Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 110/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin- Kosowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oraz postanowienia wyjaśnienia treści decyzji - postanawia - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Opisanym w sentencji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatnikowi S.P. sprostowania decyzji własnej z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. i postanowił wyjaśnić jej treść.

W treści tego postanowienia, organ zawarł pouczenie o środkach zaskarżenia. Wyjaśnił podatnikowi, że wydane postanowienie nie jest ostateczne i że przysługuje mu prawo wniesienia zażalenia, które w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia należy wnieść do Dyrektora Izby Skarbowej.

Pismem z 22 stycznia 2012r. S.P. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zażalenie na opisane wyżej postanowienie tego organu z dnia 13 stycznia 2012r.

W przesłanej wraz z przedmiotowym pismem odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi, uzasadniając iż jest ona przedwczesna i została wniesiona z naruszeniem toku instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 3 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje i postanowienia organów administracyjnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W niniejszej sprawie od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [....] stycznia 2012r. nr [....], zgodnie z przepisem art. 215 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 8 poz. 60), przysługiwało skarżącemu zażalenie do tego samego organu, o czym został on wyraźnie pouczony w treści zaskarżonej decyzji. Przedmiotowe zażalenie, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, należało zatem wnieść do Dyrektora Izby Skarbowej .

Wniesienie przedmiotowego zażalenia do sądu administracyjnego z pominięciem toku instancji, które zgodnie z art. 3 §1 i 2 rozpoznawać można jedynie jako wniesienie skargi, nastąpiło z naruszeniem przepisów normujących tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego, co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, sąd odrzuca skargę jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Jednoczenie zauważyć należy, że zgodnie z art. 222 ustawy, nie żąda się opłat od pisma, jeśli już z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z tego też względu sąd uznał za niecelowe wzywanie skarżącego do uzupełnienia braków fiskalnych wniesionego pisma jak również jego braków formalnych. Samo bowiem wniesienie skargi z naruszeniem toku instancji przesądza o konieczności jego odrzucenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, orzeczono jak w sentencji.