Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1431/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 2,  art. 246  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub racy prawnego. w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skrząca wniosła – jak wskazała – od wszelkich opłat oraz ustanowienie adwokata i radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie ma nikogo w Polsce (sama od siedmiu lat mieszka z córką w N.), kogo mogłaby upoważnić do prowadzenie jej sprawy. Nie ma też środków na pokrycie opłat sądowych. Od dwóch lat jest rozwiedziona i wyłącznie na jej utrzymaniu pozostaje 15-letni córka.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką, posiada mieszkanie o powierzchni około 65 m2, otrzymane na podstawie umowy darowizny, które zajmuje ciocia. Nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi. Jako posiadane przedmioty o wartości powyżej 3.000 euro wymieniła samochód [...], rocznik [...]. Dodała, że były mąż nie płaci alimentów, a jedyny dochód stanowi zasiłek socjalny w wysokości 520 euro. Obecnie sama podjęła naukę i w związku z tym uczęszcza na praktyki w szpitalu.

Na wezwanie do sprecyzowania żądania wniosku, to jest czy strona wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, czy w części oraz czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy radcy prawnego, skarżąca odpowiedziała, że nie ma środków na opłaty związane z korespondencją i nie jest w stanie zdecydować, który z pełnomocników byłby bardziej odpowiedni w sprawie.

Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz przytoczoną regulację prawną, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała występowanie przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, niemniej brak sprecyzowania żądania wniosku co do pełnomocnika, o którego ustanowienie wnosi, przyznanie prawa pomocy było niemożliwe. Prawo pomocy bowiem jest instytucją przyznawaną tylko i wyłącznie z inicjatywy strony skarżącej, na podstawie wniosku złożonym na urzędowym formularzu. Tym samym również zakres żądania takiego wniosku jest dla Sądu/ Referendarz sądowego wiążący, co oznacza, że rozpoznający nie ma możliwości dokonać wyboru pełnomocnika z urzędu za wnioskodawcę. W rezultacie, brak jednoznacznego wskazania przez skarżącą, czy wnosi o radcę prawnego, czy adwokata nakazywał odmowę ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Co do żądania zwolnienia od kosztów sądowych w całości, to można je było wywieść z treści wniosku. W związku z tym zauważyć trzeba, ze jedynym dochodem strony jest zasiłek socjalny. W istocie jego wysokość w warunkach polskich mogłaby uzasadniać odmowę przyznania prawa pomocy w tym zakresie, w sytuacji, gdy wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 100 zł. Jednakże należało mieć na względzie jego realną wartość w N., która może być ledwo wystarczająca na pokrycie podstawowych potrzeb dwóch osób.

Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.