Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 731/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi L. i K. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót ziemnych i tarasów ziemnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Uzasadnienie do wyroku z dnia 16 stycznia 2008 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA po rozpatrzeniu odwołania K.

i L. A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2007 r., Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót ziemnych i 4 "tarasów ziemnych" zlokalizowanych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu podano, że przedmiotową decyzją organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych zlokalizowanych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. - jako bezprzedmiotowe. W trakcie postępowania i oględzin w terenie organ ten stwierdził, że na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w P. prowadzone są roboty ziemne, w wyniku których powstały 4 tarasy ziemne, przy czym jeden z nich usytuowany jest na dwóch działkach tj. nr 401 i 405 przy granicy z działką nr 402 należącą do K. i L. A., a pozostałe trzy tarasy usytuowane są na działkach nr 401, 405 i 406. Wykonane tarasy posiadają szerokość odpowiednio (licząc od tarasu położonego najwyżej): pierwszy - ok. 16,00 m, drugi ok. 17,00 m, trzeci - ok. 14,50 m, czwarty - ok. 32,0 m. Różnice pomiędzy poziomami wykonanych tarasów wynoszą od 8,00 m do 12,00 m. Skarpy ziemne posiadają kąt nachylenia od 70° do 80°. Podstawy skarp posiadają szerokość od 4,60 m do 9,50 m. Stwierdzono również, że wzdłuż działki nr 372 tj. pasa drogowego drogi wojewódzkiej, wykonano nasyp ziemny, którego skarpa łączy się z granicą pasa drogowego. Działka nr 401 jest własnością E. R., działka nr 405 jest własnością H. R., a działka nr 406 jest własnością A.

i M. R. Ponadto stwierdzono, że wzdłuż działki nr 407/2 wykonane zostało koryto ziemne

o szerokości ok. 7,50 m, łączące działkę nr 406 z działką nr 414 tj. drogą gminą. Na podstawie oświadczenia jednego z właścicieli przedmiotowych działek –M. R., organ stwierdził, że roboty ziemne przy wykonywaniu omawianych tarasów ziemnych zostały rozpoczęte

w październiku 2003 r., a ich celem było wyprofilowanie terenu ww. działek i roboty te nie są związane z inwestycjami budowlanymi. W sprawie dotyczącej ww. robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych, zapadło już uprzednio rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego, umarzające postępowanie administracyjne, w postaci decyzji z dnia [...].05.2004 r. Powyższa decyzja po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...].09.2004 r. Po wniesieniu skargi na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15.12.2005 r., sygn. akt SA/Rz 901/04 uchylił ww. decyzje organów nadzoru budowlanego. Przyczyną uchylenia decyzji były uchybienia formalno - prawne, polegające na niewłaściwym ustaleniu kręgu stron postępowania. Jednocześnie Sąd wskazał na potrzebę powtórnego ocenienia i odniesienia się przez organ do zasadniczej kwestii dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli charakteru i efektu wykonanych robót, poprzez wyjaśnienie, czy wykonane przez właścicieli działek nr 401, 405 i 406 roboty miały charakter robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego i czy w wyniku ich realizacji powstała budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 powyższej ustawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2006 r. na podstawie art. 105 KPA umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. -jako bezprzedmiotowe.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli K. i L. A. Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W trakcie rozprawy dokonano oględzin i pomiarów w terenie, podczas których zastano stan robót odpowiadający ustaleniom dokonanym w trakcie dotychczasowego postępowania. Decyzją z dnia [...].09.2006 r. WINB uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na uchybienia proceduralne i konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Przeprowadzając postępowanie po raz kolejny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że właściciele działek nr 401, 405 i 406 w P. w okresie od 2004 r. nie występowali z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych działek (w aktach sprawy pismo Urzędu Gminy S. z dnia 5.03.2007 r.) oraz nie występowali z wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie zgłaszali zamiaru budowy obiektu budowlanego na tych działkach (w aktach sprawy pismo kierownika Wydziału Architektury, Budownictwa

i Rozwoju Starostwa Powiatowego w L. z dnia 27.02.2007 r.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, z udziałem wszystkich właścicieli i współwłaścicieli wskazanych wyżej trzech działek oraz sąsiednich nieruchomości przyległych do ww. działek, przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...].04.2007 r. organ I instancji ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych zlokalizowanych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. - jako bezprzedmiotowe.

Od decyzji tej odwołali się K. i L. A. współwłaściciele działki nr 402 - przyległej bezpośrednio do działki nr 401, podnosząc, że nie można wydzielić sprawy wykonanej drogi dojazdowej o szerokości 7,5 m na działkach nr 407/3 i 406 z całości sprawy dotyczących robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych zlokalizowanych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. z tego względu, że wykonana droga dojazdowa na działkach nr 407/3 i 406 stanowi integralną część całości zadania inwestycyjnego

z wykonanymi tarasami ziemnymi oraz, że droga ta nazywana "korytem ziemnym" spełnia już obecnie swoją funkcję tj. łączy poszczególne tarasy ziemne z drogą gminną dz. nr 414, a także, że droga ta wykonana została w tym samym czasie, w którym wykonano całe przedsięwzięcie. Zarzucili również niewyjaśnienie zamierzonego charakteru i zakresu robót

w trakcie postępowania administracyjnego.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza materiał dowodowego sprawy wskazuje, że zastosowanie przez organ I instancji w rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonej decyzji art. 105 § 1 KPA jest w pełni uzasadnione. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że działki nr 401, 405 i 406 w P. nie są objęte żadnym pozwoleniem na budowę, zgłoszeniem zamiaru budowy obiektu budowlanego, ani decyzją

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na działkach nr 401, 405 i 406 w P. zostały wykonane roboty ziemne w wyniku, których powstały 4 płaskie fragmenty terenu, usytuowane na różnym poziomie, oddzielone skarpami, nazwane w postępowaniu tarasami ziemnymi. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zgodnie z art. 1 normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Przepisy tej ustawy dotyczą wyłącznie spraw związanych z obiektami budowlanymi.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak związku wykonanych robót ziemnych w wyniku, których powstały tzw. tarasy ziemne, z inwestycjami budowlanymi. Wykonane roboty ziemne na terenie trzech działek nr 401, 405 i 406 w P., związane z niwelacją terenu, wykonaniem skarp czy nasypów w wyniku, których na gruncie

o pewnym nachyleniu (zboczu czy stoku), powstały 4 płaskie fragmenty terenu usytuowane na różnym poziomie, oddzielone skarpami, nazwane w postępowaniu tarasami ziemnymi, nie podlegają przepisom ustawy Prawo budowlane i nie wymagają interwencji i rozstrzygnięć

w świetle tych przepisów. W wyniku tych robót nie powstał żaden obiekt budowlany ani budowla w rozumieniu Prawa budowlanego, która miałaby określony charakter i jakąkolwiek konkretną funkcję, w związku z tym robót związanych z ukształtowaniem terenu w tym rejonie i wykonaniem skarp nie można zakwalifikować jako roboty budowlane. Postępowanie organu nadzoru budowlanego, którego kompetencje i zakres działania określone są przepisami tejże ustawy, stało się bezprzedmiotowe, stąd też należało go umorzyć w trybie art. 105 § 1 KPA.

Odnosząc się do zarzutu, że nie można wydzielić sprawy wykonanej drogi dojazdowej o szerokości 7,5 m na działkach nr 407/3 i 406 z całości sprawy dotyczących robót ziemnych i 4 tarasów ziemnych zlokalizowanych na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. organ podał, że ze względu na inny charakter i efekt zrealizowanych robót związanych ze zniwelowaniem czy wyprofilowaniem pasa terenu na działce nr 407/3 i 406, czyli wykonaniem tzw. koryta ziemnego, czy ewentualnie drogi dojazdowej, oraz ze względu na miejsce ich lokalizacji tj. na działce nr 407/3 i 406, słusznym

i zasadnym jest objęcie odrębnym rozstrzygnięciem powyższych robót, niezależnym od rozstrzygnięcia w sprawie robót związanych z wykonaniem tzw. tarasów ziemnych, z uwzględnieniem w kręgu stron poszczególnych spraw tych osób, którym takie prawo przysługuje

w świetle uwarunkowań zawartych w art. 28 KPA oraz art. 28 ust. 2 prawa budowlanego.

W odpowiedzi na zarzut, że w decyzji jak i poprzednich protokołach stwierdzono możliwość powstawania osuwisk ziemi i z tego względu na tego typu roboty wymagane jest pozwolenie na budowę wyjaśniono, że skoro w wyniku robót ziemnych nie powstał żaden obiekt budowlany, ani nie wykonano żadnych robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane to nie ma podstaw do stwierdzenia, że wymagane jest pozwolenie na budowę.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyli K. i L. A. nie wskazując kierunku jej weryfikacji.

W uzasadnieniu skargi podali, że w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki nr 402, położonej na terenie m. P. wykonywane są roboty ziemne zagrażające wystąpieniem osuwiska oraz uniemożliwiające wykorzystanie tej działki. Przeprowadzona kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdziła zakres wykonywanych robót. Stwierdzono, że wykonane prace stwarzają możliwość osuwania się terenu. W wyniku prowadzonych robót ziemnych wykonane zostały 4 tarasy ziemne. W efekcie powstały skarpy ziemne pomiędzy tarasami, które posiadają wysokość od 8 - 12 m. Skarpy te posiadają bardzo ostry kąt nachylenia około 70 - 80 st. Równocześnie z tymi pracami została wykonana droga dojazdowa o szer. 7,5 m na działce nr 407/3 (wzdłuż działki 407/2). Droga ta łączy powstałe tarasy ziemne z drogą gminną. We wszystkich decyzjach organy nie używają określenia droga dojazdowa do wykonanych tarasów - tylko koryto ziemne. Pomimo stwierdzenia w protokole, że wykonane prace stwarzają możliwość wystąpienia osuwiska, teren zajęty przez roboty wynosi około 100 arów, a prace wykonane zostały bez decyzji i stosownych dokumentów postępowanie zostało umorzone.

Organy wydając zaskarżoną decyzję naruszyły przepis art. 65 KPA. Skarżący występowali do Starosty [...] wiec skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie posiada kompetencji do załatwienia sprawy winien przekazać ją do organu właściwego, a nie umarzać postępowania. Sprawę rozpatrzono niezgodnie z art. 106 KPA. Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdziwszy wykonanie robót zagrażających bezpieczeństwu umorzył postępowanie nie zasięgając stanowiska np. Wójta Gminy [...], jednocześnie pouczając stronę o konieczności wystąpienia z tą sprawą do tego urzędu. Organy wadliwie wyłączają sprawę wykonanej drogi dojazdowej z całości sprawy obejmując ją odrębnym postępowaniem. Na skutek takiej decyzji skarżący zostali wyłączeni z dalszego postępowania administracyjnego. Wykonana droga dojazdowa na działkach 407/3 i 406 stanowi integralną część zadania inwestycyjnego z wykonanymi tarasami ziemnymi. Droga ta nazywana stale korytem ziemnym, łączy się z drogą gminną (działka nr 414) i spełnia już obecnie swoją funkcję tj. łączy poszczególne tarasy ziemne z drogą gminną stanowiąc do nich dojazd.

Decyzją, od której strona składa niniejszą skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego usankcjonował samowolę budowlaną, mającą destrukcyjny wpływ na środowisko i zaakceptował łamanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają.

Stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia przedstawia się w sposób następujący.

W miesiącu październiku 2003 r. M. R. na działkach nr 401, 405 i 406 położonych w miejscowości P. wykonał roboty w wyniku których powstały 4 "tarasy ziemne", przy czym jeden z nich usytuowany jest na dwóch działkach tj. nr 401 i 405 przy granicy z działką nr 402 należącą do K. i L. A., a pozostałe trzy tarasy usytuowane są na działkach nr 401, 405 i 406. Wykonane tarasy mają wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia parametry. Działka nr 401 jest własnością E. R, działka nr 405 jest własnością H. R., a działka nr 406 jest własnością A. i M. R. Wzdłuż działki nr 407/2 wykonane zostało "koryto ziemne" o szerokości ok. 7,50 m, łączące działkę nr 406 z działką nr 414 tj. drogą gminą. Zgodnie z oświadczeniem M. R. roboty ziemne przy wykonywaniu "tarasów ziemnych" miały na celu wyprofilowanie terenu ww. działek i roboty te nie są związane

z inwestycjami budowlanymi.

Organy prowadzone w sprawie przedmiotowych robót postępowanie administracyjne umorzyły, jako bezprzedmiotowe. Ich zdaniem wykonane roboty nie mieszczą się w granicach art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym akt ten normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Organy uznały, że przepisy tej ustawy dotyczą wyłącznie spraw związanych z obiektami budowlanymi, wykonane "tarasy ziemne" nimi nie są.

Z takim stanowiskiem organów nie zgadzają się skarżący.

Rozstrzygnięcie niniejszej skargi sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy przeprowadzone roboty mają charakter robót budowlanych oraz czy powstałe "tarasy ziemne" są obiektami budowlanymi w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Rozstrzygając sygnalizowany problem Sąd uznaje, że stanowisko organów obu instancji nie narusza prawa.

Przepis art. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że akt ten normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W świetle tego przepisu warunkiem niezbędnym do uznania jakiejkolwiek działalności ludzkiej, za podpadającą po normy powołanej ustawy jest okoliczność, by dana działalność obejmowała sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych.

Pojęcie obiektu budowlanego określa przepis art. 3 pkt 1 ustawy.

W świetle jego brzmienia obiektami są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami oraz obiekty małej architektury.

Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu (na obecnym etapie postępowania i w świetle znajdującego się w sprawie materiału dowodowego) oraz pozostaje poza sporem pomiędzy stronami, że objęte niniejszym postępowaniem działania nie są związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką mającą na celu powstanie budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi ani obiektu małej architektury.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, by wykonane działania spowodowały wykonanie budowli. Budowlą, w świetle art. 3 pkt 3 ustawy jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że powstałe "tarasy ziemne" są "budowlą ziemną" w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Przeprowadzone działania nie doprowadziły do powstania żadnego obiektu budowlanego, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie upoważnia do stwierdzenia, że działania te stanowią etap przygotowawczy do realizacji jakiejkolwiek inwestycji na przedmiotowych działkach. Określenie "tarasy ziemne" używane w decyzjach organów i pismach stron ma charakter umowny. Powstałe w wyniku działania M. R. odcinki płaskiego terenu nie są budowlami ziemnymi, a są wynikiem działania mającego na celu niwelację terenu. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera wprawdzie definicji pojęcia "budowle ziemne", jednak potoczne rozumienie tego określenia oznacza budowlę, której podstawowym tworzywem jest ziemia. Budowla taka jest wykonana w gruncie lub z gruntu. Przykładem budowli ziemnej może być wykonany z ziemi wał, czy wykonany

z ziemi kopiec. Budowla ziemna musi mieć charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć

w kategoriach obiektywnych.

Takie rozumienie pojęcia "budowli ziemnej" wyklucza uznanie za nią objętych postępowaniem "tarasów ziemnych". Patrząc na załączoną do akt administracyjnych sprawy dokumentację zdjęciową nie można na niej dostrzec obiektywnie istniejącego obiektu. Z pragmatycznego punktu widzenia niemożliwym jest uznanie za "budowlę ziemną" każdego przesunięcia i rozplantowania warstwy ziemi, zwłaszcza przesunięcia nie powodującego powstania widocznej budowli i nie mającego na celu w bliższej lub dalsze przyszłości wykonanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Przeprowadzone działanie jest niwelacją terenu, nie związaną z wykonywaniem jakiegokolwiek obiektu budowlanego, a więc nie podpadającą pod przepisy ustawy Prawo budowlane. Być może, że dokonana niwelacja stwarza zagrożenie dla nieruchomości stanowiącej własność skarżących, jednak podstawą ochrony ich praw nie mogą być przepisy ustawy Prawo budowlane.

Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd uznał, że w wyniku działania objętego niniejszym postępowaniem nie powstał żaden obiekt budowlany. Skoro w wyniku wykonanych prac nie powstał obiekt budowlany nie można w sprawie mówić również

o budowie, czy robotach budowlanych, bowiem pojęcia te dotyczą wyłącznie obiektów budowlanych (art. 3 pkt 6 i 7 ustawy). Taka sytuacja uzasadnia trafność stanowiska organów, iż efekt podjętych przez M. R. działań nie mieści się w granicach art. 1 ustawy Prawo budowlane, co uzasadnia umorzenie wszczętego postępowania w oparciu o przepis art. 105 § 1 KPA.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Co do możliwości przekazania do rozpatrzenia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do innego organu należy wskazać, że żądanie skarżących dotyczyło rozpoznania sprawy w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Świadczą o tym składane przez nich pisma. Przykładowo w odwołaniu z dnia 9 maja 2006 r. (k-26 akt admin.), czy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie piszą oni o samowolnym wykonaniu robót budowlanych, czy sankcjonowaniu przez organ samowoli budowlanej. Wolą strony było rozpatrzenie sprawy przez organy nadzoru budowlanego w trybie ustawy Prawo budowlane.

Co do wyłączenia do odrębnego prowadzenia sprawy w części dotyczącej "drogi dojazdowej" do działek, to stwierdzić należy iż sąd administracyjny nie będąc - przy rozpoznaniu sprawy - związany zarzutami skargi, związany jest jednak przedmiotem rozstrzygnięcia organów. Oznacza to, że z zasady nie może poddać kontroli sądowej decyzji, która dotyczy innego przedmiotu, innych stron postępowania i nie została zaskarżona. Sprawa drogi określanej w decyzji administracyjnej, jako koryto ziemne została zakończona ostateczną decyzją administracyjną wydaną po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. O ile skarżący uważają, że w tamtej sprawie przysługiwał im przymiot strony mogą w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych kwestionować wydaną w tamtej sprawie decyzję.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.