Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 126/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 24 ust. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 64 par. 2, art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 14 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 28 listopada 2014 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżone postanowienie w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu na rzecz A Sp. k. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A Spółka komandytowa z/s w [...] jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 14 stycznia 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 28 listopada 2011 r. o odmowie wydania zaświadczenia wypisu z rejestru gruntów i budynków bez danych osobowych dla nieruchomości położonej w [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

A Spółka Komandytowa z/s w [...] wnioskiem datowanym na dzień 19 listopada 2014 r., który wpłynął do Starostwa Powiatowego w Namysłowie w dniu 24 listopada 2014 r. zwróciła się do o wydanie wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych wraz z numerem księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w [...]. W uzasadnieniu wskazała, że dane zostaną wykorzystane w celu pobrania księgi wieczystej.

Starosta Namysłowski postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., nr [...], odmówił wydania zaświadczenia wypisu z rejestru gruntów i budynków bez danych osobowych dla nieruchomości położonej w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na treść złożonego wniosku, przytoczył brzmienie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i stwierdził, że dane z operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczące właściciela lub innych osób prawnych i fizycznych, we władaniu których znajdują się grunty i budynki, a także miejsca zamieszkania lub siedziby tych osób, nie zostały objęte jawnością i pełnym dostępem. Podał, że wnioskodawca nie będąc właścicielem nieruchomości, ani podmiotem o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 1 ustawy, może otrzymać wypis z operatu ewidencyjnego, jeśli spełnia warunki określone w art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy, tj. wykaże interes prawny w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Argumentował, że wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który dawałby mu prawo do uzyskania żądanego wypisu. Interesu prawnego nie tworzy postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika wskazanego we wniosku. Ponadto, zdaniem organu, podmiot, który uzyska numer księgi wieczystej będzie mógł z łatwością uzyskać dostęp do danych osobowych właściciela nieruchomości, takich jak imię, nazwisko, imiona rodziców, numer ewidencyjny Pesel. Wskazując na powyższe uznał, że dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy i stąd też, przy niewykazaniu przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A Spółka Komandytowa z/s w [...] żądając jego uchylenia. Podniosła w nim, że zapadłe postanowienie jest błędne, gdyż wniosek dotyczył udostępnienia numeru księgi wieczystej konkretnej nieruchomości, a nie danych właściciela tej nieruchomości, tj. danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co wynika wyraźnie z treści wniosku. Odwołująca się zakwestionowała również stanowisko organu dotyczące charakteru danych ujętych w księgach wieczystych. Powołując przepis art. 2 ustawy o księgach wieczystych stwierdziła, że zasadą jest jawność ksiąg wieczystych i zasada ta nie pozwala na jakiekolwiek ograniczenie dostępu do wglądu w treść księgi wieczystej. Wszystkie zatem dane, w tym i osobowe znajdujące się w treści księgi wieczystej, są jawne. Możliwość zapoznania się z danymi zawartymi w treści księgi wieczystej stanowi realizację przysługującemu każdemu uprawnienia do przeglądania księgi wieczystej. Stąd, udostępnienie numerów ksiąg wieczystych nie doprowadzi do sytuacji, w której odwołujący się bezprawnie zapozna się z zawartymi w księdze wieczystej danymi. Zaakcentowała nadto odwołująca się, że w związku z tym, iż nie zwracała się o udostępnienie danych o charakterze podmiotowym, a jedynie danych, które mają charakter przedmiotowy, to nie zachodziła konieczność wykazania interesu prawnego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 28 listopada 2011 r. o odmowie wydania zaświadczenia wypisu z rejestru gruntów i budynków bez danych osobowych dla nieruchomości położonej w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na ustalony w sprawie stan faktyczny oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia, tj. art. 24 ust. 4 i 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Uznał, że organ I instancji prawidłowo zinterpretował przepisy prawa stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia i poparł to stanowisko orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Przyjął, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, a więc informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy, są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane z ewidencji zawierające dane osobowe właścicieli, czy podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane osobowe, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy, a na żądanie innych podmiotów – tylko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu organ przytoczył przepis art. 1 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece i stwierdził, że nie może ulegać wątpliwości, iż skoro księga wieczysta w dziale I zawiera m.in. dane osobowe właściciela, to udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Argumentował, że skoro księga wieczysta zawiera dane o charakterze podmiotowym, to jedyną przesłanką, którą winien badać organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków w postępowaniu o wydanie z zasobu danych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ustawy jest posiadanie przez wnioskującego interesu prawnego w uzyskaniu tych danych, gdyż organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków działają na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z tego względu zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie jest w swej istocie prawidłowe.

Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodziła się A Spółka Komandytowa z/s w [...]. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania zaświadczenia, stosownie do wniosku skarżącej z dnia 19 listopada 2014 r., a także przepisów prawa procesowego, tj. art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie skarżącej do uzupełnienia wniosku o wykazanie interesu prawnego. W uzasadnieniu podniosła, że dane dotyczące położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, a także w zakresie informacji o wpisaniu do zabytków, czy wartości nieruchomości są powszechnie dostępne i stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Dowodził, przywołując orzecznictwo, że organ błędnie przyjął, iż informacja o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla danej nieruchomości jest informacją o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, gdy w istocie ma ona charakter przedmiotowy. Wskazał ponadto, że skoro organ w sposób dowolny uzależnił wydanie wnioskowanego zaświadczenia od wykazania przez skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu danych objętych wnioskiem, a we wniosku skarżąca nie odniosła się w ogóle do kwestii przysługującego jej interesu prawnego, to zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. organ winien wezwać skarżącą do wskazania rzeczonego interesu prawnego, a nie pominąć ten etap sprawy i od razu wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. Wskazał także, iż organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zawarł stwierdzenie - przewidując zapewne cel przeznaczenia wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia, jako że jest podmiotem świadczącym profesjonalną obsługę prawną - iż za interes prawny nie można uznać prowadzonego przeciwko wierzycielowi nieruchomości, o której numer księgi wieczystej wnioskowała skarżąca, postępowania egzekucyjnego. Stanowisko takie jest błędne, a tym samym skarga uzasadniona.

Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej P.p.s.a.).

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 14 stycznia 2015 r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 28 listopada 2011 r. o odmowie wydania zaświadczenia wypisu z rejestru gruntów i budynków bez danych osobowych dla nieruchomości położonej w [...].

Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Namysłowskiego wykazała, że nie odpowiadają one prawu.

Zaskarżone postanowienie podjęte zostało w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt

1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a., a więc stanowiło merytoryczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 1287), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (pkt 1); budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (pkt 2); lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (pkt 3). W ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 ustawy, wykazuje się także: 1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części); 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1; 3) informację o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) informację, czy wyróżniony w ewidencji gruntów i budynków obszar gruntu, w całości lub w części, objęty jest formą ochrony przyrody wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późn. zm.); 5) wartość katastralną nieruchomości; 6) informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji w ewidencji gruntów i budynków uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich. Z powyższych regulacji wynika zatem, że ewidencja, o której mowa w przywołanej regulacji, zawiera dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Rozróżnienie to znalazło odzwierciedlenie w art. 24 ustawy, gdzie w ust. 2 tego przepisu stwierdzono, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Zgodnie zaś z ustępem 4 tego przepisu każdy z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

Art. 24 ust. 5 ustawy przewiduje, iż starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierającego takie dane, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Zatem informacje o gruntach, budynkach i lokalach, jako informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy, są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane osobowe, starosta udostępnia wyłącznie na wniosek podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy, zaś na żądanie innych podmiotów - tylko po wykazaniu, że mają one interes prawny w tym zakresie.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że skarżąca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy i na zaistnienie takiej okoliczności nie wskazywała. Skarżąca Spółka żądała wydania wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych wraz z numerem księgi wieczystej i stąd też zasadnie organy orzekające uznały, że w takiej sytuacji niezbędne było wykazanie interesu prawnego w tym zakresie (art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy). Księga wieczysta zawiera bowiem nie tylko dane o gruntach (art. 20 ust. 1 pkt 1), ale również dane o podmiotach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ustawy.

Za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy więc uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna, to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Stwierdzić zatem należy, że dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy i stąd też mają charakter podmiotowo-przedmiotowy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 638/13 - Lex nr 1515143; wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1360/14; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 548/10; wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1079/09 – http:www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Sąd w niniejszym składzie identyfikuje się z tymi poglądami.

Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące tego, że informacja o numerze księgi wieczystej prowadzonej dla danej nieruchomości zamieszczona w operacie ewidencyjnym jest informacją o charakterze przedmiotowy nie zasługiwała na aprobatę Sądu.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia uznać należało jednak, że narusza ono przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W sytuacji bowiem, gdy żądanie skarżącej, która nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, dotyczyło wydania wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych wraz z numerem księgi wieczystej, obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę było zbadanie posiadania interesu prawnego przez ten podmiot. Analiza treści wniosku dowodzi, że skarżąca nie wskazała w nim na interes prawny, a jedynie podała cel, jakiemu ma służyć uzyskanie danych, o jakie wnioskowała. Przy tak sformułowanym wniosku organ winien zażądać od wnioskodawcy jego uzupełnienia poprzez wykazanie istnienia po jego stronie interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych, co najmniej stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. Przepis ten przewiduje, iż jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Co więcej, w przypadku, gdy pismo strony nie zawiera wyraźnych informacji i danych, które pozwalałyby organowi na ocenę zasadności zgłoszonego żądania, organ administracji publicznej mając na względzie słuszny interes strony, dbając by nie poniosła ona szkody z powodu nieznajomości prawa, winien rozważyć wszystkie możliwe środki, które dopuszczają przepisy prawa, a które mogłyby służyć należytemu załatwieniu sprawy, w tym możliwość skorzystania z wezwania strony do sprecyzowania jego żądania, czy - jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie - uzupełnienia wniosku o wykazanie i uzasadnienie interesu prawnego. Organ nie może wykorzystywać błędu strony lub niedopatrzenia, nie umożliwiając jej wyjaśnienia budzących w sprawie wątpliwości.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej, obligująca organy administracji publicznej do strzeżenia praworządności i wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa procesowego i materialnego. Art. 6 K.p.a. nakłada na organy obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, które w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, tj. ustalenie przez organ zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Przepisy zawarte w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obligują zatem organy administracji do podjęcia wszystkich niezbędnych czynności służących dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz załatwieniu sprawy. Z analizy akt sprawy nie wynika, co podniesiono już wyżej, aby skarżąca uzasadniała i wskazywała na legitymowanie się interesem prawnym w uzyskania wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych wraz z numerem księgi wieczystej. W uzasadnieniach natomiast zaskarżonych postanowień, na podstawie sobie znanych tylko dowodów, których brak w aktach i istnienia, których negowała skarżąca, organ przyjął, że dane te zostaną wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż każdy wniosek strony może być załatwiony dwojako - pozytywnie dla niej, bądź nie, jednak w każdym wypadku rozstrzygniecie musi wynikać z materiału dowodowego sprawy i mieć w nim oparcie. Rozstrzygnięcie nie może być oparte na przypuszczeniach i musi mieć oparcie w dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Nie może ono także pozostawiać wątpliwości co do swojej zasadności, bowiem w przypadku kontroli przez sąd administracyjny musi jasno ze sprawy wynikać, na podstawie jakich dowodów organ przyjął, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu danych, o które wnioskował.

Organ ewidencyjny, nie uzależniając udzielenia skarżącej Spółce żądanych informacji od wykazania interesu prawnego, przedwcześnie wydał rozstrzygnięcie, tj. bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a tym samym naruszył ww. przepisy postępowania.

W związku z powyższym organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwie skarżącą Spółkę do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, w celu uzyskania wypisu z operatu ewidencyjnego w formie wypisu z rejestru gruntów bez danych osobowych wraz z numerem księgi wieczystej (art. 24 ust. 5 pkt 3 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.