Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 620/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. C. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 22 czerwca 2010 r., data wniesienia do Rady Miejskiej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu handlowo-rekreacyjnego "K.". W skardze zarzucono uchwale naruszenie art. 55 – art. 58 ustawy z dnia 18 lutego 2005 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), art. 46 pkt 1, art. 47 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz art. 58 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1277 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), a także naruszeniu art. 108 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.u. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm).

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały, zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg. norm przepisanych, a także częściowe zwolnienie od wpisu.

Odpowiadając na skargę Rada Miasta L. wniosła o jej odrzucenie ze względu na naruszenie przez skarżącego przepisów określających tryb wnoszenia skargi na akt jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności uchybienia polegające na wniesieniu skargi po przewidzianym prawem terminie oraz bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jako wniosek alternatywny Rada Miasta L. wniosła o oddalenie skargi ze względu na to, że w procesie uchwalania zmiany planu miejscowego objętego skargą nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawa prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Skarga Z. Cz. podlega odrzuceniu ze względu na naruszenie procedury wnoszenia skargi na akt jednostki samorządu terytorialnego, będący aktem prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku zaskarżenia aktów, co do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, którego akt jest skarżony do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku aktów prawa miejscowego, a takim jest uchwała objęta skargą, art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142, z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) wskazuje jednoznacznie, że warunkiem formalnym wniesienia skargi jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.

Analiza akt sprawy objętej kontrolą Sądu prowadzi do stwierdzenia, że skarżący nie wezwał Rady Miasta L. do usunięcia naruszeń prawa dokonanych uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...]. Stanowisko Sądu znajduje uzasadnienie w tym, że skarżący nie występuje jako strona pisma, które nazwano "protestem". Wprawdzie w piśmie wyjaśniającym i uzupełniającym skargę Z. Cz. twierdzi, że był osobą, która protest podpisała, na co ma wskazywać dołączona do protestu lista osób, które protest podpisały, jednak ta lista nie jest związana z kwestionowaniem uchwały. Wynika to z nagłówka, który wskazuje, że podpisane osoby, w tym skarżący w pkt 7 protestują przeciwko zaplanowanej budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. Abp. B. w L. Na dokumencie tym brak jakiejkolwiek daty, która wskazywałaby na sporządzenie listy dla celów wezwania Rady Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa (protestu) sporządzonego w dniu 19 kwietnia 2010 r.

Równocześnie w aktach sprawy znajduje się dokument upoważnienia dołączony do akt sądowych wraz z pismem skarżącego z dnia 15 lipca 2010 r., z treści którego wynika, że upoważnienie to zostało sporządzone w dniu 19.04.2010 r., zatem w dniu sporządzenia protestu, który w pkt 6 może być traktowany jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści tego dokumentu wynika, że wskazani w podpisach mieszkańcy osiedla Unii L. w L. upoważniają Z. Cz. i H. S. do występowania w ich imieniu przeciwko Radzie Miasta L. w sprawie zmiany planu miejscowego. W ocenie Sądu dokument ten jednoznacznie wskazuje, że skarżący wnosząc protest z dnia 19.04.2010 r., a więc i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa działał jako pełnomocnik osób, które podpisały się na liście stanowiącej część upoważnienia. Działając w tym charakterze nie działał we własnym imieniu, zatem nie wezwał Rady Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale zmieniającej plan miejscowy podjętej w dniu [...] czerwca 2009 r.

Nie wezwanie organu i złożenie skargi do WSA w Rzeszowie tylko we własnym imieniu musi prowadzić do stwierdzenia, że w ten sposób naruszone zostały przepisy określające tryb zaskarżania aktu prawa miejscowego, a to oznacza, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem jest niedopuszczalna z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-7 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak na wstępie.