Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 409/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125 pkt 1 i 2, art. 126 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1 lutego 2010r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek "A" Spółki z siedzibą w G. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych-dwóch stawów rybnych na działce nr [...] w miejscowości G. gmina K. Do wniosku załączony został operat wodnoprawny dotyczący wykonania ww. urządzeń wodnych. Operat ten został uzupełniony przez wnioskodawcę stosownie do postanowienia organu z dnia 8 marca 2010r. Nadto w dniu 27 maja 2010r. rozpoznając wniosek wnioskodawcy o wydanie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch stawów rybnych na działce nr [...] w m. G., gm. K., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowanego wyżej opisanego przedsięwzięcia, uznając że nie ma podstaw przypuszczać, aby planowane przedsięwzięcie mogło w znaczący sposób wpłynąć na przedmiot ochrony w ostoi "R. D.."

Decyzją z dnia 26 sierpnia 2010r. Starosta, powołując się na przepisy art. 9 ust. 1pkt 19 lit.c oraz art. 122ust. 1pkt 3, art. 123ust. 2, art. 126, art. 131 ust. 1 i 2, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. nr 239 z 2005r., poz. 2019 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił udzielenia pozwolenia na wykonanie urządzeń wodnych- dwóch stawów rybnych o powierzchni 14.450m² (staw nr1) i 3.839m² (staw nr 2) oraz rzędnej 158m n.p.m. na działce nr [...] w miejscowości G., gm. K.

Organ I instancji ustalił, że działka, na której przewidywana jest realizacja przedsięwzięcia znajduje się w otoczeniu terenów rolnych i leśnych i jest użytkowana rolniczo. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego G. uchwalonego przez Radę Gminy w dniu 25 listopada 2005r., działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym jako 46.R,ZL (tereny rolnicze oraz lasy). Rzędna terenu w miejscu planowanej budowy stawów wynosi 165-170m n.p.m.

Na analizowanym terenie zaprojektowano dwa stawy:

- staw nr 1 o powierzchni lustra wody 14.450m²- o kształcie nieregularnego czworokąta i wymiarach maksymalnych : długości 150m i szerokości 95m,

- staw nr 2 o powierzchni lustra wody 3.839m²- o kształcie nieregularnego sześciokąta i wymiarach maksymalnych : długości 106m i szerokości 68m.

Organ I instancji ustalił, że w wyniku budowy stawów powstanie urobek (w ilości ok. 100 tys.m³. ze stawu nr 1 i 25 tys.m³ ze stawu nr 2), który ma zostać wykorzystany do wyrównania terenu na działce na której stawy zostaną wykonane oraz do rekultywacji działki nr [...], na której była prowadzona eksploatacja kruszywa, po uprzednim uzyskaniu decyzji dot. rekultywacji. Gdy cały urobek nie zostanie wykorzystany do rekultywacji gruntów, pozostała jego część zostanie zagospodarowana przez firmę budującą stawy. Stawy będą stanowić zamknięte, bezodpływowe zbiorniki wodne, niepołączone z innymi zbiornikami, niewymagające budowy urządzeń do poboru czy odprowadzania wód. Mają zostać napełnione wodami gruntowymi (przewidywana ilość wody potrzebna do napełnienia stawu nr 1 wynosi ok. 50 tys. m³ dla stawu nr 2 ok. 12 tys.m³).Wykonane badania budowy geologicznej wykazały, że na ww. działce poziom wody gruntowej zalega na głębokości ok. 8-9m p.p.t., a więc na rzędnej 162m n.p.m. Planuje się wykonanie dna stawów 4m poniżej lustra wody, tzn. do rzędnej 158 m n.pm. W projektowanych stawach zamierza się prowadzić ekstensywną hodowlę ryb karpiowatych (karpie, amury, tołpygi) w ilości ok. 500-1500kg ryb z hektara. Hodowla ta charakteryzować się będzie niezbyt gęstą obsadą i niezbyt intensywnym dokarmianiem nieprzetworzonymi ziarnami zbóż lub paszami granulowanymi. Do stawów wpuszczany będzie materiał zarybieniowy w postaci narybku (1-roczny) lub kroczka (2-letni). Odławianie ryb odbywać się będzie przy pomocy sieci lub poprzez wędkowanie. Konserwacja stawów polegać będzie na naprawianiu ewentualnych uszkodzeń skarp oraz odmulaniu dna zbiorników co 3-5 lat.

Organ I instancji powołał się nadto na wyżej wymienione postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 27 maja 2010r. oraz na pismo Wójta Gminy, który w piśmie z dnia 25 czerwca 2010r. przedstawił swoją opinię w sprawie, twierdząc, że realizacja przedsięwzięcia narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ I instancji zważył, że zgodnie z art. 125 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy i wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3;oraz gdy projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony (art. 126 pkt2).

Organ ustalił, że warunki korzystania z wód regionu wodnego oraz wód zlewni nie zostały opracowane.

Natomiast zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla m. G., gm. K. (uchwała nr [...] Rady Gminy) teren, na którym planowana jest budowa stawów rybnych oznaczony jest jako 46.R,ZL-przeznaczenie rolnicze oraz lasy. W karcie terenu dla tej strefy-karta nr 16, punkt 4.1-wskazano, że ochronie podlega rzeźba terenu. Rzędna w miejscu planowanej budowy stawów wynosi 165-170m n.p.m. Budowa stawów spowoduje powstanie głębokich wykopów (rzędna terenu wynosić będzie 158m n.p.m. czyli 7-12m niżej niż obecna rzędna terenu), z lustrem wody na głębokości 3-8m poniżej obecnej rzędnej terenu (łączna powierzchnia lustra wody wynosić będzie 18.289m²). Według organu taka ingerencja w środowisko niewątpliwie narusza w sposób istotny naturalną rzeźbę terenu, a tym samym zapisy miejscowego planu.

Organ I instancji powołując się na literaturę dot. budownictwa wodnego wskazał, że wykonanie stawów na potrzeby działalności rolniczej polegającej na hodowli ryb uzasadnia ingerencję w powierzchnię ziemi do głębokości 2,5m. Tymczasem na ww. działce planowane jest wykonanie stawów o rzędnej 158m n.p.m., a więc wykopy zostaną wykonane do 12 m w stosunku do istniejącej rzędnej terenu, co wiąże się ze znaczną ingerencją w zasoby środowiska, do których zaliczyć należy powierzchnię ziemi, kopaliny, zasoby wodne. Zgodnie z art. 101 Prawa ochrony środowiska, ochrona powierzchni ziemi polega na zapewnieniu jej jakości, w szczególności poprzez racjonalne gospodarowanie i ograniczenie zmian naturalnego ukształtowania. Planowana inwestycja wiąże się ze zmianą naturalnego ukształtowania terenu w wyniku wykonania głębokich wykopów (7-12m poniżej obecnego poziomu terenu). Urobek z wykonania obu stawów stanowić będą głównie piasek z żwiry, które zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005r., nr 228, poz. 1947 ze zm.) zaliczone zostały do kopalin pospolitych. Art. 15 Prawa geologicznego i górniczego jednoznacznie zabrania wydobywania kopalin wykonywanego inaczej niż jako koncesjonowana działalność gospodarcza. Koncesja określa rodzaj i sposób prowadzenia działalności oraz wymagania w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska. Zdaniem organu I instancji projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony środowiska w zakresie ochrony kopalin i powierzchni ziemi. Podobne stanowisko zajął Wójt Gminy w piśmie z dnia 25 czerwca 2011r.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka "A" w G. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem.

Decyzji z dnia 26 sierpnia 2010r. zarzucono:

a)naruszenie art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 ustawy-Prawo wodne,

b)naruszenie art. 126 pkt 1w zww z art. 125 pkt 3 ustawy-Prawo wodne,

c) naruszenie art. 81, 101, 125 i 126 ustawy-Prawo ochrony środowiska,

d) naruszenie art. 6 ust. 1 i 4 , art. 23 ust. 1 i 48 ustawy-Prawo geologiczne i górnicze.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że projektowany sposób korzystania z wody nie narusza ustaleń zawartych w planie miejscowym. Brzmienie art. 126 pkt 1 Prawa wodnego w sposób wyraźny stwierdza, iż chodzi o projektowany sposób korzystania z wody, a nie innych elementów środowiska naturalnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wzgląd na ochronę rzeźby terenu zdecydował o odmownej decyzji. Z analizy planu miejscowego dla terenu objętego planowana inwestycja wynika, że żadne ograniczenia co do sposobu korzystania z wody nie zostały wprowadzone. Istnieje konieczność precyzyjnego określenia ograniczeń prawa własności w planach miejscowych z uwagi na konstytucyjnie zagwarantowane prawo własności. Zatem wymogi dotyczące ochrony rzeźby terenu nie mogą odnosić się do projektowanego sposobu korzystania z wody. Ponadto projektowana działalność nie zmierza do zmiany przeznaczenia gruntów przewidzianego w planie miejscowym z rolniczego na nierolniczy, gdyż stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi są grunty (...) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa. Zatem nie można uznać aby projektowana działalność była niezgodna z planem miejscowym.

Odwołujący zarzucił również, że Starosta w sposób nieuprawniony powołał się na stanowisko zaprezentowane przez Wójta Gminy z dnia 25 czerwca 2010r. i wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Gd 550/2008 w którym Sąd powołując się na przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji podniósł, że przepis ten wyklucza możliwość powołania się przy wykładni zapisów planu na inne dokumenty, które w żaden sposób nie mogą być zaliczone do źródeł prawa

Ponadto skarżąca podniosła, że brak jest w obowiązujących przepisach uregulowania dotyczącego dopuszczalnej głębokości stawów hodowlanych i definicji legalnej stawu rybnego. Nie sposób zatem sformułować wiążących wymagań prawnych w tym względzie, co czyni organ I instancji. Organ ten przekroczył też swoje umocowanie ustawowe, odmawiając udzielenia pozwolenia wodnoprawnego o rzędnej 158m n.p.m., w sytuacji gdy Spółka wniosła o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych dwóch stawów, o konkretnej powierzchni lustra wody i konkretnych wymiarach.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że całkowicie nieuzasadniony jest pogląd, że inwestycja nie spełnia wymogów ochrony środowiska Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w ramach przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 karta informacyjna była przedmiotem oceny przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Niezrozumiałe jest odwołanie się do przepisu art. 101 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że ochrona powierzchni ziemi polega na zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności przez m.in. racjonalne gospodarowanie i ograniczenie zmian naturalnego ukształtowania. Treść tego przepisu nie pozwala na skonstruowanie szczegółowych i konkretnych wymogów dotyczących ochrony powierzchni ziemi, lecz pozwala tylko na wyznaczenie kierunku interpretacji przepisów, które w sposób szczegółowy regulują przedmiotowe zagadnienie. Niemniej jednak w przypadku planowanej inwestycji nie sposób uznać, by powierzchnia ziemi pogorszyła swoją jakość poprzez nieracjonalne gospodarowanie, gdyż chodzi o wykorzystanie jej na potrzeby hodowli ryb- w zgodzie z rolnym przeznaczeniem gruntów. Wiąże się to ze zmianą ukształtowania powierzchni ziemi, co jednak nie stoi w sprzeczności z art. 101 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, który mówi o ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania, a nie o wyłączeniu zmian naturalnego ukształtowania.

Nie sposób też się zgodzić z twierdzeniem organu, że z przedłożonych dokumentów wynika, iż na działce nr [...] występuje nieudokumentowane złoże kopaliny pospolitej. Stosownie do art. 6 ust. 4 Prawa geologicznego i górniczego celem odkrycia kopaliny niezbędne jest wykonanie prac geologicznych polegających na ich poszukiwaniu, co wymaga uzyskania koncesji (art. 15 ust. 1 pkt 1). Na przedmiotowym terenie, z ustaleń dokonanych przez skarżącą wynika, że takie prace nie były prowadzone i żadne złoża kopaliny nie zostały odkryte. Stosownie do art. 48 ww. ustawy udokumentowane złoża kopalin uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Ww planie dla terenu objętego planowaną inwestycją brak jest informacji o występowaniu złoża kopaliny. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił występowanie kopaliny na podstawie załączonego do wniosku dziennika wierceń sporządzonego na podstawie wykonania jednego otworu. Twierdzenie organu co do występowania złoża kopaliny są więc całkowicie bezpodstawne. W konsekwencji bezpodstawna jest odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego ze względu na konieczność ochrony złóż kopaliny. Wskazano również, że decyzja odmowna może zostać wydana tylko wtedy gdy projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony środowiska. Natomiast organ I instancji skupił się na tym czy wykonanie urządzenia wodnego będzie spełniało wymagania ochrony środowiska.

Powołując się na powyższe skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek z art. 126 Prawa wodnego, które uzasadniałyby wydanie decyzji odmownej.

Wojewoda decyzją z dnia 24 lutego 2011r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił zasadnicze motywy rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zarzuty odwołania.

Organ II instancji wskazał, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji wśród przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia przez Starostę jest ustalenie, że projektowany sposób korzystania z wody jest sprzeczny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z zapisami planu budowę stawów zaplanowano na terenie o przeznaczeniu rolniczym i leśnym (46.r.ZL), w karcie terenu nr 16 dla tej strefy w pkt 4.1 wskazano, że ochronie podlega rzeźba terenu.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że grunty pod stawami pozostają gruntami rolnymi, a więc lokalizacja stawów nie narusza zapisów planu w zakresie wykorzystania terenu, jednakże zapis planu, że ochronie podlega rzeźba terenu, nie pozwala na wykonanie stawów. Wykonanie głębokich wykopów (7-12m) z lustrem wody na głębokości 3-8m poniżej obecnej rzędnej terenu narusza w sposób istotny naturalną rzeźbę terenu, a tym samym zapisy planu. Wojewoda powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2008r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 952/08 (lex nr 517964). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że m.in. "Z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 19 grudnia 2006r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego wynika zakaz uszkadzania lub przekształcania obszaru oraz wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Zdaniem Sądu zakazy te nie mogą być utożsamiane z zakazem wykonywania prac ziemnych związanych z realizacją obiektu budowlanego. O uszkadzaniu lub przekształcaniu obszaru bądź zniekształcaniu terenu można mówić w przypadku takich prac jak: niwelacja wzgórza, wykopanie stawu, zmiana biegu rzeki, wycięcie lasu. Nie można natomiast kwalifikować jako uszkadzania lub przekształcania terenu prac służących do realizacji obiektu budowlanego, takich jak wykopy pod fundamenty". Tak więc, jak uznał Wojewoda, udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie stawów sprzeczne byłoby z ustaleniami planu miejscowego, przewidującego, że ochronie podlega rzeźba terenu".

Natomiast pozostałe ustalenia Starosty nie mogły, według organu II instancji, stanowić podstawy dla odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawanego. Wywód dot. głębokości stawów nie znajduje uzasadnienia w przypadku stawów kopanych, w których nie przewiduje się wymiany wody. Również sugestia dot. naruszenia przepisów art. 81 i 101 ustawy-Prawo ochrony środowiska w kontekście ochrony powierzchni ziemi – zagadnienia jak najlepszej jej jakości poprzez racjonalne gospodarowanie i ograniczenia zmian naturalnego ukształtowania, wobec zachowania rolniczego sposobu użytkowania gruntów rolnych jest nieuzasadniona. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał również wywody organu I instancji dot. występowania na działce nr [...] nieudokumentowanego złoża kopaliny pospolitej i w konsekwencji konieczności uzyskania koncesji na ich wydobywanie. Wskazano, że wniosek dotyczył udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, na których budowę inwestor będzie musiał również uzyskać pozwolenie budowlane, nie dotyczył natomiast wymagającej uzyskania koncesji zgody na wydobywania kopaliny pospolitej.

Ustosunkowując się do zarzutu, że Starosta w sposób nieuprawniony odwołał się do stanowiska Wójta Gminy, to w uzasadnień decyzji organ I instancji powołał się na nie jako na opinię, a nie wykładnię zapisów planu miejscowego. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu, że Starosta dodając w sentencji decyzji, że chodzi o stawy rybne o rzędnej 158m n.p.m. przekroczył swoje umocowanie ustawowe, albowiem rzędna dna stanowi istotny element charakteryzujący planowane urządzenie wodne.

Organ II instancji wskazał, że w jego ocenie przedstawione naruszenie przepisów prawa materialnego nie miały wpływu na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka "A" w G. zarzuciła naruszenie przepisu art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 oraz art. 125 pkt 2 Prawa wodnego i wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał przepis art. 126 Prawa wodnego stanowiący, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się , jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2 lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3;

2) przewidywany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, przy czym stosownie do art. 125 ustawy:

Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;

2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy;

3) wymagań ochrony zdrowia, ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.

Skarżąca podniosła, że art. 126 pkt 1 Prawa wodnego wyraźnie stwierdza, że chodzi o projektowany sposób korzystania z wody, a nie innych elementów środowiska naturalnego, a zatem odmawia się wydania pozwolenia wodnoprawnego tylko wtedy gdy projektowane korzystanie z wody narusza ustalenia zawarte w miejscowym planie. Z analizy planu dla terenu objętego inwestycja wynika, że żadne ograniczenia co do sposobu korzystania z wody nie zostały wprowadzone.

Projektowana działalność nie zmierza również do zmiany przeznaczenia gruntów z rolniczego na nierolniczy, a więc nie można uznać, aby działalność ta była niezgodna z miejscowym planem.

Odnosząc się do uzasadnienia decyzji organów obu instancji, w których powołały się one na ustalenia szczegółowe zawarte w karcie 16 w pkt 4.1 i uznały, że budowa stawów rybnych poprzez wykonanie głębokich wykopów (7-12m) z lustrem wody na głębokości 3-8m poniżej obecnej rzędnej terenu narusza w sposób istotny naturalną rzeźbę terenu, a tym samym zapisy planu miejscowego skarżąca podniosła, że zapisy te nie wykluczają realizacji planowanej inwestycji. Skarżąca powołała się na komentarz do art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Komentarze Becka. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcja prof. Z Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 56 i nast.), podkreślając, że ograniczenia zamieszczone w prawie miejscowym nie mogą być interpretowane rozszerzająco (...) mimo często używanych w planach miejscowych sformułowań dopuszcza się zezwala się nie można ich interpretować jako wprowadzenie enumeratywne wskazanych zachowań dozwolonych właścicielowi, wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń planu. Wskazano, że przepisy planu miejscowego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Nie przewiduje się zamieszczania w planie miejscowym informacji, zaleceń ani innych niewiążących sugestii dla potencjalnego inwestora. Zapis w planie, że "ochronie podlega rzeźba terenu" nie stanowi zakazu ani kategorycznego ograniczenia. W ocenie skarżącej jest to tylko wyraz niewiążącej sugestii dla inwestora. W sprawie cyt. przez organ II instancji wyraźnie przewidziano zakaz uszkadzania lub przekształcania obszaru oraz wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca.

Skarżąca podniosła również, że plan miejscowy w zasadzie dopuszcza prowadzenie prac, które zmieniają rzeźbę terenu. Z § 5 pkt 3.0 ppkt 10 rozdziału 10 dotyczącego ustaleń ogólnych planu wynika, że dla obszaru objętego planem określa się następujące ustalenia ogólne dla poszczególnych grup funkcji "R,ZL- Tereny rolnicze i lasy

a)obowiązujące lub wiodące funkcje i obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania terenu: uprawy rolne, zalesiania,

b)dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu: zalesiania, lokalizacja infrastruktury technicznej, lokalizacja rowów i urządzeń melioracyjnych, lokalizacja dróg gruntowych, dojazdowych i wewnętrznych, przebudowa systemu drenarskiego i cieków powierzchniowych zapewnieniem niezakłóconego przepływu;

c)wykluczone formy zabudowy i zagospodarowania terenu:

likwidacja rowów i urządzeń melioracyjnych, lokalizacja ogrodów działkowych, likwidacja oczek wodnych i wód otwartych, likwidacja skupisk zieleni, lokalizacja nowej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej.

Skarżąca podniosła, że skoro dopuszczalna jest lokalizacja rowów i urządzeń melioracyjnych, przebudowa systemu drenarskiego, a więc prac zmieniających rzeźbę terenu, to nie sposób uznać, by prace podobnego typu były zabronione.

Podsumowując skarżąca wskazała, że brak jest przesłanek z art. 126 Prawa wodnego, które uzasadniałoby wydanie decyzji odmownej oraz podtrzymała pozostałą argumentację przedstawioną w odwołaniu w szczególności zakresie projektowanej głębokości stawów oraz braku złoża kopaliny na przedmiotowym terenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozpoznając sprawę organy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem rozpoznania przez organy administracji był wniosek skarżącej z dnia 1 lutego 2010r. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych –dwóch stawów rybnych na działce nr [...] w miejscowości G., gmina K. Dla terenu planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego G., zgodnie z uchwałą Nr [...] rady Gminy z dnia 25 listopada 2005r., opublikowany w Dz. Urz. Woj. [...]. Wybudowanie urządzeń wodnych w postaci stawów rybnych wiąże się z wykorzystywaniem wód. Zatem pozwolenie wodnoprawne, którego przedmiotem jest zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych jest sposobem zagospodarowania terenu, zaś każda taka decyzja kształtująca wykorzystanie terenu musi być zgodna z planem miejscowym

Zgodnie z powoływanym przez organy przepisem art. 125 pkt 2 ustawy pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 126 ust. 1 wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pk1, tj. w rozpoznawanej sprawie jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że zapis planu zawarty w karcie terenu nr 16 pkt 4.1nie pozwala na wykonanie stawów opisanych w operacie wodnoprawnym oraz w jego uzupełnieniu złożonym w trakcie postępowania administracyjnego. Zapis ten stanowi, że ochronie podlega rzeźba terenu. Według organu wykonanie opisanych w uzasadnieniu decyzji stawów narusza w istotny sposób rzeźbę terenu. Tym samym projektowany sposób korzystania z wody narusza postanowienia planu, gdyż narusza rzeźbę terenu podlegającą ochronie z mocy przepisu planu

Przepis art. 126 pkt 1 Prawa wodnego przewiduje zatem odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji gdy projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wywodził, że żadne ograniczenia co do sposobu korzystania z wody nie zostały wprowadzone do planu miejscowego a nadto, że cyt. przepis odnosi się do projektowanego sposobu korzystania z wody, a nie innych elementów środowiska naturalnego. Skoro odmawia się wydania pozwolenia wodnoporawnego tylko wówczas gdy projektowany sposób korzystania z wody narusza postanowienia planu, to brak postanowień w planie dot. sposobu korzystania z wody powoduje, że wymogi dotyczące rzeźby terenu nie odnoszą się do projektowanego sposobu korzystania z wody. Nadto plan nie wprowadza żadnych zakazów ani nakazów dotyczących ochrony rzeźby terenu, a sformułowanie planu jest jedynie wskazówką interpretacyjną, sugestią przy stosowaniu jego zapisów.

W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zważyć należy, że zgodnie z postanowieniami obszar przedmiotowej działki nr [...] jest położony na terenie oznaczonym jako tereny rolnicze i lasy (46.R,ZL). Budowa urządzeń wodnych –dwóch stawów, co zasadnie ustaliły organy administracji, nie zmienia przeznaczenia rolniczego tego terenu. Jednakże nawet przy zachowaniu rolniczego przeznaczenia działki nr [...], rzeźba terenu podlega ochronie z mocy cytowanego wyżej postanowienia planu. Treść ww. przepisów art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 Prawa wodnego nie oznacza, że projektowany sposób korzystania z wody może naruszyć tylko wówczas ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy plan taki zawiera postanowienia dotyczące sposobu korzystania z wody, czy też ograniczenia w tym zakresie. Przepis art. 125 pkt 2 Prawa wodnego jednoznacznie stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie celem korzystania z wód jest wykonanie dwóch stawów rybnych (po napełnieniu ich wodami gruntowymi). Korzystanie z wody w niniejszej sprawie oznacza więc napełnienie wodą gruntową dwóch stawów rybnych, po ich wykopaniu. Taki sposób wykorzystania wody w konsekwencji spowoduje naruszenie naturalnej rzeźby terenu (zmianę ukształtowanie powierzchni ziemi). Wprawdzie zapisy planu nie zawierają wyraźnego zakazu ani nakazu dotyczącego przekształcania obszaru objętego planem oraz wykonywania prac zniekształcających rzeźbę terenu, to rozważyć należało czy zapis planu dotyczący ochrony rzeźby terenu może mieć bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Ochrona (w rozpoznawanej sprawie rzeźby terenu) oznacza pozostawienie jej w stanie nienaruszonym lub mało zmienionym, z uwzględnieniem dopuszczonych i wymienionych w części ogólnej planu urządzeń. Organy obu instancji w sposób szczegółowy uzasadniły na czym polega naruszenie rzeźby terenu w sposób istotny i zniekształcenie powierzchni terenu poprzez wykopanie stawów. Mianowicie w niniejszej sprawie budowa stawów rybnych będzie poprzedzona wykonaniem głębokich wykopów (7-12m) z lustrem wody na głębokości 3-8m poniżej obecnej rzędnej terenu.

Sąd uznał, że wykładnia cytowanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z treścią przepisu art. 125 pkt 2 w zw. z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, jest prawidłowa. Podkreślić należy, że powyższe ustalenie zostało dokonane po szczegółowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przedmiotu wniosku z dnia 1 lutego 2010r. Ustalenia te umożliwiły ujawnienie okoliczności określonych w art. 126 pkt 1 prawa wodnego. Zatem decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest zgodna z prawem. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organów instancji, że wykonanie urządzeń objętych wnioskiem skarżącej z dnia 1 lutego 2010r. narusza ustalenia planu miejscowego. Organ II instancji dokonał więc w sposób prawidłowy wykładni zapisów planu i prawidłowo zastosował przepisy art. 125 pkt 2 i art. 126 pkt 2 Prawa wodnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.