Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 194/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70 § 1, § 4, art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi K.K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 123 (sto dwadzieścia trzy) złote obejmującą podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2017r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US, organ pierwszej instancji) z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej tego organu, określającej R.S. (dalej: strona, skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik US w dniu [...] maja 2016 r. wydał decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.

Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. tenże organ orzekł

o nadaniu ww. decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności uznając, że istnieje obawa niewykonania przez stronę zobowiązania określonego powołaną wyżej decyzją w kwocie 20.151,00 zł w związku z tym, że strona nie posiada majątku, o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, a nadto wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W jego ocenie nie uzyskiwanie przez skarżącego dochodów, brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji, wynikające z art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. Ww. postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 3 grudnia 2016 r.

Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie.

Dyrektor IAS postanowieniem z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności omówił ustawowe przesłanki warunkujące nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239b Ordynacji podatkowej). W tym kontekście zwrócił uwagę, że wobec strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na łączną kwotę należności głównej w wysokości 99.788,00 zł w zakresie innych należności pieniężnych tj.:

- zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. (kwota należności głównej: 99.488,00 zł), w związku z wydanymi przez Dyrektora Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor IS) decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 r. od nr [...] do nr [...], którego łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego na dzień [...] listopada 2016 r. wynosiła 187.268,00 zł;

- zobowiązania z tytułu nieuregulowanych mandatów karnych w łącznej wysokości 300,00 zł, którego wierzycielem jest Urząd Wojewódzki.

Ponadto organ wskazał, że skarżący posiadał na dzień [...] listopada 2016 r. zaległości z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę -130.740.00 zł); podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. – (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 390.622,00 zł); podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 189.246.00 zł); podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 147.339,00 zł); podatku od osób fizycznych za 2011 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 272.871,00 zł); podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 53.113,00 zł); podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę - 176.700,00 zł); podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę wynosiła 9.637,00); podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011r. do lipca 2011r. oraz od września 2011r. do grudnia 2011 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę -300.641,00 zł); podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę -134.048,00 zł). Łącznie stan zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę skarżącego wynosił 1.804.957,00 zł, tj. zaległość w kwocie głównej 1.099.243,00 zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] listopada 2016r. w kwocie 705.714,00 zł.

Organ odwoławczy wskazał również, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Stan ten potwierdza wykaz majątku sporządzony w dniu [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...]. Ponadto ustalono, że w latach 2012-2015 strona nie nabyła rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn oraz podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Organ zaznaczył także, że w oparciu o informacje zawarte w bazie danych ustalono, że wobec strony zostało umorzonych dziesięć postępowań egzekucyjnych, z uwagi na bezskuteczność egzekucji (brak majątku), na łączną kwotę w wysokości 499.917,00 zł. Z kolei z powodu przedawnienia, dokonano odpisania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do listopada 2008 r. oraz od stycznia 2010 r. do listopada 2010 r. w łącznej kwocie 202.918,00 zł.

Dalej wyjaśnił, że w okresie od [...] maja 2016 r. do [...] listopada 2016 r. wpłynęły wnioski odnośnie zajęcia wierzytelności na łączną kwotę 4.914,88 zł. w sprawach o numerach:

- KM [...] prowadzonej przez R.W. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym na kwotę w wysokości 898,86 zł,

- KM [...] prowadzonej przez J.B. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym na kwotę w wysokości 1.616,02 zł,

- KMP [...] prowadzonej przez L.K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym na kwotę w wysokości 2.400,00 zł.

Uwzględniając powyższe Dyrektor IAS stwierdził, że stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał nadanie przez organ pierwszej instancji przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia wobec strony było prowadzone postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż określone ww. decyzją z dnia [...] maja 2016 r., co oznacza, że w sprawie zaistniała przesłanka nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, wymieniona w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Organ zwrócił też uwagę, że w oparciu o prowadzone postępowanie egzekucyjne ustalono, że skarżący nie posiada wierzytelności na rachunkach bankowych, a egzekucja z tych rachunków, w tym ustalonych z wykorzystaniem systemu OGNIVO, okazała się bezskuteczna. Banki, do których zostały skierowane zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, tj. [...] S.A. Centrala, [...] S.A., [...] S.A Centrum, [...] S.A. Centrala poinformowały o przeszkodach w ich realizacji spowodowanych brakiem środków na rachunkach oraz licznymi zbiegami egzekucji administracyjnej z sądowymi, prowadzonymi przez Komorników Sądowych z całej Polski. Nadto, z informacji Ministerstwa Cyfryzacji Departamentu Ewidencji Państwowych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika, że skarżący nie posiada też żadnych pojazdów. Z kolei na podstawie informacji z dnia [...] lipca 2016 r. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Pile ustalono, że nie jest zgłoszony do ubezpieczenia. Nie pobiera zasiłków, renty ani emerytury. Brak jest też informacji o adresie zamieszkania i do korespondencji. Natomiast na podstawie informacji uzyskanych z Ministerstwa Sprawiedliwości Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych z dnia [...] lipca 2016 r. ustalono, że R.S. nie figuruje w elektronicznym Rejestrze Ksiąg Wieczystych. Ze sporządzonego przez poborcę skarbowego w dniu [...] sierpnia 2016 r. raportu o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych wynika, że nie mieszka pod wskazanym w tytułach wykonawczych adresem. Lokal mieszkalny położony w [...] stanowił własność J. i G.S. – jego rodziców i został sprzedany w dniu [...] lipca 2015 r. Okoliczność sprzedaży lokalu potwierdził sam skarżący w dniu [...] lipca 2016 r. w oświadczeniu złożonym do protokołu. Równocześnie wskazał, że korespondencja dotycząca toczących się postępowań podatkowych powinna być kierowana na podany przez niego adres: ul. [...], skrytka pocztowa nr [...].

W ocenie organu odwoławczego zasadność nadania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności potwierdza dodatkowo fakt, że po wszczęciu postępowania egzekucyjnego strona nie podjęła działań skutkujących dobrowolną zapłatą należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Sytuacja finansowa

i materialna skarżącego rodzi uzasadnioną obawę, że ww. zobowiązanie nie zostanie wykonane. Podkreślił, że na podstawie informacji odnotowanych w systemach informatycznych organu podatkowego ustalono, że skarżący nie deklarował żadnych przychodów z jakichkolwiek źródeł dochodu, np. ze stosunku pracy. Nie składał też żadnych deklaracji podatkowych wykazujących źródła przychodów lub osiąganych dochodów, a jedynym uzyskanym w 2015 r. przychodem jest przychód w wysokości 7.127,82 zł, wynikający z wystawionej przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny deklaracji PIT-8C. Ponadto podkreślił, że w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Dyrektora IS z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący oświadczył, że jest " bez pracy i środków do życia".

Zdaniem organu, w świetle powyższych ustaleń, tj. braku majątku oraz nieuzyskiwania przez stronę dochodów, prawdopodobna wydaje się obawa co do braku możliwości dobrowolnego wykonania przez nią zobowiązań określonych ww. decyzją Naczelnika US. To zaś oznacza, że została spełniona kolejna z przesłanek do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, to jest wymieniona w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Następnie Dyrektor IAS podkreślił, że rozstrzygając o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności organ nie musi udowodnić, że zobowiązanie podatkowego nie zostanie wykonane, wystarczy jedynie taką okoliczność uprawdopodobnić, czyli wskazać na możliwość, która w rzeczywistości z dużym prawdopodobieństwem może wystąpić.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, a z uzasadnienia jednoznacznie wynika, jakie okoliczności faktyczne i prawne sprawy znajdujące odzwierciedlenie

w przepisach art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej przesądziły

o zastosowaniu w tej sprawie instytucji nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się natomiast do podniesionych przez stronę zarzutów organ stwierdził, że dotyczą one prawidłowości prowadzonych postępowań podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych i podjętych rozstrzygnięć kończących te postępowania, nie zaś postępowania w przedmiocie nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze do sądu skarżący lakonicznie i ogólnikowo tylko podniósł, że podatek powinien już się przedawnić, a decyzja odnośnie podatku nie jest prawomocna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały w żadnej części pokryte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dot. indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego). Kontrola, o której mowa, w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że wystąpiła przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. Zdaniem organu, za nadaniem tej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiają następujące okoliczności: toczące się wobec skarżącego postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) oraz nieposiadanie przez skarżącego majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 cyt. ustawy), a okoliczności sprawy uprawdopodabniały, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 tej ustawy ). Powyższe stanowisko Sąd podziela. Wyjaśnić należy, że zasadą jest, zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) – powoływanej jako Ordynacja podatkowa, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z treści art. 239b § 1 ww. ustawy wynika, że rygor ten może być natomiast nadany, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Przepis ten stosuje się jednak, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 cyt. ustawy). Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zatem istnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 Ordynacji podatkowej oraz przesłanki z § 2 tego artykułu. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania" nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 607/13 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie CBOSA na stronie internetowej orzecenia.nsa.gov.pl). "Uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania" odnosi się do wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 501/15).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że jest bezsporne, że na dzień [...] listopada 2016 r., tj. dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., wobec skarżącego toczyły się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, tj. dotyczące zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. w związku z wydanymi przez Dyrektora IS decyzjami z [...] sierpnia 2015 r. (łączna kwota wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego wynosiła 187.268,00 zł) oraz zobowiązania z tytułu nieuregulowanych mandatów karnych w łącznej wysokości 300,00 zł, którego wierzycielem jest Urząd Wojewódzki.

Trafnie również zwrócono uwagę, że skarżący posiadał zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011 oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r., za grudzień 2010 r., za okres od stycznia do lipca 2011 r. oraz od września do grudnia 2011 r., a także za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r. Łączna kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę wynosiła 1.804.957,00 zł.

W 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły również wnioski komorników sądowych w sprawie zajęcia wierzytelności na łączną kwotę 4.914,88 zł, w sprawach o nr: [...].

Powyższe niewątpliwie potwierdza, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu organy dowiodły również, że skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Ustalono bowiem, że nie posiada on żadnego majątku, o czym świadczy wykaz majątku sporządzony w dniu [...] listopada 2015 r., sygn. akt [...]. Ponadto skarżący w latach 2012 – 2015 nie nabył rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, jak też podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Ustalono, że umorzono wobec niego dziesięć postępowań egzekucyjnych z uwagi na bezskuteczność egzekucji (brak majątku na łączna kwotę 499.917,00 zł). Ustalono także, że skarżący nie posiada środków na rachunkach bankowych, a wszczęta z nich egzekucja, z uwagi na brak środków, okazała się bezskuteczna. Nie posiada również żadnych pojazdów. Nie figuruje w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych. Mieszkanie, w którym zamieszkiwał, zostało zbyte przez rodziców. Nie jest zgłoszony do ubezpieczenia, nie pobiera zasiłków, renty, czy też emerytury.

W tym stanie rzeczy słuszna była konstatacja organów o ziszczeniu się przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Wyżej opisana sytuacja finansowa strony dawała również podstawę do przyjęcia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Skarżący nie deklarował bowiem żadnych dochodów, a jedynym uzyskanym przychodem w 2015 r. był przychód w kwocie 7.127,82 zł, wynikający z deklaracji PIT – 8C wystawionej przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Sam skarżący w piśmie z [...] stycznia 2017 r. oświadczył, że jest bez pracy i środków do życia. Potwierdza to, że została spełniona przesłanka określona w art. 239 b § 2 cyt. ustawy, jako że nieuzyskiwanie przez stronę dochodów rodzi również w pełni uzasadnioną obawę, że zobowiązanie określone przedmiotową decyzją w kwocie 20.151,00 zł, nie zostanie wykonane.

W konsekwencji, za w pełni uzasadnione należy uznać nadanie decyzjom nieostatecznym określającym skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2011 r. oraz od września do listopada 2011 r. rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się z kolei do jedynego zarzutu podniesionego w skardze, że podatek powinien się przedawnić, a decyzja odnośnie podatku nie jest prawomocna, należy zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przedawnia się z dniem 31 grudnia 2017 r. Nadto z wyjaśnień organu odwoławczego zawartych w odpowiedzi na skargę (znajdujących odpowiednie odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy – k. 62) wynika, że związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego skarżącego, bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego został przerwany w dniu 18 grudnia 2016 r. i zaczął biec na nowo od dnia 19 grudnia 2016 r., zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem mając na uwadze treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, do przedawnienia może dojść dopiero w dniu 18 grudnia 2021 r.

Z przedstawionych powyżej powodów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę (pkt 1 wyroku). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Po myśli § 2 cyt. artykułu w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). Wynikającą z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia kwotę, stanowiącą koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd na podstawie art. 250 § 2 P.p.s.a, obniżył do kwoty 100 zł. Obniżając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że przed tutejszym Sądem toczy się szereg spraw - także tożsamych - zainicjowanych skargami strony, w których pełnomocnikiem z urzędu wyznaczono adwokata K.K.. Ponadto, w ocenie Sądu nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie nie był wysoki, nawet zważywszy na wysokość stawki wynagrodzenia przewidzianej w ww. rozporządzeniu, co uzasadnia obniżenie kosztów zastępstwa procesowego. Przyznaną kwotę, stosownie do § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia, podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług.