Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 824/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: journal: M.P. 2010 nr 86 poz 1007 par. 2 pkt 1
law: Uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego  urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin - Knothe po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 984/11 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz A. D. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 984/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2011 roku w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i pozwolenia na budowę.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] maja 2011r. Starosta Wieruszowski po rozpatrzeniu wniosku E.i W. K. o pozwolenie na budowę i rozbiórkę z dnia [...] lutego 2008r. (doprecyzowanego w dniu [...] czerwca 2010r.), udzielił pozwolenia na rozbiórkę oficyny budynku mieszkalno-usługowego i budynku gospodarczego zlokalizowanych na działce w W. ul [...], nr ewid. gr. [...], w granicy z działką nr ewid. [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną o proj. pow. zab. 136,40 m², proj. pow. uzytk. 211,30 m² i proj. kub. 845,0 m³, wg projektu indywidualnego na działce położonej w miejscowości W. ul. [...] - nr ewid. gr. 502.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2008 r. W. i E. K. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, w granicy z działką nr ewid. [...] stanowiącą własność A. i L. D. Decyzją z dnia [...] maja 2008r. organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania Państwa D. a organ II instancji decyzją z dnia [...] lipca 2008r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po usunięciu braków wskazanych przez Wojewodę Łódzkiego w dniu [...] września 2008r. organ I instancji ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Jednakże pomimo odwołania, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] października 2008r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Państwo D. a złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009r. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał m.in., iż organ nie poczynił wymaganych ustaleń co do usytuowania budynku w granicy i nie uzasadnił ich. Nadto do projektu nie załączono ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem warunków podłoża oraz projektu rozbiórki istniejącego budynku podlegającego rozbudowie.

Uwzględniając wytyczne Sądu postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. inwestorzy zostali obowiązani do uzupełnienia materiału sprawy.

W dniu 7 października 2009r. do organu wpłynęło pismo inwestorów z wymaganą ekspertyzą techniczną - potwierdzającą, iż rozbudowa budynku nie spowoduje naruszenia konstrukcji i statyki budynków sąsiednich - wykonaną przez uprawnionego projektanta i jednocześnie biegłego sądowego, jak i również decyzja o wpisie projektanta do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane wraz z aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz projekt rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego. Na łamach w/w pisma inwestorzy nie zgodzili się z twierdzeniem, że przedstawiony przez nich projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż projektowana rozbudowa nie może być zlokalizowana w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej ze względu na fakt, iż działka jest wąska, co praktycznie uniemożliwiłoby komunikację na działce nr ewid. [...].

Po zapoznaniu się z dokumentacją Państwo D. a nie wyrazili zgody na budowę w granicy z ich działką. W dniu 16 listopada 2009r. przeprowadzono oględziny ustalając, iż na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalno - usługowy z przybudowaną drewnianą oficyną, budynek gospodarczy przeznaczone do rozbiórki (zgodnie z projektem zagospodarowania działki) oraz wybudowany budynek gospodarczy zlokalizowany w granicy działki nr ewid. gruntu [...] - oznaczony na projekcie zagospodarowania działki jako realizowany w perspektywie - projektowany (budowany na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...].04.2008r.). Stwierdzono, że odległość pomiędzy projektowaną rozbudową, a istniejącym budynkiem gospodarczym (wg projektu zagospodarowania działki) wynosi 4 m, a zgodnie z pomiarem przeprowadzonym podczas oględzin - ok. 3,3 m.

Kolejnym postanowieniem zobowiązano inwestorów do uzupełnienia materiałów sprawy, z uwagi na rozbieżności w pomiarach, poprzez złożenie dokumentu o braku zgodności projektu zagospodarowania działki z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., prawidłowego szkicu zacieniania (nieprawidłowe wymiary okien w pomieszczeniach sąsiedniego budynku) oraz projektu zagospodarowania działki (wymiary niezgodne ze stanem faktycznym). W dniu [...] grudnia 2009r. inwestorzy złożyli pismo wskazując, iż nie jest możliwa rozbudowa w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią, nadto nie zgadzają się ze stwierdzeniem organu, iż podane wymiary w projekcie zagospodarowania są niezgodne ze stanem faktycznym.

Decyzją z dnia [...] marca 2010r. udzielił organ I instancji pozwolenia, jednakże decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Wojewoda Łódzki uwzględniając odwołanie A. D. a uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony na nieaktualnej mapie, nadto organu I instancji nie odniósł się do rozbiórki oficyny i budynku gospodarczego.

W dniu [...] czerwca 2010r. inwestorzy dostarczyli również 4 egz. projektu zagospodarowania działki sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych.

W dniu [...] maja 2011r. organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, iż wbrew stanowisku A. D. a zachodzą przestanki uzasadniające rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną w granicy działki [...] z działką nr [...]. Takie usytuowanie nowej zabudowy jest uzasadnione wąskimi rozmiarami działki inwestorów (ok. 14 m, co potwierdziły dokonane w trakcie postępowania dowodowego oględziny). W świetle zebranego materiału dowodowego zabudowa w granicy działki nr [...] nie zakłóci korzystania z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę (dotyczy to zwłaszcza kwestii zacieniania działki Państwa D., co potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 kwietnia 2009r. w sprawie II SA/Łd 1000/08).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. D.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ponownie analizując akta sprawy stwierdził, iż inwestor do wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia załączył wymagane dokumenty, wyliczone w art. 33 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ podał, iż przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, którego to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta, o czym stanowi § 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Przedmiotowa działka znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, co wynika z punktu 1.5 decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zabudowa jednorodzinna jest terminem o węższym znaczeniu niż termin zabudowa mieszkaniowo-usługowa. W kwestii usytuowania projektowanej rozbudowy organ wyjaśnił, iż w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż rozbudowa ta winna być wykonana zgodnie z warunkami technicznymi, w tym z zachowaniem wymogów § 12 i § 13 w/w rozporządzenia. A akt ten dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, a także przy spełnieniu § 14 ust. 1, który stanowi o tym, że do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Organ sprecyzował, iż na działce inwestycyjnej znajduje się w budowie budynek gospodarczy o szerokości 4 m, oddalony od projektowanej rozbudowy 4,0 m, której szerokość wynosi 6,80 m. Przy szerokość działki 14,80 m, odsunięcie obiektu o 3 m od granicy skutkowałoby pozostawieniem 1m odległości między budynkiem projektowanym a budynkiem gospodarczym. Taki stan naruszałby ustalenia z § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. Co do przesłaniania Wojewoda wskazał, iż z projektu budowlanego wynika, iż budynek sąsiedni na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest o orientacji W-Z, natomiast budynek projektowany na działce nr ewid. [...] będzie zlokalizowany o orientacji Pn-Pd. A takie zlokalizowanie projektowanego budynku na działce zapewni na sąsiedniej działce nasłonecznienie pomieszczeń w budynku z otworami okiennymi od strony południowej w godzinach od 13°°-17°°. Ten czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku sąsiednim jest zgodny z w/w rozporządzeniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. D. a powtórzyła zarzuty odwołania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie zaistniały podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organy administracji szczegółowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały jego prawidłowej analizy w świetle mających zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy, w szczególności postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestor wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę przedłożył odpowiednią dokumentację. I wprawdzie dokumentacja ta była w toku toczącego się od lutego 2008 roku, kilkukrotnie uzupełniana, jednakże działania takie znajdują oparcie w przepisach prawa. Istotne jest natomiast, iż ostatecznie inwestorzy przedłożyli wszystkie wymagane dokumenty, sporządzone w sposób wynikający z obowiązujących w tej mierze przepisów Prawa budowlanego przez uprawnione jednostki, i możliwa była pełna weryfikacja ich poprawności, jak i poprawności samej inwestycji. Analiza zgromadzonych dokumentów w aspekcie wytycznych z art. 35 ustawy Prawo budowlane uzasadnia stwierdzenie, iż inwestycja jest zgodna ze wszystkimi obowiązującymi przepisami oraz z decyzją Burmistrza Wieruszowa z dnia 23 sierpnia 2006r. o warunkach zabudowy dla tej inwestycji.

Sąd zgodził się z organem, iż zachowane zostały wymagania co do wyznaczonej decyzją z 2006 roku nieprzekraczalnej linii zabudowy w granicy działki nr 502 z działką nr 201/2 (droga powiatowa). Usytuowanie budynku tak by elewacja frontowa budynku mieszkalno-usługowego przylegała do granicy działki nr [...] z działka nr [...] na odcinku nie krótszym, niż obecnie, wypełnia wskazania organu z 2006 roku, iż wymogi obowiązującej linii zabudowy uznaje się za spełnione jeżeli elewacja frontowa budynku mieszkalno-usługowego przylega do granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku nie krótszym niż obecnie. Dalej Sąd zaznaczył, iż warunki zabudowy wynikające z punktów od 2 do 6 decyzji ustalającej warunki zabudowy także zostały spełnione. Nie został przekroczony wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, określony na nie więcej niż 35% oraz udział powierzchni biologicznie czynnej – nie mniej niż 50%. Podobnie zachowano wymagania co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalno-usługowego, geometrii dachu, wysokości zabudowy i szerokości elewacji frontowej rozbudowanego budynku.

Wbrew twierdzeniu skarżącej nie ma żadnych przeszkód do zastosowania w niniejszej sprawie § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Przepis ten nie został tym samym zastosowany mylnie, obie działki, tak skarżącej, ja i inwestycyjna są usytuowane w zabudowie śródmiejskiej. I zgodnie z § 13 w/w rozporządzenia, jak wynika z projektu i załącznika graficznego, między ramionami kąta 60º wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część budynku projektowanego co przedstawiono graficznie. Zgodnie z §13 w/w rozporządzenia, w celu zapewnienia na działce sąsiedniej prawidłowego oświetlenia i nasłonecznienia w zabudowie śródmiejskiej, czas nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8°° - 16°°, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7°° - 17°° co najmniej 3 godziny, czas nasłonecznienia w zabudowie śródmiejskiej wynosi 1,5 godziny. Usytuowanie budynków, nie pozostaje bez znaczenia a ustalono, że budynek na działce nr [...] zlokalizowany jest o orientacji W-Z, natomiast budynek projektowany na działce nr [...] - orientacja Pn-Pd. Z powyższego wynika, iż tak posadowiony planowany budynek zapewni na sąsiedniej działce nasłonecznienie pomieszczeń w budynku z otworami okiennymi od strony południowej w godzinach od 13°°-17°°, a taki czas nasłonecznienia jest zgodny z w/w rozporządzeniem.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia poprzez jego zastosowanie do inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, podczas gdy projektowana inwestycja jest usytuowana w zabudowie mieszkalno-usługowej, a nie w zabudowie jednorodzinnej, do której ten przepis ma zastosowanie. Prawidłowo wyjaśnił Wojewoda Łódzki, iż termin "zabudowa jednorodzinna" jest terminem węższym niż "zabudowa mieszkaniowo- usługowa". Zabudowa jednorodzinna obejmuje bowiem jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2 w/w rozporządzenia). Natomiast zabudowa mieszkalno-usługowa to zarówno zabudowa wielorodzinna, jak i jednorodzinna, niewątpliwie jest to zatem pojecie szersze, która obejmuje również usługi i w którym mieści się zabudowa jednorodzinna. Z tego względu możliwe było oparcie ustaleń o § 12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia. Istotne jest również, iż projekt budowlany wraz z załącznikami przygotowywane są przez uprawnione do tego podmioty, jednostki, które w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa konstruują projekt budowlany nieprzekraczający tych ram. Kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do sfery formalnej a nie merytorycznej i wprawdzie organ obowiązany był, co uczynił, przeanalizować całą dokumentację, nie jest jednakże uprawniony do kwestionowania ustaleń poczynionych przez projektanta.

Usytuowanie projektowanego budynku mieszkalno-usługowego także znajduje potwierdzenie w obowiązujących uregulowaniach, w szczególności w postanowieniach w/w rozporządzenia. Akt ten dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, a także przy spełnieniu § 14 ust. 1, który stanowi o tym, że do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie ustalono, iż obowiązująca linia zabudowy przebiega w granicy działki i drogi powiatowej, nieprzekraczalna linia ustalona została na ok. 60 m od granicy ulicy Wieluńskiej – linie te wyznaczają granice rozbudowy. Na działce inwestycyjnej znajduje się także budynek gospodarczy, w budowie, o szerokości 4 m, oddalony od projektowanej rozbudowy o 4,0 m, której szerokość wynosi 6,80 m. ponieważ szerokość działki wynosi 14,80 m, to gdyby odsunąć ten obiekt o 3,0 m od granicy działki nr ewid. [...] doszłoby do sytuacji, iż między projektowaną rozbudową a budynkiem gospodarczym pozostawałaby odległość tylko 1,0 m, a taka odległość uniemożliwiałaby dojazd do budynków, co naruszałoby przepis § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia. A projekt budowlany i usytuowanie projektowanej inwestycji musi spełniać wymagania ustalone, czy to w planie zagospodarowania przestrzennego, czy też w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla konkretnego terenu i inwestycji, jak również powinno być zgodne z wymogami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Z tych wszystkich względów, a przede wszystkim w świetle wynikającego wprost z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zapisu, organ administracji-architektoniczno budowlanej nie mógł odmówić inwestorowi wydania zaskarżonej decyzji. Jeżeli inwestycja, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 powoływanej ustawy, organ nie może rozstrzygnąć w sposób odmienny, tym bardziej, iż ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno- budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji.

Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn.akt VII Sa/Wa 1363/04, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 169424).

Skargę kasacyjną wniosła A. D. a zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez ich błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1. art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U, z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.)- poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się stwierdzeniem, że zamierzenie budowlane inwestorów jest zgodne z przepisami a zaskarżona decyzja nie narusza tego przepisu,

2. art. 5 pr.bud. - poprzez jego błędną wykładnię i brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesów skarżącej,

3. art. 7 pr. bud oraz §3 pkt 1, §12, §13 i §14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej rozporządzenie war.tech.)- poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie,

4. art. 28, art. 32 ust. 4 i 5, art. 33 ust. l, ust.2 i ust. 4, art. 34 oraz art. 36 pr.bud - poprzez ich błędną wykładnie i przyjęcie, że zamierzenie budowlane inwestorów nie narusza tych przepisów, w sytuacji m.in. nieprzedłożenia wszystkich dokumentów wymaganych przepisami przez inwestorów oraz faktycznego zamierzenia wybudowania całkowicie nowego budynku a nie rozbudowy dotychczasowego, braku złożenia stosownego wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, i inne,

5. §12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz, 1133 ze zm.)- poprzez jego niezastosowanie w sytuacji braku rozróżnienia w projekcie pozostawionej części budynku od części mającej być rozbudowaną,

6. §2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 marca 2009 r. (Dz.U. Nr 56, poz. 461) - poprzez jego niezastosowanie i brak analizy okoliczności w przepisie tym wymienionych,

7. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez jego niezastosowanie wyrażające się brakiem uwzględnienia konstytucyjnego obowiązku równego traktowania wszystkich stron przez Sąd i organy administracji,

8. art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (dalej KC) - poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w sytuacji, w której powinny zostać wzięte pod uwagę.

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy administracyjne obu instancji w toku postępowania administracyjnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na treść decyzji i wynik sprawy, a to naruszenia:

a) art. 7 k.p.a.- poprzez brak poczynienia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

b) art. 77 §1 k.p.a.- poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych, w szczególności co do rzeczywistej szerokości działki inwestycyjnej oraz okoliczności związanych z wznoszeniem budynku gospodarczego w budowie.

c) art. 80 k.p.a.- poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów;

d) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak stosownego uzasadnienia faktycznego oraz brak uzasadnienia prawnego w decyzji Starosty Wieruszowskiego z dnia 04.05.2011, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;

e) art. 138 § 1 i 2 k.p.a. przez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty Wieruszowskiego przez Wojewodę Łódzkiego, w sytuacji, w której decyzja Starosty Wiemszowskiego jest wadliwa z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów kpa i nie powinna się ostać,

f) naruszeniem przepisu art. 170 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia wykładni, uwag i zaleceń oraz zasadniczo odmienną wykładnię przepisów prawa w stosunku do uwag, wykładni i zapatrywań prawnych wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 01 kwietnia 2009 r, sygn. akt II SA/Łd 1000/08, w szczególności co do art. 5 pr. bud oraz §12 rozporządzenia o warunkach technicznych.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi pierwszej instancji a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. i W. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawierała uzasadnione podstawy.

Zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 marca 2009 r. (Dz.U. Nr 56, poz. 461) - poprzez jego niezastosowanie i brak analizy okoliczności w przepisie tym wymienionych.

Stosując przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozpoznający sprawę Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił zastosowania przepisów tego rozporządzenia w brzmieniu po dokonaniu jego nowelizacji przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 marca 2009 roku (Dz.U. Nr 56, poz. 461), które weszło w życie 8 lipca 2009 roku.

Stosownie tymczasem do brzmienia § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Sąd pierwszej instancji, a wcześniej organy administracji publicznej, zobowiązane zatem były do rozważenia i należytego uzasadnienia wyboru czy w sprawie znajdują zastosowanie przepisy w brzmieniu dotychczasowym czy też po nowelizacji.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest natomiast uzasadnienia dla zastosowania przepisów znowelizowanych, podczas gdy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 26 lutego 2008 roku, a doprecyzowany w dniu 4 czerwca 2010 roku. Podkreślić natomiast należy, że zmiana przepisów ma charakter istotny dla rozpoznania niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił wyboru przepisów w brzmieniu znowelizowanym czym naruszył przepisy ww. rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 marca 2009 roku (Dz.U. Nr 56, poz. 461), nie przesądza jednak o wadliwości zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przepisów rozporządzenia w tym brzmieniu, jednak zastosowanie tych przepisów winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku, czego w niniejszej sprawie zabrakło a tym samym nie sposób dokonać oceny tegoż wyboru.

W związku z powyższym pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za przedwczesne, albowiem w pierwszej kolejności koniecznym jest ustalenie jakie przepisy znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, a dopiero następnie Sąd winien dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego z właściwymi normami prawnymi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.