Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1143/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 137 § 1 i 3, art. 169 § 1, art. 228 § 1, art. 235
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zwraca stronie skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z 15 września 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z 29 kwietnia 2011 r., nr [...], którą cofnięto rejestrację automatu do gier o niskich wygranych. Decyzje te zapadły w następujących okolicznościach.

Po wszczętym z urzędu postanowieniem z 13 stycznia 2011 r. postępowaniu decyzją z 29 kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] cofnął spółce M. Sp. z o.o. z/s w [...] rejestrację automatu o niskich wygranych o nazwie Hot Spot, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisy art. 207 §1 ustawy z 28 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 z późn.zm.; dalej zwana "Op"), art. 2 ust. 2b, art. 15d i art. 16 pkt 2 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. Nr 4 z 2004 r., poz. 27 z późn.zm.; dalej zwana "Ugzw") oraz §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.; dalej zwane jako "rozporządzenie MF z 3 czerwca 2003 r.").

Z uzasadnienia decyzji wynika, że wszczęcie z urzędu postępowania uzasadniać miały materiały przesłane przez Referat Dochodzeniowo-Śledczy Urzędu Celnego w [...], z których wynikało że w/w automat nie spełnia wymogów technicznych wynikających z ustawy o grach hazardowych. W dniu 16 grudnia 2009 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili bowiem czynności kontrolne w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier Bar "[...]", przy Al. [...] w [...] ustalając, że w/w automat umożliwia gry za stawki wyższe, niż dopuszczalne ustawowo, co szczegółowo opisano w protokole z kontroli i przeprowadzonego eksperymentu. Wartość stawki za udział w jednej grze wyniosła 10 zł, co stanowiło przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej stawki określonej w art. 2 ust. 2b Ugzw. Powinna on bowiem wynieść nie więcej niż 0,07 Euro (przy kursie tej waluty z 31 grudnia 2007 r. wynoszącym 3,5820 to 0,25 zł). Przebieg eksperymentu opisano również w uzasadnieniu decyzji. Ustalenia z czynności kontrolnych, prowadzonych na podstawie ustawy z 28 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, w tym rozporządzenia Ministra Finansów z 5 listopada 2009 r. w sprawie kontroli wykonywanych przez Służbę Celną w zakresie urządzania i prowadzenia gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 188, poz. 1459) i rozporządzenia z 28 grudnia 2009 r. w sprawie kontroli wykonywanych przez Służbę Celną w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych (Dz. U. Nr 226, poz. 1820), zostały potwierdzone dołączoną do akt jako dowód opinią biegłego sądowego R.R. sporządzoną na potrzeby odrębnie prowadzonego postępowania karno-skarbowego. Powołując się na przepisy rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r. zwrócono uwagę, że zgodnie z § 14 ust. 5 cyt. aktu w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji naczelnik urzędu celnego obowiązany jest cofnąć jego rejestrację, przy czym w ocenie organu kontrole automatu są dopuszczalne w całym okresie ważności poświadczenia rejestracji danego urządzenia. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał, że przytoczone okoliczności wskazywały na naruszenie przepisów art. 2 ust. 2b Ugzw, a przez to warunki rejestracji zawarte w § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r., co uzasadniało cofnięcie rejestracji automatu zgodnie z § 14 ust. 5 tego rozporządzenia.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik spółki M. Sp. z o.o., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w I instancji, zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy przez zakwestionowanie zgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji, ponieważ automat został zarejestrowany na podstawie pozytywnej opinii technicznej potwierdzającej spełnienie wymogów dla automatów do gier o niskich wygranych i nie stwierdzono, aby dokonano jakiejkolwiek ingerencji w to urządzenie. Zakwestionowano też ustalenie, aby gra "Hi Lo" umożliwiała jej rozegranie za stawkę przekraczającą maksymalne dopuszczalne ustawowo. Pełnomocnik wskazał również zarzut naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 §1 w zw. z art. 122 i art. 187 §1 Op przez nadanie opinii biegłego sporządzonej na potrzeby innego postępowania waloru dowodu w niniejszej sprawie.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania decyzją z 15 września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisy art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2a Op, art. 8 i art. 23a ust. 7 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej zwana "Ugh") w związku z art. 16 ustawy z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779) oraz art. 2 ust. 2b Ugzw i § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r.

Po przedstawieniu stanu sprawy oraz zarzutów i wniosków odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji rozporządzenie MF z 3 czerwca 2003 r., pomimo uchylenia Ugzw zostało utrzymane w mocy przepisem art. 144 Ugh. W dniu 14 lipca 2011 r. weszła w życie ustawa z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (...), która w art. 16 stanowi o dalszym utrzymaniu w mocy w/w rozporządzenia z 3 czerwca 2003 r. Natomiast zgodnie z art. 14 ustawy z 26 maja 2011 r. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą. Zarazem do Ugh dodano przepis art. 23a regulujący w ust. 7 procedurę cofnięcia rejestracji automatów niespełniających wymogów rejestracji określonych w ustawie. Regulacja ta odpowiadając przepisowi § 14 ust. 5 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r. musiała zostać na tym etapie postępowania uwzględniona, potwierdza ona zarazem prawidłowość oceny stanu prawnego sprawy dokonanej przez organ I instancji. Następnie opisano procedurę rejestracji automatów określoną w § 7 i § 8 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r., podkreślając wagę opinii technicznej, która powinna odnosić się do problemu maksymalnej wartości stawki i maksymalnej kwoty jednorazowej wygranej. Te wartości, w świetle § 14 ust. 5 rozporządzenia, stanowią także warunki rejestracji. Tej z kolei względem przedmiotowego automatu dokonano na podstawie pozytywnej opinii technicznej z 17 lipca 2008 r., z której wynikało że maksymalna wygrana wynosić będzie 500 pkt - 50 zł, maksymalna stawka 2 pkt - 0,2 zł.

Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w obowiązującym stanie prawnym może być nadal prowadzona, do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń i koncesji, według przepisów dotychczasowych, chyba że przepisy Ugh stanowią inaczej. Według art. 129 ust. 3 Ugh przez grę na automacie o niskich wygranych rozumie się grę na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ podał, że na gruncie Ugzw zainteresowany podmiot przed podjęciem działalności obowiązany był zdecydować, czy chce prowadzić tę działalność w zakresie gier na automatach czy automatach o niskich wygranych. Pomiędzy nimi zachodziła bowiem różnica w zakresie możliwej wysokości wygranej, wynikającej poprzednio z art. 2 ust. 2b Ugzw, a obecnie z art. 129 ust. 3 Ugh. Uznano też, że poświadczenie rejestracji nie uprawniało do użytkowania automatu przez okres 6 lat, a jedynie stwierdzało uprawnienie do eksploatacji i użytkowania automatu w tym okresie, jeżeli spełniał on warunki rejestracji, co potwierdza przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r. W tym okresie automat mógł zostać poddany kontroli celem ustalenia, czy jego stan odpowiada aktualnie obowiązującym w czasie kontroli warunkom rejestracji, a nie warunkom z czasu rejestracji, ponieważ takie stanowisko wyłączałoby możliwość kontroli automatu w całym okresie zezwolenia na jego użytkowanie i zwalniałoby dysponenta automatu od przestrzegania warunków rejestracji. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie oceniał w niniejszym postępowaniu wiarygodności opinii technicznej badania przedrejestracyjnego i samego poświadczenia rejestracji, a tylko stan rzeczywisty automatu, który w dniu kontroli nie spełniał warunków rejestracji w zakresie maksymalnej stawki za jedną grę. Kwestionowana opinia biegłego była jedynie dowodem pomocniczym, który potwierdził wcześniejsze ustalenia, a dowód taki był w niniejszym postępowaniu dopuszczalny i zgodny z art. 180 §1 i art. 181 Op, choć nie był dowodem koniecznym. Zbędne w ocenie organu było zlecanie na koszt Spółki badania automatu przez jednostkę badającą w trybie § 14 ust. 1 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r., ponieważ niezgodność stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji wykazały przeprowadzone czynności kontrolne. Organ nie podzielił też zarzutu błędnych ustaleń faktycznych dotyczących wysokości stawki za udział w jednej grze, ponieważ stanowisko odwołującej się Spółki pozostaje w sprzeczności z wynikami kontroli i eksperymentu, w trakcie którego rozegrano gry za 100, 50 i 30 punktów, co odpowiada wartości 10, 5 i 3 zł. Wartości te przekraczały dopuszczalną maksymalną stawkę wynoszącą 0,50 zł.

Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się spółka M. sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata, wnosząc do tut. Sądu skargę, w której domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazano na możliwość naruszenia art. 120 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 oraz art. 187 § 1 Op przez zakwestionowanie zgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji, ponieważ automat został zarejestrowany na podstawie pozytywnej opinii technicznej potwierdzającej spełnienie wymogów dla automatów do gier o niskich wygranych i nie stwierdzono, aby dokonano jakiejkolwiek ingerencji w to urządzenie. Zarzucono również nieuzasadnione przyjęcie, że gra "Hi Lo" umożliwiała jej rozegranie za stawkę przekraczającą maksymalne dopuszczalne ustawowo. W ocenie strony skarżącej uruchomienie "Hi Lo" powoduje rozpoczęcie nowej gry charakteryzującej się wysokim prawdopodobieństwem wygranej i stanowi jedynie mnożenie kwoty dotychczas wygranej na danym automacie, zatem "jej uruchomienie nie stanowi funkcji przelania kredytów z pola Credit do pola Bank". Jest to nowa partia za wskazaną stawkę. Natomiast naruszenia przepisów art. 120 w zw. z art. 121 §1 i art. 122 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 Op ma polegać na uznaniu przez organ za niekonieczne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, potwierdzając jednocześnie słuszność wykorzystania przez organ I instancji z opinii sporządzonej na potrzeby postępowania karno-skarbowego, a także przez nieuzasadnione nadanie opinii biegłego sporządzonej na potrzeby innego postępowania waloru dowodu w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za bezzasadne i w znacznej części stanowiące powtórzenie treści odwołania. W pozostałym zakresie przedstawiona argumentacja organu jest zbieżna z wyrażoną w skarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy pełnomocnik strony skarżącej potrzymał zarzuty skargi, dodatkowo wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na wsparcie swego stanowiska in merito powołał stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 29.11.2011 r. Pełnomocnik organu wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Pełnomocnicy stron zgodnie przyznali, iż w postępowaniu przed organem odwoławczym nie wzywano pełnomocnika strony odwołującej się o przedłożenie odpisu z KRS-u.

Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie akt o prawidłowo, ze względu na sposób reprezentacji skarżącej spółki ujawniony w KRS, udzielone mu pełnomocnictwo, w zakreślonym terminie brak ten został uzupełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna, aczkolwiek przede wszystkim z przyczyny, którą Sąd wziął pod rozwagę z urzędu.

Niesporne jest, że zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej w [...] wydawał w oparciu o przepisy Op, które zresztą powołał w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia. Umknęła jednak organowi odwoławczemu kwestia prawidłowości reprezentacji strony odwołującej się, a co za tym idzie formalnej skuteczności wniesionego odwołania. Niesporne w świetle akt sprawy jest to, że odwołanie imieniem spółki z o.o. M. wniósł adw. R.F., a do odwołania dołączył pełnomocnictwo udzielone mu wyłącznie przez Prezesa Zarządu spółki M. I.S. (dowód: k. 35-39 akt administracyjnych). Niesporne także jest, iż na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Celnej w [...] organ ten nie żądał od strony, ani adwokata mającego być jej pełnomocnikiem, przedstawienia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) odnośnie do sposobu reprezentacji spółki M.. Z akt sądowych, a ściślej z dołączanych do niej wypisów z KRS-u wynika, że spółkę tę reprezentuje zarząd, prowadzenie zaś spraw spółki i wykonywanie jej interesów realizuje cały zarząd łącznie z prokurentem, a w przypadku braku prokury cały skład zarządu, zarząd jest dwuosobowy, nadto nie ustanowiono w spółce prokury (k.8-14 akt sądowych). Na etapie postępowania sądowego Sąd wzywał zresztą pełnomocnika spółki o uzupełnienie udzielonego pełnomocnictwa o podpis drugiego z członków zarządu i takie uzupełnienie zostało uczynione (k. 69 akt sądowych). Z mocy art. 135 Op zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Stosując ten przepis w sprawie, w której działał skarżony organ celny, Sąd wywodzi, iż udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki M. przed organem odwoławczym wyłącznie przez jednego z członków zarządu, było bezskuteczne, skoro z rejestru KRS wynika, że do skuteczności takiej czynności prawnej wymagane było działanie całego zarządu tej spółki.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, iż Dyrektor Izby Celnej w [...] rozpoznał odwołanie wniesione przez pełnomocnika strony, wadliwie umocowanego, który nie wykazał się w postępowaniu przed organem skutecznym z punktu widzenia przepisów Op pełnomocnictwem, a organ nie podjął działań zmierzających do usunięcia tego braku. Rozpoznanie odwołania in meriti w sprawie unormowanej przepisami Op poprzedzone jest fazą badania odwołania pod względem formalnym. Skutkiem takiego badania może być wydanie jednego z postanowień, opisanych dyspozycją art. 228 § 1 Op, w których organ odwoławczy stwierdza: 1) niedopuszczalność odwołania, 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Zanim przeto organ odwoławczy przejdzie do kontroli zaskarżonej decyzji organu I instancji pod względem merytorycznym musi wykluczyć istnienie przeszkód formalnych, których ziszczenie się skutkowałoby wydanie jednego z postanowień opisanych w art. 228 § 1 Op. Jedną z tych kwestii jest wniesienie odwołania przez podmiot będący stroną, skoro odwołanie służy temu podmiotowi (art. 220 § 1 Op). Biorąc pod uwagę treść art. 235 Op (W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji) organ odwoławczy winien zatem uwzględnić brzmienie art. 130 Op, wedle którego strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Wniesienie odwołania niewątpliwie nie wymaga osobistego działania strony. W myśl art. 137 § 1 i 3 Op pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Zarazem mieć należy na uwadze, że odwołanie od decyzji wydanej w oparciu o przepisy Op mieści się w zbiorczej kategorii "podań" (por. art. 168 § 1 Op), z mocy zaś art. 169 § 1 Op w sytuacji, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy (w tym przypadku stosujący cyt. przepis odpowiednio Dyrektor Izby Celnej w [...] na zasadzie art. 235 Op) wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu odpowiednie zastosowanie art. 169 § 1 Op przez organ odwoławczy winno nastąpić przez zagrożenie stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Op. Skoro Dyrektor Izby Celnej w [...], wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 169 § 1 w zw. z art. 235 Op nie wezwał wnoszącego odwołanie pełnomocnika do uzupełnienia braków podania poprzez legitymowanie się prawnie skutecznym pełnomocnictwem, to dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, innego niż dające podstawę do jego wznowienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Ten hipotetyczny, aczkolwiek istotny wpływ na wynik sprawy polegać mógł na tym, że gdyby wezwany pełnomocnik nie uzupełnił braków odwołania w wyznaczonym terminie, prowadziłoby to do innego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, niż zaskarżona decyzja. Te okoliczności nakazywały orzec, jak w sentencji.

Dostrzeżone przez Sąd wadliwości proceduralne czynią przedwczesnym konieczność odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego w zakresie wskazanym w skardze. Organ odwoławczy w przypadku uprawomocnienia się wyroku wezwie pełnomocnika spółki do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa i rozpozna raz jeszcze wniesione odwołanie. Uwzględnienie skargi uzasadniało opatrzenie wyroku klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa, o kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 Ppsa, uwzględniając uiszczony wpis oraz koszty zastępstwa procesowego. Jednocześnie Sąd orzekł o zwrocie części nadpłaconego wpisu od skargi na rzecz strony skarżącej.