Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 34/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 marca 2003r. i określił Spółce "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. w kwocie 17.374 zł.

W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż jak ustalił organ pierwszej instancji wykazany przez Spółkę z o.o. "A" w zeznaniu CIT-8 za 2000r. dochód do opodatkowania zaniżony został o kwotę 58.579,75 zł poprzez zaniżenie przychodów o kwotę 48.196,02 zł i zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.793,96 zł oraz zawyżenie straty za 1999r. o kwotę 8.547,28 zł podlegającą odliczeniu od dochodu w 2000r.

Zaniżenie przychodów nastąpiło w wyniku:

- zaniżenia przychodów należnych ze sprzedaży eksportowej o kwotę 32.124,90 zł na podstawie polecenia księgowania nr 69 z dnia 31 lipca 2000r. czym naruszono art.12 ust.3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz.654 ze zm., zwanej dalej jako ustawa o p.d.o.p.),

- zaniżenia przychodów należnych ze sprzedaży o kwoty: 6.450,80 zł oraz 620,32 zł związane z faktycznie dokonanym przez Spółkę obrotem,

- naliczenia przez organ I instancji kwoty nieodpłatnego świadczenia jakie uzyskała Spółka z tytułu użytkowania samochodu ciężarowego marki M. numer rej. "[...]" stanowiącego własność współudziałowca Spółki.

Zawyżenie kosztów uzyskana przychodu nastąpiło w wyniku:

- zaliczenia do kosztów odsetek naliczonych z tytułu nieterminowych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz nieterminowych wpłat składek na ubezpieczenie społeczne, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o p.d.o.p. (13.656,58 zł) oraz kosztów egzekucji wynikających z wystawionych przez ZUS tytułów wykonawczych, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 17 ww. ustawy (5.251,83 zł),

- zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 505,67 zł poniesionej na zakup części do samochodu marki A. i kwoty 28,85 zł poniesionej na wyważanie kół w samochodzie osobowym, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o p.d.o.p.,

- zaksięgowana przez Spółkę na koncie 771, jako "straty nadzwyczajne", części należności nie zapłaconej przez kontrahenta - firmę "B" z faktury sprzedaży nr "[...]" z dnia 8 kwietnia 2000r., kwota 14.475,93 zł nie została uznana za koszt uzyskania przychodów na podstawie art.16 ust.1 pkt 25 ustawy o p.d.o.p.,

- uznania przez organ I instancji na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o p.d.o.p. za koszt uzyskania przychodu kwoty 32.124,90 zł, którą obciążono Spółkę z powodu wad uszytej odzieży.

W odwołaniu Spółka zakwestionowała następujące ustalenia:

- nie uwzględnienie straty w wysokości 67.989,90 zł, poniesionej z tytułu upadłości kontrahenta zagranicznego – firmy "C",

- nie uwzględnienie faktur korygujących sprzedaż : na kwotę 6.450,80 zł (firma "D") oraz na kwotę 620,32 zł (firma "E"),

- nie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwoty 14.475,93 zł stanowiącej nieopłaconą część wierzytelności należnej od firmy "B".

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w 2000r. kwoty 67.989,90 zł będącej niezapłaconą przez firmę "C" wierzytelnością wynikającą z pięciu faktur VAT z roku 1999, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż Spółka dokonała, w dniu 31 grudnia 1999r., korekty sprzedaży in minus o kwotę 67.989,90 zł na podstawie dokumentu PK nr 37, przez co zmniejszyła przychody należne do faktycznie otrzymanej zapłaty. Powyższe zaś jest niezgodne z art.12 ust.3 ustawy o p.d.o.p., który za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym, uważa także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Spółka nie utworzyła rezerwy na wierzytelności wynikające z tychże faktur, co wyeliminowało możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie art.16 ust.1 pkt 26 w związku z art.16 ust.2a ustawy o p.d.o.p., tym bardziej, że na dzień 31 grudnia 1999r. w księgach Spółki wierzytelność nie istniała.

Na potwierdzenie nieściągalności powyższych wierzytelności Spółka przedstawiła w toku postępowania następujące dowody:

- fax z dnia 29 grudnia 1999r. otrzymany od firmy F, z którego wynika, że firma "C" "otworzyła konkurs masy upadłościowej w sądzie w Holandii",

- pismo z dnia 16 lutego 2000r. od H. K. - kuratora (syndyka masy upadłościowej) firmy "C", z którego wynika, że w dniu 12 stycznia 2000r. Sąd Okręgowy w A. ogłosił upadłość "C" i swoje roszczenia płatnicze Spółka może składać do kuratora, który poinformował jednocześnie, że w przypadku tej upadłości nie nastąpi żadna wypłata równoprawnym wierzycielom,

- pismo Spółki z dnia 23 lutego 2000r. skierowane do kuratora, w którym Spółka złożyła swoje roszczenia wynikające z faktur VAT na ogólną kwotę 30.492,22 DEM ( 67.989,90 zł),

- pismo z dnia 11 kwietnia 2002r. wysłane przez "[...]"bank A., z którego wynika, iż postawiona w dniu 12 stycznia 2000r. w stan likwidacji firma "C", w dniu 25 kwietnia 2001r., ze względu na nie posiadanie żadnego majątku, została zlikwidowana przez sąd.

Zgodnie natomiast z art.16 ust.1 pkt 25 lit.a ustawy o p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, które uprzednio, na podstawie art.12 ust.3, zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ustępie 2. Przepis ten z kolei stanowi, że za wierzytelności, o których mowa w ust.1 pkt.25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego albo postanowieniem sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek masy nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego lub umorzeniu postępowania upadłościowego, gdy zachodzi okoliczność wymieniona wyżej lub ukończenia postępowania upadłościowego albo też protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od tej kwoty. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, iż katalog przypadków uznania wierzytelności za nieściągalną jest zamknięty, a zatem przedstawione przez Spółkę dowody, mające udokumentować nieściągalność wierzytelności należnej od firmy "C" nie odpowiadają wymogom określonym w art.16 ust.1 pkt 25 lit. a w związku z art.16 ust.2 ustawy o p.d.o.p., co skutkowało niemożnością uznania kwoty 67.989,90 zł, jako wierzytelności nieściągalnej, za koszt uzyskania przychodu 1999r.

Powyższe odnosi się również do roku 2000, gdyż Spółka uzyskała dokumenty, o których mowa w art.16 ust.2 ustawy o p.d.o.p. dopiero w 2001r., bowiem w tym roku sąd holenderski zlikwidował firmę "C" i wydał stosowne orzeczenie.

Odnosząc się do zarzutu nie uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 14.475,93 zł stanowiącej nieopłaconą część wierzytelności wynikającej z faktury sprzedaży nr "[...]" z dnia 8 kwietnia 2000r. należnej od firmy "B", Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż Spółka zarachowała tę kwotę w dniu 31 grudnia 2000r. na koncie "strat nadzwyczajnych", zaś za straty nadzwyczajne uważa się straty spowodowane działaniem sił natury, a nie nieuiszczoną przez kontrahenta należność. Zaznaczył, że kwotę 14.475,93 zł można byłoby uznać, na podstawie art.16 ust.1 pkt 25 ustawy za koszty uzyskania przychodu, ale pod warunkiem, że nieściągalność byłaby udokumentowana w sposób określony w przywołanym już art.16 ust.2 ustawy o p.d.o.p. W trakcie postępowania Spółka nie przedstawiła dokumentów mogących świadczyć o nieściągalności wierzytelności, a do odwołania załączyła oświadczenie Prezesa Zarządu W. B. z dnia 9 maja 2002r. wraz z informacją faksową od T. B. (udziałowca) z dnia 16 października 2000r. Z oświadczenia wynika, że uzyskana informacja stanowiła podstawę do uznania przez Spółkę wierzytelności za nieściągalną w związku z przewidywanymi kosztami postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej uznał więc, że nieściągalność wierzytelności nie została przez Spółkę udokumentowana w sposób przewidziany w ustawie o p.d.o.p. i dlatego kwoty tej nie uznał za koszty uzyskania przychodu.

Za niezasadny organ drugiej instancji uznał zarzut nie uwzględnienia faktury korygującej wystawionej dla firmy "D" w A. na kwotę 6.450,80 zł. Organ podkreślił, iż Spółka dokonując odprawy celnej według dokumentu SAD nr "[...]" z dnia 23 sierpnia 2000r. dokonała sprzedaży eksportowej według faktury VAT nr "[...]" wystawionej w dniu 22 sierpnia 2000r. na D na kwotę 35.022,25 NLG o równowartości 62.511,21zł. W rejestrze sprzedaży Spółka zaewidencjonowała natomiast wartość 55.335,70 zł, przekreślając pierwotny zapis w kwocie 61.786,50 zł. W dokumentacji Spółki organ I instancji stwierdził fakturę z tego samego dnia, tj. z 22 sierpnia 2000r. o nr "[...]" "a" na kwotę 31.365,75 NLG o równowartości 55.335,70 zł. Wyjaśnienia Spółki, iż w fakturze pierwotnej omyłkowo wpisano za wysokie w stosunku do kontraktu ceny, jak również że przyczyną sporządzenia faktury z literą "a" było wycofanie się kontrahenta z ustnych ustaleń, a ponadto że ceny i kwota do zapłaty wynikają z kontraktu na tę partię odzieży, nie zostały przez Spółkę poparte stosownymi dokumentami. Stwierdził, że powodem nie uznania faktury z lit. "a", było uznanie, że nie wyrażała ona dokonanego przez Spółkę obrotu z kontrahentem zagranicznym, co potwierdza dokument SAD.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadny zarzut nie uwzględnienia faktury korygującej sprzedaż na kwotę 620,32 zł wystawionej dla firmy E. Stwierdził, że zgodnie z dokumentem SAD nr "[...]" sprzedaży eksportowej dokonano na podstawie faktury nr "[...]" z dnia 4 listopada 2000r. o wartości 7.854,00 DEM (równowartości 15.819,52 zł) wystawionej na E na 1428 sztuk bluzek damskich. W rejestrze sprzedaży ujęto natomiast kwotę 15.199,20 zł wynikającą z faktury nr "[...]", gdzie ilość bluzek damskich określono na 1380 sztuk. W toku postępowania Spółka wyjaśniła, iż wystawiła drugą fakturę, gdyż kontrahent poinformował, że otrzymał mniejszą ilość bluzek. Organ uznał zatem, iż była to reklamacja i pomniejszył przychody Spółki w 2000r. o kwotę 620,32 zł na podstawie art.12 ust.3 ustawy o p.d.o.p.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż po zapoznaniu się z ustaleniami kontrolnymi organu I instancji Spółka złożyła do nich zastrzeżenia, dołączając cztery faktury korygujące VAT wystawione na firmy: "C" (opiewająca na kwotę 67.989,90 zł), B (opiewająca na kwotę 14.475,93 zł), D (opiewająca na kwotę 3.656,50 - bez podania waluty), F (opiewająca na kwotę 32.124,90 zł). Istnienia tych faktur nie stwierdzono w toku postępowania, pomimo zbadania metodą kompletną wszystkich dowodów w zakresie przychodów. W związku z wątpliwościami dotyczącymi tych faktur, organ drugiej instancji wystąpił do Ministerstwa Finansów w celu uzyskania potwierdzenia występowania ich w dokumentacji finansowej kontrahentów zagranicznych Spółki. W odpowiedzi Ministerstwo Finansów wyjaśniło, że Spółka "C" ogłosiła upadłość przed sądem w dniu 12 stycznia 2000r. i jej dokumentacja nie jest obecnie dostępna, zaś odnośnie faktury korygującej wystawionej na firmę F stwierdzono, że do pierwotnych faktur z dnia 26 lutego 2000r. nr "[...]" i z dnia 12 lutego 2000r. nr "[...]" nastąpiły korekty, co potwierdziło słuszność uznania reklamacji tego kontrahenta i zwiększenia przychodu Spółki z jednoczesnym uznaniem w koszty uzyskania przychodu Spółki w 2000r. kwoty 32.124,90 zł.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji, zarzucając jej naruszenie art.122 i art.187§1 w zw. z art.180 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenie art.125 i art.139§1 Ordynacji podatkowej poprzez opieszałość w rozpatrywaniu odwołania Spółki, co spowodowało utratę kontraktów zagranicznych Spółki, zmniejszenie produkcji i zatrudnienia kontrolowanego i jego krajowych kooperatorów. Skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej przez ponad rok ustalał, za pomocą Ministerstwa Finansów fakty, których znaczenie nie miało wpływu na wydaną decyzję, a jedynie potwierdziły rzetelność prowadzonej przez Spółkę dokumentacji finansowej. Skarżąca wniosła o uznanie straty Spółki w wysokości 67.989 zł z tytułu upadłości firmy "C" i nie ściągnięcia tej wierzytelności w wynik finansowy 2000 roku, uwzględnienie faktury korygującej sprzedaż dla firmy D w A. i pomniejszenie przychodów Spółki w 2000r. o kwotę 6.450,80 zł uznając to jako reklamację cenową oraz zaliczenie kwoty 14.475,93 zł do kosztów uzyskania przychodu Spółki za 2000r., gdyż nie uznanie straty Spółki jako "straty nadzwyczajnej" nie może skutkować pomniejszeniem kosztów uzyskania przychodu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Nadto zaznaczył, iż skarżąca została zawiadomiona o wystąpieniu do Ministerstwa Finansów o udzielenie pomocy w uzyskaniu informacji o czterech fakturach i w toku postępowania nie wyrażała woli uzyskania od kontrahentów zagranicznych potwierdzenia otrzymania przez nich faktur korygujących. Podkreślił, że Spółka była informowana każdorazowo o wyznaczaniu nowego terminu załatwienie sprawy.

Pismem z dnia 15 lutego 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uwzględnienie w materiale dowodowym pisma Ministerstwa Finansów z dnia 9 lutego 2005r., które załączył. Pismo to stanowi odpowiedź Ministerstwa na prośbę dotyczącą potwierdzenia występowania dwóch faktur w dokumentacji finansowej kontrahentów Spółki "A" : "B" i D oraz ich ujęcia w ewidencji w roku wystawienia faktur. Z informacji uzyskanych przez Ministerstwo wynika, że Spółka D nie jest znana holenderskim organom podatkowym, a w dokumentacji księgowej "B" nie odnaleziono żadnych faktur, transakcji handlowych, ani korespondencji dotyczącej Spółki "A".

W kolejnym piśmie procesowym skarżąca Spółka nie zgodziła się z powyższymi ustalenia i przedłożyła kserokopię faktury nr 91001 z dnia 21 grudnia 1999r. firmy "B" na tkaninę, która została do Spółki wysłana w celu wyprodukowania z niej bluzek damskich. Skarżąca w dniu 29 kwietnia 2000r. dokonała eksportu bluzek do firmy "B" za dokumentem SAD nr "[...]". Stwierdziła, że informacja dotycząca Spółki D jest dla niej niezrozumiała, gdyż jak wynika z dokumentów skarżącej, Urzędu Celnego, Urzędu Celnego w A., holenderskiej spedycji "A", która dokonywała odpraw celnych w imieniu firmy "D", nazwa poszukiwanej przez Ministerstwo Finansów firmy brzmi: "D" i z uwagi na podanie niepełnej nazwy holenderskiego kontrahenta uzyskano błędną informację od holenderskiego organu podatkowego. Nadto podniosła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w przedmiocie uznania straty w wysokości 67.989 zł z tytułu upadłości firmy "C" i nie uznanie jej za koszty uzyskania przychodu roku 2000 jest sprzeczne z wcześniejszą decyzją organu odwoławczego.

Na rozprawie skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z wypisu z rejestru sądu rejestrowego w Holandii na stwierdzenie okoliczności, że firma "D" jest zarejestrowana na terenie Holandii i istnieje. Jednocześnie wniosła o oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu znajdującego się w piśmie Ministerstwa Finansów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznanej sprawie są trzy kwestie, w tym dwie dotyczące wysokości przychodów i jedna dotycząca wysokości kosztów uzyskania przychodu.

Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest, wyrażona w art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U nr 137, poz.926 ze zm.), zasada prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu podatkowego obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, by stworzyć jej rzeczywisty obraz i w konsekwencji zastosować właściwy przepis prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2000r., sygn. akt I SA/Lu 1608/98, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że: "Organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszeń prawa. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawne wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów.".

Opisana powyżej zasada skonkretyzowana została w art. 187§1 Ordynacji podatkowej, który ustanawia zasadę zupełności postępowania dowodowego. Przepis ten nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1995r., sygn. akt SA/Lu 507/95, pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może budzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów. Ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym jednakże podatnik nie powinien pozostawać biernym, w przypadku istnienia dowodów mających wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, winien złożyć stosowne wnioski dowodowe, do czego uprawnia go art.188 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zaś na zasadzie swobodnej oceny dowodów ocenia wartość dowodową złożonych przez podatnika dowodów.

Zaznaczyć należy jednocześnie, iż nie zawsze możliwe jest jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje poglądy doktryny i judykatury, które przyjmują, że w sytuacji istnienia jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stanu faktycznego nie mogą być one rozstrzygane na niekorzyść podatnika.

W rozpoznanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję przed zebraniem całego materiału dowodowego. Pismem z dnia 1 lipca 2003r. organ ten zwrócił się bowiem do Ministerstwa Finansów o pomoc w uzyskaniu potwierdzenia występowania czterech faktur korygujących, przedstawionych przez skarżącą Spółkę, w dokumentacji finansowej jej kontrahentów zagranicznych. Zaskarżona decyzja wydana natomiast została po uzyskaniu odpowiedzi dotyczącej jedynie dwóch faktur. Uznać zatem należy, iż kwestia dotycząca pozostałych dwóch faktur nie została wyjaśniona, przy czym istnienie tychże faktur ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia. Jednocześnie podnieść należy, iż z pisma Ministerstwa Finansów z dnia 9 maja 2005r. wynika, iż Spółka D nie jest znana holenderskim organom podatkowym, a skarżąca, na rozprawie, wniosła o dopuszczenie dowodu z wypisu z rejestru sądowego firmy D. W tym stanie rzeczy Sąd dopuścił, na zasadzie art.106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, zwana dalej jako p.p.s.a.) dowody uzupełniające z wypisu z rejestru sądowego firmy D wraz z jego urzędowym tłumaczeniem.

W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie, niezbędnym jest zatem uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dokonanie ustaleń, z jaką firmą współpracowała skarżąca Spółka: z firmą D, czy też "D" oraz czy w dokumentacji handlowej tego kontrahenta zaewidencjonowano fakturę korygującą z dnia 22 sierpnia 2000r. nr "[...]".

Nadto wyjaśnienia wymaga czy skarżąca wykonywała usługi szycia dla firmy "B", np. poprzez zbadanie dokumentacji celnej dotyczącej procedury uszlachetniania czynnego – z wyjaśnień strony wynika bowiem, że na podstawie faktury nr "[...]" z dnia 21 grudnia 1999r. skarżąca otrzymała od firmy "B" tkaninę w celu wyprodukowania z niej bluzek damskich, a w dniu 29 kwietnia 2000r. dokonała eksportu bluzek do firmy "B" za dokumentem SAD nr "[...]".

Nietrafny jest natomiast zarzut naruszenia art.125 i art.139§1 Ordynacji podatkowej. Zawarta w art. 125 Ordynacji podatkowej zasada szybkości postępowania nie może być bowiem realizowana kosztem wnikliwości, dlatego też obowiązek wnikliwego działania został wymieniony przez ustawodawcę na pierwszym miejscu. Nadto zaznaczyć należy, iż terminy załatwienia sprawy, określone w art.139 Ordynacji podatkowej, mają dla organu administracyjnego charakter instrukcyjny. W orzecznictwie wskazuje się, iż niedopełnienie przez organ administracji obowiązków wynikających z art.139 i art.140 Ordynacji nie powoduje wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (wyrok NSA z dnia 29 października 1985r. , sygn. akt III SA 696/85). Podkreślić należy również, iż w rozpoznanej sprawie organ odwoławczy każdorazowo zawiadamiał skarżącą Spółkę o niezałatwieniu sprawy w terminie wskazując nowy termin jej załatwienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została ze wskazanym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, gdyż skarżąca pouczona na rozprawie o możliwości zgłoszenia wniosku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, wniosku takiego nie złożyła. Na mocy art.152 p.p.s.a., określono że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.