Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 868/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 6, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: § 57, § 149 ust 1 i 2, § 155 ust 1, § 309 pkt 9
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi O.B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

O.D. Sp. z o.o. w dniu 5 marca 2014 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja reklamy poprzez jej przymocowanie do istniejących kotew na budynku przy ul. N. [...] w P.

Prezydent Miasta P. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej p.b.) oraz na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 – dalej k.p.a.) postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. nr [...] nałożył na zgłaszającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości opisanych w pkt od 1 do 8, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Zgłaszający został zobowiązany do uzupełnienia zgłoszenia o:

1. wskazanie numerów geodezyjnych wszystkich działek objętych inwestycją,

2. korektę zgłoszenia w zakresie terminu rozpoczęcia realizacji zamierzenia,

3. prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone na odpowienim druku podpisane przez osobę umocowaną do jego złożenia w imieniu wnioskodawcy,

4. wskazanie lokalizacji reklamy (elewacji) poprzez np. mapkę terenu z zaznaczonym usytuowaniem obiektu,

5. ostateczne pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków wydane zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.),

6. wykazanie spełnienia dla pomieszczeń w budynku § 57 ust. 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej rozporządzenie), tj. zapewnienie spełnienia dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oświetlenia dziennego, dostosowanego do ich przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy,

7. jednoznaczne określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych wraz z odpowiednimi szkicami lub rysunkami obrazującymi zamierzenie budowlane w tym rysunki zamocowania reklamy do budynku, z wyjaśnieniem zakresu robót budowlanych dotyczących lamp oświetleniowych,

8. wskazanie spełnienia natężenia projektowanego oświetlenia zgodnego z obowiązującymi przepisami, w tym z rozporządzeniem (art. 293 ust. 6) i warunkami dotyczącymi ograniczenia olśnienia jakim powinny odpowiadać reklamy świetlne.

Pismem z dnia 19 marca 2014 r. inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Prezydent Miasta P. stwierdziwszy, iż przesłana przez inwestora odpowiedź nie czyni zadość pkt. 3, 4, 5, 7 i 8 wezwania do uzupełnienia zgłoszenia, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 p.b. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych, określonych jako instalacja reklamy poprzez jej przymocowanie do istniejących kotew na budynku przy ul. N. [...] w P.

O.D. Sp. z o.o. kwestionując powyższą decyzję wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia przez organ II instancji o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych przez odwołującą, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust. 2 p.b. poprzez przyjęcie, że odwołujący nie przedstawił dokumentów wymaganych do zgłoszenia o zamiarze wykonania prac budowlanych, art. 30 ust. 6 p.b. poprzez zgłoszenie sprzeciwu z naruszeniem podstaw ustawowo określonych do wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu i naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez organ I instancji podstawy prawnych wydanej decyzji, braku wyjaśnienia na jakiej podstawie żądał dokumentów, których brak został wymieniony jako powód zgłoszenia sprzeciwu.

W uzasadnieniu Odwołujący argumentował, że przedłożył dokument - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Bezzasadny jest więc zarzut braku wskazania właściciela nieruchomości. Organ I instancji nie zauważył, że odwołujący posiada tytuł do nieruchomości na podstawie umowy najmu z dnia 6 lutego 2007 r. Niezrozumiały jest zatem zarzut organu I instancji, że nie wiedział kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. W odwołaniu wskazano również, że w piśmie z dnia 19 marca 2014 r. w pkt 4 sprecyzowano dokładnie z jakiej strony budynku będzie zamieszczona reklama.

Zdaniem odwołującego jednoznacznie wskazano również miejsce i sposób zamieszczenia reklamy, przedstawiając opis i rysunki elewacji budynku, zgodnie z oczekiwaniami organu I instancji. Z lakonicznego uzasadnienia sprzeciwu należy wywnioskować, że organ w ogóle nie przeprowadził postępowania administracyjnego, nie zapoznał się z posiadanymi informacjami oraz nie dokonał oględzin nieruchomości, której dotyczyło zgłoszenie.

W odwołaniu wskazano również, iż organ I instancji powołując się na brak ostatecznego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków nie wyjaśnił dlaczego jego zdaniem dla zgłoszenia prac odwołującego wymagane jest jego uzyskanie. Ponadto odwołujący podniósł, że brak jest podstaw prawnych do przypisywania Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków w P. uprawnienia do wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Podstawą taką nie może być porozumienie pomiędzy Wojewodą W. oraz Prezydentem Miasta P. zawarte w dniu 18 listopada 2003 r. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Wielk.2003.184.3434). Przepis art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwala wojewodzie powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. Tymczasem zawarte porozumienie zawiera normę generalną w § 2 pkt 1 niedopuszczoną przez prawo. Ponadto przepis ten pozwala na powierzenie określonych zadań przez wojewodę gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. Brak jest w tym przepisie upoważnienia do powierzenia tych zadań Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków, który nie jest organem gminy. Skoro w porozumieniu nie wymieniono wprost upoważnienia do wydania decyzji o pozwoleniu na prowadzenie prac budowlanych zgłoszonych przez odwołującego to brak jest podstaw do domagania się takie pozwolenia i uzasadniania zgłoszonego sprzeciwu brakiem takiego dokumentu.

Odwołujący wskazał, iż jednoznacznie określił zakres prac objętych zgłoszeniem. Niezrozumiałe jest więc podnoszenie przez organ I instancji rzekomego braku "wyjaśnienia, czy zakres przedmiotowego zgłoszenia dotyczy także zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z lampami oświetleniowymi". Odwołujący zamierza tylko zawiesić reklamę na istniejącym budynku, na istniejących kotwach. Odwołujący wskazał w przesłanych dokumentach, że nie zamierza zawieszać reklamy świetlnej tylko zadrukowany specjalny materiał, który przepuszcza światło w 60% oraz nie emituje światła.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 p.b. wskazano, iż przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki, kiedy organ zgłasza sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru prowadzenia prac budowlanych. Zdaniem odwołującego żadna z przesłanek tam wymienionych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Wojewoda W. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].06.2014r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż rozpatrując zgłoszenie organ administracji architektoniczno-budowlanej musi wziąć pod uwagę przepisy art. 30 p.b. Zgodnie z art. 30 ust. 2 p.b. do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 5 zd. 2 p.b., do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że choć sama siatka z nadrukiem reklamowym nie stanowi urządzenia reklamowego to siatka reklamowa wraz z istniejącą konstrukcją z oświetleniem na budynku stanowić będzie już takie urządzenie. Inwestor zgłasza "montaż siatki reklamowej", co wiąże się w tym przypadku z instalowaniem urządzeń reklamowych. Oznacza to, że niniejsze przedsięwzięcie kwalifikuje się do robót budowlanych określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b.

Na podstawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż planowana inwestycja polega na montażu siatki z nadrukiem reklamowym do istniejących kotew na budynku przy ul. K. i N. na działce [...] (budynek przy ul. N.), na działce nr [...] (parking wewnętrzny przy ul. K.J.) i działce nr [...] (plac utwardzony - parking zewnętrzny przy ul. N. [...]) w P. Załączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 8 czerwca 2014 r. podpisane przez M.M., świadczy o tym, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością położoną w PM przy ul. N. [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] na cele budowlane, wynikające z tytułu stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych tj. umowa najmu z dnia 6 lutego 2007 r.

W tym miejscu podkreślono, że choć inwestor posiada prawo do dysponowania działkami nr [...] i [...] w P. to przedmiotem zgłoszenia jest również działka nr [...] (parking wewnętrzny przy ul. K.J.) w P, dla której inwestor nie wykazał się posiadanym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.

Organ odwoławczy wskazał również na nieprecyzyjnie wskazaną lokalizację przedmiotowej inwestycji. Do zgłoszenia nie została bowiem dołączona mapka terenu, przedstawiająca szczegółową lokalizację reklamy, o którą wzywał organ I instancji (pkt 4). Wskazano przy tym uwagę, że pomiędzy złączonymi w pkt 4 wyjaśnieniami inwestora z dnia 19 marca 2014 r., a dołączonym rysunkiem przedstawiającym jedną elewację budynku, wynikają zbieżne ze sobą informacje. Z załączonego szkicu nr 1 wynika, że przedmiotowa siatka reklamowa zostanie zainstalowana na jednej elewacji budynku, natomiast z wyjaśnień inwestora wynika, że niniejsze przedsięwzięcie wykonane zostanie w kilku miejscach tj. na działce nr [...] (budynek przy ul. N.) w P., jak również na działce nr [...] (parking wewnętrzny przy ul. K.J.), do której inwestor nie wykazał się prawem dysponowania i działce nr [...] (plac utwardzony - parking zewnętrzny przy ul. N. [...]).

Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie zostało przedłożone wymagane pozwolenie konserwatorskie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), co zostało potwierdzone pismem Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...].

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko Prezydenta Miasta P. odnośnie nie spełnienia przez inwestora pkt 7 i 8. W tym miejscu wskazano, że reklamę, zakrywającą ściany zewnętrzne należy traktować jako rodzaj okładziny elewacyjnej. Zgodnie z § 216 ust. 8 rozporządzenia, który ma zastosowanie na wysokości budynku, w przypadku budynków wyższych niż 25 m, użyta tkanina powinna być wykonana z materiału niepalnego. Ponadto zawieszenie reklamy na elewacji w sposób przesłaniający okna nie może stać w sprzeczności z wymogami § 57 rozporządzenia. Ażurowe siatki reklamowe ograniczają dostęp światła do pomieszczeń proporcjonalnie do stopnia perforacji. Inwestor zatem powinien wykazać, czy wielkość okien jest na tyle duża, aby po ograniczeniu dostępu światła przez siatkę, warunek określony w ww. przepisie był nadal spełniony. Niezbędne jest także spełnienie wymogów § 155 ust. 1 rozporządzenia, co oznacza, że siatka powinna posiadać perforację zapewniającą min. 50 % swobody przepływu powietrza. Ma to również związek z zapisami § 309 pkt 9 rozporządzenia.

Z informacji zawartych w zgłoszeniu nie można stwierdzić jaka jest wysokość budynku na którym zamontowana ma zostać siatka, z jakiego materiału zostanie ona wykonana, jaką powierzchnię elewacji budynku ma ona zasłonić, w jakim dokładnie miejscu ma się ona znajdować, a także czy po zawieszeniu siatki wielkość strumienia powietrza napływającego do pomieszczeń mieszkalnych i pomieszczeń pracy, jest zgodna z zapisami § 149 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Ponadto informacji, że inwestor nie zamierza wykonywać robót budowlanych związanych z montażem lamp oświetleniowych udzielono dopiero w odwołaniu od ww. decyzji. Stąd, mało precyzyjne wyjaśnienia inwestora, iż zawieszona na budynku siatka reklamowa, nie będzie emitować światła, a jej przepuszczalność świetlna wynosi 60 % należy uznać za nieprzekonywujące i niewystarczające w stosunku do ww. przepisów warunków technicznych.

Za nie uprawnione uznano również zarzuty Strony odwołującej się dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 30 ust. 6 p.b. i art. 107 § 1 k.p.a., gdyż z przekazanych akt sprawy wynika, iż ustalony stan faktyczny oraz zebrany materiał dowodowy (uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego) okazał się wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż sprzeciw organu I instancji w kontekście przepisu art. 30 ust. 2 p.b. (nieuzupełnienie brakujących dokumentów, do których inwestor został zobowiązany w pkt 3, 4, 5, 7, 8 ww. postanowienia z dnia 7 marca 2014 r.) jest zasadny.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniosła O.D. sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust 2 p.b. poprzez przyjęcie, że odwołujący nie przedstawił dokumentów wymaganych do zgłoszenia o zamiarze wykonania prac budowlanych i art. 30 ust. 6 p.b. poprzez zaakceptowanie zgłoszenia przez organ I instancji sprzeciwu z naruszeniem podstaw ustawowo określonych do wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 32 ust 4 pkt 2 p.b., poprzez przyjęcie, że złożone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie potwierdza jego prawa do dysponowania nieruchomością na cele związane z planowaną inwestycją oraz art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków poprzez przyjęcie, że mimo iż budynek, na którym ma być zawieszona reklama, nie jest wpisany do rejestru zabytków to znajdzie do niego zastosowanie wymóg uzyskania zgody Miejskiego Konserwatora Zabytków na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem wnoszącego skargę naruszono także § 216 ust 8 rozporządzenia poprzez uznanie, że reklama, którą zamierza zainstalować skarżący jest okładziną ścienną; poprzez nieuprawnione przyjęcie, że reklama, która ma być zawieszona nie spełnia wymogów wykonania z materiału niepalnego, bez przeprowadzenia na tę okoliczność jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Skarżący zarzucił również naruszenie § 57, § 149 ust 1 i 2, § 155 ust 1, § 309 pkt 9 rozporządzenia poprzez uznanie, że reklama, którą zamierza zainstalować skarżący nie spełnia wymagań tych przepisów, a nadto nieuprawnione przyjęcie, że oświadczenie skarżącego w tym zakresie jest nieprzekonywujące. Skarżący wskazał ponadto, że informację o braku emisji światła przez reklamę skarżący podał jeszcze na etapie postępowania przed organem I instancji (vide: pkt 6 pisma z dnia 19 marca 2014 r.). W skardze zarzucono również naruszenie art. 107 § 1 oraz art. 140 w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. Naruszenie art 41 ust. 2 lit. c Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01) z dnia 14 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. UE. C Nr 303, str. 1) ustanawiającej zasadę dobrej administracji.

Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że prowadzący postępowanie odwoławcze organ administracji rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody W. w przedmiocie utrzymania w mocy sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja reklamy poprzez jej przymocowanie do istniejących kotew na budynku przy ul. N. [...] w P.. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, co nie jest przez stronę kwestionowane, powyższe prace co do zasady na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. nie wymagają pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 2 p.b. do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia wykonania budowli lub robót budowlanych, o jakich mowa w ust. 1 powyższego artykułu należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Niewątpliwie dla prawidłowego ustalenia, czy organ wnosząc sprzeciw dochował 30 dniowego terminu konieczne jest w pierwszej kolejności określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy.

Początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 p.b. jest dzień następny po dniu, w którym dokonano skutecznego zgłoszenia. W przypadku nałożenia w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 321/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt Il OSK 574/08 – oba dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 p.b. konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia.

Przenosząc powyższe rozważania w realia niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu w dniu 5 marca 2014r. Mając jednak na uwadze nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i wpływ pisma stanowiącego uzupełnienie zgłoszenia, termin o jakim mowa w art. 30 ust. 5 p.b. rozpoczął bieg z dniem 21 marca 2014 r. Prezydent Miasta P. wydając sprzeciw w dniu [...] marca 2014r. dochował wiec termin do jego wniesienia.

W kontekście zarzutów skargi oraz określonej przez organy administracyjne podstawy zgłoszonego sprzeciwu, istota sprawy sprowadza się do sprawdzenia zasadności zakresu wezwania do uzupełnienia dokumentów zawartych w zgłoszeniu, oceny uzupełnienia przez inwestora braków zgłoszenia i zasadności wniesienia samego sprzeciwu.

W pierwotnym zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych budowlanych inwestor określił inwestycję jako instalację reklamy poprzez jej przymocowanie do istniejących kotew na budynku położonym w P. przy ul. N. i ul K. bez wskazania nr. geodezyjnych działek. Powyższe uzasadniało wezwanie do uzupelnienia braków formalnych w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe inwestor wyjaśnił, iż zgłoszenie dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji reklamy poprzez przymocowanie jej do istniejących kotew na budynku przy ul. N. [...] w P. obejmuje teren działki [...] o pow. [...] m2 – parking wewnętrzny, ul. N. [...] nr działki [...] o pow. [...] m2 plac utwardzony – parking zewnętrzny i ul. N. [...] działka nr [...] o pow. [...] m2 – budynek. Takie określenie terenu realizacji inwestycji przez inwestora zobowiązywało inwestora do przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane zgodnie z wnioskiem. Przedstawienie oświadczenie o dysponowaniu na cele budowlane działkami nr [...] o pow. [...] m2 plac utwardzony – parking zewnętrzny i ul. N. [...] działka nr [...] o pow. [...] m2 – budynek nie może więc być uznane za wystarczające. Brak jest bowiem oświadczenia o dysponowaniu prawem do terenu działki [...] o pow. [...] m2 – parking wewnętrzny. W tym miejscu stwierdzić należy, iż inwestor pomimo stosownego wezwania nie określił jednoznacznie elewacji na której zamierza zainstalować siatkę reklamową, tj. czy zagłoszenie obejmuje tylko elewację budynku przy ul. N. [...] działka nr [...] od strony działki nr [...] stanowiącej plac utwardzony – parking zewnętrzny, czy też łącznie z elewacją budynku od strony działki 23/2 stanowiącej parking wewnętrzny od strony ul. K.J.

Dalej wskazać należy, iż jak wynika z pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. nr [...] z dnia [...] maja 2014r., budynek dawnego Domu Ż. przy ul. N. [...] nie jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków. Budynek ten znajduje się jednak na terenie zespołu urbanistyczno-architektonicznego Ringu p. wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...].01.1985r. pod nr [...]. W konsekwencji należy stwierdzić, że budynek na którym ma zostać zainstalowane urządzenie reklamowe jest wpisany do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 p.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze, że budynek przy ul. N. [...] został objęty ochroną konserwatorską poprzez wpisanie zespołu urbanistyczno- architektonicznego do rejestru zabytków niniejsze urządzenie nie podlega zgłoszeniu w myśl art. 30 p.b., a wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji organy administracji architektoniczno- budowlanej zobligowane były do wniesienia sprzeciwu wobec przedmiotowego zgłoszenia. Stąd też rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesienia sprzeciwu należało uznać za prawidłowe mimo błędnego powołania podstawy prawnej.

Na marginesie wskazać należy, iż zarzut dotyczący naruszenia §216 ust. 8, §57, § 155 ust. 1, §309 pkt 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, iż w/w rozporządzenie ma zastosowanie jest uzasadniony. Nośniki reklamowe (w formie tablicy bądź innego urządzenia reklamowego) w rozumieniu p.b., mogą być instalowane na istniejących obiektach budowlanych (w trybie zgłoszenia) lub wykonywane jako wolnostojące trwale związane z gruntem (w trybie pozwolenia na budowę). Przy zaliczaniu urządzeń reklamowych do poszczególnych kategorii (podlegającej pozwoleniu na budowę lub wymagającego zgłoszenia) niezbędne jest dokonanie oceny danego urządzenia w oparciu o projekt techniczny dołączony do zgłoszenia. Z treści decyzji organu odwoławczego wynika, iż organ ten przyjął iż urządzenie reklamowe stanowi elewację budynku a tym samym wobec niego znajduje zastosowanie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych a w szczególności §216 ust. 8, §57, § 155 ust. 1, §309 pkt 9 tego rozporządzenia.

Zgodnie z §2 rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Stosownie do definicji urządzenia budowlanego zawartej w art. 3 pkt 9.p.b. należy przez nie rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak słusznie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1480/12, z powyższej definicji wynika, iż charakterystyczną cechą urządzenia budowlanego jest jego funkcjonalny związek z obiektem budowlanym. Urządzenia techniczne niezwiązane funkcjonalnie z obiektem budowlanym, a służące innym celom, nie mogą być uznane za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. Stanowią one wówczas odrębne obiekty budowlane. Stąd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. akt II OSK 1458/07) wypracowano pogląd, że o urządzeniu można mówić wówczas gdy istnieje już pewien nośnik w postaci obiektu lub budowli, z którym dane urządzenie pozostaje w funkcjonalnym związku i na którym ma być zainstalowane (tak też WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 756/13).

W świetle powyższego rozważyć należy czy nośnik reklamowy stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. i czy pozostaje w funkcjonalnym związku z budynkiem na którym zostało zainstalowane. W ocenie Sądu w składzie orzekajacym w niniejszej sprawie tablica reklamowa w formie siatki rozpiętej na elewacji budynku z uwagi na brak funkcjonalnego związku nie stanowi urządzenia budowlanego związanego z budynkiem, w związku z czym nie mają wobec niej zastosowania §216 ust. 8, §57, § 155 ust. 1, §309 pkt 9 rozporządzenia.

Podsumowując, należy powiedzieć, że Sąd nie podzielił wprawdzie w całości argumentów zaprezentowanych w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, jednak uznał, że wynik sprawy, jakim było utrzymanie decyzji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, nie budził wątpliwości. Wprawdzie zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. oraz §216 ust. 8, §57, § 155 ust. 1, §309 pkt 9 tego rozporządzenia, to jednak naruszenia te nie mają wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.