Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 354/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 232 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi dotyczącej stanowiska wierzyciela co do zarzutów zobowiązanego postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić Prezydentowi Miasta I. ze Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta I. wystawił w dniach [...] tytuł wykonawczy o numerze [...] obejmujący zaległości podatkowe P. S.A. z/s w W. w podatku od nieruchomości oraz odsetki za zwłokę i skierował je do organu egzekucyjnego, za który uznał Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. – Ś..

Zobowiązana spółka złożyła do organu egzekucyjnego pismo zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym zarzuciła naruszenie przepisów art. 33 pkt 9 w związku z art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) w związku z przepisami § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209 poz. 2027 ze zm.), poprzez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, a także naruszenie art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niezamieszczenie na tytule wykonawczym pieczęci urzędowej wierzyciela.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wierzyciel – Prezydent Miasta I. zajął stanowisko w sprawie powyższego zarzutu i uznał, że są one nieuzasadnione.

Zażalenie na powyższe postanowienie nie zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., które postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela.

Na powyższe rozstrzygnięcie P. S.A. z siedzibą

w W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uwzględniło powyższą skargę

w całości oraz uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i wyraziło stanowisko wierzyciela, że zgłoszony zarzut prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. – Ś., który nie jest właściwym organem egzekucyjnym i zarzut braku w tytule wykonawczym pieczęci urzędowej wierzyciela, zasługują na uwzględnienie.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Prezydenta Miasta I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uprawniony do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi.

Podkreślić należy, iż struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej.

Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie to nie może więc zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji (por.T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz, Lexis Nexis Warszawa 2005, str.212).

W świetle poczynionych uwag uznać należy, iż organy administracji nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych pomiędzy organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Postępowanie przed sądem administracyjnym może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał skargę za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy.