Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 298/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak ( spr. ) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badania lekarskie 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata G. K. kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w G. pismem z dnia 29 maja 2010 r. wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego skierowania T. S. na badania lekarskie celem stwierdzenia przeciwwskazań lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Po wszczęciu postępowania w tej sprawie Prezydent Miasta - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - wydał postanowienie z dnia 20 października 2010 r. o zawieszeniu postępowania do czasu wykonania obserwacji sądowo-psychiatrycznej.

W uzasadnieniu organ podał, że wystąpił do Prokuratora Rejonowego w G. o przesłanie opinii sądowo-psychiatrycznej, dotyczącej stanu zdrowia strony, wykonanej przez zespół biegłych psychiatrów w Szpitalu Psychiatrycznym w K., która jest niezbędna do dalszego prowadzenia postępowania, a Prokurator wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wykonania obserwacji sądowo-psychiatrycznej.

Zdaniem organu wydanie przedmiotowej opinii jest zagadnieniem wstępnym w sprawie skierowania na badania lekarskie.

T. S. wniósł zażalenie na to postanowienie zarzucając, m.in. że bezprawnie udostępniono dane o jego stanie psychicznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zawieszenie postępowania nie było zasadne. Organ pierwszej instancji otrzymał od prokuratora wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą strony. Rozstrzygając sprawę musi rozważyć, czy dokumenty stanowią wiarygodną informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia tej osoby. Sprawa o skierowanie na badania nie przesądza, czy u danej osoby występują przeciwwskazania do kierowania pojazdami, a polega jedynie na ocenie, czy informacja, jaką otrzymał organ uzasadnia przyjęcie, że takie przeciwwskazania występują. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na zagadnienie wstępne jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy rozpoznanie sprawy bezwzględnie uzależnione jest od rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. Taka zależność nie występuje pomiędzy powzięciem wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby, a wynikami poddania tej osoby obserwacji psychiatrycznej.

T. S. zaskarżył powyższe postanowienie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając, że naruszono prawo krajowe i międzynarodowe. Twierdził, że Prokurator, bez jego zgody, udostępnił dane z akt sprawy karnej, która nie została zakończona. Tym samym bezprawnie ujawnił jego dane osobowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, że skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów w kwestii zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Niniejsza skarga została wniesiona na postanowienie wydane w postępowaniu incydentalnym w sprawie skierowania na badania lekarskie i tylko rozstrzygnięcia dotyczące zawieszenia postępowania były przedmiotem oceny Sądu. Jako wykraczające poza granice sprawy należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia danych osobowych podnoszone przez skarżącego. Podobnie trudno jest polemizować z bardzo ogólnie sformułowanymi zarzutami naruszenia prawa polskiego i międzynarodowego. Jak się wydaje skarżący kwestionuje zasadność całego postępowania administracyjnego dotyczącego skierowania na badania lekarskie celem ustalenia przeciwwskazań zdrowotnych lub ich braku do kierowania pojazdami mechanicznymi. Analiza tych zagadnień przez Sąd byłaby jednak przedwczesna. Może ona być przedmiotem oceny dopiero po wydaniu rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przy czym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.) stanowi, że starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

W rozpatrywanej sprawie do wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie celem stwierdzenia przeciwwskazań lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi Prokurator Rejonowy w G. dołączył kopię opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej skarżącego. Wynika z niej, że w związku z odmową poddania się przez badanego pełnemu badaniu oraz "wątpliwościami co do stanu psychicznego i poczytalności podejrzanego" wnioskuje się o poddanie obserwacji sądowo-psychiatrycznej w Szpitalu [...]. Po wszczęciu postępowania organ wystąpił do wnioskodawcy o przedstawienie opinii psychiatryczno-psychologicznej dotyczącej stanu zdrowia skarżącego wykonanej przez biegłych psychiatrów z wymienionego szpitala.

Należy w tym miejscu podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu o skierowanie na badania lekarskie organy nie wypowiadają się wiążąco odnośnie stanu zdrowia skarżącego, jedynie stwierdzają, czy zaistniały okoliczności nasuwające zastrzeżenia co do stanu zdrowia danej osoby w zakresie zdolności do kierowania pojazdami.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ugruntowanym orzecznictwie dominuje pogląd, że przepis dotyczy zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2005, str. 572 i nast., Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel). Regulacja ta zakłada, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07, baza LEX nr 489631).

W niniejszej sprawie nie można mówić o zagadnieniu prejudycjalnym, którym jest wydanie opinii sądowo-psychiatrycznej przez lekarzy szpitala psychiatrycznego. Żaden przepis nie nakazuje organowi w tego rodzaju postępowaniu uzyskiwać wymienionej opinii, ani też nie uzależnia rozstrzygnięcia od wyników obserwacji sądowo-psychiatrycznej. Opinia taka może być ewentualnie postrzegana jako element materiału dowodowego służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co nie może być utożsamiane z powstaniem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że pozyskanie takiej opinii nie jest podstawą do zatamowania biegu postępowania o skierowanie na wskazane badania lekarskie.

Choć w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str.2) znalazło się sformułowanie sprzeczne z jego sentencją, że postanowienie organu pierwszej instancji było prawidłowe , to - mając na uwadze treść rozstrzygnięcia oraz nie pozostawiającą wątpliwości co do intencji organu całość wywodu zawartego w uzasadnieniu - należy potraktować to jako oczywistą omyłkę pisarską przez pominięcie słowa "nie". Uchybienie to nie miało żadnego wpływu na treść i sposób rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) zasądzono od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu.