Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 651/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 138 par. 2, art. 127 par. 1, art. 128
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 60, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1241
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A.T. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie opłaty planistycznej i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy:

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 10 kwietnia 2013 r. w punkcie 1 zobowiązał A. T. do zapłaty kwoty 48.576,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...], położonych w G. obręb M. po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. w mieście G., w punkcie drugim organ decyzji zobowiązał stronę do wpłacenia powyższej kwoty na rachunek organu, w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, zastrzegając, że w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie Gminie Miasta [...] należą się odsetki wynikające z przepisów prawa. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 3, 4, 6, 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego M. w mieście G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 63, poz. 1182), teren wskazanych powyżej działek przewidziany jest pod funkcję zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej (domy mieszkalne do 4 mieszkań dostępnych z jednej klatki schodowej). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1993 r. obowiązujący na tym obszarze do 31 grudnia 2003 r., dla terenu przedmiotowych nieruchomości przewidywał funkcję parków i zieleńców (ZP) oraz usług sportu (US). A. T., będąca właścicielem gruntu w dniu wejścia w życie planu, sprzedała przedmiotowe działki w latach 2006, 2007 i 2008, a postępowanie zakończone przedmiotową decyzją organ wszczął pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. Na podstawie operatów szacunkowych organ ustalił, że nastąpił wzrost wartości sprzedanych nieruchomości i naliczył opłatę w wysokości 30% kwoty wzrostu wartości nieruchomości, ustalonej na dzień sprzedaży poszczególnych działek gruntu.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. A. T., wskazała, że wnosi odwołanie w zakresie drugiego punktu sentencji, wnosząc o jej uchylenie w tej części i umorzenie w tym zakresie postępowania w sprawie. Odwołanie strona oparła na naruszeniu przez organ I instancji art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 k.p.a. – poprzez orzeczenie o terminie zapłaty opłaty i prawie do naliczania odsetek oraz art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej wyznaczenia terminu zapłaty i zobowiązania do zapłaty przez skarżącą odsetek za zwłokę. W odwołaniu zarzucono, że punkt drugi sentencji zaskarżonej decyzji został sformułowany bez podstawy prawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Prezydentowi Miasta [...] do ponownego rozpatrzenia, zaznaczając przy tym, że czyni to z przyczyn innych, niż wskazane w odwołaniu.

Organ po przytoczeniu treści przepisów art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że możliwość pobrania przedmiotowej opłaty (tzw. renty planistycznej) zależna jest od zaistnienia dwóch przesłanek. Są to: po pierwsze wzrost wartości nieruchomości spowodowany uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a po drugie zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie tego planu.

Odnosząc się do ustaleń organu pierwszej instancji dotyczących wzrostu wartości sprzedanych przez A. T. nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że opierają się one na błędnie sporządzonych operatach szacunkowych.

W operatach tych rzeczoznawca szacując wartość nieruchomości o przeznaczeniu na parki i zieleńce oraz usług sportu w podejściu porównawczym zastosowała metodę porównywania parami, natomiast szacując wartość nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, w tym samym podejściu, zastosowała metodę korygowania ceny średniej. Niekonsekwencji tej w ocenie organu odwoławczego nie dostrzegł organ I instancji, który w uzasadnieniu decyzji wskazał tylko na jedną z przyjętych przez rzeczoznawcę metod, a mianowicie korygowania ceny średniej. Tymczasem zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 nr 207 poz. 2109) w podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku. Rozporządzenie nie zakłada zatem możliwości łączenia w ramach jednej wyceny metody porównywania parami oraz metody korygowania ceny średniej, co potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 857/11. Mając zatem na uwadze to, że przedmiotowy operat szacunkowy stanowi bezpośredni dowód na wzrost wartości wycenianych działek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w konsekwencji sprzecznie z przepisami prawa procesowego: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem ustalenie wysokości opłaty nastąpiło na podstawie wadliwie sporządzonego operatu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że opłata planistyczna jest niepodatkową należnością budżetową w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, po. 1240 ze zm.). Oznacza to, że od 1 stycznia 2010 r. do opłaty tej stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), w tym art. 47 § 1, art. 51 § 1 i art. 53 § 1, z których wynika, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a od zaległości podatkowych, tj. podatków niezapłaconych w terminie płatności, naliczane są odsetki za zwłokę.

W skardze na powyższą decyzję A. T. wskazała, że decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. zaskarża w części, tj. co do uzasadnienia. Skarga została oparta na zarzutach naruszenia:

- art. 152 ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1 i art. 156 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w razie zawarcia przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w jednym operacie szacunkowym dwóch wycen rzeczoznawca nie ma możliwości stosowania dwóch metod wyceny w ramach jednego podejścia,

- art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 ze zm.) poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie opłata, której dotyczy zaskarżona decyzja podlega przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając zakres skargi wskazano, że możliwość zaskarżenia uzasadnienia decyzji, gdy narusza ono prawo, potwierdzona została wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 1982 r. sygn. akt 47/82, 30 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 178/83, 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97.

Odnosząc się do uzasadnienia zarzutów skargi wskazano, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że niedopuszczalność stosowania dwóch metod w jednej wycenie odnosi się także do opinii biegłego w postępowaniu administracyjnym, sporządzonych w formie operatów, które zawierają dwie wyceny. Powyższe, wbrew twierdzeniom organu, nie wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 857/11. Zgodnie bowiem z przepisami art. 149 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwłaszcza art. 150 ust. 1 i 156 ust. 1 przedmiotem operatu szacunkowego jest wycena nieruchomości, np. poprzez wskazanie jej wartości rynkowej. W wypadku ustalania ewentualnego wzrostu wartości nieruchomości, która ma być wynikiem uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest porównanie wartości rynkowej tej samej nieruchomości przed i po przedmiotowej zmianie. W czystej zatem formie rzeczoznawca majątkowy mógłby sporządzić dla danej nieruchomości (względnie działki ewidencyjnej gruntu - jak w niniejszej sprawie) dwa operaty szacunkowe - jeden wskazujący wartość przed wejściem w życie planu, a drugi wskazujący wartość po zmianie wywołanej wejściem w życie planu. Ponieważ zadaniem postawionym przed rzeczoznawcą majątkowym, jako powołanym przez organ I instancji biegłym, było określenie zmiany wartości nieruchomości (działek ewidencyjnych gruntu) sporządził on jeden dokument obejmujący dwie wyceny. Dla każdej z tych wycen przyjął inną metodę w ramach podejścia porównawczego, ale nie oznacza to zastosowania dwóch metod do jednej wyceny - poszczególna wycena, to jest wycena każdej z działek ewidencyjnych gruntu na dany moment, była dokonywana przy zastosowaniu jednej metody wyceny.

Skarżąca wskazała również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym uzasadnieniu decyzji pominęło zarzut odwołania dotyczący braku podstaw wydania decyzji organu I instancji w zakresie punktu drugiego sentencji. Natomiast przedstawione przez organ odwoławczy uzasadnienie możliwości naliczenia odsetek od nieuiszczonej w terminie opłaty jest błędne. Organ nie wziął bowiem pod uwagę treści art. 115 ust. 1 ustawy - przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 1 stycznia 2010 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowe postępowanie wszczęto pismami doręczonymi skarżącej dnia 19 września 2009 r. Nie ma zatem podstaw do wskazywanego przez organ odwoławczy zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie – nie ma możliwości naliczenia odsetek, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 606/11.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia 10 czerwca 2013 r. w zaskarżonej części.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i wskazało, że argumenty skarżącej są chybione. W ocenie organu każdy operat szacunkowy sporządzony w przedmiotowej sprawie obejmował wycenę tych samych nieruchomości przed i po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dotychczasowej praktyce organu nie zdarzyło się by w sprawie mającej na celu ustalenie wysokości renty planistycznej dowodami potwierdzającymi wzrost wartości nieruchomości były dwa operaty szacunkowe jeden szacujący tę wartość przed, a drugi po uchwaleniu planu. Nadto organ wskazał, że wobec uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia nieuwzględnienie daty wszczęcia postępowania - w świetle przepisów art. 115 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. ustawy - przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych - nie ma istotnego znaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd oceniając zatem legalność zaskarżonej decyzji nie ograniczył się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz wadliwość kontrolowanego aktu zbadał z urzędu.

Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddana została decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 czerwca 2013 r., uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało w oparciu o przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", który stanowi procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W związku z tym rozstrzygnięcie skargi wymagało oceny zasadności zastosowania przez instancję odwoławczą art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy wadliwie uznał, że zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r., została skonstruowana w ten sposób, że składała się z dwóch punktów, z których: punkt pierwszy dotyczył ustalenia wysokości opłaty planistycznej, punkt drugi ustalał termin i sposób uiszczenia opłaty.

Skarżąca wniosła odwołanie wyłącznie co do punktu drugiego decyzji Prezydenta Miasta [...], w którym to punkcie organ zobowiązał stronę do wpłacenia kwoty z tytułu opłaty planistycznej w wysokości określonej w punkcie pierwszym decyzji na rachunek organu, w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, zastrzegając, że w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie Gminie Miasta [...] należą się odsetki wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Strona nie wniosła natomiast odwołania co do punktu pierwszego decyzji, ustalającego wysokość opłaty planistycznej, ani przy tak sformułowanym zakresie odwołania nie podniosła żadnych zarzutów odnośnie punktu pierwszego decyzji, co oznaczało, iż akceptuje decyzję w tym zakresie.

Art. 127 § 1 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do drugiej instancji. Z kolei, zgodnie z art. 128 k.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji

Strona składając odwołanie zakwestionowała jedynie rozstrzygnięcie decyzji dotyczące ustalenia termin i sposób uiszczenia opłaty zawarte w punkcie drugim decyzji. Strona nie złożyła odwołania od rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia wysokości samej opłaty planistycznej zawartego w punkcie pierwszym decyzji. Wnosząc odwołanie strona dała wyraz swojemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie punktu drugiego decyzji, i tylko w tym zakresie zwróciła się do organu odwoławczego o kontrolę rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej I instancji. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zawarte w punkcie pierwszym decyzji może istnieć samodzielnie bez rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim decyzji. Wniesienie odwołania odnośnie części decyzji w zakresie terminu płatności oraz odsetek było zatem możliwe. W takiej sytuacji uznać należy, organ jest związany wolą strony i nie może rozszerzać zakresu odwołania złożonego przez stronę. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt IVSA/Wa 897/08, Lex nr 517996, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt III Sa/Łd 241/10 Lex nr 670486)

W przedmiotowej sprawie decyzja organu odwoławczego nie mogła dotyczyć decyzji organu I instancji, w tej części, w której nie została ona zaskarżona przez stronę. Skoro strona nie złożyła odwołania od rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości samej opłaty zawartego w punkcie pierwszym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r., to decyzja ta w tym zakresie stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania i w tej części jako ostateczna podlegała wykonaniu.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości, a więc również w części nieobjętej odwołaniem. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie potraktował je jako odwołanie od całości decyzji i dokonał analizy sporządzonych w przedmiotowej sprawie operatów szacunkowych na podstawie których została ustalona wysokość opłaty planistycznej, do oceny których nie miał prawa.

Niezależnie od powyższego za wadliwe uznać należy stwierdzenie przez organ odwoławczy, że organ I instancji ustalił wysokości opłaty planistycznej na podstawie wadliwie sporządzonych operatów szacunkowych, gdyż rzeczoznawca w operatach dotyczących wzrostu wartości działki nr [...] po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. w mieście G. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 63, poz. 1182) – szacując wartość nieruchomości o przeznaczeniu na parki i zieleńce oraz usługi sportu w podejściu porównawczym zastosował metodę porównania parami, natomiast szacując wartość nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, w tym samym podejściu zastosował metodę korygowania ceny średniej. Zdaniem organu odwoławczego, rozporządzenie z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 nr 207 poz. 2109) nie zakłada możliwości łączenia w ramach jednej wyceny metody porównywania parami oraz metody korygowania ceny średniej. Stanowisko to nie jest słuszne. Operat szacunkowym sporządzany w celu ustalenia wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera dwie wyceny nieruchomości – wycenę uwzględniającą pierwotne przeznaczenie nieruchomości oraz wycenę uwzględniającą przeznaczenie po uchwaleniu planu. Zasadnie strona skarżąca podnosi, iż rzeczoznawca majątkowy przy ustalaniu wartości nieruchomości może zastosować różne metody wyceny dla ustalenia każdej z tych wartości, co przykładowo wynikać może ze specyfiki rynku nieruchomości i braku nieruchomości podobnych o określonym przeznaczeniu.

Wobec braku podstaw do kontroli decyzji organu I instancji w zakresie jej punktu pierwszego jak i braku podstaw do kwestionowania prawidłowości tej decyzji, w sprawie nie zaistniała wynikająca z art. 138 § 2 k.p.a. przesłanka uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie odwołania w zakresie punktu drugiego decyzji wiązało się bowiem wyłącznie z oceną prawną decyzji i nie wymagało dokonywania w sprawie ustaleń faktycznych.

Organ II instancji prawidłowo ocenił, że opłata planistyczna jest należnością o charakterze publicznoprawnym, która stanowi dochód budżetu gminy. Ocenia się ją jako niepodatkową należność budżetową w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz .U. z 2013 r., poz. 885). Zgodnie z art. 67 tej ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 ustawy, nie uregulowanych tą ustawą, stosuje się przepisy Kodeks postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że przepisy Ordynacji podatkowej działu III mogą znaleźć odpowiednie zastosowanie w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niemniej w skardze zasadnie podniesiono, że art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. u. nr 157, poz. 1241 ze zm.), stanowi, że do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa o finansach publicznych, zgodnie z art. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Skoro przedmiotowe postępowanie wszczęto w 2009 r., w sprawie brak było możliwości zastosowania przez organ przepisów ustawy o finansach publicznych. Punkt drugi decyzji, jako wadliwy, winien zatem podlegać uchyleniu, a organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie w tej części, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wyjaśnienia wymaga również kwestia zaskarżenia uzasadnienia decyzji administracyjnej. W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszcza się możliwość zaskarżenia samego uzasadnienia decyzji. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Wyd. 5 Lexis–Nexis Warszawa 2012, s. 755 i n., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 892/09 dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Uchylenie decyzji w części dotyczącej uzasadnienia może nastąpić jednak nastąpić w przypadku jeżeli rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu, a uzasadnienie decyzji lub jego fragment, narusza prawo. W sytuacji, gdy nie tylko uzasadnienie decyzji jest wadliwe, lecz wadliwość dotyczy całej decyzji, brak jest możliwości skorygowania przez Sąd wadliwości części decyzji w zakresie uzasadnienia, bowiem prowadziłoby to do sprzeczności treści sentencji decyzji i jej uzasadnienia. W związku z powyższym, Sąd mając na uwadze treść art. 134 i 135 p.p.s.a. uznał, że orzeczenie w granicach sprawy niezbędne do jej prawidłowego zakończenia wymaga uchylenia wydanej przez organ II instancji decyzji w całości.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając odwołanie strony od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. naruszyło art. 138 § 2 k.p.a., a naruszenie tego przepisu postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie rozpoznając odwołanie strony od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. ograniczy się do rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonego punktu drugiego decyzji, biorąc pod uwagę wskazania do dalszego postępowania wynikające z przedstawionych wyżej rozważań.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 740 zł obejmującej koszty wpisu sądowego w wysokości 500 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł.