Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2325/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu, jako niedopuszczalny z mocy ustawy
Powołane przepisy: article: art. 86; art. 87; art. 88; art. 85; art. 243 par 1;
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca – B. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd wyrokiem z 4 listopada 2014 r. oddalił (k. 114 akt).

Od powyższego wyroku z zachowaniem trybu, terminu oraz wymogu adwokacko-radcowskiego skarżąca złożyła skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej (k. 170 i 173 akt). Nadto skarżąca wniosła także o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku (k. 137 akt).

Sąd postanowieniem z 2 czerwca 2015 r. ostatecznie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej (k. 194 akt).

W związku z powyższym skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej (k. 203 akt), którego nie uiściła (verte k. 208 akt), wobec czego postanowieniem z 7 stycznia 2016 r. skarga kasacyjna została odrzucona (k. 210 akt).

Na postanowienie z 7 stycznia 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie (k. 218 akt), które 19 kwietnia 2016 r. (k. 236 akt) zostało odrzucone, gdyż przy jego sporządzaniu nie zachowano wymogu adwokacko-radcowskiego. Wraz z owym zażaleniem skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy, które po nadesłaniu wymaganego formularza zostało określone jako zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (k. 261 akt).

Zarządzeniem Starszego referendarza sądowego skarżąca została wezwana do nadesłania w terminie 14 dni m.in. wyciągów z posiadanych rachunków bankowych.

Postanowieniem z 14 września 2016 r. (k. 273 akt) Starszy referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu podał, że skarżąca nie nadesławszy żądanych przez niego wyciągów z posiadanych rachunków bankowych udaremniła możliwość ustalenia czy wypełnia przesłanki z art.246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a tym samym uniemożliwiła zadość uczynienie jej żądaniu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z zachowaniem terminu skarżąca sprzeciwiła się wskazując, że wprawdzie odebrała wezwanie do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, ale nie miała przy tym wiedzy, że obowiązek ich przedstawienia miał charakter bezwzględny stąd nie mogła tych wyciągów przedstawić w zakreślonym terminie.

Wraz z sprzeciwem skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, ponieważ dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest więc żądanie przywrócenia terminu w sytuacji, gdy terminowi, o przywrócenie którego się wnosi, nie uchybiono.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że powyższa przesłanka nie zaszła, tj. skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim można wystąpić z takim wnioskiem. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że skarżąca ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdym momencie postępowania sądowoadministracyjnego.

Niemożliwe jest zatem przyjęcie przez Sąd do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponieważ takiego terminu w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma. Wniosek ów jest z tego powodu niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Dotyczy on bowiem przywrócenia terminu, któremu skarżąca nie uchybiła, gdyż nie mogła tego uczynić.

Jednocześnie, gdyby przyjąć, że ów wniosek – z uwagi na jego uzasadnienie, dotyczy jednak przywrócenia terminu do nadesłania żądanych przez Starszego referendarza sądowego dokumentów (wyciągów z rachunków bankowych), to on także podlegałby odrzuceniu jako niedopuszczalny, gdyż termin 14 dni jaki referendarz wskazał w swoim lipcowym wezwaniu nie jest terminem ustawowym. Poza tym dokumenty, których żądał ów referendarz, nie stanowiły braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jedynie miały na celu zobrazowanie kondycji finansowej skarżącej i umożliwienie merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.