Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1009/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia "[...]"r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" r., którą wymierzono Spółce A karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Na powyższą decyzję, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzuciła naruszenie: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2

pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych

(dalej u.g.h.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym

wymierzeniu Spółce kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu u.g.h., wymaganej

przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności, tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i skutków płynących z takiego

zakwalifikowania tych przepisów; art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h. poprzez

oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. oraz

naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole

z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność

zgodności tego eksperymentu z powołanym przepisem.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie,

podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 2 lutego 2016r. pełnomocnik organu wywiódł jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Oz.U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.) - powoływanej dalej jako: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu,

jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania

Sygn. akt II SA/OI 1009/15

administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por.

postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca

2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie

sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania

(tj. administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem

Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być

uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że Sąd

Okręgowy w Łodzi postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt Kz 142/15 zwrócił się na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja

skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326) oraz art. 22 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 113 § 1 Kodeksu karnego

skarbowego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem

prejudycjalnym: "Czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca

1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów

technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L

204.37) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków, tj. dla

przepisów dotyczących swobód niepodlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36

Sygn. akt II SA/Ol 1009/15

Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem

unijnym, czy mimo nie notyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie

podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania?". Sprawa została zarejestrowana

w TSUE pod sygn. C-303/15.

Odpowiedź na postawione pytanie prejudycjalne ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wydając bowiem orzeczenie prejudycjalne TSUE wskaże, czy art. 8 Dyrektywy może być rozumiany w ten sposób, że pozwala on na stosowanie nienotyfikowanych przepisów technicznych przez sądy krajowe, jeżeli ich wprowadzenie było motywowane realizacją celów określonych wart. 36 TSUE.

Jednocześnie wskazać należy, że Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14

października 2015 r., sygn. akt I KZP 10/15 w sprawie przedstawionego mu do

rozpoznania zagadnienia prawnego: "czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015r., poz. 612) w zakresie gier na automatach, ograniczające możliwość ich prowadzenia jedynie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna, są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), a jeżeli tak to, czy wobec faktu nienotyfikowania tych przepisów Komisji Europejskiej, sądy karne w sprawach o przestępstwo skarbowe określone wart. 107 § 1 k.k.s. uprawnione są, w oparciu o art. 91 ust. 3 Konstytucji, do odmowy ich stosowania jako niezgodnych z prawem unijnym?" - również zawiesił postępowanie do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w sprawie C -303/15.

Z tych wszystkich względów, podzielając wątpliwości Sądu Okręgowego w Łodzi

przedstawione w powołanym powyżej pytaniu prejudycjalnym skierowanym do TSUE, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości,

sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie konieczność

rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że podjęcie

rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest w pełni uzasadnione.

Orzeczenie, które zapadnie w postępowaniu przed TSUE, będzie stanowić jedną

z ważnych podstaw rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym.