Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 231/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: 145 p. 1 pkt 1 lit. c, 152, 210 p.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: 107 p. 2 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

iaSygn. akt II SA/Rz 231/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Małgorzata Wolska Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 231/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania wyrażenie zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego z przeznaczeniem na sklep z artykułami motoryzacyjnymi serwisowaniem, częściową diagnostyką i naprawą pojazdów samochodowych o łącznej masie do 3,5 mg na działce nr [...] w [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Powołano jako podstawę prawną przepis art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 i 2, art. 56 ust. 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. Nr 129, poz. 902, z 2006 r./ § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /.../ Dz. U. Nr 257, poz. 2573 oraz art. 138 § 1 k.p.a.

Jak wynika z akt administracyjnych P. M. i R. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dołączając informację o planowanym przedsięwzięciu oraz kopie map ewidencyjnych z uzasadnieniem obszaru oddziaływania inwestycji.

Na podstawie § 3 ust. 1 i pkt 70 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany.

Po przeanalizowaniu przedstawionych materiałów dotyczących planowanego przedsięwzięcia oraz zasięgnięciu przez Prezydenta opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i jego ewentualnego zakresu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Prezydent Miasta stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Na podstawie przepisów art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 53 cyt. ustawy wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji oraz sporządzony raport o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały umieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych a informację o tym zamieszczono na tablicy ogłoszeń wraz z pouczeniem o możliwości składania uwag i wniosków we wskazanym terminie.

Nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski dotyczące planowanego przedsięwzięcia.

Następnie działając na podstawie przepisów art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 cyt. ustawy dokonano uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego.

Na wnioskodawców nie nałożono obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej ponieważ z przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż zarówno realizacja jak i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia spełniać będzie obowiązujące standardy jakości środowiska.

Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie oddziałuje na obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań możliwa jest jedynie w sytuacji, jeżeli w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ustalono zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany a wnioskodawca nie wyraził zgody na wariant dopuszczony do realizacji przez organ.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań będzie konieczna w przypadku niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu /art. 56 ust. 1 ustawy/.

W odwołaniu od tej decyzji właściciel sąsiedniej działki J. K. wniósł o jej uchylenie i ponowne przeprowadzenie badań stanu środowiska.

W uzasadnieniu podniósł, iż wydana decyzja nie uwzględnia stanu środowiska w jakim znalazła się jego działka nr [...], a to iż od strony wschodniej przylega do niej droga wojewódzka o nasilonym ruchu samochodów oraz podniesiona nawierzchnia tej drogi powoduje spływ wód na jego działkę. Od strony północnej zlokalizowany jest zakład blacharsko-lakierniczy i napraw samochodów oraz zakład wulkanizacyjny. Wyziewy farb z tego zakładu i huk klepanych blach to "smród i hałas" potęgowany przez przejeżdżające oraz stojące w korkach pojazdy na przylegającej drodze.

Tego nie uwzględniono w wydanej w sprawie ocenie.

Poza tym z innej strony na sąsiedniej działce zlokalizowana jest przepompownia ścieków kanalizacyjnych a jej częste awarie powodują smród.

W planie przestrzennego zagospodarowania nie przewidziano na tym terenie inwestycji zagrażających środowisku i to na gruntach rolnych kl. 2.

Planowana inwestycja może pogorszyć stan środowiska, wobec tego jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem skarżącego całe postępowanie toczyło się bez jego udziału, stąd nie mógł składać swoich uwag.

Po jego rozpoznaniu opisaną na wstępie decyzją organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu naprowadził, iż odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań możliwa jest jedynie w sytuacji, jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika, iż rozstrzygający organ przyjmuje zasadność realizacji przedsięwzięcia w wersji innej niż proponowana przez wnioskodawcę, a on nie wyrazi na to zgody.

Kolejną okolicznością uzasadniającą odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań jest niezgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzję tę zaskarżył J. K. wnosząc o jej uchylenie.

W motywach skargi ponownie przytoczył argumentację podniesioną w odwołaniu, dodatkowo podkreślił, iż organ nie odniósł się do jego zastrzeżeń z odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Zgodnie z jego treścią sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 p.p.s.a. sąd zobowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, narusza prawo w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania, narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2006 r. określająca środowiskowe uwarunkowania wyrażenia zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

Bezspornym jest, że inwestorzy R. K. i P. M. złożyli do Prezydenta Miasta wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, tj. budynku handlowo-usługowego z przeznaczeniem na sklep z artykułami motoryzacyjnymi, serwisowaniem, częściową diagnostyką i naprawą pojazdów samochodowych o łącznej masie do 3,5 Mg na działce nr [...] w [...].

Prezydent działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 cyt. ustawy zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego ewentualnego zakresu.

Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia należy opracować raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W raporcie należy wykazać, że uciążliwość hałasowa oraz emisje zanieczyszczeń związkami toksycznymi do środowiska ograniczy się do działki będącej w użytkowaniu przez inwestora.

Działania w zakresie serwisowania, diagnostyki i naprawy pojazdów samochodowych mogą w sposób znaczący oddziaływać na środowisko. Eksploatacja instalacji znajdującej się w zakładzie powodować będzie emisję substancji i energii do środowiska.

Wobec tego Prezydent Miasta stwierdził, iż wnioskodawcy mają obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Planowane przedsięwzięcie zostało wyszczególnione w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm./.

Jak wynika z wypisu ze zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Tarnobrzeskiego Nr 13, z 1997 r. działka nr [...] położona w [...] przeznaczona pod inwestycję znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 042 MNUR a z jego części opisowej wynika, że jest to "teren upraw polowych kl. IV własności prywatnej przeznaczony dla budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego i nieuciążliwych usług rzemiosła. Inwestycje podejmowane w związku z usługowym przeznaczeniem części terenu nie mogą powodować pogorszenia stanu środowiska, a decyzje administracyjne o warunkach zabudowy wydane będą przy uwzględnieniu ocen i uzgodnień wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi".

Zatem, jeżeli dla przedmiotowej inwestycji przewidzianej w § 3 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /.../ Dz. U. Nr 257, poz. 2573/ oraz postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko a ustalenia miejscowego planu stanowią "iż inwestycje nie mogą powodować pogorszenia stanu środowiska" wymaga to szczególnego uzasadnienia.

Planowane przedsięwzięcie musi określać rzeczywistą skalę oddziaływania na środowisko, określać emisję odpadów, hałasu, ścieków oraz wskazywać rozwiązania chroniące środowisko.

W przepisach art. 56 ust. 7 cyt. ustawy stwierdzono, że orzeczenie to musi być uzasadnione, a uzasadnienie winno spełniać wymogi przepisu art. 107 § 2 i 3 k.p.a.

Uzasadnienie winno w sposób szczególny zawierać odniesienie się do ustaleń raportu, aby w ten sposób wykazać, że pomimo brzmienia ustaleń planu inwestycje nie będzie powodować pogorszenia stanu środowiska, a tym samym jest możliwa lokalizacja planowanego przedsięwzięcia na tym obszarze.

Ustawodawca nie określił, czy decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany czy uznaniowy. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że orzeczenie to wprowadza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności do nieruchomości, które jest chronione przez art. 21 Konstytucji RP, należy przyjąć, że organy w tym zakresie nie mają swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji odmownej ma charakter zamknięty.

Wg art. 56 ust. 1 ustawy, podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu administracyjnym jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu a następnie wykazanie tego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Organ prowadząc ponownie postępowanie wyda rozstrzygnięcie, z uzasadnienia którego będzie wynikało, iż przedsięwzięcie pozostaje w zgodności z ustaleniami planu.

Z tych względów, na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd uwzględnił skargę.

Na zasadzie przepisu art. 152 ustawy decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach nie orzeczono na zasadzie przepisów art. 210 § 1 cyt. ustawy.