Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 660/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 153,  art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt 5,  art. 52,  art. 53
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Burmistrz "[...]" ustalił na rzecz Spółki A w "[...]" warunki zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, zlokalizowanej na działkach nr "[...]" i nr "[...]", obręb "[...]", gm. "[...]".

W odwołaniu od tej decyzji J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w związku z naruszeniem:

- art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia M. K. o toczącym się postępowaniu, o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się o dowodach zgromadzonych w sprawie, zakończeniu postępowania, brak doręczenia jej powyższej decyzji, a tym samym rażące naruszenie jej praw, jako strony do uczestnictwa w tym postępowaniu;

- art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: o p.z.p.) poprzez brak pisemnego zawiadomienia odwołującego się o zakończeniu niniejszego postępowania;

- art. 50 o p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego;

- art. 53 ust. 4 pkt 2 o p.z.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków;

- art. 54 pkt 2 b i d poprzez wadliwe, nierzetelne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony zabytków oraz wymagań dotyczących ochrony osób trzecich;

- art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

W toku postępowania odwoławczego, postanowieniem z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze odroczyło rozpatrzenie sprawy na termin z urzędu i wyznaczyło M. i J. K. siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazało m.in., że wprawdzie odwołanie podpisał wyłącznie J. K., ale reprezentuje on również interesy swojej małżonki. Stwierdziło również, że odstąpiło od żądania pełnomocnictwa w tym zakresie na zasadzie art. 33 § 4 k.p.a., przy czym poinformowało, że gdyby wolą M. K. nie było złożenie odwołania, to winna poinformować o tym Kolegium.

Następnie, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania M. i J. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniosło, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 o p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Budowa sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych mieści się w pojęciu "inwestycja celu publicznego", bowiem jest to realizacja jednego z celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wyjaśniono, że celami publicznymi są (m.in.) zgodnie z pkt 3 art. 6 tej ustawy budowa i utrzymanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. W oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, czy funkcjonalnym. Inwestycją tego typu będzie każde działanie, również o zasięgu lokalnym, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny. Nie ma też znaczenia zaangażowanie środków publicznych - inwestycja może być realizowana nawet w całości ze środków prywatnych, o ile tylko realizuje cele zawarte w zamkniętym katalogu przepisów art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że sieć wodociągowa rozdzielcza wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych spełnia te warunki. Jest to bowiem niewątpliwie urządzenie służące do zaopatrywania ludności w wodę. Kolegium uznało, że zakres planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza się tylko do "wykonania indywidualnego przyłącza". Nadto, organ zawiadomił na piśmie inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na których ma być lokalizowana inwestycja o wszczęciu postępowania, umożliwił też realizację tym podmiotom uprawnienia procesowego, wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, Kolegium przyznało rację odwołującym się, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja w przypadku małżonków kierowane były wspólnie do obojga jednym listem (oboje jako małżeństwo są współwłaścicielami części "[...]" nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]"). Jednakże takie doręczanie pism procesowych (w sytuacji wspólnego zamieszkiwania małżonków) nie stanowi podstawy do uznania, że drugi z małżonków został pominięty jako strona postępowania. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wyjaśniono, że zgodnie z treścią tego przepisu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do czasu wydania przepisów na podstawie art. 60 tej ustawy (nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od daty jej wejścia w życie tj. od dnia 15.11.2008 r.) zastosowanie mają (w tym zakresie) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Podano, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione ani w § 2 ani w § 3 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów - więc nie ma podstaw do uznania, że jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym zakresie toczyło się zresztą odrębne postępowanie zakończone decyzją umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody). Również zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o p.z.p. (nieuzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków) mógłby być uwzględniony w stosunku do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Z treści decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż okoliczność ta była oceniana (odwołujący się nie wskazali na jakiekolwiek konkretne uwarunkowania, z których wywodzą ów zarzut). Reasumując, Kolegium uznało, że postępowanie zostało przeprowadzone poprawnie, a wydana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i spełnia wymogi wymienione wart. 54 ustawy o p.z.p.

W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i J. K. powtórzyli zarzuty powołane w odwołaniu, dodatkowo podnosząc naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Wskazali m.in., iż wszelkie pisma organu w sprawie były adresowane łącznie dla J. i M. K., a ponadto były doręczane w jednym egzemplarzu. W tej sytuacji nie sposób uznać, iż organ w sposób dopuszczalny prawnie i zarazem skuteczny doręczał pisma stronom postępowania. Stroną postępowania nie są bowiem małżonkowie, lecz dwie osoby fizyczne, a fakt ich pozostawania w związku małżeńskim nie zmienia ich statusu formalnego w postępowaniu. Zasada ogólna czynnego udziału strony w postępowaniu wymaga kierowania do niej wszystkich wezwań, zawiadomień zapewniających udział w czynnościach postępowania oraz powiadamiania jej o treści dokumentów lub o fakcie ich złożenia w toku postępowania. Pisma kierowane do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Strona jest wtedy podmiotem, w stosunku do którego dokonywana jest czynność doręczenia. Podnieśli, iż Kolegium nie odniosło się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu niedoręczenia przez organ pierwszej instancji skarżącym pisemnego zawiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Poza tym podtrzymali stanowisko, iż sieć wodociągowa rozdzielcza wraz z przyłączami realizowana jest w interesie indywidualnego odbiorcy, nie posiadając tym samym waloru publicznego. Stwierdzili, że taki przymiot posiada jedynie główna sieć wodociągowa, z której może korzystać ogół mieszkańców społeczności lokalnej. Postępowanie niniejsze ograniczone jest natomiast, ich zdaniem, do mieszkańców - współwłaścicieli tylko jednej nieruchomości, tj. dz. "[...]" w "[...]". Podnieśli, iż analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku sieci energetycznych, gdzie wykonanie przyłącza energetycznego na rzecz indywidualnego odbiorcy nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Taki charakter posiada jedynie wykonanie głównych urządzeń do przesyłu energii elektrycznej, co następuje w interesie wszystkich mieszkańców danego terenu. Dodali, iż przedmiotowa inwestycja narusza także ich interes oraz stanowi bardzo istotne zagrożenie dla środowiska, albowiem jej realizacja, bez należytego uregulowania kwestii odprowadzania ścieków będzie skutkować spływem zanieczyszczeń na ich grunt, a także będzie znacznie zanieczyszczać wody gruntowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]". W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono m.in., że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 § 4 k.p.a. wobec braku przesłanek do jego zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy oraz z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało rozpatrzeniem odwołania M. K., mimo braku podstaw do uznania, iż rzeczywiście takowe wniosła. Podniesiono, iż w odwołaniu wskazano, że jego nadawcami są oboje małżonkowie, ale pismo ostatecznie podpisał jedynie J. K. W takiej sytuacji koniecznym było wezwać M. K. na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia tego braku formalnego, poprzez podpisanie pisma, co umożliwiłoby dopiero rozpatrzenie jej odwołania. Dodatkowo Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały zgodnie z powołanymi w nich przepisami prawa materialnego i są prawnie uzasadnione.

Następnie, decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 i art. 54 o p.z.p., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09, po rozpatrzeniu odwołania J. K. i M. K., działającej przez pełnomocnika – J. K., od decyzji Burmistrza "[...]" nr "[...]" z dnia "[...]", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, iż na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Kolegium wiąże ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 8 grudnia 2009 r. Jako jedyną podstawę uchylenia decyzji Kolegium, Sąd wskazał błędne stanowisko organu odwoławczego, co do możliwości przyjęcia działania J. K. (również za M. K.) w trybie art. 33 § 4 k.p.a. W tym stanie rzeczy Kolegium wezwało M. K. do usunięcia braków formalnych odwołania, w wyniku czego M. K. udzieliła pełnomocnictwa do wniesienia odwołania J. K. W wykonaniu wyroku Sądu, Kolegium usunęło również wszelkie wątpliwości, co do udzielenia pełnomocnictwa J. K. przez jego żonę M. K. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł J. K. oraz M. K., działająca przez pełnomocnika (J. K.). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Kolegium w całości przytoczyło dotyczącą tej kwestii argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]".

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i J. K. żądając jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zakwestionowanemu orzeczeniu Kolegium zarzucili naruszenie: art. 50 o p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego; art. 53 ust. 4 pkt 2 o p.z.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków; art. 54 pkt 2 b i d poprzez wadliwe, nierzetelne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony zabytków oraz wymagań dotyczących ochrony osób trzecich; art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu do wszystkich zarzutów odwołania. W uzasadnieniu skargi przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w skardze na decyzję Kolegium z dnia "[...]".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Twierdzenie powyższe pozostaje również aktualne w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie.

Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że ponownie rozpoznając sprawę organ w całości zrealizował wskazania sądu w zakresie ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego sprawy. W wykonaniu wyroku Sądu Kolegium usunęło wszelkie wątpliwości, co do udzielenia pełnomocnictwa J. K. przez jego żonę M. K. Stwierdzono, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł J. K. oraz M. K., działająca przez pełnomocnika (J. K.).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego zauważyć należy, że w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały zgodnie z powołanymi w nich przepisami prawa materialnego i są prawnie uzasadnione. Sąd wskazał, iż przedsięwzięcie objęte decyzją Burmistrza "[...]"z dnia "[...]" stanowi inwestycję celu publicznego. Kolegium prawidłowo zatem ustaliło, iż stanowi ono realizację celu publicznego określonego w art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż dotyczy budowy i utrzymania urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Tym samym inwestycja ta, jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o p.z.p. Dlatego też za prawidłową uznać należy kwalifikację wniosku inwestora do trybu postępowania uregulowanego w art. 50 - 58 tej ustawy. Zgodzić trzeba się też z organem, iż zakres planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza się tylko do wykonania indywidualnego przyłącza, jak to podnoszą skarżący, gdyż inwestycja dotyczy realizacji sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, a więc zakłada budowę wodociągu (przebiegającego częściowo przez działkę nr "[...]", stanowiącą drogę powiatową), który następnie umożliwi dostarczenie bieżącej wody, poprzez przyłącza indywidualne, do trzech budynków wielorodzinnych, położonych na działce nr "[...]".

Podnieść należy, iż zgodnie z przepisami o p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego (art. 50 tej ustawy). Zgodnie z regulacją art. 52 ust. 1 ustawy decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego - inwestora. Organ jest związany wnioskiem i musi go rozpatrzyć według zasad określonych w art. 53 omawianej ustawy. W myśl ust. 3 pkt 1 i 2 tego artykułu właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przepisy te uwypuklają rolę, jaką odgrywają decyzje wydawane w razie braku planu miejscowego. Polega ona na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W konsekwencji organ powinien zbadać ustawodawstwo w zakresie materialnego prawa administracyjnego po to, aby ustalić unormowania obejmujące obszar planowanej inwestycji oraz unormowania dotyczące charakteru samej inwestycji, ze względu na jej typ (tak: Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Komentarz, wyd. 2 C.H. Beck, str. 422-423). Oznacza to, że określenie warunków i zasad zagospodarowania, w tym zabudowy przedmiotowego terenu w drodze decyzji jest uzależnione od uprzedniego stwierdzenia przez właściwy organ, czy realizacja wnioskowanego zamierzenia budowlanego na danym terenie nie naruszy żadnego z przepisów powszechnie obowiązujących. Stosownie bowiem do art. 56 niniejszej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu organy orzekające uczyniły zadość wskazanym wymogom. Wyjaśniono mianowicie, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym na obszar Natura 2000. Planowana inwestycja nie znajduje się też na terenie objętym formami ochrony przyrody wymienionymi w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Organy ustaliły również, że do wnioskowanej inwestycji nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) Wskazano wyraźnie, że teren objęty decyzją nie jest wpisany do rejestru zabytków. Jeżeli skarżący mają w tym względzie odmienne zdanie, to powinni wykazać z czego konkretnie wywodzą istnienie w przedmiotowej sprawie obowiązku przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Poza tym w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ pierwszej instancji określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, adekwatne do rodzaju planowanego przedsięwzięcia. Wyjaśniono również skarżącym, iż podnoszona przez nich kwestia ścieków, nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu i tym samym uzasadniać odmowy uwzględnienia wniosku. Żaden przepis prawa nie uzależnia bowiem budowy wodociągu od istnienia urządzeń kanalizacyjnych.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające uchylenie zakwestionowanej decyzji Kolegium z dnia "[...]". Przedstawiane przez skarżących zarzuty stanowią bowiem jedynie próbę polemiki z wcześniej poczynionymi ustaleniami, a w szczególności próbę wzruszenia zapadłego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.