Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 844/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2, art. 25 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2014r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 roku - oddala skargę -


UZASADNIENIE

ISA/Rz 844/14

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. w Ł. (dalej: spółka/skarżąca), od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2014r., nr [...], w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2013r. do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 1.420.684zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że wobec spółki przeprowadzono kontrolę podatkową

w zakresie rzetelności rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2013r.

W wyniku kontroli stwierdzono, że spółka nabyła od słowackiej firmy "B" spol. s r.o. B., 2100 szt. telefonów komórkowych Nokia. Transakcja została udokumentowana fakturą nr 0101010213 z dnia 7 maja 2013r., o wartości 71.400 EUR. Spółka sporządziła zlecenie transportowe nr 07/05/2013, na podstawie którego firma transportowa "C" J.P., K. miała odebrać towar (2100 szt. telefonów komórkowych) w magazynie dostawcy w dniu 7 maja 2013r., dokonać jego transportu z B. do W. oraz w tym samym dniu rozładować towar w firmie spedycyjnej "D". Z dokumentu CMR z dnia 13 maja 2013 r. wystawionego przez firmę "E" W. wynikało, że miejscem załadunku telefonów komórkowych był [...], a miejscem przeznaczenia – W. Wykonanie usług transportowych przez firmę transportową "C" J.P. K., w dniu 13 maja 2013r., na trasie B.– V. zostało dokumentowała faktura VAT z dnia 15 maja 2013r., nr 00307/2013.

Z wyjaśnień spółki wynikało, że telefony zakupione u kontrahenta słowackiego nie były przemieszczone na terytorium Polski, gdyż za pośrednictwem firmy spedycyjnej "D" z W. zostały dostarczone do nabywców w Dubaju. Nabyte telefony zostały sprzedane firmie "F" (faktura nr 2/05/2013 z dnia 13 maja 2013r., 1000 szt. telefonów Nokia, o wartości 41.000 EUR) oraz firmie "G" (faktura nr 7/05/2013 z dnia 21 maja 2013r., 1100 szt. telefonów Nokia o wartości 41.800 EUR).

Organ I instancji stwierdził, że transakcja nabycia przez spółkę 2100 szt. telefonów komórkowych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o. udokumentowana fakturą nr 0101010213 z dnia 7 maja 2013r., stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, stosownie do dyspozycji art. 9 ust. 1 i ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) - dalej: ustawa o VAT.

Organ I instancji ustalił, że spółka posłużyła się dla celów tej transakcji polskim numerem identyfikacyjnym, czyli numerem nadanym przez państwo członkowskie inne, niż państwo członkowskie, na którego terenie towary znajdowały się w chwili zakończenia ich transportu. Ponadto spółka nie dokonała rozliczenia (wpłaty) na terytorium Austrii podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od kontrahenta słowackiego. W związku z tym, organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o VAT.

Spółka nie zaewidencjonowała wewnątrzwspólnotowego nabycia telefonów oraz podatku należnego z tego tytułu w ewidencji VAT za maj 2013r., jak również nie wykazała tej transakcji w deklaracji VAT-7 za ten okres oraz w informacji podsumowującej. Podatek należny z tytułu powyższej transakcji został przez organ podatkowy pierwszej instancji obliczony w oparciu o dyspozycję art. 31 ust. 1 ustawy o VAT. Z uwagi na dyspozycję art. 88 ust. 6 ustawy o VAT organ podatkowy

I instancji stwierdził, że spółce nie przysługuje prawo obniżenia podatku należnego

o kwotę podatku naliczonego.

Ponadto organ I instancji stwierdził, że sprzedaż przez spółkę telefonów komórkowych udokumentowana fakturą nr 2/05/2013 z dnia 13 maja 2013r., w ilości 1000 szt., o wartości 41.000 EUR na rzecz firmy "F", nabytych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o., nie stanowi eksportu towarów, gdyż nie została wypełniona dyspozycja art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, tj. towary w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy w Dubaju nie znajdowały się na terytorium Polski. Zdaniem organu

I instancji, dostawa udokumentowana fakturą nr 2/05/2013 powinna być ujęta

w deklaracji VAT-7 jako dostawa towarów poza terytorium kraju.

Natomiast zakwalifikowana przez spółkę - jako niepodlegająca opodatkowaniu - dostawa poza terytorium kraju telefonów komórkowych na rzecz "G" (faktura nr 3/05/2013 z dnia 15 maja 2013 r. o wartości 284.400 EUR oraz nr 4/05/2013 z dnia 16 maja 2013r. o wartości 44.000 EUR), powinna być zakwalifikowana jako eksport, gdyż wypełnia dyspozycję art. 2 pkt 8 ustawy o VAT.

Na podstawie powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] maja 2014r., nr [...], określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za maj 2013r. do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 1.420.684zł.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała prawidłowość dokonanej przez organ I instancji kwalifikacji nabycia 2100 szt. telefonów komórkowych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o. jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołaną na wstępie decyzją

z dnia 4 sierpnia 2014r., organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zachodzą przesłanki do uznania spornej transakcji nabycia przez spółkę telefonów komórkowych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o. za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1

i 2 ustawy o VAT. Wskazał, że nabycie przez spółkę powyższych towarów było odpłatne. W wyniku dostawy dokonanej przez słowacką firmę przeszło na spółkę prawo do dysponowania jak właściciel towarami, które zostały przetransportowane na terytorium państwa członkowskiego (Austria) inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu (Słowacja) - przez nabywcę. Spółka - jako nabywca towaru - uzyskała władztwo nad towarem, które przejawiło się w zleceniu przetransportowania tych towarów ze Słowacji do Austrii oraz w ich zbyciu na rzecz ostatecznych kontrahentów spoza Unii Europejskiej. Na dzień spornej transakcji zarówno dostawca, jak i nabywca, byli podatnikami podatku od wartości dodanej, prowadzącymi działalność gospodarczą, a nabyte towary służyły działalności gospodarczej nabywcy.

Organ II instancji uznał za prawidłowe stwierdzenie przez organ I instancji, że miejscem opodatkowania spornej transakcji była Polska. Wyjaśnił, że stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o VAT zasadą jest, że podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia na terytorium kraju, w którym ma miejsce zakończenie wysyłki lub transportu towarów oraz że zasada ta jest modyfikowana przez przepis szczególny – art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem

w sytuacji, gdy podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów poda numer identyfikacyjny inny niż ten, który przyznało mu państwo, na terenie którego kończy się transport towarów - wówczas wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium państwa członkowskiego, które nadało podatnikowi numer identyfikacyjny. W postępowaniu ustalono, że spółka nie jest zarejestrowana dla potrzeb podatku od towarów i usług w innym kraju UE, co oznacza, że posiada jedynie polski numer identyfikacyjny. Nie dokonała również rozliczenia (wpłaty) podatku należnego na terenie Austrii.

Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia jest podnoszona przez spółkę okoliczność, że towary nie zostały przewiezione do Polski, lecz do innego państwa Unii Europejskiej. Z przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o VAT wynika bowiem, że towary

w wyniku dokonanej dostawy mają być wysłane lub przetransportowane na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki, jest to zatem czynność, której miejscem świadczenia nie musi być terytorium Polski. W takim przypadku będą istniały dwa miejsca nabycia –

w państwie zakończenia transportu oraz w państwie rejestracji. Jeżeli podatnik udowodni, że nabycie zostało opodatkowane na terytorium innego państwa członkowskiego, wówczas miejscem nabycia będzie tylko to inne państwo członkowskie, czyli to, w którym zakończył się transport (wysyłka) towarów.

Za zasadne organ odwoławczy uznał również stanowisko organu

I instancji odnośnie braku możliwości odliczenia przez spółkę podatku naliczonego

w oparciu o art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, z powodu wypełnienia dyspozycji art. 88 ust. 6 ww. ustawy.

Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii kwalifikacji dla celów podatku od towarów i usług dostaw udokumentowanych fakturami: nr 2/05/2013 z dnia 13 maja 2013r., nr 3/05/2013 z dnia 15 maja 2013r. oraz nr 4/05/2013 z dnia 16 maja 2013r.

Na decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1) art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - w sposób

wpływający na wynik sprawy - poprzez dokonanie ustaleń faktycznych

sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego (rzeczywiste miejsce dostawy towaru, w sytuacji jego wywozu z terytorium Słowacji na podstawie faktur VAT wystawionych przez skarżącą),

2) przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust 1 lit. b, art. 20 i art. 40 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE

z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, wskutek uznania, iż na skarżącej, ciąży za maj 2013r. zobowiązanie z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów mimo, że przewiezienie towaru na terytorium Austrii (Wiedeń) stanowiło element przewozu towaru dla odbiorcy poza obszarem Unii (państwo członkowskie nie było państwem docelowym przewozu w rozumieniu Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE oraz ustawy o VAT.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że terytorium Austrii nie było miejscem dostawy, a jedynie pośredniczyło w dostarczeniu towaru poza obszar Unii Europejskiej. Według skarżącej, niezasadnie organ potraktował jeden przewóz dokonany przez dwóch przewoźników jako dwa przewozy, pierwszy – na potrzeby własne, a drugi - na potrzeby nabywcy towaru od skarżącej. Skarżąca wskazała, że w Wiedniu towar nie został przekazany do magazynowania na jej zlecenie, a wprost przekazany kolejnemu przewoźnikowi organizującemu przewóz innym środkiem transportu, był to jednak dalszy ciąg tego samego przewozu do tego samego odbiorcy.

Zdaniem skarżącej, nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, gdyż inne państwo członkowskie (Austria) nie było państwem przeznaczenia (docelowym), a jedynie punktem pośrednim w transporcie towaru poza obszar celny Unii. Odbiorcą towaru przewiezionego na terytorium Austrii nie była skarżąca, nie można zatem mówić o jakimkolwiek przewozie powiązanym z nabywaniem, gdyż nabycie nastąpiło wcześniej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko

wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153,poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane

w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Sporna w niniejszej sprawie jest kwalifikacja transakcji nabycia przez skarżącą na podstawie faktury nr 0101010213, z dnia 7 maja 2013r., 2100 szt. telefonów komórkowych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o, jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT.

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem jest szczególnym rodzajem czynności będącej przedmiotem opodatkowania VAT, wymienionym w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów została określona w art. 9 ustawy o VAT. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów jest nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o VAT, powyższy przepis stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a -

z zastrzeżeniem art. 10 ustawy o VAT;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest spełnienie następujących przesłanek:

1) nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

2) przemieszczenie towarów będących przedmiotem transakcji dostawy z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego,

3) państwem członkowskim, z którego towar jest wysyłany lub transportowany, jest państwo, na którego terytorium następuje rozpoczęcie wysyłki lub transportu tego towaru,

4) towar jest transportowany przez dostawcę, nabywcę lub podmiot trzeci działający na rzecz dostawcy lub nabywcy.

Niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że transakcja nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów u podmiotu, który w wyniku dokonanej transakcji otrzymał towar.

W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do uznania transakcji nabycia przez skarżącą na podstawie faktury nr 0101010213, z dnia 7 maja 2013r., 2100 szt. telefonów komórkowych od słowackiej firmy "B" spol. s r.o., jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. W wyniku dostawy dokonanej przez słowacką firmę "B" spol. s r.o., skarżąca uzyskała prawo do dysponowania towarem jak właściciel. Towar został przetransportowany, na zlecenie skarżącej, na terytorium Austrii, a zatem terytorium innego państwa członkowskiego, niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu, którym była Słowacja. Skarżąca - nabywca towarów, na dzień spornej transakcji udokumentowanej fakturą nr 0101010213, z dnia 7 maja 2013r., była podatnikiem podatku od towarów i usług,

a nabyte towary służyły prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Również dostawca towarów - słowacka firma "B" spol. s r.o. była podatnikiem podatku od wartości dodanej, prowadzącym działalność gospodarczą. Bezspornym jest, że nabycie przedmiotowych towarów przez skarżącą było odpłatne i należność w kwocie 71.400 EUR została przez nią uregulowana. Słowacji kontrahent zaewidencjonował powyższą transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Kwestionując kwalifikację spornej transakcji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów skarżąca argumentowała, że nie został spełniony warunek przemieszczenia towarów będących przedmiotem transakcji dostawy z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Zdaniem skarżącej, Austria nie była miejscem dostawy towarów, a jedynie terytorium tranzytowym, pośredniczącym w przemieszczeniu towaru poza obszar Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu, rację należy przyznać orzekającym w sprawie organom, że przedmiotowy towar został przetransportowany na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo dostawcy i nabywcy tj. na terytorium Austrii. Skarżąca sporządziła zlecenie transportowe nr 07/05/2013, na podstawie którego firma transportowa "C" J.P. K. miała odebrać przedmiotowy towar w magazynie dostawcy

w dniu 7 maja 2013r., dokonać jego transportu z B. do W. oraz w tym samym dniu rozładować towar w firmie spedycyjnej "D". Potwierdzeniem wykonania powyższej transakcji jest wystawiona przez przewoźnika faktura VAT z dnia 15 maja 2013r., nr 00307/2013. Nie budzi zatem wątpliwości, że miejscem, w którym towary znalazły się w momencie zakończenia wysyłki w ramach transakcji pomiędzy skarżącą,

a słowacką firmą "B" spol. s r.o., była Austria.

Zdaniem Sądu, słusznie organy wskazują, że kwalifikacja spornej transakcji dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinna być rozpatrywana

w ramach zdarzenia gospodarczego zaistniałego pomiędzy skarżącą – jako nabywcą towarów i słowacką firmą "B" spol. s r.o. – jako ich dostawcą, a nie jak chciałaby tego skarżąca, miedzy skarżącą, a odbiorcą towaru w Dubaju. Kluczowe w niniejszej sprawie jest, że realizacja spornej transakcji - wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - nastąpiła z chwilą przemieszczenia towarów na terytorium Austrii

i dalsze okoliczności przemieszczenia towaru poza obszar Unii Europejskiej pozostają dla tej kwalifikacji bez znaczenia.

Należy wskazać, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest zawsze efektem transakcji określanej jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów – są to dwa oblicza tej samej transakcji. Potwierdzeniem prawidłowości kwalifikacji spornej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest zatem również fakt, że druga strona tej transakcji - słowacka firma "B" spol. s r.o. - wykazała tą transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie uznały, że sporna transakcja podlega opodatkowaniu w Polsce. W niniejszym stanie faktycznym zastosowanie ma przepis art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, stanowiący wyjątek od wynikającej z art. 25 ust. 1 ustawy o VAT generalnej zasady, według której wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Stosownie do wspomnianego art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT w przypadku, gdy nabywca, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy o VAT, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca jest zarejestrowana dla potrzeb podatku od towarów i usług jedynie w Polsce, posiada zatem tylko polski numer identyfikacyjny ([...]) i tym numerem posłużyła się dla potrzeb rozliczenia spornej transakcji. Poza sporem jest również, że skarżąca nie zapłaciła podatku należnego w Austrii.

W tej sytuacji organy podatkowe zasadnie uznały, że miejscem opodatkowania spornej transakcji jest Polska mimo, że fizycznie towar nie znajdował się na terytorium Polski. Skarżąca była więc zobowiązana do wykazania spornej transakcji jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i zapłaty podatku należnego.

Za prawidłowe Sąd uznał również pozostałe ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, których skarżąca nie kwestionowała, odnoszące się do braku możliwości skorzystania przez skarżącą z odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, wobec niespełnienia warunku, o którym mowa w art. 88 ust. 6 tej ustawy, polegającego na braku związku zakupu ze sprzedażą opodatkowaną

w kraju (miejscem zakończenia transportu towarów nie było terytorium Polski),

a także dotyczące kwalifikacji transakcji udokumentowanych fakturami nr 3/05/2013

z dnia 15 maja 2013r. oraz nr 4/05/2013 z dnia 16 maja 2013r. jako eksport, wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT oraz kwalifikacji transakcji udokumentowanej fakturą nr 2/05/2013 z dnia 13 maja 2013r. – jako dostawa towarów poza terytorium kraju – wobec nie wypełnienia dyspozycji przepisu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT.

Z powyższych względów podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 2 ust 1 lit. b, art. 20 i art. 40 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE Rady

z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy

o VAT są nieuzasadnione (art. 2 ust 1 lit. b, art. 20 i art. 40 ww. dyrektywy znajdują odzwierciedlenie w odpowiednio: art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1, art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz.749 ze zm.) – dalej: O.p. Sąd nie stwierdził podnoszonej w skardze sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrały zupełny materiał dowodowy, który w wyczerpujący sposób rozpatrzyły, dokonując ustaleń faktycznych w sposób prawidłowy.

Z powyższych względów, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.