Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 10/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
*Zarządzono zwrot wpisu
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi E D na bezczynność P W I S we W w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...], nadanym w urzędzie pocztowym w dniu

[...], E D wniósł skargę na bezczynność P W I S we W w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Zarządzeniem z dnia [...] wezwano organ do złożenia oświadczenia, czy w niniejszej sprawie toczyło się postępowanie przed G I S – w wyniku zażalenia złożonego przez skarżącego. W odpowiedzi na to wezwanie organ oświadczył, że takie postępowanie nie toczyło się. Ponadto zarządzeniem z dnia [...]. wezwano skarżącego, by wykazał, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, złożył w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia oraz w przypadku wniesienia takiego zażalenia, wezwano skarżącego do przedstawienia przedmiotowego zażalenia wraz z dowodem doręczenia go organowi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że wniósł zażalenie na bezczynność organu do G I S, na potwierdzenie czego dołączył odpis tego zażalenia wraz z dowodem nadania go w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany

w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Podkreślić w tym kontekście należy, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.).

W niniejszej sprawie skarżący – w odpowiedzi na wezwanie Sądu – podał,

że złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z dołączonego dowodu nadania tego zażalenia wynika jednak, że zostało ono wniesione dopiero

w dniu [...], a więc już po złożeniu skargi do Sądu – skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...]. W momencie zatem składania skargi, skarżący nie wyczerpał administracyjnego toku instancji, skarga mogła być bowiem skutecznie złożona dopiero po wniesieniu zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.

Skoro zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, nie spełniając jednego z niezbędnych warunków skutecznego wniesienia skargi, skarga – jako przedwczesna – podlegała odrzuceniu, na podstawie powołanego już wcześniej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I postanowienia). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak

w sentencji.