Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2708/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A.D., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] przyznającą zasiłek celowy w miesiącu październiku 2013 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że Prezydent Miasta P., po rozpoznaniu wniosku A.D., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. przyznał zasiłek celowy w miesiącu październiku 2013 r. w wysokości [...] zł, w tym na dofinansowanie do [...] – [...] zł oraz na zakup [...] – [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, wysokość środków, którymi dysponował (w tym na zasiłki celowe) oraz jak nimi rozdysponował.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.D. kwestionując wysokość przyznanego zasiłku celowego i podkreślając swoją trudną sytuację życiową i finansową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż A.D. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Z uwagi na stan zdrowia ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, nigdzie nie pracuje, łączny uzyskiwany przez niego dochód – [...] zł nie przekracza zaś kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej uprawniającego do otrzymywania świadczeń pomocowych. Dużym obciążeniem budżetu domowego wnioskodawcy są wydatki na leczenie (około [...] zł miesięcznie) i opłaty mieszkaniowe ([...] zł miesięcznie).

W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, że przyznanie wnioskodawcy pomocy finansowej na podstawie art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) było słuszne. Organ odwoławczy przytoczył zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określone w powołanej ustawie z dnia 12 marca 2004 r. oraz stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i podkreślił, że przyznana stronie pomoc jest adekwatna do możliwości finansowych MOPS w P.. Organ zaznaczył także, że A.D. korzysta ze stałego wsparcia i z różnego rodzaju pomocy, organ pierwszej instancji wykazuje zatem troskę o jego dobro, czyniąc na miarę swoich możliwości zadośćuczynienie trudnej sytuacji życiowej. Rozpoznając zaś wniosek wzięto pod uwagę z jakiej pomocy wnioskodawca korzysta. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji wyjaśnił i rozważył wszelkie okoliczności sprawy, a ich ocena skonkretyzowana w decyzji jest prawidłowa. W sprawie nie przekroczono zatem granic uznania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało ponadto, że wbrew podnoszonym twierdzeniom A.D. brał czynny udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przed wydaniem decyzji miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A.D. zarzucając w szczególności, że organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podnoszonych w odwołaniu z dnia 20 sierpnia 2013 r. Skarżący podkreślił, że organ wadliwie wskazał, iż kwestionował on wysokość przyznanego zasiłku, w odwołaniu zarzucił on bowiem, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na przyszłość, co jest niezgodne z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący podkreślił, że wnioskiem z dnia 10 lipca 2013 r. zwrócił się o pomoc wskazując datę realizacji 5 sierpnia 2013 r. Tym samym zaskarżona decyzja jest wadliwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2013 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, określona w art. 7 kpa, która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 kpa, w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W postępowaniu administracyjnym wydanie każdego prawidłowego rozstrzygnięcia powinno zatem poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Organ administracji publicznej zobowiązany jest ponadto uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa.

Istota postępowania odwoławczego, prowadzonego w trybie art. 138 kpa, polega zaś na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że rozpoznając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć ją w całości i dokonać oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, po ponownym zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy i dokonaniu jego oceny. Organ odwoławczy musi ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Obowiązany on jest ponadto odnieść się szczegółowo do argumentacji strony podniesionej w odwołaniu. Może przy tym - jeżeli uzna to za konieczne - przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. narusza wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego.

Powołaną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., przyznającą A.D. zasiłek celowy w wysokości [...] zł w miesiącu październiku 2013 r., uznając że wskazana decyzja nie narusza prawa. Zauważyć tymczasem trzeba, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż we wniosku z dnia 10 lipca 2013 r. o przyznanie pomocy A.D. wskazał, iż zwraca się o pomoc na miesiąc sierpień 2013 r. Okoliczność powyższa podnoszona następnie była przez skarżącego w złożonym odwołaniu. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w żaden sposób nie odniosło się do powyższej kwestii, pomijając podnoszone w odwołaniu zarzuty. Organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego uznał, że decyzja organu pierwszej instancji, przyznająca pomoc na miesiąc październik 2013 r., jest zgodna z prawem, mimo iż we wniosku z lipca 2013 r., którym zwrócono się o pomoc, wskazano sierpień 2013 r. jako miesiąc przyznania stosownego świadczenia, a zgodnie z przepisem art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.

Zdaniem Sądu niewyjaśnienie wskazanych wyżej kwestii i nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów podnoszonych w odwołaniu uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 138 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe uwagi Sądu, wyczerpująco ustosunkuje się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu i wyjaśni należycie motywy podjętego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.