Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 549/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

W dniu 15 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał w niniejszej sprawie dwa postanowienia: o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego oraz o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wpisu sądowego.

Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi z uzasadnieniem i pouczeniem co do sposobu i terminu jego zaskarżenia A. W. odebrała osobiście 10 marca 2008 r. W piśmie przewodnim dołączonym do przesłanego odpisu orzeczenia błędnie wskazano sygnaturę sprawy - I SA/Łd 548/07, zamiast I SA/Łd 549/07.

W dniu 17 marca 2008 r. A. W. wniosła "zażalenie" na postanowienie z dnia 15 lutego 2008 r. domagając się jego zmiany bądź uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w celu właściwego ustalenia wpisu sądowego od skargi. Podniosła, iż zakwestionowane orzeczenie zostało wydane bez pouczenia co do możliwości jego zaskarżenia i doręczone 10 marca 2008 r. z osobnym pouczeniem do sprawy oznaczonej sygnaturą I SA/Łd 548/07. Skarżąca argumentowała, iż w jej ocenie Sąd niezasadnie rozdzielił wniesioną skargę i zarejestrował ją pod różnymi sygnaturami, co skutkowało określeniem wpisu sądowego w nieprawidłowej wysokości.

Ponieważ strona nie wskazała, którego postanowienia dotyczy złożony środek, zarządzeniem z 20 marca 2008 r. wezwana została do wyjaśnienia powyższej niejasności.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podała, iż zaskarżyła postanowienie o odrzuceniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Postanowienie o odrzuceniu skargi należy do kategorii orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strona może doprowadzić do wzruszenia rozstrzygnięcia tego rodzaju wnosząc skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe pismo strony, mimo iż zostało nazwane zażaleniem, należało potraktować jako skargę kasacyjną. Podkreślić raz jeszcze należy, iż złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi jest niedopuszczalne, gdyż właściwym środkiem zaskarżenia, przewidzianym w ustawie, jest skarga kasacyjna.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. W odróżnieniu od zażalenia, ustawodawca zastrzegł co do tego środka dodatkowe wymogi dotyczące jego formy i treści, w tym obowiązek sporządzenia przez osobę dysponującą fachową wiedzą prawniczą, stanowiąc w art. 175 § 1 p.p.s.a., iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach podatkowych, także przez doradcę podatkowego (art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a.). Wyjątek w tym zakresie przewiduje § 2 powołanego przepisu, w którym zwolniono od przedmiotowego obowiązku: sędziów, prokuratorów, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz profesorów lub doktorów habilitowanych nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Zwolnieniu podlegają też przypadki wniesienia skargi kasacyjnej przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca, pomimo pouczenia, sporządziła skargę kasacyjną osobiście. Nie wykazała jednocześnie, iż odpowiada jednemu z warunków uzasadniających zastosowanie wyłączenia od obowiązku przymusu adwokacko – radcowskiego. W tej sytuacji, w oczywisty sposób środek sporządzony w niniejszej sprawie nie odpowiadał ustawowym wymogom.

Konsekwencją naruszenia przepisu art. 175 § 1 ustawy jest uznanie, iż środek zaskarżenia został sporządzony przez osobę nieuprawnioną i jako taki winien być uznany za niedopuszczalny.

Sąd przyjął, iż A. W. została pouczona o sposobie wniesienia środka odwoławczego. W dniu 10 marca 2008 r. skarżąca otrzymała, wraz z odpisem postanowienia o odrzuceniu skargi i jego uzasadnieniem, pismo zawierające stosowne wyjaśnienie, jak prawidłowo należy złożyć skargę kasacyjną. Faktem jest, iż w piśmie przewodnim z dnia 19 lutego 2008 r., sporządzonym przez sekretariat Sądu, omyłkowo wskazano sygnaturę akt innej sprawy. Podkreślić jednak należy, iż 15 lutego 2008 r. Sąd wydał tylko jedno postanowienie z uzasadnieniem - w niniejszej sprawie. W sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 548/07 zapadło w tym dniu orzeczenie o odmowie zawieszenia postępowania, które jako niezaskarżalne nie zawierało uzasadnienia, i którego odpis z odpowiednim pouczeniem został stronie doręczony. Tym samym uznać należało, iż skarżąca została prawidłowo pouczona co do trybu zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi.

Skutki procesowe wniesienia skargi kasacyjnej z uchybieniem, między innymi przepisom dotyczącym formy, określa art. 178 p.p.s.a. stanowiąc, iż w takiej sytuacji złożony środek, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej argumenty, Sąd rozstrzygnął jak w sentencji.

J.Z.