Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 244/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 31 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. I. i J. I. na uchwałę Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić skarżącym A. I. i J. I. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2004 roku Rada Miasta podjęła uchwałę nr XIX/568/2004 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy S. w mieście G.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli w dniu 5 kwietnia 2016 roku A. I. i J. I., żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie.

Zarządzeniem z dnia 2 maja 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W dniu 17 maja 2016 r. pełnomocnik nadesłał jedynie pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą A. I.

W związku z nieuzupełnieniem przez pełnomocnika braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa od skarżącego J. I., wezwano tego skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podpisanie skargi z dnia 4 kwietnia 2016 r., znajdującej się w aktach sprawy, bądź przez nadesłanie odpisu skargi zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis skarżącego. Zarządzenie uznano za doręczone skarżącemu J. I. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", w dniu 22 czerwca 2016 r., zatem termin uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 29 czerwca 2016 r.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 roku, poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z załączonego do akt sprawy spisu nr 20 materiałów niearchiwalnych wyznaczonych do brakowania wynika, że skarżąca A. I. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 435/08. Z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych wynika zaś, że w sprawie tej skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r. z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych polegających na niewskazaniu daty i numeru zaskarżonej uchwały Rady Miasta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nieuiszczenie wpisu od skargi. Z kolei z załączonego do pisma Rady Miasta z dnia 18 maja 2016 r. wezwania z dnia 10 marca 2008 wynika, że skarga powyższa była poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy S. w części obejmującej zaplanowanie obszaru LWNp "strefa bezpieczeństwa projektowanej linii 110 kV".

Z ww. spisu nr 20 wynika nadto, że skarżący J. I. również wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 772/08. Z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych wynika zaś, że w tej sprawie skarga dotyczyła uchwały Rady Miasta z dnia z dnia 22 stycznia 2004 r., nr XIX/568/04 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Z kolei z załączonego do pisma Rady Miasta z dnia 18 maja 2016 r. wezwania z dnia 11 sierpnia 2008 r. wynika, że skarga powyższa była poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy S. w części obejmującej zaplanowanie obszaru LWNp "strefa bezpieczeństwa projektowanej linii 110 kV".

Przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skarżący skierowali do organu pismo z 23 lutego 2016 r. określone jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez "uchylenie planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XIX/568/2004 z dnia 22 stycznia 2004 nr 1911".

Z powyższego wynika, że zarówno w wezwaniach z dnia 10 marca 2008 r. i 11 sierpnia 2008 r., jak w piśmie z dnia 23 lutego 2016 r. skarżący kwestionowali zgodność z prawem zaskarżonej uchwały w takim samym zakresie, skoro pierwotnie domagali się uchylenia planu miejscowego w części obejmującej obszar przeznaczony pod strefę bezpieczeństwa projektowanej linii 110 kV, zaś w piśmie z dnia 23 lutego 2016 r. domagali się wprawdzie uchylenia planu miejscowego w całości, jednak podnosili w uzasadnieniu pisma tylko zarzuty dotyczące zaprojektowania linii 110 kV w planie, twierdząc, że zaprojektowano ją z naruszeniem zasady rozgraniczania funkcji oraz w sprzeczności z funkcją przewidzianą dla gruntów, na których linia ta ma być wybudowana.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sadu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjna zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2005 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1888/04, Baza orzeczeń Lex nr 205479).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżących z dnia 23 lutego 2016 roku nie stanowiło wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Za skutecznie złożone wezwania należało bowiem uznać pisma skarżących A. I. oraz J. I. odpowiednio z dnia 10 marca 2008 roku i z dnia 11 sierpnia 2008 roku. W związku z powyższym niezbędnym było zbadanie, czy skarga została wniesiona przez skarżących w terminie do jej wniesienia.

Odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie było jednolitego stanowiska w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale podjętej w dniu 2 kwietnia 2007 roku, w sprawie o sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiwsa 2007/3/60) stwierdził, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie

art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jak wyżej wskazano, za skutecznie złożone przez skarżących wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd uznał ich pisma odpowiednio z dnia 10 marca 2008 roku oraz z dnia 11 sierpnia 2008 roku. Pisma te wpłynęły do organu odpowiednio w dniach 11 marca 2008 roku i 11 sierpnia 2008 roku. Okolicznością bezsporną było przy tym, że Rada nie udzieliła skarżącym odpowiedzi na wezwania w terminie sześćdziesięciu dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia przez skarżących wezwania o usunięcie naruszenia prawa i upłynął dla skarżącej A. I. w dniu 12 maja 2008 roku (ostatni dzień terminu przypadał w sobotę 10 maja 2008 roku), zaś dla skarżącego J. I. w dniu 10 października 2008 roku.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 5 kwietnia 2016 roku, a zatem po upływie terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Ponadto należy wyjaśnić, że skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a.). Ponieważ pełnomocnik skarżących nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego J. I., skarżący J. I. został wezwany do podpisania skargi lub nadesłania lub nadesłania odpisu skargi własnoręcznie podpisanego. Skarżącemu zakreślono termin 7 dni na wykonanie powyższego wezwania i wskazano rygor odrzucenia skargi. Skarżący w ustawowym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, co uzasadniało w stosunku do J. I. odrzucenie skargi również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd odrzucił skargę - działając na podstawie

art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, zaś w stosunku do skarżącego J. I. nadto na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnośnie zwrotu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.