Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 222/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne~Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 § 3 , art. 36, art. 37 § 1 pkt 1, art. 37 § 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie zatwierdzenia zakładu oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2021 r. I. sp. z o.o. z siedzibą w P. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie zatwierdzenia zakładu.

W skardze sformułowano wnioski o:

1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej w ciągu tygodnia od otrzymania akt sprawy z prawomocnym wyrokiem;

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, lub

5. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

6. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.;

7. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu [...] sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2021 r., które [...] sierpnia 2021 r. zostało przekazane [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu dalej: [...]PWIS).

Zdaniem skarżącej, zgodnie z przepisami Kodeksu postepowanai administracyjnego (dalej: k.p.a.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej: PPIS w P.) był zobowiązany przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy do W. PWIS w ciągu 7 dni, a [...]PWIS zobowiązany był działać bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. odwołanie może być rozpoznawane maksymalnie jeden miesiąc, ale tylko w przypadku, gdy organ prowadzi postępowanie wyjaśniające. Skarżąca podniosła, że skarżony organ nie prowadził postępowania wyjaśniającego, a ustalenia faktyczne organu I instancji (PPIS w P.) w zakresie stanu bezpieczeństwa produkcji uznał za własne.

Zdaniem skarżącej, jakkolwiek by nie liczyć terminów, uwzględniając dzień przekazania odwołania i maksymalnie miesiąc na rozpoznanie odwołania, rozstrzygnięcie organu odwoławczego skarżąca powinna była otrzymać [...] września 2021 r., przy czym skarżąca jednak stoi na stanowisku, że organ nie miał pełnego miesiąca na rozpoznanie jej odwołania. Dlatego w dniu [...] września 2021 r. skarżąca wniosła ponaglenie. Skarżąca podniosła, że nie może sprzedawać wyrobu, który uprzednio sprzedawała i który jest na rynku oraz, że nie może realizować otrzymanych zamówień. Skarżąca podała, że została przez organ poinformowana o wydłużeniu terminu na rozpoznanie odwołania z miesięcznego na dwumiesięczny. W tym zakresie organ podał, że przyczyną dla wydłużenia terminu jest skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ ma poinformować o przyczynach zwłoki, które mają stanowić obiektywne, dające się zweryfikować przyczyny. Podniesiono za tym, że skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy nie jest weryfikowalną przyczyną, przy czym sprawa w ogóle nie jest skomplikowana. Skarga na bezczynność jest zdaniem skarżącej konieczna dla ochrony jej interesów.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2021 r. [...]PWIS wniósł o oddalenie skargi.

Organ wyjaśnił, że I. sp. z o.o., wniosła skargę z dnia [...] października 2021 r. na bezczynność [...]PWIS w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji PPIS w P. z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] W ocenie [...]PWIS skarżąca nie wskazała w sposób jednoznaczny powodu wniesienia skargi, jednak z treści skargi należy wnioskować, iż dotyczy ona terminu rozpatrzenia wniesionego przez spółkę odwołania od pkt II decyzji PPIS w P. z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], dotyczącego odmowy zatwierdzenia zakładu I. spółka z o.o. do prowadzenia działalności w zakresie konfekcjonowania i wprowadzania do obrotu (w tym za pośrednictwem Internetu poprzez stronę internetową [...]) herbatek, w których skład wchodzą kwiatostany i liście konopi włóknistych ([...].).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2021 r., zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił skarżącą o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie wydania decyzji w związku z wniesionym odwołaniem. Jednakże, w dniu [...] września 2021 r., na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., organ wysłał do pełnomocnika skarżącej postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania, tj. do dnia [...] października 2021 r. [...]PWIS uznał, że wydłużenie terminu załatwienia sprawy uzasadnione jest toczącym się postępowaniem wyjaśniającym oraz złożonym charakterem przedmiotowej sprawy. Organ kierując się zasadą ostrożności wyrażoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. UE L nr 31, str. 1 z późn. zm.), uznał za konieczną dodatkową analizę we wskazanym zakresie z uwagi między innymi na zarzut skarżącej, sformułowany w odwołaniu, a dotyczący niepoprawnego ustalenia stanu faktycznego. Wobec powyższego wyznaczono nowy termin rozpatrzenia odwołania, jednakże nadal w granicach terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących maksymalnego terminu rozpoznawania odwołania [...]PWIS wskazał, że w myśl art. 35 § 1 i 2 k.p.a. obowiązany jest załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Organ wyjaśnił, że głównym zarzutem podniesionym przez skarżącą w odwołaniu był zarzut niepoprawnego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji. Mając na uwadze, że liście i kwiaty konopi siewnych [...] należą do kategorii tak zwanej nowej żywności, uzasadnione było uznanie, iż rozpoznanie odwołania wymaga dokładnej analizy obszernego materiału dowodowego sprawy i licznej dokumentacji załączonej przez stronę. Toteż, żądania skarżącej (odwołującej się) uzasadniały potrzebę wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia odwołania w celu szczegółowego rozpoznania sprawy, jednakże znajdującego się nadal w granicach terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a.

Dodatkowo wskazano, że bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie jego działania nie były opieszałe, niesprawne czy zbyteczne i nie sposób postawić organowi zarzutu niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania, aby zakończyło się w rozsądnym terminie. Przeprowadzenie dokładnej analizy materiału dowodowego, na które wskazał sam pełnomocnik skarżącej w odwołaniu, było niezbędne w celu ustalenia, czy organ I instancji poprawnie dokonał oceny stanu faktycznego. Ponadto zapewnienie stronom postępowania administracyjnego możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym stanowiło przejaw przestrzegania przez organ zasady czynnego udziału stron postępowania (art. 10 k.p.a.). Ocena, czy zawiadomienie takie było potrzebne, nie może być dokonywana jedynie z perspektywy tego, czy strona skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zdaniem organu kwestie te ukazują, że nie przekroczył rozsądnych ram czasowych załatwienia sprawy, a postępowanie nie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 k.p.a.. Podkreślono, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się m.in. terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Organ zauważył, że wniesione przez skarżącą w dniu [...] września 2021 r. ponaglenie w sprawie prowadzonego postępowania odwoławczego zostało przekazane celem rozpoznania organowi wyższej instancji, tj. Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu, który postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., nr [...] stwierdził, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości prowadzonego postępowania odwoławczego, działając na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a.

Dodano, że decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] sierpnia 2021, nr [...], rozpoznając zatem odwołanie skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie rozważań prawnych należy wyjaśnić, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: p.p.s.a.), służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też służy zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Aktualnie obowiązujący art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej "k.p.a.") przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a).

W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2a K.p.a., bowiem skarżąca Spółka przed jej wniesieniem złożyła skierowane do organu wyższego stopnia ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy z jej odwołania od decyzji PPIS w P. z dnia10 sierpnia 2021 r. nr [...] – w zakresie pkt II decyzji, w którym odmówiono zatwierdzenia zakładu I. spółka z o. o. do prowadzenia działalności w zakresie konfekcjonowania i wprowadzania do obrotu (w tym za pośrednictwem Internetu poprzez stronę internetową [...]) herbatek, w których skład wchodzą kwiatostany i liście konopi włóknistych (C. .). Ponaglenie zostało wniesione w dniu [...] września 2021 r., co ujawniają przekazane Sądowi akta administracyjne (k. 128-130 akt adm.).

W skardze skarżąca Spółka zarzuciła [...]PWIS jedynie bezczynność w rozpoznaniu jej odwołania z dnia [...] sierpnia 2021 r. od decyzji PPIS w P. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], czym ograniczyła przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego, wyłączając z niego konieczność przeprowadzenia przez Sąd analizy potencjalnego przewlekłego prowadzenia postępowania. Tym niemniej wskazać należy, że dla koniecznego rozgraniczenia zakresów skarg na bezczynność organu oraz na przewlekłość postępowania Sąd podziela podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 (orzeczenie dostępne w CBOSA), zgodnie z którym nowelizacja przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegająca na dodaniu od [...] kwietnia 2011 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymaga reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. stanowisko orzecznictwa i doktryny przedstawione w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 14/17, dostępnym jw.).

Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 3, Nb 69), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37, Nb 4). Pojęcie "przewlekłości postępowania" będzie więc obejmować opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12; por. wyroki NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 i z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II SAB/Go 83/15 – orzeczenia dostępne jw.). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi zatem w sytuacji, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją, w świetle ustanowionej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ będzie możliwe wtedy, gdy będzie mu można skutecznie zarzucić niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie postawić mu zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12, dostępnym jw.).

Zaznaczyć nadto należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ocenia stan sprawy wyłącznie z perspektywy zwłoki w jej załatwieniu, czy też w podejmowaniu określonych działań procesowych. Przedmiotem oceny pozostaje wyłącznie działalność organu prowadzącego postępowanie, przy czym kontrola taka nie dotyczy materialnoprawnych aspektów sprawy. Stąd też w postępowaniu ze skargi na bezczynność/przewlekłość postępowania nie bada np. prawidłowości zastosowania danego trybu postępowania, czy merytorycznych aspektów podejmowanych rozstrzygnięć, bowiem te zagadnienia mogą być przedmiotem oceny dopiero przy sądowej kontroli danego ostatecznego aktu administracyjnego – czy to rozstrzygającego sprawę co do istoty, czy to kończącego sprawę, czy wreszcie sprowadzającego się do zaskarżalnego rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach poszczególnych stadiów (faz) danego etapu postępowania. Niemniej jednak zawsze powinna być w konkretnej sprawie uwzględniana specyfika postępowania dotyczącego danej dziedziny prawa publicznego czy instytucji prawnej. Ona to bowiem ma bezpośredni wpływ na to, czy dane działania podejmowane w konkretnym postępowaniu są czynione sprawnie i zasadnie, czy też nie.

W realiach niniejszej sprawy zarzut bezczynności dotyczy zbyt długiego rozpatrywania przez [...]PWIS sprawy z odwołania skarżącej Spółki od decyzji PPIS w P. z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...]

Należy zatem mieć na uwadze, że oceniając działania podjęte przez [...]PWIS w przedmiotowej sprawie od dnia [...] sierpnia 2021 r. (data wpływu odwołania do siedziby organu odwoławczego) należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach zawartych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Z kolei przepis art. 36 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Z kolei terminy, o których mowa w art. 35 K.p.a., odnoszone są do pojęcia niezwłoczności, bowiem powołany przepis w § 1 statuuje obowiązek zakończenia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki. Oznacza to, że zasadą jest załatwienie sprawy niezwłocznie, bez niepotrzebnego przedłużania jej toku, a jedynie wtedy, kiedy istnieją ważne powody dla odstąpienia od reguły niezwłocznego rozpatrzenia żądania, przykładowo sprawa wymaga dokonania pewnych działań pochłaniających czas, może załatwić sprawę później niż niezwłocznie, lecz w zasadzie nie później niż w terminach sprecyzowanych w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu (tak NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 148/16, dostępnym jw.).

W świetle zarzutów skargi na bezczynność wyjaśnić zatem należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż w przypadku stwierdzenia, że na potrzeby sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przeanalizowanie obszernych akt sprawy, odniesienie zgromadzonego materiału dowodowego do przepisów mających w sprawie zastosowanie, organ może przedłużyć termin załatwienia sprawy, jako szczególnie skomplikowanej (art. 35 § 3 k.p.a.), w terminie dwóch miesięcy, liczonych w rozpatrywanym przypadku od dnia [...] sierpnia 2021 r. – tj. od dnia wpływu odwołania wraz z aktami sprawy do siedziby [...]PWIS. Rozpatrując odwołanie [...]PWIS zawiadomieniem z dnia [...] września 2021 r. poinformował skarżącą Spółkę o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie w dniu [...] września 2021 r., gdy nie upłynął jeszcze termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy, [...]PWIS wydał postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy – do [...] października 2021 r., doręczając odpis tego postanowienia skarżącej Spółce. Termin ten został przez organ zachowany, bowiem w dniu [...] października 2021 r. wydano decyzję nr [...], rozpoznając tym samym odwołanie skarżącej Spółki od decyzji PPIS w P. z dnia [...] sierpnia 2021, nr [...]

Postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie zostało zatem zakończone w wyznaczonym w trybie art. 36 k.p.a. terminie. Mając to na uwadze nie można [...]PWIS skutecznie zarzucić bezczynności, rozumianej jako nieusprawiedliwione niedotrzymanie terminów załatwiania sprawy. Przedmiotowe postępowanie trwało niespełna 2 miesiące i zostało zakończone przez organ odwoławczy w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe, przy uwzględnieniu okoliczności tej sprawy, wyklucza możliwość stwierdzenia po stronie tego organu stanu bezczynności. Ponadto, o ile w zawiadomieniu z dnia [...] września 2021 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy [...]PWIS w sposób lakoniczny argumentował koniecznością szczegółowego przeanalizowania całości zgromadzonych w sprawie akt, to jednak z okoliczności przedmiotowej sprawy wynikał złożony jej charakter, tak z uwagi na konieczność przeanalizowania obszernej dokumentacji, jak i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego regulujących kwestie produkcji i wprowadzania do obrotu produktów żywnościowych. Co znamienne, ustawodawca nie określił katalogu przyczyn, z uwagi na które dopuszczalne jest wydłużenie terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. Z unormowania tego przepisu można jedynie pośrednio wysnuć ogólny wniosek, że powinny to być przyczyny "uzasadnione". W ocenie Sądu, w świetle obszernej dokumentacji zawartej w aktach sprawy przyczyny wydłużenia kontrolowanego postępowania odwoławczego o miesiąc miały właśnie taki charakter. W tym zakresie Sąd uznał za uprawnioną argumentację organu, iż kierując się zasadą ostrożności wyrażoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. UE L nr 31, str. 1 z późn. zm.), konieczne było przeprowadzenie dodatkowej analizy w tym zakresie, tym bardziej, że w odwołaniu sformułowany został zarzut niepoprawnego ustalenia stanu faktycznego.

W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, iż wobec nie wykazania zasadności przedłużenia postępowania koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego nie można uwzględnić przedłużenia terminu załatwienia sprawy i przez to należy odnosić ocenę bezczynności organu najpóźniej do dnia, w którym upłynął miesięczny termin załatwienia sprawy – tj. [...] września 2021 r.

Przedmiotowa skarga wniesiona została pismem z dnia [...] października 2021 r. i w tym samym dniu wpłynęła do siedziby [...]PWIS, czyli przed upływem dwóch miesięcy od dnia wpływu odwołania. W tym samym dniu doręczona została skarżącej decyzja [...]PWIS nr [...]

Reasumując, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarga wniesiona została przed upływem dwóch miesięcy, w którym [...]PWIS powinno załatwić sprawę w postępowaniu odwoławczym, to uznać należało, że na dzień wniesienia skargi [...]PWIS nie pozostawał w bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wniesienie takiej przedwczesnej skargi, gdy organ obiektywnie miał jeszcze czas na wydanie decyzji spowodowało, że nie można skutecznie zarzucić organowi, że nie dochował terminu załatwienia sprawy wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a