Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 445/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 392, art. 399 ust.2, art.409 ust.4 pkt. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 445/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. i J. W. spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 31 stycznia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 stycznia 2022 r. znak KR.RUZ.4210.289.2021.MB utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 3 sierpnia 2021 r. znak KR.ZUZ.2.4210.195.2021.MD odmawiającą udzielenia K.spółka jawna pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością W.Sp. z o.o. [...], ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z terenu K.spółka jawna , w ilości Q ma* s - 0,0014 mł/s, Q śr. dob. - 39,43 mł na dobę, Q dop roczne - 11829 mł/ rok. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 399 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2021r., poz. 2233 z późn. zm.) "wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków". Starosta Chrzanowski na podstawie obowiązującej w dniu wydania decyzji ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 469 z późn. zm.), decyzją z dnia 6 października 2016r., znak: OŚR.6341.52.2016.AG.3, udzielił K.spółka jawna , pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] (obecnie W.Sp. z o.o.), poprzez Stację Zlewną zlokalizowaną w [...] przy ul. [...], ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska, powstających w procesie uboju i rozbioru drobiu, w ilości Q max h 5, 1 mł/h, Q śr. dob. 42 mł/dobę, Q dop roczne 11520 mł/rok. Art. 128 ust. 1 pkt 9) w/w ustawy stanowi o tym, że: "w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, albo z przepisów odrębnych". W związku z powyższym, w/w decyzją wówczas organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, zobowiązał podmiot do nieprzekraczania w ściekach przemysłowych dopuszczalnych wartości stężeń wskaźników substancji zanieczyszczających określonych dla azotu amonowego, azotu azotynowego, fosforu ogólnego oraz węglowodorów ropopochodnych. Starosta Chrzanowski nałożył również na podmiot obowiązek prowadzenia pomiaru oraz rejestracji ilości i jakości odprowadzanych ścieków, a także ustalił miejsce poboru próbek ścieków przemysłowych, tj. osadnik nr 2, stanowiący podczyszczalnię ścieków przemysłowych, zlokalizowany na działce ewidencyjnej [...] A obręb [...]. Użytkownik dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego winien był zatem pobierać próbki ścieków przemysłowych we wskazanym, w w/w decyzji Starosty Chrzanowskiego, miejscu, a także wykonywać badania jakości ścieków przemysłowych w zakresie wskaźników zanieczyszczeń określonym w/w decyzją oraz badania ilości ścieków przemysłowych, które beczkowozem dostarczane były wówczas do stacji zlewnej W.Sp. z o.o. tj. Grupowa Oczyszczalnia Ścieków przy ul. [...]. Przedstawione wyniki badań wskazywały na niewywiązywanie się z obowiązków wynikających z dotychczas obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ nie dotyczyły próbek ścieków przemysłowych pobranych w osadniku nr 2, zlokalizowanym na działce ewidencyjnej [...] A. obręb [...] ani też nie były wykonywane w zakresie określonym w/w pozwoleniem wodnoprawnym. Wobec powyższego w ocenie organu zaistniały przesłanki do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła K.spółka jawna (dalej jako skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego A. K.. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 399 ust. 2 ustawy prawo wodne w zw. z art. 7, 77 i 80 k. p. a. poprzez błędne przyjęcie, iż strona skarżąca nie wywiązała się z obowiązków wynikających z poprzednich zezwoleń, a w konsekwencji - iż nie zostały spełnione przesłanki udzielenia pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem. Wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 409 ust. 4 p. 5 ustawy prawo wodne w zw. z art. 407 ust. 1 ustawy prawo wodne w zw. z art. 7, 77 i 80 k. p. a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażająca się w przyjęciu, iż operat złożony przez stronę skarżącą nie spełnia wymogów merytorycznych i formalnych, a jako taki nie może być podstawą do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że Organ naruszył art. art. 399 ust. 2 ustawy prawo wodne w zw. z art. 7, 77 i 80 k. p. a. i błędnie uznał, iż strona skarżąca nie wywiązała się z obowiązków wynikających z poprzednich zezwoleń, a w konsekwencji - iż nie zostały spełnione przesłanki udzielenia pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem. Całkowicie pominął okoliczność i dowody świadczące o tym, że pomiar ilości i jakości ścieków pochodzących od wnioskodawcy był każdorazowo przeprowadzany przez W.Sp. z o.o. z siedzibą w C. [...], NIP [...] poprzez stację zlewną grupowej oczyszczalni ścieków w [...] położoną tamże przy ul. [...], a był on przeprowadzony każdorazowo przy przyjęciu beczkowozu wnioskodawcy do oczyszczalni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne (dalej jako p.w.), w szczególności art. 392, art. 399 oraz art.409 tej ustawy.

Zgodnie z art. 392 p.w. pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi albo do urządzeń kanalizacyjnych są wydawane z uwzględnieniem przepisów rozdziałów 1-4 w dziale IV tytułu III ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 399 ust. 2 p.w. wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków.

Z kolei w myśl art. 409 ust. 4 pkt 5 p.w. operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych, oprócz danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zawiera wyniki pomiarów ilości i jakości ścieków, jeżeli ich przeprowadzenie było wymagane. Operat wodnoprawny, pomimo że powinien być przygotowywany przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie doświadczenie nie jest opinią biegłego, lecz dokumentem prywatnym, który stanowi dowód podlegający ocenie także w trybie zasad ogólnych postępowania dowodowego, gdyż musi opierać się na prawidłowych, rzetelnych i dających się zweryfikować organowi i stronom postępowania danych dotyczących przedmiotu opracowania (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 2020 r. II OSK 2593/20).

Prawidłowa subsumpcja wymaga wpierw prawidłowo i jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie przedstawiał się on następująco.

W dniu 15 marca 2021 r. K.spółka jawna wystąpili do Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością W.Sp. z o.o. z siedzibą w C., ul. [...], [...], ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z terenu [...] [...] przy ul. [...] w [...]. Na wezwanie organu wniosek został uzupełniony. Wraz z wymaganą dokumentacją przedłożony został operat wodnoprawny datowany na luty-marzec 2021 r. sporządzony przez mgr inż. A. B.. (k. 1 administracyjnych akt sprawy). Z akt sprawy wynika, że przed złożeniem przedmiotowego wniosku skarżąca legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym wydanym na mocy decyzji Starosty Chrzanowskiego z dnia 6 października 2016 r. znak OŚR.6341.52.2016.AG3. W decyzji tej na adresata nałożono następujące obowiązki: prowadzenie pomiaru i rejestracji ilości i jakości odprowadzanych ścieków; pobór próbek do badań jakości odprowadzanych ścieków należy prowadzić w sposób opisany w pkt I .2 decyzji w regularnych odstępach czasu, stale w tym samym miejscu (osadnik nr 2) oraz jeden raz na pół roku, a pobrana próbka powinna być proporcjonalna do ilości wprowadzanych ścieków.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku. Nie chodzi przy tym o to, że nie prowadziła w ogóle badań wprowadzanych ścieków, lecz nie robiła tego w sposób wskazany we wspomnianej decyzji. Zatem ścieki nie pochodziły z osadnika nr 2, nie wykazano regularności ich dokonywania ani proporcjonalności do ilości wprowadzonych ścieków, a ponadto prowadzone były one w zakresie referencyjnym węższym, niż to wynikało z decyzji z 6 października 2016 r. W aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące na to, że skarżąca dokonywała pomiaru ilości i jakości ścieków w ten sposób, że pomiary te były przeprowadzane przez W.Sp. z o.o. przez stację zlewną grupowej oczyszczalni ścieków każdorazowo po przyjęciu beczkowozu do oczyszczalni. Takie badania były w istocie wykonywane (k. 126-198 administracyjnych akt sprawy), lecz zakres referencyjny badań nie pokrywał się z pkt I.2 decyzji z 6 października 2016 r. Poza tym nic nie wskazuje na to, aby próbki pochodziły, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z decyzji, z osadnika nr 2 (skoro były pobierane z beczkowozu). Brak też jest analizy wskazującej na proporcjonalność próbek do ilości odprowadzanych ścieków. Ponadto analiza dokumentacji (k. 126-198 administracyjnych akt sprawy) prowadzi do wniosku, że zakres referencyjny badań podyktowany był treścią umowy zawartej między skarżącą a W.Sp. z o.o. z 11 września 2019 r. Zgodnie z § 5 tej umowy (k. 270 administracyjnych akt sprawy) odbiorca ma prawo kontrolować skład jakościowy dostarczanych nieczystości ciekłych i obciążać dostawcę kosztami analiz jeśli nieczystości ciekłe będą przekraczały dopuszczalne ładunki zanieczyszczeń określone w załączniku nr 2 do umowy. Z kolei znajdujący się w aktach sprawy załącznik nr 2 do umowy (k. 250 i 254 administracyjnych akt sprawy) oraz faktycznie wykonywanych badań (k. 126-198 administracyjnych akt sprawy) wynika, że zakres referencyjny tego załącznika odbiega od zakresu badań, do których skarżąca została zobowiązana w uprzednio obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym.

Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne poza sporem pozostaje, że badania ścieków wprowadzanych na podstawie dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego nie były wykonywane w sposób opisany w tym pozwoleniu (t.j. pozwoleniu z 2016 r.). Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, że zastosowanie znajduje art. 399 ust. 2 p.w. Skutkiem braku wywiązania się z tego obowiązku są także braki operatu wodnoprawnego z 2021 r., który nie zawiera pomiarów ilości i jakości ścieków dokonywanych w wykonaniu obowiązku wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego z 2016 r.

Tym samym nie potwierdziły się zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego w sprawie i naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie pojawiły się także żadne wątpliwości dotyczące interpretacji treści normy prawnej, które uzasadniałyby zastosowanie art. 7a k.p.a., jak wskazano w skardze. Ustalenia faktyczne zarówno organu I, jak i II instancji były prawidłowe i znalazły wystarczające odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji.

W tym stanie rzeczy należało orzec na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.