Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 532/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 11 , 15 , 1077 par 3 oraz 138 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółka jawna z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz strony skarżącej [...] . i [...] spółka jawna z siedzibą w S. kwotę 300 zł ( słownie: trzysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. znak [...] na podstawie:

- art. 138 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 89 § 2, art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.),

po rozpatrzeniu odwołania Spółki Przedsiębiorstwo "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w T., od decyzji Starosty [...] z dnia 15 grudnia 2016 roku, znak: [...], o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...], udzielającej stronie skarżącej - Spółce [...] Sp. jawna pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]", w m. W. ,

uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Starosty [...] z dnia 15 grudnia 2016 roku, znak: [...], orzeczono o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...], udzielającej stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]", w m. W. .

Od powyższej decyzji odwołała się Spółka Przedsiębiorstwo "[...] Sp. z o.o., podnosząc następujące zarzuty naruszenia:

art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego,

art. 107 § 1, w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej decyzji.

Organ Odwoławczy wskazał, iż decyzją Dyrektora RZGW w K. z dnia 26 stycznia 2016 roku, znak: [...], uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 25 sierpnia 2015 roku, znak: [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...], udzielającej stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]", w m. W. oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I Instancji.

Postanowieniem Starosty [...] z dnia 18 lutego 2016 roku, znak: [...], wezwano stronę skarżącą do przedstawienia uzupełnień i wyjaśnień, m.in. w zakresie planów i przekrojów rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]" (przed przebudową i po przebudowie).

W dniu 29 kwietnia 2016 roku wpłynęła odpowiedź na w/w wezwanie.

Decyzją Starosty [...] z dnia 15 lipca 2016 roku, znak: [...], orzeczono o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...], udzielającej stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]", w m. W. .

Dyrektor RZGW w K., po rozpatrzeniu odwołania Spółki Przedsiębiorstwo [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T., decyzją z dnia 16 września 2016 roku, znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 15 lipca 2016 roku, znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I Instancji.

W dniu 15 grudnia 2016 roku Starosta [...] wydał powołaną na wstępie decyzję, od której odwołała się Spółka Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o.,

Organ Odwoławczy, w decyzji z dnia 16 września 2016 roku, znak: [...], podzielił pogląd organu I instancji, że Spółce [...]" Spółka z o.o. przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]" i zatem została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mniej stanowisko tego organu, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej uznał za przedwczesne. W związku z powyższym, zalecił organowi I Instancji przeprowadzenie postępowania merytorycznego, celem wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. albo na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., co wymaga przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego z udziałem Stron postępowania, w tym w/w Spółki.

Organ odwoławczy stanął bowiem na stanowisku, że dotychczasowe postępowanie dowodowe ukierunkowane było li tylko na ustalenie czy wnioskodawczyni przysługuje status strony (pierwszy etap). Aktualnie po ustaleniu tej kwestii, postępowanie dowodowe winno było dotyczyć kwestii merytorycznych - istoty sprawy (drugi etap). Z uwagi zaś na sprzeczne interesy stron należałoby w pierwszej kolejności przeprowadzić rozprawę administracyjną, wraz z oględzinami terenu.

Organ odwoławczy podkreślił, iż ewentualne zarzuty dotyczące pozwolenia wodnoprawnego winny zostać szczegółowo rozpatrzone przez Organ I Instancji, gdyż mogą mieć one wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazał także na niestaranny sposób kompletowania akt sprawy. Poza tym, do akt nie dołączono decyzji organu II Instancji - co jest całkowicie niezrozumiałe.

Powyższe w ocenie skutkowało przyjęciem, że organ I Instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § l i art. 89 § 2 k.p.a., zaś załatwienie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części przy udziale stron postępowania, co wykraczałoby poza uprawnienia z art. 136 k.p.a. Dlatego też organ II instancji działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kpa orzekł o uchleniu zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca - [...] z siedzibą w S. .

Strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego w sposób dowolny oraz błędny, naruszając w ten sposób art. 7, art. 77 § 1, art. 89 § 2 k.p.a.

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu decyzji poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstaw fatycznych i prawnych decyzji, naruszając w ten sposób art. 107§ 3 k.p.a.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora RZGW z dnia 28 lutego 2017 roku znak: [...]

Strona skarżąca podniosła, iż w wyniku wielokrotnego uchylania przez Dyrektora RZGW decyzji Starosty [...] w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego, obecnie w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje, zaskarżona Decyzja RZGW oraz decyzja Starosty [...] z dnia 15 grudnia 2016 roku.

Starosta [...] w uchylonej decyzji z dnia 15 grudnia 2016 roku orzekł, iż decyzja ostateczna z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie została uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Starosta [...] skorzystał w tym przypadku z dyspozycji określonej w art. 146 § 2 k.p.a.

W szerokim oraz szczegółowym uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 15 grudnia 2016 roku Starosta [...] przedstawił dotychczasowy przedbieg postępowania oraz wskazał przesłanki, które wziął pod uwagę korzystają z dyspozycji przewidzianej w art. 146 § 2 k.p.a. tj. poprzez sanowanie wadliwości polegającej na braku udziału Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. z siedzibą w T. w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...] [...]

W ocenie Skarżącej Starosta [...] przed wydaniem decyzji z dnia 15 grudnia 2016 roku, wyczerpująco przeprowadził postępowanie w sprawie. Ponadto, po uznaniu przez Dyrektora RZGW, iż Przedsiębiorstwu [...] należy przyznać status strony, Starosta [...] w decyzji z dnia 15 grudnia 2016 roku szczegółowo przeanalizował materiał dowodowy zebrany w sprawie i dokonał precyzyjnych ustaleń dotyczących możliwości utrzymania w mocy decyzji ostatecznej z dnia 6 listopada 2012 roku.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w Decyzji Dyrektora RZGW opartego na art. 89 § 2 k.p.a., w którym to zarzucie organ wskazał, iż z uwagi na sprzeczne interesy Stron należałoby w pierwszej kolejności przeprowadzić rozprawę administracyjną, wraz z oględzinami terenu, strona skarżąca wyjaśniła, iż takie oględziny terenu miały miejsce, a zarzut ten jest bezpodstawny. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 lipca 2013 roku odbyła się wizja w terenie, tj. w miejscowości W., z czego został spisany stosowny protokół potwierdzający obecność zainteresowanych Stron.

W ocenie strony skarżącej Decyzja Dyrektora RZGW zawiera szereg uchybień prawa procesowego i tym samy powinna zostać w całości uchylona, co spowoduje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Argumentem przemawiającym za takim rozwiązaniem jest zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, iż sprawa została przez Starostę T. dokładnie przeanalizowana. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób transparentny przy udziale stron i nie sposób doszukać się w nim niejasności, bądź kwestii, które rzekomo zostały przez Starostę T. pominięte lub niewyjaśnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej jako: "p.p.s.a.". Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniało jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W oparciu o treść tego przepisu należy stwierdzić, że Kodeks postępowania administracyjnego wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie należy zauważyć że użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zacytowane stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Regulacja art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytorycznym rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - jest podejmowanie rozstrzygnięcia kasacyjnego, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Poczynić należy także zastrzeżenie, iż decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym, jak już podkreślono, sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić skargę. Sytuacja taka w ocenie Sądu miała miejsca w niniejszej sprawie. Analiza rozstrzygnięcia organu II instancji prowadzić bowiem musi do stwierdzenia uchybień, których dopuścił się organ w związku z istotnym naruszeniem zasady dwuintancyjności postępowania administracyjnego.

Otóż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. jako przyczynę uchylenia decyzji przyjął brak zebrania w sposób należyty materiału dowodowego, czym organ I instancji naruszył art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 89 § 2 k.p.a., przy czym zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wiąże się z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co wykraczałoby poza uprawnienia z art. 136 kpa.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że powszechnie uzasadnienie traktuje się jako tę część decyzji, w której należy ujawnić rozumowanie, które doprowadziło organ administracji publicznej do konkretnego rozstrzygnięcia. Ma ona prezentować trzy fazy rozumowania poprzedzającego wydanie decyzji, tzn. wyjaśnienie, jakie fakty zostały ustalone w toku postępowania, jakie jest ich znaczenie z punktu widzenia normy prawnej oraz wyjaśnienie, w jaki sposób norma ta została zastosowana (J. Zimmermann, Motywy decyzji..., s. 97; R. Kędziora, Kodeks..., s. 741–745; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 listopada 2010 r., III SA/Po 499/10, LEX nr 757246). Uzasadnienie powinno tłumaczyć rozstrzygnięcie treściowo i logicznie. Jak twierdzi J. Zimmermann (Motywy decyzji..., s. 132): "Ma wykazywać jego słuszność, zasadność i celowość". Prezentując w uzasadnieniu etap procesu decyzyjnego poświęcony ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy, organ administracji powinien wskazać, jakie okoliczności faktyczne i dlaczego uznał za udowodnione i istotne dla rozstrzygnięcia oraz dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności bądź uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest zawsze omówienie w uzasadnieniu wydawanej decyzji całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2005 r., IV SA/Wa 633/04, LEX nr 836188; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2010 r., II SA/Rz 422/10, LEX nr 737786). W dziedzinie faktów uzasadnienie musi więc wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia.

Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi w pierwszej kolejności do konkluzji, że organ ten ograniczył się li tylko do krótkiego streszczenia przebiegu postępowania w sprawie i powołania decyzji w niej dotychczas wydanych, zaś w części poświęconej "analizie akt sprawy" organ przywołuje treść przepisów art. 145 § 1 pkt4, 151 oraz 146§2 kpa, następnie wyjaśnienie organu I instancji, dlaczego uważa, że zachodzi brak podstaw do uchylenia skarżonej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, po czym w jednym akapicie, w kilku wręcz lakonicznych zdaniach, które Sąd pozwoli sobie przytoczyć, organ II instancji stwierdził, że to stanowisko jest błędne, ponieważ: "dotychczasowe postępowanie dowodowe ukierunkowane było na ustalenie czy wnioskodawcy przysługuje status strony (pierwszy etap ). Aktualnie po ustaleniu tej kwestii, postępowanie dowodowe winno dotyczyć kwestii merytorycznych – istoty sprawy (drugi etap). Z uwagi na sprzeczne interesy stron należałoby w pierwszej kolejności przeprowadzić rozprawę administracyjną, wraz z oględzinami terenu. (...) Następnie ewentualne zarzuty dotyczące pozwolenia wodnoprawnego winny zostać szczegółowo rozpatrzone przez organ I instancji, gdyż mogą mieć one wpływ na rozstrzygnięcie". Nieodparcie nasuwa się stwierdzenie, że organ II instancji ograniczył się li tylko do "bardzo pobieżnej" kontroli poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji pomimo, że wedle zasad wyrażonych w art. 15 i 138 kpa organ ten jest organem merytorycznym. Właściwe zaś wypełnienie zasady dwuinstancyjności polega nie tylko na podjęciu dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, a w konsekwencji by doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276). Skarżący nadto trafnie podnosi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że samo przywołanie treści przepisów prawnych w uzasadnieniu decyzji bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, a właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji. Brak w uzasadnieniu decyzji ustaleń faktycznych oraz jakiegokolwiek rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowi niewątpliwie naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W kontekście wyżej przedstawionych poglądów, podzielanych w całości przez skład orzekający stwierdzić należy, że tak wydana decyzja kasacyjna w ogóle nie poddaje się kontroli sądu. Organ II instancji w ogóle nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, ani też w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności będących przedmiotem analizy organu I instancji, a będących w istocie oceną zasadności zarzutów stawianych od początku postępowania przez stronę skarżącą. W tym kontekście nie może ujść uwadze, że [...] Sp. jawna , której udzielono skarżonego pozwolenia prawnego, złożyła w dniu 23 czerwca 2015 r. odpowiedź na postanowienie Starosty [...] z dnia 21 kwietnia 2015 r. którym wezwano, ją do wyjaśnienia następujących kwestii:

- pisemnych wyjaśnień dotyczących treści punktu 5.3 operatu wodnoprawnego w tym dowodów potwierdzających zamieszczone stwierdzenie "Sąsiednie działki przylegające do terenu objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie będą objęte oddziaływaniem zamierzonego korzystania z wód i eksploatowanych urządzeń wodnych ";

- planu urządzeń wodnych i zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesionego na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu;

oraz w dniu 25 kwietnia 2016 r. odpowiedź na postanowienie z dnia 18 lutego 2016 r. którym wezwano, ją do wyjaśnienia kolejnych kwestii jak:

plany oraz przekroje rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]" (przed przebudową i po przebudowie) i projektowanego przepustu z uwzględnieniem przewidzianego przedłużenia przepustu, budowy ściany czołowej i komory połączeniowej;

charakterystykę rowu melioracyjnego "za cmentarzem nr [...]";

parametry przepustu;

informacje na temat wylotu z kanalizacji opadowej włączonej do komory połączeniowej zawierającej wyliczenia wprowadzonych wód opadowych oraz ich wpływ na przepustowość obiektu;

określenie wpływu braku spadku pomiędzy wylotem Wl a komorą połączeniową na przepływ wód w rowie.

Należy zauważyć, że powyżej przytoczone, a pozostające w zainteresowaniu organu I instancji, zagadnienia z pewnością nie dotyczą wyłącznie kwestii wyjaśnienia czy Przedsiębiorstwu "[...] Sp. z o.o. w T. przysługuje status strony. Do tego zaś materiału organ II instancji w ogóle się nie odniósł, nie ocenił również, choć było to jego obowiązkiem, operatu wodnoprawnego z września 2012 r.

Wreszcie podnieść należy, że wskazania organu w zakresie dalszego postępowania budzą poważne wątpliwości w kontekście faktu, że oględziny przedmiotu sporu zostały już przeprowadzone w sprawie w dniu 16 lipca 2013 r. w miejscowości W., z czego został spisany stosowny protokół potwierdzający obecność zainteresowanych stron. Jeśli ponowne jego przeprowadzenie organ uznał za konieczne, to powinien był wskazać czemu miałaby służyć ta czynność, jakie okoliczności wymagały jej przeprowadzenia i nic nie stało na przeszkodzie by organ sam przeprowadził ów dowód bądź zlecił jego wykonanie organowi I instancji. Także nie wiadomo, jakie kryteria miał organ odwoławczy na uwadze uznając za konieczne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przy sprecyzowanych od początku trwania postępowania zarzutach Przedsiębiorstwa [...]" Sp. z o.o. oraz już zgromadzonym materiale dowodowym, na tym etapie postępowania (po już kilkukrotnych, wcześniejszych uchyleniach decyzji pierwszoinstancyjnych wydanych w tej sprawie). Kryteriami zaś zasadności przeprowadzenia rozprawy mogą być w szczególności: ocena charakteru sprawy administracyjnej, liczba stron postępowania czy też zakres postępowania dowodowego (por. R. Kędziora, Kodeks..., s. 620). Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz). W tym względzie powinny więc znaleźć się dokładne wskazania organu. Przy tym należy podnieść, że nie jest rzeczą Sądu zastępowanie organów administracyjnych w ich obowiązkach wynikających z przepisów prawa.

Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy organ II instancji będzie miał na względzie zaprezentowaną ocenę prawną, a nadto zadba o to, aby uzasadnienie rozstrzygnięcia spełniało przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. w tym realizowało wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono natomiast na zasadzie art. 200 p.p.s.a., na które złożyła się kwota uiszczonego wpisu.