdaniem WSA, przedstawiona przez Stronę w odwołaniu metodologia wyliczenia tych wartości jest prawidłowo i odpowiada wykładni przytoczonych przepisów u.P.w. Otóż Strona wnioskująca uwzględniła w niej najwyższą dobową sumę opadów odnotowaną dnia 4 czerwca 2010 r. na stacji pomiarowej [...]. Do przeprowadzonych obliczeń założono najwyższe wartości opadu dobowego (czyli wartości najmniej korzystne dla wnioskującego), jaki miał miejsce od rozpoczęcia pomiarów przez stację pomiarową [...] Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowego Instytutu Badawczego. Ponieważ do obliczeń wykorzystano najwyższą dobową sumę opadów zaobserwowaną w czasie pracy stacji pomiarowej od 1952 r., to nie sposób przyjąć że informacje wykorzystane przez Gminę nie odpowiadały treści art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w. Wbrew twierdzeniom Organu drugiej instancji wnioskująca Strona wskazała w toku postępowania metodykę swych obliczeń, wyjaśniając przekonująco że podana ilość odprowadzanych wód jest ilością maksymalną, jaka w przyszłości może wystąpić na obszarze zlewni. Organ odwoławczy stwierdza, że przedstawiony przez Stronę sposób dokonanych obliczeń jest niezgodny z wytycznymi wynikającymi m.in. z rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych. Organ nie podaje jednak z jakimi dokładnie wytycznymi, przyjęty sposób obliczeń nie zgadza, a wskazane przez niego rozporządzenie odpowiednich wytycznych faktycznie nie wyraża.

Słusznie zatem podnosi wniesiona do Sądu skarga, że Dyrektor Regionalny nie przekonał do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego ze względu na brak możliwości wskazania w pozwoleniu maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych w m3 na sekundę, zaś jego argumenty wskazujące na istnienie wytycznych projektowania i konieczności dokonywania obliczeń na podstawie odpowiednich wzorów i średniej rocznej wysokości opadu wyrażonej w milimetrach, a nie na podstawie maksymalnej dobowej wysokości opadu, jak przyjął wnioskodawca nie znajduje prawnego umocowania. Zdaniem Sądu, w toku postępowania strona podała w myśl stosownych regulacji u.P.w maksymalną ilość wód opadowych i roztopowych wyliczoną w m3 na sekundę, posługując się w tym celu najwyższą dobową ilością opadów, jaka pojawiła się w czasie dokonywania pomiarów przez wiarygodną w tym względzie instytucję badawczą.

B) Pomimo tych uchybień Skarżącej należało odmówić wydania wnioskowanego pozwolenia, bowiem udzielenie pozwolenia na projektowany sposób korzystania z wód, naruszałby wymagania ochrony środowiska - art. 399 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. Przyczyny odmowy zostały przekonująco wykazane przez Organ pierwszej instancji, stąd utrzymanie w mocy jego decyzji przez Dyrektora Regionalnego nie spowodowało naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego została trafnie umotywowana tym, że na podstawie informacji wynikających z operatu oraz złożonych przez Gminę w toku postępowania nie wynika czy zainstalowane przed wylotami o nr. 501 i 502 urządzenia oczyszczające w postaci separatorów substancji ropopochodnych i osadniki działają poprawnie. Wnioskodawca według Organów nie przedłożył instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających wody opadowe, a brak tej instrukcji uniemożliwia ocenę czy eksploatacja urządzeń do oczyszczania wód opadowych jest prowadzona prawidłowo.

Nie może stanowić kwestii to, iż Organ powinien odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi środowiska ochrony przyrody – art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. Wymogi ochrony środowiska to w szczególności warunki jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Warunki, o jakich tu mowa zostały dookreślone przez prawodawcę w przepisach rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych. W myśl § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych, wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej:

1) terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich lub powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha,

2) obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha

- mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 75a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, o ile nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesiny ogólnej oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych.

Jednocześnie nie sposób pominąć, iż ocenę czy są spełnione warunki, o których mowa wyżej, przeprowadza się w myśl § 17 ust. 5 w/w rozporządzenia na podstawie dokonywanych przez zakład (podkreślenie Sądu), co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających. Przepis ten jest szczególnie istotny w niniejszej sprawie, gdyż projektowany sposób korzystania obejmował już istniejące urządzenia oczyszczające służące Gminie do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, które na podstawie przepisów uległo wygaśnięciu. Zatem na posiadaczu tych urządzeń ciążył obowiązek przeprowadzania ocen, które jednocześnie powinny być wykorzystane przez właściwy organ w toku analizy spełnienia wymogów z zakresu ochrony środowiska w obszarze projektowanego korzystania z wód. Z mocy wyraźnej wypowiedzi prawodawcy, spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1, w stosunku do wód opadowych lub roztopowych wprowadzanych do wód lub do urządzeń wodnych z urządzeń oczyszczających o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s ocenia się na podstawie przeglądów, o których mowa w § 17 ust. 5, oraz na podstawie badań, w zakresie normowanych substancji zanieczyszczających, wykonanych w czasie trwania opadu, co najmniej dwa razy w roku, w okresie wiosny i jesieni; próbkę do badań należy uzyskać przez zmieszanie trzech próbek o jednakowej objętości pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut (§ 17 ust. 7 rozporządzenia w sprawie substancji). Z kolei według § 17 ust. 6 rozporządzenia w sprawie substancji, czynności związane z przeglądami jako czynności dotyczące eksploatacji, winny być odnotowywane w zeszycie eksploatacji urządzenia oczyszczających.

Wspomnieć jeszcze należy, że w części opisowej operatu w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne wnioskodawca powinien w myśl art. 409 ust. 1 pkt 7 u.P.w. określić wpływ planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych. Powyższy przepis wyraźnie wymaga od strony wnioskującej podania wpływu jaki odprowadzane przez niego wody będą mieć na środowisko wodne ze względu na zawartości wyszczególnionych w przepisach rozporządzenia substancji szkodliwych w postaci zawiesiny ogólnej oraz węglowodorów ropopochodnych.

Zatem wnioskujący o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej miast i dróg w odniesieniu do funkcjonujących urządzeń oczyszczających, ma obowiązek wykazać spełnienie warunku wynikającego z § 17 w ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji w sposób określony w ust. 5, 6 i 7 w/w przepisu. Przytoczony przepis rozporządzenia dla podanego we wniosku Gminy rodzaju korzystania z wód wyznacza dozwolone ilości zawiesiny ogólnej oraz węglowodorów ropopochodnych, jakie mogą być zawarte w odprowadzanych wodach opadowych lub roztopowych. Wykazanie spełnienia tych warunków następuje w myśl postanowień § 17 rozporządzenia poprzez przedłożenie zeszytów eksploatacji urządzeń, w których powinny być jak już zauważono wyżej odnotowywane informacje płynące z przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających. Przeglądy eksploatacyjne urządzeń oczyszczających powinny być dokonywane przez właściciela tych urządzeń co najmniej dwa razy w roku - § 17 ust. 5 i 6 rozporządzenia w sprawie substancji. Dodatkowo w przypadku wykorzystywania urządzeń oczyszczających o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s spełnienie warunków z § 17 ust. 1 ocenia się nie tylko na podstawie przeglądów, ale także na podstawie badań dotyczących zakresu normowanych substancji zanieczyszczających. Badania o jakich mowa powinny być wykonywane w czasie trwania opadu co najmniej dwa razy w roku w okresie wiosny oraz jesienią.

W ten sposób prawodawca określa tryb spełniania warunków otwierających możliwość pozyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych z terenów miasta. Powołane przepisy wykonawcze mogą i powinny być stosowane nie tylko na etapie realizacji pozwolenia, ale także w toku postępowania poprzedzającego jego udzielenie, jeżeli oczywiście w czasie trwania tego postępowania odbywa się odprowadzanie wód za pomocą urządzeń oczyszczających. Pozwolenie nie może umożliwiać rozpoczęcia korzystania z wód w sposób niezgodny z limitami wynikającymi z treści rozporządzenia w sprawie substancji.

Nie ma racji Strona twierdząc wyraźnie skardze, że nieprzedłożenie na żądanie Organu Wód Polskich zeszytu eksploatacyjnego urządzeń oczyszczających nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. W treści tego dokumentu odnotowywane mają być informacje umożliwiające w świetle prawa sprawdzenie spełnienia warunków wynikających z § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji. W konsekwencji mieszczą się one w zakresie wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody o jakich mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. W toku zakończonego postępowania wnioskodawca nie przedłożył na żądanie Organu instrukcja obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających jak również zeszytu eksploatacji. O obowiązku przedłożenia książki eksploatacji urządzeń oczyszczających Strona została poinformowana w treści negatywnej dla niej decyzji Dyrektora Zarządu. W odwołaniu od tej decyzji Strona zakwestionowała obowiązek złożenia zażądanej przez Organ instrukcji, natomiast w skardze podkreśliła, że żądanie przedłożenia do dokumentacji sprawy książki eksploatacji urządzeń oraz zeszytu eksploatacyjnego nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Jednocześnie podkreślono, że ustawodawca nie przewidział załączenia do wniosku o pozwolenie wodnoprawne lub do operatu wodnoprawnego takich dokumentów. Zdaniem Sądu z przytoczonych regulacji wynika jednak przeciwny wniosek, bowiem złożenie na żądanie prowadzącego postępowanie organu dokumentu obrazującego eksploatacje urządzeń oczyszczających i tym samym dokumentującego fakt wykonania przeglądu oraz wynikających z niego ocen ma wyraźne oparcie w § 17 ust. 5 i 7 rozporządzenia w sprawie substancji. Treść tego dokumentu w myśl powołanych regulacji prawnych ma pozwalać organowi na ustalenie czy projektowane wprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód, będzie naruszać wymagania ochrony zdrowia ludzi, ochrony środowiska i przyrody. Organ nie posiadając informacji wynikających z obowiązkowych przeglądów odnotowywanych w obowiązkowych dokumentach eksploatacji urządzeń oczyszczających, nie będzie w myśl przytoczonych regulacji mógł ocenić warunku wskazanego przez prawodawcę w § 17 ust. 1 rozporządzenia w zakresie substancji.

Strona podnosi w skardze, iż przedłożyła w toku postępowania wyniki badań, które miały na celu wykazanie, że Gmina odprowadzając wody opadowe i roztopowe nie narusza wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie substancji szczególnie szkodliwych. Złożenie takich badań było oczywiście dopuszczalne i mogło zastąpić opisane wyżej dokumenty przedstawiające sposób eksploatacji urządzeń oczyszczających, jeżeli zostałyby wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Tymczasem zdaniem WSA przedłożone przez Stronę wyniki badań nie mogły stanowić podstawy do przeprowadzenia koniecznej oceny warunków o jakich mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji szkodliwych.

Po pierwsze w myśl § 17 ust. 5 i 7 rozporządzenia spełnienie warunków związanych z zawartością substancji zanieczyszczających przeprowadza się co do zasady na podstawie dokonywanych przez zakład co najmniej dwa razy w roku przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających. W przypadku stosowania urządzeń oczyszczających o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s spełnienie warunku z § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji szczególnie szkodliwych ocenia się na podstawie przeglądów oraz na podstawie badań w zakresie normowanych substancji zanieczyszczających. Prawodawca określił sposób w jaki badania na zawartość substancji szkodliwych należy przeprowadzać. Otóż należy je wykonać w czasie trwania opadu, co najmniej dwa razy w roku, w okresie wiosny i jesieni. Natomiast próbkę do badań należy uzyskać przez zmieszanie trzech próbek o jednakowej objętości pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut.

Dlatego Organ pierwszej instancji słusznie zauważa, że według § 17 ust. 7 rozporządzenia w sprawie substancji, badania o jakich mowa powinny być wykonywane w czasie trwania opadu, co najmniej dwa razy w roku (tak jak przeglądy eksploatacyjnego) w okresie miesięcy wiosny i jesieni. Nie podlega też kwestii, iż badania powinny być ukierunkowane na zawartość zawiesiny ogólnej oraz węglowodorów ropopochodnych, co z kolei wynika z § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji, a nie tylko na zawartość jednej z tych substancji szkodliwych. Tymczasem co słusznie uwypuklają decyzje Organów, w przypadku wylotu kolektora deszczowego o nr 410, badanie przeprowadzono raz w roku, tj. dnia 29 marca 2019 r. w zakresie zawiesin oraz węglowodorów ropopochodnych. Jeżeli zaś chodzi o wylot nr 501, to sprawozdania dotyczą badań z dni miesięcy wiosennych tj. z 26 kwietnia 2017 r., oraz 16 maja 2018 r., i to wyłącznie w zakresie zawiesiny ogólnej. Zatem wyniki tych badań nie mogły stanowić dowodu na spełnienie wymagań dotyczących zawartości substancji zanieczyszczających. W odniesieniu do poszczególnych wylotów nie zostały przeprowadzone dwa razy w roku, w okresie wiosny i jesieni, a co najważniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska, nie obejmowały wszystkich składowych substancji zanieczyszczających.

Dlatego też Organy trafnie wywiodły odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego z treści artykułu 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. w związku z § 17 ust. 1, 5, 7 rozporządzenia w sprawie substancji.

Nie ma racji Strona skarżąca podnosząc, że ocena zawartości substancji zanieczyszczających odbywa się wyłącznie w trybie kontrolnym, a nie w postępowaniu wszczętym na wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Wskazane regulacje dowodzą wyraźnie, że tego rodzaju kwestie powinny być oceniane także w ramach postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Organ Wód Polskich zobligowany jest mocą art. 399 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 8 u.P.w. do dokładnego zweryfikowania przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego czy wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych wody spełniają wymagania w zakresie ochrony środowiska, co oczywiście ma na celu zapobieganie sytuacji, w myśl środowiskowej zasady przezorności, w której to projektowane korzystanie z wód będzie naruszać normy chroniące środowisko, a taką normą jest z całą pewnością § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie substancji. Należy pamiętać, iż wody jako integralne części środowiska oraz siedliska organizmów podlegają ochronie przed substancjami szkodliwymi niezależnie od tego czyją stanowią własność - art. 50 u.P.w.

Pozwolenie wodnoprawne nie może zezwalać na korzystanie z wód, jeżeli nie wykazano stosownie do treści obowiązujących regulacji spełnienia warunków ilości substancji zanieczyszczających zawartych w wodach opadowych lub roztopowych pochodzących z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej terenów miast. Kwestia ta podlega badaniu także na etapie rozpoznawania wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

C) Skarżąca Gmina kwestionuje również odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego podyktowaną nie przedstawieniem wpływu odprowadzanych wód opadowych na odbiornik oraz nieprzedłożeniem obliczeń hydrologicznych w zakresie stopnia napełnienia koryta potoku C. po wprowadzeniu do niego wód opadowych lub roztopowych. Nie dołączono do złożonej dokumentacji na wezwanie Organu zasadniczych przekrojów urządzenia wodnego tj. wylotu kolektora deszczowego o nr 410 oraz koryta potoku w zasięgu oddziaływania wylotu w miejscu przejścia zakrytego odcinka potoku w otwarty. Według Organów, brak tych danych budzi wątpliwości czy potok [...] pomieści odprowadzaną do niego ilość wód opadowych lub roztopowych nie powodując szkód na gruntach sąsiednich.

Zdaniem Sądu, żądane przez Organ pierwszej instancji informacje i dane miały podstawę normatywną w treści art. 409 ust. 1 pkt 7 u.P.w., który to przepis wyraźnie obliguje wnioskodawcę do zawarcia w operacie wodnoprawnym informacji określających wpływ planowanego korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne, w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych. Ponadto w myśl wyraźnej treści art. 409 ust. 2 pkt 2 u.P.w. część graficzna operatu powinna zawierać zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wód płynących w zasięgu oddziaływania tych urządzeń.

Przytoczona wyżej treść art. 409 ust. 1 pkt 7 u.P.w. jest jasna, bowiem wymaga w zakresie projektowanego korzystania z wód, przedstawienia przez wnioskodawcę wpływu wprowadzanych wód opadowych lub roztopowych na wody potoku m.in. w celu ustalenia czy ten odbiornik pomieści odprowadzane do niego ilości wód, nie powodując ewentualności powstania szkód na gruntach sąsiednich na skutek ich zalania. W operacie zawarto informacje, że przepustowość potoku jest wystarczająca do przejęcia wód opadowych z zlewni, jednakże było to analizowane wyłącznie podczas realizacji inwestycji polegającej na budowie osiedla [...] przy ul. [...] oraz odwodnienia drogi. Należy podkreślić, iż prowadzone na wniosek Gminy postępowanie jest procedurą odrębną od wcześniej zakończonych spraw, a z uwagi na upływ czasu i zmianę warunków środowiskowych konieczne było ustalenie wpływu projektowanego korzystania z wód na wody potoku [...] na chwilę złożenia nowego wniosku i wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego opartego na wprowadzonych w styczniu 2018 r. regulacjach u.P.w.

Strona skarżąca nietrafnie wywodzi brak podstaw do żądania przekrojów wylotu kolektora deszczowego o nr 410, twierdząc w tym względzie, że art. 409 ust. 2 pkt 1 u.P.w., jak również ust. 2 pkt 2 tego artykułu, odnosi się do urządzeń wodnych planowanych do wykonania, nie zaś urządzeń istniejących. Otóż w myśl art. 409 ust. 2 pkt 2 u.P.w. część graficzna operatu powinna zawierać zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wód płynących w zasięgu oddziaływania tych urządzeń. Literalna treść powyższej regulacji nie budzi wątpliwości co do tego iż odnosi się ona zarówno do urządzeń istniejących jak również urządzeń planowanych do wykonania, jeżeli za ich pomocą ma następować proces korzystania z wód w ramach usługi wodnej. Wniosek ten potwierdza art. 409 ust. 2 pkt 1 ustawy, który posługuje się wyrażeniem: plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W powyższych regulacjach ustawodawca objął hipotezami unormowań zarówno urządzenia wodne istniejące jak również urządzenia planowane do wykonania.

Dlatego też Organ pierwszej instancji, a za nim także Organ drugiej instancji, wykazały normatywne podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego ze względu na nieprzedstawienie w operacie jak również w toku postępowania danych obrazujących obliczenia wpływu odprowadzanych wód na odbiornik, obliczeń hydrologicznych w zakresie stopnia napełnienia koryta potoku [...] po wprowadzeniu do niego wód, jak również nie przedstawienia przekroju urządzenia wodnego kolektora deszczowego nr 410 oraz koryta potoku w zasięgu oddziaływania wylotu. Brak tych informacji stanowił ustawową barierę dla udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, bowiem uniemożliwiał ustalenie spełnienia wymagań o jakich mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 399 ust. 1 pkt 1 u.P.w.

D) Zdaniem WSA również pozostałe zarzuty skargi zawarte w jej petitum oraz w uzasadnieniu zarzutów, nie mogły spowodować w ustalonym stanie prawa i faktów jej uwzględnienia polegającego na skasowaniu decyzji Dyrektora Regionalnego.

Decyzja Organu drugiej instancji nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – art. 15 w zw. z art. 127 § 1 K.p.a., bowiem wyraża ona pełną ocenę prawidłowości zarzutów ujętych w treści złożonego przez Gminę odwołania. Przytoczenie przez Organ odwoławczy argumentacji wypowiedzianej przez Dyrektora Zarządu wraz z dokonaniem oceny tej argumentacji, świadczy o przedstawieniu przez Organ odwoławczy własnej oceny stanu faktycznego oraz prawnego sprawy odmowy wydania zezwolenia.

Nie doszło też do istotnych z punktu widzenia wyniku sprawy uchybień w zakresie stosowania przez Organ art. 107 § 1 pkt 6, § 3 K.p.a. Skontrolowana przez WSA decyzja Dyrektora Regionalnego zawiera bowiem przedstawienie faktów, które uznano za udowodnione oraz dowodów, na których się oparto, odmawiając wydania żądanego pozwolenia. Zawiera ona także uzasadnienie prawne poprzez wyjaśnienie podstaw prawnych wydanej decyzji wraz z przytoczeniem właściwych dla sprawy przepisów prawa procesowego i materialnego. Organ jasno też wyraża w uzasadnieniu swój stosunek do wyrażonych w odwołaniu zarzutów, odnoszących się do nich w sposób pozwalający na przeprowadzenie sądowej kontroli. Wobec tego nie nastąpiło w sprawie takie naruszenie w/w przepisów K.p.a., które mogłoby skutkować uwzględnieniem złożonej skargi stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Fakt, iż uzasadnienie motywów decyzji odmownej nie zadowala Strony skarżącej samo w sobie nie decyduje o konieczności obalenia domniemania prawidłowości ostatecznej decyzji administracyjnej.

Ponadto Organ pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy art. 79a § 1 K.p.a., w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym na niezastosowanie przez Organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r., przypomniano bowiem, że nieuzupełnienie braków określonych precyzyjnie w wezwaniu z dnia [...] października 2019 r. kierowanym do Gminy m.in. poprzez niepodanie poprawnie obliczonej maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych, nie przedłożenie przekrojów urządzeń wodnych oraz obliczeń stopnia napełnienia koryta odbiornika po wprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych może skutkować wydaniem decyzji odmownej. Część stwierdzonych w tym zawiadomieniu braków nie została przez Stronę uzupełniona w toku postępowania przed organem pierwszej jak i organem drugiej instancji. Braki te były znane Gminie, a ponieważ miała ona inne stanowisko w sprawie niż Dyrektor Zarządu, to nie zostały one usunięte w sposób pozwalający na uwzględnienie zgłoszonego żądania. W powołanym wyżej piśmie Organ pierwszej instancji poinformował Stronę, działając w tym względzie na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 79a K.p.a., o tym, że nieuzupełnienie braków, jakie określono w wezwaniu z dnia [...] października 2019 r. może skutkować wydaniem decyzji odmownej. Zatem Organ wypełnił ciążący na nim z mocy art. 79a K.p.a. obowiązek wskazania przesłanek zależnych od strony, które zdaniem Organu na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione. Ponieważ nie zostały one spełnione także na etapie postępowania odwoławczego, to nie może być mowy o takiej postaci naruszenia powołanych regulacji Kodeksu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skontrolowane przez Sąd decyzje w sposób wystarczający i przekonujący wykazują przesłanki odmowy wydania żądanego przez Gminę pozwolenia wodnoprawnego, i pomimo częściowej niezgodności z prawem, powinny pozostać w obrocie prawnym. Innymi słowy, stwierdzone uchybienia nie mogą samodzielnie zadecydować o konieczności przyjęcia innej treści rozstrzygnięcia niż odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Sąd działając z urzędu i poza treścią zarzutów skargi nie dopatrzył się w działaniach Organów takich nieprawidłowości, które mogłyby zaważyć o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 134 P.p.s.a.

Z tych przyczyn skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.