Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 321/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2017 r, E. T., A. G., W. Z., I. F. i R. F. (dalej jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady [...] z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. [...], zarzucając Kolegium naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 oraz art. 97 § 2 kpa. W skardze skarżący wnieśli o zobowiązanie SKO w [...] do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia, zobowiązanie SKO w [...] do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organu grzywny w przypadku niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § la P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przepisu art. 35 § 1 i 3 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).

Wskazać należy, że uprzednie wezwanie przez skarżących Kolegium do usunięcia naruszania wyczerpuje wymogi ustawowe warunkujące wniesienie przedmiotowej skargi.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem celem jej jest zmobilizowanie organu do wydania orzeczenia merytorycznie kończącego wszczęte postępowanie administracyjne.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r.,

nr [...] Kolegium zawiesiło postępowanie z wniosku skarżących

o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...]

z dnia [...] czerwca 1960 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. [...] do czasu przedłożenia dokumentów potwierdzających następstwo prawne po dawnych właścicielach nieruchomości: J. M., Z. W., Z. L., J. L., M. R. i J. Z. i Z. G. i zobowiązało pełnomocników skarżących do podjęcia stosownych działań służących ustaleniu ww. następstwa prawnego. Pismem z dniem [...] sierpnia 2016 r. skarżący wystąpili do Kolegium z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, który dotychczas nie został rozpatrzony.

Zgodnie z treścią art. 103 kpa zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35-36 kpa). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego, (por, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07).

Mając na uwadze, że z treści ww. skargi bezspornie wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. (postępowanie to zostało zawieszone), a nie bezczynność Kolegium w rozpoznaniu wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania oraz że okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, jak również to, że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należało, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.