Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 45/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3, art.184, art.197 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 915/10 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 lipca 2010 r. wskazując, że skarżący nie przedstawił szczegółowych informacji o swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędności, ponoszonych wydatków. Brak tych danych w aktach sprawy uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku.

W zażaleniu skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, ze przepis ten nie daje możliwości orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji, podczas, gdy w ocenie strony jest to dopuszczalne, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana w granicach tej samej sprawy,

2. art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji i bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 lipca 2010 r.,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik, tj. art. 134 § 1 w z w. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania,

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 163 § 1 i 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu przez Sąd nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Rozpatrując podniesione przez skarżącego zarzuty, trzeba wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonywał wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Sąd wyjaśnił, że ze względu na brak wyjaśnień skarżącego odnośnie jego sytuacji majątkowej nie jest możliwe stwierdzenie zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia: "wysokość zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji ostatecznej przekracza możliwości płatnicze skarżącego". Tak sformułowany wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Tym samym sąd pierwszej instancji nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku i prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, a sąd nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatniczki wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji.

Na uwzględnienie nie zasługują także podniesione przez skarżącego zarzuty zawarte w pkt 3-4 zażalenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób wyraźny wskazuje przyczyny nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, a przy braku wskazania przez stronę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonanie nie było możliwe dokonanie ich oceny przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.