Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1339/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone zażaleniem postanowienie Sądu art. 195 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 195  par. 2,  art. 201  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r., I SA/Wr 1339/16, w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. postanawia: I. uchylić postanowienie zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r., I SA/Wr 1339/16; II. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.411,00 zł (słownie: pięć tysięcy czterysta jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I) oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.011,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Pisemne uzasadnienie wyroku zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 30 maja 2017 r.

Pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) strona skarżąca wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt II wyroku z dnia 24 kwietnia 2017 r. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego ww. rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2016 r. poz. 1668) w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm, dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i zasądzenie kosztów postępowania w niewłaściwej wysokości.

Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia, skarżący wskazał że zgodnie z treścią § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w brzmieniu obowiązującym na dzień wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w związku z uwzględnieniem wniesionej skargi, Sąd I instancji winien zasądzić na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 4.800 zł. Skarżący podkreślił bowiem, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione.

Okolicznością bezsporną jest, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 19.778 zł.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że sprawa została wszczęta w dniu 23 września 2016 r. i zakończona wyrokiem Sądu z 24 kwietnia 2017 r., w sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Konsekwentnie, zgodnie z § 2 pkt 5 (błędnie wskazywanym przez pełnomocnika strony skarżącej jako pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika przy wartości przedmiotu sprawy od 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 4.800 zł. Na całkowite koszty postepowania składa się także wpis sądowy w wysokości 594 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że istnieją podstawy do zastosowania w sprawie art. 195 § 2 p.p.s.a. i zasadne jest uchylenie pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r., I SA/Wr 1339/16, o czym orzeczono w pkt I sentencji.

Rozpatrując sprawę na nowo Sąd uznał, że do zasądzenia między stronami podlegała kwota 5.411 zł., która obejmuje: wpis sądowy od skargi – 594 zł, opłatę skarbową – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego – 4.800 zł. Z tego względu, Sąd – na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w pkt II sentencji.