Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1998/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1998/13 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r., sprawy ze skargi A. D., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 8 października 2013 r. Nr [...], w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr EA/72400-10/13 na podstawie art.34 § 1 oraz § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.Dz.U. z 2012 r. poz.1015) Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił odmówić uznania zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego A. D. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku w/wymienionego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], w dniu 5 lipca 2013 r. doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, a zobowiązany powołując się na treść art. 33 pkt 8 oraz 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarzucając zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niewskazanie w tytule wykonawczym środka egzekucyjnego oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów zawartych w art. 27 u.p.e.a . Zd. organu zgłoszone zarzuty są nieuzasadnione. Organ podkreślił, że na podstawie w/w tytułu wykonawczego w prowadzonej egzekucji nie został zastosowany żaden środek egzekucyjny, a tym samym nie może być mowy o jakiejkolwiek jego uciążliwości.. Nieuzasadnionym jest także, zd. organu, stanowisko zobowiązanego , że w tytule wykonawczym nie został wskazany żaden środek egzekucyjny, albowiem w przedmiotowym tytule na stronie drugiej, w części G, po prawej stronie obok pól 66, 67, 68 (klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji) są wskazane, wymienione środki egzekucyjne przewidziane w egzekucji administracyjnej. Organ nie znalazł także podstaw do uznania się niewłaściwym do prowadzenia egzekucji (art. 33 pkt 9 u.p.e.a), wskazując, iż zarówno rodzaj dochodzonych należności (zryczałtowany podatek dochodowy przychodów z innych źródeł) , jak i właściwość miejscowa, ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego, czynią go właściwym do prowadzenia przedmiotowego postepowania egzekucyjnego. Co do zarzutu polegającego na niespełnieniu wymogu z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez nie wskazanie w tytule wykonawczym pracodawcy, który zatrudnia zobowiązanego organ I instancji stwierdził, że nie można było podać tego adresu, albowiem wierzyciel nie miał aktualnej wiedzy, gdzie zobowiązany pracuje w dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Ponadto organ podkreślił, ze wskazanie przez wierzyciela pracodawcy, który zatrudnia zobowiązanego pełni role pomocniczą w postępowaniu egzekucyjnym i nie przesądza ani o jego zasadności, ani o jego skuteczności.

Na postanowienie to zobowiązany A.D. złożył zażalenie, w którym zarzucił, że organ I instancji nie rozpatrzył w ustawowym terminie zarzutów przez niego zgłoszonych, a ponadto zarzucił, że w polu 16 tytułu wykonawczego nie został wskazany jego pracodawca, chociaż organ podatkowy dysponuje wieloma informacjami, które mogą być podstawą określenia pracodawcy oraz jego adresu. Ponadto w zażaleniu wniesiono o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia, z uwagi na ciężką sytuację materialną.

Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 34 w zw. art. 33 i art. 17 i art. 18 oraz art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.Dz. U. z 2012r., poz. 1015- dalej u.p.e.a) i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.); Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszym rzędzie przywołał treść art. 33 u.p.e.a. oraz wskazał, że w przedmiotowej sprawie wierzyciel nie wyraził swojego stanowiska w oddzielnym postanowieniu, ponieważ było to bezprzedmiotowe, skoro wierzyciel i organ egzekucyjny to ta sama jednostka organizacyjna, ten sam podmiot. Następnie po przywołaniu treści 27 u.p.e.a. organ wskazał, że przepis ten określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, a organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w tym przepisie, zaś w przypadku niespełnienia tych wymogów organ ten nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Jednym z elementów, które powinien zawierać tytuł wykonawczy jest wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. Organ podkreślił, że określenie pracodawcy i jego adresu nie jest obligatoryjnym elementem tytułu wykonawczego i następuje tylko wtedy kiedy wierzyciel w momencie wystawienia tytułu wykonawczego posiada taką informację. Brak tego elementu nie skutkuje niedopuszczalnością egzekucji. Skoro zaś w momencie wystawiania przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel nie posiadał informacji gdzie zobowiązany pracuje to w takiej sytuacji nie miał obowiązku umieszczania takiej informacji w tytule wykonawczym. Co do zarzutu niezałatwienia sprawy zarzutów w ustawowym terminie organ odwoławczy , po przeprowadzeniu szczegółowej analizy okoliczności sprawy, stwierdził, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło bez przekroczenia terminu wyznaczonego przez organ egzekucyjny do załatwienia sprawy. Co do zarzutu, iż w zaskarżonym postanowieniu, w sentencji, nie wskazano dokładnie jakie zarzuty uznano za bezzasadne i nie powołano także art. 33 ze wskazaniem konkretnych punktów których dotyczą zarzuty organ odwoławczy wskazał, że uchybienie to nie skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia, bowiem z treści jego uzasadnienia można jednoznacznie wywnioskować, które zarzuty były rozpatrywane. Odnosząc się zaś do wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia organ wyjaśnił, iż wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Zgodnie bowiem z art. 1 a pkt 15 u.p.e.a. przez wstrzymanie czynności egzekucyjnych rozumie się wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Tymczasem z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny nie zastosował żadnego środka egzekucyjnego.

W skardze od powyższego postanowienia, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A.D., zarzucając naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 36 § 1 Kpa w zw . art. 18 u.p.e.a. , domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podkreślając , iż ocena czy sprawa zarzutów na postępowanie egzekucyjne została załatwiona w ustawowym terminie nie ma wpływu na ocenę prawidłowości samego postanowienia w sprawie zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.Dz. U. z 2012r., poz. 1015- dalej u.p.e.a) zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułów wykonawczych. Podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawiera art. 33 tej ustawy, enumeratywnie je wymieniając .Art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa wart. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W przedmiotowej sprawie wierzyciel nie wyraził swojego stanowiska w oddzielnym postanowieniu, ponieważ, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, wydanie takiego postanowienia było bezprzedmiotowe, skoro, wierzyciel i organ egzekucyjny to ta sama jednostka organizacyjna, ten sam podmiot.

W nin. sprawie sporne pozostawały kwestie spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. oraz niezałatwienia sprawy zarzutów na postępowanie egzekucyjne w ustawowym terminie. W tym miejscu wskazać zatem należy, iż art. 27 u.p.e.a. określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w art. 27 § l i 2 u.p.e.a., a w przypadku niespełnienia tych wymogów organ ten nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Jednym z elementów, które powinien zawierać tytuł wykonawczy jest wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. Stwierdzić jednak należy, iż określenie pracodawcy i jego adresu nie jest obligatoryjnym elementem tytułu wykonawczego i następuje tylko wtedy kiedy wierzyciel w momencie wystawienia tytułu wykonawczego posiada taką informację. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu swojego postanowieniu wyjaśnił, iż w momencie wystawiania przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel nie posiadał informacji gdzie zobowiązany pracuje, a informacje o zatrudnieniu skarżącego jakie były dostępne dla wierzyciela to deklaracja Pit-11 za 2012 r. złożona przez pracodawcę, a ponadto złożona przez skarżącego deklaracja Pit/ZG za 2012 r. , w której wskazał dochody osiągane za granicą W tej sytuacji nie miał zatem obowiązku umieszczania takiej informacji w tytule wykonawczym. Stanowisko to zd. Sądu jest uprawnione tym bardziej , iż brak tego elementu nie przesądza ani o zasadności tytułu, ani o jego skuteczności. Nie skutkuje także niedopuszczalnością egzekucji. Wskazanie w tytule wykonawczym pracodawcy zobowiązanego pełni jedynie role pomocniczą w postepowaniu egzekucyjnym i nie przesądza o prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego.

Co do kwestii niezałatwienia sprawy zarzutów na postępowanie egzekucyjne w ustawowym terminie za organami obu instancji należy wskazać, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wskazują terminu rozpatrzenia zarzutów. Zgodnie z treścią art. 18 tej ustawy zastosowanie w tym zakresie mają przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 35 § 3 ustawy Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Podkreślić jednak należy , iż ocena czy sprawa zarzutów na postępowanie egzekucyjne została załatwiona w ustawowym terminie pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości samego postępowania w sprawie zarzutów. Zatem nawet gdyby podzielić stanowisko skarżącego co do oceny przyczyn niezałatwienia przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie , a także uznać za prawidłowe stanowisko skarżącego, że sprawa zarzutów na postępowanie egzekucyjne została załatwiona z przekroczeniem ustawowego terminu to uchybienie to pozostawałoby bez żadnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze przytoczone względy Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i dlatego na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.