Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 725/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka -Pilch Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. W.-M. oraz B. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia 19 marca 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 stycznia 2003r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), oraz na podstawie § 3 pkt 16 – 18 i § 7 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), po rozpatrzeniu wniosku firmy A w S. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w podpiwniczeniu wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w S. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania nastąpiła zmiana przepisów. Z dniem 16 grudnia 2002r. weszły w życie nowe przepisy techniczno-budowlane wprowadzone przez Ministra Infrastruktury rozporządzeniem zastępującym rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ podkreślił, iż stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego uwarunkowane jest sprawdzeniem przez właściwy organ m. innymi zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Mając na uwadze przepisy przejściowe i końcowe § 330 w/w rozporządzenia, z których wynika, że rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany, organ stwierdził, że:

1). W części dotyczącej ilości kondygnacji projektowanego budynku należy dostosować projekt do zgodności z wymaganiami określonymi w ostatecznej decyzji z dnia 30.06.2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, która nie powinna przekraczać II – III kondygnacji.

Organ administracji wyjaśnił, że zgodnie § 3 pkt 16 - 18 w/w rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podpiwniczenie budynku, należy zaliczyć jako kondygnację nadziemną (ponad połowa wysokości tej kondygnacji znajduje się powyżej poziomu projektowanego terenu), co powoduje przekroczenie ustalonej w w/w decyzji ilości kondygnacji.

2) W części dotyczącej wysokości budynku należy dostosować projekt do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w S., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 30.06.1999r., Nr [...].

Zgodnie z zapisem w planie teren przeznaczony jest pod budownictwo niskie. Wysokość projektowanego budynku (określona zgodnie z § 7 w/w. rozporządzenia) wynosi ponad 16 m, co kwalifikuje budynek w grupie wysokości SW (średnio wysokie) - § 8 cyt. rozporządzenia.

W dalszej części organ I instancji wskazał, iż w dniu 06.01.2003 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wyżej opisanych nieprawidłowości, podając termin do dnia 24.01.2003 r. Pouczono również inwestora, że w przypadku nie usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, właściwy organ będzie zobowiązany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W dniu 17.01.2003r. Inwestor złożył wniosek, w którym nie zgodził się z treścią wydanego postanowienia i wniósł o skrócenie określonego w postanowieniu terminu do dnia 20.01.2003r. i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wg. złożonej dokumentacji. Inwestor podniósł m.in., że postanowienie jest jawnym naruszeniem zasady, że prawo nie działa wstecz.

Organ wskazał ponadto, iż ustawodawca nie dał możliwości rozpatrywania sprawy nie zakończonej decyzją, zgodnie z poprzednio obowiązującymi warunkami technicznymi. W komentarzu do § 330 w/w rozporządzenia ustawodawca wyjaśnił, że "Z uwagi na głęboki charakter zmian dotychczasowych uregulowań, mogących w znacznym stopniu wpłynąć na działalność producentów wyrobów budowlanych, pracę biur projektowych oraz działalność firm wykonawczych i serwisowych - w celu stworzenia przejściowego okresu przygotowawczego do wdrażania zmian - ustalono 6 miesięczne vacatio legis" (rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. weszło w życie 16 grudnia 2002r.).

Powołując się na przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ I instancji wyraził pogląd, że skoro inwestor nie dostosował dokumentacji projektowej do wymagań określonych w cyt. rozporządzeniu to należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę.

Prezydent Miasta wyjaśnił również, że po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania dla przedmiotowej inwestycji właściciele sąsiednich działek wnieśli zastrzeżenia co do zgodności z prawem tej inwestycji, które dotyczyły głównie wysokości projektowanego budynku, niezgodności projektu z ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej ilości kondygnacji. Właściciele sąsiednich nieruchomości wskazywali, że wysokość projektowanego budynku spowoduje naruszenie ich interesu prawnego, gdyż konsekwencją tak wysokiej zabudowy będzie zacienienie części ich ogrodów i budynków zlokalizowanych na działkach nr [...].

Odwołanie od tej decyzji wniósł inwestor, który wywodził, że brak było podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy projekt budowlany został oparty na ustaleniach ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 25 lutego 1999r.

Firma A podkreśliła, iż w grudniu ubiegłego roku uzyskała ostateczną decyzję na budowę budynku mieszkalnego o 9-ciu klatkach schodowych i analogicznych parametrach wysokościowych i rozwiązaniach architektonicznych jak przedmiotowy budynek.

Swoje stanowisko co do planowanej inwestycji zajęły również w pismach z dnia 11 marca 2003r. B. S. i H. W.-M., które akcentowały, że planowana przez inwestora budowa byłaby sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż działka ta znajduje się na terenie ekstensywnego niskiego budownictwa mieszkaniowego, dla którego intensywność zabudowy obniżono do współczynnika 0,7. Na terenie tym plan przewiduje zabudowę mieszkaniową o charakterze małych domów mieszkalnych co nie jest równoznaczne z pojęciem wysokiego, zwartego budownictwa wielorodzinnego.

Ograniczenie przez planistę formy zabudowy tego terenu do małych domów mieszkalnych miało na celu zmniejszenie intensywności zabudowy i zapewnienie spójności architektonicznej z zabudową znajdującą się w najbliższym otoczeniu. W ocenie B. S. i H. W.-M. projektowana inwestycja o wysokości 16 m (wielorodzinny dom mieszkaniowy) narusza ustalenia planu oraz przepis art. 4 Prawa budowlanego, nakazujący dostosowanie formy architektonicznej budynku do krajobrazu i otaczającej zabudowy.

Decyzją z dnia 19 marca 2003r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego nr 2 (6 klatkowego), z poddaszem nieużytkowym i garażami w podpiwniczeniu wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie przy ul. [...] w S., zgodnie z projektem budowlanym opracowanym przez Studio Projektowe [...]. oraz wymaganiami określonymi w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji były przesłanki określone w postanowieniu organu I instancji z dnia 6 stycznia 2003r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 obowiązującego wówczas prawa budowlanego.

W postanowieniu tym nałożono na inwestora obowiązek dostosowania złożonego przy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę do warunków określonych w § 3 pkt 16-18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz ustaleń ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2002r. o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji. Chodziło tutaj w szczególności o ilość kondygnacji.

Wojewoda wskazał, że w dniu 13 lutego 2003r. wydane zostało nowe rozporządzenie Ministra Infrastruktury zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2003r. Nr 33 poz. 270)z dnia 12 kwietnia 2002r.

Rozporządzenie to wprowadza nowe brzmienie § 330 pkt 1 stanowiąc, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2 jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia:

1) został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie obowiązujących przepisów,

2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda wskazał, że warunki te spełnione zostały w niniejszej sprawie, gdyż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę oraz projekt budowlany zostały opracowane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującego rozporządzenia, które inaczej definiowały pojęcie kondygnacji.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podkreślił, iż po zapoznaniu się z materiałem dowodowym ustalił, iż:

1).Projektowany budynek wielorodzinny jest 3 – kondygnacyjny z nieużytkowym poddaszem, z całkowitym podpiwniczeniem, w którym zlokalizowano indywidualne boksy garażowe. Wg. § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz. U. Nr 14, poz. 140 ze zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o "... liczbie kondygnacji – rozumie się przez to liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych". Należało więc uznać, iż ilość kondygnacji budynku jest zgodna z zapisem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...].

2).Teren przeznaczony pod budynek wielorodzinny (działka nr [...]) oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" symbolem [...], liczba kondygnacji II – III (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 30 czerwca 1999r.). Zgodnie z § 5 pkt 3 w/w planu " Tereny oznaczone symbolem MN przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną na wydzielonych działkach lub małe domy mieszkalne o intensywności zabudowy 0,6 do 0,9 z dopuszczalnymi funkcjami usług komercyjnych".

Organ odwoławczy wskazał, iż dla projektowanego budynku na działce nr [...] wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,664, co jest mniejsze od dopuszczonego planem wskaźnika 0,7, w związku z czym przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego.

3).Projektowany obiekt spełnia w stosunku do istniejących budynków na działkach sąsiednich warunki nasłonecznienia. Organ nadmienił również, iż ze studium wynika ponadto, że istnieje możliwość projektowania i realizacji zabudowy na działkach nr [...], w odległości 4m od granicy działki, na której ma stanąć sporny obiekt, z otworami okiennymi, przy spełnieniu obowiązujących warunków nasłonecznienia.

4).Projekt wykonany został z zachowaniem warunku zawartego w art. 4 Prawa budowlanego tj. z zachowaniem formy architektonicznej dostosowanej do krajobrazu i otaczającej zabudowy.

Organ odwoławczy wskazał również, iż zarówno firma A jak i właściciele sąsiednich działek dokonali zakupu nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]". Oba tereny leżą w obszarze B – jest to obszar ekstensywnego budownictwa mieszkaniowego. Plan zakłada na obu terenach liczbę dopuszczalną kondygnacji II – III.

5).Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku z dnia 18 grudnia 2002r. dotyczącego ilości kondygnacji w projektowanym budynku wielorodzinnym, wskazując na możliwość zamiany poddasza nieużytkowego na dodatkowe mieszkanie, organ odwoławczy wskazał, iż zajmuje się obecnym stanem faktycznym a nie tym co może wydarzyć się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Przedmiotem działania organów jest orzekanie w sprawach zamierzeń o które występuje wnioskodawca, a prawo wymaga zajęcia stanowiska przez organ. Organ bada więc, czy zamierzenie inwestycyjne o które występuje inwestor nie jest sprzeczne z obowiązującym prawem, w tym czy nie narusza ono uzasadnionych interesów osób trzecich.

W ocenie organu odwoławczego projektowany budynek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co spełnia przepisy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

B. i J. S. oraz H. W.-M. wnieśli skargę do Sądu, w której zarzucając naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy domagali się uchylenia decyzji Wojewody z dnia 19 marca 2003r. w całości. Skarżący wywodzili, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem:

- § 12 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 30 czerwca 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w zw. z art. 35 ustawy z dnia 4 lipca 94r. Prawo budowlane poprzez nie uwzględnienie przy wydaniu zaskarżonej decyzji szczegółowych zasad dotyczących zagospodarowania terenu określonego symbolem B7 – MN

- art. 4 i 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 4 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez nie dostosowanie formy architektonicznej projektowanej inwestycji do otaczającej zabudowy i naruszenie tym interesu osób trzecich – właścicieli sąsiednich działek.

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

a). art. art. 7, 8,11,77,84 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o opinie poza procesowe przedłożone przez zainteresowanego inwestora bez jednoznacznego ustosunkowania się do wniosku skarżących o dopuszczenie z urzędu dowodu z opinii niezależnego biegłego sądowego oraz stosowanie przez organ administracji niejednolitych zasad interpretacji zapisów planu miejscowego w zakresie formy i dopuszczalnej wysokości zabudowy z naruszeniem zasady praworządności i równości stron wobec prawa.

b). art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy po uprzednim uchyleniu decyzji organu I instancji, mimo istniejącej potrzeby przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania.

c). art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosku strony o powołanie biegłego do szczegółowych ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego na działce nr [...].

W ocenie odwołujących się zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż teren przedmiotowej inwestycji w planie szczegółowym przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną o intensywności zabudowy do 0,6 bez wskazania możliwości dopuszczenia usług w parterze.

Na sąsiednich działkach wybudowane zostały domy jednorodzinne o jednej kondygnacji z poddaszem użytkowym z powodu ograniczeń narzuconych decyzjami lokalizacyjnymi do których skarżący się dostosowali. Tymczasem inwestor uzyskał pozwolenie na budowę zwartego budynku wielorodzinnego o wysokości 17 m, który posiada trzy kondygnacje co narusza ustalenia planu.

-Analizując szczegółowe przepisy planu zagospodarowania przestrzennego skarżący prezentowali pogląd, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza przede wszystkim ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji poprzedzone było wydaniem przez właściwy organ tj. Prezydenta Miasta ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 16 lipca 2002r., Nr [...], którą to decyzją ustalono warunki zagospodarowania terenu dla tej inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami oraz przyłączami w rejonie ulic [...] w S..

Decyzja ta wobec nie wniesienia odwołań stała się ostateczna.

B. S. i H. W. – M. złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wniosek ten rozpoznany został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia 28 lipca 2003r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 19 maja 2003r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 16 lipca 2002r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.

Po rozpoznaniu skarg B. S. i H. W. – M. WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 czerwca 2004r., sygn. akt II SA/Gd 1331/03 stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji organu wyższego stopnia oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 16 lipca 2002r.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej inwestora od tego wyroku NSA wyrokiem z dnia 21 lipca 2005r. OSK 1825/04 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolejnym wyrokiem WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 741/05 z dnia 16 marca 2006r. oddalił skargę B. S. i H. W. – M., na opisaną wyżej decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji, wyrażając pogląd, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji SKO.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 1092/06 oddalił skargę kasacyjną B. S. od opisanego wyżej wyroku z dnia 16 marca 2006r., wyrażając ponownie w uzasadnieniu pogląd, że "stanowisko Sądu I instancji odnośnie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO z dnia 28 lipca 2003r. jest trafne" (por. str. 22 uzasadnienia tego wyroku).

Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przytoczony wyżej przepis prawa nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż ocena NSA wiąże Sąd rozpatrujący skargę na decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę dla tej inwestycji w części dotyczących wszystkich zarzutów związanych z naruszeniem planu miejscowego oraz ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji tj. zarzutów na których została oparta skarga wniesiona w niniejszej sprawie.

Bezzasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 136 k.p.a., art. 138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy organ odwoławczy jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego.

Stwierdzając, że decyzja organu I instancji, odmawiająca wydania inwestorowi pozwolenia na budowę, wydana została z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego a w szczególności § 330 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 lutego 2003r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2 jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia:

1) został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie obowiązujących przepisów,

2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 5 grudnia 2002r. tj. przed wejściem w życie nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 lutego 2003r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem ocena zgodności tego wniosku z przepisami warunków technicznych, także w zakresie dotyczącym definicji kondygnacji winna być zastosowana na podstawie przepisów obowiązujących w okresie opracowywania projektu budowlanego.

W ocenie Sądu brak jest również podstaw do przyjęcia, iż naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego w zakresie mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Z akt sprawy wynika, że skarżące brały czynny udział we wszystkich postępowaniach administracyjnych dotyczących realizacji tej inwestycji, w toku tych postępowań prezentowały własne poglądy prawne i szczegółowo ustosunkowywały się do rozstrzygnięć podejmowanych we wszystkich sprawach przez organy administracji oraz sądy administracyjne. Nie ma uzasadnienia w materiale dowodowym pogląd, iż rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na podstawie prywatnej opinii nie znanej skarżącym. Podkreślić należy z całą stanowczością, że decyzja Wojewody nie odwołuje się do żadnej ekspertyzy lecz oparta została na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego obowiązujących w okresie opracowywania projektu budowlanego oraz złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to respektuje konstytucyjną zasadę, że prawo nie może działać wstecz, co oznacza, że nowe rozwiązania i definicje ustalone w nowych przepisach warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002r. nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Prawidłowo zatem organ wyższej instancji uchylił wadliwą decyzję organu I instancji i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał nową decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzja ta zarówno co do ustaleń faktycznych oraz wyjaśnienia przepisów prawnych spełnia wymagania określone w art. 107 § 1 – 3 k.p.a.

Wyjaśnić należy również stronom, że stosownie do art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Oznacza to, że inwestor od dnia wydania wyroku może kontynuować roboty budowlane.

Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.