Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 394/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 § 1, art. 134
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia "A" Sp. z o.o. (dalej: strona, spółka, skarżąca) na zawiadomienie Prezydenta Miasta S. z [...] r. znak: [...], którym przekazano zgodnie z właściwością Marszałkowi Województwa [...] wniosek spółki z [...] r. o aktualizację decyzji z [...] r. znak: [...] wraz ze zmianami oraz wniosek spółki o zmianę decyzji nr [...] z [...] r. (wniosek aktualizacyjny).

Z akt administracyjnych wynika, że spółka pismami z [...] r. wystąpiła do Prezydenta Miasta o: aktualizację decyzji z [...] r. nr [...] wraz ze zmianami oraz o zmianę decyzji nr [...] (wniosek aktualizacyjny).

Prezydent Miasta zawiadomieniem z [...] r., znak: [...], przekazał wnioski organowi właściwemu tj. Marszałkowi Województwa [...]. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 65 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: K.p.a.), art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a, art. 45 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.), oraz § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, dalej rozp. z 10 września 2019 r.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek spółki dotyczy decyzji [...] z [...] r., zmienionej decyzją [...] z [...] r. Z wniosku wynika, że spółka zamierza przetwarzać odpady w ilości większej niż 10 Mg na dobę, zaś w myśl zapisów § 2 ust. 1 pkt 47 rozp. z 10 września 2019 r. taka instalacja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o odpadach Marszałek Województwa [...] jest właściwym organem do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 45 ust. 7 ustawy o odpadach pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające wymagania przewidziane dla zbierania i przetwarzania odpadów, wydaje organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W związku z czym zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. Prezydent Miasta przekazał wniosek do organu właściwego, t.j. Marszałka Województwa [...], zawiadamiając jednocześnie o tym wnioskodawcę.

Spółka pismem z [...] r. zaskarżyła to zarządzenie twierdząc, że aktualizacja decyzji administracyjnej należy do organu, który ją wydał. Zatem właściwy miejscowo i rzeczowo jest Prezydent Miasta.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., w oparciu o art. 134 w zw. z art. 126 K.p.a. SKO stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że w sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, ponieważ zażalenie wniesione zostało od czynności niebędącej decyzją administracyjną, lecz jedynie czynnością materialno- techniczną tj. zawiadomieniem o przekazaniu podania do organu właściwego.

W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie postanowienia SKO.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zgodnie z art. 6 K.p.a. na każdym etapie postępowania administracyjnego - organy administracyjne są zobowiązane badać swoją właściwość rzeczową i miejscową, natomiast żaden przepis prawny nie wyłącza w tym zakresie zarządzeń. Natomiast wydanie decyzji administracyjnej (nawet zgodnie z wnioskiem strony) z przekroczeniem właściwości miejscowej lub rzeczowej skutkuje bezwzględną nieważnością decyzji administracyjnej, tak więc wyłączenie w tym zakresie kontroli stron zainteresowanych wydaniem decyzji zgodnie z ich interesem prawnym stanowiłoby niedopuszczalne złamanie konstytucyjnej zasady prawa strony do rozstrzygnięcia jej sprawy zgodnie z przewidzianą procedurą.

Na marginesie strona podniosła, że w rozpoznawanej sprawie organ wydał zawiadomienie. Jednakże ta okoliczność nie zmienia faktu, że do przekazania sprawy innemu organowi administracyjnemu konieczne jest wydanie zarządzenia (a ich zaskarżalność regulują przepisy K.p.a. oraz ustaw szczególnych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie wydania przez organ administracji zarządzenia. SKO wskazało, że organ administracji publicznej w myśl art. 104 § 1 K.p.a. załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 123 § 1 K.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. (§ 2 ww. przepisu). Z kolei zawiadomienie o przekazaniu podania do organu właściwego do jego rozpatrzenia następuje w formie czynności materialno- technicznej jaką jest zawiadomienie. Zawiadomienie to nie podlega zaskarżeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na zawiadomienie o przekazaniu sprawy według właściwości.

Zawiadomienie z [...] r. o przekazaniu sprawy według właściwości zostało wydane w oparciu o art. 65 § 1 K.p.a., który stanowi, że: "Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Z treści tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej, który uznał się za niewłaściwy, nie wydaje ani postanowienia, ani zarządzenia o przekazaniu podania organowi właściwemu, lecz zawiadamia na piśmie wnoszącego podanie o tym, że przekazał jego podanie organowi właściwemu. W uzasadnieniu zawiadomienia o przekazaniu sprawy organ przekazujący podanie powinien wskazać organ właściwy do rozpatrzenia podania, przedstawić powody, dla których uznał się za niewłaściwy oraz powody, dla których właściwy jest organ wskazany w zawiadomieniu o przekazaniu podania (zob. A. Wróbel. Art. 65. W: Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2018).

Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że pierwszy etap postępowania zażaleniowego przed organem odwoławczym to etap badania formalnego. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących merytoryczne rozpatrzenie odwołania. Mając na uwadze treść art. 134 K.p.a. organ odwoławczy ocenia, czy zażalenie jest dopuszczalne, a także czy zażalenie zostało wniesione w ustawowym terminie. W sprawach tych wydawane jest postanowienie, które jest ostateczne. Stosownie do treści art. 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Słusznie zatem, badając formalnie sprawę, SKO uznało, że skoro zawiadomienie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu zostało wydane w trybie art. 65 § 1 K.p.a., zaś K.p.a. nie przewiduje środka odwoławczego od zawiadomienia, to właściwym jest stwierdzenie postanowieniem niedopuszczalności wniesionego przez stronę odwołania w trybie art. 134 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.