Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1587/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Monika Nowicka del. WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 706/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014r. sygn. akt III SA/Kr 706/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...] listopada 2005 r., za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek M. S. o wydanie prawa jazdy kategorii D wraz z orzeczeniem lekarskim lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami R. R. nr [...], stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, zaświadczeniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...], o ukończeniu przez M. S. kursu podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii D, wystawionym przez Ośrodek Szkoleniowy "[...]" w [...], kserokopią posiadanego prawa jazdy kategorii B, C, seria i nr druku [...], opłatą za wydanie prawa jazdy oraz ewidencyjną. Ponadto organ wskazał, że w części 6 wniosku o wydanie prawa jazdy egzaminator inż. Z. F. potwierdził uzyskanie dnia [...] października 2005 r. pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego w zakresie kategorii D.

W oparciu o powyższe dokumenty Starosta [...] wydał w dniu [...] listopada 2005 r. decyzję o przyznaniu M. S. prawa jazdy kategorii D, potwierdzeniem czego było wydanie dokumentu nr druku [...].

W dniu [...] listopada 2012 r. do organu I instancji wpłynął sprzeciw od powyższej decyzji Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Prądnik Biały, w którym stwierdzono, że w toku postępowania karnego do materiału dowodowego M. S. zeznał, iż nie uczęszczał na kurs teoretyczny, ani praktyczny prawa jazdy, a zaświadczenie lekarskie załączone do wniosku potwierdza nieprawdę, gdyż nie uczestniczył osobiście w badaniu lekarskim. Za uzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii D M. S. zapłacił stosowną kwotę, na skutek czego uzyskał pozytywny wynik na egzaminach końcowych.

Starosta [...] w dniu [...] listopada 2012 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Starosta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie wydania M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii D oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D.

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 88 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.,) i podniósł, że warunkiem wydania prawa jazdy jest spełnienie łącznie wszystkich wymagań określonych w tych przepisach. W związku z tym organ stwierdził, że w przypadku M. S. nie są spełnione wymagania polegające na uzyskaniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a także odbyciu wymaganych dla danej kategorii szkoleń, bowiem z prawomocnie zakończonych postępowań karnych wobec R. R. oraz B. M. (wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...],) wynikało, że wystawione przez te osoby zaświadczenia poświadczały nieprawdę. Organ wskazał, że kwestia tego, czy strona uzyskała bezprawnie pozytywny wynik egzaminu państwowego w zakresie kategorii D (postępowanie karne w toku), nie stanowi warunku niezbędnego do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, gdyż nie spełniła innych wymagań koniecznych do wydania prawa jazdy kategorii D.

W oparciu o powyższe organ stwierdził, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a ich fałszywość została stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Nie zostały jednocześnie spełnione przez M. S. podstawowe wymagania, jakie Prawo o ruchu drogowym, a także ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.,), nakłada na osobę składającą wniosek o wydanie prawa jazdy kat. D.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. zarzucił, że po roku 2005 przesłanki do kierowania pojazdami po jego stronie wielokrotnie były przez organ pozytywnie weryfikowane. W szczególności z uwagi na przekroczenie limitu punktów karnych w 2010 r. Odwołujący ponownie zdał z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikujący w zakresie kategorii B i D, a w 2012 r. w zakresie kategorii C. W oparciu o treść art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, podniósł, że spełnia wszystkie przesłanki do wydania mu prawa jazdy. Jednocześnie za bezpodstawne uznał stwierdzenie, iż może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, gdyż zaświadczenia lekarskie potwierdzają jego zdolność do prowadzenia pojazdów, nigdy też nie był sprawcą żadnego wypadku. Od dnia [...] kwietnia 1995 r. posiada uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B, a od dnia [...] stycznia 2003 r. także pojazdami kategorii C. Wadliwe przeprowadzenie szkolenia, nie może zdaniem strony skutkować stwierdzeniem, że nie została wypełniona dyspozycja art. 90 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym (obecnie art. 11 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 151, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy powyższą decyzję Starosty [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując, że orzekając we wznowionym postępowaniu, organ bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu orzekania. Powoduje to konieczność rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami, która weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r.

Kolegium nie stwierdziło podstaw do kwestionowania ustaleń organu I instancji. Na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...], uznano R. R. za winnego popełnienia czynu polegającego na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne - w zakresie wystawienia orzeczenia lekarskiego na okoliczność badania lekarskiego M. S. Tym samym wyrokiem uznano również B. M. winną popełnienia czynu polegającego na tym, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako kierownik Ośrodka Szkoleniowego Kierowców "[...]" w [...], poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, iż wystawiła i podpisała zaświadczenie, potwierdzające, że M. S. odbył szkolenie na prawo jazdy w zakresie kategorii D. Zatem dowody, na podstawie których orzeczono w sprawie - zaświadczenie lekarskie nr [...] oraz zaświadczenie nr [...] potwierdzające odbycie szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii D okazały się fałszywe, przez co zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

W związku z powyższym organ odwoławczy za zasadne uznał wznowienie postępowania w sprawie, a następnie, ze względu na wystąpienie przesłanki, o której mowa jest w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., uchylenie decyzji o przyznaniu M. S. uprawnień w zakresie kierowania pojazdami określonymi kategorii D oraz odmówienie przyznania uprawnień do kierowania pojazdami tej kategorii. Wyszło bowiem na jaw, że M. S. nie spełnił wszystkich wymagań określonych przepisami do przyznania mu prawa jazdy kategorii D.

W ocenie Kolegium, nie ma w tym zakresie znaczenia, że M. S. następnie poddał się egzaminowi na prawo jazdy i zdał go, a także później prowadził samochód nie powodując wypadku, czy też poddawał się badaniom, czy innym weryfikacjom jego wiedzy i umiejętności w zakresie prowadzenia pojazdów. Przepisy bowiem warunkują poddanie się egzaminowi od odbycia kursu na prawo jazdy w części teoretycznej i praktycznej. Strona nie poddała się zatem szkoleniu, które jest wymagane w przypadku osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy kategorii D. Nie została zatem spełniona przesłanka, o której mowa jest w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 K.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności mających miejsce po dniu 3 listopada 2005 r., a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o wpis potwierdzenia kwalifikacji zawodowych dot. kategorii C wraz z załącznikami: aktualnym świadectwem kwalifikacji zawodowych, orzeczeniem lekarskim, orzeczeniem psychologicznym; wniosku z dnia [...] września 2012 r. o wpis potwierdzenia kwalifikacji zawodowych dot. kategorii D wraz z załącznikami: aktualnym świadectwem kwalifikacji zawodowych, orzeczeniem lekarskim, orzeczeniem psychologicznym; pisma [...] z dnia [...] listopada 2010 r. - zawiadomienia o tym, że M. S. został poddany kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie kategorii D i B; orzeczenia psychologicznego z dnia [...] września 2010 r. w trybie art. 124 Prawa o ruchu drogowym;

2. art. 146 § 2 K.p.a. polegające na uchyleniu decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie wydania uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D, pomimo iż w wyniku wznowienia postępowania zapaść mogła wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej;

a także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez błędne uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do wydania mu prawa jazdy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę, wskazanym na wstępie wyrokiem, stwierdził, że organy w sposób prawidłowy uruchomiły nadzwyczajne postępowanie i ustaliły we wznowionym postępowaniu wadliwość postępowania zwykłego. Nie można zatem zarzucić im naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. – co do ustaleń zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1.

Sąd podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy uwzględnił zmianę stanu prawnego, jaka nastąpiła w toku postępowania wznowieniowego, wskazując na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011r. Nr 30, poz. 151 ze zm.), jako zasadniczą podstawę materialnoprawną orzekania, skoro ustawa ta weszła w życie 19 stycznia 2013 r., i z tym dniem utraciły moc odpowiednie przepisy dotyczące wydawania prawa jazdy, zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Sąd stwierdził, że z prawidłowej wykładni przepisów art. 11 ust. 1 pkt 1 – 5 ww. ustawy wynika, iż prawo jazdy kategorii D może być wydane osobie, która oprócz posiadania wymaganego dla danej kategorii wieku uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, orzeczenie o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy kategorii D, zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy tej kategorii i przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym bądź legitymuje się stosowny zaświadczeniem, że studiuje od 6 miesięcy.

Wobec okoliczności, że Sąd Rejonowy w [...], wyrokiem z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...], uznał: 1) wystawiającego zaświadczenie lekarskie nr [...] o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przez skarżącego za winnego poświadczenia w nim nieprawdy, 2) wystawiającą zaświadczenie nr [...], potwierdzające, że M. S. odbył szkolenie na prawo jazdy z zakresie kategorii D, za winną poświadczenia w nim nieprawdy, Sąd uznał, iż organy we wznowionym postępowaniu dokonały trafnej oceny co do zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

W ocenie Sądu powyższe dowodzi, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją konkretyzującą uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami kategorii D z dnia [...] listopada 2005 r., ustalenie istnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych były wadliwe. Przywołując treść przepisów art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. Sąd stwierdził, że prawidłowo orzekły organy uchylając decyzję o przyznaniu skarżącemu uprawnień w zakresie kierowania pojazdami kategorii D oraz odmawiając przyznania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D, jak to nakazuje art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

W ocenie Sądu, wbrew wywodom skargi, nie zaistniał żaden z przypadków, o których mowa w art. 146 K.p.a. W szczególności nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, że w związku z treścią § 2 art. 146 K.p.a. nie powinno dojść w tej sprawie do uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia winna zapaść decyzja odpowiadającą decyzji dotychczasowej. Ze wskazanych bowiem względów tj. nie spełnienia przesłanek do wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii D, nie mogła zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Twierdzenie, że za tym przemawiają pozytywne wyniki egzaminów na prawo jazdy w kategoriach B, i nawet D oraz C nie jest trafne. Sąd zwrócił uwagę, że osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy musi odbyć szkolenie i zdać egzamin państwowy w danej kategorii, ale i w związku ze złożonym przez tę osobę wnioskiem o otrzymanie konkretnych uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, który ulega następnie konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym, kończącym się decyzją w sprawie wydania uprawnień do prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Osoba taka musi zatem odbyć szkolenia i poddać się państwowemu egzaminowi na prawo jazdy tej kategorii o którą się ubiega i w okresie do tego przewidzianym. Późniejsze zatem nawet zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w tej samej kategorii nie może sanować niezgodności z prawem, a z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku. Skarżący pozytywnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów kategorii B i D nie poddał się w 2005 r. w sposób wymagany przepisami i w związku z ubieganiem się o uzyskanie prawa jazdy kategorii D, lecz w 2010 r. a to, co także istotne, w wyniku przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podobnie, jeśli chodzi o prawo jazdy kategorii C. Poddanie się zatem egzaminom sprawdzającym kwalifikacje do prowadzenia pojazdów kategorii B, C i D było konsekwencją tych naruszeń.

Skargą kasacyjną M. S. zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja wydana została wskutek naruszenia art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko, że kontrola decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie wydania uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D w postępowaniu wznowieniowym powinna być dokonywana z uwzględnieniem stanu prawnego oraz wszystkich okoliczności faktycznych, także nowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy w dniu wydania decyzji w trybie wznowieniowym. W ocenie skarżącego w sprawie występowały okoliczności dające podstawę do zastosowania art. 146 § 2 K.p.a., bowiem po 2005 r. przesłanki do wydania mu prawa jazdy kategorii D były wielokrotnie pozytywnie weryfikowane. Tym samym w dniu wydania decyzji wznowieniowej skarżący spełniał wszystkie przesłanki do wydania mu prawa jazdy, określone przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W postępowaniu wznowieniowym mogła zatem zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji z [...] listopada 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.

Skarga kasacyjna, rozpoznawana w tych graniach, jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w niej zarzuty koncentrują się na wykazaniu obrazy przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana wskutek naruszenia art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w dniu wydania przez organ odwoławczy we wznowieniowym postępowaniu decyzji o odmowie przyznania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D, skarżący spełniał wszystkie przesłanki do wydania mu tego prawa jazdy określone w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym nie było podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej z 2005r. bowiem w wyniku wznowienia mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z uwagi zatem na wydanie decyzji organów obu instancji z naruszeniem art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, powinien był uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję.

Niesporne w sprawie pozostaje, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r. Starosta [...] z urzędu wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2005r. w sprawie wydania skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D. Jak wynika z akt sprawy, w tym prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2012r. sygn. [...] zarówno zaświadczenie z dnia [...] września 2005r. nr [...], że skarżący odbył szkolenie na prawo jazdy kategorii D, wystawione przez kierownika ośrodka szkolenia kierowców, jak i zaświadczenie lekarskie, potwierdzające stan zdrowia skarżącego z [...] maja 2005r. (nr [...]) są dokumentami fałszywymi. Skarżący w ramach postępowania o uzyskanie przedmiotowego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D nie odbył ani wymaganego przepisami prawa szkolenia w tym zakresie, ani nie poddał się stosownemu badaniu lekarskiemu celem stwierdzenia braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W tej sytuacji oczywistym jest, że postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z [...] listopada 2005r. jest dotknięte kwalifikowaną wadą, określoną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem dowody na których oparto istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, co zostało potwierdzone orzeczeniem sądu.

Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaistnienia w sprawie ustaleń faktycznych dotyczących podstaw do wznowienia postępowania, jak również tego, że zasadniczo zaistniały podstawy do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem wskazane wyżej fałszywe dowody stanowiły podstawę istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Przedmiot sporu stanowi wyłącznie okoliczność, że zdaniem autora skargi kasacyjnej, w sprawie zaistniała negatywna przesłanka do uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji dotychczasowej, o której mowa w art. 146 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, nie uchyla się bowiem decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Poza sporem pozostaje również to, że na skutek wznowienia postępowania sprawa wraca do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego i jej nowe rozstrzygnięcie uwarunkowane jest obowiązującymi w dacie orzekania przepisami prawa materialnego. W niniejszej sprawie, w związku ze zmianą stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego, prawidłowa jest ocena Sądu pierwszej instancji aprobująca zastosowanie w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami przez organ odwoławczy obowiązujących przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). W przywołanym w zarzucie kasacyjnym art. 11 ust. 1 stanowi ona, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która:

1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;

2) uzyskała orzeczenie:

a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T;

3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy kategorii D – jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B (ust. 4 pkt 1).

W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew wywodom skargi w sprawie nie zaistniał żaden z przypadków, o którym mowa w art. 146 K.p.a. Ocenę tę podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Niewątpliwie nie upłynął bowiem okres 10 lat od doręczenia skarżącemu decyzji z [...] listopada 2005r. do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013r.

Nie zostały w skardze kasacyjnej podważone również ustalenia, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie spełniał określonych w art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami przesłanek do uzyskania prawa jazdy kategorii D. W szczególności brak w sprawie jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego okoliczność odbycia przez skarżącego szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii D (art. 11 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, że osoba ubiegająca się o wydania prawa jazdy określonej kategorii musi odbyć szkolenie, a następnie poddać się państwowemu egzaminowi na prawo jazdy tej kategorii, o którą się ubiega, w okresie do tego przewidzianym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko Sądu, zgodnie z którym pozytywne wyniki innych egzaminów, na inne kategorie, czy też zdane w innym trybie (np. w konsekwencji przekroczenia 24 punktów karmach za naruszenie przepisów ruchu drogowego), nie konwalidują pierwotnej wadliwości w postaci niedopełnienia przesłanek uzyskania uprawnienia w postaci odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii, a następnie zdania egzaminu państwowego wymaganego do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii.

Marginalnie należy wskazać, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku postępowania wznowieniowego toczyło się także postępowanie karne przeciwko osobie, która potwierdziła fakt zdania przez skarżącego w 2005r. egzaminu państwowego wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii D.

Tym samym, w sytuacji gdy sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez wojewódzki sąd administracyjny, nie dała podstaw do stwierdzenia a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, brak było podstaw do zastosowania przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej okazały się całkowicie niezasadne, bowiem Sąd prawidłowo, z uwagi na niezasadność skargi oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.