Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1401/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art. 157 par. 2, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. i E.P. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii wniosku skarżącej Z.K. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1401/13 w zakresie kosztów postępowania postanawia odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1401/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.K.

i E.P. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r.,

nr [...] stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej drogę oznaczoną symbolem [...] w na odcinku dzielącym tereny oznaczone symbolami [...] wraz z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy biegnącymi wzdłuż tego odcinka drogi. Z protokołu z rozprawy wynika, że skarżąca Z.K. stawiła się po zamknięciu rozprawy na ogłoszeniu wyroku.

Pismem z dnia [...] r., nadanym w tym samym dniu w polskiej placówce operatora wyznaczonego Z.K. oraz E.P. wniosły

o uzupełnienie wydanego orzeczenia o rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania w postaci zasądzenia zwrotu wpisu sądowego, przy czym pismo to zostało podpisane jedynie przez Z.K.. W uzasadnieniu podniesiono, że Z.K. pomimo stawienia się w Sądzie w dniu [...] r. nie zdołała złożyć stosownego wniosku przed zamknięciem rozprawy, bowiem dotarła ona za późno do Sądu z powodu problemów komunikacyjnych, o czym poinformowała Sąd na sali rozpraw. Dalej podkreślono, że sprawa nie jest zawiniona przez skarżące, ale przez Urząd Miasta Czeladź, natomiast sytuacja materialna obu skarżących jest trudna, Z.K. utrzymuje się z alimentów, zaś E.P. - z renty inwalidzkiej.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 kwietnia 2014 r. skarżąca E.P. została wezwana do usunięcia braku formalnego wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r. poprzez podpisanie pisma

w siedzibie Sądu bądź nadesłanie odpisu wniosku własnoręcznie podpisanego przez skarżącą. Następnie pismem z dnia [...] r. Z.K. wyjaśniła, że co prawda zwróciła się do Sądu o zwrot wpisu występując w imieniu własnym i siostry E.P., jednak to ona uiściła należną opłatę sądową w całości. Ponownie wskazując uwagę na trudną sytuację zwróciła się z prośbą o zwrot kwoty

300 (trzysta) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pomimo wskazania w nagłówku pisma z dnia [...] r. imion, nazwisk i adresów obu skarżących, Sąd - biorąc pod uwagę wyjaśnienia Z.K. zawarte w piśmie z dnia [...] r. -doszedł do przekonania, że intencją podpisującej to pismo Z.K. było wniesienie wniosku jedynie w imieniu własnym. W związku z powyższym Sąd rozpoznał wniosek Z.K. o uzupełnienie wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1401/13.

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r.,

poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei w myśl art. 157 § 2 p.p.s.a. wniosek

o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3 przywołanego artykułu) – wówczas zapada w formie postanowienia. Art. 210 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku

o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Należy przy tym zaznaczyć, że wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów może być zamieszczony w skardze, w piśmie procesowym skierowanym do sądu, jak również może zostać złożony ustnie do protokołu rozprawy, jednak przed jej zamknięciem.

W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r. złożony został w terminie wskazanym w art. 157 § 1 p.p.s.a., natomiast skarżąca Z.K. do momentu zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów. Jak wynika z akt sprawy strona składająca wniosek została dwukrotnie pouczona przez Sąd o przysługującym jej uprawnieniu oraz o warunkach jego realizacji, pierwszy raz z piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 r. (pouczenie - pkt 7), doręczonym osobiście skarżącej w dniu 2 września 2013 r., a następnie

w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 18 lutego 2014 r. (pouczenie - pkt 5), które skarżąca otrzymała w dniu 21 lutego 2014 r. Zdaniem Sądu pokwitowanie przez skarżącą doręczenia jej pism z dnia 28 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 18 lutego 2014 r. stanowi jednocześnie dowód na pouczenie jej przez Sąd o skutkach niezgłoszenia najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia wniosku o przyznanie należnych kosztów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1239/11,

LEX nr 1152263). Powyższe oznacza, że Z.K. utraciła uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, bowiem w orzecznictwie podkreśla się, że jedynie

w przypadku braku pouczenia strony działającej bez fachowej pomocy prawnej skutek w postaci utraty tego uprawnienia nie wystąpi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt II OZ 411/07, niepubl.).

Co prawda Z.K. zgłosiła stosowny wniosek w piśmie procesowym

z dnia [...] r., nadanym w tym samym dniu w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu

[...] r., to jednak niewątpliwie wniosek ten został złożony po zamknięciu rozprawy, co przyznaje sama strona w piśmie z dnia [...] r. Żadne wcześniejsze pisma procesowe strony takiego wniosku nie zawierały, a skarżąca stawiła się w Sądzie - jak wynika z protokołu rozprawy z dnia [...] r. - po zamknięciu rozprawy na ogłoszeniu wyroku. Bez znaczenia jest fakt, czy niestawienie się na rozprawie było zawinione przez stronę czy też nie, stawiennictwo jest bowiem nieobowiązkowe, a termin określony w art. 210 § 1 p.p.s.a jest terminem prawa materialnego, zatem nie podlega przywróceniu na zasadach określonych w art. 86, 87 i 88 p.p.s.a.

Na marginesie poczynionych uwag wskazać jedynie należy, że w przypadku trudnej sytuacji finansowej skarżąca mogła zwrócić się w stosownym terminie do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości albo w części (np. z wpisu od skargi), o czym została ona pouczona

w piśmie z dnia [...] r. (pouczenie - pkt 4 i 6).

Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia

2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1401/13 o dodatkowe orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, skoro wniosek o zwrot kosztów został zgłoszony Sądowi po zamknięciu rozprawy, a więc z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 210 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.