Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 806/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i art. 173 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 264/09 odrzucające skargę w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej jako: WSA) postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 264/09 odrzucił skargę

w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej jako: KUdSKiOR) z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanej sprawie skargę wniósł pełnomocnik skarżącego - radca prawny F. P., który dokonując tej czynności nie uiścił jednocześnie należnego stałego wpisu sądowego - i tym samym - należało stosownie do przepisu art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) skargę odrzucić.

W skardze kasacyjnej na to postanowienie - nazwanej przez pełnomocnika skarżącego zażaleniem - wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przyjęcie skargi z dnia 17 lutego 2009 r. do rozpoznania, 2) "wezwanie skarżącego

do dokonania opłaty sądowej podobnie jak przy rozpoznawaniu skargi sygn. akt

II SA/Sz 920/05 w tej samej sprawie uprzednio", 3) zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu podano,

że wszystkie orzeczenia - łącznie z ostatnim wyrokiem w sprawie - są pozytywne

dla skarżącego, więc, pomimo faktycznego nieuiszczenia opłaty przez skarżącego, postanowienie WSA jest dla skarżącego mocno krzywdzące, ogranicza skarżącemu konstytucyjne prawo do Sądu i do właściwie ukształtowanej procedury. Zdaniem pełnomocnika skarżącego "istotnym pozostaje także fakt, że skarżący nie jest zwolniony tak jak organ administracyjny pozostający jednostką organizacyjną Skarbu Państwa".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną należy odrzucić.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że z art. 173 § 1 ppsa wynika,

iż skarga kasacyjna przysługuje od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie. Przykładem postanowienia kończącego postępowanie jest postanowienie odrzucające skargę, o którym mowa w art. 58 § 1 ppsa i właśnie

od takiego postanowienia służy skarga kasacyjna, bez względu na przyczynę odrzucenia skargi. Dotyczy to także odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia

od niej wpisu. Stanowiska tego nie podważa w niczym przepis art. 220 § 4,

który określa jedynie, w jakich wypadkach zażalenia są wolne od wpisu,

a nie - od jakich orzeczeń przysługuje zażalenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej jako: NSA/ z dnia 29 lipca 2004 r., OZ 120/04, ONSAiWSA

z 2004 r., nr 2, poz. 34). Z powyższego wynika więc, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie mogła wnieść zażalenia a jedynie skargę kasacyjną, co czyni jej zażalenie niedopuszczalnym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje dodatkowo, że nawet gdyby uznać,

iż intencją strony skarżącej było wniesienie skargi kasacyjnej, a tylko przez oczywistą omyłkę nazwana ona została "zażaleniem", to i tak, w myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych

i ich uzasadnienie. To autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone

przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego, wykazując,

na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy /treść orzeczenia/. Jak wynika więc z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak wskazania podstaw skargi kasacyjnej - konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego,

które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone. (por. postanowienie NSA

z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA z 2004 r., nr 1, poz. 9,

a także postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2004 r., OSK 658/04, niepublikowane)

- powoduje, że taka skarga kasacyjna powinna być odrzucona. Skoro więc w treści swojego zażalenia (skargi kasacyjnej?) fachowy pełnomocnik skarżącego nie podał żadnego przepisu prawa mającego być naruszonym przez WSA, jego "skarga kasacyjna" musi zostać odrzucona.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając

na podstawie art. 197 § 1 i 2 w związku z art. 180 ppsa w związku z art. 178 ppsa odrzucił zażalenie Strony skarżącej jako niedopuszczalne.