Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 975/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi N. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, w wyniku rozpatrzenia odwołania N.V. obywatela W. , utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż w dniu 17 stycznia 2012 r. N.V. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr. 191, poz. 1133), zwanej dalej "ustawą abolicyjną".

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2012 r. odmówił cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdzając, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 w/w ustawy. Zdaniem organu pierwszej instancji w przypadku wnioskodawcy nie można uznać, że jego pobyt w Polsce jest pobytem nieprzerwanym co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. W toku prowadzonego postępowania ustalono bowiem, iż cudzoziemiec w okresie od 1 listopada 2009 r. do 31 października 2011 r. posiadał długoterminowy tytuł pobytowy na terytorium C. w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wiązało się to z koniecznością wyjazdu z Polski, o czym cudzoziemiec nie poinformował organu. Ponadto Wojewoda zauważył, że cudzoziemiec oświadczając we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, że do Polski wjechał w dniu 30 września 2006 r. i że od tej pory nieprzerwanie przebywał w Polsce (brak jakichkolwiek wyjazdów zagranicznych), podał nieprawdziwe informacje. W ocenie Wojewody cudzoziemiec wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia zataił fakt swojego pobytu na terytorium C. Konfrontacja paszportu cudzoziemca z jego wnioskiem wykazała bowiem, że przebywał on na terytorium C. co najmniej do końca 31 października 2011 r.

Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] wniósł N.V.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Szef Urzędu podzielił stanowisko Wojewody, że wobec cudzoziemca mają zastosowanie przesłanki określone w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej.

Organ drugiej instancji wskazał, że N.V. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podał, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od dnia 30 września 2006 r. Natomiast z analizy przekroczeń granicy Polski wynika, że od dnia 20 grudnia 2007 r. cudzoziemiec wyjechał z Polski w dniu 29 stycznia 2011 r. i wjechał ponownie w dniu 8 marca 2011 r. Z kolei w dniu 27 marca 2012 r. N.V. zeznał, że przyjechał nielegalnie do Polski na początku 2007 r. i oświadczył, że nie wyjeżdżał z Polski i nie był w C. Następnie w dniu 7 maja 2012 r. cudzoziemiec złożył oświadczenie, że przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., lecz nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających ten pobyt, a poprzedni paszport zgubił. Przesłuchany zaś w dniu 14 września 2012 r. cudzoziemiec zeznał m.in., że miał dotychczas dwa paszporty. W pierwszym paszporcie była zamieszczona wiza do R. Dokument ten został odebrany cudzoziemcowi po odprawie paszportowej we wrześniu 2006 r. drugi paszport został wyrobiony w kraju pochodzenia w 2008 r. za pośrednictwem rodziny. Cudzoziemiec podał, że w marcu 2009 r. wyjechał do W. przez C., ale nie wie, na jakie dane był wydany poprzedni paszport. Podał, że w dokumencie tym miała być zamieszczona czeska wiza na okres 7 miesięcy, którą uzyskał w Wietnamie za pośrednictwem pełnomocników. Następnie wrócił do Polski przez C. w kwietniu 2009 r. ponadto cudzoziemiec zeznał, że do kraju pochodzenia wjeżdżał także pod koniec 2009 r. i w 2010 r., zaś w C. nie przebywał, jedynie przejeżdżał, a zezwolenie na pobyt załatwili mu pośrednicy, którym oddał poprzedni paszport. Wyjaśnił również, że należne podatki w C. opłacali za niego pośrednicy, natomiast on przebywał cały czas w Polsce. Wskazał, że winę za złożenie wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje ponosi pełnomocnik.

Szef Urzędu podkreślił, iż w trakcie prowadzonego postępowania Wojewoda [...] uzyskał informację od [...] Oddziału Straży Granicznej, iż N.V. posiadał długoterminowy tytuł pobytowy w C. z terminem ważności od dnia 1 listopada 2009 r. do 31 października 2011 r. z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Szefa Urzędu, w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania zasada domniemania nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 3 ust. 4 ustawy), gdyż cudzoziemiec posiadał długoterminowy tytuł pobytowy w C., natomiast nie posiada żadnych dokumentów mogących potwierdzić jego pobyt w Polsce w badanym okresie oraz nie zna języka polskiego. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 4 ustawy abolicyjnej pobyt cudzoziemca uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub okoliczności sprawy.

Ponadto organ odwoławczy za istotne okoliczności w sprawie uznał zatajenie przez cudzoziemca we wniosku o zezwolenie faktu pobytu w C. oraz w kraju pochodzenia. Organ podkreślił, że podczas pierwszego przesłuchania cudzoziemiec również zeznał, że nie przebywał w C. oraz, że nie wyjeżdżał z Polski. Zaznaczył, że dopiero po ujawnieniu przez organ pierwszej instancji faktu posiadania przez cudzoziemca czeskiego tytułu pobytowego, w trakcie kolejnego przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że tytuł ten uzyskał za pośrednictwem pełnomocników oraz, że wyjeżdżał do kraju pochodzenia, a winą za zatajenie tych okoliczności we wniosku obciążył pełnomocnika.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł że N.V. zwracając się o jej uchylenie, jak również poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] . Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej na skutek braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej poprzez uznanie, że nie spełnia on wymogów niezbędnych do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia wnioskowanego zezwolenia, gdyż w Polsce przebywa nieprzerwanie i nielegalnie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., co potwierdził wymaganymi dokumentami. Zdaniem skarżącego stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że wnioskodawca nie udowodnił, iż przebywa w Polsce od 2007 roku oraz, że zawarł we wniosku fałszywe informacje, jest całkowicie bezpodstawne i wynika ze złej wiary organu prowadzącego postępowanie. Podkreślił, iż przebywając w Polsce od 2007 r. nielegalnie nie mógł dokonywać żadnych czynności prawnych, na których potwierdzenie miałby obecnie dokumenty, dlatego złożył zeznania pod odpowiedzialnością karną dotyczące jego pobytu w Polsce. W ocenie skarżącego organ orzekający nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślił, że na organach spoczywał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w taki sposób, by jego wyniki nie budziły żadnych wątpliwości i pozostawały w zgodzie ze stanem faktycznym. Podniósł, iż krzywdzące i niesprawiedliwe jest stwierdzenie Wojewody [...] , że wnioskodawca wpisał fałszywe informacje we wniosku dotyczące odbytych podróży w ciągu 5 lat, podczas gdy w trakcie przesłuchania poinformował on urząd o swoich wyjazdach do W. przez C. Zdaniem skarżącego nie wprowadził on w błąd urzędu zatajając swoje podróże.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi N.V. - obywatelowi W. , zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), zgodnie z którym cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli:

- nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia ( pkt 1),

- w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje (pkt 3)

Zasady legalizowania pobytu cudzoziemców określa cytowana powyżej ustawa w art. 1 dotyczącym: cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny (pkt 1), cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny (pkt 2), cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku (pkt 3).

Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W art. 21 ustawa określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

W ocenie Sądu, organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżący nie spełnia wymogów do zalegalizowania jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonych w art. 1 ww. ustawy i tym samym nie spełnia wymogów pozwalających na udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony.

Skarżący domagał się udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski twierdząc, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od 30 września 2006 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Wówczas warunkiem udzielenia takiego zezwolenia jest pobyt cudzoziemca w Polsce nieprzerwany co najmniej od 20 grudnia 2007 r. i nielegalny w dniu wejścia w życie ustawy oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Wskazać należy, że przepis art. 3 ust. 4 i 5 ww. ustawy stanowi, iż pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana była:

- wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

- towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;

- leczeniem cudzoziemca.

Z powyższej regulacji wynika zatem domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu, które może zostać obalone przez jakikolwiek dowód w sprawie lub inną okoliczność wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski.

W sprawie niniejszej zostały ujawnione w toku postępowania okoliczności wzbudzające istotne wątpliwości co do faktycznego przebywania przez skarżącego na terytorium RP co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Jak trafnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczności te stanowią: posiadanie przez cudzoziemca długoterminowego tytuł pobytowego w C. ach z terminem ważności od dnia 1 listopada 2009 r. do 31 października 2011 r. z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, ukrycie we wniosku o udzielenie zezwolenia daty wjazdu do Polski (podanie wcześniejszej) oraz wyjazdów zagranicznych następujących po pierwszym wjeździe do Polski. Z akt administracyjnych sprawy bowiem wynika, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji cudzoziemiec w części E pkt V wniosku dot. podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wskazał : "nie dotyczy". Jako datę wjazdu do Polski N.V. we wniosku tym wskazał dzień 30 września 2006 r. Z kolei podczas przesłuchania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w dniu 27 marca 2012 r. zeznał, że przyjechał nielegalnie do Polski na początku 2007 r., zaś zapytany wówczas, czy wyjeżdżał z Polski, oświadczył, że nie wyjeżdżał. Zaznaczyć należy, iż wymienione przesłuchanie odbywało się z udziałem tłumacza języka [...] , co wyklucza ewentualne niezrozumienie przez cudzoziemca pytania.

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżący przebywał na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Wobec ujawnionych sprzeczności w zeznaniach, skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień pozwalających przyjąć, że w istocie przebywał na terytorium RP w wymaganym ustawą okresie. Zasadnie również organy obu instancji uznały, że zachodzi podstawa decyzji odmownej z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Twierdzenie skarżącego, iż to pełnomocnik ponosi winę za nieprawdziwość informacji zawartych we wniosku, nie ma znaczenia dla zasadności zastosowania art. 3 ust.2 pkt 3 ustawy. Zauważyć bowiem należy, iż złożenie wniosku na urzędowym formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony jest czynnością, której charakter wymaga osobistego działania strony postępowania. Oznacza to, że pełnomocnik strony nie może za nią dokonać tej czynności, podpisując wniosek i wszystkie w formularzu oświadczenia związane z okolicznościami istotnymi dla sprawy m.in. data wjazdu do Polski, dotychczasowy pobyt, uprzednia karalność. Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ponosi negatywne skutki fałszywych oświadczeń wiedzy z wniosku inicjującego postępowanie.

Zarzuty skargi w zakresie naruszenia procedury administracyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Organy podjęły działania mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, dokonując kilkakrotnie przesłuchania skarżącego. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Zasada ta nie zwalnia skarżącego z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki, zwłaszcza w sytuacji rozbieżności w składanych przez niego zeznaniach.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.