Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1306/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec –Kudiura, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, złożonej przez J. A. P. (dalej: Strona, Zobowiązany, Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2017r. Nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia (...) marca 2017 r., znak (...), w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) z dnia (...).01.2017r. wszczął wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, których podstawę prawną stanowiła decyzja nr (...) z dnia (...).12.2016 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącemu w dniu (...).02.2017 r.

Pismem z dnia (...).02.2017 r. J. A. P. złożył zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podstawę prawną wniesionych przez Zobowiązanego zarzutów stanowił przepis art. 33 § 1 pkt 6,7,10 - z uwagi na podniesienie niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - art. 35 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż nie została mu doręczona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie, stanowiąca podstawę wystawionych tytułów wykonawczych.

Postanowieniem nr (...)z dnia (...).03.2017 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego J. A. P. pismem z dnia (...).04.2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. Postanowieniu zarzucił obrazę przepisów procedury administracyjnej jak również art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. W ocenie Skarżącego doręczenie w dniu 23.12.2016 r. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W. nr (...) z dnia (...).12.2016 r. nie miało miejsca, a wyjaśnienia organu w tej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Dodatkowo Skarżący podniósł, iż uznanie skutecznego wejścia do obrotu prawnego tej decyzji, jak również wszczęcie na jej podstawie przymusowego postępowania egzekucyjnego celem wykonania niedoręczonej decyzji rażąco narusza obowiązujące normy prawne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia (...) maja 2017 r., znak (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Dyrektor IAS stwierdzi, że porównanie zakresu § 5 i § 2 art. 29 u.p.e.a. uprawnia do wniosku, że zawarte w § 2 pkt 1 sformułowanie "obowiązek, którego dotyczy tytuł nie podlega egzekucji administracyjnej" należy rozumieć szeroko, nie ograniczając się do znaczenia, jakie wynika z art. 2 u.p.e.a. Oznacza to, że w rozumieniu art. 29 § 2 pkt 1 u.p.e.a. obowiązek niepodlegający egzekucji administracyjnej to taki, który nie może być realizowany poprzez egzekucję administracyjną, z uwagi na jakikolwiek powód, dla którego jest ona niedopuszczalna, istotne jest przy tym i to, że organ egzekucyjny w oparciu o art. 29 § 1 u.p.e.a. bada dopuszczalność egzekucji konkretnego i zindywidualizowanego, wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku.

Wskazano też, że badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej powinno obejmować w szczególności ustalenie, czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy wystawiony został przez uprawniony podmiot i sporządzono go prawidłowo oraz czy doręczone zostało upomnienie.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie obowiązek objęty tytułami wykonawczymi podlega egzekucji administracyjnej (art. 2 u.p.e.a.), tytuły wykonawcze zostały wystawione przez uprawniony podmiot (art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ egzekucyjny wskazał również, iż brak jest podstaw do uznania zarzutu niedoręczenia Zobowiązanemu upomnienia, a to z uwagi na fakt. iż w niniejszej sprawie stosownie do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia ma zastosowanie § 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Stosownie do tego przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Ten akt prawny został wskazany w tytułach wykonawczych jako podstawa braku upomnienia w niniejszej sprawie (poz. E.9). W ocenie Dyrektora IAS organ egzekucyjny słusznie uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu braku doręczenia Zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku dopuszczalności egzekucji z uwagi na niedoręczenie stronie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w W.nr (...) z dnia (...).12.2016 r. organ nadzoru zauważył, iż Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń I Oddział w W. w postanowieniu z dnia (...).03.2017 r. wyjaśnił, iż przedmiotowa decyzja została doręczona J. P. w dniu (...).12.2016 r. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym widnieje zarówno czytelny podpis odbierającego jak i data doręczenia. Jednocześnie organ egzekucyjny zauważył, iż zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego nr (...) z dnia (...).10.2016 r. zostało doręczone stronie w dniu (...).11.2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach), a więc nie jak twierdzi Strona w dniu (...).12.2016 r.

Wskazano również, że organ egzekucyjny nie ma obowiązku badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania.

Organ wskazał również, że Skarżący w piśmie z dnia (...).02.2017 r. zatytułowanym "zarzuty" podniósł jednocześnie zarzut z przepisu art. 33 § 1 pkt 6 i 7 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wskazujący jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego niedopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia. Organ egzekucyjny w skarżonym postanowieniu ustosunkował się do wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego i tym samym uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki przemawiające za umorzeniem postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 u.p.e.a.

Ustosunkowując się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogu określonego w przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tj. pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego organ stwierdził, iż ww. tytuły wykonawcze sporządzone zostały zgodnie ze wzorem wskazanym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1305). Tytuły wykonawcze zostały wystawione według wzoru zawartego w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650), które to wzory stosownie do postanowień § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. mogą być stosowane nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia czyli do dnia 6 września 2017 r. Kwestię sporną stanowił według Skarżącego brak pouczenia w tytułach wykonawczych od nr (...)o nr (...)z dnia (...).01.2017 r. o przysługującym zobowiązanemu prawie do zgłoszenia zarzutów. Wskazano, iż zarówno we wzorze zawartym w cyt. przepisie, jak również w tytułach przesłanych Stronie znajduje się pouczenie stosownej treści.

Strona skarżąca złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia (...) maja 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów:

art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez odrzucenie argumentacji Skarżącego;

art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie o zakończeniu postępowania dowodowego, uniemożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym i uniemożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu;

przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. w sprawie zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego uznającego za bezzasadne zarzuty wniesione przez Skarżącego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia (...) stycznia 2017 r. o numerach (...) do (...).

przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia ustaleń w przedmiocie, czy rzeczywiście decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia (...) grudnia 2016 r. o nr (...) została doręczona Skarżącemu czego konsekwencją jest fakt bezpodstawnego przyjęcia, iż doręczenie przedmiotowej decyzji miało miejsce;

przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia ustaleń w przedmiocie, czy przesłane tytuły wykonawcze spełniają wymogi zawarte we wzorze zawartym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U.; poz.650);

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do większości zarzutów Skarżącego, zawartych w zażaleniu na postanowienie, co stawia w wątpliwość, że zarzuty te w ogóle zostały rozpatrzone, a w konsekwencji stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania odwoławczego oraz wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności;

art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. art. 39 k.p.a. w zw. z art. 42 k.p.a. tj. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego przy doręczeniu decyzji nr (...) poprzez niedoręczenie tejże decyzji;

art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez nieumieszczenie w tytułach wykonawczych o numerach (...) do (...), pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w prawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji w sytuacji jej niedopuszczalności;

art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego pomimo niedopuszczalności egzekucji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w powołanych przez organy administracyjne przepisach prawa.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2017r., poz. 1201; dalej u.p.e.a.), które dotyczą możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (zob. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 110). Należy podkreślić, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Zobowiązanego obowiązuje siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego, o czym Skarżący został pouczony, podobnie jak o podstawach, na których mogą być wniesione zarzuty.

Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się zatem jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie.

Zgodnie z treścią ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sprawie znajdują zastosowanie cyt. przepisy :

Art. 33. § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Art. 34. § 1. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

§ 1a. Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

§ 2. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

§ 3. (uchylony).

§ 4. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

§ 5. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie.

W treści wniesionej skargi zarzucono przede wszystkim organowi, że nie przeprowadził postępowania dowodowego odnośnie kwestii doręczenia Skarżącemu decyzji ZUS, która była podstawą wydania kwestionowanych tytułów wykonawczych.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. z dnia (...) grudnia 2016r. nr (...) została doręczona Skarżącemu w dniu (...).12.2016 r. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym widnieje zarówno czytelny podpis odbierającego jak i data doręczenia (karta 203 akt admin.). Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak też i zakończeniu postępowania dowodowego nr (...) zostały doręczone Stronie odpowiednio w dniu (...).06.2016r. i (...).11.2016 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy (karta 213 i 211 akt admin.).

Te wszystkie informacje zostały zawarte zarówno w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak też w postanowieniu z dnia (...).03.2017r. Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń I Oddział w W.

W ocenie Sądu zarzuty odnośnie tych kwestii są zatem bezpodstawne.

Należy też zgodzić się z organem, iż organ egzekucyjny nie ma obowiązku badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Tym samym nie można podzielić zarzutu odnośnie niedopuszczalności prowadzenia postepowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do podnoszonej przez Stronę kwestii braku doręczenia tytułów wykonawczych Zobowiązanemu to wskazać należy, że doręczenie pism w toku postępowania egzekucyjnego odbywało się zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Przesyłka zawierająca sporne tytuły wykonawcze została doręczona w dniu (...).02.2017 r. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym widnieje zarówno czytelny podpis odbierającego jak i data doręczenia (karta 35 akt admin.).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzuty skargi dotyczące braku doręczenia odpisu tytułów wykonawczych należy uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw.

Odnośnie kwestii niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych przepisami prawa, należy wskazać, iż tytuły znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, które stanowiły podstawę do prowadzenia egzekucji, wypełniają wszystkie wymogi zakreślone przepisami ustawy, jak też i rozporządzeń wykonawczych.

Tytuły wykonawcze od nr (...) do nr (...) z dnia (...).01.2017 r. zostały sporządzone zgodnie ze wzorem wskazanym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1305). Wbrew twierdzeniom Skarżącego w spornych tytułach znajduje się stosowne pouczenie (karty od 35 do 201 akt admin.).

W ocenie Sądu brak jest też podstaw do uznania zarzutu niedoręczenia Skarżącemu upomnienia. Wskazanego zarzutu nie można uznać z uwagi na zastosowanie w niniejszej sprawie § 2 pkt 2 cyt. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Trzeba zgodzić się z organem, iż stosownie do cyt. przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Treść właśnie tego aktu prawnego została wskazana w tytułach wykonawczych jako podstawa braku upomnienia w niniejszej sprawie (poz. E.9 tytułów wykonawczych), a tym samym w sprawie brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu braku doręczenia Zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji istnienia podstaw do takiego rozstrzygnięcia. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż postępowanie w sprawie umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zarzutów będących przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu.

W piśmie z dnia (...).02.2017 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., przesłanym również do Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń I Oddział w W., w którym Skarżący zawarł zarzuty, był zawarty również wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzuty Skarżącego zostały następnie przesłane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy piśmie z dnia (...).03.2017 r., o czym Skarżący został powiadomiony (karta 25 akt admin.).

W związku z tym, iż w zarzutach Skarżącego nie było uzasadnienia odnośnie umorzenia postępowania egzekucyjnego, były bowiem podnoszone zarzuty odnośnie braku pouczenia w treści tytułów wykonawczych, jak też braku doręczenia Skarżącemu upomnienia i decyzji ZUS z dnia (...).12.2016 r., organ odniósł się ogólnie do tej kwestii.

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń I Oddział w W. w treści postanowienia z dnia (...).03.2017r., wskazał, że w jego ocenie nie zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ zacytował treść art. 59 § 1 u.p.e.a. i stwierdził, że żadna z tych przesłanek nie znalazła zastosowania w sprawie Skarżącego.

Organ odwoławczy w treści zaskarżonego postanowienia również odniósł się do tej kwestii. Wskazano, że w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącej strony, zgłoszonym na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. rozpoznaniu podlegają tylko i wyłącznie zarzuty enumeratywnie wymienione w cyt. przepisie. W ramach prowadzonego postępowania, którego wynikiem jest rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w związku z wniesionymi zarzutami brak jest podstaw prawnych do jednoczesnego rozpatrywania wniosku, którego podstawę stanowi przepis art. 59 u.p.e.a. Instytucja wszczynająca postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego ma swój odrębny byt prawny i cechuje się odrębnymi regulacjami, chociażby terminem na wniesienie tego środka, jak również kręgiem podmiotów mogących ją zainicjować.

W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że przedmiotem rozpoznania były zarzuty, a rozpoznany przez organ I instancji wniosek o umorzenie postępowania, i utrzymany w tym zakresie przez organ II instancji, nie naruszył przepisów prawa materialnego obowiązujących w tym zakresie w stopniu mogącym być podstawą uwzględnienia skargi.

Tym samym zarzut Strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności wskazanych art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10 i art. 15 oraz art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz stan faktyczny, w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności dla przedmiotowej sprawy.

Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził, aby organy w sprawie działały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.