Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 975/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak Protokolant: sekretarz sąd. Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego o d d a l a s k a r g ę /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski MW


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy i Miasta S. decyzją nr [...]z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmówił J.S. przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ argumentował, że jakkolwiek ubiegający się o świadczenie spełnia kryterium dochodowe do uzyskania świadczenia, to jednak z wywiadu środowiskowego i jego twierdzeń wynika, iż centrum życiowe J. S. nie znajduje się w deklarowanym przez niego miejscu. Nie jest możliwe przyznanie dodatku na lokal przez ubiegającego się świadczenie nie zamieszkały. Z ustaleń organu wynika, że strona stale przebywa w O. przy ulicy K. P. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.S., który podnosił, że w O. mieszkają jego rodzice, których odwiedza jak najczęściej. Strona utrzymywała, że zamieszkuje w N. S. i tam prowadzi własne gospodarstwo domowe. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2004 r. nr [...]orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Organ argumentował, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Generalnie można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania (art. 25 i 28 kc). Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu J. S. w kwietniu 2004 r. wyraźnie wskazał, że jego miejsce pobytu znajduje się w O. Także w wywiadzie środowiskowym teza ta znalazła potwierdzenie. Tamże strona wyraźnie podała, że poszukuje pracy i dopiero po jej podjęciu zamierza na stałe zamieszkać w N. S. W lokalu w N. S. lodówka była otwarta i pusta, a opłaty za prąd wynoszą obecnie 20 złotych (w tym 5 zł opłat stałych). Również z wywiadu u sąsiadów wynika, że odwołujący "bardzo mało przyjeżdża do mieszkania w N.S., częściej przyjeżdżają rodzice". W tych okolicznościach ustalenia I instancji co do centrum życiowego strony były prawidłowe, a w konsekwencji decyzja I-instancyjna odmawiająca przyznania dodatków zgodna z obowiązującym prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. kwestionował ustalenia faktyczne organów orzekających. W mieszkaniu w N. S. jest zameldowany na stałe, co generalnie oznacza zamiar stałego pobytu. Wywiady środowiskowe nie mogą tego stanu zmienić, w szczególności wadliwe są wnioskowania organu, że pusta lodówka, niskie opłaty czy sposób odbierania korespondencji świadczą o braku zamiaru stałego pobytu w miejscu zameldowania J. S. Podobnie niewiarygodne są twierdzenia anonimowych sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Generalnie bowiem nie można zarzucać organom orzekającym w tej sprawie naruszenia prawa materialnego, bądź procedury administracyjnej w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji i poprzedzającego go rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Mają racje bowiem organy administracji publicznej, że spełnienie ogólnych przesłanek z art. 16 ustawy nie jest wystarczającym warunkiem uzyskania dodatku mieszkaniowego. Prawidłowe są wywody Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż niezbędnym jest ziszczenie także pozostałych przesłanek określonych w postanowieniach ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734), w tym m.in. warunków określonych w art. 4. Tamże ustawodawca określa, że przez gospodarstwo domowe rozumie się lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim stale zamieszkujące i gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tego lokatora. Tymczasem strona i w wywiadzie środowiskowym i w oddzielnym oświadczeniu twierdziła, że jego miejsce pobytu znajduje się w O. przy ulicy K.P. [...]. Twierdzenie to wspierają inne oświadczenia strony, chociażby te, w których wskazuje, że poszukuje pracy i dopiero po jej podjęciu zamierza na stałe zamieszkać w N. S. Z tym oświadczeniem współgrają i inne okoliczności ujawnione w toku przedmiotowego postępowania. Z akt administracyjnych wynika, a okolicznościom tym nawet strona nie zaprzecza, że w dniu przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ([...] kwietnia 2004 r.) lodówka w mieszkaniu w N. S. była otwarta i pusta. Przeto niewadliwa jest konkluzja organu, iż nie była używana. Także wysokość opłat za energię elektryczną, za węgiel to wnioskowanie organu wzmacniają. Rozumowanie to wspiera wywiad z sąsiadami o bardzo rzadkim przebywaniu strony w mieszkaniu, że generalnie częściej tam przebywają jego rodzice, którzy z reguły odbierają też korespondencję strony. Niewadliwie też organ orzekający przywołał uchwałę pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2002 r. w sprawie OPK 21/2002. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że o tym czy ma się do czynienia z gospodarstwem domowym decyduje konkretny stan faktyczny. Pozbawiona wad jest też supozycja, iż pomocne dla tej oceny mogą być rozwiązania przyjęte na gruncie kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 kc miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zatem o miejscu pobytu osoby fizycznej, a w konsekwencji o jej pozostawaniu w konkretnym gospodarstwie domowym decyduje faktyczne jej tam przebywanie oraz zamiar stałego pobytu. Z przeprowadzonych niewadliwie ustaleń faktycznych w tej sprawie wynika, że centrum życiowe J. S.nie znajduje się w N. S., lecz u rodziców w O. W tych okolicznościach przyjąć należy, iż skarżący nie podważył skutecznie legalności zaskarżonego aktu, co prowadzi zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) do oddalenia skargi.

/-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski

MW