Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 1902/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2004 r., sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz H. S. kwotę 10 (dziesięć) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 23 kwietnia 2003 r. na podstawie art.138 § l pkt 2 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity z 2001 r. Dz. U. Nr 87, póz. 960 z późn. zm./ - po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza Miasta B. nr "[...]" z dnia 4 marca 2003 r. w sprawie odmowy wymeldowania z pobytu stałego H. S. oraz Jej dzieci: A. i A. z lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ulicy W:

1.uchylił decyzję Burmistrza Miasta B. nr "[...]" z dnia 4 marca 2003 r. w sprawie odmowy wymeldowania z pobytu stałego H. S. oraz jej dzieci. A. i A. z lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ulicy W.

2.wymeldował H.S. wraz z dziećmi: A. i A. z pobytu stałego z lokalu przy ulicy W. w B.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że organ I instancji rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę dążył do ustalenia czy H S. wraz z dziećmi opuściła lokal i czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. Wskazał, że w trakcie prowadzonego ponownie postępowania wyjaśniającego organ I instancji wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w B. do Sądu Rejonowego w B., a także wyznaczył termin przeprowadzenia oględzin spornego lokalu. Pismem z dnia 27 stycznia 2003 r Sąd Rejonowy w B. poinformował organ, iż w latach 2001-2003 nie toczyło się żadne postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania z powództwa H. S.. Komenda Powiatowa Policji pismem z dnia 4 lutego 2003 r. poinformowała, iż Pani S. w dniu 22 stycznia 2003 r. zgłosiła na Policji fakt uniemożliwienia Jej zamieszkania w lokalu przy ulicy W. w B. przez J. S..

Organ odwoławczy nadto podniósł, że z przeprowadzonych w dniu 4 lutego 2003 r. oględzin lokalu wynika, iż pokój w którym miała zamieszkiwać H.S. jest zaśmiecony, brak w nim rzeczy osobistych należących do Pani H. S. i Jej dzieci. W aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w B. 9 grudnia 1991 r. /sygn. akt "[...]"/w sprawie znieważenia H. S. przez J. S.. Do akt sprawy zostało dołączone także postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 1996 r. o warunkowym umorzeniu na okres jednego roku postępowania wobec J. S. o czyn z art. 167 § l kodeksu karnego. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, iż J.S. wymienił zamki w drzwiach wejściowych do lokalu .

Powyższą decyzję organu odwoławczego H. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca podniosła również, że przedmiotowy lokal nie opuściła dobrowolnie i zmuszona była do tego zachowaniem J. S.. Dodała, że w dalszym ciągu bezskutecznie podejmuje próby powrotu do lokalu przy ulicy W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej uchylenie.

Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby H. S. podejmowała skuteczne próby ponownego zamieszkania w lokalu przy ulicy W. w B..

Oceniając tak zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, iż H. S. wraz z dziećmi dobrowolnie i trwale opuściła miejsce pobytu stałego. Zdaniem organu odwoławczego dalsze zameldowanie H. S. i Jej dzieci w przedmiotowym lokalu stanowiłoby tzw. "fikcję meldunkową".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu nie została dokładnie wyjaśniona kwestia związana z opuszczeniem przez skarżącą lokalu położonego w B. przy ulicy W. Zdaniem Sądu istnieją bowiem wątpliwości czy skarżąca wymieniony lokal opuściła dobrowolnie . Otóż z akt sprawy wynika, że w sprawie oprócz postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, były wydawane inne wcześniejsze rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania skarżącej z lokalu, w którym poprzednio zamieszkiwała.

Mianowicie w tym zakresie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze -decyzja z dnia 22 stycznia 2001 r. Decyzja ta była przedmiotem sądowej kontroli - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2001 r. sygn. akt VSA 801/01 Z uzasadnienia tegoż wyroku wynika, że dotychczasowe postępowanie poprzedzające decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2001 r. nie potwierdziło dobrowolnego opuszczenia lokalu przez skarżącą. Dlatego też badając zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 23 kwietnia 2003 r z punktu widzenia j jej zgodności z prawem należało ustalić czy od dnia 22 stycznia 2001 r. ( od dnia wydania ostatecznej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ) zmienił się na tyle stan faktyczny sprawy, który uzasadniałby inną ocenę przesłanki opuszczenia lokalu przez skarżącą. Należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji powołuje się na okoliczności, które dotyczyły stanu faktycznego przed dniem

22 stycznia 2001 r., natomiast nie odnosi do tak istotnej okoliczności nawiązującej do tego,

że skarżąca w dniu 22 stycznia 2003 r. informowała policję o fakcie uniemożliwienia jej

powrotu do lokalu przez J. S.. Istnieje więc potrzeba ponownego, dokładnego

wyjaśnienia czy skarżąca opuściła lokal dobrowolnie Łczy też opuściła go będąc do tego

zmuszoną przez J. S.. Należy bowiem wyjaśnić czy J. S. w dalszym ciągu uniemożliwia skarżącej powrót do lokalu przy ulicy W. B.. Brak precyzyjnych ustaleń w tym zakresie uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu jej zgodności z prawem. Dlatego też nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, zaskarżoną decyzję należało uchylić, celem uzupełnienia stanu faktycznego w zakresie podanym wyżej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 145 § l pkt. l lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" orzekł jak w wyroku.