Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 542/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6043 Kinematografia
657
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 1 lit a), art 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Zofia Borowicz Zofia Przegalińska Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1861/10 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów o kinematografii 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 22 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1861/10 po rozpoznaniu skargi T S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 30 czerwca 2010 r., nr [...]w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów o kinematografii, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

T S.A. pismem z 7 kwietnia 2010 r., powołując się na art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm., dalej: u.s.d.g.), zwróciła się do Dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej (PISF) z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 132, poz. 1111 ze zm., dalej: ustawa o kinematografii). Według TVN S.A., powołany przepis, pozwala na odliczenie przez spółkę kontrolującą, zobowiązaną do dokonywania wpłat na rzecz PISF, zgodnie z art. 19 ust. od 1 do 5 ustawy o kinematografii, wpłat dokonanych w tym samym okresie rozliczeniowym na rzecz PISF przez spółkę kontrolowaną (zależną).

Dyrektor PISF decyzją z 12 maja 2010 r., Nr 89 dokonał interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii stwierdzając, że powyższy przepis należy rozumieć jako uprawniający podmiot kontrolujący w grupie kapitałowej, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, do odliczenia od kwoty, do której odprowadzenia jest zobowiązany z tytułu osiągania przez siebie przychodów wymienionych w art. 19 ust. 1-5 ustawy o kinematografii, kwot już odprowadzonych na rzecz PISF przez podmioty przez niego kontrolowane z tytułu osiągania przez nie przychodów wymienionych w art. 19 ust. 1-5 ustawy o kinematografii. Odliczenie takie jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy do przychodów podmiotu kontrolującego w grupie kapitałowej wliczane są przychody podmiotu kontrolowanego. W ocenie organu, w ramach grupy kapitałowej podmiot kontrolujący może odliczyć wpłaty dokonane na rzecz Instytutu przez podmioty kontrolowane, ale wyłącznie z tego samego tytułu wynikającego z art. 19 ust. 1-5 ustawy, z którego podmiot kontrolujący i kontrolowany dokonują wpłat na rzecz Instytutu.

TVN S.A. pismem z 28 maja 2010 r. wniosła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołanie od decyzji Dyrektora PISF, nie zgadzając się z wydaną interpretacją.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z 30 czerwca 2010 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie z powodu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zdaniem organu odwoławczego, o ile przy interpretacji przepisów prawa innych niż przepisy prawa podatkowego, właściwe są organy administracji publicznej i państwowe jednostki organizacyjne, gdy z normy prawnej lub zakresu zadań wynika właściwość tych organów lub jednostek organizacyjnych, o tyle w przypadku interpretacji prawa podatkowego - art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: Op. ) wskazuje jako organ właściwy ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, że Dyrektor PISF, wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 10 u.s.d.g., błędnie przyjął, że jest właściwy do wydania interpretacji dotyczącej art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii. W ocenie Ministra, organ pierwszej instancji zupełnie pominął okoliczność, że w związku z art. 19 ust. 10 ustawy o kinematografii interpretacja art. 19 ust. 6 tej ustawy dotyczy obowiązków podatkowych w zakresie podatku dochodowego. Przepis art. 19 ust. 10 ustawy o kinematografii stanowi bowiem, że wpłaty na rzecz PISF z różnych tytułów (w tym wpłaty przewidziane w art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii) są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia. Tym samym przepis art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, do którego odsyła art. 19 ust. 10 tej ustawy, ma bezpośredni wpływ na wysokość podatku dochodowego płaconego przez podmioty wymienione w art. 19 ust. 1-7. W związku z tym art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii należy uznać za przepis prawa podatkowego, za czym przemawia także treść definicji normatywnych pojęć "ustawy podatkowe" i "przepisy prawa podatkowego", zamieszczonych w art. 3 pkt 1 i 2 Op.

W konsekwencji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że Dyrektor PISF nie był organem właściwym do wydania interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, ponieważ w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego prawodawca ustanowił organami właściwymi Ministra Finansów, bądź podległe mu organy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę T.S.A. zauważył, że zgodnie z art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm., dalej: u.f.p.) PISF należy do sektora finansów publicznych jako państwowa instytucja filmowa. Instytut jest państwową osobą prawną utworzoną na podstawie ustawy o kinematografii, realizującą zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie kinematografii (art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o kinematografii). W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy, kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi filmowe, dystrybucję i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin, upowszechnianie kultury filmowej, promocję polskiej twórczości filmowej oraz gromadzenie, ochronę i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej. Przychodami Instytutu są m.in. wpłaty, o których mowa w art. 19 ust. 1 – 5, 6 i 7 ustawy o kinematografii (art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o kinematografii).

W ocenie Sądu, chociaż wpłaty powyższe należy traktować jako daniny publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p., to jednak nie odpowiadają one żadnej z postaci danin, o których mowa w art. 2 Op. Wpłaty te nie mieszczą się ani w definicji podatku, ani opłaty, ani niepodatkowego dochodu budżetu.

Zdaniem WSA, zasadniczą cechą różniącą omawiane wpłaty z ustawy o kinematografii od danin, do których mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, jest związanie tychże wpłat nie z budżetem państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz z faktem uczynienia z nich bezpośrednio dochodu państwowej osoby prawnej, jaką jest PISF. Wpłaty te należy traktować jako niepodatkowe należności, nie będące należnością budżetu. Organem właściwym do ich ustalenia i określenia nie jest organ podatkowy w rozumieniu art. 2 w związku z art. 13 Op. W konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii nie może nastąpić w trybie art. 14b i nast. Op. Interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii powinna być wydana na podstawie art. 10 ust. 1 u.s.d.g., a organem właściwym do jej wydania jest Dyrektor PISF.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, domagając się "uchylenia w części dotyczącej ustalenia organu właściwego do dokonania interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii" i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii w związku z art. 10 i 10a

u.s.d.g. poprzez błędne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej jest organem właściwym do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii;

b) art. 14b i następnych Op. poprzez uznanie, że wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, o którą wystąpiła T. S.A. nie może nastąpić w trybie przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących wydawanie interpretacji;

2) przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji kiedy nie nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ podniósł, że pojęcia "przepisów prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b ust.1 Op. nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zauważył, że art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii w związku z art. 19 ust. 10 tej ustawy, odsyłającym do interpretowanego przepisu i jednocześnie do przepisów o podatku dochodowym, ma bezpośredni wpływ na opodatkowanie podmiotów obowiązanych do ponoszenia wpłat na rzecz PISF, i dlatego powinien być uznany za przepis podatkowy. W kontekście art. 19 ust. 10 ustawy o kinematografii sposób interpretacji art. 19 ust. 6 tej ustawy ma wpływ na określenie obowiązków podmiotów zobowiązanych w zakresie podatku dochodowego.

Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że chociaż ustawa o kinematografii co do zasady nie należy do ustaw podatkowych, to jednak niektóre przepisy tej ustawy, w tym art. 19 ust. 6, powinny być uznane za prawo podatkowe w rozumieniu 14b § 1 Op. W konsekwencji organem właściwym do wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii powinien być Minister Finansów (dyrektor izby skarbowej).

W odpowiedzi T. S.A. wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie stwierdzić należy, że wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej okazał się niezasadny. Według TVN S.A., powodem odrzucenia skargi kasacyjnej miały być jej wady, polegające na: nie wskazaniu zakresu w jakim został zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, nieprawidłowym sformułowaniu podstaw kasacyjnych oraz niewłaściwym określeniu wniosku skargi kasacyjnej. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w żaden sposób nie wskazał, czy wyrok WSA został przez niego zaskarżony w całości, czy w części (organ wniósł skargę "(...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1861/10"). Wniosek kasacyjny dotyczył "(...) uchylenia zaskarżonego wyroku WSA z dnia 22 listopada 2010 r., (sygn. akt VI SA/Wa 1861/10) w części dotyczącej ustalenia organu właściwego do dokonania interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie", podczas gdy w sentencji wyroku Sądu pierwszej instancji nie znalazło się żadne ustalenie odnośnie organu właściwego do wydania interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, co wyłącza możliwość uchylenia "w tej części zaskarżonego wyroku". Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie wskazał w skardze kasacyjnej, czy przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie. Ponadto w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 14b Op. TVN S.A. podniosła, że wnoszący skargę kasacyjną nie tylko nie wskazał, który konkretnie paragraf powołanego przepisu został naruszony, ale odwołał się do nieokreślonych, dalszych przepisów ustawy. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., to Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie uwzględnił, że powołany przepis nie ma samodzielnego charakteru i określa wyłącznie kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego i w związku z tym nie może być przedmiotem odrębnego niezależnego zarzutu.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Jeżeli chodzi formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego daleka jest od doskonałości. Sposób jej skonstruowania istotnie może stwarzać wątpliwości co do zakresu zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji i treści wniosku kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej w jej petitum używa określeń nieprecyzyjnych i dopiero lektura jej uzasadnienia pozwalana ustalenie zakresu zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że użyte w petitum skargi kasacyjnej sformułowania "(...) wnoszę skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 22 listopada 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1861/10), uchylającego decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 czerwca 2010 r. w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji przepisów o kinematografii" oraz "(...) wnoszę o: uchylenie zaskarżonego wyroku WSA z dnia 22 listopada 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1861/10) w części dotyczącej ustalenia organu właściwego do dokonania interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie (...) w powiązaniu z końcową częścią ostatniego zdania uzasadnienia "(...) zwracam się z prośbą o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku.", oznacza, że organ zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości oraz wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Podniesione przez T. S.A. nieprawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych w zakresie zaniechania wskazania w petitum skargi kasacyjnej formy naruszenia prawa materialnego (zarzut naruszenia art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii), niedokładnego określenia naruszonego przepisu (zarzut naruszenia art. 14b Op.), czy też podanie wadliwej podstawy kasacyjnej (zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) nie uzasadniały odrzucenia skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że w przypadku, gdy tylko niektóre z zarzutów skargi kasacyjnej nie spełniają warunków formalnych, określonych w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w całości, gdyż nie ma podstaw odrzucenia skargi kasacyjnej w zakresie poszczególnych zarzutów. Wady formalne konkretnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej podlegają natomiast badaniu w ramach oceny ich zasadności.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej.

Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że istota problemu występującego w sprawie sprowadza się do tego, czy art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii jest przepisem prawa podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ustalenia i wnioski przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, który uznał, że art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii nie jest przepisem prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 1 Op.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Op przez przepisy prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Pod pojęciem ustaw podatkowych, w myśl art. 3 pkt 1 Op., należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych i osób trzecich. Ustawy podatkowe obejmują zatem następujące rodzaje danin publicznych: podatki, opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (art. 6 Op.). W Ordynacji podatkowej nie zdefiniowano pojęcia opłaty. W doktrynie opłaty zalicza się do danin publicznych o zróżnicowanym charakterze, z których część wykazuje większość cech podatku. Cechą wyróżniającą opłaty jest jej powiązanie z obowiązkiem konkretnego świadczenia wzajemnego ze strony podmiotu publicznoprawnego. Z kolei przez niepodatkowe należności budżetowe rozumie się niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych (art. 3 pkt 8 Op.). Z przytoczonych definicji danin publicznych, które obejmują ustawy podatkowe wynika, że wszystkie one stanowią dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu publicznego. Danina publiczna, która nie stanowi wspomnianego dochodu nie może zatem być traktowana jako regulowana ustawami podatkowymi, a w konsekwencji przepisy odnoszące się do takiej daniny nie są przepisami prawa podatkowego.

Polski Instytut Sztuki Filmowej (PISF) jest państwową osobą prawną, utworzoną na podstawie ustawy o kinematografii (art. 7 ust. 1). Mając na uwadze zadania realizowane przez PISF, stwierdzić należy, że jest on państwową instytucją filmową tworzącą sektor finansów publicznych (art. 9 pkt 13 u.f.p.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o kinematografii wpłaty, o których mowa w art. 19 ust. 1-5, 6 i 7 tej ustawy, stanowią przychód PISF. Wpłaty te będące, w myśl art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p., dochodami publicznymi nie stanowią dochodu budżetu państwa ani budżetu jednostki samorządu terytorialnego, lecz bezpośrednio dochód państwowej osoby prawnej (PISF). Już z tej przyczyny art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii nie może być traktowany jako przepis prawa podatkowego. Nie dotyczy on bowiem żadnej z wymienionych w art. 3 pkt 1 danin publicznych regulowanych ustawami podatkowymi, a co za tym idzie nie może stanowić przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Op. Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii jest elementem regulacji dotyczącej podmiotów zobowiązanych do uiszczania na rzecz PISF wpłat, o których mowa w art. 19 ust. 1-5 tej ustawy. Artykuł 19 ust. 6 ustawy o kinematografii jest jednym z przepisów określających obowiązek i sposób uiszczania przez przedsiębiorców danin publicznych, innych niż podatki, opłaty i niepodatkowe należności budżetowe, na rzecz PISF. Jak już wspomniano, powołany przepis nie dotyczy problematyki podatkowej, w tym nie określa konsekwencji podatkowych związanych z dokonywaniem wpłat na rzecz PISF.

Dodać należy, że przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie wyłącznie do danin będących podatkami, opłatami lub niepodatkowymi należnościami budżetowymi.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Z unormowania art. 10a ust. 4 u.s.d.g. wynika natomiast, że zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje Ordynacja podatkowa.

W rozpoznawanej sprawie wniosek T. S.A. dotyczył wydania pisemnej interpretacji art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, który jak wyżej ustalono nie jest przepisem prawa podatkowego. W związku z tym wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania tego przepisu należy do Dyrektora PISF.

Argumentację odnoszącą się do charakteru przepisu art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, dodatkowo wzmacnia regulacja wynikająca z art. 19 ust. 9 ustawy o kinematografii, który stanowi, że do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1-5, 6 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi PISF, a uprawnienia organu odwoławczego Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z powołanego przepisu wynika w sposób niewątpliwy, że do wpłat na rzecz PISF stosuje się jedynie odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej zatytułowanego "Zobowiązania podatkowe". Gdyby, jak twierdzi Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii był przepisem prawa podatkowego, zbędne byłoby odesłanie zawarte w art. 19 ust. 9 ustawy, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej byłby stosowane bezpośrednio. Należy także zauważyć, że przepisy dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego zostały zawarte w rozdziale 1a, działu II Ordynacji podatkowej – "Organy podatkowe i ich właściwość", natomiast odesłanie wynikające z art. 19 ust. 9 ustawy o kinematografii odnosi się wyłącznie do działu III. Oznacza to, że do wpłat, o których mowa w art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii nie znajdują zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej regulujące wydawanie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Niezależnie zatem od ustaleń dotyczących charakteru przepisu art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii, stosowanie

W związku z tym należy uznać za chybione stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że art. 19 ust. 6 ustawy o kinematografii jest przepisem prawa podatkowego, podlegającym interpretacji w trybie określonym w dziale II, rozdziale 1a Ordynacji podatkowe.

Z podanych przyczyny za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 14b Op., uściślony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako odnoszący się do art. 14b § 1 i 6 Op. Powyższej oceny nie zmienia podnoszona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego okoliczność, że interpretacja art. 19 ust. 10 ustawy o kinematografii wymaga odniesienia do art. 19 ust. 6 tej ustawy. Należy bowiem zauważyć, że wniosek TVN S.A. nie dotyczył interpretacji, art. 19 ust. 10 ustawy o kinematografii, ani skutków w sferze podatków wynikających z realizacji obowiązku uiszczenia na rzecz PISF wpłat, o których mowa w art. 19 ust. 1-5, 6 i 7 ustawy.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. podnieść należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a., prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

Strona wnosząca skargę kasacyjną wbrew obowiązkowi, wynikającemu z art. 176 p.p.s.a., w ogóle nie uzasadniła zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Już z tej przyczyny omawiany zarzut nie mógł być uznany przez Naczelny Sąd Administracyjny za stanowiący usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Ponadto należy zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma samodzielnego charakteru i w przypadku, gdy nie zostanie on powiązany z przepisem prawa materialnego, który został naruszony, to nie może on stanowić wyłącznej podstawy uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).