Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 606/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 w zw. z  art. 2 pkt 1 i  art. 10 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Iwona Maciejuk (spr.), , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października

2016 r. nr [...], na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 576 z późn. zm.) odmówił wydania D. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celach ochrony osobistej. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wezwał stronę do dostarczenia dokumentów potwierdzających w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Dnia 1 września 2016 r. wnioskodawca wyodrębnił kilka przypadków, które w jego ocenie nosiły znamiona niebezpieczeństwa: 1. w lecie 2013 r. grupa, jak się później okazało, sutenerów zorganizowała na niego zasadzkę na parkingu spółki "[...]" w [...], niebezpieczeństwa uniknął dzięki ucieczce, poinformował dyżurnego Policji w [...], przysłany na miejsce patrol nie podjął jakichkolwiek czynności, 2. w lecie 2015 r. po wcześniejszych pogróżkach, które zbagatelizował, podpalono klatkę schodową na której mieszka ww., Policja nie ustaliła sprawców, 3. w 2016 r. w [...] w miejscowości [...] włamano się do jego samochodu i skradziono nośniki danych zawierający informacje na temat prowadzonych czynności w tym kraju. Sprawę strona zgłosiła niemieckiej Policji, 4. D. P. otrzymywał pogróżki od osób skazanych za posiadanie narkotyków, które chciały pozbawić ww. licencji detektywa, wytaczając m. in. sprawę karną za rzekome zniesławienia. W piśnie strona zaznaczyła, iż nie może w pełni przedstawić uzasadnienia swojego wniosku gdyż jest zobowiązany zachować tajemnicę, o której mowa jest w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o usługach detektywistycznych. Do pisma strona dołączyła kopię zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie usług detektywi stycznych.

Kopię pisma strony z dn. 29 sierpnia 2016 r. przekazano Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] w celu potwierdzenia zaistnienia wskazanych przez stronę zdarzeń oraz ustalenia czy strona znajduje się w sytuacji realnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia.

W dniu 23 września 2016 r. otrzymano odpowiedź Komendy Powiatowej Policji w [...] z której wynika, iż: strona od 2014 r. do chwili obecnej nie występowała w sprawach jako osoba pokrzywdzona; w systemach rejestru interwencji Policji w okresie od [...].06.2013 r. do [...].11.2013 r. w [...], przy ul. [...], na parkingu spółki "[...]" nie odnotowano interwencji Policji; w dniu [...].06.2015 r. w [...] na ul. [...] Pani A. B. zgłosiła interwencję w sprawie podpalenia przez nieznaną osobę roweru stojącego na klatce schodowej. W powyższej sprawie prowadzone były dwa postępowania dotyczące uszkodzeń mienia na szkodę Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] oraz D. B. Postępowania zostały zakończone umorzeniem z powodu nie wykrycia sprawcy przestępstw.

Podczas prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], nie figuruje w ewidencji Krajowego Rejestru Karnego, nie zgłaszała jednostkom Policji faktów świadczących o jej zagrożeniu, brak również podstaw do uznania, że uszkodzenie mienia - podpalenie, które miało miejsce w 2015 r. miało związek z działalnością strony, w dniu [...]-07-2016 r. zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej RP z dnia [...]-09- 2016 r.).

Organ rozpatrując wniosek D. P. wskazał, że ustawa o broni

i amunicji nie wyłącza spod swoich przepisów prywatnych detektyw/ów, co oznacza, że osoby te traktowane są jak każdy obywatel ubiegający się o pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej. Konsekwencją tego jest fakt, iż muszą oni spełnić wymogi zawarte w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a zatem przedstawione przez detektywa okoliczności faktyczne winne uzasadniać wydanie przedmiotowego pozwolenia. Okolicznością taką nie może być wyłącznie fakt posiadania licencji detektywa, prowadzenie w tym zakresie działalności gospodarczej i wynikające z tego subiektywne poczucie zagrożenia życia lub zdrowia.

Organ wskazał, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, aby można było uznać za stałe, musi się przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna,

a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna

i niepowszednia.

Uznając, że praca większości detektywów z założenia jest "niebezpieczna",

w trakcie postępowania administracyjnego należy wykazać, iż zagrożenie konkretnej osoby jest na tyle realne, iż wyróżnia go spośród innych detektywów. W przeciwnym razie wydawanie prywatnym detektywom indywidualnych pozwoleń na broń byłoby wprost zapisane w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko interes konkretnego wnioskodawcy, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten zaś wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń palną, tj. wydawania ich tylko w sytuacjach, które mogą być uznane za szczególne.

W ocenie organu Policji wniosek D. P. nie zasługuje na pozytywne rozpatrzenie, z uwagi na to, że strona nie zgłaszała organom prokuratury

i policji zdarzeń, które świadczyłyby o jej realnym zagrożeniu, poczucie zagrożenia jest subiektywne - nie poparte dowodami. Nie zmienia tego pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, niekaralność oraz odpowiedni stan zdrowia strony.

W toku prowadzonego postępowania nie potwierdzono zasadności posiadania broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Zagrożenie jakie wskazuje strona nie nosi znamion określonych wart. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji co nie daje podstaw do przyznania mu tak szczególnego środka ochrony, jak broń palna bojowa.

Pozwolenie na broń bojową nie jest wydawane "na wszelki wypadek",

a jedynie wtedy, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż ze względu

na stopień zagrożenia wnioskodawcy inne środki ochrony osobistej

są niewystarczające, czego nie można stwierdzić w rozpatrywanej sprawie.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2016 r.

Organ wskazał, że Zgodnie z art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy

o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń, iż teoretycznie może paść ofiarą napadu. Takie teoretyczne zagrożenie nie daje podstaw - zgodnie z wolą ustawodawcy przedstawioną w ustawie o broni i amunicji - do przyznania broni palnej służącej do ochrony osobistej. Literalna wykładnia zwrotu "realne zagrożenie" mówi o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Strona winna więc udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, o takim zagrożeniu świadczą. Ponadto, aby to zagrożenie można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista

i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może się sprowadzać do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna

i niepowszednia.

Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie przekonała także jego o konieczności wyposażenia w tak drastyczny środek ochrony, jakim jest broń palna bojowa. Niewątpliwie z racji wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług detektywistycznych, strona przeprowadza wiele czynności polegających na uzyskiwaniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji o osobach, przedmiotach

i zdarzeniach, jednakże okoliczność ta nie wyróżnia jei na tle innych detektywów. Sam ustawodawca nie uznał wykonywania zawodu detektywa za szczególnie niebezpieczny, skoro nie przyznał tej grupie zawodowej prawa do posiadania broni z mocy samej ustawy, poddając detektywów w tej kwestii ogólnym zasadom określonym w ustawie z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Organ wskazał, że strona nie informowała miejscowej jednostki Policji

o żadnym zdarzeniu na jej szkodę, ani o pogróżkach, ani tym bardziej o zdarzeniach przywołanych przez nią w piśmie z dnia 29.08.2016 r. Uzasadniona jest zatem ocena, iż nie spowodowały one u niej faktycznej obawy, gdyż w innym przypadku dokonałaby ich formalnego zgłoszenia. Ponadto brak jest podstaw by uznać,

iż zdarzenie z lata 2015 r. było spowodowane chęcią odwetu na stronie, gdyż dotyczyło podpalenia rowerów na szkodę innej osoby i spowodowania uszkodzeń na klatce schodowej na szkodę Spółdzielni Mieszkaniowej w [...]. Zagrożenia strony nie można także upatrywać w raportach (sprawozdaniach], przekazywanych przez nią zleceniodawcom, które często są dowodami w sądzie i umożliwiają uzyskanie jej danych osobowych przez osoby o odmiennych wobec nich interesach. Strona

nie przedstawiła bowiem dowodu, iż kiedykolwiek z tego tytułu zagrożone było jej życie i zdrowie.

Subiektywne przekonanie strony o zagrożeniu jej życia i zdrowia nie daje podstaw do przyznania jej tak szczególnego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa, choć spełnia ona wymogi formalne, określone w ustawie. Ponadto, jak częściowo wynika z wyjaśnień strony, chce ona posiadać broń w celu prewencyjnym.

Komendant Główny Policji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony

w sprawie pozwala na stwierdzenie, że D. P. nie jest zagrożony w sposób szczególny, jak tego wymaga art. 10 ust. 3 pkt 1 wskazanej ustawy, lecz w sposób teoretyczny, przeciętny, jak każdy inny detektyw czy "zwykły obywatel". Tymczasem organy Policji rozstrzygają o prawie do posiadania broni nie na podstawie teoretycznych możliwości wystąpienia bliżej nieokreślonych zdarzeń, ale konkretnych okoliczności dotyczących konkretnych osób i świadczących o stałym, realnym

i ponadprzeciętnym zagrożeniu ich życia bądź zdrowia. W niniejszej sprawie nie ujawniły się zdarzenia czy okoliczności, które układałyby się w określony ciąg tworzący obraz istniejącego zagrożenia dla życia lub zdrowia strony, w związku z czym nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń do ochrony osobistej.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi D. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. :

- art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez dokonanie błędnej ich wykładni oraz niewydanie pozwolenia na broń bojową dla celów ochrony osobistej pomimo tego, że skarżący przedstawił istnienie ważnej przyczyny posiadania broni dla celów ochrony osobistej w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni

i amunicji, w postaci stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia

i zdrowia,

- art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji w wyniku zastosowania, w toku oceny czy zagrożenie, na które narażona jest strona, ma ponadprzeciętny charakter, nieprawidłowej grupy odniesienia, w postaci "osób w podobnej sytuacji" zamiast ogółu obywateli,

- zastosowanie dodatkowych, pozaustawowych przesłanek, których spełnienie organ uważa za warunek konieczny do wydania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, takich jak słuszność i celowość wydania powyższego pozwolenia, konieczność wykazania, że ogólnodostępne środki ochrony są niewystarczające,

- art. 7 k.p.a., przez ustalanie interesu społecznego i przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej oraz naruszenie art. 7 Konstytucji RP

i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji, a także art. 6 k.p.a. przez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów ochrony osobistej wnioskodawca spełniać powinien inne jeszcze kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie ma potrzeby dowodzenia spełnienia groźby dla wykazania przesłanki zagrożenia w sprawie o pozwolenie na posiadanie broni do ochrony osobistej. Zarzucił, że organ oczekuje takich gróźb, które zostały spełnione, które stały się zdaniem organu realne. Skarżący wskazał, że to rozumowanie jest wadliwe. Stwierdził, że realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, a także w przypadku wykonywania zawodu prywatnego detektywa wielce prawdopodobnym. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "ponadprzeciętne zagrożenie" winno odnosić się do grupy ogółu obywateli, gdyż przepis stanowiący podstawę wydania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej nie wskazuje żadnego specyficznego adresata, np. w postaci odniesienia do "osób w podobnej sytuacji faktycznej" czy "osób reprezentujących daną grupę zawodową".

Skarżący wskazał, że ocena występowania stałego, realnego

i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, musi być dokonywana przez organ obiektywnie i racjonalnie, w odniesieniu do sprawdzalnych argumentów, lub danych. Zdaniem skarżącego, odpowiedzią na jego wniosek powinny być zatem określone dane, przykłady, wyniki analiz, badań, doświadczenia itd., które obiektywnie wykażą,

że jego ocena, co do wystąpienia niebezpieczeństwa, ma lub nie ma pokrycia

w rzeczywistości.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego,

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte

w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zagrożenie, o jakim mowa w przepisie musi mieć charakter obiektywny i nie może wynikać jedynie z wewnętrznego przekonania wnoszącego o wydanie pozwolenia na broń, zaś ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. skarżący w toku postępowania administracyjnego

nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających uznać,

iż w stosunku do niego zachodzi wyraźnie ponadprzeciętne zagrożenie działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej.

W ocenie Komendanta Głównego Policji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani procesowego.

W ocenie Sądu, organy Policji dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z tymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.

Organy Policji należycie rozpatrując wniosek strony, zwróciły

się o przedstawienie przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Wnioskodawca brał czynny udział w postępowaniu i przedstawił zdarzenia, okoliczności, które w jego ocenie stanowiły podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń. Organ wszystkie te okoliczności wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku, rozważył je na gruncie przesłanek ustawowych i zasadnie przyjął, iż wnioskodawca nie wykazał zdarzeń, które świadczyłyby o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, o którym jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji nie przeczyły, że praca większości detektywów z założenia jest niebezpieczna, jednakże, jak zasadnie podkreślono, sama okoliczność wykonywania zawodu detektywa nie stanowi przesłanki do wydania pozwolenia na posiadanie broni w celu ochrony osobistej. Także subiektywne przekonanie wnioskodawcy

o spełnieniu ustawowych przesłanek nie jest wystarczające do wydania pozwolenia na broń. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącego, że organy Policji zastosowały w odniesieniu do niego dodatkowe pozaustawowe przesłanki. Powyższe nie wynika z uzasadnień zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Uzasadnienia

te w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśniają, dlaczego brak było podstaw do wydania pozwolenia na broń. Nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że w ocenie organów Policji wnioskodawca nie przedstawił takich okoliczności, które układałyby się w ciąg zdarzeń tworzących obraz istniejącego zagrożenia dla życia lub zdrowia strony. Sąd nie ma podstaw, aby tę ocenę organu – w świetle wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego (na podstawie okoliczności powołanych przez wnioskodawcę), podważyć. W istocie bowiem te okoliczności, które były przywołane przez wnioskodawcę w toku postępowania, a zostały zbadane przez organ, nie pozwalały na przyjęcie występowania stałego, realnego

i ponadprzeciętnego zagrożenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zagrożenie,

o którym mowa w powołanym wyżej przepisie prawa, aby można było uznać za stałe musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, co wskazał w decyzji organ. Realność zagrożenia musi być zaś rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność musi być nadzwyczajna

i niepowszednia.

Nie ma racji skarżący podnosząc w skardze, że to organ powinien wykazać, udowodnić, na podstawie analiz, badań, doświadczeń, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki ustawowe. Zadaniem organu

w postępowaniu administracyjnym nie jest dowodzenie racji, czy braku racji stron postępowania, ale ocena, czy spełnione zostały przesłanki, których wypełnienie ustawodawca uznał za konieczne, aby wydać pozwolenie na posiadanie ściśle reglamentowanego dobra jakim jest broń palna.

Posiadanie broni palnej stanowi strefę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1857/01 wskazał, że brak poczucia bezpieczeństwa,

z różnych powodów, deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej. Z ustaleń Policji zawartych w decyzji nie wynika, aby wnioskodawca zgłaszał organom Policji fakty świadczące o zagrożeniu. W skardze skarżący podniósł, że kierowane były "pod jego adresem" groźby oraz niszczono jego mienie. Okoliczności tych jednak skarżący nie wykazał.

Prawidłowo przy tym organ Policji stwierdził, że sam fakt wykonywania zawodu detektywa, nie przesądza o konieczności wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 661/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia

1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1263/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1148/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ

nie naruszył przy tym prawa stwierdzając w decyzji, że należy wykazać, iż zagrożenie konkretnej osoby jest na tyle realne, że wyróżnia wnioskodawcę spośród innych detektywów. Wnioskodawca powoływał się we wniosku na fakt wykonywania zawodu detektywa. Wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, musi być odniesiony do konkretnego środowiska, ustalony według określonych cech relewantnych, nie zaś względem ogółu obywateli. Na wnioskodawcy ciąży ciężar wykazania okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 661/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy nie naruszyły w tej sprawie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja

i decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie właściwych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Postępowanie przeprowadzone zostało

z pełnym udziałem wnioskodawcy i z poszanowaniem zasad k.p.a. Uzasadnienia decyzji wskazują, że organ rozważył cały materiał dowodowy, wyczerpująco wyjaśniając podstawy podjętych decyzji i przesłanki, którymi się kierował.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w wyroku.