Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 408/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 57a, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 72
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: Art. 7, art. 77, art. 80, art. 105, art. 107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lutego 2019 r., znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 roku Nr [...] odmawiającej zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...], działając na podstawie art. 72 ust. 1, art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 1260), rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. 2017 poz. 2355, ze zm.) oraz art. 105 § 1, art. 156 § 1 pkt 3, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł jak powyżej opisano. Organ wskazał, że w dniu 27 czerwca 2018 r. do Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta wpłynął wniosek w sprawie rejestracji jako "używanego" pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...], rok produkcji 2014. Organ wskazał, że zgodnie z załącznikiem II, tabela l, lit. k rozporządzenia Komisji (UE) nr 459/2012 z dnia 29 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6), ostatni termin rejestracji wyżej wymienionego pojazdu, ze względu na określoną w dokumentach homologacyjnych normę emisji spalin (Euro 5), przypadał na dzień 31 sierpnia 2015 r. Do tego czasu właściciel nie zarejestrował samochodu. Natomiast dnia 1 września 2015 r. decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego uzyskał zezwolenie na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji umożliwiające, zgodnie z art. 70o ust. 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym rejestrację w okresie kolejnych 12 miesięcy, tj. do dnia 31 sierpnia 2016 r. Organ podkreślił, że pomimo uzyskania niezbędnego dokumentu we wskazanym terminie również nie doszło do rejestracji samochodu. Biorąc pod uwagę powyższe i mając na względzie obowiązujące przepisy, właściciel pojazdu mógł skutecznie zarejestrować samochód po dacie 31 sierpnia 2016 r., jeśli uzyskałby niezbędne dopuszczenie jednostkowe. W dalszej części uzasadnienia opisano przebieg postępowania w sprawie, podając, że w dniu 6 lipca 2018 r. wezwano wnioskodawcę w trybie art. 50 § 1 k.p.a. do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów, z których będzie wynikać, że pojazd jest używany (jak wnioskuje strona), tj. zgodnie z przepisami był zarejestrowany na stałe w okresie obowiązywania normy emisji spalin Euro 5 (obowiązywania świadectwa WE) lub w terminie, który dla ww. pojazdu został wyznaczony w decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zezwoleniu na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji z dnia 1 września 2015 r. tj. do dnia 31 sierpnia 2016 r. Organ wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca przesłał do UM pismo (data wpływu do UM: 16 lipca 2018 r.), w którym podtrzymał wniosek o rejestrację pojazdu jako używanego. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że pojazd był wcześniej zarejestrowany. Ponadto, jak twierdzi wnioskodawca, pojazd służył do jazd demonstracyjnych zarówno na terenie firmy, jak i po drogach publicznych. W dniu 18 lipca 2018 r. do UM wpłynęło oświadczenie właściciela, w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie rejestracji pojazdu jako używanego. W dalszej części uzasadnienia powołano treść art. 2 pkt 62 i art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. I OSK 1461/06, pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2018 r. Stwierdzono, że z przedłożonych dokumentów wynika jednoznacznie, że pojazd nie był nigdy zarejestrowany na stałe. Brak jest bowiem dowodu rejestracyjnego, którego wydanie stanowi nieodłączny element każdej decyzji.

W końcowej części uzasadnienia wskazano, że skoro pojazd zgodnie z art. 2 pkt 62 Prawa o ruchu drogowym jest pojazdem nowym, tj. nie był nigdy zarejestrowany, a termin, w którym wnioskodawca mógł pojazd zarejestrować, upłynął z powodu utraty ważności zarówno świadectwa zgodności WE, jak i zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, to tym bardziej nie ma możliwości jego rejestracji w obecnym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem organu pierwszej instancji przytoczone przepisy absolutnie wykluczają taką możliwość.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła strona skarżąca A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to:

art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników do organów władzy publicznej, a to poprzez interpretację przepisów w sposób zawężający, a jednocześnie sprzeczny z interesem wnioskodawczyni i rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony;

art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., poprzez:

- brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez brak przeprowadzenia oględzin w przedmiocie stwierdzenia czy pojazd jest pojazdem "fabrycznie nowym", w sytuacji gdy pojazd był użytkowany zwłaszcza w okresie czasowej rejestracji pojazdu (tzw. pozwolenie czasowe),

- brak wyjaśnienia, w jaki sposób dokonanie rejestracji pojazdu miałoby naruszać postanowienia Dyrektywy 2007/46/WE w sytuacji, gdy dyrektywa ta dotyczy wyłącznie pojazdów fabrycznie nowych,

- pominięcie faktu, że pojazd był użytkowany w okresie czasowej rejestracji na drogach publicznych oraz w innych okresach na terenach spółki, przez co utracił przymiot pojazdu "fabrycznie nowego",

pominięcie faktu, że pojazd był zarejestrowany (i to zarejestrowany dwukrotnie), a tym samym nie mógł być pojazdem nowym,

pominięcie części treści oświadczenia z 8 lutego 2018 r., z której wynika, że pojazd był użytkowany również na drogach publicznych,

Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, a to:

- art. 2 pkt 62 ustawy z Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię pojęcia "pojazd nowy", a w szczególności pominięcie, że definicja pojazdu nowego obejmuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, a tym samym nie może być uznany za pojazd nowy pojazd, który nie jest pojazdem "fabrycznie" nowym, a nadto nie może być za taki uznany pojazd, który był zarejestrowany czasowo,

art. 72 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez wymaganie do rejestracji pojazdu używanego dokumentów, które przedkłada się do rejestracji pojazdu nowego,

art. 2 pkt 62 w zw. z art. 74 Prawa o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pojazd który jest zarejestrowany czasowo jest pojazdem nowym, w sytuacji gdy ustawa nie ogranicza definicji legalnej "nowego pojazdu" tylko do pojazdów zarejestrowanych "na stałe" i nie wyłącza pojazdów zarejestrowanych czasowo na podstawie art. 74 tej ustawy,

błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że zgłoszony we wniosku o rejestrację pojazd jest pojazdem nowym, w sytuacji gdy pojazd nie był fabrycznie nowy, a przede wszystkim: był użytkowany, ubezpieczony, dopuszczony do ruchu drogowego.

Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez dokonanie rejestracji pojazdu lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało treść art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990.), a nadto wskazało, że również rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych stanowi, jakie dokumenty należy dołączyć w przypadku zgłoszenia pojazdu do rejestracji.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie pismem z dnia 22 grudnia 2016 roku A sp. z o.o. złożyła wniosek o rejestrację marki Toyota [...] o nr VIN: [...]. Zaznaczono, że do wniosku dołączono fakturę zakupu, świadectwo homologacji, kartę pojazdu, oświadczenie o recyklingu, upoważnienie. W aktach sprawy znajduje się również dowód zapłaty akcyzy. W wyniku powyższego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2016 roku Nr [...] czasowo zarejestrował przedmiotowy pojazd. Po wydaniu decyzji o czasowej rejestracji pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...] w sprawie prowadzona była obszerna korespondencja z organem pierwszej instancji, przedłużane było postępowanie na wniosek strony skarżącej w związku z toczącym się procesem uzyskania jednostkowego dopuszczenia do ruchu samochodów [...] z roku produkcji 2014. Z pisma organu do strony postępowania z dnia 18 października 2017 roku Nr [...], [...], [...], [...] wynika, że wnioskodawca nie przedłożył dla poszczególnych pojazdów dopuszczenia jednostkowego. Następnie decyzją z dnia [...] 2017 roku Nr [...] organ pierwszej instancji odmówił stałej rejestracji pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...] z powodu nie przedłożenia dla pojazdu będącego przedmiotem rejestracji dopuszczenia jednostkowego. Decyzja ta została doręczona Stronie postępowania w dniu 15 listopada 2017 roku i A sp. z o.o. nie odwołał się od tej decyzji.

Następnie w dniu 20 lutego 2018 roku strona skarżąca złożyła kolejny wniosek o rejestrację pojazdu Toyota [...] o nr VIN: [...]. Zaznaczono, że do wniosku dołączono dowód rejestracyjny, fakturę zakupu, kartę pojazdu, i badanie techniczne. W dniu 27 czerwca 2018 r. w organie pierwszej instancji strona skarżąca złożyła kolejny wniosek o rejestrację z dopiskiem "pojazdu używanego". Zaznaczono, że do wniosku dołączono kartę pojazdu, fakturę zakupu, świadectwo zgodności WE, badanie techniczne, oświadczenie i akcyzę. W następstwie tego wniosku wydana została zaskarżona decyzja.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ostateczną decyzją z dnia [...] 2017 roku Nr [...] organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy stałej rejestracji pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...]. Powyższa decyzja pozostaje w obiegu prawnym. W odniesieniu do powyższej decyzji nie toczyło się także żadne, przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne, mające na celu jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że zarówno w niniejszej sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2018 roku Nr [...], jak i w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2017 roku Nr [...] zachodzi tożsamość przedmiotowa, jak i podmiotowa sprawy.

Organ odwoławczy odniósł, że postępowania w tych sprawach zostały wszczęte na wniosek tej samej spółki (A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K) oraz dotyczyły rejestracji tego samego pojazdu (Toyota [...] o nr [...]: [...]). Zarówno do wniosku z dnia 22 grudnia 2016 r. oraz wniosków z dnia 20 lutego 2018 roku i 27 czerwca 2018 r. strona skarżąca dołączyła dokumenty dotyczące pojazdu wymagane przez ustawę - Prawo o ruchu drogowym (art. 72 ustawy) - między innymi fakturę zakupu, świadectwo zgodności WE/świadectwo homologacji, kartę pojazdu, oświadczenie, akcyzę i dokumenty te, podlegały ocenie przez organ dokonujący rejestracji w toku rozpoznawania wniosku z dnia 13 listopada 2017 r. Odnosząc się do przedłożonego do wniosków z 2018 roku pozwolenia czasowego organ zwrócił uwagę, że w dacie wydawania decyzji z dnia [...] 2017 roku Nr [...] pojazd Toyota [...] o nr VIN: [...] również wcześniej posiadał pozwolenie czasowe.

Ponieważ w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku Nr [...] o odmowie zarejestrowania na rzecz Spółki pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...], to ponowne postępowanie w tej samej sprawie wszczęte na wniosek tej samej spółki, z uwagi na brak przedmiotu postępowania (res iudicata) uznać należy za bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do tego, że na wniosku z dnia 27 czerwca 2018 r. widnieje dopisek "pojazd używany" Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja w sprawie rejestracji wydawana jest w stosunku do konkretnego pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym zawiera ogólną normę odnoszącą się do każdej rejestracji. W ustawie - Prawo o ruchu drogowym, ustawodawca nie dokonał rozróżnienia pomiędzy rejestracją pojazdu nowego i rejestracją pojazdu używanego. Ustawa zawiera jedynie wykaz dokumentów, jakie należy dołączyć do wniosku o rejestrację w przypadku, gdy pojazd był wcześniej zarejestrowany. Ustawodawca posłużył się jedynie terminem "rejestracja pojazdu", który odnosi się zarówno do czynności związanych z pierwszą rejestracją pojazdu, jak również do czynności związanych z przerejestrowaniem pojazdu wcześniej już zarejestrowanego. Zarówno decyzja z dnia [...] 2017 r. Nr [...], jak i z dnia [...] 2018 roku Nr [...] dotyczą odmowy zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła na powyższą decyzję skargę strona skarżąca A Spółka z o.o. w K.

Strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] 2018 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej prawomocną decyzją administracyjną, w sytuacji gdy poprzednie postępowanie dotyczyło rejestracji pojazdu jako "nowy", z czym wiązał się obowiązek przedstawienia określonych ustawą dokumentów dla pojazdu nowego (sporna była ocena, czy pojazd jest nowy czy używany), a postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło rejestracji pojazdu używanego, a tym samym nie zachodziła tożsamość przedmiotowa,

- naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności, że przyczyną odmowy rejestracji w poprzednim postępowaniu był brak dostarczenia dokumentu wymaganego dla pojazdu nowego,

- naruszenie art. 72 ust. 1, art. 73 ustawy. Prawo o ruchu drogowym poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że sprawa jest tożsama ze sprawą o rejestrację pojazdu nowego w sytuacji, gdy jedynie do pojazdów nowych odnosi się Dyrektywa 2007/46/WE.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie strony skarżącej skoro dla zastosowania odpowiednich przepisów (w tym wypadku ew. przepisów ustawy implementującej w/w dyrektywę) ma znaczenie czy pojazd jest nowy czy używany - co stanowiło podstawę decyzji organu l instancji - to nie można uznać, aby sprawa dotycząca rejestracji pojazdu nowego była tożsama z rejestracją pojazdu używanego, albowiem w toku postępowań w tych sprawach organ nie stosuje dokładnie tych samych przepisów prawa. Strona skarżąca podniosła, że nie odwoływała się od decyzji z 13.11.2017 r., albowiem wówczas sprawa dotyczyła pojazdu nowego (wniosek dotyczył rejestracji pojazdu nowego), a już wówczas pojazd był używany. Nadto należy zauważyć, że odmowa rejestracji wówczas nastąpiła z powodu braku przedłożenia dokumentu. Co więcej, w niniejszym postępowaniu zostały przedłożone liczne dokumenty potwierdzające, ze pojazd jest używany.

W ocenie strony skarżącej bezzasadnym jest z góry przyjęcie, że nie można prowadzić postępowania, albowiem zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa spraw. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie res iudicata, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Naruszenie to nastąpi w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma postanowieniami, z których pierwsze jest ostateczne. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy tego samego przedmiotu rozstrzygnięcia, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż w pismem z dnia 22 grudnia 2016 roku A sp. z o.o. złożyła wniosek o rejestrację marki Toyota [...] o nr VIN: [...]. W wyniku powyższego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2016 roku Nr [...] czasowo zarejestrował przedmiotowy pojazd. Następnie decyzją z dnia [...] 2017 roku Nr [...] organ pierwszej instancji odmówił stałej rejestracji pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...] z powodu nie przedłożenia dla pojazdu będącego przedmiotem rejestracji dopuszczenia jednostkowego. Decyzja ta została doręczona stronie skarżącej w dniu 15 listopada 2017 roku i strona skarżąca A sp. z o.o. nie odwołała się od tej decyzji. Decyzja stała się zatem ostateczna.

Następnie w dniu 20 lutego 2018 roku strona skarżąca złożyła kolejny wniosek o rejestrację pojazdu Toyota [...] o nr VIN: [...]. W dniu 27 czerwca 2018 r. w organie pierwszej instancji strona skarżąca złożyła kolejny wniosek o rejestrację z dopiskiem "pojazdu używanego". W następstwie tego wniosku wydana została decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 roku Nr [...] odmawiająca zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...]. Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie, w którego wyniku została wydana decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie w sprawie niniejszej. Powyższą decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu i instancji w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zachodzi tożsamość spraw – sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku Nr [...] oraz sprawy zakończonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Należy podnieść, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i w niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Z taką sytuacją – zdaniem Sądu – mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Kwestie rejestracji pojazdu regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.). Warunku dopuszczenia pojazdów do ruchu zostały wskazane w przepisach rozdziału 2 powyższej ustawy, a art. 72 wskazuje, na podstawie jakich dokumentów dokonuje się rejestracji pojazdu. Zgodnie z regulacjami rozdziału 2 ustawy można dokonać stałej lub czasowej rejestracji pojazdu.

Brak jest natomiast – w oparciu o obowiązujące, wskazane wyżej regulacje prawne – do twierdzenia, iż rejestracja pojazdu jako "nowego" lub jako "używanego" tworzą dwie odmienne sprawy administracyjne. Zdaniem sądu stan faktyczny, jakim jest istnienie niezarejestrowanego pojazdu, tworzy potencjalną sprawę o jego rejestrację, niezależnie od tego, czy pojazd finalnie zostanie zarejestrowany jako nowy czy używany. Rolą organu w postępowaniu w sprawie rejestracji pojazdu jest ustalenie, czy pojazd powinien być zarejestrowany jako nowy, czy jako używany i w związku z tym zgromadzenie w postępowaniu (zażądanie przedstawienia przez wnioskodawcę) stosownych dokumentów związanych z rejestracją pojazdu.

Rację ma orzekający w sprawie organ, że decyzja w sprawie rejestracji wydawana jest w stosunku do konkretnego pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym zawiera ogólną normę odnoszącą się do każdej rejestracji. W ustawie - Prawo o ruchu drogowym ustawodawca nie dokonał rozróżnienia pomiędzy rejestracją pojazdu nowego i rejestracją pojazdu używanego. Ustawa zawiera jedynie wykaz dokumentów, jakie należy dołączyć do wniosku o rejestrację w przypadku, gdy pojazd był wcześniej zarejestrowany. Ustawodawca posłużył się jedynie terminem "rejestracja pojazdu", który odnosi się zarówno do czynności związanych z pierwszą rejestracją pojazdu, jak również do czynności związanych z przerejestrowaniem pojazdu wcześniej już zarejestrowanego. Zarówno decyzja z dnia [...] 2017 r. Nr [...], jak i decyzja z dnia [...] 2018 roku Nr [...] dotyczą odmowy zarejestrowania pojazdu marki Toyota [...] o nr VIN: [...]. Mamy zatem do czynienia z dwoma decyzjami rozstrzygającymi tą samą sprawę administracyjną.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Koniecznym warunkiem uznania, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jest m.in. ustalenie, że w sprawie nie zostało wydane ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna, która staje się przedmiotem postępowania musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., I SA/Sz 417/13, LEX nr 1410182).

W wyroku z dnia 5 listopada 2010 r., II SA/Kr 145/10, LEX nr 753504, WSA w Krakowie stwierdził trafnie, że to nie przedmiot sprawy administracyjnej, zakończonej uprzednio wydaną ostateczną decyzją administracyjną, ale zawarta w tym rozstrzygnięciu norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres stanu rzeczy osądzonej. Dopóki norma taka pozostaje w obrocie prawnym, stan rzeczy osądzonej będzie stanowił przeszkodę do ingerencji w wynikające z niej uprawnienia i obowiązki. Stan taki będzie zachodził, gdy wystąpi tożsamość adresatów normy indywidualnej, dyspozycji normy indywidualnej oraz jej przedmiotu (określonej rzeczy). Stwierdzenie takiego stanu obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej.

Zdaniem Sądu, ustalenia stanowiące podstawę wydanych rozstrzygnięć przeprowadzone zostały w oparciu o prawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, a zatem zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów prawa procesowego i prawa materialnego.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.