Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 292/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Julia Szczygielska i po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

C. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia [...]Nr [...]w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu nr 20 w miejscowości B., gm.L..

Jednocześnie w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ów wniosek uzasadnił tym, że wykonanie decyzji spowoduje, iż stanie się osobą bezdomną, ponieważ zamieszkiwanie w Legnicy ma charakter czasowy i jest uzależnione od dobrej woli Jego małżonki, a z którą od dłuższego czasu pozostaje w konflikcie.

W wykonaniu zarządzenia Sądu, skarżący w piśmie z dnia 14 maja 2014r. uzupełniając argumentację przedmiotowego wniosku, dodatkowo podniósł, że ów wniosek uzasadniony jest także zachowaniem K. B. – wpisanej jako jedynej właścicielki do K.W., gdy zaś przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie o dokonanie sprostowania wpisu do K.W. Postępowanie to ma na celu uwzględnienie wpisów w K.W. z rzeczywistym stanem prawnym, zgodnie z którym skarżący jest współwłaścicielem zamieszkiwanej nieruchomości, a z której to w/w usiłuje Go wymeldować .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zauważyć należy, że rozstrzygając na podstawie cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Powołana na wstępie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymienia w tym przepisie dwie przesłanki stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego, a mianowicie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. Lex 281811) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zauważyć należy, że trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia jednak wymaga, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej.

W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem. Zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Podkreślić należy, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Wskazać w tym miejscu należy, że rejestracyjny charakter meldunku zaakcentował Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, OTK ZU A 2002/3/34), wskazując, że przedmiotem rejestru jest jedynie przebywanie, a nie uprawnienie do lokalu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu, zaś sprawy meldunkowe, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania.

W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku nie zostały wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniające zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczące konfliktu między stronami związanego z prawem własności do przedmiotowej nieruchomości , nie stanowią przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd wziął także pod uwagę, że decyzje dotyczące meldunków nie określają wobec ich adresatów uprawnień ani obowiązków, w tym w szczególności nie powodują żadnych zmian w zakresie praw własnościowych do lokalu. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, są to akty, których celem jest potwierdzenie stanu faktycznego w zakresie dotyczącym przebywania lub nieprzebywania danej osoby pod wskazanym adresem.

Jeżeli skarżący posiada jakiekolwiek prawa do spornego lokalu (nieruchomości), nie zostanie ich pozbawiony na skutek wykonania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera argumentacji uprawdopodobniającej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazujących, że wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.