Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1044/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/19 o odrzuceniu skargi H. Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/19, odrzucił skargę H. Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. H. Ż. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na ww. decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W korespondencji z dnia 14 czerwca 2019 r. Sąd Wojewódzki wezwał skarżącego do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 18 czerwca 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.10 akt sądowych). W dniu 22 czerwca 2019 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał 4 odpisy odwołania od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Z uwagi na powyższe, z powodu nie nadesłania przez skarżącego odpisów skargi w wyznaczonym terminie, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący postulując jego uchylenie.

W odpowiedzi na zażalenie organ administracji wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt VII SPP/Wa 228/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Pismem z dnia 24 października 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 17 lipca 2019 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie :

- art. 67 § 5 w zw. z art. 57 § 1 i z art. 47 § 1 P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i w efekcie pozbawienie strony możliwości adekwatnej obrony swoich praw;

- art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i z art. 47 § 1 P.p.s.a., poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i wskazanie, że strona w terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi ;

- art. 113 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, podczas gdy w wyniku oczywistej omyłki złożyła 4 egzemplarze odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, którą to oczywistą omyłkę następnie uzupełnił i sprostował.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego z uwagi na opieszałość Sądu pierwszej instancji i skierowanie korespondencji sądowej zawierającej zaskarżone postanowienie na błędny adres pełnomocnika, skarżący został pozbawiony pomocy prawnej swego pełnomocnika, co skutkowało dla niego negatywnymi skutkami procesowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Podkreślić w tym miejscu należy, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i jako taki nie może być przedłużany.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisów zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 18 czerwca 2019 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący nadesłał cztery odpisy pisma, jednakże nie były to odpisy skargi, tylko odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych skargi, albowiem nadesłanie odpisów innego pisma niż skarga w tej sytuacji musiało zostać uznane za nie wykonanie wezwania Sądu. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Podnoszona okoliczność ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie ma wpływu na bieg tego terminu, jak sugeruje się w zażaleniu. Zaznaczyć bowiem należy, że sporządzenie i nadesłanie do Sądu odpisów skargi nie wymaga posiadania specjalnych wiadomości i kwalifikacji profesjonalnego pełnomocnika jak np. przy wnoszeniu skargi kasacyjnej. Nie jest też czynnością czasochłonną. O wymaganej czynności (sporządzenia i nadesłania odpisów skargi) skarżący został prawidłowo pouczony w piśmie z dnia 14 czerwca 2019 r. (k-7 akt sądowych). Dla skuteczności czynności uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisów nie jest wymagane dokonanie jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący mógł uczynić to osobiście w terminie 7 dni od otrzymania stosownego wezwania.

Wystąpienie o prawo pomocy i ustanowienie w jego wyniku pełnomocnika nie powoduje, że termin do dokonania każdej czynności procesowej przewidzianej dla strony biegnie dopiero od momentu ustanowienia pełnomocnika. Skoro dla danej czynności procesowej nie jest wymagany udział pełnomocnika, to jego ustanowienie nie ma wpływu na bieg terminu do dokonania takiej czynności. Okoliczność ustanowienia pełnomocnika z urzędu już po odrzuceniu skargi nie miała więc wpływu na bieg terminu do uzupełnienia jej braków formalnych. Z kolei nadesłanie prawidłowych odpisów skargi już po odrzuceniu skargi nie mogło niejako konwalidować okoliczności upływu terminu ustawowego do dokonania tej czynności.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji