Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2065/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

S.C. - obywatelka [...]- zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [..] lipca 2013r. (nr [..]) utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [..] z dnia [..] października 2012r. (nr [..]) o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organy administracji ustaliły następujące okoliczności faktyczne tej sprawy:

S.C. złożyła w dniu [..] lutego 2012r. do Wojewody [..] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. abolicji. We wniosku oświadczyła, że ostatni raz wjechała do Polski w lipcu 2007r. (rubryka E IVb pkt 2 wniosku). Jednocześnie w pkt E IV a wniosku (poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) podała: "wizy - dokładnych dat nie pamiętam," natomiast w rubryce E V. formularza (podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich pięciu lat ) podała : "zgodnie z załączonymi dokumentami". Dokumentów tych strona nie dołączyła do wniosku.

Wojewoda [..] pismem z dnia [..] marca 2012r. wezwał cudzoziemkę do uzupełnienia złożonego wniosku – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania - przez szczegółowy opis historii pobytu w Polsce od 20 grudnia 2007r. Zobowiązał cudzoziemkę do przedstawienia "dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (np. daty i okoliczności odbywania podroży, przekraczania granic, wskazanie wszystkich miejsc zamieszkania, miejsc wykonywania pracy itp.)".

Cudzoziemka nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. Podczas przesłuchania w dniu [..] maja 2012r. podała natomiast, że przyleciała do Polski [..] czerwca 2007r. (k. 22/47), a okoliczność ta została potwierdzona przez organ w toku postępowania w tej sprawie (informacja Komendanta Placówki Straży Granicznej w L.– k. 12/34). Wnioskodawczyni oświadczyła ponadto, że w styczniu 2008r. wyjechała z Polski do [..] z zamiarem ubiegania się o tytuł pobytowy w tym kraju. Podała, że przebywała na S. ok. 2 miesiące. Fakt wyjazdu do [..] został również potwierdzony - Ambasada RP w B. poinformowała organ, że cudzoziemka osobiście złożyła wniosek o zalegalizowanie pobytu na terytorium [..] oraz osobiście odebrała dokument pobytowy ważny od [..] marca 2008 do [..] marca 2009r.(k. 555).

Cudzoziemka w piśmie z dnia [..] marca 2012r. oświadczyła, że w listopadzie 2007r. wydano w stosunku do niej decyzję o wydaleniu. Potwierdza to, jej zdaniem, że przebywała w Polsce w okresie wymaganym ustawą dla zalegalizowania pobytu w Polsce.

Wojewoda [..] decyzją z dnia 30 października 2012r., wydaną na podstawie art. 3 ust.2 pkt 1 i pkt 3 w związku z art.1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133) dalej zwanej ustawą abolicyjną oraz art. 104 K.p.a. odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymagania nieprzerwanego, nielegalnego pobytu w Polsce w okresie wymaganym ustawą dla zalegalizowania pobytu w Polsce, bowiem przebywała na terytorium [..] i posiadała dokument potwierdzający legalny (roczny) pobyt; zatem nie ma zastosowania art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach (dopuszczalne przerwy w pobycie); organ stwierdził jednocześnie, że skarżąca nie wykazała, że przebywa w Polsce co najmniej od 20 grudnia 2007r. Wojewoda zauważył jednocześnie, że skarżąca zawarła we wniosku o zalegalizowanie pobytu fałszywe informacje, ponieważ nie ujawniła, że wyjechała z Polski do [..] ; we wniosku - rubryka Podróże i pobyty zagraniczne w ciągu ostatnich 5 lat) podała: "zgodnie z załączonymi dokumentami" (których nie załączyła). Na wezwanie organu z dnia [..] marca 2012r. dokumentów nie przedstawiła.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez cudzoziemkę od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia [..] lipca 2013r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Jako podstawę prawną decyzji organ podał art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej.

Organ odwoławczy uznał, że cudzoziemka nie podając we wniosku o udzielenie abolicji, że w 2008r. przebywała na [..], gdzie uzyskała legalny pobyt, chciała wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę, co do faktycznego pobytu w Polsce w okresie ostatnich pięciu lat. Organ odwoławczy podkreślił, że informacja o wyjazdach zagranicznych ma kluczowe znaczenie w postępowaniu w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, a zatajenie tej informacji jest przesłanka do odmowy udzielenia abolicji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej.

S.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę ostateczną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzuciła organowi administracji, że zaskarżona decyzja "jest błędna merytorycznie i formalnie". Skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów odnośnie tej decyzji (nie podała, jakie konkretnie przepisy postępowania administracyjnego lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ), ale jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżąca kwestionuje niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej oraz niezastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zarzuca Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że ten dopatrując się uchybień formalnych "skorzystał z pretekstu" by nie rozpoznać merytorycznie jej wniosku. W skardze podkreśla, że jej celem nie było ukrywanie, że opuszczała Polskę. We wniosku - w rubryce podróże i pobyty zagraniczne - oświadczyła "zgodnie z załączonymi dokumentami", a następnie, podczas przesłuchania zeznała, że przebywała na [..]. Zarzuciła ponadto organowi przewlekle prowadzenie postępowania w tej sprawie.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Skarżąca domagała się udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od dnia [..] czerwca 2007r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy (1styczeń 2012r.) co najmniej od 20 grudnia 2007r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej cudzoziemcowi przebywającemu nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, jeżeli:

1) nie spełnia wymogów do uzyskania tego zezwolenia,

2) jeżeli jego dane znajdują się w Systemie Informatycznym Schengen do celów odmowy wjazdu i zostały wpisane przez inne państwo obszaru Schengen,

3) w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje,

4) w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź używał takiego dokumentu jako autentycznego;

5) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

6) jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zwanym dalej "wykazem" i zostały umieszczone na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

W niniejszej sprawie organ drugiej instancji powołał się na negatywną przesłankę udzielenia zezwolenia w trybie abolicji, określoną w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy. Ustalił bowiem, że cudzoziemka we wniosku o zalegalizowanie pobytu podała fałszywe informacje dotyczące jej pobytu w Polsce, ponieważ nie ujawniła, że wyjechała na [..] w 2008r. W tej sytuacji organ odwoławczy odstąpił od badania innych, określonych w ustawie, przesłanek zalegalizowania pobytu w Polsce.

Skarżąca kwestionuje, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony przyjął, że w toku postępowania o udzielenie tzw. abolicji miała na celu wprowadzenie organu administracji w błąd i utrudnianie postępowania w sprawie. Zarzuca Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że ten dopatrując się uchybień formalnych "skorzystał z pretekstu" by nie rozpoznać merytorycznie wniosku o abolicję złożonego przez cudzoziemkę.

Z poglądem tym nie można się zgodzić.

Sąd podkreśla, że każda z przesłanek wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy, stanowi samodzielną, niezależną od pozostałych, określonych w tym przepisie, podstawę odmowy udzielenia w trybie abolicji zezwolenia na zamieszkanie w Polsce A zatem podanie we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, w trybie abolicji lub w przedstawionych dokumentach nieprawdziwych danych osobowych lub fałszywych informacji (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy) jest przesłanką dostateczną i wystarczającą dla odmowy legalizacji pobytu cudzoziemca w Polsce.

Jeżeli więc organ uznał, że okoliczności sprawy dają podstawę do przyjęcia, że wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce dotknięty był wadą, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy, mógł na podstawie tego przepisu wydać decyzje odmowną w tej sprawie. Wówczas zbędne stało się badanie, czy zachodzą określone w ustawie pozytywne przesłanki legalizacji pobytu cudzoziemca w Polsce, a więc czy wnioskodawca nielegalnie i w sposób nieprzerwany przebywał w Polsce w okresie wymaganym ustawą. Ustalenia te, ze względu na treść art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy, nie miałyby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tego powodu nie można uwzględnić zarzutu skargi, że organy w sposób nieuzasadniony nie zbadały, czy skarżąca przebywała w Polsce co najmniej od 20 grudnia 2007r.

Odnosząc się natomiast do kwestii zastosowania w tej sprawie omawianego przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy należy stwierdzić, że organ uczynił to prawidłowo.

Okoliczności faktyczne, dotyczące wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce nie budzą wątpliwości. Jest bowiem bezsporne, że skarżąca nie ujawniła we wniosku informacji o poprzednich pobytach na terytorium RP (pkt E IV a wniosku) oraz o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat (rubryka E V. formularza). Zdaniem Sądu skarżąca uczyniła to świadomie, o czym świadczy brak jej reakcji na wezwanie organu do przedstawienia "dokumentów niezbędnych do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (np. daty i okoliczności odbywania podroży, przekraczania granic, wskazanie wszystkich miejsc zamieszkania, miejsc wykonywania pracy itp.)".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym omawianej materii nie budzi wątpliwości stanowisko, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje, jest uzasadniona wówczas, gdy przekazana informacja mogła mieć znaczenie w sprawie, a wnioskodawca - cudzoziemiec miał świadomość, że informacja nie jest prawdziwa. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ustawy.

W świetle art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej nie są również uzasadnione zarzuty skargi co do tego, że skarżąca ostatecznie wyjaśniła kwestię jej wyjazdów z Polski w okresie wymaganym do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce. Podczas przesłuchania w toku postępowania administracyjnego podała bowiem, że przebywała na [..] od stycznia 2012r. przez około w 2 miesiące i w ten sposób niejako "uzupełniła wniosek" o udzielenie abolicji. Trzeba podkreślić, że przewidzianą w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy przesłanką udzielenia zezwolenia jest podanie fałszywych informacji we wniosku o zezwolenie, nie zaś podanie takich informacji w postępowaniu o udzielenie zezwolenia. W sytuacji, gdy skarżąca w rubryce dotyczącej pobytów zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat oświadczyła: "zgodnie z załączonymi dokumentami", a dokumentów tych nie dołączyła i nie uczyniła tego na wezwanie organu, późniejsze złożenie wyjaśnień dotyczących tych okoliczności nie usuwa wady wniosku. Wniosek zawierający fałszywe informacje (w tym przypadku niepełne informacje) stanowi podstawę odmowy udzielenia zezwolenia nawet, gdyby informacje dotyczące pobytu cudzoziemca w Polsce zostały zebrane w innym trybie – z urzędu przez organ lub na podstawie dodatkowych wyjaśnień wnioskodawcy. Organ I instancji zajmował się, co prawda, okolicznościami dotyczącymi pobytu skarżącej w Polsce, w okresie wymaganym do udzielenia zezwolenia. Kwestie te pominął jednak organ II instancji. Prawidłowo uznał, że nie mają one znaczenia wobec ustalenia, że w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek zawierający fałszywe informacje. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy orzekające (informacja z Ambasady) uzasadniał przyjęcie, że wnioskodawczyni nie podała we wniosku prawdy na temat jej wyjazdów zagranicznych i że istnieje podstawa do odmowy udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce przewidziana w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy.

Dotychczasowe wywody pozwalają stwierdzić, że skarga jest nieuzasadniona. Organowi administracji nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, przejawiającego się w niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy.

Sad wyjaśnia, że nie ustosunkował się do zarzutu przewlekłości niniejszego postępowania. Skarga na przewlekłość organów administracyjnych wymaga odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie do treści art. 149 § 1 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) taka sprawa może być zainicjowana odrębną skargą do sądu administracyjnego

Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.