Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1506/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert (del.) Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik (spr.) AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. odrzuca skargi M. K., Ł. K. i A. K. reprezentowanych przez A. K. II. uchyla zaskarżoną decyzję III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili prawomocności wyroku IV. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1506/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z [...] czerwca 2003 r., [...] Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał M. i Z. B. pozwolenie nabudowę części administracyjnej i przebudowę wraz z nadbudową budynku magazynowego dla potrzeb produkcyjno-magazynowych oraz budowę przyłączy wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działkach nr nr 157/44, 157/38, 157/59, 157/65, 137, 155/3, 136/1 w S. przy ul. C.

Od decyzji tej odwołanie wniosła S. K. – właścicielka działki nr 137. W odwołaniu stwierdziła, że nie wyraża zgody na budowę części administracyjnej budynku objętego pozwoleniem na budowę oraz, że nie wyraża zgody na przejście przez jej działkę przyłącza kanalizacji sanitarnej.

Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie decyzją z [...] września 2003 r., [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr 155/3, nr 137 i nr 136/1 i w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałej części organ II instancji utrzymał decyzję w mocy. Podstawą uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w części był wniosek M. i Z. B. z dnia 3 września 2003 r., w którym oświadczyli, że rezygnują z budowy kanalizacji sanitarnej w sposób ustalony pozwoleniem na budowę.

Decyzja Wojewody została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez S. K. działającą przez pełnomocnika A. K. Skargę podpisali także M. K., Ł. K., M. K. i bliżej nieokreśleni pracownicy drukarni, która funkcjonuje na działce nr 137 położonej w S. przy ul. C.

W skardze skarżący domagali się uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w całości oraz uchylenia zatwierdzonego planu realizacyjnego i nakazanie organom prowadzącym postępowanie działania zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.

Wobec rozbieżności pomiędzy oznaczeniem stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i osób skarżących się Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Rzeszowie w dniu 13 października 2003 r. wystąpił do S. K. z żądaniem wskazania imion i nazwisk oraz adresatów osób, które podpisały skargę. Równocześnie Sąd wezwał A. K. działającego za S. K. o podanie imion i nazwisk osób, które reprezentuje, nadesłanie pełnomocnictwa do działania w ich imieniu oraz do wyjaśnienia w jakim stosunku prawnym pozostaje z osobami, które podpisały skargę.

W odpowiedzi na wezwania Sądu A. K. wyjaśnił, że reprezentuje: S. K. (teściową), M. K. (żonę a zarazem córkę S.), Ł. K. (syna), A. K. (córkę), W. K. (syna), A. K. (córkę), M. K. (syna). Wszystkie te osoby mieszkają w budynku mieszkalnym położonym na działce nr 137 w S. Przy tym domu od 12 lat istnieje Zakład Drukarski, w którym pracuje 10 osób. Równocześnie A. K. przedłożył pełnomocnictwo upoważniające go do działania przed Sadem w sprawie SA/Rz 1506/03 podpisane przez S. K., M. K. Ł. K. i A. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznawania skargi wniesionej do NSA OZ w Rzeszowie ponieważ skarga ta nie została rozpoznana przez ten Sąd do 1 stycznia 2004 r.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) (dalej: p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 50 § 1 p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji. Przepis ten niewątpliwie przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi stronie w rozumieniu przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stroną jest ten, kto kwestionuje działanie organu administracji publicznej (art. 32 p.s.a.) oraz uczestnik postępowania, więc ten, kto w postępowaniu administracyjnym uczestniczył jako strona, ale nie skarżył działania organu do Sądu (art. 12 p.s.a.).

W sprawie rozpoznawanej przez Sąd skarżącą jest S. K., gdyż tylko ona jako właściciel działki nr 137 poł. w S. objętej zakresem pierwotnego postępowania brała udział w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowanego dla M. i Z. B.

Pozostałe osoby wnoszące skargę, więc M. K. Ł. K. i A. K. nie były stronami postępowania toczącego się przed Starostą Powiatu i Wojewodą. Z tego też względu nie mogły skutecznie wnieść skargi na decyzje Wojewody z [...] września 2003 r. Z tego względu skargę tych osób działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną z innych względów, tzn. pochodzącą od podmiotu nie będącego stroną.

Zatem do rozważenia przez Sąd pozostaje skarga S. K. która w postępowaniu administracyjnym była stroną, zatem po myśli art. 50 § 1 p.s.a. mogła co do zasady wnieść skargę. Potencjalna możliwość wniesienia skargi nie skutkuje jednak przyjęciem, że zawsze skarga zostanie skutecznie wniesiona.

W przepisach o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo do wniesienia skargi może zostać zrealizowane przez osobę fizyczną osobiście, bądź przez pełnomocnika. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd za skarżąca S. K. działa pełnomocnik A. K. Działanie pełnomocnika jest o tyle skuteczne o ile pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. Art. 35 § 1 p.s.a. stanowi, że pełnomocnikiem strony może być adwokat, radca prawny, a nadto inny skarżący, uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, także inne osoby, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnikiem skarżącej nie jest żadna z osób, którą wskazują przepisy prawa.

Z tego powodu działanie A. K. jako pełnomocnika jest nieskuteczne. Jednak skarga została wniesiona przez S. K. i przez nią podpisana, a strona ta została zgodnie z prawem wezwana przez Sąd do uczestnictwa w rozprawie. Te okoliczności przesądziły o tym, że skarga nadaje się do merytorycznego rozpoznania.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tej płaszczyźnie Sąd stwierdza, że decyzja ta narusza prawo materialne i z tego powodu podlega uchyleniu.

Art. 34 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane stanowił w chwili orzekania przez organ II instancji, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek m. in. w zakresie odbioru ścieków. Z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b) wynika, że obiekt budowlany może być budowany w sposób określony w przepisach zapewniając zachowanie warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem budynku, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. Istota przywołanych regulacji nie pozostawia organom orzekającym i inwestorowi (wnioskodawcy) swobody w kształtowaniu przedmiotu postępowania. Oznacza to, konieczność rozstrzygnięcia przez organ o sposobie odprowadzenia ścieków w sytuacji, gdy wnioskodawca na etapie postępowania II instancyjnego złożył wniosek (rezygnację) z budowy przyłącza kanalizacyjnego. Sąd przyznaje, że wnioskodawcy takie uprawnienie przysługuje i w każdym czasie może on zmodyfikować przedmiot postępowania. Jednak istnienie takiego prawa po stronie ubiegającego się o pozwolenie na budowę nie daje organowi prawa umorzenia postępowania w całości objętej cofnięciem, jeżeli cofnięcie takie miałoby prowadzić do sytuacji utrzymującej w obrocie prawnym decyzje naruszającą prawo.

W sprawie rozpoznawanej przez Sąd w istocie doszło do takiej sytuacji, w której po cofnięciu wniosku w części dotyczącej kanalizacji utrzymano w obrocie prawnym pozwolenie na budowę obiektu, który nie ma rozwiązanej kwestii usuwania ścieków, a to narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b) w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Usunięcie ścieków może odbywać się w różny sposób i ten aspekt sprawy nie należy do zakresu badania przez Sąd, natomiast istotne jest to, aby jeden z możliwych sposobów rozwiązania tego problemu był przesądzony w ostatecznej decyzji jaką jest pozwolenie na budowę. Analiza akt sprawy nie daje odpowiedzi na powyższy problem, bowiem poza znajdującymi się w dokumentacji przy projekcie technicznym oświadczeniami na podłączenie projektowanej inwestycji do kanalizacji sanitarnej nie ma po uchyleniu decyzji w części dotyczącej przebiegu projektowanego przyłącza kanalizacyjnego wskazania w jaki sposób ma być to przyłącze realizowane oraz brak jest wskazania alternatywnego sposobu odprowadzania ścieków.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.

O kosztach orzeczono mając na uwadze art. 200 p.s.a.