Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 212/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "[...]WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, dalej jako: "u.p.b"), po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej jako: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] września 2016 r. nakazującej rozbiórkę ogrodzenia w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] w miejscowości B. gm. G. [...] w terminie do dnia 31 października 2016 r. – orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 u.p.b. nakazał A. W. rozbiórkę ogrodzenia działki nr ew. [...] usytuowanego w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] w miejscowości B.gm. G. [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji [...]WINB wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ogrodzenia działki o nr ew. [...] (w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...]) w miejscowości B.gm. G. [...].

W trakcie przeprowadzonych w dniu 2 grudnia 2015 r. czynności kontrolnych ustalono, że na wysokości działki nr ew. [...] usytuowana jest podmurówka betonowa pod ogrodzenie. Pan A. W. przedstawił pismo Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] informujące, że do organu administracji architektoniczno-budowlanego wpłynęło zgłoszenie z dnia 5 kwietnia 2005 r. o zamiarze rozpoczęcia robót polegających na budowie spornego ogrodzenia i nie wniesiono do niego sprzeciwu. Według oświadczenia inwestora podmurówka usytuowana jest w granicy działki nr ew. [...] zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Podmurówka znajduje się w odległości ok. 3,10 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej [...]. Organ powiatowy ustalił, że w odległości ok. 0,40 m - 0,45 m od w/w podmurówki betonowej w kierunku drogi wojewódzkiej nr [...] znajduje się ogrodzenie o konstrukcji drewnianej uzupełnione siatką ogrodzeniową. W/w ogrodzenie nie posiada podmurówki.

Wobec ustalenia powyższego stanu faktycznego PINB w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] , nakazał A. W. rozbiórkę ogrodzenia w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] w miejscowości B. gm. G. [...] w terminie do dnia 31 października 2016 r.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożył skarżący.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie [...]WINB podniósł, że kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego".

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym należało powołać jeszcze art. 51 ust. 7 w/w ustawy, zgodnie z którym "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art.. 50 ust. 1". Gdy roboty zostały wykonane i nie się prowadzone, powinien mieć zastosowanie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20.03.2013 r. sygn. akt II SA/Po 131/13). Ponadto podkreślenia wymaga, iż stosując dyspozycję wynikającą z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie określa się terminu wykonania obowiązku rozbiórki, zaniechania dalszych robót bądź doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu poprzedniego ponieważ przepis ten nie daje takiej możliwości. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po uprawomocnieniu się decyzji wydanej w/w zakresie.

Wobec powyższego organ odwoławczy postanowił uchylić decyzję PINB

w K. Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. i orzec o nakazaniu A. W. rozbiórki ogrodzenia działki o nr ew. [...] usytuowanego w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] w miejscowości B.gm. G. [...]. Powyższe uchybienie organu powiatowego nie stanowi jednak podstawy do uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu, gdyż sprawa została wyjaśniona dostatecznie.

Dalej [...]WINB podniósł, że sporne ogrodzenie co prawda zostało wykonane na podstawie skutecznego zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym

w K., niemniej jednak niezgodnie z tym zgłoszeniem (dokonano zmiany jego usytuowania). Zgodnie z w/w zgłoszeniem inwestor uprawniony był do budowy ogrodzenia w granicach działki nr ew. [...] . Z ustaleń dokonanych przez organ powiatowy wynika, że podmurówka pod ogrodzenie znajduje się w odległości ok. 3,10 m od krawędzi drogi wojewódzkiej. Ponadto w odległości ok. 0,40 m - 0,45 m od podmurówki pod ogrodzenie działki oznaczonej nr ew. [...] , w kierunku drogi wojewódzkiej nr [...], znajduje się ogrodzenie o konstrukcji drewnianej uzupełnione siatką ogrodzeniową. Dodać należy, że [...]WINB pismem z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] poinformował PINB w K., że na podstawie szkicu geodezyjnego wykonanego przez uprawnionego geodetę ustalono, że w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] zlokalizowane jest ogrodzenie. Z powyższego wynika, że inwestor wykonał sporne ogrodzenie niezgodnie ze zgłoszeniem, zmieniając jego lokalizację (poza granicami działki o nr ew. [...]), co uzasadnia zastosowanie trybu art. 50 - 51 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości wydania innej decyzji niż rozbiórkowej. Nie można zastosować przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż zgodnie z tym przepisem decyzja powinna wskazywać zmiany lub przeróbki obiektu jakie winien zobowiązany wykonać. Na podstawie tego unormowania można nałożyć obowiązek wykonania konkretnych czynności faktycznych lub robót budowlanych (zmian lub przeróbek), które wynikać mogą np. z inwentaryzacji, ekspertyzy albo oceny technicznej przedłożonej w toku postępowania. Natomiast aby doprowadzić przedmiotowe ogrodzenie do stanu zgodnego z przepisami należałoby przesunąć ogrodzenie, co wiązałoby się faktycznie z jego rozbiórką.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że nie mogą one mieć wpływu na zmianę stanowiska organów nadzoru budowlanego. Bezsprzecznie potwierdzona zmiana lokalizacji ogrodzenia, które obecnie znajduje się w pasie drogowym drogi wojewódzkiej stanowi podstawę do wydania nakazu rozbiórki z uwagi na naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skargę na ww. decyzję pismem z dnia

9 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. W.. Decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 kpa - skarżone decyzje uderzają w konstytucyjne prawo własności. Doszło do obejścia prawa, ponieważ za pomocą skarżonych decyzji zmieniono granice działki skarżącego, w efekcie czego organ bez wydawania decyzji wywłaszczeniowej wywłaszczył go z fragmentu działki (za który i tak w dalszym ciągu musi uiszczać podatek od nieruchomości);

2) naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego - ponieważ zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto organy nie udowodniły, że ogrodzenie stanowi jakiekolwiek zagrożenie;

3) naruszenie art 7 kpa - wydając skarżone decyzje organy nie stały na straży praworządności i nie uwzględniły aspektów istotnych dla sprawy;

4) naruszenie art. 8 kpa - sposób prowadzenia postępowania nie budzi zaufania do władzy publicznej;

5) naruszenie art. 75, 76, 77, 80 kpa - gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone nieprawidłowo, w wyniku czego wydano wadliwe decyzje. Organy całkowicie pominęły stanowisko i dokumenty, które są w ich posiadaniu i które dodatkowo skarżący złożył podczas oględzin w dniu 2 grudnia 2015 r.;

6) naruszenie art. 105 § 1 kpa - gdyż według skarżącego postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone;

7) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa - organy obu instancji całkowicie pomijają istnienie i treść pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] (Departament Nieruchomości i Infrastruktury) znak [...] z dnia [...] maja 2005 r. Swoje wadliwe decyzje konsekwentnie opierają na szkicu geodezyjnym (nieprzyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego).

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że jego działka nr ew. [...]

w B. ma uregulowany stan prawny, założoną księgę wieczystą i niezmienne od lat granice. W odróżnieniu od stanu jego działki, działka na której znajduje się droga wojewódzka [...] nie ma założonej księgi wieczystej. Wskazał, że w jego ocenie doszło w sprawie do obejścia prawa, ponieważ sfabrykowanym szkicem geodezyjnym zmieniono granice jego działki i w ten sposób bezprawnie został wywłaszczony

z fragmentu swojej nieruchomości. Szkic geodezyjny, którym posłużyły się organy został wykonany tylko po to żeby inwestor projektu "Internet dla [...] " Samorząd Województwa [...] oraz [...]WINB mieli "podkładkę" do niepodejmowania żadnych czynności nadzoru budowlanego w sprawie bezprawnego przewiertu

i światłowodu umieszczonego na jego nieruchomości.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji PINB w K. oraz o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja [...]WINB, jak i decyzja organu I instancji, odpowiadają prawu, co skutkowało oddaleniem skargi.

Podstawą materialnoprawną decyzji wydanych w sprawie przez organy nadzoru budowlanego są przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 7 u.p.b.

Stosownie do ww. przepisów "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego" (art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b.). Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7 u.p.b.).

Odnosząc się do trybu postępowania zawartego w przepisie art. 51 Prawa budowlanego wskazać należy, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 dotyczy robót budowlanych, których nie można zalegalizować, np.: gdy okaże się że nastąpiło takie naruszenie prawa, którego nie można usunąć. Wówczas organ wydaje decyzję

o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części albo o doprowadzeniu go do stanu poprzedniego. Nakaz rozbiórki lub doprowadzenie do stanu poprzedniego jest rozwiązaniem ostatecznym, które stosuje się gdy nawet wykonanie dodatkowych czynności nie umożliwi doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Taki stan faktyczny zaistniał w rozpoznawanej sprawie.

Kontrolowane decyzje organów nadzoru budowlanego orzekły w stosunku do skarżącego obowiązek rozbiórki ogrodzenia jego nieruchomości w miejscowości B. gm. G. [...], które znajduje się w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej.

Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela ustalenia dokonane przez organy nadzoru budowlanego z których wynika, że sporne ogrodzenie zostało wykonane na podstawie skutecznego zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w K., niemniej jednak wykonane niezgodnie z tym zgłoszeniem przez dokonanie zmiany lokalizacji ogrodzenia. Zgodnie z ww. zgłoszeniem skarżący uprawniony był do budowy ogrodzenia w granicach działki nr ew. [...] . Z ustaleń dokonanych przez pracowników organu nadzoru budowlanego (na podstawie kontroli

z dnia 2 grudnia 2015 r.) wynika, że podmurówka pod ogrodzenie znajduje się

w odległości ok. 3,10 m od krawędzi drogi wojewódzkiej [...] . Ponadto w odległości ok. 0,40 - 0,45 m od podmurówki pod ogrodzenie działki nr ew. [...] w kierunku drogi wojewódzkiej [...] znajduje się ogrodzenie o konstrukcji drewnianej uzupełnione siatka ogrodzeniową. Jednocześnie organy nadzoru geodezyjnego, na podstawie dokumentacji uzyskanej z powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej

i kartograficznej w [...], zweryfikowały i ustaliły przebieg granicy działki nr ew. [...]obręb [...], stanowiącej własność skarżącego.

Powyższe ustalenia doprowadziły organy nadzoru budowlanego do stwierdzenia, że skarżący wykonał sporne ogrodzenie niezgodnie ze zgłoszeniem, zmieniając jego lokalizację (poza granicami działki nr ew. [...] w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] ).

Jest także bezsporne w niniejszej sprawie, że skarżący nie posiadał zezwolenia właściwego zarządcy ww. drogi publicznej na takie zlokalizowane ogrodzenia.

Problematyka związana z ochroną pasa drogowego jest uregulowana w rozdziale IV ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460, dalej jako: "u.d.p".). Przepisy ustawy o drogach publicznych, obowiązujące również

w dacie wznoszenia ogrodzenia, przewidywały generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby spowodować niszczenie lub uszkodzenie drogi, jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zasadą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze

i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie, czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, wskazując wśród nich zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

Lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie jest co do zasady dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie (art. 39 ust. 3 u.d.p.).

Wobec powyższego podkreślić należy, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika, iż regułą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom związanym z drogą, a mogącym m.in. zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odstępstwo od tego zakazu jest możliwe tylko wówczas, gdy

w ocenie zarządcy drogi zajęcie pasa drogowego nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r.,

II GSK 542/08, CBOSA).

W świetle wskazanych przepisów, co potwierdza orzecznictwo, lokalizacja jakiejkolwiek inwestycji w pasie drogowym, która nie jest związana z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego bez zgody i to bezwarunkowej właściwego zarządu dróg jest niedopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 1999 r., IV SA 420/97, CBOSA). Stanowisko to jest trafne również w aktualnym stanie prawnym, ponieważ ustawodawca nadając nowe brzmienie przepisowi art. 39 ust. 3 u.d.p. dopuścił możliwość umieszczania obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych

z zarządzaniem drogami i potrzebami ruchu drogowego wymagających zajęcia pasa drogowego wyłącznie na podstawie zezwolenia zarządcy drogi oraz nadał zezwoleniu

w tym przedmiocie obligatoryjną formę decyzji administracyjnej (art. 39 ust. 3 u.d.p.)., których w sprawie brak.

Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego dotyczący zaniechania przez organy wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy bowiem organy wszystkie czynności dowodowe zmierzające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przeprowadziły, wzywały stronę do składania dowodów i stworzyły jej wszelkie gwarancje procesowe. Wskazać przy tym należy, że fakty wynikające z dokumentów publicznych, a taki walor mają przedstawione w postępowaniu administracyjnym najistotniejsze dokumenty dotyczące ustalenia przebiegu pasa drogowego i ogrodzenia oraz braku zgody mogą być obalone treścią innych dokumentów publicznych, a tych strona nie przedstawiła.

Konkludując, prawidłowo organ II instancji stwierdził, że w omawianej sprawie wykonano roboty budowlane (wykonanie ogrodzenia nieruchomości) z istotnym odstąpieniem od warunków określonych w przepisach bez możliwości naprawy - art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku ust. 7 i w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, co prowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Trafnie też organ uznał, że w sprawie, wobec charakteru inwestycji i jej położenia oraz braku zgody zarządcy drogi, nie ma możliwości przeprowadzenia legalizacji.

Zarzuty przedstawione w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji, bezprawnego wywłaszczenia skarżącego z części jego nieruchomości, bezprawnej zmiany granicy jego nieruchomości, naruszenia przepisów prawa budowlanego przez bezpodstawne nakazanie rozbiórki ogrodzenia, w świetle przedstawionych wyżej ustaleń dowodowych organów w przebiegu postepowania, są całkowicie niezasadne.

Ponadto w powyższej sprawie nieuprawnione są twierdzenia skarżącego, że przedmiotowe ogrodzenie nie może zostać rozebrane, gdyż stanowi dowód potwierdzający istnienie gospodarstwa rolnego oraz nie stanowi żadnego zagrożenia.

Prawnej ochronie podlegają dowody zebrane w postępowaniu karnym lub cywilnym przez stosowne organy ścigania lub wymiaru sprawiedliwości (sądy),

a skarżący nie przedstawił żadnych tego rodzaju dowodów.

Również zarzuty sformułowane przez skarżącego w stosunku do szkicu wykonanego przez geodetę na zlecenie [...]WINB, nie mogą zostać uwzględnione, bowiem powyższy dokument został zweryfikowany w przebiegu postępowania innymi dokumentami geodezyjnymi i nie stanowił jedynego dowodu w sprawie.

Jeśli zaś chodzi o podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące okoliczności sprowadzających się do stwierdzenia, że sporne ogrodzenie istnieje od wielu lat i do tej pory nikomu nie przeszkadzało i nie stanowiło żadnego zagrożenia, stwierdzić należy, że organy w niniejszym postępowaniu trafnie przyjęły, iż pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisów regulujących skutki samowoli budowlanej, w tym art. 48, 49b, 51 Prawa budowlanego wynika bowiem, że organ zobowiązany jest zastosować sankcję określone w tych przepisach w każdej sytuacji, gdy nie spełnione zostaną pozytywne przesłanki lub nie jest możliwa legalizacja samowoli. Kwestia działania w dobrej wierze, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie pozostaje bez żadnego znaczenia dla regulacji publicznoprawnej samowoli budowlanej, bo to, czy stan faktyczny jest wynikiem czyichkolwiek zaniedbań oraz ewentualne ustalenie osoby winnej tych zaniedbań, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej

w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości (por. wyroki NSA z 20 maja 2011 r., II OSK 906/10 oraz 16 października 2014 r., II OSK 722/13, CBOSA). Postępowanie dotyczące samowoli budowlanej ma charakter obiektywny, to znaczy, że nie mają znaczenia dla jego prowadzenia inne okoliczności niż fakt istnienia samowoli

i przesłanki określone w przepisach prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 sierpnia 2013 r., II SA/Sz 155/13, CBOSA).

W sprawie nie naruszono również zasady praworządności, czy zasady zaufania, bowiem stan faktyczny nie wskazuje, by organy nadzoru kiedykolwiek wyraziły

w sprawie odmienne stanowisko. To, że stan samowoli trwał długo, nie oznacza jego administracyjnego przyzwolenia. Przed wszczęciem postępowania nie było prowadzone w sprawie postępowanie. Jak to wynika z akt sprawy wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę wszczęcia postępowania organy uzyskały w toku czynności dotyczących realizacji innej inwestycji celu publicznego.

Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszeń przepisów postępowania przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Jak to wykazano wyżej Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły też przekonująco swoje decyzje, zyskując aprobatę Sądu.

Nie stwierdzając w sprawie naruszeń prawa materialnego oraz procesowego

w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.