Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1326/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.49 par.1, art.157, art.252 par.2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozostawił bez rozpoznania wniosek B.Sp. z o.o. w Warszawie (dalej: "skarżąca" lub "spółka") o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika oraz zwolnienia od wpisu sądowego w całości w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. odrzucono skargę kasacyjną spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę tej spółki na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. została ona wezwana do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wspomnianym formularzu. Z tego względu Sąd I instancji orzekł powołując w podstawie prawnej art. 252 § 2, art. 257 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że nie posiada szczegółowej wiedzy prawniczej, nie wiedziała, że obowiązek ustanowiony w art. 252 § 2 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny.

Skarżąca wraz z zażaleniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. sygn.akt II GZ 978/16 oddalił zażalenie spółki na postanowienie WSA z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn.akt VI SA/Wa 1611/13 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy we wskazanym wyżej zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. Nr 1257).

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).

Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżąca w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu (wniosek zawarto w zażaleniu). W związku z powyższym – zgodnie z zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2016 r. - wezwano spółkę do nadesłania wypełnionego i podpisanego przez osobę uprawnioną wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Urzędowy formularz wniosku został skarżącej doręczony wraz z wezwaniem. Mimo prawidłowego i niekwestionowanego pouczenia spółka nie nadesłała wypełnionego formularza w zakreślonym terminie.

W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 p.p.s.a., że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżąca bowiem nie uczyniła zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Argumenty skarżącej dotyczące nieświadomości bezwzględnego charakteru przepisu art. 252 § 2 p.p.s.a. nie mogły podważyć oceny postanowienia Sądu I instancji, gdyż wezwanie skarżącej do nadesłania stosownego druku było sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. Podkreślenia wymaga, że w wezwaniu zawarto rygor - pozostawienia wniosku bez rozpoznania – w przypadku nieuzupełnienia wniosku w terminie.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia