Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 855/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1947
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P.S. na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie złożenia propozycji warunków zatrudnienia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Go 855/17

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (określany dalej jako DIAS) poinformował młodszego aspiranta celnego P.S., iż na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1948 ze zm. - określanej dalej jako u.p.w.u.KAS) składa wyżej wymienionemu propozycję zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej na następujących warunkach:

1) rodzaj umowy o pracę - umowa o pracę na czas nieokreślony,

2) stanowisko służbowe – główny programista, zaliczane do grupy stanowisk samodzielnych w służbie cywilnej,

3) miejsce wykonywania pracy – [...],

4) komórka organizacyjna – Dział Systemów Centralnych, Lokalnych i Bazy Wiedzy, Bezpieczeństwa i Licencji oraz Helpdesk w Izbie Administracji Skarbowej,

5) wynagrodzenie miesięczne: zasadnicze według mnożnika 2,79 kwoty bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, dodatek za wieloletnią pracę w służbie cywilnej w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego; dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego,

6) wymiar czasu pracy - 1/1.

W piśmie tym ponadto DIAS wskazał, iż zaproponowane warunki zatrudnienia będą obowiązywać od dnia następnego po ich przyjęciu, jednakże nie wcześniej niż od dnia 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie organ pouczył P.S., iż zgodnie z art. 170 ust. 2 u.p.w.u.KAS w terminie 14 dni od dnia otrzymania powyższej propozycji powinien złożyć pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. Natomiast w przypadku odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 2 u.p.w.u.KAS stosunek służby wygaśnie po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym złoży oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia, lub upłynie termin do złożenia oświadczenia, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jak zwolnienie ze służby. Powyższe pismo zostało doręczone wyżej wymienionemu funkcjonariuszowi celnemu w dniu 25 maja 2017 r.

W piśmie z dnia [...] maja 2017 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 maja 2017 r., P.S. wezwał DIAS do usunięcia naruszenia prawa poprzez złożenie mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej podnosząc, iż złożenie mu propozycji zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej jest błędne, gdyż użyty w art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS zwrot "odpowiednio" wyraźnie wskazuje, że ustawodawca rozróżnia dwie grupy podmiotów – pracownika, któremu składa się propozycję pracy oraz funkcjonariusza, któremu składa się propozycję służby i która zgodnie z przepisem art. 169 ust. 4 u.p.w.u.KAS jest decyzją administracyjną. W związku z tym, skoro w dniu wejścia w życie u.p.w.u.KAS miał status funkcjonariusza, to powinna mu zostać przedstawiona odpowiednio propozycja pełnienia służby. Ponadto P.S. podkreślił, iż DIAS przedstawiając mu propozycję pracy w korpusie służby cywilnej pominął posiadane przez niego kwalifikacje, udokumentowane coroczną oceną okresową funkcjonariusza oraz przebieg dotychczasowej służby. Zaznaczył również, iż przedstawiona propozycja narusza art. 7 i 32 Konstytucji. W związku z powyższym wniósł o wydanie w stosunku do niego decyzji administracyjnej – propozycji służby.

W dniu 30 maja 2017 r. P.S. złożył DIAS pismo z dnia [...] maja 2017 r., w którym wskazał, iż w związku z pismem z dnia [...] maja 2017 r., zawierającym propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej w korpusie służby cywilnej, na podstawie art. 111 § 1 oraz w trybie § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) wnosi o uzupełnienia powyższego pisma: 1. co do jego formy, 2. wskazania podstawy prawnej, na podstawie której funkcjonariuszowi można złożyć propozycje pracy w korpusie cywilnym, 3. uzasadnienia faktycznego i prawnego, 4. Prawa do odwołania.

W dniu 12 czerwca 2017 r. wpłynęło do organu pismo P.S. z dnia [...] czerwca 2017 r. skierowane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (określanego dalej jako Szef KAS), w którym wskazał, iż wnosi odwołanie od otrzymanej w dniu 25 maja 2017 r. propozycji pełnienia pracy w korpusie służby cywilnej, będącej jednocześnie decyzją administracyjną o jego zwolnieniu ze służby w służbie Celno-Skarbowej, zaskarżając tę decyzję w całości, domagając się jej uchylenie w całości, a tym samym pozostawienie go jako funkcjonariusza w służbie Celno-Skarbowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2, 7, 32 ust. 1 i 60 Konstytucji, art. 165 ust. 3 oraz art 170 ust. 1 oraz 179 i 180 u.p.w.u.KAS, art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS, art. 6, 7, 8, 9, 77 10, 80 i 107 § 3 k.p.a. Odwołujący wniósł ponadto o przekazanie odwołania do uprawnionego podmiotu w przypadku, gdyby miało się okazać, że to nie Szef KAS jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania.

P.S. w dniu 6 czerwca 2017r. złożył oświadczenie, iż w związku z otrzymaniem propozycji określającej warunki zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej przyjmuje tą propozycję, jednocześnie zaznaczył, że jej przyjęcie jest bezpośrednią implikacją obecnego kształtu przepisów u.p.w.u.KAS i ustawy dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947 ze zm. – określanej dalej jako ustawa o KAS ) oraz jego sytuacji życiowo-osobistej. Zastrzegł również, że będzie korzystać z wszelkich możliwych dróg prawnych, aby pozostać przy prawnie należnym mu statusie funkcjonariusza, względnie status ten odzyskać.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] DIAS - odpowiadając na pismo z dnia 6 czerwca 2017 r., stanowiące odwołanie od propozycji zatrudnienia – poinformował P.S., iż przepisy u.p.w.u.KAS nie przewidują trybu odwoławczego od propozycji zatrudnienia przedkładanej funkcjonariuszowi, tym samym nie znajduje zastosowania art. 133 k.p.a. Stąd z uwagi na brak podstaw do przekazania powyższego pisma Szefowi KAS, podlega ono zwrotowi. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. UNP: [...] DIAS – odpowiadając na pismo z dnia [...] maja 2017 r. o uzupełnienie propozycji zatrudnienia – poinformował P.S., iż propozycja pracy dla funkcjonariusza składana na podstawie u.p.w.u.KAS nie ma charakteru decyzji, wobec tego brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej wraz ze stosownym pouczeniem o odwołaniu.

Powyższe pisma DIAS zostały doręczone wyżej wymienionemu funkcjonariuszowi odpowiednio w dniu 22 czerwca 2017 r. i 27 czerwca 2017 r.

(k. 106, 108 i 117 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] DIAS – odpowiadając na pismo z dnia [...] maja 2017r., stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – poinformował P.S., iż brzmienie art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS wskazuje, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych tam wskazanych, autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji (tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby) jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki, co oznacza, że propozycja zatrudnienia albo służby może zostać przedłożona zarówno pracownikowi, jak funkcjonariuszowi. Wyraz "odpowiednio" użyty w tym przepisie oznacza, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oraz Krajowej Szkoły Skarbowości mogą składać zarówno funkcjonariuszom, jak i pracownikom, propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia bądź nowe warunki pełnienia służby w jednostkach przez nich kierowanych. Powyższy wyraz porządkuje więc kwestię kto, komu składa propozycję, natomiast nie normuje kwestii jakiego rodzaju propozycja ma być złożona. Propozycja pracy dla funkcjonariusza składana na podstawie przepisów u.p.w.u.KAS nie ma charakteru decyzji. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że przedłożona propozycja zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej znajduje oparcie w przepisach prawa, a tym samym brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w służbie Celno-Skarbowej, zgodnie z wezwaniem.

Powyższe pismo – jak wynika z dowodu śledzenia przesyłki (k. 55 akt sądowych), a także z oświadczeń P.S., złożonych w skardze (k. 5 akt sądowych), jak i na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. (k. 117 akt sądowych– zostało mu doręczone w dniu 29 czerwca 2017 r.

W tych okolicznościach P.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył skargę w trybie art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) na złożoną mu w dniu 25 maja 2017 r. propozycję pracy jako czynność lub akt z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zarzucając jej nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do złożenia mu propozycji pracy w świetle przepisów u.p.w.u.KAS tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7 oraz art 170 ust.1 tej ustawy oraz naruszenie art. 179 i 180 ustawy o KAS poprzez faktyczne zwolnienie go ze służby pomimo braku zajścia wskazanych tam przesłanek. Ponadto skarżący zarzucił złożonej propozycji niezgodność z art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz art. 60 Konstytucji,

a w przypadku, gdyby Sąd uznał, iż możliwe było składanie funkcjonariuszom propozycji pracy to skarżący podniósł, iż nie było to właściwe w stosunku do jego osoby z uwagi na fakt, iż właściwie zastosowane przesłanki z art. 165 ust. 7 u.p.w.u. KAS powinny prowadzić do przedłożenia mu propozycji służby. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego aktu lub czynności, natomiast w przypadku, gdyby Sąd nie podzielił poglądu co do charakteru propozycji pracy i uznał ewentualnie, iż jest to decyzja administracyjna (o zwolnieniu ze służby), to wniósł o wyraźne podkreślenie tego elementu w wyroku i uzasadnieniu Sądu, co może mieć istotny wpływ na jego prawa

i obowiązki. Powyższą skargę skarżący nadał w dniu 27 lipca 2017 r., jednakże nie do organu, ale bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Po jej wpłynięciu do Sądu w dniu 31 lipca 2017 r. - na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z tej samej daty - została przekazana do wysyłki do DIAS w dniu 1 sierpnia 2017 r. (por. akta [...]), przy czym jej faktyczne nadanie – jak wynika ze stempla na kopercie – nastąpiło w dniu 2 sierpnia 2017r. ( k.14 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o: 1/ odrzucenie skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, 2/ ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku z pkt 1. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż propozycja zatrudnienia z dnia [...] maja 2017 r. nie jest innym niż decyzja lub postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, nie jest też oczywiście decyzją ani postanowieniem, wobec czego nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Propozycja ta nie jest aktem o charakterze publicznym, nie jest ona bowiem przeznaczona dla wszystkich ani dla żadnej zbiorowości, lecz dla konkretnej osoby - jej adresata. Akt ten nie ma też charakteru "władczego" i nie został wygenerowany przez organ władzy publicznej. Jak już wywiedziono wyżej, zaskarżona przez skarżącego propozycja zatrudnienia jest aktem związanym

z zatrudnieniem skarżącego w strukturach Krajowej Administracji Skarbowej,

a konkretnie w Izbie Administracji Skarbowej i jest dokumentem o charakterze "pracowniczym", kształtującym sytuację skarżącego u pracodawcy i przy jej sporządzeniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie działał jako organ władzy publicznej, lecz jako kierownik jednostki organizacyjnej – Izby Administracji Skarbowej, która aktualnie jest pracodawcą skarżącego. W związku z powyższym propozycja zatrudnienia, jako niemieszcząca się w katalogu spraw objętych orzekaniem sądów administracyjnych, uchyla się spod kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., co z kolei winno skutkować odrzuceniem wywiedzionej od niej skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił argumentów w zakresie istnienia podstaw do odrzucenia skargi, organ podniósł, iż w dniu 6 czerwca 2017 r. skarżący złożył oświadczenie o przyjęciu propozycji zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej. Kwestionowanie w tej chwili i wnoszenie przedmiotowej skargi

z powołaniem się na nieważność i bezprawność propozycji pracy jawi się jako czynność pozorna, a postępowanie skarżącego jako niekonsekwentne. Ponadto DIAS, reprezentując pracodawcę i działając w oparciu o obowiązujące prawo, miał za zadanie stworzenie nowej struktury w ramach Izby Administracji Skarbowej. Zadania te wynikają z obowiązujących przepisów, do stosowania których jest on zobligowany. Bezzasadnym jest zarzut skarżącego odnośnie nieważności przedłożonej mu propozycji zatrudnienia i jej niezgodności z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP poprzez przedłożenie funkcjonariuszowi propozycji określającej warunki zatrudnienia, ponieważ zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 165 ust. 3 oraz ust. 7 w zw. z art. 170 u.p.w.p.KAS DIAS mógł złożyć odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja

2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Skarżący otrzymał propozycję pracy i ją przyjął, co wskazuje na okoliczność, iż chce pozostać w strukturach KAS. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 165 ust.3 i ust. 7 oraz art. 170 u.p.w.u.KAS organ wyjaśnił, że wynika z nich jednoznacznie, że kierownik jednostki organizacyjnej był uprawniony do wyboru propozycji, jaką składał pracownikom lub funkcjonariuszom w zakresie tego, czy proponował im zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, czy proponował pełnienie służby. Użyty w tym przepisie zwrot "odpowiednio" oznacza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej mógł składać zarówno funkcjonariuszom, jak i pracownikom, propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia bądź nowe warunki pełnienia służby w jednostce przez siebie kierowanej. Wyraz "odpowiednio" porządkuje więc kwestię tego komu składa się propozycję, natomiast nie determinuje tego, jakiego rodzaju propozycja powinna być złożona. Poza tym, wbrew wywodom skarżącego, treść art. 165 ust. 3 u.p.w.u.KAS nie przesądza o tym, że posiada on nadal status funkcjonariusza. Przepis ten stanowi, że funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stali się z dniem wejścia w życie ustawy o KAS funkcjonariuszami służby celno-skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS. Ustawa o KAS weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r.

i w tej dacie istotnie skarżący stał się funkcjonariuszem służby celno - skarbowej, jednakże w treści art. 165 ust. 3 u.p.w.u.KAS wyraźnie ustawodawca zaznaczył

"z zastrzeżeniem art. 170". Dopiero otrzymanie propozycji, pracy lub służby, powoduje kontynuację związania z Izbą Administracji Skarbowej jako pracodawcą. W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały swoje stanowiska

w sprawie powołując się na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów powszechnych i sądów administracyjnych na tle stosowanie przepisów u.p.w.u.KAS. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Związek Zawodowy [...] wniósł o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, jednocześnie wskazując, iż przyłącza się do skargi skarżącego i wnosi o jej uwzględnienie w całości, ewentualnie w razie jej nieuwzględnienia, wnosi o wyraźne orzeczenie przez Sąd, iż powodem oddalenia skargi jest fakt, iż zaskarżony akt prawny jest decyzją administracyjną.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r. Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścił Związek Zawodowy [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.

Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę w całości, przy czym w wypadku uznania przez Sąd, że propozycja zatrudnienia stanowi decyzję administracyjną, wniósł o jej uchylenie, natomiast

w przypadku uznania, iż jest to czynność z zakresu administracji publicznej to domagał się stwierdzenia jej bezskuteczności. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł, aby w uzasadnieniu wyroku Sąd zobowiązał organ do złożenia skarżącemu propozycji służby, ewentualnie do uznania uprawnienia skarżącego do otrzymania propozycji służby oraz iż skarżący jest nadal funkcjonariuszem służby celnej

na podstawie art. 165 ust. 3 u.p.w.u.KAS, a termin do złożenia propozycji jest terminem instrukcyjnym. Podkreślił również, iż właściwość sądu administracyjnego wywodzi z art. 277 w zw. z art. 276 ustawy o KAS oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik organu na rozprawie podtrzymał stanowisko zawarte

w odpowiedzi na skargę, dodatkowo domagając się oddalenia wniosków zgłoszonych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego. Natomiast przedstawiciel Związku Zawodowego [...] poparł stanowisko skarżącego oraz argumentację zawartą w swym piśmie z dnia [...] listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzucenia, jednakże z przyczyn odmiennych od tych podniesionych w odpowiedzi na skargę. Zdaniem Sądu, pisemna propozycja złożona na podstawie art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS skierowana do funkcjonariusza administracji celno-skarbowej, zawierająca propozycję pracy nie jest decyzją administracyjną. Podstawą prawną wydania decyzji może być bowiem jedynie norma prawa administracyjnego, z której bezpośrednio lub pośrednio wynika, że jej konkretyzacja następuje w drodze wydania decyzji administracyjnej. Tymczasem zgodnie z treścią art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oraz Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Należy zauważyć, że treść art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS jest odmienna od treści art. 169 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym formę decyzji administracyjnej przybiera jedynie propozycja pełnienia dalszej służby w służbie celno-skarbowej. W art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS ustawodawca nie posłużył się więc formą decyzji administracyjnej na oznaczenie owej pisemnej propozycji. W konsekwencji uznać należy,

że ustawodawca nie przyznał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej kompetencji do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie składania propozycji zatrudnienia. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że w obrębie przepisów regulujących tę samą materię, forma decyzji mogła zostać raz wyrażona wprost,

a w innym przypadku nie została wyrażona i należałoby ją domniemywać. Domniemaniu istnienia podstaw do wydania decyzji administracyjnych sprzeciwia się też szeroki katalog, poddanych kontroli sądowadministracyjnej, form działań administracji publicznej wskazany w art. 3 p.p.s.a., poszerzony zresztą odesłaniem do przepisów szczególnych. Tym samym, skoro w art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS ustawodawca nie zastrzegł dla składania byłemu funkcjonariuszowi celnemu, a od 1 marca 2017 r. funkcjonariuszowi służby Celno-Skarbowej, nowych warunków zatrudnienia w formie decyzji brak podstaw do uznania, że przybiera ona taką formę prawną. W ocenie Sądu, analiza przepisów u.p.w.u.KAS skłania do poglądu,

że propozycja skierowana do funkcjonariusza i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Aktem taki jest indywidualny akt o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki, podejmowany przez organ charakteryzujący się władztwem administracyjnym. W zakresie takiej oceny złożonej na podstawie art. 165 ust. 7 u.p.w.u.KAS byłemu funkcjonariuszowi celnemu,

a od 1 marca 2017 r. funkcjonariuszowi służby Celno-Skarbowej, propozycji nowych warunków Sąd orzekający podziela poglądy i argumentację wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 listopada 2017 r., II SA/Bk 655/17 i w wyroku WSA

w Kielcach z dnia 14 listopada 2017 r., II SA/Ke 579/17. Zdaniem Sądu z takim też aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż przedstawiona pisemna propozycja rozstrzyga o tym, że skarżący jako funkcjonariusz otrzymał nie dalszą propozycję pełnienia służby, ale jednostronnie zredagowaną propozycję zatrudnienia na określonych także jednostronnie i władczo warunkach. Jako, iż zaskarżony akt został wydany w dniu [...] maja 2017 r. do zasad

i terminów wnoszenia na niego skargi do sądu administracyjnego mają zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (t.j. p.p.s.a.),

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów

i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa ta zgodnie z jej art. 18 weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu

na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3

i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. wskazuje,

że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego akt jest jej przedmiotem,

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu. W kontrolowanej sprawie zaskarżony akt został doręczony skarżącemu w dniu 25 maja 2017 r. Z zachowaniem terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący złożył organowi w dniu 30 maja 2017 r. pismo z dnia [...] maja 2017 r., stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 29 czerwca 2017 r., co było okolicznością bezsporną w świetle oświadczeń skarżącego, złożonych w skardze, jak i na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. oraz dowodu w postaci śledzenia przesyłek. W związku z tym termin do złożenia skargi wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a. przypadł na dzień 31 lipca 2017 r. Przy czym Sąd przy obliczaniu tego terminu uwzględnił przepis art. 83 § 2 p.p.s.a. stanowiący, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarżący wprawdzie nadał skargę przed tym terminem, tj. 27 lipca 2017 r., jednakże nie do organu, jak wymaga tego przepis art. 54 § 1 p.p.s.a., ale bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Należy przy tym zauważyć, że skarżący wskazał na prawidłowy tryb wniesienia skargi (za pośrednictwem organu) w nagłówku skargi. Błędnie natomiast nadał tę skargę w Urzędzie Pocztowym w kopercie na której jako adresata wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. W stanie prawnym obowiązującym w rozpoznawanej sprawie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany został pogląd, że miarodajna dla zachowania terminu do wniesienia skargi w terminie jest data nadania (złożenia) skargi do organu właściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ przekazuje sprawę właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje w takim wypadku data nadania skargi przez sąd lub organ na adres właściwego organu (por. NSA

w postanowieniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, w postanowieniu

z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1724/06, w postanowieniu z dnia

30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13). Pogląd ten jest prezentowany także

w najnowszym orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 10 października 2017 r.,

II GZ 742/17). W związku z powyższym należało uznać za datę wniesienia skargi, datę przesyłania jej przez Sąd w dniu 2 sierpnia 2017 r. (data nadania przesyłki pocztowej) do DIAS, jako organu właściwego w sprawie, co jednak nastąpiło już po upływie 30 dniowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji skarga jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.