Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 203/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 1, art. 27 par. 1 pkt. 3, art. 27 par. 1 pkt 9, art. 33 pkt 1 i pkt 10
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 lutego 2013r. sprawy ze skargi Z. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym Oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 203/11

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Z. Ż., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w którym nie uznał zasadności wniesionych zarzutów w przedmiocie:

- nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" wystawionego przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej,

- niespełnienia przez w/w tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", nr "[...]" obejmującego należność z tytułu opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie w 2002r. kopaliny bez wymaganej koncesji, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Z. Ż. zawiadomieniami z dnia "[...]", o nr "[...]" i "[...]" dokonał zajęcia rachunków bankowych. Zawiadomienia wraz z w/w tytułem wykonawczym zostały odebrane przez zobowiązanego w dniu 5 czerwca 2010r.

Z. Ż. pismem z dnia 10 czerwca 2010r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na przepis art. 33 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, u.p.e.a. Wskazał, iż wierzyciel podając w rubryce 30, że podstawą prawną istnienia należności jest decyzja administracyjna z dnia "[...]", poświadczył nieprawdę. Zdaniem zobowiązanego, decyzja administracyjna nie istniała, zaś pod podaną sygnaturą akt istnieje pismo Starostwa Powiatowego wystawione w zastępstwie Starosty, które jest projektem decyzji, a nie decyzją. W związku z powyższym, przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów formalnych określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczynając egzekucję zobowiązany jest zbadać z urzędu dopuszczalność egzekucji, to jest zbadać pod względem formalnym wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz sprawdzić czy wymieniona w tytule wykonawczym należność podlega ściągnięciu w trybie administracyjnym. W przedmiotowym postępowaniu czynności tych nie wykonano, gdyż w aktach postępowania egzekucyjnego nie było decyzji administracyjnej Starosty z dnia "[...]".

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia "[...]", zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. W odpowiedzi, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wydał postanowienie z dnia "[...]" w którym uznał niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Wierzyciel wskazał, iż nie znajduje uzasadnienia argumentacja zobowiązanego, iż decyzja "nie istnieje". Wierzyciel ze względu na przeprowadzone postępowanie odwoławcze i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wydany w sprawie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, zgodnie z uregulowaniami art. 34 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na postanowienie wierzyciela, zobowiązany złożył zażalenie do Ministra Środowiska, który postanowieniem z dnia "[...]", utrzymał w mocy postanowienie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia "[...]". Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem wydanym w dniu "[...]", uznał za niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" wystawionego przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz nie uznał zasadności zarzutu dotyczącego niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 14 grudnia 2010r.

W zażaleniu zobowiązany wskazał, iż z uzasadnienia decyzji wynikało powołanie się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na inne organy, między innymi Wojewodę "[...]", którzy utrzymywali w mocy decyzje skutkujące wydaniem zakwestionowanego przez zobowiązanego tytułu wykonawczego. Podniósł, iż podstawą zaskarżenia jest naruszenie przez organ administracji zasady praworządności, według której organy administracji na każdym etapie postępowania władne są badać właściwości aktów pochodzących od innych organów o ile właściwości tych aktów mają wpływ na wynik prowadzonego przez nie postępowania. Ewentualne stwierdzenie wadliwości takiego aktu winno spowodować podjęcie przez organ działań mających na celu wyeliminowanie naruszenia prawa. Nie powinno więc dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mieć znaczenia jakie orzeczenia zapadały wcześniej ani też jakie organy orzekały wcześniej w sprawach aktu będącego podstawą wydania kwestionowanego tytułu wykonawczego. Zaaprobowanie takiego postępowania wskazywałoby na usankcjonowanie nie popartej żadnym przepisem prawa prejudycjalności orzeczeń Wojewody "[...]" czy Ministra Środowiska w stosunku do zaskarżonego tytułu wykonawczego.

Zdaniem strony, akt będący podstawą wydania kwestionowanego tytułu wykonawczego nie może być uznawany za decyzję administracyjną albowiem: nie wydał go organ administracji lecz organ pomocniczy – Starostwo.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż zobowiązany złożył zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji koniecznym stało się uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. Organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie w sprawie wniesionych zarzutów na podstawie art. 17 oraz art. 34 § 1 i § 4, w związku z art. 33 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela.

Zdaniem organu odwoławczego , Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 pkt 1, wobec zapisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącego, iż wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 1-5 jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Przy czym, w przedmiotowej sprawie wierzyciel mając na uwadze regulacje art. 34 § 1 a wym. ustawy orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Podstawę zajętego stanowiska stanowił fakt, iż tytuł wykonawczy nr "[...]" został wystawiony na podstawie decyzji Starosty z dnia "[...]", która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody "[...]" z dnia "[...]" a wniesiona przez zobowiązanego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została postanowieniem z dnia "[...]" sygn. akt II SA/Ol 343/04 odrzucona. Tym samym, decyzja Starosty z dnia "[...]" stanowiąca podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego stała się prawomocna, a wierzyciel zgodnie z art. 34 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, brak było podstaw do uznania w przedmiotowej sprawie, iż obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego z dnia "[...]" nie istnieje i nie jest wymagalny. Zgodnie zaś z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczynając egzekucję bada z urzędu jedynie jej dopuszczalność.

Organ podzielił również stanowisko organu I instancji, iż tytuł wykonawczy z dnia "[...]", zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszona natomiast w złożonych zarzutach z dnia 10 czerwca 2010r. kwestia, iż w rubryce 30 wpisano decyzję z dnia "[...]" która nie istniała, nie zasługuje na uwzględnienie. Tym samym, wszelkie zarzuty podniesione w tym zakresie dotyczące braku podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego, naruszenia zasad praworządności czy art. 2 Konstytucji RP nie znalazły potwierdzenia w zaistniałym stanie faktycznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:

- rażące naruszenie prawa poprzez uznanie, że zaskarżony tytuł wykonawczy oparty

jest na decyzji administracyjnej podczas gdy nie istnieje w sensie prawnym decyzja administracyjna będąca źródłem obowiązków skarżącego,

- odmowę stosowania przez organy skarbowe zasady praworządności poprzez dokonywanie kontroli legalności wcześniejszych aktów administracyjnych dotyczących każdego etapu postępowania,

- brak odniesienia się do meritum środka zaskarżenia zawierającego konkretny zarzut dotyczący nie istnienia podstawy wydania tytułu wykonawczego - decyzji administracyjnej i przez to nie rozpatrzenie istoty sprawy.

Skarżący wskazał, iż konieczne było uzyskanie oceny, czy akt nazywany przez wszystkich "decyzją', taką decyzją rzeczywiście jest. Skarżący zauważył, iż w toku sprawy podał konkretne zarzuty dotyczące wydania tytułu wykonawczego oraz aktu wskazywanego jako decyzja administracyjna, które w szczególności sprowadzały się do wniosków, iż:

- nie wydał go organ administracji – Starosta, lecz organ pomocniczy - Starostwo,

- nie został on podpisany przez Starostę lub z upoważnienia Starosty, lecz "wz" - należy się domyślać w zastępstwie Starosty, gdzie polskie prawo nie zna takiej instytucji.

Wskazane powyżej zarzuty powodują, iż akt traktowany dotychczas przez wszystkie organy administracji jako decyzja administracyjna w istocie decyzją nie jest. Nie może być więc ten akt podstawą wydania tytułu wykonawczego określającego obowiązki skarżącego oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bo wyłącznie decyzja administracyjna w rozumieniu KPA może być takim źródłem. W ocenie skarżącego orzecznictwo administracyjne wystarczająco precyzuje formalne zasady wydawania decyzji administracyjnych. Nie istnieje zatem podstawa prawna, która przez wszystkie organy władzy uznawana jest jako źródło zobowiązań skarżącego. Wbrew temu co twierdzi organ, na każdym etapie postępowania winna następować kontrola aktów innych organów, a w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa winna następować reakcja mająca na celu wyeliminowanie naruszającego prawo aktu z obrotu prawnego lub odmowy prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym wypadku organ naruszył rażąco porządek prawny kontynuując czynności egzekucyjne i nie podejmując reakcji zgodnie z zasadą praworządności.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]".

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z jej postanowieniami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej.

W związku z zawartym w petitum skargi wnioskiem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu i instancji, należało zatem podkreślić, iż nie było kompetencją Sądu orzekanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, lecz ocena, czy zaskarżone postanowienie o uznaniu zarzutu zobowiązanego za nieuzasadniony odpowiadało prawu.

Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne jest zatem prowadzone w oparciu o konkretny tytuł wykonawczy i służy wykonaniu obowiązku wskazanego w tym tytule. W sytuacji, gdy podstawą prawną dochodzonej należności jest określone orzeczenie, np. decyzja organu podatkowego, egzekucji podlega kwota należna w świetle tego orzeczenia. Kwotę tę wierzyciel wskazuje w tytule wykonawczym, co ma ten skutek, iż w oparciu o ten tytuł wykonawczy postępowanie egzekucyjne może być prowadzone tak długo, jak długo tytuł ten zachowuje swoją aktualność, tj. jak długo egzekwowana na jego podstawie, określona kwotowo należność, znajduje źródło (podstawę) w orzeczeniu wskazanym w tym tytule (por. wyrok WSA w Warszawie, III SA/Wa 1408/07, Lex nr 501563). Zatem w przypadku decyzji określającej wysokość zobowiązania pieniężnego, podlegającego egzekucji administracyjnej, ta właśnie decyzja stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i dochodzenia należności w kwocie wynikającej z tej decyzji.

W przedmiotowej sprawie podstawą prawną dochodzonej należności jest ostateczna decyzja Starosty z dnia "[...]" w sprawie ustalenia Z. Ż. opłaty eksploatacyjnej w wysokości 1.054.980,80 zł, za wydobywanie kopaliny bez koncesji w 2002 roku

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwaną dalej u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Przedmiotem sądowej kontroli jest w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie zapadłe w toku incydentalnego postępowania wywołanego wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów opartych na art. 33 u.p.e.a. W przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego , organ egzekucyjny, na podstawie art. 34§1 u.p.e.a., zobowiązany jest do uzyskania stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Na postanowienie wierzyciela w przedmiocie stanowiska co do tych zarzutów przysługuje zażalenie , które rozpatruje właściwy organ odwoławczy, którym w niniejszej sprawie jest Minister Środowiska (art. 34§2 u.p.e.a. oraz art.17 pkt 1 i art.127, w zw. z art.144 KPA). Postanowienie organu odwoławczego podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie tego aktu co do zgodności z prawem. W wyniku tej procedury, na tym etapie postępowania egzekucyjnego, dochodzi zatem do zbadania jego prawidłowości i zgodności z prawem.

Sąd nie bada natomiast zgodności z prawem decyzji Starosty z dnia "[...]", która została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody "[...]" z dnia "[...]".

Badanie zgodności z prawem ostatecznej decyzji wymiarowej możliwe byłoby tylko wtedy, gdyby uruchomiony został jeden z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, czy też wznowienie postępowania zakończonego opisaną decyzją, a następnie wniesiona skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie bowiem z art.134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W rozpoznanej sprawie granicę zakreślają zarzuty wniesione przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym.

Podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie okoliczności wymienione wyczerpująco w art. 33 u.p.e.a. Takimi okolicznościami są m.in.: nieistnienie obowiązku (art.33 pkt 1 u.p.e.a.), a także niespełnienie określonych w art. 27 u.p.e.a. wymogów formalnych tytułu wykonawczego (art.33 pkt 10 u.p.e.a.).

W rozpoznawanej sprawie zobowiązany zgłosił właśnie takie zarzuty, kwestionując prawidłowość ("ważność") decyzji ustalającej opłatę eksploatacyjną.

Zaznaczyć w tym miejscu należy również, iż jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, ustanowiona w art.16 §1 KPA. Zgodnie z tą zasadą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Wskazać należy także okoliczność, iż decyzja z dnia "[...]" ustalająca opłatę eksploatacyjną wydana przez Starostę, została utrzymana w mocy przez Wojewodę "[...]", a wierzycielem w niniejszej sprawie jest Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Wierzyciel nie jest zatem w rozpoznanej sprawie organem, który wydawał decyzję, dlatego też nie ma uprawnienia do jej merytorycznej kontroli, tym samym nie może stwierdzić nieistnienia należności. Jest on tak samo związany decyzją, jak i skarżący.

W konsekwencji powyższego, Sąd nie stwierdził naruszenia art.33 pkt 1 u.p.e.a. Jak już wyżej zauważono w postępowaniu egzekucyjnym wierzyciel nie może kwestionować "ważności" decyzji ostatecznej. Dopóki decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, pozostaje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego. Decyzja ostateczna jest wykonalna, a organ administracyjny może taką decyzję wzruszyć tylko w sytuacjach i na zasadach określonych w KPA albo w przepisach szczególnych. Postępowanie egzekucyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego i nie służy weryfikacji decyzji administracyjnych. Są to dwa zupełnie różne postępowania, przy czym postępowanie egzekucyjne jest następstwem postępowania administracyjnego w przypadku gdy zobowiązani nie wykonują dobrowolnie obowiązków nałożonych na nich w wydanych aktach administracyjnych. Innymi słowy postępowanie to ma na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych nałożonych na nich obowiązków określonych w postępowaniu administracyjnym. Zatem do czasu gdy w obrocie prawnym będzie znajdowała się decyzja ostateczna nakładająca na zobowiązanego określony obowiązek, nie będzie można stwierdzić, że obowiązek ten nie istnieje, chyba że zostanie on wykonany, umorzony, przedawni się, bądź wygaśnie.

Bezpośrednio z zarzutem naruszenia art.33 pkt 1 u.p.e.a. wiąże skarżący zarzut naruszenia art.33 pkt 10 u.p.e.a. Stwierdzić w tym miejscu należy, iż określony w polu 31 tytułu wykonawczego rodzaj należności jest prawidłowy. Zatem zarzut ten nie jest zasadny.

Sąd pragnie zauważyć, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budził sporu - istnieje ostateczna decyzja, na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy, tym samym postępowanie organów ograniczyło się do oceny stanu faktycznego z punktu widzenia przepisów prawa.

Sąd mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.

W postępowaniu niejawnym ustalono wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu.