Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1773/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 262 par. 1, art. 155 par. 1, art. 189, art. 187 par. 1, art. 191-192
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi N. & E. Sp. z o.o. Oddział w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] czerwca 2012 r. wniesionej do WSA w Warszawie przez N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. (zwaną dalej: "podatnikiem" lub "skarżącą"), reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2012r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] marca 2012r., którym nałożono na N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce karę porządkową w wysokości 1 000,00zł. w związku z bezzasadnym odmówieniem złożenia wyjaśnień w sprawie podatkowej.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Postanowieniem z [...] lutego 2011r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terenie kraju samochodów osobowych marki N. numerze identyfikacyjnym VIN: [...] oraz [...], poj. silnika [...] cm³, rok produkcji [...].

Pismem z [...] listopada 2011r. organ podatkowy I instancji wezwał Spółkę do udzielenia w terminie 7 dni wyjaśnień i dostarczenia wszelkich posiadanych dokumentów dotyczących transakcji nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów marki N., w tym dokumentów, na podstawie których N. Sp. z o.o. weszła w posiadanie przedmiotowych pojazdów.

W piśmie organ podatkowy pouczył Spółkę o treści art. 262 Ordynacji podatkowej.

Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 14 listopada 2011r. Spółka nie zareagowała na wezwanie organu podatkowego.

Postanowieniem z [...] marca 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. działając w oparciu o art. 262 § 1 pkt 1, § 5 ustawy Ordynacja podatkowa nałożył na Spółkę karę porządkową w wysokości 1 000,00 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie pomimo stosownego pouczenia strona nie zastosowała się do wezwania i nie udzieliła pisemnych wyjaśnień, ani nie dostarczyła wymaganych dokumentów do dnia wydania zaskarżonego postanowienia.

Nie zgadzając się z treścią postanowienia pismem z 23 marca 2012r. Spółka wniosła zażalenie na ww. postanowienie zarzucając:

- naruszenie art. 262 Ordynacji podatkowej poprzez nałożenie kary porządkowej na stronę, mimo braku przedmiotowych przesłanek do nałożenia takiej kary;

- naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia stojącego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych wobec przekroczenia granic uznania administracyjnego i swobody w ocenie sprawy.

Mając na uwadze wskazane naruszenia na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy orzeczenie organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu swego stanowiska, wskazując na kompetencje organu zażaleniowego, które, jak podano nie sprowadzają się jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji, lecz również do ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

W myśl art. 262 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy pomimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani lub,

bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub

bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

- mogą zostać ukarani karą porządkową do 2600,00 zł (w 2012r. kara ta wynosi 2700,00 zł).

Celem regulacji art. 262 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest, jak wskazano wyposażenie organów podatkowych w środek dyscyplinujący pozwalający wyegzekwować zachowania zgodne z prawem.

Zdaniem organu odwoławczego z treści powyższego przepisu wynika, iż w sytuacji, gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu podatkowego, organ ten ma możliwość podjęcia dopuszczalnych prawem kroków zmierzających do uzyskania od podatnika takiego zachowania, do jakiego, na podstawie przepisów prawa go zobowiązał. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej kara porządkowa.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż kluczową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest zgodnie z powołanym przepisem "bezzasadność odmowy" dokonania konkretnej czynności procesowej przez stronę.

Przez sformułowanie "bezzasadna odmowa" należy, jak podkreślił organ o odwoławczy rozumieć nie tylko odmowę wprost dokonania danej czynności, ale również bierne niezastosowanie się do treści odpowiedniego wezwania, bez wskazania przyczyn.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż pomimo prawidłowego wezwania i stosownego pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania strona, nie udzieliła żądanych wyjaśnień i nie przedłożyła wymaganych dokumentów do dnia wydania postanowienia o nałożeniu kary.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt, iż brak złożenia wyjaśnień w ogóle, nosiło znamiona "bezzasadnej odmowy" i polegało na zaniechaniu udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego.

Przez odmowę należy rozumieć, jak wskazano takie zachowanie, które skutkuje nieudzieleniem pożądanych informacji przez ich dysponenta, a więc stronę.

Mając na uwadze cel dyscyplinujący kary porządkowej i wskazany górny jej przedział w 2011 r. wynoszący 2600,00 zł, biorąc jednocześnie pod uwagę zakres i przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej przez stronę zasadnym jest, zdaniem organu odwoławczego wymiar kary w wysokości wskazanej postanowieniem organu podatkowego i instancji.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, iż nie udzielenie odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nie jest tożsame z "bezzasadną odmową" udzielenia takiej odpowiedzi.

Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że nie tylko sama odmowa sankcjonowana jest karą porządkową, ale również samo zaniechanie udzielenia odpowiedzi.

W związku z powyższym zaniechanie strony, poprzez nienadesłanie stosownych wyjaśnień i dokumentów, a nawet niepodanie obiektywnych przyczyn niezastosowania się do wezwania organu podatkowego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. stanowiło podstawę prawną do nałożenia kary porządkowej, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z twierdzeniem podatnika, iż w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia stojącego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie podkreślił, że postępowanie prowadzone przez organ podatkowy I instancji oparte było na obowiązujących przepisach prawa, z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał też zarzuty podatnika dotyczące naruszenia w postępowaniu w sprawie nałożenia kary porządkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez nie uwzględnienie w tymże postępowaniu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych marki N. bowiem zdaniem organu odwoławczego, ten materiał dowodowy dotyczy odrębnego postępowania i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła :

1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 262 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą przesłanki do nałożenia na Spółkę kary porządkowej.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia stojącego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych, wobec przekroczenia granic uznania administracyjnego i swobody w ocenie sprawy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej, w znacznej mierze powielając dotychczasową argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu podatkowego I instancji, ponownie podkreślił, że zarzucany brak działania skarżącej w świetle art. 262 §1 Ordynacji podatkowej nie mieści w przesłankach od zaistnienia których przepis ten uzależnia możliwość nałożenia kary porządkowej.

Zdaniem autora skargi organy podatkowe dokonały w sposób nieuprawniony rozszerzającej interpretacji przesłanek przedmiotowych zawartych w art. 262§1 Ordynacji podatkowej, które przepis ten wskazuje jako katalog zamknięty. Skarżąca powołała ponadto tezy orzeczeń sądów administracyjnych, w tym NSA, dotyczące wykładni tego przepisu, które w jej ocenie przemawiają za zasadnością przedstawionych w skardze zarzutów, w tym niewłaściwego w sprawie zastosowania art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej skarżąca uzasadniła wydaniem postanowienia stojącego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Dalej Spółka zarzuciła, że działania organów odnośnie nałożenia kary porządkowej realizowane były również bez poszanowania zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do działań organów podatkowych, bowiem z treści wydanych postanowień nie wynika, czy przed nałożeniem kary porządkowej organy podatkowe obu instancji przeprowadziły analizę czy skarżąca jest właściwą osobą do kierowania wezwania do złożenia dokumentów i wyjaśnień. Spółka wskazała, podobnie jak w zażaleniu, że Naczelnik Izby Celnej wszczął wobec niej postępowanie kontrolne zakończone protokołem podpisanym [...] grudnia 2011 r., które jak podniosła objęło swym zakresem te same kwestie o które organ podatkowy zwrócił się w swoim wezwaniu. W związku z czym, jak wskazała w celu przeprowadzenia ustaleń organ podatkowy mógł odwołać się do ustaleń kontroli, które dokonywał we własnym zakresie. W dalszej kolejności wskazała, że informowała Naczelnika w odniesieniu do wielu postępowań podatkowych w zakresie akcyzy od nabyć wewnątrzwspólnotowych, że nie jest podmiotem dokonującym nabyć wewnątrzwspólnotowych samochodów marki N. bowiem począwszy od [...] kwietnia 2007 r. prowadzi działalność na rynku polskim w zakresie przede wszystkim świadczenia usług komisu. Zdaniem skarżącej brak właściwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przed nałożeniem na Spółkę kary porządkowej doprowadziło do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem wskazach wyżej ogólnych zasad procedury określonych w przepisach ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W toku postępowania przed WSA w Warszawie na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując wszystkie twierdzenia i wnioski zawarte w skardze wskazał, że w rezultacie postępowania Spółka wyjaśniła żądane przez organ kwestie i złożyła dokumenty, z tym że już po ostatecznym ukaraniu karą porządkową. Pełnomocnik organu wyjaśnił zaś, że w trzech sprawach niewątpliwie chodziło o dokumenty sprzed [...] kwietnia 2007 r., kiedy to spółka była nabywcą wewnątrzwspólnotowym pojazdów, a w jednej ze spraw chodziło o przedstawienie umowy komisu. W toku postępowania kontrolnego natomiast organ nie dysponował dokumentami, o które zwracał się o Spółki bowiem zakres kontroli nie obejmował kwestii nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Działając w ramach ustawowych kompetencji przysługujących sądom administracyjnym określonych art. 1 § 1 i art.. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a zatem badając legalność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia poprzez ocenę czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie Sąd rozważając zarzuty skargi stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Bezspornym w sprawie pozostaje, że po wszczęciu z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. postępowania podatkowego wobec N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terenie kraju samochodów osobowych marki N. o numerze identyfikacyjnym VIN: [...] oraz [...], poj. silnika [...] cm³, rok produkcji [...], Spółka pismem z [...] listopada 2011 r. prawidłowo wezwana została do udzielenia w terminie 7 dni wyjaśnień i dostarczenia wszelkich posiadanych dokumentów dotyczących transakcji nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów marki N., w tym dokumentów, na podstawie których N. Sp. z o.o. weszła w posiadanie przedmiotowych pojazdów.

Wezwanie wraz z pouczeniem o treści art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej zostało doręczone stronie 14 listopada 2011 r. Również poza sporem pozostaje, iż podatnik nie zareagował na wezwanie organu podatkowego, nie złożył wymaganych dokumentów, ani wyjaśnień co do swej biernej postawy.

Spór w sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia czy organ podatkowy stosując dyspozycję art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej zasadnie w tej sytuacji ukarał spółkę karą porządkowa uznając, że brak złożenia wyjaśnień i dokumentów stanowi "bezzasadną odmowę ", co przewiduje dyspozycja tej normy prawnej.

W ocenie skarżącej zarzucany brak działania lub zaniechanie w świetle art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej nie mieści się w przesłankach, od zaistnienia których przepis ten uzależnia możliwość z nałożenia kary porządkowej. Stanowisko skarżącej zdaniem Sądu nie można uznać za prawidłowe.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

W myśl art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy pomimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani lub,

bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub

bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

- mogą zostać ukarani karą porządkową do 2600,00 zł. (kwota obowiązująca w dacie rozpoznania sprawy).

Celem regulacji powyższego przepisu jest, jak słusznie podkreślił Dyrektor Izby Celnej wyposażenie organów podatkowych w środek dyscyplinujący pozwalający wyegzekwować zachowania zgodne z prawem. Równocześnie regulacja ta ma zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, tom II, s. 627 i n.). Przesłanką uzasadniającą nałożenie kary porządkowej jest bezzasadna, a więc nieznajdująca potwierdzenia w obowiązujących przepisach (np. art. 195 lub 196 Ordynacji podatkowej) odmowa złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału. Odmowa musi mieć charakter jednoznaczny i wskazywać na brak woli poddania się obowiązkom nałożonym przez organy podatkowe. Nie ulega kwestii, że prowadząc postępowanie podatkowe szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiada podatnik i nie może to on decydować o tym, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie mają znaczenia w sprawie. Organ podatkowy ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu, będących w jego posiadaniu. Wynika to bowiem jednoznacznie z art. 189 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Organ ma obowiązek wszechstronnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc wskazując okoliczności faktyczne korzystne i niekorzystne dla podatników. Wynika to także z art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zatem przepis art. 189 Ordynacji podatkowej należy interpretować łącznie z art. 155, a także art. 187 § 1, art. 191 - 192 Ordynacji podatkowej.

W możliwości wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej, realizowany jest przez organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od podatnika wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez podatnika dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie. (por. wyroki NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt: II FSK 1270/09 II FSK 921/10 i II FSK1691/10 publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że strona została prawidłowo wzywana do przedstawienia wymaganej przez organ dokumentacji - pismem z [...] listopada 2011r. (doręczonym 14 listopada 2011 r.) Wezwanie wskazywało, czego organ od strony się domaga, w jakim terminie i jakie są konsekwencje niezastosowania się do wezwania. W wezwaniu wyznaczono skarżącej 7-dniowy termin na dostarczenie lub nadesłanie powyższych wyjaśnień i dokumentów.

Pomimo prawidłowego wezwania i stosownego pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania skarżąca, nie udzieliła żądanych wyjaśnień i nie przedłożyła wymaganych dokumentów. nie poinformowała o przyczynach biernej postawy, czy wystąpieniu okoliczności od niej niezależnych.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż w takiej sytuacji niezastosowanie się do wezwania organu nie mieści się w przesłankach art. 262 §1 Ordynacji podatkowej bowiem sankcjonowane tym przepisem jest aktywne działanie poprzez "bezzasadną odmowę". W ocenie Sądu zaniechanie strony, poprzez nienadesłanie stosownych wyjaśnień i dokumentów, a nawet niepodanie obiektywnych przyczyn niezastosowania się do wezwania organu podatkowego, stanowiło podstawę prawną do nałożenia kary porządkowej, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Wskazać należy, co istotne, że dokumentacja, do której przedłożenia została zobowiązana skarżąca, stanowiła materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro w sprawie żądano wyjaśnień i dokumentacji, to nie mogą w tej sytuacji stanowić usprawiedliwienia biernego zachowania strony i uznania, że odmowa złożenia dokumentów nie była bezzasadna podniesione przez skarżącą w zażaleniu zarzuty o informowaniu Naczelnika w odniesieniu do postępowań podatkowych w zakresie akcyzy od nabyć wewnątrzwspólnotowych, że Spółka nie jest podmiotem dokonującym nabyć wewnątrzwspólnotowych samochodów marki N. bowiem począwszy od [...] kwietnia 2007 r. prowadzi działalność na rynku polskim w zakresie przede wszystkim świadczenia usług komisu. Również brak reakcji strony na wezwanie o przedstawienie wyjaśnień i dokumentacji, zdaniem Sądu nie może być uzasadniony jej twierdzeniem o posiadaniu przez organ podatkowy w swojej dyspozycji wskazanych dokumentów ze względu na prowadzenie postępowania kontrolnego zakończonego protokołem kontroli z [...] grudnia 2011 r. bowiem jak wyjaśniono, w toku postępowania kontrolnego organ nie dysponował dokumentami, o które zwracał się o Spółki, gdyż zakres kontroli nie obejmował kwestii nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów.

W takim wypadku zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że zachowanie strony nosi znamiona "bezzasadnej odmowy", o której mowa art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym nałożenie kary porządkowej w tak ustalonym stanie faktycznym było uzasadnione. W ocenie Sądu wskazane w skardze tezy orzeczeń sądów administracyjnych, w tym NSA, dotyczące wykładni przepisu art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczące zamkniętego katalogu czynów zagrożonych karą porządkową nie stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem podjętym w sprawie niniejszej.

Ponadto wskazać należy, że wysokość nałożonej na skarżącą kary porządkowej mieści się w granicach określonych w art. 262 0rdynacji podatkowej, a organ odwoławczy dostatecznie uzasadnił obciążenie skarżącej nałożoną kwotą 1000,00 zł. kary porządkowej.

Niesłuszny jest zarzut skarżącej, iż w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia stojącego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

Zdaniem Sądu postępowanie prowadzone przez organy obu instancji wobec skarżącej oparte było na obowiązujących przepisach prawa, z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania, natomiast rozstrzygnięcie zapadło po dokładnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie została naruszona procedura podatkowa, albowiem podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W oparciu o ustalony stan faktyczny i prawny dokonano oceny okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Zdaniem Sądu skarżone postanowienie zostało wydane z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, poddanego stosownej analizie i ocenie.

W powyższej sytuacji, przy przeprowadzeniu przez organ podatkowy prawidłowej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.