Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 356/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.): Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia W.P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 559/10 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2010 r., mocą którego W.P. (zwany dalej "Stroną" lub "Żalącym się") został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w związku z wniesioną przez siebie skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2010 r. o numerze wymienionym w sentencji postanowienia.

Zarządzenie z dnia 8 kwietnia 2010 r. zostało wydane na tle następującego stanu faktycznego.

Pismem z dnia 7 marca 2010 r., zatytułowanym "Skarga" i skierowanym do WSA w Krakowie, Strona zaskarżyła 15 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących podatku od towarów i usług.

Przewodniczący Wydziału, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), w dniu 7 kwietnia 2010 r. zarządził rozdzielenie skarg na decyzje, które zostały ujęte w wyżej wymienionym piśmie Strony. Następnie wydał 15 zarządzeń (w tym powołane na wstępie) o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od każdej ze skarg.

W zażaleniu na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu Strona podniosła, że jest ono "bezpodstawnym żądaniem opłaty wpisu sądowego od skargi w podwojonej wysokości w stosunku do standardowej, od 1/15 części złożonej skargi podzielonej na 15 odrębnych spraw". Celem tego zarządzenia jest zniechęcenie Strony do kontynuowania drogi prawnej. W ocenie Żalącego się, rozdzielenie skargi na 15 odrębnych spraw i żądanie 200,00 zł opłaty za każdą z nich sprawia, że wysokość kwoty wpisu jest porównywalna z wysokością kwoty bezprawnie naliczonej przez organ pierwszej instancji i zmusza go do zastanowienia się na sensem kontynuacji dochodzenia swoich praw.

Mając powyższe na uwadze Żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wskazać należy, że wniesiony środek zaskarżenia nie dostarcza argumentacji podważającej wprost prawidłowość zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2010 r. Strona w istocie kieruje bowiem swoje zastrzeżenia w odniesieniu do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o rozdzieleniu jej skarg i w tej czynności upatruje wadliwości skierowanego do niej wezwania.

Odnosząc się zatem do zasadniczego zarzutu, który sformułowano w zażaleniu, a mianowicie "bezpodstawności żądania opłaty wpisu sądowego", stwierdzić należy, że jest on bezzasadny.

Otóż w art. 199 P.p.s.a. wprowadzono zasadę, że koszty postępowania obciążają stronę, w zakresie, w jakim są związane z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z kolei przepis art. 231 P.p.s.a. przewiduje, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

Jednocześnie w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęto zasadę, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata (art. 220 § 1). Wynika z tego, że zajęcie się sprawą sądowoadministracyjną zainicjowaną pismem Strony uzależnione jest od uprzedniego uiszczenia opłaty. Taki stan rzeczy wymaga zarówno ustalenia kwoty opłaty, jak i wystosowania wezwania do jej uiszczenia.

Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193; dalej "rozporządzenie ws. wpisów").

W niniejszej sprawie Strona w jednym piśmie z dnia 7 marca 2010 r. zaskarżyła 15 decyzji organu podatkowego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących podatku VAT. W istocie wniosła zatem 15 identycznych skarg. Tymczasem, zgodnie z art. 57 § 2 P.p.s.a., skargi mogą być wniesione w jednym piśmie w przypadku wskazanym w art. 51 P.p.s.a., a mianowicie, gdy w jednej sprawie występuje w roli skarżących kilku uprawnionych do wniesienia skargi. Sytuacja taka nie występuje, gdy jedna strona skarży wiele decyzji. Pomimo zatem pewnej jednorodności zaskarżonych decyzji istniał prawny obowiązek wydania zarządzenia o rozdzieleniu tak wniesionych skarg, z powołaniem się na art. 57 § 3 P.p.s.a., co też uczyniono.

Konsekwencją tego było skierowanie w każdej z rozdzielonych spraw zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. W zarządzeniu prawidłowo przyjęto wpis w kwocie 200 zł. W podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia wskazano § 2 ust. 5 rozporządzenia ws. wpisów, zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących decyzji wydanych w trybie stwierdzenia nieważności, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, tj. zaskarżenie decyzji wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uznać należało, że wpis został określony we właściwej wysokości.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 oraz 198 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.