Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 858/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2018 r. sygn. II SA/Bd 486/18 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 486/18, oddalił skargę E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Burmistrza I. z [...] grudnia 2018 r. nr [...], odmawiającej przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na córkę A. P., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że 19 kwietnia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzinnego na okres świadczeniowy 2016/2017 na pierwsze i jedyne dziecko. Wniosek ten został rozpoznany i 9 czerwca 2016 r. została wydana decyzja odmawiająca przyznania wnioskowanego świadczenia, (decyzja [...]). Na decyzję tę strona wniosła odwołanie, które nie zostało uwzględnione, a decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy ([...]). Na decyzję organu II instancji została wniesiona skarga do WSA. Skarga ta została oddalona (wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/Bd 934/16 z 18 października 2016 r). Skargę kasacyjną do NSA w Warszawie na powyższy wyrok złożyła skarżąca. NSA wyrokiem z 4 października 2017r. sygn. akt I OSK 746/17 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów I i II instancji.

Przedmiotem odwołania jest zatem decyzja organu I instancji wydana po przeprowadzeniu postępowania, które uwzględniło okoliczności podniesione w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie należy stosować przepisy regulujące zasady przyznawania świadczenia wychowawczego jakie zostały określone ustawą z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2017 r., poz. 1851 - dalej jako "ustawa") oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r., poz. 214), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji.

Organ podał następnie, że z przedłożonego wniosku wynika, że rodzina wnioskodawczyni składa się z dwóch osób (wnioskodawczyni i jej małoletniej córki). Źródłem dochodu rodziny w roku 2014 były dwa świadczenia rentowe otrzymywane z KRUS, tj. renta rolna oraz renta rodzinna. Organ nie uwzględnił w dochodzie, dochodów z gospodarstwa rolnego, ponieważ jest ono wydzierżawione zgodnie z zapisem art. 7 ust 6 ustawy. Organ ustalił, że z tytułu renty rolnej i renty rodzinnej - roczny dochód rodziny wyniósł 22.241,94 zł, co potwierdza skarżąca w swoim oświadczeniu złożonym do akt 27 maja 2016 r., jak i informacja z Ministerstwa Finansów o weryfikacji dochodu za rok 2014. Z dowodu tego ostatniego wynika także, że podatek należny wynosił 847 zł. Natomiast ze złożonego do akt sprawy zaświadczenia KRUS z 9 lutego 2016 r. wynika, że z dochodu osiągniętego w 2014 r. potrącono składkę na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości 1.078 zł. Dokonując stosownego pomniejszenia dochodu o wyżej wymienione składniki, roczny dochód rodziny za 2014 r. ustalono na kwotę 20.316,94 zł, przy czym dochód miesięczny rodziny to kwota 1.693,08 zł, a na osobę w dwuosobowej rodzinie odwołującej się - 846,54 zł. Dochód ten przekracza ustawowe kryterium dochodowe (800 zł) co stanowi o braku spełnia przez zainteresowaną przesłanki dochodowej warunkującej otrzymanie świadczenia wychowawczego.

Organ wskazał dalej, że decyzja w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ administracji publicznej nie może zastosować uznania administracyjnego orzekając w kwestii prawa do tego świadczenia. Wobec powyższego, niespełnienie kryterium dochodowego, określonego w art. 5 ust. 3 ustawy wyklucza przyznanie świadczenia w sytuacji, gdy dochód na członka rodziny przekracza kwotę 800 zł, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu odwołania co do sposobu ustalenia dochodu na podstawie decyzji KRUS, organ stwierdził, że podstawą ustalenia sytuacji dochodowej jest ostateczna kwota dochodu rodziny w danym roku, wskazana w zaświadczeniu z Ministerstwa Finansów (czy też Urzędu Skarbowego) łącznie z kwotą podatku należnego. Organ administracji ustalając w oparciu o te dane sytuację dochodową rodziny, w danym roku kalendarzowym nie jest uprawniony do weryfikacji tych danych a jego korekty może dokonać jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności utraty czy też uzyskania dochodu, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1-3 ustawy w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w przypadku świadczeń o charakterze socjalnym ustawodawca może ustalać kryterium dochodowe uprawniające do ich otrzymania. Natomiast gdy Trybunał Konstytucyjny zakwestionuje poddaną jego ocenie regulację prawną, to stronie będzie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie i terminie określonym w art. 145a k.p.a.

Nie ma także w ocenie organu II instancji podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o co wnosi skarżąca. W istniejącym stanie faktycznym nie zachodzi wymagana zależność pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem Trybunału Konstytucyjnego a wydaniem decyzji w indywidualnej sprawie administracyjnej.

E. P. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że materialnoprawną podstawą odmowy przyznania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia wychowawczego na pierwsze (jedyne) dziecko w rodzinie był art. 5 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 (matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu albo prawnemu dziecka), jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stosownie do definicji zawartych w art. 2 ustawy dochód oznacza dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych (pkt 1); dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (pkt 2), dochód rodziny oznacza zaś sumę dochodów członków rodziny (pkt 4). W przedmiotowej sprawie skarżąca kwestionowała wysokość uzyskanego dochodu. Skarżąca mając prawo do odliczenia od podatku ulgi na dzieci wystąpiła o zwrot kwoty, której nie udało się jej odliczyć od podatku. Zwrot niewykorzystanej ulgi jest możliwy, gdy występuje niewystarczający dochód powodujący niski podatek co nie pozwala na pełne odliczenie ulgi prorodzinnej. W takiej sytuacji można wnioskować o zwrot nieodliczonej nadwyżki ponad kwotę, którą odliczono. Zwrot ulgi przysługuje maksymalnie do wysokości wartości składek ZUS oraz składki zdrowotnej opłaconych lub pobranych przez podatnika, rozliczanych w danym roku. Sąd stwierdził zatem, że w sprawie należy ustalić jaki wpływ ma otrzymana kwota niewykorzystanej ulgi na ustalenie dochodu rodziny.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2013 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm. - dalej jako "u.ś.r."), pod pojęciem dochodu należy rozumieć, po odliczeniu kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób, m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (lit. a) oraz inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 3 pkt 1 lit c). Będą nimi też kwoty otrzymane na podstawie art. 27 f ust. 8-10 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych czyli w ramach zwrotu niewykorzystanej ulgi prorodzinnej. Prawo do otrzymania niewykorzystanej ulgi na dzieci zostało przyznane w związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o PIT tj. ustawy z 23 października 2014r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1644). Gdy kwota odliczenia jest wyższa od kwoty odliczonej ulgi na dzieci to podatnik ma prawo do kwoty niewykorzystanej ulgi (kwota będąca różnicą miedzy kwotą przysługującego odliczenia a kwotą odliczoną w rocznym zeznaniu podatkowym ale nie może być wyższa jak już wspomniano od łącznej kwoty zapłaconych składek ZUS oraz składki zdrowotnej, które podlegają odliczeniu zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 i 2a i ust. 13b oraz art. 27b ust. 1,2, i 4 ustawy PIT z określonymi wyjątkami. Dochód rodziny – w myśl art. 3 pkt 2 u.ś.r. – stanowi zaś sumę dochodów członków rodziny.

Sąd wskazał, że biorąc za punkt odniesienia roczny dochód rodziny skarżącej za rok 2014 organ prawidłowo ustalił, że dochód rodziny skarżącej z tytułu renty rolnej i renty rodzinnej - wyniósł 22.241,94 zł, co potwierdziła skarżąca w swoim oświadczeniu złożonym do akt administracyjnych 27 maja 2016 r. oraz co potwierdza zaświadczenie z urzędu skarbowego za rok 2014. Organ ustalił dochód po odliczeniu podatku należnego a nie odliczeniu ulgi w trakcie trwania roku podatkowego od zaliczek na podatek dochodowy, co zdaniem Sądu uczynił prawidłowo.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że zgodnie z art. 3 pkt 1 u.ś.r., pod pojęciem dochodu należy rozumieć przychody po odliczeniu m.in. należnego podatku a więc podatku ostatecznego. Organ nie ma prawa do weryfikacji dochodu i przyjmowania jego wysokości po odliczeniu ewentualnych ulg od zaliczek na podatek dochodowy. Organ pomocowy nie może ingerować w zasady rozliczeń w roku podatkowym lecz musi uwzględnić dochód po pomniejszeniu przychodu o należny podatek. Wszelkie weryfikacje ustalonego dochodu mogą odbywać się tylko w warunkach ustalenia, że doszło do uzyskania bądź utraty dochodu na zasadach określonych w ustawie o pomocy.

Sąd podał, że z zaświadczenia KRUS z 9 lutego 2016 r. wynika, że z dochodu potrącono składkę na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości 1.078 zł, natomiast z zaświadczenia urzędu skarbowego za 2014 r. wynika także, że należny podatek wyniósł 847 zł. Dokonując stosownego pomniejszenia dochodu o wyżej wymienione składniki - roczny dochód rodziny za 2014 r. ustalono poziomie na 20 316,94 zł, miesięczny – 1.693,07 zł, a na osobę w dwuosobowej rodzinie odwołującej się - 846,53 zł, a zatem skarżąca nie spełniła ustawowego warunku kryterium dochodowego do otrzymania świadczenia wychowawczego. Zdaniem Sądu w powyższych okolicznościach, nie jest możliwe stwierdzenie, że organ wydający decyzję błędnie doliczył do dochodu za 2014 r. zwrot niewykorzystanej ulgi podatkowej przysługującej skarżącej na dziecko oraz zwrot kwoty wolnej od podatku w wysokości 556,02 zł otrzymanych w roku 2015. ponieważ kwota 2.516,00 zł stanowiła jedynie zaliczkę na podatek dochodowy, natomiast z zaświadczenia urzędu skarbowego wynika, że kwota należnego podatku za rok 2014 wyniosła 847 zł.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że bezpodstawnie do dochodu została doliczona kwota "zwrotu ulgi na dzieci"" Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 1 lit. c tiret dwudziesty dziewiąty u.ś.r. zalicza się do dochodu kwoty otrzymane na podstawie art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd wyjaśnił, że nie sposób również przyjąć za dochód utracony otrzymanej kwoty ulgi podatkowej na dziecko, ponieważ kwota ta, nie mieści się w definicji dochodu utraconego. Takie bowiem zdarzenie nie zostało wymienione jako dochód utracony w art. 2 pkt 19 ustawy. Powołany przepis enumeratywnie wymienia przypadki, kiedy w rozumieniu ustawy następuje utrata dochodu. Niedopuszczalne jest zatem stosowanie wykładni rozszerzającej i kwalifikowanie do dochodu utraconego tych przypadków, których nie wymienia powołany przepis. W konsekwencji dochód na osobę w rodzinie skarżącej przekracza kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy. W konsekwencji skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na jedyne dziecko w rodzinie.

W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zawarte w wyroku NSA zalecenie rozważenia kwestii związanej z zadaniem pytania przez WSA w Gdańsku do Trybunału Konstytucyjnego zostało ocenione przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne – "Czy przepisy art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195) są zgodne z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim uniemożliwiają nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w każdym przypadku przekroczenia kryterium dochodowego w rodzinie osoby ubiegającej się o to świadczenie?" (postanowienie z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 889/16). Zadane pytanie odnosiło się stanu fatycznego w którym nieznacznie przekroczono kryterium dochodowe - 7,82 zł. W przypadku sytuacji dochodowej skarżącej jest to kwota przekraczająca 40 zł. W stosunku do ustawowego kryterium wynoszącego 800 zł jest to kwota znacząca. W tych warunkach Sąd podzielił argumentację Kolegium, że istniejącym stanie faktycznym nie zachodzi wymagana zależność pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem Trybunału Konstytucyjnego a wydaniem decyzji w indywidualnej sprawie administracyjnej. Organ administracyjny jest związany obowiązującym prawem. Sama więc hipotetyczna możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego przepisu prawa znajdującego zastosowanie w sprawie, uprawdopodobniona wyłącznie faktem złożenia do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności tego przepisu z Konstytucją nie jest dostateczną podstawą do przyjęcia, że powstało w ten sposób zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.

Reasumując, Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy świadczenia, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem, po zgromadzeniu przewidzianych prawem dowodów, a jej uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy to jest art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a polegające na braku rzeczywistego rozpoznania zarzutów podnoszonych przez skarżącą, w szczególności:

- zarzutu dotyczącego doliczenia zwrotu niewykorzystanej ulgi na dzieci wypłaconej w 2015 r. do dochodu wynikającego z rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., co bezpośrednio doprowadziło do błędnego uznania, że zwrot niewykorzystanej ulgi na dzieci za 2014 r. należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego przysługującego w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.;

- zarzutu skarżącej dotyczącego doliczenia kwoty wolnej od podatku wypłaconej z 2015 r., do dochodu wynikającego z rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., co bezpośrednio doprowadziło do błędnego uznania, że zwrot kwoty wolnej od podatku za 2014 r. należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego przysługującego w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14, wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). W konsekwencji, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które konkretnie przepisy, oznaczone jako artykuł, paragraf, ustęp, punkt ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13, CBOSA).

Tymczasem, w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej formułuje zarzut naruszenia "art. 134 ppsa", mimo że w art. 134 p.p.s.a. znajdują się dwa paragrafy. Z treści tego zarzutu można jedynie domyślać się, że chodzi o paragraf 1.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem należy przyjąć, że ustawodawca, mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI, WoltersKluwer 2016). Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2027/13 (Lex nr 1637128), i z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1350/12 (Lex nr 1575539), stwierdził, że rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z 16 marca 2018 r., nr KO.411.348.2018 i temu zagadnieniu poświęcone są rozważania merytoryczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zauważyć trzeba, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a nie ustanawia obowiązku odniesienia się do zarzutów skarżącej, ale zawiera dyspozycję orzekania niezależnie od zarzutów skargi. Niemniej wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarżącej a dotyczących doliczenia do dochodu zwrotu niewykorzystanej ulgi na dzieci i doliczenia zwrotu kwoty wolnej od podatku. Natomiast podnoszone przez autora skargi kasacyjnej argumenty, które mają uzasadniać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 134 p.p.s.a., zmierzają w istocie do zarzucenia Sądowi dokonania błędnej kontroli postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji o odmowie przyznania E. P. świadczenia wychowawczego na córkę A. P. i wskazują na problemy związane z wykładnią art. 4 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji nie podzielił podniesionych w skardze argumentów skarżącej, nie czyni uzasadnionym zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a.

Należy podkreślić, że kwestia trafności wyroku, a więc także przyjęcia prawidłowej podstawy prawnej, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być kwestionowane z powołaniem się na art. 134 p.p.s.a. Zagadnienie nierozważenia całości sprawy może być kwestionowane poprzez zarzuty naruszenia innych, niż art. 134 p.p.s.a., przepisów postępowania oraz norm materialnych odnoszących się do podstawy rozstrzygania. Takich zarzutów w skardze kasacyjnej jednak nie sformułowano.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skargi i prawidłowo rozpatrzył sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania.

Skoro przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, to nie mógł być skuteczny zarzut jego naruszenia.

Z uwagi na powyższe nie mógł być zasadny zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w tym naruszenia poprzez brak "rzeczywistego rozpoznania zarzutów podnoszonych przez skarżącą".

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a została oddalona.

.