Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 668/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: NSA Anna Orłowska (spr.) WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] z dnia 26 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 31 lipca 2006 r. Komendant Policji [...], na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz.58 ze zm.) z dniem 31 lipca 2006 r. zwolnił sierżanta sztabowego M. G. z zajmowanego stanowiska detektywa [...] Komendy Policji w K. i z dniem 1 sierpnia 2006 r. mianował na stanowisko asystenta [...] Komendy Policji w K. z dotychczasowym uposażeniem.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ I instancji podał m.in., że strona spełnia wymogi do mianowania na wymienione stanowisko, a decyzję podjęto w związku ze zmianą struktury organizacyjnej Komendy Policji w K. wprowadzoną rozkazem organizacyjnym Komendanta Policji [...] z dnia 29 czerwca 2006 r. nr [...].

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. G. wniósł o jej uchylenie zarzucając, iż organ orzekający w niniejszej sprawie nie uwzględnił dobra służby oraz jednostki Policji. Dotychczasowy przebieg służby, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe odwołującego nie uzasadniają bowiem mianowania go na stanowisko asystenta [...]. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji stanowi podstawę do mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, jeśli dotychczas zajmowane stanowisko uległo likwidacji. Skoro zatem stanowisko zajmowane przez stronę nie zostało zlikwidowane, to podjęte rozstrzygnięcie jest bezzasadne. W ocenie odwołującego, decyzja podjęta przez organ I instancji nie zawiera merytorycznych przesłanek oraz narusza jego godność jako funkcjonariusza policji.

Po rozpatrzeniu odwołania policjanta, Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia 26 września 2006 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe i orzekł, że zwolnienie ze stanowiska detektywa [...] Komendy Policji w K. następuje z dniem 30 września 2006 r., a mianowanie na stanowisko asystenta [...] tejże Komendy następuje w dniu 1 października 2006 r. W pozostałym zakresie organ odwoławczy zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, iż zarzuty zawarte w odwołaniu są bezzasadne. Mianowanie policjanta nastąpiło bowiem na równorzędne stanowisko służbowe, natomiast przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera ograniczenia polegającego na braku możliwości mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe tylko w sytuacji, gdy dotychczas zajmowane stanowisko zostało zlikwidowane. Nadto rozstrzygnięcie organu I instancji uzasadniono zmianami organizacyjnymi w strukturze Komendy Policji w K.

Organ odwoławczy wskazał, że podległość służbowa jest cechą szczególnie charakterystyczną dla stosunków stanowiących podstawę pełnienia służby w Policji. Podkreśla ją przepis art.25 ust. 1 ustawy o Policji, który wymaga od policjanta gotowości podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej jest wynikająca z art. 32 ust. 1 cyt. ustawy możliwość mianowania policjanta przez właściwego przełożonego na inne równorzędne stanowisko służbowe, nawet bez zgody policjanta.

Rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie nie miało na celu pokrzywdzenia policjanta. Powoływane przez odwołującego pozytywne wyniki osiągane w służbie nie stoją w sprzeczności z możliwością mianowania go na inne równorzędne stanowisko służbowe, bez zmiany uposażenia i w tej samej jednostce organizacyjnej Policji. Co więcej, zdobyte przez niego doświadczenie zawodowe zdobyte w [...] będzie przydatne na nowym stanowisku.

Końcowo organ II instancji podniósł, iż wniesienie odwołania od decyzji Komendanta Policji [...] spowodowało upływ określonych w niej terminów oraz konieczność określenia późniejszego terminu zwolnienia funkcjonariusza z ostatnio zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko asystenta [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], podtrzymując argumentację wyrażoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podniósł, iż na dotychczas zajmowane przez niego stanowisko został mianowany policjant, który nie odbył wymaganego przeszkolenia. Tym samym nie może wykonywać szczególnych zadań dotyczących pracy operacyjnej. Oznacza to, że dobro służby i jednostki zostało naruszone.

Uzasadniając zarzuty, skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1838/94, Prok.i Pr. 1995/9/50, w którym wrażono pogląd, iż w przypadku, jeśli w nowej strukturze nie istnieje stanowisko dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza, istnieje podstawa do mianowania go na stanowisko zbliżone, z uposażeniem nie wyższym od dotąd zajmowanego.

Zdaniem skarżącego powołany w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji nie może być interpretowany szeroko. Nie sposób bowiem przyjąć, że przejawem szczególnej podległości służbowej ma być aprobowanie decyzji przełożonego np. dotyczącej mianowania na inne stanowisko w sytuacji, gdy jest ona podjęta niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. skarżący poparł skargę wskazując m.in., iż w momencie wprowadzenia zmian organizacyjnych w jednostce przebywał na urlopie. Wskazywał, iż poczuł się urażony sposobem przeniesienia na nowe stanowisko, albowiem pełni służbę w Policji od 18 lat i nigdy nie był karany dyscyplinarnie. Nie dopatrzył się przy tym innego naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa") lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).

W myśl art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono w podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, iż przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że powołany przez organy jako podstawa decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz.58 ze zm.) stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Od decyzji, o których mowa powołanym przepisie, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art.32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

Nie ulega wątpliwości, iż stosunek służbowy funkcjonariusza policji uregulowany przepisami powołanej ustawy ma charakter administracyjnoprawny. Wyraża się przede wszystkim dużą intensywnością podporządkowania i dyspozycyjności funkcjonariusza. Przepisy ustawy o Policji pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta, chyba że przeniesienie następuje na niższe stanowisko służbowe. Przeniesienie bowiem policjanta na niższe stanowisko służbowe, stosownie do przepisów art. 38 tej ustawy, może nastąpić w ściśle określonych wypadkach i trybie.

Jednak w niniejszej sprawie mianowanie policjanta nastąpiło na równorzędne stanowisko służbowe i w tej samej jednostce organizacyjnej Policji z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.

Przechodząc do zarzutów podniesionych przez skarżącego, należy wskazać, iż w głównej mierze koncentrują się one na przesłankach pozaprawnych. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku skarżący wskazywał, iż poczuł się urażony sposobem przeniesienia na nowe stanowisko, albowiem pełni służbę w Policji od 18 lat i nigdy nie był karany dyscyplinarnie.

Z punktu widzenia zakresu kontroli sądowoadministracyjnej, argumenty podnoszone przez skarżącego nie miały znaczenia w sprawie. Jak już bowiem podkreślono Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, natomiast kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych.

Sąd zauważa, iż powołany w uzasadnieniu zarzutów skargi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1838/94, Prok.i Pr. 1995/9/50, został wydany w innym stanie faktycznym i prawnym, stąd pogląd w nim zawarty nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, iż art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie uzależniał mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe od likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska.

Natomiast kwestia oceny zgodności z prawem mianowania policjanta na stanowisko uprzednio zajmowane przez skarżącego wykracza poza granice niniejszej sprawy.

Uznawszy zatem, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 ppsa – orzekł jak w sentencji.