Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 20/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 246 i nast.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 673/08 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi H.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił H.S. przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do pozytywnego rozpoznania wniosku strony. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie miał art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), przewidujący możliwość wezwania ubiegającego się o prawo pomocy do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte w urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego. Jak podkreślił Sąd, strona wnioskująca nie nadesłała przy tym żadnego z dokumentów, o który została wezwana. Sąd zaznaczył, że skarżący nie udokumentował wysokości uzyskiwanych dochodów, nie ujawnił nawet źródła ich pochodzenia oraz nie wskazał miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym.

Na przedmiotowe postanowienie H.S. wniósł zażalenie, żądając jego uchylenia i przyznania prawa pomocy bowiem nie jest on w stanie uregulować należności bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. W uzasadnieniu podkreślono, że w aktach sprawy znajdują się dostateczne dowody na to, że skarżący nie ma środków na zapłacenie wymaganej kwoty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uznanie.

Zgodnie z postanowieniem art. 246 § 1 ppsa, prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba taka wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, iż regulacja zawarta w treści art. 246 § 1 cytowanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 tej ustawy, stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą.

Z treści art. 252 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd rozpatrując wniosek strony o przyznanie prawa pomocy winien brać pod uwagę jej stan majątkowy i rodzinny oraz otrzymywane dochody. Pod pojęciem stanu majątkowego należy przy tym rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozpatrzył wniosek strony i odmówił przyznania jej prawa pomocy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 246 § 1 i 2 ppsa ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z obowiązującą doktryną z użycia w tych przepisach określenia "gdy wykaże" wynika, że strona ma przekonać sąd, że znajduje się w sytuacji, o której mowa w powołanym przepisie, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie art. 255 ppsa strona została wezwana do uzupełnienia złożonego oświadczenia o stanie majątkowym, jednakże nie zastosowała się do przedmiotowego wezwania. Jak wynika z akt sprawy skarżący, pomimo wezwania referendarza sądowego, nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających dochody i wydatki. Mimo zapewnień strony zawartych zarówno w sprzeciwie jaki i w zażaleniu w przedmiocie prawa pomocy brak jest w aktach sądowych dokumentów źródłowych potwierdzających ciężką sytuację materialną. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji brak współpracy strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy z Sądem orzekającym skutkować musi odmową przyznania prawa pomocy. Uniemożliwia, bowiem wolną od wątpliwości ocenę sytuacji materialnej wnioskującego, w szczególności zaś stwierdzenie, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym oraz opłacenie profesjonalnego pełnomocnika jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.