Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2455/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] października 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] maja 2009 r. nr [...], która została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2008 r. T. W., dalej skarżący, wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej: ARiMR, z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej, uzasadniając to rozpoczęciem przez zainteresowanego działalności rolniczej wcześniej niż na 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Stwierdził, że skarżący jest od [...] marca 1996 r., czyli od śmierci ojca, właścicielem minimum 1 ha użytków rolnych. Istnieje wprawdzie możliwość zastosowania okresu odliczeniowego stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200 poz. 1443 ze zm.), dalej: rozporządzenie MRiRW, do czasu ukończenia przez skarżącego technikum, czyli do dnia [...] maja 2006 r., ale to nie zmienia sytuacji, w zakresie daty rozpoczęcia działalności rolniczej. Oznacza to zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW, że skarżący nie spełnia podstawowego kryterium dostępu do pomocy.

W odwołaniu T. W. stwierdził, że do dnia sporządzenia aktu notarialnego, na podstawie którego jego matka i siostra dokonały na jego rzecz darowizny udziałów we współwłasności nieruchomości spadkowych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, nie prowadził gospodarstwa rolnego, gdyż gospodarstwem władała i zarządzała jego matka. Stwierdził, że rozpoczął prowadzenie gospodarstwa rolnego z dniem wpisu do rejestru gruntów, nie wcześniej jednak, niż z datą sporządzenia aktu notarialnego.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy stwierdził, że dla wskazania daty wejścia po raz pierwszy w posiadanie nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 1 ha znaczenie ma zastosowanie art. 925 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Wskazał również, że z uwagi na fakt, iż skarżący uczęszczał do szkoły, co uprawnia do skorzystania z wyłączeń dotyczących okresów nauki, określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia MRiRW, za datę rozpoczęcia działalności rolniczej należy uznać dzień ukończenia nauki - czyli [...] maja 2006 r., a dopuszczalny dwunastomiesięczny termin prowadzenia działalności rolniczej w przypadku skarżącego upłynął w dniu [...] maja 2007 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2009 r., nr [...]. Podkreślił, że sam fakt stania się spadkobiercą nie uczynił go posiadaczem gospodarstwa rolnego, gdyż gospodarstwem zarządzała matka, co było zrozumiałe, gdyż w chwili śmierci ojca miał [...] lat. Wskazał, że rolnikiem stał się w 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1712/09, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] maja 2009 r., nr [...].

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji podkreślił, iż art. 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MRiRW posługuje się pojęciem "posiadania" a nie "własności". Według przeważającej opinii doktryny posiadanie jest stanem faktycznym, na który składają się dwa elementy, to jest faktyczna władza (corpus possessionis) i wola wykonywania tego władztwa dla siebie (animus rem sibi habendi). W związku z powyższym nie można mówić o posiadaniu bez podstawowego jego elementu określonego jako "corpus", to jest bez faktycznego władania rzeczą, a sama wola władania rzeczą jako właściciel (animus) do istnienia posiadania nie jest wystarczająca.

Biorąc pod uwagę treść decyzji, w której utożsamia się nabycie w drodze dziedziczenia udziału we współwłasności gospodarstwa rolnego z jego faktycznym posiadaniem, Sąd stwierdził, iż jest to stanowisko wadliwe. Z treści przepisów art. 924 k.c. i art. 925 k.c. wynika, że spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, a więc z chwilą śmierci spadkodawcy. Oznacza to, że z chwilą otwarcia spadku należące do spadkodawcy określone prawa i obowiązki majątkowe o charakterze cywilno-prawnym zmieniają swój charakter i stają się spadkiem, a więc pewną wyodrębnioną masą majątkową, poddaną reżimowi przepisów prawa spadkowego. Według Sądu I instancji nabycie to nie ma charakteru definitywnego. Spadkobierca może spadek odrzucić, może być uznany za niegodnego dziedziczenia, może umrzeć przed upływem terminu do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Dopiero prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku stwarza domniemanie, że osoba wymieniona w jego treści jest rzeczywiście spadkobiercą, któremu przysługuje określony w tym postanowieniu udział w masie spadkowej. Sąd uznał, że samo legitymowanie się prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku nie oznacza, że współspadkobierca jest posiadaczem faktycznym nabytego udziału we współwłasności.

W sytuacji więc, w której zostaje ustalone, że wnioskodawca ubiegający się o przyznanie pomocy jest współspadkobiercą w spadku, który obejmuje także udział w gospodarstwie rolnym, koniecznym staje się przeprowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia, czy wymieniony wyżej wnioskodawca władał gospodarstwem rolnym wchodzącym w skład spadku, a w szczególności czy miał wyodrębniony fizycznie obszar gruntu (o powierzchni przekraczającej 1 ha) i prowadził na nim działalność rolniczą, o jakiej mowa w § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a ww. rozporządzenia. Samo bowiem dziedziczenie udziału w gospodarstwie rolnym potwierdzone prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku nie oznacza, ani posiadania tego udziału w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ani prowadzenia działalności rolniczej, o jakiej mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu.

Zdaniem Sądu, skarżący spełnia przesłanki z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r., tzn. po raz pierwszy wszedł w posiadanie nieruchomości o powierzchni użytków rolnych nie wcześniej niż na 12 miesięcy przed złożeniem wniosku o przyznanie środków unijnych. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Urzędu Gminy Ś. stwierdzające, że matka skarżącego w 2008 r. była podatnikiem podatku rolnego, a także decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. adresowana do matki skarżącego w sprawie wymiaru podatku rolnego. Sąd I instancji wskazał także, że gdyby skarżący był posiadaczem gospodarstwa rolnego na dzień [...] lutego 2008 r., to właśnie on byłby adresatem decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, w którym przewidziane zostało, że jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym.

Również z aktu notarialnego umowy darowizny z dnia [...] października 2008 r. sporządzonej w kancelarii notarialnej w P., Nr rep. [...] wynika, iż z dniem jej zawarcia obdarowany rozpocznie działalność rolniczą po raz pierwszy. Sąd zauważył, że skarżący zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przedstawił dokumenty przemawiające za jego stanowiskiem.

Powyższy wyrok, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z art. 336 Kodeksu cywilnego. Naruszenie wskazanych przepisów polegało na błędnej wykładni § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Błędna wykładnia polegała na uznaniu, iż mając na uwadze art. 336 Kodeksu cywilnego określającego posiadanie, chwila nabycia spadku nie wyznacza rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej, zaś organ powinien ustalić, czy na odziedziczonym obszarze gruntu skarżący władał gospodarstwem rolnym wchodzącym w skład w spadku, w szczególności czy miał wyodrębniony fizycznie obszar gruntu;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów - poprzez błędne przyjęcie, że przedstawione dokumenty - decyzja w sprawie wymiaru podatku rolnego z dnia [...] lutego 2008r. adresowana do matki skarżącego, zaświadczenie stwierdzające, że matka skarżącego w 2008 r. była podatnikiem podatku rolnego oraz; akt notarialny umowy darowizny zawierający oświadczenie o rozpoczęciu po raz pierwszy działalności rolniczej, to dokumenty potwierdzające stanowisko skarżącego o rozpoczęciu prowadzenia działalności rolniczej w dniu [...] października 2008 r.

W uzasadnieniu Prezes Agencji wskazał, że w świetle § 7 ust. 3 pkt 1 przywołanego rozporządzenia, bez znaczenia jest, czy skarżący będący właścicielem gospodarstwa rolnego faktycznie nim władał, czy też nie. Treść, a przede wszystkim istota ww. przepisu zwalnia organ z badania tego stanu rzeczy. Zaistnienie jednego ze zdarzeń, jeszcze przed niekoniecznie weryfikowalnym w sposób pewny stanem posiadania użytków rolnych, ustanawia bezwzględne domniemanie, iż strona rozpoczęła z chwilą tego zdarzenia prowadzenie działalności rolniczej. Albowiem gdyby ciążył na organie obowiązek ustalenia w sposób pewny, tj. zgodny ze stanem faktycznym, chwilę "wejścia w posiadanie użytków rolnych" - których co do zasady wnioskodawca jest już właścicielem - to § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia byłby przepisem martwym, który nie miałby nigdy zastosowania.

Ponadto podniósł, że dla potrzeb opodatkowania podatkiem rolnym nie przeprowadza się sprawdzenia, mającego na celu ustalenie rzeczywistego posiadania. Albowiem zgodnie z art. 6a ust. 5 ustawy podatku rolnym, osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 6267/10, oddalił skargę kasacyjną Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Następnie Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] maja 2009 r., nr [...], o odmowie przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". W uzasadnieniu ww. decyzji organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż T. W. w dniu [...] marca 1996 r. stał się współposiadaczem w [...] części gospodarstwa rolnego. (Akt not. Rep. [...] z dnia [...] października 2008 r.). Udział ten, skarżący nabył z chwilą otwarcia spadku w związku ze śmiercią G. W., ojca skarżącego. W dniu [...] maja 2006 r. skarżący zakończył naukę w systemie dziennym w T. w G.

Prezes ARiMR wyjaśnił, że w związku z brakiem możliwości poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych, organ odwoławczy przyjął twierdzenie skarżącego, i za datę rozpoczęcia przez Niego prowadzenia dzielności rolniczej uznał dzień [...] października 2008 r.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia "dopuszcza się przyznanie pomocy osobie fizycznej, która przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy rozpoczęła prowadzenie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym nabytym:

w drodze spadku, lub

w drodze darowizny przed ukończeniem 18 roku życia, lub

w drodze darowizny po ukończeniu 18 roku życia w trakcie nauki:

w systemie dziennym w szkole ponadgimnazjalnej, z wyłączeniem zasadniczej szkoły zawodowej i trzyletniej szkoły specjalnej, lub

w systemie dziennym w dotychczasowej szkole ponadpodstawowej, z wyłączeniem szkoły zasadniczej, lub

na uczelni - wyłącznie w trakcie stacjonarnych studiów pierwszego i drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich

- pod warunkiem, że nie miała przerw w nauce, a w przypadku kontynuowania nauki na uczelni - podjęcie nauki nastąpiło w roku uzyskania świadectwa dojrzałości lub świadectwa maturalnego, przy czym nauka trwała nie dłużej niż do 26 roku życia."

Z powyższego wynika, iż pomoc finansową mogą uzyskać wyłącznie ci beneficjenci, którzy nabyli gospodarstwo rolne w drodze spadku, w drodze darowizny przed ukończeniem 18-ego roku życiu lub w drodze darowizny po ukończeniu 18-ego roku życia w trakcie nauki.

Biorąc pod uwagę brzmienie § 26a ust. 1 rozporządzenia, mającego zastosowanie do wniosków złożonych do dnia 30 czerwca 2008 r., organ stwierdził, iż strona otrzyma pomoc finansową w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", jeżeli od dnia rozpoczęcia przez Nią prowadzenia działalności rolniczej do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie upłynęło więcej niż 14 miesięcy, a zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej do dnia wydania decyzji przyznającej pomoc nie upłynęło więcej niż 18 miesięcy. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" określone w § 7 ust. 2 rozporządzenia, w związku z czym nie można przyznać skarżącemu pomocy.

W związku z tym, zdaniem Prezesa ARiMR, odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Według art. 145 § 1 pkt. 2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stanowi: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Inaczej mówiąc chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (tak: J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 1998 r. str. 813). Innymi słowy decyzja taka została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Zatem cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Taka zaś sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Jak wynika z treści sentencji zaskarżonej decyzji utrzymuje ona w mocy decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] maja 2009 r., nr [...].Tymczasem decyzja ta została już wcześniej uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt V SA/wa 1712/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 6267/10, oddalił skargę kasacyjną Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniesioną od ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zatem organ orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji wyeliminowanej już wcześniej z obrotu prawnego przez prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego.

Jak już wspomniano cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu.

Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Tak zaś jest w niniejszej sprawie.

Podstawą rozstrzygnięcia przywołaną przez organ odwoławczy był art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Artykuł 138 § k.p.a. stanowi w § 1, że organ odwoławczy wydaje decyzję w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze;

zaś w § 2, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Jak już wyżej wspomniano decyzja organu dotyczy wyeliminowanej już wcześniej z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z [...] maja 2009 r., nr [...].

Zatem w przedmiotowym wypadku zachodzi rażące naruszenie prawa, albowiem treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ zaistniały przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 tej ustawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią zalecenia wynikające z rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazanych w wyroku z dnia 12 lutego 200 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku dnia 9 czerwca 2011 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organy zobowiązane są do zrealizowania zaleceń sądów, a ponadto są związane wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie oraz oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniach sądów.