Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 102/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] wydaną [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] września 2013 r. nakazująca J. P. rozbiórkę budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 m x 9,50 m + 3,20 m zadaszenia wybudowanego w latach 2003-2005 bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w miejscowości G.– w odległości 3,10 m od granicy z działką sąsiednią.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane po uchyleniu wcześniejszych decyzji nakazujących rozbiórkę przedmiotowego budynku (decyzji Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn.. akt VIISA/wa 446/12 z uwagi na brak szczegółowych ustaleń co do daty dokonania samowoli budowlanej.

Podkreślił, że organy nadzoru budowlanego ponownie rozpatrując sprawę uwzględniły wytyczne sądu wskazane w w/w wyroku.Organ podał, iż w jego ocenie twierdzenia J. P., iż budowa budynku gospodarczego była wykonana w latach 60-tych stoi w sprzeczności z Aktem notarialnym Repertorium nr [...] lipca 1999 r. stanowiącym umowę darowizny pomiędzy A. P. (właścicielką działki o nr ewid. [...]) a J.P., wskazującym że na w/w nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, drewniany o pow. ok. 60,00 m2. Nie ma żadnego zapisu o istnieniu jakiegokolwiek budynku gospodarczego, w tym także budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 m x 9,50 m (+ 3,20 m zadaszenie). Za racjonalne M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznaje twierdzenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., który wskazuje, że "Gdyby budynek istniał zapewne byłby wymieniony w akcie - umowie darowizny." W w/w akcie notarialnym wskazano, że: "Przy akcie okazano wypis z rejestru gruntów, (stanowiące podstawę wpisu do księgi wieczystej), wydane przez Urząd Rejonowy w G., nr [...] i nr [...]".

Stosując się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. pismem z dnia 25 lutego 2013 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. o przesłanie kopii złożonych w księdze wieczystej nr [...] przy akcie notarialnym rep. [...]. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. wypisów z rejestru gruntów dotyczących działki nr [...] oraz mapy geodezyjnej. Z przesłanego w dniu l marca 2013 r. wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] stanowi "ter. zabud. mieszk., pastwisko". Nie ma wzmianki o zabudowaniu budynkami gospodarczymi. Również brak jest budynku gospodarczego od strony działki nr [...] na mapie sytuacyjnej sporządzonej przez geodetę - biegłego sądowego tech. Z. R. z dnia 23 sierpnia 1998 roku, wykonanej na zlecenie Sądu Rejonowego w G. zgodnie z postanowieniem w/w Sądu z dnia [...] czerwca 1988 r. dla sprawy [...]. Powyższe potwierdzają zeznania świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1 Kodeksu karnego, w tym K. Z., która zeznała, że w budynek został wybudowany od podstaw w latach 2000-2004 oraz Z. S., który podczas rozprawy administracyjnej w dniu 9 kwietnia 2013 r. wskazał, że budynek powstał w latach 2003 lub 2004. Powyższych zeznań nie można było skonfrontować z zeznaniami J. P. który nie stawił się na przeprowadzonej rozprawie administracyjnej. Odnosząc się do mapy zasadniczej przedstawionej przez J. P. – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej opatrzonej klauzulą "zgodności (...) z " oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego xv dniu 1 września 1979 r., zaewidencjonowanym pod Nr [...]" potwierdzającym istnienie ' przedmiotowego budynku gospodarczego od strony działki o nr ew. [...] oraz przedłożonego wypisu z ewidencji gruntów i budynków wskazującego wybudowanie w/w budynku gospodarczego w 1970 r., M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego po przeanalizowaniu nowych dowodów uznaje za słuszne wnioski organu powiatowego wskazującego, że fakt naniesienia obiektu na mapie geodezyjnej z datą jej sporządzenia w 1979 r. nie świadczy o faktycznej dacie budowy, ponieważ na mapie sukcesywnie nanoszone są budynki aż do chwili obecnej. Powyższe potwierdzają ustalenia dokonane przez organ powiatowy w toku postępowania wyjaśniającego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zwrócił się do Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w G. z zapytaniem w jaki sposób określa się datę budowy obiektu widniejącą na informacji z rejestru gruntów oraz o informację kiedy budynek mógł być naniesiony na mapy, jeżeli nie został uwidoczniony na mapie z 1998 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej udzielił odpowiedzi, iż data budowy jest określana na podstawie ewidencji budynków oddawanych do użytkowania prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego lub innych miarodajnych informacji. Jednak w tym przypadku z pisma wynika, iż "rok budowu w ewidencji gruntów został wpisany w arkuszu spisowym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy G. sporządzonym przez firmę P. w 2005 roku, jednocześnie z analizy dokumentacji geodezyjnej wynika, że budynek ten nie został wykazany na założonej w 1979 roku mapie zasadniczej, mimo, że pomierzono i skartowano okoliczne budynki sąsiednich siedlisk w ponad 60-metrowym pasie od drogi. Można więc przypuszczać, że przedmiotowy budynek wybudowano w późniejszym okresie. W dokumentacji geodezyjnej z 1988 roku geodeta biegły sądowy Z. R. nie wykazał wspomnianego budynku, również na kopii mapy zasadniczej znajdującej się w tym operacie nie jest on skartowany. P. nie jest w stanie określić w którym roku budynek wniesiono na mapę zasadniczą". W związku z powyższym rok budowy określony jako 1979 nie świadczy o faktycznej dacie wybudowania obiektu skoro został wpisany do rejestru gruntów dopiero w 2005 rok. Ponadto jak wynika z kolejnego pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 2 grudnia 2010 r. "Mapa zasadnicza ark. [...] została założona w ramach opracowania [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 08.05.1980 roku. Pomiar szczegółów sytuacyjnych na działce nr [...] i działkach sąsiednich został wykonany w miesiącu czerwcu 1979 roku. Na podstawie tych pomiarów we wrześniu 1979 roku sporządzono mapę zasadniczą. Na szkicach z pomiarów oraz na mapie nie wykazano budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w pobliżu granic z działka nr [...]. Od momentu powstania do chwili obecnej arkusz mapy zasadniczej [...] jest systematycznie aktualizowany na podstawie prac geodezyjno - kartograficznych wykonywanych przez jednostki wykonawstwa geodezyjnego i przyjmowanych do p. jednak z powodu upływu wielu lat od założenia arkusz, P. nie ma możliwości określenia na podstawie jakiego opracowania i w którym roku skartowano budynek na tej mapie." Z w/w pism wynika, iż sporny budynek nie został wykazany na założonej w 1979 roku mapie zasadniczej, tj. nic mógł powstać przed jej sporządzeniem, jak to podnosi skarżący.

Fakt naniesienia budynku gospodarczego na mapę zasadniczą w późniejszym okresie tj. po roku 1979, a także wpisanie roku budowy w/w budynku gospodarczego do rejestru gruntów podczas prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy G. w 2005 roku, zdaniem M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyklucza twierdzenie, że obiekt wybudowano w latach 60 - tych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stoi w sprzeczności z oświadczeniem skarżącego odnośnie daty budowy obiektu. Organ uznał, że większą wiarygodność posiadają informacje uzyskane od właściwych organów i oświadczenia złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Odnosząc się do daty zgłoszenia budowy stodoły w 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. ustalił, że inwestor dysponował decyzją o warunkach zabudowy, lecz nie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i nie złożył zgłoszenia zamiaru budowy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie prawidłowo uznano, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w ramach samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. PINB w G. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 m x 9,50 m (+ 3,20 m zadaszenia) zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w G. w odległości 3,10 m od granicy z działką sąsiednią oraz nałożył na J. P. obowiązek przedstawienia w terminie do 31 sierpnia 2013 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Postanowienie zostało prawidłowo doręczone inwestorowi, który odebrał je osobiście w dniu 28 maja 2013 r.

W związku z niedostarczeniem wymaganej w/w postanowieniem dokumentacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanego budynku gospodarczego w oparciu o art. 48 ust.l Prawa budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1602/04 "Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, ale uprawnieniem inwestora". Nieprzekładając żądanej dokumentacji inwestor pozbawił się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. P. podnosząc, iż fakt istnienia przedmiotowego budynku gospodarczego na działce [...] (a także drugiego budynku gospodarczego) wynika z treści aktu notarialnego – umowy darowizny z 1988 r.

Poza tym podkreślił, że w 2002 r. dokonał remontu starego budynku i zmienił dach, drzwi, zamontował w zachodniej ścianie lukfery, otynkował cały budynek, co w oczach sąsiadów mogło wyglądać na budowę nowego budynku.

W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art..1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej do sądu decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku jednak, gdy wskazane uchybienia nie występują skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów; może zatem uwzględnić skargę z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze. Z kolei, na mocy art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak również - z mocy art. 135 p.p.s.a. - pozostałych aktów wydanych w toku postępowania, które zostało nią zakończone, wykazała, że nie doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego, w stopniu mającym jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i skutkującego koniecznością wyeliminowania ich z porządku prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] września 2013 r. nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 x 9,50 m + 3,20 zadaszenie wybudowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości G.

W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w którym należycie ustalono stan faktyczny, a następnie na podstawie poczynionych ustaleń organy dokonały prawidłowej kwalifikacji spornego obiektu jako obiektu budowlanego, którego budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a w razie jego braku legalizacja jego budowy dokonywana jest w trybie art. 48-49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, poz. 1118 z późn. zm.).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że ustawa Prawo budowlane, której przepisy stanowiły podstawę prawną podjęcia zaskarżonej decyzji, w sposób kompleksowy normuje przebieg procesu budowlanego, prawa i obowiązki jego uczestników, kwestie dotyczące użytkowania i utrzymania obiektów budowlanych, jak również zasady podejmowania w tych sprawach działań przez organy administracji publicznej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przed organami nadzoru budowlanego, wszczęte zostało w związku z wybudowaniem przez Janusza Puchalskiego budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej z zadaszeniem i dotyczyło legalności tej budowy w celu ustalenia charakteru wybudowanego obiektu i daty jego budowy. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie, stosownie do art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego uwzględniając również wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn.. VIISA/Wa 446/12 wiążące organ zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W trakcie tego postępowania obejmującego przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz uzyskanie dokumentów organ ustalił, że budynek został wybudowany w latach 2003 – 2005. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wnikliwy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające prawidłowo oceniając zebrane dowody tj. zeznania świadków złożone na rozprawie administracyjnej, treść aktu notarialnego z [...] lipca 1999 r. złożone przy tym akcie do Sadu Rejonowego dokumenty w postaci wypisu z rejestru gruntów z 16 maja 1996 r. i mapy geodezyjnej oraz wyjaśnienia Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przedstawione w pismach z 14 grudnia 2009 r. i 2 grudnia 2010 r. , słusznie uznając, iż dowody te nie pozwalają uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącego, iż przedmiotowy budynek gospodarczy na działce [...] został wybudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku.

W tym miejscu należy podkreślić (odnosząc się do zarzutów skargi), iż wbrew temu co podkreśla skarżący, treść aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] lipca 2999 r. nie wskazuje na istnienie na terenie nieruchomości przekazanej skarżącemu umową darowizny innej zabudowy niż budynek mieszkalny drewniany o powierzchni 60 m kw. usytuowany na działce o nr ew. [...].

Z treści w/w umowy wynika jedynie iż przedmiotem umowy darowizny jest gospodarstwo rolne obejmujące kilka działek o różnych numerach ewidencyjnych z których tylko jedna o nr [...] jest zabudowana w/w budynkiem mieszkalnym.

Istotne znaczenie dla dokonania ustaleń co do czasu powstania budynku mają także informacje uzyskane z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z których wynika , że przedmiotowy budynek gospodarczy nie został wykazany na sporządzonej w czerwcu 1979 r. mapie zasadniczej. Nie został też wykazany na szkicach z dokonanych pomiarów mimo, że dokonano pomiarów i skratowano okoliczne budynki siedlisk w ponad 60-cio metrowym pasie od drogi oraz, iż biegły sądowy Z. R. nie wykazał budynku również na mapie kopii zasadniczej znajdującej się w aparacie. Z pism Ośrodka wynika również, że rok budowy budynków znajdujących się na poszczególnych działkach został wpisany na arkuszu opisowym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy G. sporządzonej w 2005 r.

Poza powyższym istotnymi dla oceny wiarygodności skarżącego co do daty budowy budynku, są rozbieżności w poszczególnych wyjaśnieniach.

W czasie oględzin przeprowadzonych z udziałem skarżącego na działce o nr [...] w miejscowości G. w dniu 12 sierpnia 2009 r. dokonano pomiarów przedmiotowego budynku ustalając, iż w odległości 3,10 m od działki o nr [...] usytuowany jest budynek gospodarczy murowany o wymiarach 4,10 m x 9,5 x + 3,20 m zadaszenie.

Ustaleń powyższych skarżący nie kwestionował.

W piśmie skierowanym do powiatowego organu nadzoru budowlanego złożonym 4 stycznia 2010 r. skarżący wyjaśnił, ze nie jest w stanie podać daty budowy budynku o wymiarach 4,10 x 9,50 z zadaszeniem. Budynek wybudowany jest z pustaków betonowych oraz białej cegły i został mu podarowany w 1999 r. Skarżący podkreślił, że budynek ten oprócz bieżącej konserwacji nigdy nie przechodził kapitalnego remontu.

W następnym z pism przesłanym organowi dnia 24 czerwca 2010 r. ( a więc niespełna pół roku później) skarżący podał, ze na jego działce nie ma budynku o ustalonych przez organ wymiarach z zadaszeniem.

Jest budynek większy o powierzchni 54 m kw. z zadaszeniem i ten budynek był pobudowany przez jego matkę 1970 rokiem.

Zaś w skardze skierowanej do Sadu podał (już nie kwestionując dokonanych przez organ pomiarów budynku) że w 2002 r. on przeprowadził remont starego budynku gospodarczego tj. zmienił dach, drzwi, zamontował w zachodniej ścianie luksfery, otynkował budynek – co w jego ocenie w oczach sąsiadów mogło wyglądać jak budowa budynku.

Wszystkie w/w rozbieżności w wyjaśnieniach skarżącego – są istotne dla oceny wiarygodności jego twierdzeń. Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu należy uznać iż organy prawidłowo i zgodnie z prawem przeprowadziły postępowanie wyjaśniające co do ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku i przepisów ustawy Prawa budowlanego jakie winny mieć zastosowanie w postępowaniu prowadzonym w sprawie, tj. uznały, iż budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r.

Badając nadal legalność zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa materialnego podkreślić należy że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 zawierających wyłączenia od zasady ustalonej w art. 28 ust. 1 tej ustawy.

W sprawie ustalono, że skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę spornego budynku.

Okoliczność ta zobowiązywała organy do wdrożenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane znajdującego zastosowanie do budowy obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w G. prawidłowo postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] maja 2013 r. nałożył na inwestora J. P. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

W tym miejscu należy podkreślić, że w ocenie Sądu w/w postanowieniem organ bezzasadnie wobec zakończenia budowy – wtrzymał prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym budynku – lecz naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Następnie wobec niewykonania przez skarżącego nałożonych obowiązków w zakreślonym terminie organ wydał decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego.

W zakresie konieczności wydania tej decyzji organy nadzoru budowlanego związane są regulacją art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, w myśl którego organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W tym miejscu zaakcentować trzeba, że procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 ustawy Prawo budowlane, nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art.48 ustawy Prawo budowlane, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Zauważyć należy, że skarżący miał możliwość legalizacji spornego obiektu i dopiero na skutek jej zaniechania w zakresie wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę.

Skarżący przy tym w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. był poinformowany o skutkach niewykonania nałożonych na niego obowiązków, a zatem musiał się liczyć z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – w którym to przepisie ustawodawca przewidział bezwzględny obowiązek wydania nakazu rozbiórki w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy.

Mając powyższe na uwadze, wobec uznania że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.