Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1018/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: Dział IV A, art. 189g
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 91
journal: Dz.U. 2019 poz 847
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 134/20 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną oddalił skargę D. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2019 r. wydaną na podstawie m.in. art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 471, ze zm.; dalej ugh lub ustawa o grach hazardowych), nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie Hot Slot nr [...] poza kasynem gry.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej. Sąd wskazał, że w myśl art. 91 ugh do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej: Op). Ustawa ta jest uregulowaniem kompleksowym, odnoszącym się także do kwestii przedawnienia prawa do wydawania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (a więc konstytutywnej), o którym mowa w art. 68 tego aktu. Zdaniem Sądu decyzją konstytutywną jest również decyzja wymierzająca karę pieniężną za urządzanie gier na automatach. Sąd mając na uwadze różnice jakie wynikają z istoty zobowiązań podatkowych oraz kar wymierzanych za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry i stwierdzając, iż nie sposób tych dwóch obowiązków utożsamiać z sobą, nie podzielił stanowiska organów, iż różnice pomiędzy nimi muszą prowadzić do całkowitego wyłączenia stosowania, w przypadku kar za urządzanie gier, art. 68 Op czy też w ogóle wykluczenia stosowania w tym wypadku instytucji przedawnienia prawa do wydania decyzji. Stanowiska tego rodzaju nie sposób wywieść z samego faktu odpowiedniego stosowania regulacji Op, jako że różnice obu instytucji w tym zakresie nie są na tyle istotne, aby w ogóle wykluczyć rozważenie przedawnienia. Poza tym istnienie nieograniczonego czasowo prawa do wymierzenia kary za urządzenie gier jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wywodzonego z niego postulatu pewności obrotu.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, nie może być mowy o stosowaniu do tej materii regulacji ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 2020 r. poz. 256; dalej kpa), odnoszących się do kwestii przedawnienia prawa do wymierzenia kar, co wprost wynika z § 2 pkt 3 art. 189a kpa, w myśl którego przejście na regulacje kpa, w zakresie wymierzania kar (odnośnie ich przedawnienia), ma miejsce jedynie w sytuacji, gdy kwestie te nie zostały uregulowane w innych przepisach. Zdaniem Sądu z taką sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia.

Stosując zatem w rozpatrywanej sprawie przepisy art. 68 § 1 i § 2 Op Sąd wskazał, że bieg terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji biegnie od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Na gruncie regulacji ugh przez datę powstania obowiązku należy rozumieć, ze względu na odpowiednie stosowanie, koniec roku, w którym nastąpiło stwierdzenie naruszenia prawa, z którym to wiąże się sankcja, w postaci nałożenia kary pieniężnej. Sam termin do wydania decyzji konstytutywnej, w myśl art. 68 § 1 Op wynosi, co do zasady 3 lata, jednakże w razie nieujawnienia przez podatnika (zobowiązanego) danych istotnych z punktu widzenia rozważanego obowiązku, termin ten wynosi 5 lat (art. 68 § 2 Op). W przypadku wymierzania kar za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry, z oczywistych względów, zdaniem Sądu, nie mamy do czynienia ze składaniem jakichkolwiek deklaracji przez podmioty, na które następnie kara jest nakładana.

Sąd wskazał, że w sprawie fakt urządzania przez skarżącego gier na automatach został stwierdzony w 2014 r. Zatem termin przedawnienia do wydania decyzji ustalającej/nakładającej na skarżącego karę administracyjną upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Do tego czasu wydana zaś została nie tylko decyzja organu I instancji nakładająca karę, ale również utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego.

Sąd nie miał również wątpliwości co do charakteru gier przeprowadzanych na skontrolowanym urządzeniu, które pozwoliły zakwalifikować urządzenie jako automat do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 4 ugh, a także co do kwalifikacji skarżącego jako podmiotu urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Sąd stwierdził, że wskazują na to wprost postanowienia umowy zawartej przez skarżącego z dysponentem automatów nazwanej przez jej strony umową dzierżawy, lecz w istocie będącej umową o wspólnym przedsięwzięciu. Z jej zapisów wynika, że najemca będzie wykorzystywał przedmiot dzierżawy na zainstalowanie i eksploatację urządzeń. Tak więc skarżący bez wątpienia wiedział, jaki jest cel przedsięwzięcia do którego przystępował i jednocześnie przyjął warunki na jakich było ono realizowane.

Zdaniem Sądu niezwykle istotnym jest też to, że z tytułu realizacji umowy skarżący czerpał zyski, powiązane bezpośrednio z samym faktem eksploatowania urządzenia. W postanowieniach umowy wyraźnie bowiem zastrzeżono, że prawo do czynszu zachowywał on wyłącznie w czasie, gdy wstawione do lokalu urządzenie było eksploatowane. Zapis ten skorelowany był z innym postanowieniem zawartej przez niego umowy, przewidującym obowiązek powiadamiania przez niego o wszelkich nieprawidłowościach w działaniu urządzenia. Poza tym skarżącego obowiązywał zakaz podejmowania czy umożliwiania podejmowania w lokalu działalności konkurencyjnej innym podmiotom. Zdaniem Sądu wobec takiej treści postanowień umownych udział skarżącego w przedsięwzięciu organizowania gier na automatach, pomimo braku jego formalnego usankcjonowania nie może budzić wątpliwości.

Sąd podkreślił, że wobec niemożności pozyskania oryginału umowy jaką skarżący zawarł ze swoim kontrahentem, czy też jej wiarygodnej kopii, poza pierwszą stroną, organy zasadnie odwołały się do zapisów tożsamych w treści i formie graficznej umów (odpowiadających pierwszej stronie umowy, jaką zawarto ze skarżącym) zawieranych przez dysponenta automatu z innymi podmiotami, do których lokali wstawiane były podobne urządzenia, a także w taki sam sposób eksploatowane. Wykazanie, że umowa zawarta ze skarżącym mogła różnić się od pozostałych mogłoby nastąpić jedynie na podstawie oryginału umowy. Ten zaś pozostawał wyłącznie w dyspozycji skarżącego bądź jego kontrahenta, dlatego też bez współdziałania z ich stron, w zakresie jej udostępnienia, organy nie miały możliwości pozyskania tejże umowy. Skoro zaś skarżący, który mógłby ewentualnie wywodzić korzystne dla siebie skutki, bezpośrednio z zapisów zawartej przez siebie umowy, nie udostępnił jej lub też nie zadbał o zachowanie jej tekstu, to nie może aktualnie na tej podstawie zasadnie zarzucać organom dopuszczenia się nieprawidłowości w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, które są prawidłowe. Jego twierdzenia są zaś gołosłowne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej: ppsa).

II

Skargę kasacyjną wniósł D. O. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj. art. 68 § 1 i § 2 Op w zw. z art. 91 ugh poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, wynikające z zastosowania błędnej wykładni art. 91 ugh, a w konsekwencji pominięcie regulacji zawartej w art. 189g § 1 kpa i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej pomimo upływu pięcioletniego terminu przedawnienia liczonego od dnia 2 października 2014 r., tj. od daty kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego;

2. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka, określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Sąd bez żadnej refleksji podzielił w pełni ustalenia faktyczne organu oparte na domniamaniach i domysłach oraz na zapisach przykładowych umów zawieranych przez G. G. – kontrahenta skarżącego z innymi podmiotami, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego objęcia skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i skutkowało nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej za “urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";

3. przepisów postępowania tj. art 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez wskazanie i omówienie w uzasadnieniu zarzutów nie formułowanych przez skarżącego w żadnej ze skarg, co poddaje w wątpliwość rzetelność i prawidłowość dokonanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi bądź przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie na podstawie art. 188 ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Na podstawie art. 176 § 2 ppsa skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 91 ustawy o grach hazardowych poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, w którym Sąd uznając, że w sprawie ma zastosowanie art. 68 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji, stwierdził, że organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Na wstępie należy więc zauważyć, że odesłanie do regulacji zawartej w ustawie Ordynacja podatkowa wskazuje, że w zakresie dotyczącym przepisów procesowych ustawa o grach hazardowych odsyła wprost albo odpowiednio do przepisów Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w postępowaniach dotyczących nakładania kar pieniężnych na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych zastosowanie mają zasady określone w Ordynacji podatkowej i przepisy tej ustawy w zakresie w niej uregulowanym.

Nie ulega wątpliwości, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie odnoszą się do kwestii przedawnienia nakładania kar pieniężnych, o których mowa w tej ustawie. Nie budzi również wątpliwości na tle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. sygn. P 32/12, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (w brzmieniu wiążącym w tej sprawie) rekompensuje nieopłacony podatek od gier. Taka też teza była prezentowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych statuuje sankcję publicznoprawną, która stanowi cechy sankcji prawnofinansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przepisy ustawy o grach hazardowych regulują nie tylko warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, ale także podatek od gier. Tak więc urządzanie oraz prowadzenie gier hazardowych jest rodzajem działalności gospodarczej, z której wpływy, stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od gier w oparciu o zasady określone w przepisach rozdziału VII ustawy o grach hazardowych. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o grach hazardowych podatnikiem podatku od gier jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie udzielonego zezwolenia, z wyłączeniem loterii promocyjnych, podmiot urządzający gry objęte monopolem państwa oraz uczestnik turnieju gry pokera. Zatem brak koncesji czy też zezwolenia niweczy możliwość powstania obowiązku podatkowego i powstanie zobowiązania podatkowego. W takim przypadku, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce obowiązku podatkowego, który nie powstaje i w konsekwencji nie pojawia się w ogóle podatek od gier, aktualizuje się sankcja prawnofinansowa. W przypadku sankcji prawnofinansowej chodzi o doprowadzenie do realizacji normy prawa finansowego (podatkowego); sankcja ma stanowić swoisty "straszak" dla adresatów i prowadzić do zachowania oczekiwanego przez ustawodawcę, a także zawierać rozwiązania niekorzystne dla adresatów w przypadku ich naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 771/14; publ. CBOSA).

Stanowisko w tej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach.

Niemniej jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za jednolity obecnie należy uznać pogląd, że mimo wskazanej wyżej funkcji kary pieniężnej nakładanej na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych jaką jest rekompensata podatku, ani art. 8 ustawy o grach hazardowych, ani art. 91 tej ustawy nie uprawnia do stosowania przedawnienia określonego przepisami Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest decyzją kształtującą dopiero stosunek administracyjnoprawny, a zatem mającą charakter konstytutywny (ustalający). Decyzja ta - w przeciwieństwie do decyzji podatkowej, o które mowa w art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej - nie konkretyzuje obowiązku prawnego wcześniej istniejącego, ale go od podstaw kształtuje w sposób od razu zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jest to decyzja całkowicie odmienna od decyzji wymiarowej dotyczącej zobowiązań podatkowych , o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, powstałych z dniem doręczenia decyzji, a więc do zobowiązań do których ma zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja wymiarowa jest konkretyzacją istniejącego wcześniej stosunku prawnopodatkowego, który powstaje przed jej wydaniem. Po stronie urządzającego gry hazardowe, nie powstaje przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Do momentu wydania takiej decyzji na stronie nie ciąży żaden, nawet abstrakcyjny i ogólny obowiązek prawny zapłaty kary – co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością odróżniającą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego. Ta okoliczność przesądza o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych instytucji przedawnienia prawa do wydania decyzji z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyroki NSA z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II GSK 1479/16, z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 3533/17, z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4299/16; publ. CBOSA).

W tej sytuacji należałoby rozważyć czy do spraw dotyczących kar pieniężnych nakładanych na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych mogą być stosowane przepisy Działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestie administracyjnych kar pieniężnych. Zdaniem składu orzekającego niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której nawet gdyby przyjąć, że ustawa szczególna nie reguluje kwestii przedawnienia nakładania kary pieniężnej, to prawo nałożenia tej kary nie jest ograniczone żadnym terminem.

Odpowiadając na to pytanie po pierwsze należy zauważyć, że przepisy określające przedawnienie są przepisami materialnoprawnymi. Po wtóre biorąc pod uwagę, że przepisy Działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji m.in. terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, a tak się dzieje w przypadku kar pieniężnych wymierzanych na podstawie ustawy o grach hazardowych, to zasadnym jest przyjęcie, że przepisy komentowanego Działu winny pełnić funkcję ujednolicania zasad nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej również w sprawach hazardowych. (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 2433/17; wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 53/20; publ. CBOSA).

Należy zatem stwierdzić, że ponieważ art. 189g § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego będzie miał zastosowanie w sprawie, a w przepisie tym przyjęto, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa, Sąd I instancji powinien ponownie rozważyć kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną w rozpoznawanej sprawie.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Po pierwsze należy ponownie zauważyć, że stosownie do art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Zatem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego czy dowodowego, które skarżący powołał w zarzucie nie miały w sprawie zastosowania. Zatem tak skonstruowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Po wtóre konsekwencją naruszenia powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, miało być niewłaściwe zastosowanie wobec skarżącego normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Wobec jednakże nieskutecznego zakwestionowania dokonanych przez organy, a przyjętych przez Sąd I instancji jako prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie uznania skarżącego za urządzającego gry wiążą one również Naczelny Sąd Administracyjny. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania tego sądu granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, stanowiąca podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia, oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wnioskiem określającym przedmiot zaskarżenia, jak i związany podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zasada związania Sądu granicami skargi kasacyjnej nie obowiązuje w całości jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 ppsa, które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Za trafne uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że "urządzającym grę", jest ten podmiot, który podejmuje aktywne działania w celu organizacji warunków umożliwiających udział w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. Takie rozumienie “urządzającego grę" w tej sprawie w istocie nie jest kwestionowane skargą kasacyjną. Jak zaś wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji za prawidłowe przyjął ustalenia organu, że skarżący wiedział, jaki jest cel przedsięwzięcia do którego przystępował i jednocześnie przyjął warunki na jakich było ono realizowane, że czerpał zyski, powiązane bezpośrednio z samym faktem eksploatowania urządzenia, że miał obowiązek powiadamiania o wszelkich nieprawidłowościach w działaniu urządzenia oraz że skarżącego obowiązywał zakaz podejmowania czy umożliwiania podejmowania w lokalu działalności konkurencyjnej innym podmiotom.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji wykładnia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i subsumcja zachowania skarżącego – w przyjętym stanie faktycznym sprawy – pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest prawidłowa.

Za nieusprawiedliwiony należy uznać również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez wskazanie i omówienie w uzasadnieniu zarzutów, które nie zostały sformułowane przez skarżącego w skardze. Rzeczywiście Sąd I instancji wypowiedział się na temat techniczności przepisów ustawy o grach hazardowych, mimo że zagadnienie to nie było przedmiotem skargi, wbrew temu co Sąd twierdzi. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 ppsa to również, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając skargę kasacyjną na podstawie art. 185 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.