Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 769/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 roku sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A S.A. kwotę 133 zł. (słownie: sto trzydzieści trzy złote) tytułem zwrotu wpisu oraz kwotę 240 zł. (słownie: dwieście czterdzieści złotych) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Kierownik Referatu Rolnictwa Gospodarki Gruntami i Przestrzennej Urzędu Gminy, działając z upoważnienia Wójta tej gminy, na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił dla "A" S.A. jednorazową opłatę w wysokości 3 324 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze Parku Krajobrazowego, na skutek zbycia przez tę spółkę nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]", położonej w obrębie W., gmina O.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z uchwałą Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]" grudnia 1991r. działka nr "[...]" przeznaczona była na cele rolnicze. Natomiast w wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze Parku Krajobrazowego, zatwierdzonego uchwałą Nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" marca 2001r., obowiązującego od dnia "[...]" maja 2001r., przedmiotowa działka uzyskała nowe przeznaczenie – pod zabudowę jednostek osadniczych oraz miejsc siedliskowych poza jednostkami osadniczymi. Przy czym zgodnie z § 6 wskazanej uchwały, zabudowa może obejmować funkcję mieszkalną, turystyczną, wypoczynkową oraz związaną z rolnictwem i usługami pod warunkiem, że nie są to funkcje uciążliwe dla środowiska. Jako podstawową ustalono funkcję turystyczną, natomiast jako uzupełniające funkcje pozostałe. W tej sytuacji wzrosła wartość przedmiotowej nieruchomości, co w związku z jej zbyciem w dniu "[...]" sierpnia 2004r. tj. przed upływem 5 lat od zmiany miejscowego planu, obligowało organ do ustalenia przedmiotowej opłaty.

Organ podał, iż zgodnie z treścią operatu szacunkowego, sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, wartość nieruchomości przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze Parku Krajobrazowego wynosiła 1620 zł, natomiast po zmianie 18240 zł, zatem wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła o 16620 zł.

Organ wskazał, iż zgodnie z § 10 cytowanej uchwały z dnia 23 marca 2001r. stawka procentowa, służąca ustaleniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust.

4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynosi 20%, co w niniejszej sprawie stanowi kwotę 3324 zł.

Ponadto organ podał, iż w toku postępowania pełnomocnik strony zakwestionował prawidłowość dokonanej wyceny, zarzucając zaniżenie przez rzeczoznawcę wartości nieruchomości sprzed zmiany planu, poprzez porównanie działki z nieruchomościami znacznie większymi i jej zawyżenie po zmianie planu, z operatu bowiem nie wynika jakie cechy nieruchomości miały wpływ na tak duży wzrost jej wartości. Zarzuty te zostały przedłożone rzeczoznawcy majątkowemu, który ustosunkował się do nich na piśmie, a ponadto została przeprowadzona w dniu

2 września 2005r. rozprawa administracyjna z udziałem rzeczoznawcy majątkowego

i pełnomocnika strony.

Organ wskazał, iż rzeczoznawca majątkowy L. D. wyjaśniła, że do porównania przyjęła grupę nieruchomości reprezentatywnych o znacznie większym areale, przyjmując wycenianą działkę na cele rolne jako część większego areału i że nie znalazłaby do porównania nieruchomości rolnych o takiej małej powierzchni. Zdaniem rzeczoznawcy działka nie ma wygórowanej wartości rynkowej, biorąc pod uwagę działki pod zabudowę. Podkreśliła, iż przed zmianą planu nie było możliwości zabudowy tej działki ze względu na rygory Parku Krajobrazowego i zapisy w planie, wprowadzające bezwzględny zakaz wznoszenia nowych obiektów poza terenami zwartej zabudowy wsi.

Organ uznał wyjaśnienia rzeczoznawcy za spójne oraz logiczne i w związku

z tym nie uwzględnił zarzutów strony.

Odwołanie od powyższej decyzji wywiodła pełnomocnik spółki, domagając się jej uchylenia w całości. Adwokat podniosła, iż operat szacunkowy zawiera błędy dyskwalifikujące go jako dowód, na którym można oprzeć wycenę wartości przedmiotowej nieruchomości.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazała, iż rzeczoznawca dokonując wyceny, porównał działkę "[...]" o powierzchni 1900 m2, z nieruchomościami o powierzchni 1000-krotnie wyższej (152 000 m2 i 195 000 m2). Zdaniem strony nie można było zatem uznać tych nieruchomości za podobne, a w związku z tym należało przyjąć inną metodę wyceny. Ponadto pełnomocnik podkreśliła, iż rzeczoznawca nie potrafiła powiedzieć, czy gdyby porównywała działki o podobnym areale miałoby to wpływ na wartość nieruchomości.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy regulujące zasady i tryb ustalenia wysokości renty planistycznej, wskazał, iż zostały spełnione przesłanki warunkujące jej naliczenie, a samo wyliczenie opłaty również było prawidłowe.

Ponadto w odniesieniu do podniesionych zarzutów organ stwierdził, iż wskazywana przez skarżącą nieprawidłowość sporządzenia operatu nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego kwestia podobieństwa przyjętych do porównania działek nie dotyczy wyłącznie cechy powierzchni gruntu, ale także innych cech, które w konsekwencji powinny wskazywać na podobieństwo wymagane przez ustawodawcę. Organ wyraził pogląd, że w sytuacji kiedy na rynku lokalnym nie zanotowano transakcji dotyczących działek o zbliżonej powierzchni, należało do porównania przyjąć inne działki o większej powierzchni, ale o innych podobnych, a nie takich samych cechach.

Organ podkreślił również, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona przedstawiła inny dowód, z którego mogłaby wynikać istotna różnica co do wartości gruntu przed oraz po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Strona skarżąca zarzuciła, iż wycena nieruchomości nastąpiła z naruszeniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. (tekst jednolity Dz .U. z dnia 7 czerwca 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.).

W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniosła, iż podstawowym warunkiem stosowania podejścia porównawczego jest ustalenie rzeczywistej ceny nieruchomości podobnych do wycenianej nieruchomości. Za nieruchomości podobne uznaje się nieruchomości porównywalne, czyli takie których stan prawny, fizyczny i funkcjonalny jest najbardziej zbliżony. Stan funkcjonalny nieruchomości obejmuje czynniki faktyczne

i ekonomiczne odnoszące się do położenia nieruchomości i jej funkcjonalności. Zdaniem strony skarżącej najważniejszymi czynnikami, które muszą podlegać ocenie przez rzeczoznawcę jest powierzchnia porównywalnych nieruchomości oraz ich funkcjonalność z uwagi na przeznaczenie w miejscowym planie.

Odnosząc się do wyceny nieruchomości sprzed zmiany planu pełnomocnik stwierdziła, iż biorąc pod uwagę element fizycznego podobieństwa w zakresie powierzchni, nie można uznać działkę wielkości 1900 m2 za podobną do nieruchomości, które są 1000-krotnie większe. Natomiast podnosząc aspekt funkcjonalności adwokat zarzuciła, iż rzeczoznawca nie dokonała szczegółowej analizy klas bonitacyjnych ziemi, które są podstawowym czynnikiem umożliwiającym określenie przydatności danego gruntu na cele rolne. Podkreśliła nadto, iż powierzchnia przedmiotowej działki znacznie ograniczała jej przydatność na cele rolnicze, a mimo to, w operacie powierzchnia została przez rzeczoznawcę określona jako czynnik korzystny.

Pełnomocnik podniosła również, iż rzeczoznawca majątkowy w trakcie rozprawy administracyjnej nie potrafiła określić, jakie ceny mogłyby uzyskać nieruchomości

o podobnym areale i klasach bonitacyjnych, a jedynie stwierdziła, iż w okresie zawierania transakcji nie udało jej się ustalić transakcji dotyczących nieruchomości

o podobnym areale i jakości gleb.

Wobec tego zdaniem strony skarżącej dokonane przez rzeczoznawcę porównanie zostało wykonane w sposób nieprawidłowy. Zaś metoda porównawcza, która jest najpopularniejszą metodą wyceny wśród rzeczoznawców, w niniejszej sprawie stanowiła niewłaściwy sposób określenia wzrostu wartości przedmiotowej działki, z uwagi na brak materiału porównawczego do dokonania badania.

W ocenie strony skarżącej również ustalenie wartości nieruchomości po zmianie miejscowego planu było wadliwe, z uwagi na to, iż rzeczoznawca dokonał porównań

z działkami o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkalno-usługową. W związku z tym porównywane działki mają odmienne przeznaczenia w miejscowych planach, a co za tym idzie odmienna jest ich funkcjonalność, gdyż przedmiotowa nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określana jest nadal jako rolna, a jedynie dopuszcza możliwość lokalizacji zabudowy na terenie zabudowanym jednostek osadniczych, możliwość rozbudowy, modernizacji, przebudowy istniejących siedlisk poza terenami zabudowanymi jednostek osadniczych.

Strona podniosła również, iż dopuszczone w miejscowym planie prawo zabudowy obwarowane jest wieloma rygorami, jak rodzaj materiałów budowlanych,

z których może powstać ewentualna zabudowa, ich wysokość i kubatura, konieczność wykonania szeregu uzgodnień, w tym badania archeologiczne i dokonanie uzgodnień

z konserwatorem zabytków, a także wiele innych. Zdaniem pełnomocnika obostrzenia wprowadzone w miejscowym planie mają wpływ na funkcjonalność przedmiotowej nieruchomości, a nie wiadomo, czy rzeczoznawca dokonując porównań wziął pod uwagę te obostrzenia i różnice w funkcjonalności przedmiotowej działki.

Kolejnym argumentem podważającym, w ocenie skarżącej, wykonany w sprawie operat szacunkowy, jest brak ustalenia przez rzeczoznawcę dopuszczalnej powierzchni zabudowy siedliska na działce. Strona podniosła, że nie cała działka ma przeznaczenie pod zabudowę siedliskową, a jedynie jej część dopuszczona pod zabudowę, czyli powierzchnia dawnego siedliska, natomiast pozostała część działki będzie miała dalej charakter rolny. Ponieważ z operatu nie wynika jaka część działki ma przeznaczenie pod zabudowę siedliska, to nie wiadomo o ile wzrosła wartość tej części działki, na której miejscowy plan dopuszcza zabudowę.

Ponadto strona skarżąca zwróciła uwagę na operat szacunkowy wykonany przez innego rzeczoznawcę (sporządzony do rozpatrywanej przez SKO sprawy o sygn. "[...]", zaskarżonej następnie do tut. Sądu sygn. akt. "[...]"), dotyczący ustalenia wzrostu wartości działki "[...]", położonej w obrębie G. o pow. 1700 m2. Strona skarżąca stwierdziła, iż niewątpliwie działka "[...]" oraz działka "[...]" są nieruchomościami podobnymi, gdyż mają podobne powierzchnie, a przeznaczenie w planie zagospodarowania jest identyczne. Wskazała, iż rzeczoznawca, który wyceniał działkę "[...]" uznał, że wraz ze zmianą planu wzrost jej wartości nastąpił o 301,5 %, natomiast w przypadku przedmiotowej działki "[...]" wzrost wartości wyniósł aż 1025,92%. W związku z tym strona stwierdziła, iż skoro wycena działek podobnych, dokonana przez dwóch różnych rzeczoznawców, jest tak diametralnie różna przy zastosowaniu tej samej metody, oznacza to konieczność sporządzenia nowego operatu.

W konkluzji pełnomocnik podkreśliła, iż operat szacunkowy został sporządzony w sposób dowolny i narusza zasady określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz przepisy wykonawcze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Organ ponownie podniósł, iż "podobieństwo" nie może oznaczać, że wszystkie cechy działek przyjętych do porównania mają być takie same, a jedynie podobne, czyli nie mogą wystąpić istotne różnice w tych cechach, które mogą mieć wpływ na wartość działki porównywanej. Takie więc czynniki jak powierzchnia działki i przeznaczenie w planie powinny mieć charakter podobny. W sytuacji kiedy na rynku lokalnym nie zanotowano transakcji dotyczących działek o zbliżonej powierzchni należało przyjąć do porównania inne działki o większej czy też mniejszej powierzchni, ale o innych cechach podobnych, jeżeli takie same cechy nie występują. W ocenie organu podobnie przedstawia się sytuacja, jeżeli chodzi o przeznaczenie w planie porównywanej działki i działek przyjętych do porównania. Nawet jeżeli do porównania przyjęte zostały działki o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkalno-usługową to przeznaczenie działki porównywanej jest podobne, skoro dopuszcza się możliwość zabudowy mieszkalnej wraz z usługami, nawet jeżeli nie jest to funkcja podstawowa.

Ponadto w odniesieniu do pozostałych zarzutów organ wskazał, że rzeczoznawca majątkowy jako obszar siedliska przyjął teren całej działki - wynika to bowiem

z załącznika graficznego do planu, który jako obszar siedliska przyjmuje teren całej działki.

W ocenie organu nie może to być kwestionowane skoro stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a ustalenia planu są wiążące również dla rzeczoznawcy majątkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zasada legalności obowiązująca w postępowaniu sądowo-administracyjnym obliguje Sąd do kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, przy czym – zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie naruszenia prawa, skutkujące koniecznością wzruszenia zaskarżonego aktu.

Należy podkreślić, iż celem postępowania administracyjnego jest zarówno wydanie prawidłowej decyzji, zgodnej z obowiązującym prawem, jak i ochrona interesów prawnych strony.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w toku kontroli legalności decyzji podjętych przez organy administracji publicznej, Sąd stwierdził naruszenie przepisów art. 7 i 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 kpa organy administracji obowiązane są podejmować wszelkie działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy musi być kompletny (art. 77 § 1 kpa), a jego ocena dokonana zgodnie

z wymogami swobodnej oceny dowodów, w myśl art. 80 kpa.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), jeżeli w związku

z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła,

a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną

w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości.

Ustalenia wzrostu wartości nieruchomości, stosownie do treści art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonuje rzeczoznawca majątkowy, który dokonuje wyboru właściwego podejścia, metody oraz techniki szacowania nieruchomości. Wybór ten nie może być dowolny, lecz racjonalny, uzasadniony zasadami szacowania wartości nieruchomości określonymi przepisami ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).

Operat szacunkowy wydany przez rzeczoznawcę majątkowego w kwestii wzrostu wartości nieruchomości nie ma charakteru wiążącego, jest opinią, która podlega ocenie właściwego organu administracyjnego (por. J. Szachułowicz, M. Krassowska,

A. Łukaszewska, Gospodarka Nieruchomościami, Przepisy i Komentarz, Warszawa 1999r., s.378, także wyrok NSA z dnia 5.03.2002r., sygn. akt I SA 1978/00, LEX nr 81669). Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, to bowiem organ administracji ostatecznie rozstrzyga sprawę. Organ nie może ograniczać się jedynie do powołania na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł tę konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. Kontrola opinii biegłego polega więc na sprawdzeniu prawidłowości - z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego - rozumowania przeprowadzonego

w opinii, które doprowadziło do wydania przez biegłego opinii o takiej, a nie innej treści (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1983 r. II SA 1302/83, ONSA z 1983 r., z. 2, poz. 106).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy tak I jak i II instancji bezkrytycznie przyjęły dokonane przez rzeczoznawcę majątkowego ustalenia, przyjmując je za prawidłowe, podczas gdy analiza operatu nie uzasadnia takiego stanowiska.

Przede wszystkim należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż nieruchomości, przyjęte przez rzeczoznawcę do ustalenia wartości rynkowej działki sprzed zmiany planu, nie są podobne do działki będącej przedmiotem wyceny, pomimo że są to działki rolne. Należy bowiem zauważyć, że powierzchnia tych działek w znacznym stopniu odbiega od wielkości powierzchni przedmiotowej działki. Przy czym dysproporcja jest w tym przypadku tak znacząca, iż nawet zastosowany przez biegłą współczynnik korygujący nie czyni ustalonej wartości bardziej wiarygodną. Biegła stwierdziła, że nie udało jej się ustalić transakcji, których przedmiotem byłaby działka o powierzchni zbliżonej do nieruchomości wycenianej. Jednak jak wynika z załączonego przez rzeczoznawcę do operatu zestawienia transakcji rynkowych nieruchomości gruntowych rolnych na terenie gminy, biegła ustalił również transakcje, których przedmiotem był obrót nieruchomości o znacznie mniejszym areale niż te, przyjęte do obliczeń. Cena tych działek w przeliczeniu na 1 ha była zdecydowanie wyższa. Przyjęcie do wyceny nieruchomości o tak dużej powierzchni, spowodowało faktycznie zaniżenie wartości nieruchomości sprzed zmiany jej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co niewątpliwie miało też wpływ na wysokość ustalonej przez organ opłaty.

Sąd podzielił również stanowisko strony skarżącej, iż należy ustalić w niniejszej sprawie, czy obostrzenia jakie wprowadził obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w obszarze Parku Krajobrazowego, w związku z możliwością zabudowy działki oraz okoliczność, iż zabudowa może być realizowana jedynie na określonej powierzchni nieruchomości, mogą mieć rzeczywiście wpływ na wartość nieruchomości. Dlatego też biegły powinien wypowiedzieć się w tym względzie.

Natomiast nie można się zgodzić z wyrażonym przez stronę skarżącą poglądem, iż nie są porównywalne z przedmiotową nieruchomością, działki o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkalno-usługową, skoro, jak słusznie wskazał organ II instancji, miejscowy plan dopuszcza na tym terenie możliwość zabudowy mieszkalnej wraz

z usługami, nawet jeżeli nie jest to funkcja podstawowa.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie zapadła po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić wskazane wyżej okoliczności istotne przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości i wydać decyzję w oparciu o kompletne i prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, a zwłaszcza dokonać oceny poprawności sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego.

W tej sytuacji, wobec naruszenia przez organy obu instancji art. 7 i 80 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.