Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1322/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 września 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 471/14 w sprawie ze skargi J. S. i J. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. O. pozwolenia na budowę. Równocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd do czasu rozpoznania skargi.

W piśmie z 19 września 2014 r. pełnomocnik J. S. poparł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika z faktu, że podjęcie jej realizacji narazi zajmujących mieszkańców nieruchomości będących jej współwłaścicielami na znaczne i niepowetowane szkody, skoro projekt budowlany poddany decyzji w sprawie oraz zakres przebudowy przewiduje rozbiórkę budynku do fundamentu, nie uwzględniając słusznego interesu i potrzeb mieszkaniowych skarżącego, wręcz pozbawiając współwłaścicieli godziwych, bezpiecznych warunków mieszkania".

Postanowieniem z 23 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 471/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, między innymi, że z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynikają dwie przesłanki, podlegające weryfikacji sądu, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) powinno więc wskazywać konkretne zdarzenia i okoliczności świadczące o możliwości wyrządzenia skarżącemu określonej, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie wskazał bowiem żadnych okoliczności umożliwiających ocenę zasadności tego wniosku. Sąd również nie dopatrzył się takich okoliczności w aktach sprawy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu, wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Na tym etapie sprawy, sąd nie bada zasadności skargi, lecz jedynie zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jak stanowi art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji sąd nie bada zasadności skargi, lecz jedynie zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest bowiem zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Innymi słowy, nawet oczywista zasadność skargi nie prowadzi sama w sobie do obowiązku wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże, tożsamość argumentacji mającej przemawiać za zasadnością wniosku z argumentacją mającą przemawiać za zasadnością skargi nie oznacza automatycznie, że wniosek umotywowany jest samą tylko zasadnością skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnie więc przyjął, że uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadność skargi. Jak wynika z akt sprawy, wniosek ten uzasadniony jest oceną, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi mieszkańców nieruchomości, będących jej współwłaścicielami, na znaczne i niepowetowane szkody, skoro projekt budowlany przewiduje rozbiórkę budynku do fundamentu, co pozbawi współwłaścicieli godziwych i bezpiecznych warunków mieszkania.

Z tego powodu zaskarżone postanowienie należy uchylić.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że – mimo częściowo tożsamych argumentów zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w skardze – przy rozpoznaniu skargi Sąd ten nie będzie związany oceną przyjętą w postanowieniu wydanym po rozpoznaniu wniosku.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.