Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3342/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. H. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi O. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

O. H. wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził w nim, że w jego sprawie mogą zajść trudne do odwrócenia skutki prawne i faktyczne. Skarżący wskazał, że efektem wydania zaskarżonej decyzji będzie zobowiązanie jego oraz jego rodziny do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a wobec niezastosowania się do tego – wszczęcie postępowania przez Straż Graniczną, którego prawdopodobnym skutkiem będzie zobowiązanie skarżącego do powrotu. Skarżący podkreślił, że chciałby aktywnie uczestniczyć w postępowaniu sądowym, jak też że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty przez niego świadczeń socjalnych, przysługujących cudzoziemcowi w okresie postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r.,

sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".

W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego jest uzasadniony. Z argumentacji przedstawionej przez skarżącego wynika, że wykonanie skarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem mu znacznej szkody. Skarżący wskazał, że w chwili, gdy w/w decyzja stanie się ostateczna, utraci on prawo do świadczeń pomocy socjalnej, które przysługują cudzoziemcowi w okresie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podkreślił, że w sytuacji odmowy wstrzymania wykonania decyzji, do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd, znajdzie się w ciężkiej sytuacji materialnej – zostanie pozbawiony wsparcia, w tym pomocy w zakresie mieszkania, wyżywienia, nie będzie także mógł legalnie podjąć pracy. Ze względu na to, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie skarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem mu znacznej szkody, należy przyjąć, że przyznanie mu, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., ochrony tymczasowej, jest zasadne.

Mimo to należy dodać, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, którą skarżący w tym postępowaniu skarży, nie jest decyzją o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), dalej w skrócie: "ustawa o cudzoziemcach"], cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.

Niewykonanie tego obowiązku nie stanowi więc bezpośredniej przesłanki przymusowego wydalenia cudzoziemca, jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy

o cudzoziemcach, która podlega przymusowemu wykonaniu na mocy art. 329 tej ustawy. Dopiero w stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. W związku z tym, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy i tylko w oparciu o argument, podnoszony przez skarżącego, że w jej wyniku będzie zobowiązany do powrotu do kraju pochodzenia, byłoby niemożliwe.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.