Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1199/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 65 par 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. G. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 24 maja 2013 r. obciążające P. G. Sp. z o.o. w K. (skarżąca) kosztami badania sprawdzającego w wysokości 900 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie organu odwoławczego strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornych kosztów badania, a ponieważ skarżąca prowadzi kilkanaście analogicznych postępowań, to oznaczałoby to znaczną stratę finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4).

Podkreślić należy, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że

w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała konkretnie, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem uzasadniony w odniesieniu do jej sytuacji finansowej i poparty żadnymi dowodami. Podano jedynie, że zapłata kosztów doprowadzi do znacznej straty finansowej.

Podnieść należy, że skarżąca nie wykazała braku możliwości uregulowania zaległości oraz nie przedstawiła dowodów w tym zakresie. Podkreślić należy, że samo stwierdzenie o stracie finansowej nie spełnia przesłanki wystąpienia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zatem Sąd nie może przyjąć, że zaszły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.