Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2075/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz K. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju z [...] lipca 2020 r. znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej "k.p.a." po rozpatrzeniu odwołania K. P.(1), od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. znak [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod pas drogowy drogi publicznej gminnej nr [...] relacji [...] przez wieś, - utrzymano ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej "ustawa", decyzją z [...] kwietnia 2018 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę [...], prawa własności wyżej opisanej nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołał się K. P.(1), dalej "Skarżący" podnosząc kwestię związaną z zajętością gruntu pod drogę publiczną oraz udokumentowanie władztwa publicznoprawnego na dzień 31 grudnia 1998 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rozwoju nie znalazł podstaw do odmiennej oceny zebranych dowodów.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa, za odszkodowaniem, własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego.

Organ ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Właścicielem działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) była J. C. a następnie jej spadkobiercy szczegółowo wymienieni w decyzji, w tym Skarżący.

W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną - gminną nr [...] (obecnie nr [...]), co ustalono na podstawie:

-uchwały Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. Rzeszowskiego nr [...], poz. [...] -[...]) - dotyczącej drogi nr [...] relacji [...] przez wieś,

-art. 103 ust. 2 ustawy (została zaliczona do dróg publicznych);

-uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2004 r. w sprawie ustalenia i zmiany nazw dróg gminnych (droga nr [...]), otrzymała nowy numer [...]),

-mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 grudnia 2017 r. pod nr [...] na której geodeta uprawniony przedstawił przebieg drogi zgodnie ze stanem faktycznym w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz mapy z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2015 r. pod nr [...], sporządzonych przez T. C. - geodetę uprawnionego. Z porównania ww. dokumentów jednoznacznie wynika, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. teren odpowiadający obecnie wydzielonej działce nr ew. [...] znajdował się w granicach pasa drogowego drogi publicznej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ uznał, że mapa stanowi dokument urzędowy. Taką dokumentację geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015r., poz. 520) pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. i brak jest podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 Kpa i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu. Mimo tego, że przedmiotowe mapy zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] grudnia 2017 r. czy też w dniu [...] marca 2015 r. to jednak miały one na celu odzwierciedlenie granic drogi publicznej istniejącej w dniu [...] grudnia 1998 r. w oparciu o dokumentację z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dalej organ wywodził o przestrzennym przebiegu drogi jako znajdującym podstawę w sposobie jej urządzenia w dniu [...] grudnia 1998 r. czy w sposobie korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy, zdaniem organu, oświadczenie K. P.(1) z dnia [...] stycznia 2018 r. Oświadczenie składane w postępowaniu administracyjnym korzysta bowiem z domniemania prawdziwości, jeżeli nie jest oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Odnosząc się natomiast do załączonego do odwołania oświadczenia K. P.(1), z którego wynika, iż na działce nr ew. [...] przed dniem 31 grudnia 1998 r. nie były wykonywane żadne roboty związane z utrzymaniem drogi gminnej relacji [...] przez [...], wskazano, że ww. oświadczenie zostało podpisane przez aktualnych współwłaścicieli nieruchomości, którzy zostali nimi dopiero w 2003 r. Ponadto przedmiotowe oświadczenie zostało podpisane m.in. przez M. P., W. P. i P. P., gdzie tymczasem z postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt I Ns [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po K. P.(2), wskazane wyżej osoby w chwili wydawania postanowienia z 2009 r. były małoletnie. W związku z tym, zdaniem organu naczelnego, ww. osobom trudno by było potwierdzić, iż na działce nr ew. [...] w rzeczonej dacie, było bądź nie było wykonywane władztwo publicznoprawne.

Ponadto pod oświadczeniem podpisał się K. P. (1) - były sołtys, który [...] stycznia 2018 r. złożył oświadczenie o zupełnie innej treści.

W związku z powyższym, nie można mieć, zdanie organu, wątpliwości że władztwo publicznoprawne nad działką nr ew. [...] zostało wykazane. Skoro bowiem działka ta znajdowała się w pasie drogi publicznej, pozostającej we władaniu Gminy, nie sposób jest uznać, aby władztwo publicznoprawne nie rozciągało się również na tę działkę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł K. P.(1).

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, t.j. art. 76 k.p.a. polegające na przyjęciu, że w niniejszym postępowaniu najważniejszym i niepodważalnym dowodem jest sporządzony przez geodetę operat przedstawiający przebieg drogi i pasa drogowego w roku 1998 w sytuacji gdy nie wiadomo jakie materiały źródłowe stanowiły bazę do sporządzenia powyższego operatu. Droga gminna nr [...] relacji [...] przez wieś była drogą prostą, całkowicie prostopadłą do drogi wojewódzkiej. W 1998 r. droga ta nie przechodziła przez działkę nr [...]. Sporządzony przez geodetę operat wchodzi w skład zasobu geodezyjnego i wbrew stanowisku organu podlega ocenie dowodowej. "Wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. Nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego, jakkolwiek bowiem zewidencjonowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., brak jest przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana - art. 76 § 3k.p.a.

-naruszenie art. 77 k.p.a. polegające na przyjęciu, że z oświadczenia złożonego przez sołtysa wsi w dniu [...] sierpnia 2018 r. wynika przebieg drogi gminnej, w sytuacji gdy z oświadczenia tego wynika jedynie, że na drodze gminnej były prowadzone prace naprawcze - czemu nikt nie przeczy. Droga gminna jej pasa drogowy graniczyły z działką [...] jednakże w 1998 r. nie przechodziła przez żadną jej część. "Łuk ścinający zakręt" został wykonany dopiero w późniejszym okresie. Droga pierwotnie była prostopadła i zbudowana z podkładu betonowego (rozsypywano piasek i cement na drogę i mieszano razem z wodą), a ruch na niej był na tyle mały, że nie było uzasadnienia dla "ścinania zakrętu". Poza tym nigdzie indziej w całej wsi takiej sytuacji nie ma. Droga gminna przez wieś nie była drogą szybkiego ruchu, a co za tym idzie poruszało się po niej niewiele pojazdów i nie było powodu to skracania drogi przez działkę skarżącego;

-naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez organ prowadzący postępowanie do wszystkich zarzutów opisanych w treści odwołania, a w szczególności do okoliczności budowy chodnika na działce skarżącego w 2015 r. kiedy to faktycznie doszło do zajęcia części działki 1386. Jak wskazano w treści odwołania dopiero wówczas pas drogowy drogi gminnej w skład którego wchodził chodnik został urządzony na części działki. Wcześniej działka nr ew. [...] była przez skarżącego uprawiana do końca granicy;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że K. P.(1), który działając jako sołtys sporządził oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2018 roku i który złożył oświadczenie w przedmiocie wykonywania prac na drodze gminnej jest tą samą osobą co skarżący w niniejszym postępowaniu. Skarżący nigdy nie był sołtysem a zaistniała sytuacja spowodowana jest tylko i wyłącznie zbieżnością imienia i nazwiska. Organ I instancji natomiast odmówił prawidłowej oceny oświadczenia złożonego przez skarżącego i jego dzieci, albowiem błędnie przyjął, że jest ono sprzeczne z oświadczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. złożonym przez tą samą osobę. Skarżący K. P.(1) przez [...] -[...] kadencji był w Radzie Sołeckiej i dokładnie wie jak wyglądała droga gminna i jaki był jej obszar.

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że składający oświadczenie w roku 1998 byli małoletni a co za tym idzie okoliczności wskazywane przez nich nie mogą polegać na prawdzie. Tymczasem nie wszyscy uczestnicy postępowania spadkowego byli małoletni, a ponadto to właśnie oni najlepiej pamiętaj przebieg drogi bowiem prowadziła ona do szkoły w miejscowości [...]. Spadkobiercy po zmarłej K. P.(2) dokładnie pamiętają, że droga gminna była na tyle wąska, że nie mógł nią nawet przejechać autobus co powodowało, że do szkoły zmuszone były uczęszczać na piechotę. Dopiero po wykonaniu przez gminę asfaltu w latach 1999-2000 droga nadal była wąska jednakże stała się przejezdna. Podkreślenia wymaga fakt, że w dalszym ciągu biegła ona prostopadle do drogi wojewódzkiej.

Mając powyższe okoliczności na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] lipca 2020 r. w całości i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, 2167.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej jako: "Ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. Stosownie do art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że zapadła ona z naruszeniem art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Komunalizacja stanowi formę wywłaszczenia. Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji R.P. wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przeznaczenie części nieruchomości na drogę wiąże się z pozbawieniem osoby fizycznej (właściciela) części nieruchomości. Oznacza to, że musi się dokonać na podstawie przepisów ustawy i w określonych granicach przestrzennych. To właśnie te granice przestrzenne (przebieg w terenie) ma dla wywłaszczanego istotne znaczenie choćby z punktu widzenia możliwości późniejszego zagospodarowania pozostałej części nieruchomości. Nabycie i utrata własności następuje bowiem w określonych granicach. Konieczne jest więc wyodrębnienie i skonkretyzowanie zewnętrznych granic tego nabycia. (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2006 r., I OSK 124/06). Skoro więc nabycie nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z 17 października 1998 r. odbywa się w granicach drogi publicznej to granice tej drogi stanowić muszą nie tylko efekt pracy geodety (mapy) ale muszą znajdować odzwierciedlenie na gruncie lub w innych dokumentach kreujących drogę publiczną i to na wskazaną w ustawie datę. Konstytucyjnie chronione prawo własności nie może być wykładane rozszerzająco. Inaczej wkroczenie w prawo własności naruszałoby Konstytucję R.P. Ograniczenie prawa własności poprzez odjęcie go właścicielowi musi odbywać się ściśle wg przepisów, co w praktyce oznacza, że tylko faktycznie istniejący przebieg drogi publicznej na gruncie, pozwala na odjęcie właścicielowi jego prawa i ustanowienie własności na rzecz podmiotu publicznego. Niedozwolonym wkroczeniem w prawo własności jest sytuacja w której decyzja administracyjna podjęta na podstawie wyżej powołanego przepisu dotyczy innego pasa gruntu niż ten faktycznie zajmowany przez drogę lub gdy co prawda obecnie droga ta przebiega przez cudzy grunt ale stan taki nie istniał w dacie o jakiej mowa w ustawie.

Rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się na zasadzie legalności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 k.p.a.) Organ ma przy tym obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego oceny pod kątem zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Środkami dowodowymi w postępowaniu administracyjnym mogą być wszelkiego rodzaju dowody (o ile są zgodne z prawem) pod warunkiem, że mają istotne znaczenie w danej sprawie a więc mogą się przyczynić do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 75 § 1 k.p.a.). Oceniając dowody organ kieruje się swobodną oceną dowodów (art. 80 k.p.a.) co oznacza że ma obowiązek dokonać oceny dowodów zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom.

Trzeba pamiętać jednakże, że skuteczność wykazania spełnienia przesłanki władania nie wymaga w każdym wypadku przedłożenia konkretnego dokumentu z którego ta okoliczność wynika wprost. Nie wymaga tego też przepis art. 73 ustawy. Oznacza to, że dopuszczalne jest wykazanie tej okoliczności każdym dowodem, także na podstawie przeprowadzenia procesu dowodzenia i wnioskowania na podstawie innych dowodów, które w powiązaniu ze sobą pozwalają na przyjęcie, że tego rodzaju teza została udowodniona dowodami pośrednimi.

Odnosząc te teoretyczne wywody do treści decyzji i ustalonego przez organ stanu faktycznego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy w sposób wybiórczy i pobieżny zebrały materiał dowodowy a ocena organu co do spełnienia przesłanek z art. 73 ustawy jest przedwczesna.

Dowodami na przebieg i wyodrębnienie drogi i władanie publiczne wskazanymi przez organ jest mapa sporządzona przez geodetę z adnotacją, że odzwierciedla stan na 31 grudnia 1998r., uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] października 1987 r. w sprawie zaliczenia do kategorii drogi gminnej drogi relacji [...] przez wieś, uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] września 2004 r. w sprawie ustalenia i zmiany nazw ulic, oświadczenie sołtysa K. P.(1), że gmina prowadziła na tej drodze roboty związane z jej utrzymaniem poprzez likwidowanie wyboi poprzez budowę materiałów kamiennych, konserwację rowów przydrożnych, likwidację śliskości, odśnieżanie, naprawę przepustów.

Tymczasem w aktach sprawy znajdują się inne dowody które nie zostały ocenione przez organ a których treść może mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Niesporne jest, że działka co do której toczy się postępowanie stanowi własność osób fizycznych. Jak wynika z decyzji podziałowej Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] maja 2015 r. dokonano podziału działki o nr ew. [...] na dwie: [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podział nastąpił na powiększenie działki sąsiedniej [...] i że w terminie 6 miesięcy miało dojść do przeniesienia własności tej działki. Ponadto w aktach znajduje się umowa z [...] maja 1999 r. zawarta pomiędzy Gminą i Miastem [...] a [...] Przedsiębiorstwem Robót Drogowych S.A. na modernizację drogi [...] przez wieś masą bitumiczną, wyrównanie ubytków tłuczniem, wykonanie asfaltu. Odbiór końcowy nastąpił [...] lipca 1999 r. Wszystkie więc prace związane z remontem drogi poprzez położenie asfaltu miały miejsce po 1 stycznia 1999 r., co oznacza, że w tym aspekcie twierdzenia skarżącego co do tego że prace modernizacyjne miały miejsce po tej dacie są wiarygodne. Jak się wydaje to do tej umowy odnosi się oświadczenie sołtysa z [...] stycznia 2018 r. o utrzymywaniu drogi gminnej. Sąd nie ma przy tym podstaw aby nie wierzyć skarżącemu, że nie był sołtysem a więc to oświadczenie, wbrew wywodom organu, pochodzi od innej osoby o takim samym imieniu i nazwisku jak skarżącego i jako takie zostało wadliwie przez organ ocenione.

Poza tym w aktach znajduje się korespondencja pomiędzy reprezentantami Gminy a K. P.(1) (pisma z [...] maja 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] stycznia 2018 r.) z której wynika że pomiędzy Gminą a właścicielem istniał spór co do podstawy prawnej i celu poddziału działki [...]. Z pisma skarżącego z [...] maja 2015r. jasno wynika, że działka została zabrana pod budowę drogi a później chodnika. Mowa w nim jest także o wcześniejszej korespondencji z Gminą (2009 r.) na temat granic działki. Z kolei pismo z [...] maja 2015 r. podpisane przez Burmistrza Gminy i Miasto [...] A. O. jasno wskazuje, że działka została zabrana na poszerzenie pasa drogowego drogi gminnej nr [...]. W ocenie Sądu świadczy to tylko o tym, że obecnie działka znajduje się w pasie drogowym ale nie daje odpowiedzi na pytanie czy taki sam stan istniał na 31 grudnia 1998 r. Skarżący temu konsekwentnie zaprzecza wywodząc, że droga w obecnym kształcie (a więc z częścią jego działki - skos) została wybudowana po 1 stycznia 1999 r. Organ uznał te twierdzenia za niewiarygodne mimo, że z przywołanych wyżej przez Sąd dowodów wynika, że prace modernizacyjne były wykonywane po tej dacie. Nie ma przy tym w sprawie, poza oświadczeniem sołtysa i mapą dowodu na to, że do 31 grudnia 1998r. przebieg drogi był w obecnym kształcie (a więc również przez tę działkę skarżącego i w dacie 31 stycznia 1998 r.) a Gmina sprawowała władztwo faktyczne nad częścią działki skarżącego, czemu zresztą skarżący zaprzecza.

Odnosząc się natomiast do mapy sporządzonej przez T. C., która ma zdaniem geodety odzwierciedlać stan na 31 grudnia 1998 r. Sąd stwierdza, że mapa ta została sporządzona wg aktualnych danych ewidencyjnych. W świetle mapy (k 9 akt adm.) nie ulega wątpliwości, że nowo utworzona działka nie znajdowała się w drodze (brak nawet na tej mapie oznaczenia faktycznego władania – inna linia przerywana). Poza tym przy sporządzaniu mapy geodeta musiał przeprowadzić czynności geodezyjne ustalania granic i sporządzić szkic graniczny, ale w aktach brak jest protokołu granicznego czy innego dokumentu na podstawie którego dałoby się ustalić stan faktyczny na datę 31 grudnia 1998 r. i twierdzenia właścicieli w tym zakresie. Oczywiście mapa przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest dokumentem urzędowym ale dowód ten może być podważony, o czym stanowi art. 76 § 3 k.p.a. Nie musi to być inna mapa ale mogą być to inne dowody na podstawie których da się wyprowadzić wniosek o braku wiarygodności dokumentu urzędowego. Ustawa k.p.a. nie wskazuje bowiem aby przeciwdowód w przypadku kwestionowania dokumentu urzędowego można było przeprowadzić wyłącznie za pomocą innego dowodu urzędowego ale o innej treści.

Poza tym organ wybiórczo zgromadził dowody na przykład dołączył zawiadomienie o czynnościach przyjęcia granic z 1 kwietnia 2004 r. bez przestawienia opisu tych czynności (protokołu), co nie pozwala na całościową ocenę czy ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości w zakresie istotnym w sprawie. Wątpliwości te nie mogą być rozstrzyganie na korzyść organu. Brak jest także dowodu na przebieg drogi (po działce skarżącego) w dacie kiedy podjęto uchwałę o jej zaliczeniu do kategorii drogi gminnej czy uchwale [...] r. podczas gdy z tej drugiej wynika, że został sporządzony załącznik graficzny do tej uchwały.

W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej dowodów z umowy z [...] maja 1999 r, decyzji podziałowej z [...] maja 2015 r., protokołu końcowego z [...] lipca 1999 r., pism z [...] maja 2015 r. i [...] maja 2004 r., wiarygodność dowodu z mapy nie jest niepodważalna.

Zdaniem Sądu wszystkie te wątpliwości i niejasności nie zostały w sposób przekonujący rozstrzygnięte przez organ mimo, że Skarżący konsekwentnie od samego początku twierdził, że droga w obecnym kształcie została wyodrębniona po 1998 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie miał na względzie wskazane wyżej niejasności których istnienie, zdaniem Sądu, nie pozwalało na zaakceptowanie zaskarżonej decyzji jako zgodnej z prawem.

Organ powinien zgromadzić dowody pozwalające na nie budzącą wątpliwości ocenę czy rzeczywiście na datę 31 grudnia 1998 r. przebieg drogi był taki jak obecnie (po wybudowaniu bitumicznej jezdni i chodników), uzyskać dowody z czynności ustalenia przebiegu granic w dacie kiedy sporządzany był podział nieruchomości i wyjaśnić z geodetą na jakiej podstawie uznał, że mapa sporządzona w 2017 r. odzwierciedla stan na 31 grudnia 1998 r. Poza tym ocenić pozostałe dowody zebrane w sprawie i wyjaśnić wątpliwości Sądu w tym zakresie wskazane wyżej. Podkreślić należy, że małoletniość osoby podpisanej w oświadczeniu samo w sobie nie dyskwalifikuje tego oświadczenia. Poza tym inaczej ocenia się pamięć osoby kilkuletniej a inaczej kilkunastoletniej. Ma przy tym rację Skarżący, że w warunkach wiejskich to właśnie dzieci mogły pamiętać stan urządzenia drogi choćby z racji chodzenia nią do szkoły. Skarżący twierdzi bowiem, że droga była wąska i nie mógł po niej przejeżdżać autobus i do momentu remontu drogi w 1999 r korzystał ze swej współwłasności.

Nie może być tak w państwie prawa, że organy państwa, wobec braku porozumienia z właścicielami (tu kwestia wykupu – p. korespondencja pomiędzy organem a właścicielem), wykorzystują prawo wyłącznie dla osiągnięcia swych celów a z pominięciem praw właścicieli. Trzeba pamiętać, że art. 73 ust. 1 ustawy stanowi o nabyciu własności z mocy prawa. W takiej sytuacji budzą wątpliwości czynności Gminy zmierzające do wykupu nieruchomości skoro skutek w postaci nabycia prawa własności następuje z mocy prawa a dla jego uzewnętrznienia konieczne jest wyłącznie wydanie decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej ten stan. Takie postępowanie Gminy może (choć nie musi) wskazywać na zasadność twierdzeń co do wybudowania drogi w obecnym kształcie po dacie 31 grudnia 1998 r.

Sąd przy tym w żadnym razie nie przesądza jaka powinna być treść rozstrzygnięcia, gdyż organ nie dokonał zgodnej z wyżej wskazanymi kryteriami oceny dowodów i posłużył się tymi które w części zostały zakwestionowane przez sąd. Konieczne jest ich uzupełnienie w zakresie wskazanym wyżej.

Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na znaczny wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, co znajdowało odzwierciedlenie na stronie www.worldometers.info/coronavirus/country/poland, objęcie Warszawy strefą zagrożenia przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie oraz uchwała 7 Sędziów NSA z 30 listopada II OPS 6/1.).

Z tych względów i na podstawie art. 151 Ppsa Sąd orzekł jak w wyroku.