Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1380/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - spec. Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012r. sprawy ze skargi R. D. (D.) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.a D. ( D. ) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... marca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody ... orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym :

W dniu ...08.2011 r. R. D. wystąpił do Wojewody ... z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na wykonywanie pracy oraz prowadzenie działalności w Polsce.

Okoliczność, na która powołał się R. D. wypełnia dyspozycję art. 53 ust, 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela sic cudzoziemcowi. który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeśli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stronie 6 wniosku w części E pkt VII w odpowiedzi na pytanie: ..Czy był(a) Pan (i) karany(a) sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?" R. D. zaznaczył odpowiedź "Nie" natomiast w części E pkt IX w odpowiedzi na pytanie "Czy ciążą na Panu zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych. postanowień i decyzji administracyjnych, w tym. np. zobowiązania alimentacyjne, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?" zaznaczył odpowiedź ..Nie" Powyższe informacje potwierdził własnoręcznym podpisem, przyjmując jednocześnie do wiadomości treść pouczenia zamieszczonego pod wnioskiem, iż jest świadomy, ze złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na nieprawdy, zatajenie prawdy, podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie.

W toku prowadzenia postępowania ustalono, że Cudzoziemiec został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia ...12.201 r. za czyn z art. 284 § 1 kodeksu karnego.

Pismem z dnia 15.09.2011r. Sąd Rejonowy w P. poinformował, że w aktach postępowania sądowego brak jest informacji dotyczącej wykonania świadczenia pieniężnego w wysokości ... zł na rzecz W. P. oraz należności sądowych.

R. D. w dniu 20.10.2011r. został przesłuchany do protokołu w charakterze strony. Cudzoziemiec na pytanie: "Dlaczego nie zaznaczył Pan we wniosku, ze był Pan karany?" Odpowiedział: "Większość spraw toczy się przeciwko firmie, przeciwko innym. Mam pełnomocnika, który panuje nad tym od 8 lat. "

Ustalono również, iż wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia ...05.2011r. odrzucono apelacje Aplikującego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia ...12.2010 r.

Wojewoda ... na podstawie powyższych informacji uznał, iż R. D. składając wniosek w ... Urzędzie Wojewódzkim w dniu 09.08.2011 r. wiedział, iż był karany. Wobec powyższego winien był poinformować o tym organ zaznaczając rubrykę "tak" w odpowiedzi na pytanie : "Czy był(a) Pan( i) karany (a) sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?" w części E pkt VII wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Decyzją z dnia ...10.2011r. odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazując w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a cytowanej ustawy, Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Wskazaną na wstępie decyzją , wydaną w wyniku rozpoznania odwołania Cudzoziemca, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach do obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ odwoławczy wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia ...12.2010r. sygn, akt. ... cudzoziemiec został uznany winnym zarzucanych mu czynów z art. 284 § 1 Kodeksu karnego i skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat oraz zobowiązany do całkowitego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty ... zł w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku, jak również zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia ...05.2011r. sygn. ... odrzucono apelację cudzoziemca od wymienionego wyroku uznając ją za oczywiście bezzasadną. Cudzoziemiec został obciążany kosztami sądowego postępowania odwoławczego, w tym kosztami opłaty sądowej oraz kosztami poniesionymi przez pokrzywdzonego w związku z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.

Organ II instancji podniósł , iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono w porozumieniu z Sądem Rejonowym w P. II Wydział Karny, iż cudzoziemiec miał świadomość prowadzonego postępowania karnego w związku z przedstawieniem mu zarzutów, co potwierdził własnoręcznym podpisem zarówno na postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, jak również na protokole przesłuchania podejrzanego. Powyższe znajduje potwierdzenie także w zeznaniach cudzoziemca złożonych w dniu 20.10.2011r., który w odpowiedzi na pytanie "Czy toczyło się przeciwko panu postępowanie karne?" oświadczył: "Tak, sprawa sporna. Byłem oskarżony o przywłaszczenie cudzego mienia, postępowanie zostało umorzone. Teraz ja się sądzę z tą osobą (...) Na dzień dzisiejszy miała być [również] apelacja w Sądzie Praga Południe. Bo w sądzie został [wydany] wyrok za wykroczenie drogowe" oraz w odpowiedzi na pytanie "Dlaczego nie zaznaczył pan tego we wniosku?" oświadczył: " Większość spraw toczy się przeciwko firmie, przeciwko innym. Mam pełnomocnika, który panuje nad tym od 8 lat".

Zdaniem Szefa Urzędu właśnie wniesienie apelacji od wyroku przez pełnomocnika strony wyklucza sytuację, w której wymieniony nie byłby świadom orzeczonego wyroku. Wskazano także na bliskość czasową pomiędzy odrzuceniem apelacji pełnomocnika strony a złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na oznaczony oraz fakt reprezentowania cudzoziemca przez profesjonalnego pełnomocnika, co wyklucza , w ocenie organu, posiadanie przez niego wątpliwości odnośnie faktu skazania bądź prowadzenia postępowań karnych.

W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy uznał twierdzenie pełnomocnika strony jakoby cudzoziemiec nie posiadał świadomości odnośnie nieprawdziwości podanych danych za pozbawione potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w związku ze stwierdzeniem, iż cudzoziemiec reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w sprawie karnej miał dostęp do fachowej wiedzy prawniczej w tym zakresie. Ponadto w ocenie organu fakt, że cudzoziemiec posiada niedostateczną znajomość przepisów prawa polskiego, nie może stanowić okoliczności łagodzącej. Zdaniem Szefa Urzędu kwestia karalności nie wymaga szczególnej wiedzy prawniczej, a w przypadku wątpliwości kwestia sytuacji prawnej cudzoziemca mogła być bezproblemowo zweryfikowana przez niego samego jeszcze przez dniem złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ podkreślił, że aplikujący w chwili wypełnienia wniosku winien dochować należytej staranności, w tym posiadać świadomość co do jego treści i zapisów przez niego w nim zamieszczanych, a w przypadku braku takiej świadomości do jego obowiązku i w jego interesie leżało zasięgniecie pomocy prawnej, tym bardziej, iż od 8 lat pozostaje w kontakcie z pełnomocnikiem reprezentującym jego interes prawny.

Za bezpodstawne zostało uznane twierdzenie pełnomocnika jakoby informacje wskazane przez stronę pozostawały bez jakiegokolwiek związku z prowadzonym postępowaniem w świetle art. 53 i 57 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu II instancji prawidłowe wypełnienie wniosku poprzez wskazanie informacji o toczących się postępowaniach karnych ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż pozwala organowi administracyjnemu na właściwą ocenę przesłanki w postaci zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto wskazanie niezgodnych z prawdą danych utrudnia i wydłuża prowadzone postępowanie administracyjne, narażając Skarb Państwa na dodatkowe koszty z tym związane.

Za nietrafny został uznany argument pełnomocnika strony, iż możliwość wystąpienia ze skargą kasacyjną mogła być przez cudzoziemca interpretowana jako okoliczność przemawiająca za tym, iż nie został on prawomocnie skazany, w szczególności zważywszy, iż wniosek został przez cudzoziemca złożony w dniu 04.08.2011r., a wniosek o wniesienie kasacji został sformułowany w dniu 24.10.2011r., tj. na dwa dni przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji, a ponadto cudzoziemiec w toku składania wyjaśnień w sprawie na taką okoliczność nie wskazywał, a złożenie przez niego wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje tłumaczone było raczej brakiem zainteresowania prowadzonymi postępowaniami karnymi. Organ ponadto wskazał, że skoro cudzoziemiec był przekonany, iż sprawa karna nie została zakończona w związku z możliwością wniesienia kasacji, winien zaznaczyć w treści wniosku, iż toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, czego nie uczynił.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że wobec pana R. D. zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach stosownie do których cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że nie daje wiary wyjaśnieniom strony, iż zamieszczenie niezgodnej z prawdą informacji było działaniem nieświadomym W ocenie tut. organu zakreślenie niewłaściwych rubryk we wniosku stanowiło celowe działanie w/w mające ukryć fakt skazania w sprawie karnej i poddania wnikliwej analizie prawdziwości wszelkich dowodów przedstawionych przez stronę.

Od powyższej decyzji Cudzoziemiec wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, Zaskarżonej decyzji zarzucił , iż organ błędnie ustalił, że w niniejszej sprawie wobec R.a D. (D.) zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ). Skarżący podniósł, iż zamieszczenie przez niego nieprawdziwej informacji nie było uczynione świadomie. Nie miało również wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Organ zaniechał zaś, wbrew art. 7, 77 § 1 k.p.a., dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. w szczególności oceny czy uprzednie skazanie skarżącego pozostawało w związku z bezpieczeństwem i obronnością państwa łub bezpieczeństwem i porządkiem publicznym lub interesem Rzeczpospolitej Polskiej.

Dalej skarżący wskazał, że z ustaleniami Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie sposób jest się zgodzić, gdyż odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu posłużenia się przez cudzoziemca dokumentem zawierającym "fałszywe informacje" w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy jest uzasadniona tylko wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, a jednocześnie mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają zaś takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o jakich mowa w art. 53 powyższej ustawy, albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 powołanej ustawy . Zdaniem skarżącego jego zachowanie nie wypełnia w/w wymogów, wobec czego brak było podstaw do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a. Wnioskodawca nie był bowiem świadomy nieprawdziwości podanych danych. Co więcej, informacje te nie miały znaczenia w świetle art. 53 i 57 przedmiotowej ustawy.

Zdaniem Skarżącego wykładnia art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet nie mające żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, samo przez się będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Godziłaby ona wtedy w sferę podstawowych praw gwarantowanych przez międzynarodowe konwencje .

Tymczasem, zdaniem skarżącego, zapewnienie przez niego o swojej niekaralności nie mogło mieć żadnego wpływu na ustalenie, czy spełnia on przesłanki z art. 53 i 57 Ustawy. W ocenie cudzoziemca fakt skazania go za przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. nie przesądza bowiem, że zagraża obronności, bezpieczeństwu państwa albo bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu lub interesowi Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że prawidłowe wypełnienie wniosku przez cudzoziemca ma wpływ na dokonanie właściwej oceny w/w przesłanek, oceny tej jednak w ogóle nie dokonując. Przestępstwo to zaś dotyczy przestępstw przeciwko mieniu, a nie tych dotyczących obronności kraju, bezpieczeństwa powszechnego, czy porządku publicznego. R. D. podkreślił, że czyn, za który został skazany, został popełniony na skutek braku znajomości szczegółowych regulacji prawnych w naszym kraju. Skarżący był przekonany, że egzekwuje swoje prawa, jako wierzyciela, poprzez zabezpieczenie swoich roszczeń w mieniu podnajemcy. To, że przepisy kodeksu cywilnego ustawowe prawo zastawu przewidują jedynie na rzeczach najemcy, nie było mu wiadomym. Nie miał zamiaru czynić z nich swojego majątku. Ponadto postępowanie karne, dotyczące tej sprawy, było skomplikowane. Sądy wydawały kolejno sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał zatem możliwość dokonania oceny, czy to skazanie zagrażało interesom wymienionym w art. 57 ust. 1 pkt 5 Ustawy. Zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i właściwej jego oceny, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością wydanej decyzji. Ponieważ organ administracyjny w zaskarżonej decyzji odstąpił od dokonania tej oceny, to oznacza – zdaniem Strony -iż nie ustalił on w ogóle, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało podanie nieprawdziwych informacji przez wnioskodawcę. Tym samym Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców błędnie, a przynajmniej przedwcześnie, ustalił, że wobec R.a D.ego zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. 1 Ustawy.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do wyjaśnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. ( t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264 poz. 1573 ze zm.) .

Jak wynika natomiast z treści powyższego przepisu ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec złożył wniosek zawierający fałszywe informacje .

Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "odmawia się udzielenia zezwolenia" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogląd, że każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręcznym podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. W tym kontekście należy także rozumieć wyrażany w orzecznictwie pogląd, że składający wniosek musi mieć świadomość nieprawdziwości składanych oświadczeń. Należy podkreślić, że samo brzmienie przepisu nie wymaga , aby podanie fałszywych informacji musiało być spowodowane wyłącznie działaniem umyślnym. Zdaniem Sądu podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia musi być każde zawinione podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku. Stanowisko takie jest jedynie właściwe , gdyż o ile ocena zawinienia jest możliwa zawsze to ocena motywów dla których te nieprawdziwe informacje zostały podane jest na ogół niemożliwa i zawiera zbyt wiele subiektywnych elementów związanych z postawą sprawcy do czynu. Dla potrzeb prowadzonego postępowania niezbędne jest wymaganie od aplikujących, aby wniosek wszczynający postępowanie był rzetelny i starannie wypełniony. Taki wniosek gwarantuje sprawne przeprowadzenie postępowania, bez narażenia organów administracji na ponoszenie niepotrzebnych kosztów i angażowanie większej ilości czynności w sprawie.

W sprawie niniejszej organ II instancji szczegółowo odniósł się do kwestii dlaczego uważa, że Cudzoziemiec miał świadomość toczącego się wobec niego postępowania karnego i Sąd te poglądy podziela. Sam fakt, że postępowanie toczyło się długo, zapadały w nim sprzeczne rozstrzygnięcia może stanowić podstawę do twierdzenia, że skarżący mógł nie orientować się na jakim etapie sprawa się znajduje. Jednak w takim razie powinien wpisać "TAK" do rubryki zawierającej pytanie czy toczy się wobec niego postępowanie karne. Organ zwracał kilkakrotnie uwagę na fakt, iż w postępowaniu karnym Skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika i mógł się do niego zwrócić o wyjaśnienie jego sytuacji prawnej . Brak jest podstaw do usprawiedliwiania zaniedbań Cudzoziemca co do rzetelności i staranności w wypełnieniu wniosku.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ zasadnie więc przyjął, że skarżący był zobowiązany do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie czy był karany sądownie zawarte w pkt VII części E przedmiotowego wniosku i miał obiektywną możliwość udzielenia na to pytanie prawdziwej odpowiedzi.

Podana przez cudzoziemca fałszywa informacja nie należy w ocenie Sądu do kategorii tzw. oczywistych omyłek, a ponadto kwestia karalności ma bardzo duży wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. To czy cudzoziemiec był karany ma istotne znaczenie dla jego dalszej drogi życiowej, a udzielenie fałszywej informacji w tym zakresie uwidacznia stosunek skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Tak więc Sąd podzielając orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06 i z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 125/07) stwierdza, że podana przez skarżącego we wniosku fałszywa informacja w kwestii karalności ma duże znaczenie w przedmiotowej sprawie i nie może być uznana, za kwestię błahą nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Bez znaczenia przy tym jest za jakie przestępstwo Cudzoziemiec został skazany. Nie można przyjąć- jak wywodzi to Strona w skardze, że organ miał obowiązek ocenić czy skazanie za ten konkretny czyn mogłoby stanowić podstawę do uznania, że Cudzoziemiec zagraża bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Każda informacja zawarta we wniosku jest informacją niezbędną w prowadzonym postępowaniu ( wzór wniosku jest określony urzędowo ) i jak wyżej wspomniano musi być informacją prawdziwą.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ zasadnie przyjął, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Sąd podzielił ustalenia i oceny dokonane przez organy orzekające w sprawie uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o zebrane dowody wszechstronnie rozważone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bez naruszenia zasad ich swobodnej oceny oraz na podstawie prawidłowo zastosowanego prawa materialnego. Prawidłowość działania organu w powyższym zakresie czyni zaś bezzasadnym zarzut naruszenia art. 107 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.