Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1784/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. N. i W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1005/16 w sprawie ze skargi H. N. i W. N. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1005/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. i W. N. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego.

Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) sierpnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia (...) maja 2016 r. w sprawie umorzenia postępowania administarcyjnego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w C. ze względu na jego bezprzedmiotowość

Materialnoprawną podstawą decyzji był przepis art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) w związku z art. 105 § 1 K.p.a.

Postępowanie organów nadzoru budowlanego było prowadzone w trybie naprawczym, określonym w art. 50-51 Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego, ze względu na zarzuty podnoszone przez skarżących, prowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie istotnego odstąpienia przez inwestora od projektu budowlanego, a więc stanu określonego w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Ewentualne wykazanie (ustalenie) istotnego odstępstwa od projektu budowlanego stanowiłoby podstawę do podjęcia decyzji wskazanej w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ pierwszej instancji uzasadnia stanowisko organów orzekających w sprawie o braku podstaw do uznania odstępstw od projektu budowlanego za istotne w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia, że w okresie zaistnienia tych odstępstw art. 36a nie definiował "istotnego odstępstwa". Nie budzi wątpliwości brak takich znamion w przypadku odstępstw, jakie miały miejsce w tej sprawie polegających na: wprowadzeniu załamania połaci dachu i doprowadzenie do ograniczenia części wystającej dachu, zmianie kierunku biegu schodów wejściowych do budynku, wykonaniu wejścia do piwnicy pod schodami, wykonaniu zadaszenia nad wejściem do piwnicy, likwidacji okien dachowych i zastąpienia ich oknem w ścianie szczytowej. Zmiany te zostały wprowadzone na życzenie inwestora, były także zaakceptowane przez kierownika budowy.

Jeśli takich istotnych odstępstw nie było, to tym samym nie zaistniał stan faktyczny odpowiadający hipotezie normy zawartej w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W ślad za tym postępowanie naprawcze nie mogło zakończyć się wydaniem decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały sprawę za bezprzedmiotową, przy czym inaczej niż przyjął to Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (zwany dalej w skrócie ŚWINB) przyczyną bezprzedmiotowości w tej sprawie nie był fakt przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy i brak sprzeciwu ze strony właściwego organu, ale niestwierdzenie istotnych odstępstw od projektu budowlanego. To uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które było prawidłowe.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji niezasadnym są zarzuty podnoszone skardze, związane z zastosowaniem art. 105 K.p.a. w związku z art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 K.p.a. ze względu na bezpodstawne zdaniem skarżącej, umorzenie postępowania naprawczego. Postępowanie takie może być prowadzone jedynie wtedy, gdy ma swój przedmiot określony hipotezą art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeśli ustalono, że przedmiotu takiego nie ma, a tak zdaniem Sądu trzeba przyjąć w tym przypadku, to postępowanie podlega umorzeniu.

We wnioskach końcowych Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie zaistniały uchybienia w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym prawem.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. naruszenie:

a) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 2 P.p.s.a w związku z art 141 § 4 i w związku z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nie przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku treści skargi i podniesionych w niej wszystkich zarzutów, a mimo to dokonaniu własnych ustaleń faktycznych oraz na nie odniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do treści argumentów przedstawionych przez skarżących co powoduje, że treść uzasadnienia wyroku uniemożliwia dokonanie oceny motywów, którymi kierował się Sąd rozstrzygając sprawę w procesie kontroli działalności organów, a Sąd uchylił się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, co wywarło znaczny wpływ na charakter końcowej decyzji merytorycznej;

b) naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a oraz art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 151 P.p.s.a oraz art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi małżonków H. i W. N. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja ŚWINB została wydana z naruszeniem przepisów art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i z § 8 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.) - co wywarło znaczny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, albowiem doprowadziło do pominięcia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że budynek inwestora został wzniesiony w 2008 r. z niezwykle licznymi i znaczącymi odstępstwami od projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, co nie pozwalało na umorzenie postępowania wobec jego bezprzedmiotowości, a skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji ŚWINB w K.;

c) naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a i w związku z art. 151 P.p.s.a poprzez zaniechanie obowiązku kontroli decyzji organu nadzoru budowlanego i oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji, co uznać należy za tolerowanie przez ten właśnie Sąd naruszeń popełnionych przez organy nadzoru budowlanego pierwszej i drugiej instancji polegających na prowadzeniu postępowania z pominięciem treści przepisu art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 w związku z art. 36a Prawa budowlanego, co wywarło wpływ na rezultat sprawy polegający na umorzeniu postępowania, podczas gdy z uwagi na stopień naruszenia przepisów prawa decyzje organów nadzoru budowlanego pierwszej i drugiej instancji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego – czego niestety nie chciał dostrzec Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istotą sporu w sprawie jest ocena, czy zaistniałe odstępstwa na etapie wykonywania robót budowlanych od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia (...) grudnia 2001 r. znak (...) projektu budowlanego mają charakter odstępstw istotnych lub nieistotnych.

Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca kasacyjnie wskazała na pewne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i tą okoliczność ustaliły organy administracyjne w sprawie. Budowa objęta pozwoleniem na budowę z (...) grudnia 2001 r. trwała do 2008 r., kiedy to inwestor zawiadomił organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy.

W związku z tym, że te odstępstwa mogły zaistnieć od 2001 r. do 2008 r. należało ustalić podstawę prawną do oceny zaistniałych odstępstw. Art. 36a Prawa budowlanego zmieniał treści od 2001 r. do 2008 r.

W 2008 r. obowiązywał art. 36a Prawa budowlanego w wersji obowiązującej od 26 września 2005 r. uchwalonej przez ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 163, poz. 1364). Zgodnie z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji; 5) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne; 6) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 7) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ile nie wymaga to uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Kolejna zmiana art. 36a Prawa budowlanego miała miejsce z dniem 28 czerwca 2015 r. na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443). W tej sprawie postępowanie w przedmiocie istnienia i oceny odstępstw od projektu budowlanego wszczęto w 2014 r., a wiec przed nowelizacją z dnia 28 czerwca 2015 r. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ponieważ w tej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w 2014 r. i nie zostało zakończone do dnia 28 czerwca 2015 r., należało dokonać oceny zaistniały odstępstw na podstawie art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego obowiązującego w okresie od 26 września 2005 r. do 28 czerwca 2015 r.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 P.p.s.a oraz art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 151 P.p.s.a oraz art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez brak stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaskarżona decyzja ŚWINB została wydana z naruszeniem art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego nieistotnymi odstąpieniami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymagającymi uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę są tamie odstępstwa, które nie dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu.

Na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy, przy budowie budynku na podstawie pozwolenia na budowę z dnia (...) grudnia 2001 r. znak (...) inwestor nie dopuścił się istotnych odstępstw. Za takowe nie można uznać skrócenia powierzchni dachu w zakresie obejmującym brak zadaszenia nad wejście do budynku. Zamiast bowiem zadaszenia stanowiącego część istniejącego dachu inwestor wykonał odrębne zadaszenie nad samym wejściem do budynku powierzchniowo odpowiadające pierwotnej powierzchni dachu. Zakres zmiany więźby dachowej na budynku przy ul. (...) w C. jest minimalny, ponieważ sprowadza się do skrócenia kilku krokwi, które pierwotnie miały stanowić owe zadaszenie. Nie nastąpiło skrócenie połaci północnej dachu budynku przy ul. (...), ponieważ zgodnie z projektem budowlanym dach został wysunięty o 80 centymetrów od ściany budynku. Do tej długości należało także wliczyć rynnę zbierającą wodę z dachu. Nie nastąpiła zmiana pokrycia dachu na przedmiotowym budynku.

Także wykonanie przez inwestora okna w ścianie szczytowej budynku przy ul. (...) nie stanowiło naruszenia art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ okno to było oddalone o ponad 4 metry od granicy z działką sąsiednią. Również nie stanowiło naruszenia art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego zmiana liczby okien połaciowych w budynku przy ul. (...). Inwestor mógł wykonać trzy okna połaciowe i zamiast nich wykonał jedno okno. Nie stanowiło istotnego odstąpienia także zmiana biegu schodów prowadząca do wejścia do budynku przy ul. (...). Nie zmieniono bowiem w ten sposób zakresu terenu objętego inwestycją. Także zarzut wykonania wejścia do piwnicy budynku przy ul. (...) pod wejściem głównym do samego budynku nie stanowił istotnej zmiany, ponieważ wejście to zostało usytuowane w ścianie zwróconej prostopadle do granicy działki nr (...), a nie równolegle. Także nie stanowiło naruszenia prawa wykonanie komina w ścianie znajdującej się w granicy z działką H. i W. N., ponieważ wykonanie takiego komina wynikało z zatwierdzonego projektu budowlanego. Również zastosowanie przez inwestora płyt styropianowych w ścianie znajdującej się w granicy z działką sąsiednią nie stanowiło naruszenia prawa, ponieważ taki sposób ocieplenia budynku wynikał z projektu budowlanego.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podnoszone przez stronę skarżącą kasacyjnie uchybienia w zakresie sposobu kwalifikacji odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego zostały prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako odstępstwa nieistotne, ponieważ część z nich w ogóle nie stanowi żadnych odstępstw i została wykonania zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a część z nich nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Nie naruszył także art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku obejmuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wskazał także, dlaczego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego nie maja w tej sprawie charakteru istotnego. Zarzut naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a. nie podlega rozpoznaniu, ponieważ ten paragraf składa się z 10 punktów i strona skarżąca kasacyjnie nie wskazał, który z punktów został nieprawidłowo zastosowany przez Sąd pierwszej instancji.

Nie jest zasadny zarzut błędnej wykładni przez Sąd pierwszej instancji art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jak również naruszenia § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.). Przepisy te określają, co powinien zawierać projekt budowlany (art. 34 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy) oraz część rysunkowa sporządzona na mapie projektu budowlanego (§ 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia). Żaden z tych przepisów nie mógł zastosowany w tej sprawie, ponieważ określają one co ma zawierać projekt budowlany dołączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, a przedmiotem tej sprawy nie była kontrola wydanego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, a jedynie ocena, czy budynek zrealizowany na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę zawiera istotne odstępstwa do zatwierdzonego projektu budowlanego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a i w związku z art. 151 P.p.s.a poprzez zaniechanie obowiązku kontroli decyzji organu nadzoru budowlanego i oddalenie skargi oraz tolerowania prowadzenia przez organy administracyjne postępowania z pominięciem art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 w związku z art. 36a Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ww. ustawy wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że realizując inwestycję objętą pozwoleniem na budowę w oparciu o decyzję z dnia (...) grudnia 2001 r. znak (...) zatwierdzającą projekt budowlany budynku przy ul. (...) w C., inwestor nie realizował robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego (czyli dokonania jedynie zgłoszenia robót budowlanych przez inwestora zamiast uzyskania pozwolenia na budowę) ani też nie realizował tych robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Także niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 2 P.p.s.a w związku z art 141 § 4 i w związku z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nie przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku treści skargi i podniesionych w niej wszystkich zarzutów, dokonaniu własnych ustaleń faktycznych oraz na nie odniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do treści argumentów przedstawionych przez skarżących, czego skutkiem miałoby być uniemożliwienie dokonania kontroli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przedstawił zarzuty zawarte w samej skardze (str. 3 i 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oraz zwięźle ustosunkował się do tak podniesionych zarzutów. Okoliczność, że część z nich nie obejmowała przedmiotu tej sprawy, a dotyczyła braku zawiadomienia o popełnionym przestępstwie co miało skutkować w ocenie skarżących także naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, nie stanowi uzasadnienia naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie ustalał stanu faktycznego sprawy, ale kontrolował prawidłowość ustalenia tego stanu przez organy administracyjne. W tym zakresie także WSA nie naruszył prawa. Mając powyższe należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też art. 151 P.p.s.a. oddalając skargę oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ zaskarżony wyrok zawiera wszystkie wymagane elementy uzasadnienia. Także nie został naruszony art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej na podstawie kryterium zgodności z prawem i takie też kryterium zostało w tej sprawie zastosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sama strona skarżąca kasacyjnie nie podała innego kryterium, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli działalności administracji w tej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Nie było podstaw do orzekania o kosztach postępowania zgłoszonych w odpowiedzi na skargę, ponieważ zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego należy się organowi, o ile taki wniosek zostałby zgłoszony do chwili zamknięcia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Obowiązujące przepisy nie przewidują w takiej sytuacji zasądzania kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika nie będącego skarżącym przed sądem pierwszej instancji.