Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1044/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1044/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. określającą A. D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w kwocie 54.523,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W toku kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości w zarówno w zakresie ewidencjonowania przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów mające wpływ na określenie dochodu spółki cywilnej "A" T. P., A. D. za rok 2009 oraz dochodu i zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok.

W zakresie przychodów stwierdzono:

• nie ujęcie w księgach przychodów na łączna kwotę 35.751,00 zł (wynikających ze wskazanych 8 faktur VAT), a tym samym nie ujawnienie tych przychodów do opodatkowania

• nie zaawiedencjonowanie przychodu wynikającego z faktury VAT wystawionej na rzecz "B" Sp. z o.o. z siedzibą w W, dokumentującej montaż dźwigu na kwotę netto 5.408,00 zł.

• błędne zaewidencjonowanie faktury VAT z dnia [...] r . wystawionej dla "B" Sp. z o.o na kwotę netto 4.000,00 zł dotyczącej sprzedaży usługi zabezpieczenia dwóch kabin dźwigowych płytą OSB.

Łącznie zaniżono przychody z działalności spółki na kwotę 44.759,00 zł

Wskazano, że powyższym naruszone zostały przepisy art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U z 2010 Nr 51 poz. 307 ze zm.).

W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Skarbowego określił przychód spółki w wysokości 1.633.349,03 zł oraz przychód w części przypadającej na skarżącego w wysokości 816.674,52 zł.

Stwierdzono również zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na skutek uwzględnienia w kosztach działalności spółki wydatków niestanowiących, zdaniem organów, kosztów uzyskania przychodów (w świetle art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) tj:

• wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę D K. C. oraz "C" E. K. związanymi z zakupem usług gastronomicznych na łączna kwotę 46.458,00 zł,

• wydatków na zakupy benzyny bezołowiowej do samochodu o nr rejestracyjnym ż...ś oraz oleju napędowego do samochodu o nr rejestracyjnym [...] łączna kwotę 747,32 zł,

• wydatków na zakupu usługi montażu dźwigu osobowego MONO Space na kwotę netto 6.300,00 zł,

• wydatków na łączną kwotę 132.400,00 zł - wynikającą z faktur VAT wystawionych przez firmę "E" M. P. w C. na oklejanie samochodów i zakup innych usług marketingowych,

• wydatków na szkolenie okresowe 23 pracowników z zakresu BHP,

• wydatków związany z usługą hotelową na kwotę 704,99 zł świadczoną przez Hotel "F" w C.,

• wydatków związanych z jednorazową amortyzacją środka trwałego (pojazdu typu quad i zakupem pokrowca do niego,

• wydatków na zakup golarek Rowenta, suszarek Zelmer, robota Moulinex, maszynki do swetrów, robota Holden, tostera Holden, prostownicy Holden, czajników Holden, gofrownicy Holden, wagi kuchennej Holden,

• wydatków na zakup betonu towarowego wylanego w miejscowości S,

• wydatków na zakup: blachy trapezowej, blachy płaskiej, uszczelek, gąsiora, łapaczy śniegu, rynien, rur spustowych, złączek rynnowych, uchwytów PCV i pozostałych materiałów dachowych, preparatu do szamb, rury drenarskiej, listwy przyściennej, tralek-słupków, tralek, zaślepek drewnianych, kleju Rakol,

• wydatków związanych z remontem i urządzeniem lokalu mieszkalnego w W.

• wydatków o charakterze osobistym,

• wydatków na zakup paliwa na kwotę 216,08 zł - wg faktury VAT wystawionej przez "G" Sp. z o.o.,

• wydatków na zakupu usługi montażu dźwigów wraz z pracami dodatkowymi oraz dokończeniem montażu, wystawioną przez H,

• wydatków na składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w roku 2004 oraz opłatę prolongacyjną związana z tymi składkami w łącznej kwocie 85,00 zł.,

• wydatków na składki na ubezpieczenie społeczne pracowników finansowane przez płatnika na łączna kwotę 27.294,28 zł,

• wydatków na koszty administracyjne związane z wykupem weksla w łącznej kwocie 4.458,44 zł.

Organ I instancji stwierdził także zaniżenie kosztów uzyskania przychodów – na skutek nieuwzględnienia w kosztach działalności spółki wszystkich wydatków, a mianowicie:

• w dokumentacji podatkowej s.c. "A" stwierdzono oryginał faktury VAT z dnia [...] r. wystawionej przez H T. Ś. na kwotę netto 1.290,00 zł, dokumentującej zakup usługi montażu dźwigu osobowego w W. przy ul. P A 255, która nie została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2009.

• w księdze przychodów i rozchodów za rok 2009 nie były ewidencjonowane składki FP i FGSP od wynagrodzeń pracowników za 2009 r.

• w księdze przychodów i rozchodów za rok 2009 nie były ewidencjonowane składki na FP i FGŚP wspólnika – T. P..

• w księdze przychodów i rozchodów za rok 2009 nie były także ewidencjonowane składki skarżącego na FP.

W tym stanie sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zgodnie z art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z póz. zm.) nie uznał w całości za dowód w postępowaniu podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2009.

Powołując się na § 11 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 z póz. zm.) podniesiono, że ustalona w oparciu o zebrany materiał dowodowy wartość przychodu za rok 2009 wynosi 1.633.349.03 zł, zatem różnica stanowi 2,82% łącznego przychodu wynikającego z księgi. Natomiast stwierdzone nieprawidłowości w ewidencjonowaniu pozostałych wydatków wynoszą łącznie 256.355,26 zł, co stanowi 18,40% łącznych wydatków wpisanych do księgi.

Organ I instancji, na podstawie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, odstąpił od określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, bowiem dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. wniesiono odwołanie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., odnosząc się do zarzutów odwołania, koncentrujących się na kwestii dotyczących naruszenia przepisów postępowania podatkowego, uznał je za całkowicie niezasadne. Również wnioski o przesłuchanie wskazanych świadków nie zasługiwały, zdaniem organu, na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności faktyczne ustalone zostały na podstawie dokumentów przedłożonych przez skarżącego w toku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w W., na podstawie innych dokumentów zgromadzonych w toku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej oraz materiałów zgromadzonych w toku innych postępowań prowadzonych wobec osób - kontrahentów Spółki "A", a więc stanowiących dowody w rozumieniu art. 180 i 181 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawa materialnego (art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) organ II instancji, powołując się zebrany materiał dowodowy, szczegółowo wyjaśnił dlaczego jego zdaniem nie można zaliczyć wymienionych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stanął na stanowisku, iż w sytuacji, gdy strona skarżąca nie kwestionuje zgromadzonych dokumentów w sprawie, natomiast wspólnik skarżącego T. P. nie kwestionuje ustaleń w zakresie kwestionowanym przez skarżącego, to zarzuty podniesione w odwołaniu należy traktować jako przejaw niezadowolenie z dokonanego rozstrzygnięcia.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 123 § 1, art. 122 i art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w niniejszej sprawie przeprowadzono wiele dowodów z zeznań świadków, w których skarżący nie miał możliwości uczestniczenia.

Odnosząc się do zeznań byłego wspólnika skarżącego – T. P. podniesiono, że w swoich zeznaniach kierował się złośliwością i niskimi pobudkami ponieważ był on konkubentem teściowej skarżącego, a w sytuacji gdy się pokłócili, wspólnik się wyprowadził, a skarżący go wymeldował.

Reasumując podniesiono, że w trakcie postępowania podatkowego skarżący nie był skutecznie zawiadomiony o licznych czynnościach dowodowych, co w jego opinii, stanowiło naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Według przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie; w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f., jak i mogącego mieć wpływ na ten wynik naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.), zwanej dalej O.p.

Sąd uznaje za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. Materiał dowodowy jest wyczerpujący, spójny i kompletny, co pozwoliło na prawidłową subsumcje stanu faktycznego pod dyspozycje normy prawnej zawartej w art. 22 ust. 1u.p.d.o.f.

Skarżący, jak wynika z treści złożonej skargi, nie kwestionuje na obecnym etapie ustaleń organów w zakresie określenia wysokości przychodów osiągniętych przez niego w 2009 roku. W tym przedmiocie Sąd w całości podziela argumentację organów zawartą w zaskarżonej decyzji, skutkującą uznaniem za prawidłowe określenie wysokości osiągniętych przez skarżącego w 2009 roku przychodów.

Spór pomiędzy podatnikiem, a organami podatkowymi dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu decyzji obu instancji. Zasadniczo stanowisko organów zasadza się na stwierdzeniu, że opisane wydatki nie są związane z uzyskaniem przychodu i jako takie nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Zagadnienie kosztów uzyskania przychodów normuje art. 22 ust. 1 zd. pierwsze i art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f Stosownie do tych przepisów, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Pojęcie kosztów uzyskania przychodów oparte jest na klauzuli generalnej, a zatem do tej kategorii zaliczyć należy wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów z wyjątkiem taksatywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. Samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy poniesienie wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 nie oznacza, że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów. Podatnik ma bowiem możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów pod warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź może mieć wpływ, na wielkość osiągniętego przychodu (por. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 1999 r., SA/Gd 1331/92; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., SA/Sz 2303/97; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2004 r., III SA 2366/02, LEX nr 146524; wyrok NSA w Katowicach z dnia 27 listopada 2000 r., I SA/Ka 1933/99, LEX nr 47120; wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 1903/97, LEX nr 42449; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 listopada 1998 r., III SA 1207/97, LEX nr 37135; wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2001 r., III SA 3269/99, M.Podat. 2001/9/2; wyrok NSA w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2001 r., I SA/Gd 45/99, LEX nr 53576).

Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd powszechnie akceptowany w orzecznictwie, zgodnie z którym przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Kosztami uzyskania przychodów będą zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek oceniony z tego punktu widzenia (tak wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 490/09). Nie każdy wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 22 ust. 1 p.d.o.f. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować, bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia. Aby dany wydatek został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi on zostać rzeczywiście poniesiony przez podatnika, pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz musi mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów.

Dlatego też ustawodawca powierzył organom podatkowym nie tylko prawo, ale i nałożył obowiązek dokonywania weryfikacji zdarzeń gospodarczych zachodzących w ramach prowadzonej działalności przez podatników, w celu wyeliminowania zjawisk niezgodnych z prawem, skutkiem czego mogłoby dochodzić do unikania lub zmniejszania obciążeń podatkowych poprzez nieuprawnione "manipulowanie" kosztami uzyskania przychodów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść wypada, iż argumentacja organów podatkowych dotycząca kosztów uzyskania przychodów w pełni zasługuje na aprobatę Sądu.

Mając na uwadze fakt, iż w skardze skarżący w żaden sposób nie kwestionuje argumentacji organów podatkowych dotyczącej braku powiązania wskazanych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą można wywieść, że w istocie zgadza się z nią, a przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji upatruje w uchybieniach natury proceduralnej.

Odnosząc się do zakwestionowanych wydatków, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zważyć należy co następuje.

1. Wydatki na reprezentację, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów w tym alkoholowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

2. Z dokumentacji przedłożonej w toku kontroli (faktur VAT), ewidencji środków trwałych, ewidencji wyposażenia oraz umów użyczenia nie wynika, aby spółka "A" posiadała na stanie w roku 2009 lub użyczała samochody o wskazanych numerach rejestracyjnych.

3. Organ podatkowe prawidłowo przyjęły, że usługi, których wykonawcą była firma "E" faktycznie nie miały miejsca, ponieważ ich wykonanie nie zostało w jakikolwiek sposób potwierdzone. Nadto wspólnik skarżącego T. P. - nie potwierdził, aby którakolwiek z przedstawionych usług została wykonana na rzecz spółki.

4. W sposób nie budzący wątpliwości organy podatkowe ustalił, iż w szkoleniu BHB brało udział jedynie 13 pracowników.

5. Prawidłowo za koszty uzyskania przychodu uznano w całości wydatek związany z usługą hotelową dla skarżącego w kwocie 240,00 zł i wynajęcie sali konferencyjnej (349,99 zł), a wydatek dotyczący serwisu kawowego przyjęto proporcjonalnie do ilości zatrudnianych pracowników w s.c. "A".

6. Zdaniem Sądu, rację mają organy podatkowe, które twierdzą, że wskazany quad nie był wykorzystywany w działalności spółki. Powyższe potwierdził m.in. wspólnik skarżącego T. P., który do protokołu przesłuchania zeznał, iż pojazd typu quad zakupiony w 2009 r. znajdował się cały czas w miejscu zamieszkania skarżącego i wykorzystywany był przez niego w celach prywatnych, nigdy nie wykorzystywano go w prowadzonej działalności gospodarczej.

7. Skarżący nie przedstawił umowy sponsoringu, która miała być zawarta ze Szkołą Podstawową w B.. Nie okazał również żadnego dokumentu potwierdzającego fakt przekazania wszystkich przedmiotów wymienionych w fakturach VAT z dnia [...]r. Na wskazanych fakturach brak jest jakiejkolwiek adnotacji lub potwierdzenia odbioru przedmiotów przez jakąkolwiek osobę. Niemożliwe było zatem uznanie, że przedmiotowe przedmioty zostały przekazane w ramach sponsoringu czy darowizny.

8. W sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że LOK S. nie jest organizacją pożytku publicznego

9. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że lokal co do którego została zawarta umowa użyczenia z P. N. - nie nadawał się do zamieszkania. Nie było w nim kuchni, łazienki, sanitariatu, instalacji elektrycznej, hydraulicznej, podłóg, ogrzewania, tynków itd. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że konieczność przeprowadzenia robót budowlanych w celu przystosowania lokalu do potrzeb mieszkaniowych wskazuje jednoznaczne, że wydatki te nie powinny być wpisane bezpośrednio do księgi jako wydatki na remont, ponieważ poczynione prace nie wiązały się z odtworzeniem pierwotnych cech użytkowych lokalu. Poniesione nakłady na ulepszenie - adaptację lokalu winy być uznane za inwestycję w obcym środku trwałym, która podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych.

10. Wydatki poniesione na zakupu artykułów spożywczych, chemii gospodarczej oraz ubrań nie mają związku z osiąganym przychodem z działalności gospodarczej, bowiem są to wydatki o charakterze osobistym.

11. Skarżący nie przedstawił dowodu poniesienia wydatku na zakup paliwa na fakturę wystawioną przez "G" Sp. z o.o.

12. Prawidłowo ustalono, że prowadząc działalność gospodarczą w latach 1999-2007 skarżący korzystał z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym, podatek zryczałtowany pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania (art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz. U. z 1998 roku Nr 144, poz. 930 z póz. zm./ w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2007 r.

13. Prawidłowo wskazano, że przedmiotem umowy leasingowej nr [...] z dnia [...]r. zawartej pomiędzy I S.A. W. a spółką skarżącego był samochód ciężarowy Honda CRV 20 LS, który został skradziony w roku 2006. Rozwiązanie umowy leasingowej było wynikiem kradzieży samochodu (przedmiotu leasingu) i dowodzi, że w roku 2009 samochód ten nie był wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej przez s.c. ..A". Wpisane do księgi w oparciu o "polecenia księgowania" z dnia 31 grudnia 2009 r. koszty administracyjne związane z wykupem weksla w łącznej kwocie 4.458,44 zł dotyczą nie zapłaconych w terminie zobowiązań wynikających z umowy leasingowej. Z odpowiedzi z I S.A. we W. jednoznacznie wynika, że kwota 4.458,44 zł jest należnością powstałą po rozwiązaniu umowy w roku 2006, a obowiązek jej zapłaty ciążył na leasingobiorcy i wynikał z zawartej umowy leasingowej.

Odnosząc się do argumentacji skargi trzeba podkreślić, iż faktycznie niektóre przesłuchania świadków odbyły się pod nieobecność skarżącego. Jednakże w przypadku przesłuchania G. S. nie było powodu do ponownego przesłuchania świadka, ponieważ w pełni potwierdził wcześniejsze zeznania skarżącego.

Co do przesłuchania sześciu pracowników skarżącego trzeba podkreślić, iż zostali oni przesłuchani w ramach postępowania dotyczącego wspólnika skarżącego T. P., a protokoły tych przesłuchań zostały następnie włączone do materiału dowodowego sprawy będącej przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. W pełni zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, który w odpowiedzi na skargę stwierdził, że skarżący biorąc czynny udział w postępowaniu podatkowym nigdy nie wnosił o ponowne przesłuchanie wskazanych pracowników.

Na marginesie można wskazać, iż nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że wskazane uchybienia procesowe miały miejsce to, w świetle całości zgromadzonego materiału dowodowego, nie miałyby one wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Podsumowując stwierdzić należy, że materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i oceniony z zachowaniem reguł określonych w art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p., tj. w sposób wszechstronny i kompletny. W sprawie organy przeprowadziły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. Ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, nadto jest ona prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza zasadność zarzutu naruszenia art. 191 O.p. Nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż organ wytłumaczył się z przyjętego rozstrzygnięcia, jest ono wyczerpujące i spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

tf