Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2046/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I SAB/Wa 119/14 wydane w sprawie ze skargi P.T. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. P.T. reprezentowany przez r.pr. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania.

Zarządzeniem z dnia 21 marca br. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wskazania, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r., pełnomocnik skarżącego wskazał, iż przed złożeniem skargi nie kierował w imieniu skarżącego zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę uznając, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P.T. Podniósł w niej, że wymagane zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wniósł już wcześniej J.G. i organ je uwzględnił wyznaczając nowy termin. W tej sytuacji skarżący nie mógł już wnieść wymaganego zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2 tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie, mimo złożenia przez J.G. zażalenia w niniejszej sprawie (uwzględnionego przez organ), skarżącemu również wciąż przysługiwało prawo wniesienia zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienia sprawy w terminie. Irrelewantna prawnie jest zasadność merytoryczna takiego zażalenia. Przepisy ustawy wymagają jednak jego wniesienia do organu przed złożeniem skargi na bezczynność w sprawie wydania decyzji administracyjnej.

Podkreślić należy, że nie ma znaczenia, czy stosowny środek zaskarżenia został złożony w sprawie przez inną osobę (stronę). Aby bowiem skarga na bezczynność została wniesiona prawidłowo, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie musi być złożone przez tę samą osobę, która później wnosi rzeczoną skargę do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 p.p.s.a.