Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 791/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (szkoleniowo-konferencyjnego) przewidzianej do realizacji na części działki nr [...], art. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...].

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

[...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa w P. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie budynku usługowego (szkoleniowo - konferencyjnego), przewidzianej do realizacji na części działki nr [...], ark. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...]. Wniosek ten został następnie skorygowany pismem z dnia [...] sierpnia 2019r.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] listopada 2019r. ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia.

Odwołania od tej decyzji złożyli: K. V. oraz T. Ł., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

K. V. zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art.61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.p.z.p.), poprzez przyjęcie, że w tej sprawie została spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa, naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...] w odległości 9,5 m a nie w odległości 12 m, naruszenie 5 ust. 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie wielkości zabudowy 21% do 31 %, mimo że winien ten wskaźnik wynosić 25%, naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędne określenie maksymalnej szerokości elewacji w granicach od 11,8 m do 24 m, podczas gdy wielkość ta nie kontynuuje parametrów istniejącej zabudowy, naruszenie § 7 ust.4 rozporządzenia, poprzez nieuzasadnione ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która nie odpowiada zastanemu ładowi przestrzennemu, naruszenie § 8 rozporządzenia, poprzez naruszenie pochyleń płaszczyzn dachu nie odpowiadający wielkościom istniejącej zabudowy, naruszenie art. 7, art.8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niewystarczająco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, tj.: faktu, że istniejąca tam historyczna zabudowa jest jedynie zabudową mieszkaniową, willową i jednorodzinną, faktu występowania na tym terenie cieków wód podziemnych, istnienia większego zapotrzebowania na miejsca parkingowe dla tego zamierzenia, historycznego zagospodarowania tego terenu sięgającego epoki brązu i średniowiecza, a zatem, że konieczne jest przeprowadzenie badań archeologicznych, naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i nierozważeniu w sposób wyczerpujący wszystkich przesłanek przemawiających za wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia.

T. Ł. zarzuciła: niezachowanie należytej staranności w zastosowaniu wymagań w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego, wskazanych w stanowisku Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2019r., naruszenie prawa, poprzez brak zachowania należytej staranności w określaniu podstawowych parametrów wpływających na kształt nowej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (szkoleniowo-konferencyjnego) przewidzianej do realizacji na części działki nr [...], art. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...].

Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy ustalono, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji z przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego, mające w sprawie zastosowanie. Wskazano, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dalej wskazano, że w części tekstowej i graficznej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania, załączonej do akt sprawy, obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Część pisemna analizy, załączonej do akt sprawy zawiera wszystkie wymagane informacje. Skoro w obszarze analizowanym znalazła się także zabudowa usługowo - biurowo- szkoleniowa (zamierzenie dotyczy istniejącej już zabudowy dla tego samego inwestora na działce sąsiedzkiej) to ta zabudowa w obszarze analizowanym była wystarczająca pod kątem możliwości ustalenia parametrów dla nowo ustalanych warunków zabudowy, zarówno pod kątem funkcji jak i parametrów. Wystarczającym do ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia co do funkcji był istniejący budynek na działce sąsiedniej, a parametry budynków w obszarze analizowanym były wystarczające do ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia, dla którego została sporządzona również korekta wniosku. Kolegium przyjęło sporządzoną analizę oraz wyniki tej analizy za miarodajne. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach wskazano, że nie mogły być one uwzględnione. Po pierwsze, wskazano, że zarzut dotyczący niespełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa" jest zupełnie bezzasadny skoro na sąsiedniej działce znajduje się już istniejący budynek biurowo- szkoleniowy inwestora a planowane zamierzenie ma być jego uzupełnieniem. Drugi zarzut, dotyczący przyjęcia maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 9,5 metra a nie 12 metrów od ul. [...] jest błędny z tego powodu, że odpowiada ta linia linii zabudowy budynku skarżącego. Nie wskazano jednocześnie w odwołaniu innej przesłanki która uzasadniałaby dalsze odsunięcie planowanej zabudowy od ul. [...]. Po trzecie, przyjęcie takiego a nie innego wskaźnika zabudowy nie jest czymś dyskwalifikującym, skoro nastąpiła korekta wniosku a ta wielkość zapewnia zachowanie oczekiwanej funkcji przy jednoczesnej zgodzie konserwatora zabytków na taką wielkość planowanej zabudowy. Zarzut dotyczący naruszenia przepisu o maksymalnej szerokości elewacji frontowej uznano za chybiony, bowiem budynek w proponowanym kształcie został zaakceptowany przez służby konserwatora zabytków a rozporządzenie wykonawcze do ustawy zakłada możliwość innego ustalenia każdego z parametrów poddanych analizie, o ile jest to uzasadnione. W tej sprawie, przy tym kształcie działki, przy proponowanej funkcji parametr szerokości elewacji mógł, w ocenie Kolegium, zostać zaakceptowany. Kwestia wysokości elewacji frontowej także w ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, skoro w obszarze analizowanym wysokość do górnej krawędzi elewacji frontowej zawiera się w przedziale od 11 do 14,5 metra. Dalej wskazano, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa posiadająca dachy skośne i takie też są projektowane dla przedmiotowego zamierzenia, a nie inne, co czyni zarzut o naruszeniu pochyleń płaszczyzn dachu za nieuzasadniony. Za niezrozumiały Kolegium uznało zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art.8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niewystarczająco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności. Podkreślono przy tym, że w kwestii "historycznego zagospodarowania tego terenu sięgającego epoki brązu i średniowiecza" wypowiedziały się służby ochrony konserwatorskiej, uzgadniając to zamierzenie.

W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiódł K. V. zarzucając brak należytego rozpoznania przez Kolegium zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz wskazując na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 4 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie, że zabudowa sąsiednia jest historycznie z założenia i zasadniczo jedynie zabudową mieszkaniowo-willową i jednorodzinną, wskazano na konieczność nakazania w decyzji odprowadzania wód roztopowych i deszczowych do ul. [...], niedostosowanie potrzeb parkingowych do charakteru planowanej inwestycji, pominięcie, że teren na którym ma być wybudowana planowana inwestycja jest terenem na którym występują ciągi wodne, jest to teren podmokły i nie jest możliwe wybudowanie planowanych kondygnacji podziemnych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym, w dniu [...] września 2020 r. stawił się K. V. oświadczając, iż z uwagi na charakter jego pracy i odległość [...] km którą musi pokonać do P., jak również z uwagi na panujące warunki epidemii prosi o przeprowadzenie rozprawy i wysłuchanie jego stanowiska w sprawie albowiem nie wie, czy będzie mógł stawić się na kolejny termin rozprawy z uwagi na podane okoliczności. Skarżący oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze. Ponadto oświadczył, że wcześniej dla tej samej działki o warunki zabudowy występowała wcześniejsza właścicielka H. Ł., która w 2011 roku otrzymała pozwolenie na budowę nr [...]. Jednocześnie wówczas odległość linii zabudowy od drogi ustalono na 10 metrów, aktualnie odległość ta została pomniejszona. Ponadto Skarżący wskazał, że wcześniej w decyzji o warunkach zabudowy powierzchnię zabudowy działki ustalono na 25 procent, aktualnie zaskarżoną decyzją powierzchnię tą zwiększono o 15 procent pomimo, że dotąd na terenie objętym analizą nie doszło do żadnych istotnych zmian. Skarżący wskazał, że planowana jest trasa od ulicy [...] do [...] w związku z czym cześć działki [...] ulegnie zajęciu w związku z realizacją tej inwestycji. Skarżący powołał się też na opinię Ministerstwa Kultury z której wynika, że na terenie objętym ochroną konserwatorską jakim jest [...] należy lokalizować budynek, który będzie kontynuacją istniejącej zabudowy z dużym udziałem zieleni, a planowana inwestycja tego wymogu nie spełnia. Skarżący podkreślił, że planowana zabudowa zajmie w istocie 50 procent powierzchni. Natomiast pełnomocnik skarżącego zauważył, że analizie i porównaniu nie poddano powierzchni zabudowy na innych działkach narożnikowych znajdujących się w obszarze analizowanym. Skarżący dodał ponadto, że planowane rozwiązanie w zakresie odprowadzania wód deszczowych od strony ul. [...] jest wadliwe z uwagi na już występujące zalewania tych terenów. Tymczasem zabudowa na tych terenach objęta jest ochroną konserwatorską. Skarżący na rozprawie okazał postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Kulturowego z dnia [...] lipca 2010 r., którego kopię dostarczył następnie do akt sprawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat [w;] B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 257 – dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020, poz. 293 – dalej jako: u.p.z.p) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej jako: Rozporządzenie).

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach Rozporządzenia.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), C.H.BECK, Wydanie 7, W. 2013, s. 506).

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 Rozporządzenia. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. W aktach administracyjnych badanej sprawy znajduje się dokument analizy sporządzonej dnia [...] kwietnia 2019 r., szczegółowo opisujący parametry obiektów zlokalizowanych w obszarze analizowanym (k. 123-126 akt adm.), wraz z jej częścią graficzną (k. 127 akt adm.). Niezależnie od analizy w aktach znajdują się również wyniki analizy (składające się z części tekstowej i graficznej) stanowiące załącznik do decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. (k.218-236 akt adm.).

W badanej sprawie wnioskiem objęto ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku szkoleniowo-konferencyjnego na dz. nr [...], obręb G. przy ul. [...] w P.. Teren działki jest niezabudowany. Wskazano, że planowana pow. zabudowy to maks. [...]m˛, a powierzchnia użytkowa łącznie ma wynieść [...]m˛. Wskazano też szerokość elewacji frontowej na 13-15m od strony ul. [...] i 26m od strony [...]. W. górnej krawędzi elewacji frontowej 13-15m do szczytu. Planowana liczba miejsc postojowych 3-4.

W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy sporządzony został projekt decyzji, który przygotowała osoba, która ma wymagane uprawnienia, mgr inż. arch. B. B. (k.178 akt adm.).

W myśl § 3 ust. 2 Rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza - na nim - analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki - co w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniono. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 114m od granic terenu objętego wnioskiem, co stanowi trzykrotność szerokości frontowej granicy terenu od strony ul. [...], skąd zgodnie z pkt [...] lit. a wniosku ma odbywać się główny wjazd na działkę.

Badając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego.

Przechodząc do oceny ustalonych w niniejszej sprawie warunków zabudowy wskazać należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-4 u.p.z.p., tzn. działka ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Przechodząc do oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powtórzyć należy, iż celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, co oznacza, że zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Wobec tego w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące na - konkretnym - obszarze.

Żądaniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy objęto ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku szkoleniowo-konferencyjnego na dz. nr [...] o pow. [...]m˛(k. 1 akt adm.).

Zgodnie z uregulowaniami § 3 Rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany powinien być wyznaczony na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1 : 500 lub 1 : 1000, w odniesieniu do inwestycji liniowych w skali 1 : 2000. Wyniki tej analizy - zarówno część tekstowa jak i graficzna - stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 2 Rozporządzenia). W przedłożonych aktach sprawy znajduje się pomniejszona kopia mapy zasadniczej w skali 1:500, która zawiera aktualny stan zagospodarowania obszaru analizowanego. Z załącznika graficznego w sposób jednoznaczny wynika, że funkcja usługowa jest zlokalizowana w obszarze analizowanym, na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą wnioskiem, przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Funkcja usługowa została też ustalona na działce położonej, po przeciwnej w stosunku do działki wnioskodawców stronie ul. [...] oraz na położonych w większych odległościach działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. Organ I instancji wskazał, że funkcja usługowa znajduje się przy ul. [...] (na dz. nr [...]). Na działce bezpośrednio przylegającej do działki nr [...] mieści się siedziba [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, która użytkuje [...] budynki: willę przebudowaną na budynek biurowy oraz budynek gospodarczy przebudowany na obiekt szkoleniowy. Wnioskodawca wyjaśnił, że [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa ma swoją siedzibę na dz. nr [...] i w związku z nabyciem działki sąsiedniej (nr [...]) występuje z wnioskiem o warunki zabudowy, w celu rozbudowy swojej siedziby o budynek szkoleniowo-konferencyjny na dz. [...] umożliwiający pełną realizację zadań statutowych (k.11 i n. akt adm.). Oceniając kwestię kontynuacji funkcji podnieść należy, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna oraz zabudowa usługowa. Zebrany materiał dowodowy potwierdza zatem ustalenia organów, co do kontynuacji funkcji. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że w tym zakresie ustalenia organów oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zostały zakwestionowane.

Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości "ok. 9,5m" od granicy działki nr [...] z działką drogową [...]. Stosownie też do § 4 Rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4). W okolicznościach badanej sprawy przepisy te zostały prawidłowo zastosowane. Linię zabudowy wyznaczono w odległości ok. 9,5m od granicy działki nr [...] z działką drogową [...]. Jak wynika z Analizy, linia zabudowy na działce sąsiedniej, przy ul. [...] (bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą wnioskiem) jest zlokalizowana właśnie na wysokości 9,5m od granicy z działką drogową. Po drugiej stronie frontu działka objęta wnioskiem graniczy z ul. [...], a działki położone przy ul. [...], za skrzyżowaniem z ul. [...], pozostają niezabudowane. Powyższe dane dokumentuje część graficzna Analizy, na k. 127 akt adm.

W ocenie Sądu wątpliwości nie budzi również prawidłowość ustalenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy. W decyzji przyjęto widełkowo powierzchnię zabudowy "od 21% do 31% powierzchni zabudowy, przy średniej 25% (k. 124 akt adm.). Należy przyjąć, że ten parametry jest zgodny z intencjami wnioskodawcy, skoro pozostaje przez niego niekwestionowany. Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wymaga to szczegółowego uzasadnienia, które zostało zamieszczone w decyzji organu rozstrzygającego sprawę. Wnioski do takiego rozstrzygnięcia wynikają również z analizy urbanistycznej (A. Plucińska-Filipowicz, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd/el). Organ odwołując się do Analizy wyjaśnił, dlaczego przyjął wskazane w decyzji parametry. Podkreślić trzeba, że wskaźnik ten jest zróżnicowany w obszarze analizowanym i wynosi od kilku (ul. [...] do ponad 50% (ul. [...]). Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że ustalenie przyjętego parametru nie wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiednią, gdzie występują podobne (również i większe) wskaźniki zabudowy, tj. przy ul. [...] (29%), ul. [...] (39%) i al. [...] (33%). Jednocześnie, ustalono że minimalny wskaźnik zabudowy, który odpowiada najmniejszym wskaźnikom występującym w kwartale zabudowy gdzie zlokalizowana jest działka objęta wnioskiem (21% - przy al. [...] oraz przy ul. [...]), co – jak wskazano – jest niezwykle istotne na obszarach objętych ochrona konserwatorską, gdzie niedopuszczalne jest realizowanie obiektów o cechach substandardowych, odbiegających od gabarytów budynków sąsiednich.

Szerokość elewacji frontowej ustalono od 11,8m do 24m. Zgodnie § 6 Rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 Rozporządzenia). Dla planowanej zabudowy szerokość elewacji frontowej ustalono na: "od 11,8 do 24m" (pkt 1, pakt 3.). We wniosku z dnia [...] marca 2019 r. (k.1 akt adm.) wskazano "szerokość elewacji frontowej " 13-15m od ul. [...] i ok.26m 2x(11+2)m od strony ul. [...]. Jak wynika z analizy, średnia szerokość elewacji frontowych wynosi 20m, przy czym jednak waha się ona w obszarze analizowanym od 10,4m (ul. [...]) do 83,4m (ul. [...]). Dane te zostały przez organy udokumentowane i omówione szczegółowo. Średnia w obszarze analizowanym wynosi 20m, przy czym na działce sąsiedniej, przy ul. [...] wynosi 11,8m. Organ odwołując się do Analizy wyjaśnił, dlaczego przyjął wskazane w decyzji parametry. Wskaźnik ustalony decyzją nie przekracza średniej ustalonej z dopuszczalną tolerancją, na podstawie § 6 Rozporządzenia. Podkreślić ponadto trzeba, że wskaźnik ten jest zróżnicowany w obszarze analizowanym, co pozostaje udokumentowane w aktach sprawy.

Zgodnie z § 7 ust. 1 Rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wartość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2). Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). W okolicznościach badanej sprawy przyjęto wysokości attyki i górnej krawędzi elewacji: ustalając maksymalną wysokość budynku od istniejącego terenu w linii zabudowy do kalenicy na 8,5m, dla części budynku i 5m dla pozostałej części. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że uznano, iż planowana inwestycja musi nawiązywać przede wszystkim do budynków położonych w sąsiedztwie, tj. do najbliżej zlokalizowanej zabudowy, wzdłuż ul. [...] i ul. [...]. Wskazano, że za zasadne uznano ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na wysokości maksymalnie 8,5m jako kontynuację gzymsu budynku przy ul. [...]. Wysokość kalenicy ustalono na maksymalnym poziomie 13,5m , dzięki czemu nie przekroczy ona wysokości sąsiednich kalenic i nie stworzy negatywnych skutków w przestrzeni kwartału.

W kwestii geometrii dachu ustalono dach w części płaski o spadku do 12?, a w części skośny o spadku 40-45?. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Jak wskazano w Analizie w obszarze analizowanym dominują budynki za dachami stromymi. Te ustalenia organów nie są kwestionowane, a w konsekwencji ustaleniom decyzji w tym zakresie nie sposób skutecznie zarzucić naruszenia prawa.

Zaskarżoną decyzja nakazano na terenie obje tym wnioskiem lub w przypadku braku takiej możliwości na terenie zorganizowanego parkingu zapewnić dla samochodów min. 1 miejsce postojowe na każde 100m˛ powierzchni użytkowej obiektu; dla rowerów min. 0,6 miejsca postojowego na każde 100m˛ powierzchni użytkowej obiektu, przy czym przy obliczaniu wymaganej liczby stanowisk postojowych dla samochodów i rowerów uzależnionej od powierzchni budynku nakazano uwzględnić jego powierzchnię użytkowa pomniejszoną o powierzchnię pomieszczeń pomocniczych, technicznych, gospodarczych i technologicznych nieprzeznaczonych na pobyt ludzi, powierzchnię magazynową oraz zaplecze komunikacyjne, w tym powierzchnię garażową. Odnosząc się zatem do kwestii ustaleń decyzji w zakresie miejsc parkingowych należy wskazać, że ustalenia organów znajdują oparcie w materiale dowodowym i nie zostały skutecznie zakwestionowane w toku postępowania, ani w skardze do Sądu. Z art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do argumentacji skargi w tym zakresie należy wskazać, z powołaniem na stanowisko judykatury, że wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług (por. wyrok NSA z dnia [...] maja 2019 r. sygn. II OSK [...]). W okolicznościach badanej sprawy nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że liczbę miejsc postojowych określono z uwzględnieniem wskazanych w powołanym wyroku uwarunkowań, czemu literalnie dano wyraz z pkt. IV.1.2. decyzji organu precyzując w jaki sposób należy dokonać obliczeń przy ustalaniu wymaganej liczby stanowisk postojowych. Podkreślić trzeba ponadto, że wskazania organu I instancji, co do sposobu obliczeń przy ustalaniu wymaganej liczby stanowisk postojowych zostały sformułowane na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie wykorzystania rekomendowanych przez Wydział Urbanistyki i Architektury oraz Miejska Pracownię Urbanistyczną propozycji standardów wskaźników parkingowych (dostępne w https://bip.poznan.pl/bip/zarzadzenia-prezydenta/zarzadzenie-nr-375-2019-p,[...] - dalej jako: zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2019 r.). Standardy te stanowią wskazówkę dla organów wydających decyzje w sprawie warunków zabudowy. W kwestii wymagań co do ilości i sposobu urządzenia miejsc parkingowych dla spornej inwestycji literalnie zastosowano zestawienie standardu wskaźników parkingowych określonego w Tabeli stanowiącej załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2019 r., z uwzględnieniem faktu, że [...], zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta P. położony jest poza obszarem funkcjonalnego Śródmieścia. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi należy wskazać, że w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie chodzi jedynie o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji - co w badanym przypadku uczyniono - a nie określenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych. Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 tnego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia [...] maja 2019 r. sygn. II OSK [...]). W świetle powyższego zaskarżona decyzja nie narusza prawa w kwestii ustaleń dotyczących miejsc postojowych dla spornej inwestycji.

Odnosząc się do akcentowanej i w odwołaniu i skardze kwestii planowanej realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem na terenie zespołu urbanistyczno-architektonicznego miasta P., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] października 1982 r. wskazać należy, że przedłożone przez Skarżącego postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r. jest aktem indywidualnym, dotyczącym innego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W okolicznościach badanej sprawy, zainicjowanej wnioskiem [...] Izby Inżynierów Budownictwa, Miejski Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (szkoleniowo-konferencyjnego) przy ul. [...] w P., na dz. nr [...], ark. [...], obręb G. (k.189 akt adm.). Odnosząc się do kwestii braku doręczenia Skarżącemu tego postanowienia należy wskazać, że uzgodnienia, tego dokonano w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na to postanowienie przysługiwało wyłącznie inwestorowi. Dlatego też postanowienia nie doręczono Skarżącemu, który - co należy zaakcentować - pomimo to złożył na nie zażalenie, które Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. uznał za niedopuszczalne (k. 278 akt adm.). Uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy (por. A. Plucińska-Filipowaicz, M. Wierzbowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyd/El oraz wyrok NSA z [...].03.2012 r., II OSK [...]). W badanej sprawie wydane zostało postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2019 r., który w zakresie swoich kompetencji, uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (szkoleniowo-konferencyjnego) przy ul. [...] w P., na dz. nr [...], ark. [...], obręb G. (k.189 akt adm.). Postanowienie to pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Dlatego też zarzuty skargi podniesione w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne.

W kwestii pozostałych zarzutów skargi, w tym określenia kierunku spływu wód, uwarunkowań terenu i kwestii możliwości realizacji inwestycji posiadającej kondygnacje podziemne należy wskazać, że stosowne postanowienia w tym zakresie zawarto w pkt. IV.7 decyzji organu I instancji, zgodnie z opinią Spółki A z dnia [...] sierpnia 2017r. (k. 33 akt adm.) oraz porozumieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r.(k. 132 akt adm.) Podkreślić trzeba też, ze decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i nie jest równoznaczna z pozwoleniem na budowę.

W kontekście kontroli zaskarżonej decyzji co do poprawności określenia parametrów przyszłej zabudowy należy wskazać, że w sprawie podano wartości maksymalne oraz "widełkowe". Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że posłużenie się przez organ takim sformułowaniem, nie stanowi naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury (por. wyrok NSA z [...].06.2018 sygn. II OSK [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się bowiem, że na etapie ustalania warunków zabudowy dopuszcza się określenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu parametrów nowej zabudowy przez użycie sformułowań takich jak: "maksymalnie" (por. wyrok NSA z [...] lipca 2014 r., sygn. akt II OSK [...] i powołane w nim orzecznictwo). Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd. Przy czym, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, wzięto pod uwagę, że – co do zasady – określenie samych tylko maksymalnych parametrów może być niewystarczające dla zachowania ładu przestrzennego. Przyjmuje się, że zaburzenie ładu przestrzennego może nastąpić także poprzez wzniesienie budynku - znacząco - niższego czy węższego od budynków już usytuowanych. W okolicznościach niniejszej sprawy takiego zagrożenia jednak nie ma, bowiem decyzja organu I instancji ustala warunki zabudowy dla budynku o dwóch kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej.

Zwrócić należy również uwagę, że skonkretyzowanie parametrów dotyczących planowanej inwestycji następuje na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. w decyzji zezwalającej na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany, oczywiście z uwzględnieniem określonych w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnych wielkości.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.