Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2117/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.33 ust.1 pkt 3, art.33 ust. 3 pkt 2 i 3 , art.33 ust.4,
journal: Dz.U. 2009 nr 189 poz 1472
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1) - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku I. K., obywatela F., narodowości [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] odmówił nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

I. K. w dniu [...] czerwca 2011r. złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] lipca 2009r. wydanej po rozpatrzeniu pierwszego wniosku. Wnioskiem została objęta żona skarżącego oraz dzieci. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemiec zwrócił się z prośbą o pozostawienie jego i jego rodziny w Polsce.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wstrzymania wykonania decyzji wskazanej we wniosku. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w przypadku osoby, która wnosi kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy organ może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym, a złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Organ stwierdził, że drugi wniosek złożony przez skarżącego został oparty na tych samych podstawach co pierwszy wniosek. Skarżący nie wykazał żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów w sprawie co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym skarżący podniósł, że w jego przypadku zachodzą wszystkie przesłanki niezbędne do wstrzymania wykonania decyzji, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2011r. utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie wstrzymania decyzji o wydaleniu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ powołał art. 33 § 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r. Nr 189, poz.1472, dalej "ustawa"), wskazując, że uwzględnienie wniosku jest zasadne w przypadku łącznego zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. A zatem, organ może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Po dokonaniu analizy porównawczej drugiego wniosku o nadanie statusu uchodźcy z pierwszym wnioskiem organ stwierdził, że oba wnioski oparte zostały na tych samych podstawach, co pozwala przypuszczać, że złożenie kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2011r., zarzucając naruszenie 33 ust. 4 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art.7, 77,80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej "k.p.a."). W motywach wskazał m.in., iż zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i przekroczeniem granic uznania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia i jego osobistej sytuacji. Skarżący podniósł, że złożenie przez niego kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie miało na celu manipulacji procedurą uchodźczą, a było jedynym znanym mu sposobem ochrony jego i jego rodziny przez wydaleniem do kraju, w którym groziłoby prześladowanie. Ponadto wskazał, iż nie będzie mógł skorzystać z abolicji w Polsce, która zostanie wprowadzona 1 stycznia 2011r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy.

Poza tym w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy:

- nie wydaje się decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,

- nie wydaje się decyzji o wydaleniu (art. 33 ust 3 pkt 2 i 3 ustawy).

Jednakże przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 i 3 art. 33 ustawy, nie stosuje się w przypadku, gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może jednak wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji (art. 33 ust. 4 ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu powinien zawierać uzasadnienie istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej wykonania (ust. 5 art. 33).

Mając na uwadze przytoczone przepisy, złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie wywołuje tych samych skutków prawnych co złożenie pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, w szczególności nie następuje automatyczne wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Tak więc w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy.

Wynika więc z tego, że aby w ogóle można było rozpatrywać możliwość wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, muszą zostać spełnione – łącznie – następujące przesłanki: 1) za wstrzymaniem wykonania przemawia słuszny interes strony 2) nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (przesłanka negatywna), 3) złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie te przesłanki, może zostać wydana decyzja o wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu. Natomiast niespełnienie bodaj jednej ze wskazanych przesłanek pozytywnych lub wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu w ogóle jest niedopuszczalne, bez względu nawet na wolę organu. Z art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wynika jedynie możliwość (a nie obowiązek) wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, a więc decyzja w tym przedmiocie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że skarżący złożył drugi z kolei wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jednakże nie przytoczył na jego uzasadnienie żadnych nowych okoliczności bądź faktów, które nie były podnoszone we wniosku wcześniejszym.

Organ nie miał więc obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego na nowo, skoro skarżący nie wskazał żadnych innych, czy dodatkowych okoliczności, które uzasadniałyby konieczność ewentualnej zmiany stanowiska organu.

Powyższe oznacza, iż bezzasadny jest nie tylko zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 ustawy, ale także zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a.

Uzasadniając trafność rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji, a w konsekwencji oddalenie złożonej skargi warto również przywołać postanowienia Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. UE L z dnia 13 grudnia 2005 r.). W szczególności należy wskazać, że Państwa Członkowskie mogą zastosować szczególną procedurę w przypadku, gdy osoba złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu (ust. 2 art. 32). Ta szczególna procedura polega na tym, że kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu, co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu decyzji w sprawie tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrywania możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy Dyrektywy 2004/83/WE (art. 32 ust. 9).

Należy uznać zatem, że rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie decyzji w zakresie wydalenia w związku ze złożeniem przez cudzoziemca kolejnego wniosku o status, organ ma zarówno obowiązek jak i prawo oceniać jego zasadność przez pryzmat okoliczności podanych w kolejnym wniosku o status. Powinien uczynić to po to, ażeby oceniając wstępnie nowy wniosek o status rozważyć potrzebę uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wcześniejszej decyzji.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, o którym mowa w art. 33 ust 4 ustawy oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego ("...Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji..."), co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięć w tym przedmiocie.

Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.