Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 39/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G. O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania "G. O." Sp. z o.o. w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji stwierdził istnienie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w imporcie towarów w następstwie powstania długu celnego w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego wg MRN [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Organ wskazał, że w związku z kontrolą prawidłowości realizacji procedury tranzytu w łotewskim urzędzie przeznaczenia stwierdzono, że w przypadku operacji wg MRN [...] doszło do nieprawidłowego zakończenia operacji. Informacje otrzymane od Administracji Celnej [...] oraz ustalenia dokonane w toku postępowania celnego spowodowały, że Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. decyzją nr [...] z dnia [...] r., stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] stycznia 2016 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego wg MRN [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., określił kwotę długu celnego oraz powiadomił dłużników solidarnych o zaksięgowaniu kwoty cła. Za dłużników solidarnych organ uznał J. C. M. C., F. "B.-T." G. B., J. U. i P. D. wskazując jako podstawę prawną odpowiedzialności dłużników przepisy art. 203 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC) (Dz. U. UE. L. z 1992 r. Nr 302, str. 1 ze zm.).

Odrębną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. stwierdził powstanie w dniu [...] stycznia 2016 r., obowiązku podatkowego oraz określił wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł dla towaru w postaci kleju budowlanego w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego.

Na skutek odwołań wniesionych od ww. decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, co było konsekwencją wydania decyzji uchylającej w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji w postępowaniu prowadzonym w sprawie celnej.

Rozpatrując sprawę powtórnie organ wszczął postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie również w stosunku do firmy G. O. Sp. z o.o. oraz C. M.. Po wezwaniu strony do złożenia zabezpieczenia w wysokości [...] zł Pismem z dnia [...].05.2018 r. G. O. Sp. z o.o. poinformowała, że nie może złożyć żądanego zabezpieczenia, gdyż nie może ponosić odpowiedzialności za ewentualne usunięcie towaru spod dozoru celnego, bowiem nie wiedziała i nie mogła wiedzieć o usunięciu towaru spod dozoru celnego a w konsekwencji nie może być obciążona obowiązkiem zapłaty podatku od towarów i usług. W ocenie Spółki postępowanie w stosunku do niej winno ulec umorzeniu.

Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję z [...] r., którą stwierdził powstanie w dniu [...] stycznia 2016 r., obowiązku podatkowego oraz określił wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł dla towaru w postaci kleju budowlanego w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła m.in. G. O. Sp. z o.o. wnosząc o umorzenie w stosunku do niej postępowania i zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z:

- art. 203 ust. 3 tiret drugie WKC poprzez błędne ustalenie kręgu dłużników solidarnych odpowiedzialnych za powstanie długu celnego, stwierdzenie powstania długu celnego po stronie G. O. Sp. z o.o. w sytuacji gdy podmioty określone w decyzji jako dłużnicy nie wymieniają odwołującej jako uczestnika usunięcia spod dozoru celnego wykonującego jakiekolwiek czynności. Spółka G. O. nie mogła posiadać wiedzy o możliwości usunięcia spod dozoru przedmiotowego towaru, w szczególności z uwagi na zawarcie we własnym dokumencie zlecenia zastrzeżenia obowiązku odprawy towaru przez kierowcę i uzyskania dokumentu Tl co stanowiło zabezpieczenie odwołującego przed usunięciem towaru spod dozoru celnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że G. O. Sp. z o.o. mogła być podmiotem spełniającym przesłanki z art. 203 ust. 3 tiret drugie WKC,

- art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że pismo łotewskiej administracji celnej wypełnia warunki do uznania go za zawierające "urzędowe stwierdzenie" określonego faktu, a także brak wykazania w decyzji wiążących umów międzynarodowych w zakresie wzajemnego uznawania dokumentów urzędowych przez [...], a w konsekwencji naruszenie art. 121 §1 oraz 187 §1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony w zakresie dobrej woli organu co do wyjaśnienia jej istotnych okoliczności, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, koniecznego do orzekania w sprawie, a w konsekwencji uznanie w sprawie obowiązku zapłaty przez skarżącego podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wyjaśniała, że zleciła przewóz na podstawie złożonego do akt sprawy dokumentu nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. C. S. Sp. z o.o. – a ta zleciła wykonanie przewozu "B.-T." G. B.. Zlecenie "G. O." zawierało zastrzeżenia: obowiązku odprawy towaru przez kierowcę, uzyskania dokumentu [...]. Kierowca wykonujący usługę zeznał, że zlecenia nie widział. Powyższe oznacza, że sama odwołująca zgodnie z treścią dokumentu zlecenia uniemożliwiała usunięcie spod dozoru celnego, które miało zostać ustalone przez organ I instancji, poprzez nałożenie wymienionych obowiązków na osoby faktycznie uczestniczące w transporcie towaru. Brak przekazania podstawowych warunków transportu kierowcy, (...) stanowi rażące naruszenie obowiązków umownych, na które G. O. Sp. z o.o. nie miała faktycznego wpływu oraz nie mogła posiadać wiedzy w przedmiocie faktycznego zachowania innej osoby przy jednoczesnym posiadaniu gwarancji wynikającej z dokumentu zlecenia. Zatem nawet przy założeniu uczestniczenia w usunięciu spod dozoru celnego, nie można uznać za istniejącą przesłankę wiedzy o usunięciu towaru spod dozoru.

Odrębną decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. rozpatrując sprawę w postępowaniu celnym stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] stycznia 2016 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu zewnętrznego wg MRN [...] z dnia [...].01.2016 r., określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł oraz powiadomił dłużników solidarnych o zaksięgowaniu kwoty cła. Za dłużników solidarnych organ uznał: J. C. M. C., C. S. Sp. z o.o., F. "B.-T." G. B., J. U., G. O. Sp. z o.o. oraz P. D..

W związku z odwołaniami wniesionymi przez część stron powyższej decyzji sprawę rozpatrywał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, który utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na wstępie organ przypomniał, że w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w realizacji operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego wg MRN [...] skutkującymi usunięciem towarów spod dozoru celnego Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. prowadził postępowania w dwóch odrębnych sprawach, celnej i podatkowej.

Postępowanie celne dotyczące uregulowania sytuacji prawnej towarów, związane z dokonanymi przez organy celne ustaleniami świadczącymi o niezakończeniu procedury tranzytu i usunięciu towarów spod dozoru celnego zostało zakończone decyzją stwierdzającą powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...].01.2016 r., oraz określającą kwotę należności przywozowych i osoby zobowiązane do zapłacenia długu celnego. Decyzję, której uzasadnienie zawiera szczegółowy opis ustaleń organu świadczących, że towar objęty procedurą tranzytu nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia przez co, nie zostały spełnione wymogi prawidłowego zakończenia tej procedury, doręczono stronom. Po rozpatrzeniu odwołań decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji.

Wydanie rozstrzygnięcia określającego należności celne przywozowe spowodowało konieczność określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu powyższego towaru.

Organ podkreślił, że w toku postępowania w sprawie podatkowej organ celny nie dokonywał ponownych ustaleń dotyczących nieprawidłowości w realizacji procedury tranzytu bowiem okoliczności te nie były przedmiotem postępowania podatkowego. Wskazał tez, że organy celne i podatkowe związane są wydanymi przez siebie decyzjami, a decyzja stwierdzająca powstanie długu celnego wywołuje również skutki podatkowe w podatku od towarów i usług. Kwestia usunięcia spod procedury tranzytu towaru została rozstrzygnięta decyzją nr [...] z dnia [...] która pozostając w obrocie prawnym, korzysta z domniemania zgodności z prawem.

Zatem, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. dotyczy wyłącznie postępowania podatkowego i określa zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Decyzja ta została wydana na podstawie stanu faktycznego ustalonego w innym postępowaniu (celnym) zakończonym stwierdzeniem powstania długu celnego w przywozie, określeniem kwoty należności wynikającej z długu celnego oraz ustaleniem dłużników celnych. Decyzja ta konkretyzuje zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wynikające z obowiązku podatkowego, który powstał z chwilą powstania długu celnego.

Organ odwołał się do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, który stanowi, że z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy w imporcie towarów (...). Wskazał, że zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Wartość celna oraz kwota cła dla towaru zostały określone w decyzji celnej i mają charakter wiążący dla dalszych pochodnych postępowań, tak jak w niniejszej sprawie dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 powołanej ustawy, stawka podatku wynosi 22% (...). W myśl art. 146a pkt 1 w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r., do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f "stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13 , art. 109 ust. 2 art. 110 wynosi 23%. Wobec powyższego kwota podatku z tytułu importu towarów w postaci kleju budowlanego w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego wynosi [...] zł, co oznacza, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

W przedmiotowym przypadku dług celny powstał w dniu [...] stycznia 2016 r., w wyniku usunięcia spod dozoru towaru objętego procedurą tranzytu, stosownie do art. 203 ust. 2 WKC stanowiącego, że dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. W tym samym dniu powstało też zobowiązanie podatkowe. Konsekwencją powstania długu celnego było powstanie zobowiązania podatnika do zapłaty podatku wynikającego z ciążącym na nim obowiązku podatkowego. Dłużnikami długu celnego z tytułu usunięcia spod dozoru są osoby wymienione w art. 203 ust. 3 WKC. Osoba uznana dłużnikiem celnym, z mocy art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, staje się również podatnikiem podatków importowych. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] utrzymała w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celnego w B. P. nr [...] z dnia [...] r. stwierdzającą powstanie długu celnego i określającą osoby zobowiązane do zapłaty długu celnego tj. J. C. M. C., C. S. Sp. z o.o., F. "B.-T." G. B., J. U., G. O. Sp. z o.o. oraz P. D..

W związku z powyższym Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. w decyzji z dnia [...] r. prawidłowo stwierdził powstanie obowiązku podatkowego i określił kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru oraz prawidłowo wskazał podatników.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (zwanej dalej ustawy o VAT) w zw naruszenie art. 233 §1 ust. 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 2017 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 1997r., Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) zwanej dalej: Ordynacją podatkową poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem prawa, podczas, gdy należało przedmiotową decyzję uchylić w całości,

- naruszenie art. 203 ust. 3 tiret 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92. z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.), zwanego dalej WKC, poprzez błędne ustalenie kręgu dłużników solidarnych odpowiedzialnych w przedmiotowej sprawie za powstanie długu celnego, stwierdzenie powstania długu celnego po stronie "G. O." Sp. z o.o., w sytuacji, gdy: podmioty określone w decyzji jako dłużnicy solidarni nie wymieniają Odwołującego się jako uczestniczącego w usunięciu spod dozoru celnego wykonującego jakiekolwiek czynności, "G. O." nie mogła posiadać wiedzy o możliwości usunięcia spod dozoru celnego przedmiotowego towaru, w szczególności z uwagi na zawarcie we własnym dokumencie zlecenia zastrzeżenia obowiązku odprawy towaru przez kierowcę i uzyskania dokumentu Tl co stanowiło zabezpieczenie skarżącej o się przed usunięciem towaru spod dozoru celnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że "G. O." Sp. z o.o. mogła być podmiotem spełniającym przesłanki wymienione w art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC,

- naruszenie art. 194 §1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że pismo skierowane przez administrację celną Republiki [...] wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypełnia warunki do uznania go za dokument urzędowy zawierający "urzędowe stwierdzenie" określonego faktu w rozumieniu powołanego przepisu, w sytuacji, gdy zgodnie z podanym w uzasadnieniu skargi orzecznictwem oraz poglądami doktryny "pochodzącym z państwa obcego dokumentom, nawet sporządzonym przez organy celne nie można przypisać mocy dokumentów urzędowych przyznanej polskim dokumentom z mocy art. 194 §1 Ordynacji podatkowej" a także brak wykazania w decyzji wiążących umów międzynarodowych w zakresie wzajemnego uznawania dokumentów urzędowych przez Polskę i Litwę a w konsekwencji naruszenie art. 121§1 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 §1 w zw. z art. 191 przedmiotowej ustawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony w zakresie dobrej woli organu co do wyjaśnienia jej istotnych okoliczności, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, koniecznego do orzekania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sąd zauważa, że sformułowane w skardze zarzuty dotyczą w zasadzie wyłącznie postępowania w przedmiocie długu celnego, które zakończone zostało ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. (nr [...]). Wobec tego wyjaśnić na wstępie należy, że przedmiotem postępowania podatkowego poddanego ocenie przez Sąd było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 252/11, LEX nr 1096312; czy z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt I FSK 182/06, LEX nr 262185).

Ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane i do [...] sierpnia 2016 r. mogły być objęte jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT), niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego w VAT, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczona jest więc w postępowaniu podatkowym - odrębnym od celnego - ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła.

Z powyższego wywieść więc należy, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie należności celnych, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy trafnie stwierdził, że wiążą go ustalenia dokonane decyzją z dnia [...] w której Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną importowanych towarów. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy wskazaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W świetle powyższego za chybioną należy uznać argumentację skarżącej dotyczącą kwestii rozstrzygniętych w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych oraz określenia długu celnego. Zarzuty skargi w tym zakresie wykraczają bowiem poza zakresu kognicji Sądu sprawowanej w ramach niniejszego postępowania, która dotyczy wyłącznie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

W związku z tym należy powtórzyć, że jeśli kwota długu celnego została określona ostateczną decyzją organu celnego, to decyzja ta wiązała organ podatkowy w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Decyzja ta wiążąco wyznaczyła elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie, a pozostając w obrocie prawnym korzysta z domniemania zgodności z prawem.

Na marginesie wskazać trzeba, że w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji celnej skarżący będzie mógł skorzystać z możliwości, jaką przewiduje art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej (podstawa do wznowienia postępowania).

Z uregulowań zawartych w ustawie o VAT (w brzmieniu obowiązującym na dzień powstania długu celnego) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3) zdefiniowany jako przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (art. 2 pkt 7). Podatnikami są m.in. osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła (art. 17 ust. 1 pkt 1). Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7), zaś podstawą opodatkowania w takim przypadku jest wartość celna powiększona o należne cło (art. 29 ust. 13).

W konsekwencji, rozstrzygnięcie zwiększające wartość celną towaru wywarło decydujący wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, a tym samym także na wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.