Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 169/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi H. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2012 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; postanawia: zawiesić postępowanie w sprawie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2012r. ([...]) Prezydent Miasta K. po rozpoznaniu wniosku A. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego przybudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K. przy ul R. [...], na terenie oznaczonym jako działka nr [...] (obręb [...]) z możliwością usytuowania budynku przy granicy z działką nr [...] (obręb [...]) przy ul R. [...].

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli H. i T. K., zarzucając brak podstaw do rozpoznania sprawy z wniosku A. K. wskazując, że na ten sam teren i na tą inwestycję zostały już wydane przez organy I i II instancji warunki zabudowy, na wniosek K. K., które to orzeczenia zostały następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Po 916/11.

Decyzją z dnia [...] 2012r. (NR [...] ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyznaczonym analizowanym obszarze dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w której realizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki garażowe i gospodarcze oraz sporadycznie zabudowa usługowa w zabudowie jednorodzinnej. Planowana zabudowa stanowi kontynuację funkcji zabudowy. Analizując usytuowanie budynków garażowych należy stwierdzić, że budynki te lokalizowane są na działkach sąsiednich w sposób różnorodny, co potwierdza możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji w granicy działki sąsiedniej jako kontynuacji zabudowy. Inwestycja ta spełnia również pozostałe wymagane warunki w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ wskazał ponadto, iż kwestie takie jak zacienianie, czy zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego i związane z tym naruszenie interesów osób trzecich oraz fakt zgodności zamierzenia z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), będą rozstrzygane na kolejnym etapie postępowania, to jest w momencie oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli: H. K. i T. K. zarzucając

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 61 ust. 1 pkt. 1 w zw z art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.) ponieważ planowana inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, gdyż istniejące na sąsiednich działkach budynki gospodarcze i garażowe znajdują się wprawdzie w granicach działek, jednakże przylegają one bezpośrednio do ściany istniejących sąsiednich budynków a także znajdują się w większości wypadków w większej odległości od budynków mieszkalnych, co stanowi naruszenie istniejącego ładu przestrzennego;

- błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 55 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ponieważ przez przepisy odrębne należy rozumieć również przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ planowana inwestycja narusza warunki techniczne, gdyż zasadą jest, że obiekty budowlane można sytuować w odległości 3 lub 4 metrów od granicy działki sąsiedniej, natomiast wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane w sposób zwężający tak aby nie naruszać prawnie chronionych interesów osób trzecich;

- naruszenie § 2 ust. 7 pkt. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ organ odwoławczy nie analizował zgodności planowanej inwestycji pod kątem dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 3 k.p.a., art. 25 k.p.a., w zw z art. 24 § 1 k.p.a.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sądowi znane jest z urzędu, iż decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku K. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na terenie działki nr [...] położonej w K. przy ul. R. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i T. K., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]2011 r., nr [...], orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K.. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. i T. K.. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Po 916/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. Od powyższego wyroku inwestor wywiódł skargę kasacyjną, która oczekuje na rozpoznanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozstrzygnięcie powyższej skargi kasacyjnej, jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kwestią sporną w tym postępowaniu jest bowiem ocena czy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu przez inwestora budynku garażowego w granicy z nieruchomością należącą do skarżących, w miejscu wskazanym w załączniku do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2012 r oraz w decyzji nr [...] ww. organu z dnia [...] 2011r.

W obu ww. sprawach inwestorzy: najpierw K. K. a następnie A. K. wskazali podobne położenie planowanej inwestycji k. 11 akt administracyjnych organu I instancji. Tym samym ocena stanu faktycznego i prawnego dokonana w postępowaniu sądowym o sygn. II SA/Po 916/11 będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Należy podkreślić, iż w sądownictwie administracyjnym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (Komentarz do art. 125 p.p.s.a. Bogusław Dauter i inni, LEX 2009r.).

Zaistniała w przedmiotowej sprawie sytuacja różni się od stanu faktycznego sprawy, na kanwie której doszło do wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchwały z dnia 24 listopada 2008r. II FPS 4/08, w której stwierdzono: art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W sprawie rozpoznawanej obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie mamy do czynienia ze sprawami "tego samego rodzaju" lecz w istocie postępowania sądowe o sygn. akt II SA/Po 916/11 i II SA/Po 169/13 są ze sobą powiązane – dotyczą takich samych inwestycji, których posadowienie planowane jest w tym samym miejscu działki nr [...].

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie.