Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1317/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. R. - W. i J. W. na postanowienie Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia ekspertyzy technicznej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz H. R. - W. i J. W. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia 28 maja 2021r. nr [...] znak: [...] zobowiązał H. R. - W. oraz J. W. do sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej elementów pozostałych po istniejącym budynku stodoły, zlokalizowanym na działce ew. nr [...] położonej w miejscowości J., gmina J., określającej w sposób jednoznaczny:

• ocenę stanu technicznego elementów-filarów pozostałych po istniejącym budynku stodoły

• propozycje rozwiązań technicznych bądź koniecznych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami i zasadami wiedzy technicznej Termin realizacji ww. obowiązku ustalono do dnia 31 sierpnia 2021 roku.

Zażalenie na powyższe złożyli H. R. - W. oraz J. W., podnosząc iż dzierżawcy nie mogą być adresatami wydanego nakazu.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] Znak: [...] z dnia 23 września 2021r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 w związku z art. 144 kpa oraz art. 81c ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2020r. póz. 1333 z późn. zmian.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podkreślono, iż postępowanie dotyczy stanu technicznego elementów pozostałych po istniejącym budynku stodoły zlokalizowanym na działce ew. nr [...] położonej w miejscowości J., gmina J.. W dniu 22.03.2021 r. przeprowadzone zostały czynności kontrolne w trakcie których ustalono, że cyt.: ,po pożarze w 2000r. spaleniu uległy drewniane elementy stodoły tj. elementy uzupełniające ścian i dach. Pozostały filary z kamienia z nadbudówką ceglaną. Obiekt nie użytkowany od 2000r. (...)". Wykonano dokumentacje fotograficzną (vide: karty 1-4 akt znak: [...]). W protokole z w/w czynności kontrolnych podano numer działki "[...]". Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w/w czynności kontrolne dotyczyły działki nr [...] w miejscowości J.. Okoliczność powyższa nie była kwestionowana w dalszej części postępowania. W dniu 07.05.2021 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna w sprawie: "rozbiórki pozostałości po istniejącym budynku stodoły zlokalizowanym na dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości J., gmina J.", w trakcie której J. W. oświadczył, że nie ma zamiaru rozbiórki pozostałości po istniejącym budynku stodoły, który w 2000 roku uległ częściowemu spaleniu. Pozostałość po budynku stodoły - filary stanowią integralną część gospodarstwa rolnego z XIX w. i powinien podlegać ochronie i ewentualnej odbudowie. Filar ten znajduje się na ogrodzonej posesji do której nie mają dostępu osoby postronne (...)" (vide: karta 18 akt znak: [...]). Z zebranego materiału dowodowego wynika że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek dawnej stodoły jest w nieprawidłowym stanie technicznym. W wyniku pożaru z obiektu pozostały filary z kamienia z nadbudówką ceglaną". Z uwagi, że w/w filary były poddawane negatywnemu wpływowi oddziaływań termicznych, a obecnie poddawane są wpływowi oddziaływań atmosferycznych, istnieją uzasadnione wątpliwości do ich stanu oraz jakie działania podjąć w stosunku do pozostałości w/w obiektu. Pracownicy PINB w L. mają możliwość jedynie makroskopowej oceny stanu technicznego obiektu. Posiadanie wiedzy fachowej z danej dziedziny pozwala na rozwiązywanie konkretnych problemów z nią powiązanych jak i na zauważenie braku możliwości rozwiązania danego problemu technicznego. W niniejszej sprawie taka sytuacja zachodzi. Istnieje bowiem konieczność dokonania oceny kompleksowej oceny mającej na celu wyjaśnienie jakie działania należy podjąć w stosunku do w/w obiektu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, że nie dają one podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Adresatem nakazu wynikającego z art. 81 c ust. 2 Pr. bud. może być uczestnik procesu budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Pojęciem zarządcy obiektu budowlanego można objąć każdą osobę, tj. użytkownika, dzierżawcę czy najemcę władającego tym obiektem na podstawie zawartego z właścicielem stosunku prawnego, na której spoczywa obowiązek zarządzania tą nieruchomością. MWINB w K. przychyla się w tym zakresie do linii orzeczniczej prezentowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.05.2019r. sygn. akt II OSK 1791/17 Niewątpliwie zarządcą obiektu budowlanego będzie zarówno podmiot władający nieruchomością, na rzecz którego ustanowiono ograniczone prawo rzeczowe, jak i podmiot posiadający szczególne prawo do zarządzania nieruchomością definiowane jako prawo trwałego zarządu lub podmiot, który włada nieruchomością z tytułu umowy o korzystaniu z cudzej rzeczy (np. jako użytkownik lub najemca)". W zgromadzonych aktach zalega kopia dokumentu pod nazwą: "Aneks nr 7 do umowy dzierżawy nieruchomości nr [...] ([...]) zawartej w dniu 15.06.2000" pomiędzy K. [...] (wydzierżawiającym), a H. R. W. i J. W. (dzierżawcą). Zgodnie z § 6 w/w aneksu Dzierżawca zobowiązuje się do używania przedmiotu dzierżawy z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa, w szczególności: (...) prawa budowlanego i zobowiązuje się do używania przedmiotu dzierżawy stosownie do tych ograniczeń i obowiązków". Natomiast stosownie do § 7 w/w aneksu Dzierżawca zobowiązuje się do utrzymania na własny koszt przedmiotu dzierżawy przez okres jej trwania w taki sposób, aby jego poszczególne składniki nie ulegały pogorszeniu z wyjątkiem pogorszenia wynikającego z normalnego zużycia rzeczy. W szczególności Dzierżawca zobowiązuje się do dokonywania konserwacji i remontów budynków i budowli oraz urządzeń wchodzących w skład przedmiotu dzierżawy, w tym urządzeń melioracji szczegółowych na swój koszt z częstotliwością wynikającą z zasad ich prawidłowego użytkowania oraz prowadzenia książek obiektów budowlanych". W § 8 w/w aneksu wskazano Dzierżawca może ponosić nakłady inwestycyjne, polegające na: budowie (odbudowie, rozbudowie, nadbudowie obiektu budowlanego) i przebudowie obiektu budowlanego, wykonywaniu urządzeń melioracji szczegółowych i nasadzeń wieloletnich, powiększające ich wartość, po uzyskaniu pisemnej zgody Wydzierżawiającego i uzgodnieniu z nim sposobu rozliczenia za dokonane ulepszenia, co określać będzie odrębna umowa".

H. R. - W. oraz J. W. wnieśli na ww. postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego polegające na nałożeniu obowiązku sporządzenia ekspertyzy nie na właściciela, ale na dzierżawców, którzy nie są zarządcą obiektu budowlanego, a nawet nie mają tego budynku na stanie, nie dzierżawią go i to w sytuacji w której mowa o budynku spalonym ponad 20 lat temu, całkowicie wyłączonym z jakiegokolwiek użytkowania, a dodatkowo nie ma podstaw do istnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego kamiennych/ceglanych elementów pozostałych po budynku stodoły, zwłaszcza w świetle wiedzy jaką powinni dysponować profesjonalni pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L.. Podkreślili, iż organ nie zgromadził żadnych dowodów z których wynikałoby, iż reszta zrujnowanej pożarem stodoły została skarżącym oddana w zarząd, nadto pozostałości budynku nie są objęte dzierżawą. Wskazano na orzecznictwo sądowe. Wskazano także z uwagi na użycie w art. 81 c Prawa budowlanego nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" i "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej ekspertyzy, jak i uzasadnienie podjętych działań w trybie tego przepisu muszą być oparte na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymagają wyczerpującego uzasadnienia. Skorzystanie z rozwiązania zawartego w ust. 2 musi być powodowane uzasadnionymi wątpliwościami, a ponadto organ powinien precyzyjnie wskazać jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć. Przepis daje organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, lecz wątpliwości o charakterze kwalifikowanym. Przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Stąd też organ musi udowodnić, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z 12.05.2011r., II OSK 865/10). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia tego wymogu. Nie wyjaśnia wyczerpująco dlaczego pozostałości po spalonej ponad 20 lat temu stodole nie mogą zostać zbadane przez specjalistów z PINB i należy zlecić wysoko płatną ekspertyzę podmiotowi zewnętrznemu. W orzecznictwie przyjęto też, że skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi dotyczyć tylko takich sytuacji, w których wiedza pracowników PlNB-u nie jest wystarczająca. Nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, więc wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie w ramach swoich kompetencji. Przepis przerzucający na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku znajdzie zastosowanie wyjątkowo, gdy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie za pomocą posiadanej wiedzy i środków pozostających w ich dyspozycji rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Nie może on być nadużywany (por. wyrok NSA z 22.05.2013r., II OSK 192/12). W innym wyroku stwierdzono, że dopuszczając dowód z opinii biegłego na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego należy mieć na uwadze szczególne uwarunkowania postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Organy te zatrudniają pracowników posiadających ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa. Pracownicy organów nadzoru budowlanego mogą więc co do zasady samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego. Jeśli w wyniku tych ustaleń stwierdzone zostanie, że obiekt budowlany jest w nienależytym stanie technicznym, pracownicy ci mogą również samodzielnie określać Jakie czynności należy przedsięwziąć w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu umożliwiającego jego bezpieczne użytkowanie. Przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego winien być stosowany wówczas, gdy wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego nie jest wystarczająca do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, np, w przypadku obiektów o skomplikowanej konstrukcji technicznej, (wyr. NSA z 20.02.2009r., II OSK 213/08). Pozostałości budynku, których dotyczy zaskarżone postanowienie nie mają tych cech.

Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku bezzasadności skargi, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zacząć należy od rozważań natury ogólnej, dotyczących poglądów prezentowanych w doktrynie odnośnie adresata obowiązku z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. W tym zakresie generalnie prezentowane jest stanowisko, że: "Przy określaniu podmiotu, na który mogą być nałożone obowiązki opisane w art. 81c ust. 1 i 2, wątpliwości budzi możliwość nałożenia ich na zarządcę obiektu budowlanego. Pojęcie to nie jest zdefiniowane w prawie budowlanym, a system polskiego prawa zna wiele sytuacji zarządzania nieruchomością, a więc także – znajdującym się na niej obiektem budowlanym. Dokonując wykładni w tym zakresie, należy uświadomić sobie prawdopodobny cel przyznania organom nadzoru budowlanego uprawnienia nakładania obowiązków związanych z nadzorem nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego także na zarządcę obiektu budowlanego. Możliwość taka pojawiła się po raz pierwszy w uchylonej już ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 z późn. zm.). Odpowiednikiem obecnego art. 81c były wówczas art. 61 i 62. W tamtych czasach nie należały do rzadkości sytuacje, gdy z przyczyn zarówno faktycznych (śmierć właścicieli i nieustalenie ich spadkobierców, emigracja właścicieli), jak i prawnych (odjęcie władztwa nieruchomości na mocy powojennego ustawodawstwa, szczególny tryb najmu) właściciel nieruchomości (obiektu budowlanego) nie wykonywał swoich uprawnień i obowiązków. Jednocześnie w interesie publicznym istniała potrzeba dbania o stan obiektu budowlanego, co uzasadniało przyjęcie możliwości nałożenia odpowiednich obowiązków na podmiot zarządzający tym obiektem budowlanym. Można więc sformułować ogólniejszą myśl, przydatną przy dokonywaniu wykładni przy użyciu reguły funkcjonalnej, że możliwość nałożenia na zarządcę obiektu budowlanego, w celu realizacji zadań prawa budowlanego, określonych obowiązków pojawia się wtedy, gdy nałożenie takich obowiązków na właściciela byłoby mniej efektywne, gdyż sam na mocy umowy wyzbył się władztwa nad nieruchomością (obiektem budowlanym) bądź ograniczył je albo władztwo to zostało mu z mocy prawa lub orzeczenia właściwego organu odjęte" – tak: Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III.

Jak natomiast wynika z treści postanowień, organ nie rozważał czy nałożenie kwestionowanego obowiązku na skarżących będzie celowe z punktu widzenia efektywności wykonania tego obowiązku i to w sytuacji, kiedy właściciel obiektu budowlanego jest znany i nie ma przeszkód do nałożenia tego obowiązku na niego. Przede wszystkim jednak, uwzględniając aktualnie zebrany materiał dowodowy, organ bezpodstawnie i co najmniej przedwcześnie uznał, że skarżący są zarządcami obiektu budowlanego, co do którego stwierdzono konieczność przedłożenia ekspertyzy. Powołanie się w tym zakresie na wskazane w uzasadnieniu zapisy umowy dzierżawy jest niewystarczające. Trafnie bowiem podnoszą skarżący, że zgodnie z § 2 aneksu Nr 7 z dnia 21.10.2020r., przedmiotem dzierżawy są budynki oraz budowle wymienione w załączniku nr 2. Skoro skarżący podnoszą, że pozostałości po spalonej stodole nie były wymienione w tym załączniku, to na tym etapie postępowania organ bezpodstawnie uznał skarżących za zarządców tego obiektu. Bo choć kopia tego załącznika znajduje się w aktach, to w oparciu o nią, bez dodatkowych ustaleń, nie da się stwierdzić, że wymieniona w nim "stodoła stara" to resztki spalonej stodoły, co do której wydano nakaz sporządzenia ekspertyzy, czy też jest to całkiem inny obiekt.

Zgodzić się też należy ze skarżącymi, że zebrany materiał dowodowy nie uzasadniał wydania nakazu sporządzenia ekspertyzy. W myśl art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz może być nałożony w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. W przedmiotowym wypadku protokół oględzin z dnia 22.03.2021r. jest niezwykle lakoniczny i zarówno z niego, jak i z dokumentacji fotograficznej nie wiadomo, dlaczego pozostałości po stodole budzą wątpliwości co do ich stanu technicznego i jakiego rodzaju są to wątpliwości.

Dlatego w ponownym postępowaniu, organ bądź skieruje nakaz sporządzenia ekspertyzy do właściciela przedmiotowego obiektu, bądź też ustali czy w myśl postanowień aneksu Nr 7 z dnia 21.10.2020r. i jego załącznika nr 2, skarżący mogą zostać uznani za jego dzierżawcę, a także zarządcę. W przypadku jeśli z ustaleń organu wynikać będzie, że skarżących można uznać za zarządców tego obiektu, organ rozważy na kogo nałożyć ten nakaz, uwzględniając powyżej przedstawiony pogląd, że nałożenie na zarządcę obiektu budowlanego obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej pojawia się wtedy, gdy nałożenie takich obowiązków na właściciela byłoby mniej efektywne. Dokonując tych rozważań organ uwzględni przy tym, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu I instancji, kwestionowany nakaz został wydany w związku z zamiarem wydania decyzji o rozbiórce na podstawie art. 67 prawa budowlanego. W ramach takiego postępowania istotny jest natomiast także zamiar właściciela, co do obiektu budowlanego. Ponadto organ uzupełni materiał dowodowy, ponieważ sporządzony protokół oględzin nie spełnia wymogów formalnych określonych w § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżących kwotę 100 zł. tytułem zwrotu wpisu od skargi.