Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 204/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Felcenloben, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Gmina W. zwróciła się o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Gmina W. wydzierżawia tereny niezabudowane na rzecz osoby prawnej - spółki prawa handlowego. Podatnik wystawił nabywcy fakturę, dokumentującą świadczoną usługę dzierżawy. Faktura wystawiona została za [...] 2007 r. i zawierała kilka pozycji, gdyż dokumentowała dzierżawę kilku terenów. Jedna z umów dzierżawy została rozwiązana w [...], jednakże została pomyłkowo wykazana w przedmiotowej fakturze (faktura zawierała zatem pozycję dokumentującą czynność nieistniejącą).

Podatnik zwrócił się w związku z tym z pytaniem, czy fakturę VAT, o której mowa w art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dokumentującą zarówno czynność nieistniejącą jak i transakcję prawidłową, należy rozliczyć w deklaracji podatkowej VAT-7, czy poza deklaracją.

W opinii Strony, nie można wyłączyć "pustej" pozycji faktury z ewidencji, aby rozliczyć ją odrębnym trybem poza deklaracją podatkową, pomimo, że dokumentuje czynność nieistniejącą. Zgodnie z art. 106 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15 są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży. A więc tak wystawiona faktura powinna być rozliczona w deklaracji podatkowej VAT-7 w całości, mimo że oprócz czynności, która nie istnieje, dokumentuje jednocześnie czynność faktycznie świadczonej usługi dzierżawy. Faktury takie, zdaniem Strony, powinny być rozliczane tylko w deklaracji podatkowej VAT -7.

Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. ocenił jednak przedstawione przez Podatnika stanowisko w sprawie jako nieprawidłowe, wywodząc, że w odniesieniu do faktur z art. 108 ust. 1 ustawodawca nie zobowiązał wystawcy faktury do ujęcia tak wykazanego podatku w rozliczeniach, o których mowa w art. 99 i art. 103 ustawy. Regulacja art. 108 cyt. ustawy wskazuje - w ocenie organu pierwszej instancji - na obowiązek rozliczenia tego podatku poza regulacją art. 99 i art. 103. Podkreślono równocześnie, iż deklaracja podatkowa jest formą zastrzeżoną dla rozliczeń dokonywanych przez podatników czynnych (art. 99 ust. 1 ustawy), co oznacza, iż wystawca faktury z art. 108 cyt. ustawy, nie jest obowiązany do rozliczenia takiej faktury przez złożenie deklaracji podatkowej.

W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 99 i 108 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie strony art. 108 ustawy o VAT mówi o powstaniu obowiązku zapłaty, a nie pozadeklaracyjnym rozliczeniu podatku. Zdaniem Strony w zakresie uiszczania podatku VAT ustawodawca przewidział wyłącznie jedna procedurę zapłaty podatku VAT, wynikającą z treści art. 99 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis art. 108 ustawy ma natomiast charakter sankcyjny, bowiem przewiduje finansową odpowiedzialność podatnika za wystawione faktury VAT, nie nakłada jednak nowych obowiązków dotyczących pozadeklaracyjnego sposobu rozliczania podatku VAT.

W zażaleniu przytoczono orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-78/02, z którego wynika, że podatku omyłkowo wykazanego na fakturze przez podmiot, który nie działał jako podatnik, nie można uznać za VAT. Strona jest zdania, że w świetle wyroku ETS, wystawienie faktury i wykazanie podatku VAT przez podmiot nie działający jako podatnik nie jest objęte normą art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, co oznacza, że art. 108 dotyczy wyłącznie podatników.

Dyrektor Izby Skarbowej odmówił zmiany postanowienia organu I instancji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przepis art. 108 ust. 1 analizowanej ustawy wprowadza specyficzną instytucję obowiązku zapłaty podatku z wystawionej faktury, którą należy odróżnić od przewidzianej w art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług instytucji obliczenia i wpłacenia podatku za okresy miesięczne (kwartalne).

Organ II instancji wywodził, że z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż podatek należny jest podatkiem, który należy uiścić z tytułu wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu. Nie jest natomiast takim podatkiem podatek wykazany w fakturze w "pustej", w związku z powyższym nie może on powiększać podatku należnego, mającego wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego wykazanego w deklaracji VAT-7. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, rozliczenie podatku wynikającego z pozycji faktury dotyczącej nie wykonywanego już świadczenia nie powinno nastąpić w ramach deklaracji podatkowej VAT-7. Podstawą do zapłaty podatku jest faktura (część faktury), która nie dokumentuje faktycznie dokonanej czynności. Przepis art. 108 ust. 1 ustawy kreuje obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od zakresu podmiotowego opodatkowania i regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Ten sam podatek bowiem nie może być elementem rozliczenia na podstawie deklaracji przewidzianej w art. 99 (które nie zawsze wykazuje zobowiązanie podatkowe podlegające zapłaceniu w trybie art. 103 omawianej ustawy) i jednocześnie przedmiotem obowiązku jego zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 tej ustawy.

Odnosząc się do powołanego prze stronę orzecznictwa ETS Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że dotyczy ono innego niż przedstawiony we wniosku stanu faktycznego.

Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu okoliczność, czy Gmina jest podatnikiem podatku VAT, a jedynie sposób rozliczenia podatku oraz zakres zastosowania przepisu art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto okolicznością bezsporną jest również fakt, że Gminie przysługuje prawo do korekty podatku należnego, nie wystąpiłaby więc sytuacja, że podatek niesłusznie zapłacony nie mógłby być odzyskany.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucał

– naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) przez jego niewłaściwą interpretację,

– naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 99 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez niezastosowanie,

– naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez jego niezastosowanie,

– naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 120 ustawy Ordynacji podatkowej przez jego nie zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy,

– naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie, która istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca wywodziła, że w żadnym z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie został określony sposób zapłaty podatku z tzw. "pustej faktury". Skoro więc ustawodawca nie przewidział takiego swoistego i odrębnego sposobu rozliczania podatku wynikającego z faktury VAT wystawionej w trybie art. 108, w ocenie skarżącego nie ma innej możliwości ustalenia sposobu zapłaty podatku, jak tylko przez zastosowanie w tym zakresie przepisów ogólnych, w szczególności przepisu art. 99 ust. 1.

Zdaniem skarżącej ze stanowiska organów podatkowych wynika, że podatnika nie będą obowiązywały przepisy m.in. o terminie zapłaty podatku, tak więc podatnik nie będzie mógł ustalić w jakim terminie ma zapłacić podatek, a organ podatkowy nie będzie mógł dochodzić odsetek od zaległości podatkowej, ponieważ nie można określić kiedy powstanie zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn.zm.) zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Tak więc mając na uwadze ten przepis, podatnik nie może prawidłowo wykonać zobowiązania podatkowego, gdyż żaden z przepisów prawa materialnego (ustawy o podatku VAT) nie precyzuje terminu zapłaty podatku wynikającego z wystawienia pustej faktury.

Skarżący zarzucała, iż Organ podatkowy II instancji, działając na zasadzie legalizmu nie ma prawa do dowolnego tworzenia norm prawnych. Ponieważ przepisy ustawy o podatku VAT są przepisami, o których mowa w przepisie art. 120 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy powinien nie tylko właściwie stosować te przepisy, ale także interpretować je zgodnie z zasadą praworządności. Skoro w przepisach ustawy o podatku VAT brak jest przepisów o sposobie rozliczenia podatku VAT z "pustej faktury", to organ podatkowy nie ma żadnego umocowania aby stosować wykładnię prowadzącą do tworzenia nieznanych ustawie sposobów pozadeklaracyjnego rozliczania podatku VAT.

W ocenie skarżącego zawarty w zaskarżonej decyzji pogląd Organu podatkowego stanowi naruszenie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy. W ocenie skarżącego organ II instancji narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, ponieważ przerzuca na podatnika odpowiedzialność za wykonanie interpretacji organu, która nie jest poparta żadnymi przepisami i jest trudna technicznie do wykonania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Odnosząc się do argumentacji skargi, iż przepis art. 108 ustawy (ani żaden inny przepis wprost) nie wskazuje jednoznacznie na termin zapłaty podatku w takiej sytuacji, organ wskazuje, iż zagadnienie to nie było przedmiotem toczącego się postępowania. Wniosek Gminy

W. z dnia [...] w indywidualnej sprawie nie zawierał bowiem dodatkowego pytania co do terminu płatności podatku w sytuacji wyrażenia przez organ podatkowy poglądu o "pozadeklaracyjnym" rozliczeniu podatku. Wskazując na regulację art. 14a Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej poniósł, że organ podatkowy nie może wykraczać odpowiedzią poza zagadnienie poruszone we wniosku podatnika. Tymczasem dopiero na etapie zażalenia Skarżąca zgłosiła ogólne uwagi, iż system rozliczenia podatku jest "skomplikowany", a dopiero na etapie skargi poruszyła problem terminu zapłaty kwoty podatku w przypadku zaistnienia zdarzenia, o którym mówi art. 108 ustawy o podatku VAT (choć mogła wprost zapytać o to we wniosku z [...]). Organ odwoławczy wskazał na możliwość wystąpienia z zapytaniem o to ostatnie zagadnienie w trybie przewidzianym w Rozdziale la (art. 14a - 14p) znowelizowanej Ordynacji podatkowej.

W związku jednak z zarzutem Skarżącej naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, organ - z ostrożności procesowej -wskazuje jednak, że pojawiły się w tej kwestii dwa poglądy. Pierwsze stanowisko zakłada, że ze sformułowań użytych w art. 108 wynika natychmiastowa wymagalność zobowiązania, drugie stanowisko również wiąże się z założeniem, że art. 99 ust. 1 i 103 ust. 1 ustawy o podatku VAT nie mają zastosowania, ma jednak zastosowanie jedynie wskazany w art. 103 ust. 1 termin płatności podatku.

Odnosząc się jeszcze do zarzucanego naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, organ wskazuje, iż w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że okolicznością bezsporną jest fakt, iż Skarżącej przysługuje prawo do korekty podatku należnego, nie wystąpiłaby więc sytuacja, że podatek niesłusznie zapłacony nie mógłby być odzyskany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W niniejszej sprawie kontrolą sadową obejmo rozstrzygnięcie wydane w trybie przewidzianym w art. 14a i nast. Ordynacji podatkowej. Podkreślić, że w orzecznictwie przesądzono, że Sąd administracyjny nie może ograniczać zakresu formułowanych ocen tylko do kwestii trybu i terminu wydania zaskarżonej interpretacji. Zakres kognicji powoduje, iż sąd obowiązany jest również zbadać prawidłowość dokonanej wykładni, który przecież prowadzi do zajęcia stanowiska zgodnego bądź sprzecznego z prawem. (patrz uchwała NSA z 18.01. 2007 r., FPS1/06, publ. ONSAiWSA2007/2/27). Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego "). Interpretacja podatkowa nie przybiera bowiem wprawdzie postaci stosowania prawa (decyzji podatkowej), ale określa sytuację prawną podatnika, a tym samym musi być traktowana jako zapowiedź wyciągnięcia konsekwencji prawnych w razie niezastosowania się do wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa znajdującego zastosowanie do przedstawionej sytuacji.

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia oceny prawnej stanowiska organów podatkowych w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w kwestii wskazania w jaki sposób należy rozliczyć kwotę podatku wykazaną w fakturze wystawionej w trybie art. 108 ustawy o VAT oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy od takiej czynności.

Należy na wstępie rozważań zauważyć, iż skarżący nie kwestionuje zasadności poglądu wyrażonego w decyzji, co do podstawy zapłaty podatku w myśl art. 108 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest ona obowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku

Obowiązek uiszczania podatku wykazanego w fakturze wynika wyłącznie z samego faktu jej wystawienia. Norma prawna nie wiąże powinności zapłaty podatku z posiadaniem statusu podatnika, gdyż nie wskazuje tego rodzaju przesłanki, lecz jej adresatem są wszystkie podmioty wystawiające fakturę z wykazaną kwotą podatku należnego (w tym i podatnicy dokonujący sprzedaży, która winna być zwolniona z opodatkowania). Określenie zakresu przedmiotowego tego przepisu, w niniejszej sprawie nie było również przedmiotem sporu stron.

Rozstrzygając natomiast kwestię sporną co do sposobu w jaki należy rozliczyć kwotę podatku wykazanego w fakturze wystawionej w trybie art. 108 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że samo wystawienie faktury warunkuje obowiązek wpłaty podatku, przy czym jej wystawca nie może i nie musi w związku z tą sytuacją składać deklaracji podatkowej. Stanowisko takie zostało wyrażone w uchwale NSA z dnia 22.04.2002 r.( sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136), która dotyczyła zbliżonego treściowo do art. 108 aktualnej ustawy art. 33 ust 1 cyt. powyżej ustawy. Na poparcie przytoczonych argumentów należy przywołać przeprowadzoną w uzasadnieniu tejże uchwały analizę przepisów ustawy o VAT pod kątem rozstrzygnięcia przedstawionego problemu.

Zgodnie z jej art. 5 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności w nim wymienione. Przepis ten ustanawia granice przedmiotowe opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wiąże się z nim art.19 ustawy określający moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz art. 29-31 regulujące zagadnienia podstawy opodatkowania. Wskazanie momentu powstania obowiązku podatkowego w art.19 oraz podstawy opodatkowania w art. 29-31 powiązane zostało wyłącznie z zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyrażonym w art. 5. Całościowe spojrzenie na te przepisy świadczy jednoznacznie o tym, że obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług są objęte jedynie czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem wymienione w art. 5 ustawy, a podstawę opodatkowania stanowi obrót będący kwotą należną z tytułu zrealizowania jednej z czynności z katalogu określonego w art. 5. Wynika z tego, że w razie niezaistnienia czynności podlegającej opodatkowaniu z katalogu zawartego w art. 5 nie może powstać obowiązek podatkowy w tym podatku w rozumieniu art. 19 i nie można określić podstawy opodatkowania.

Poczyniwszy te wstępne ustalenia możliwe jest przejście do wykładni gramatycznej przepisu art. 108 ust. 1 analizowanej ustawy. Przepis ten, regulując kwestię podatku od towarów i usług, przewiduje swoistą instytucję obowiązku zapłaty podatku w razie wystawienia faktury. Powinność zapłaty podatku z wystawionej faktury stanowi odrębną od przewidzianej w art. 103 instytucji obliczenia i wpłacenia podatku za okresy miesięczne, korelującej z unormowaniem rozliczenia podatku w ramach deklaracji podatkowej, przewidzianym w art. 99. Wystawienie faktury, dotyczącej czynności podlegającej opodatkowaniu i stwarzającej obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe w tym podatku, nakłada na podatnika obowiązek uwzględnienia w ramach deklaracji, o której mowa w art. 99 wykazanego podatku w fakturze. Następstwem tego może być obowiązek zapłacenia zobowiązania podatkowego (art. 103) określonego w rezultacie zestawienia w deklaracji podatkowej za dany okres podatku należnego oraz podatku naliczonego. Do takiej sytuacji nie odnosi się art. 108 ust. 1 ustawy, ponieważ może on być zastosowany tylko wówczas, gdy podatek z wystawionej przez podatnika faktury, nie stanowi elementu rozliczenia na podstawie sporządzonej przez podatnika deklaracji. Ten sam podatek bowiem nie może być jednocześnie składnikiem rozliczenia w oparciu o deklarację z art. 99 (które nie zawsze wykazuje zobowiązanie podatkowe podlegające zapłaceniu w trybie art. 103 omawianej ustawy) i kreować obowiązku jego zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 108 ust. 1 ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy doszło do wystawienia faktury z wykazanym podatkiem nie mogącym być częścią rozliczenia podatku w trybie art. 99 i 103 ustawy, gdyż czynność, którą udokumentowano tą fakturą, nie była w ogóle objęta obowiązkiem podatkowym lub była zwolniona od podatku . Reguluje on bowiem sytuacje, gdy przy spełnieniu przesłanek w nim wskazanych, zostają przez ustawodawcę objęte obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług również przypadki, dla których bez zaistnienia okoliczności określonych art. 108 ust. 1 nie przewidziano w ogóle powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.

Wynika stąd, że przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kreuje obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego, chodzi wszakże o obowiązek zapłaty i to powinność skonkretyzowaną już w obrębie tego przepisu bez powiązania w szczególności z instytucjami takimi jak obliczanie i wpłacanie podatku za okresy miesięczne (por. art. 103 w związku z art. 99 ustawy) oraz kształtowanie zobowiązania podatkowego według określonych relacji między podatkiem należnym i podatkiem naliczonym. Przepis art. 108 ust. 1 podlega zastosowaniu jedynie wtedy, gdy określony w nim podmiot wystawi fakturę z wykazanym podatkiem, bez powiązania z rozliczeniami na podstawie art. 99 i art. 103, gdyż sprzedaż, którą udokumentowano tą fakturą, nie była objęta obowiązkiem podatkowym lub była zwolniona od podatku, co stanowi specyficzną podstawę obowiązku zapłaty wykazanego w niej podatku.

Natomiast formułowane przez Skarżącą zarzutu dotyczące niemożności określenia terminu płatności takiego podatku pozostają bez wpływu na wynika sprawy. Zgodnie z art. 14 a § 1 Ordynacji podatkowej "Stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym." Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu "Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie." Z przepisów tych , a także z postanowień art. 14 a § 3 udzielona interpretacja winna odnosić się do przedstawionego stanu faktycznego i nie powinna poza ten stan wykraczać. Stanowisko organów winno natomiast winno odnosić się do poglądów wyrażonych przez pytającego.

W niniejszej sprawie zapytanie – i stanowisko podatnika- w sposób jednoznaczny odnosiło się wyłączne do tego, czy "pusta" faktura ma być objętą deklaracja. Strona nie formułowała natomiast wątpliwości odnośnie terminu płatności takiego podatku. Wobec tego – zgodnie z powołanymi przepisami organy podatkowe nie były zobowiązane do wyrażania stanowiska w tej kwestii i nie można skutecznie zarzucać, iż decyzja w tym zakresie nie rozstrzyga wątpliwości strony. Jak słusznie natomiast wskazał Dyrektor Izby Skarbowej nie tamuje to stronie drogi – w wypadku istnienia dalszych wątpliwości- ubiegania się o kolejne interpretacje co do terminu płatności podatku

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.