Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 893/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2006 roku Nr [...] wydana wyniku odwołania S. B. od decyzji Burmistrza

z dnia [...] maja 2005 roku Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2003 roku nr [...] w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości – utrzymująca w mocy w/w decyzje.

W podstawie prawnej powołano przepis art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że Burmistrza decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku nr umorzył postępowanie rozgraniczeniowe w sprawie ustalenia granic między innymi pomiędzy działką nr 4660 droga położoną w H. własności Gminy [...] a działką nr 4643/1 własności S. B. wobec braku zawarcia ugody między tymi stronami w oparciu o art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2000 r Nr 100 poz. 1086 ze zm./ oraz art. 105 k.p.a.

Powyższa decyzja uzyskała walor decyzji ostatecznej.

Wnioskiem z dnia 19.10.2004 roku sprecyzowanym pismem z dnia 15.11.2004 roku S. B. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostatecznąa z dnia [...] sierpnia 2003 roku Nr [...] i jako podstawę wznowienia wskazała przepis art. 145 § 1 k.p.a. argumentując , że w toku postępowania rozgraniczeniowego doszło do poświadczenia nieprawdy zwanej fałszem intelektualnym .

Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku działając w oparciu o art. 149 § 1 i 150 § 1 k.p.a. Burmistrz Gminy [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...].08.2003 roku a następnie decyzją z dnia [...] maja 2005 roku działając w oparciu o art. 151 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej we wznowionym postępowaniu wskazując, że S. B. nie udowodniła jak i też nie przedstawiła dowodów uzasadniających swój wniosek o wznowienie postępowania.

Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i w całości umorzyło postępowanie wobec stwierdzenia, że S. B. uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Opisana decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 4.04.2006 r. sygn. akt II SA/Rz 772/05 uchylił zaskarżoną decyzję .

W argumentach uzasadnienia wyroku zostało przesądzone , że wznowienie postępowania w tej materii jest dopuszczalne, Sąd zalecił organowi przeprowadzenie postępowania w kierunku sprawdzenia zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wydana decyzji trybie art.151 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało się zarówno co do oceny prawnej jak i sposobu dalszego procedowania wyrażonego w/w wyroku i decyzją z dnia [...].08.2006 roku Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...].05.2005 roku w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu w sprawie rozgraniczenia, która to decyzja jest przedmiotem obecnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W argumentach tej decyzji zostało wyjaśnione, że nie zostało wykazane przez S. B. iż decyzja umarzająca postępowanie rozgraniczeniowe została wydana na fałszywym oświadczeniu złożonym przez geodetę tj. na podstawie fałszu intelektualnego tym samym nie zaszły żadne okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca S. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazując na ich wadliwość.

W pierwszej kolejności, zarzuciła, że organ mimo nałożonego na niego obowiązku nie zrealizował wytycznych Sądu a nadto że nie zostały zbadane wszystkie przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. a jedynie organ ograniczył się do zbadania jednej z nich wymienionej w pkt 1 art. 145 § 1 k.p.a. pomijając zbadanie pozostałych.

Nadto zarzuciła niewłaściwość organu do procedowania w tej sprawie, bowiem niemożliwym jest aby ten sam organ który wydał decyzję będącą przedmiotem postępowania wnowieniowego orzekał w tym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu w sprawie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawa niniejsza była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie /wyrok z dnia 4 kwietnia 2006 r. II SA/Rz 772/05/ oznacza to , że ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu z mocy art. 153. P.s.a. wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W pojęciu ocena prawna mieści się zarówno wykładnia przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Zarówno organ administracji jak i sąd rozpatrując sprawę ponownie, obowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku , bez względu na poglądy prawne odmienne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy powołanym wyrokiem 4 kwietnia 2006 r. II SA/Rz 772/05 Sąd przesądził kwestię dopuszczalności wzruszenia w trybie wnowieniowym decyzji ostatecznej w której to postępowanie rozgraniczeniowe zostało umorzone wobec braku zawarcia ugody dlatego sprawa została przekazana do dalszego rozpoznania przez sąd powszechny.

Organ będąc związanym oceną prawną przyjął na podstawie zebranego materiału w sprawie, że w/w zachowała termin o którym mowa w art.148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania a następnie rozpoznał sprawę merytorycznie odmawiając wzruszenia decyzji ostatecznej.

Wyjaśnić należy, że rozgraniczenie nieruchomości dokonuje się w postępowaniu administracyjnym /art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz.U. z 2000 r Nr 100 poz. 1986 ze zm./ zwana dalej ustawą, którego zakończenie stanowi decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości art. 33 ust.1.

W sprawach podlegających trybowi administracyjnemu przewidziane zostały sytuacje, w których otwiera się droga sądowa /art. 33 ust.3 i 34 ust. 2 ustawy/.

Przekazanie sprawy administracyjnej do rozpoznania sądowi następuje z urzędu, jeżeli nie było podstaw do wydania decyzji , a strony nie zawarły ugody, albo na wniosek , jeżeli strona jest niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu.

Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia sądowi /art. 34 ust.1 i 2 ustawa/ i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej spawie /decyzja z dnia [...] sierpnia 2003 roku Nr [...] wyznacza przedmiotowy zakres kognicji sąd u powszechnego.

W tym zakresie nie należy do kompetencji sądu powszechnego kontrola czynności dokonanych w fazie administracyjnego postępowania o rozgraniczenia i odwrotnie nie należy do kompetencji organu administracji jak i sądu administracyjnego weryfikacja w trybie nadzwyczajnym postępowania sądowego.

W ponownym postępowaniu związanie organu z oceną prawną doprowadziło do przeprowadzenia merytorycznej weryfikacji orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego mimo że sprawa została przekazana do dalszego rozpoznania do sądu powszechnego, ponieważ jednak nie doszło do wzruszenia decyzji ostatecznej tym samym, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie kompetencji organu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zarzut jest chybiony, bowiem stosownie do art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie decyzję której wniosek wznowieniowy dotyczy wydał Burmistrza zatem on był właściwym organem w sprawie wznowienia tego postępowania.

Niezależnie od zarzutów skargi, Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i 2 ustawy P.p.s.a. z urzędu bada czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami dającymi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art. 145 § 1 pkt 1-8, 145 a § 1 k.p.a./ oraz stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. i takich wad określonych w w/w przepisach nie stwierdzono.

W tym stanie sprawy w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego też Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.