Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1155/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 239/17 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił A. O. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że odpis zaskarżonej decyzji został doręczony skarżącej w dniu 18 stycznia 2017 r. A. O. pismem z dnia 22 lutego 2017 r. (nadanym w tym samym dniu) wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarżąca wskazała, że ze względu na chorobę dziecka trwającą od 10 lutego do 3 marca 2017 r. nie była w stanie dotrzymać terminu. O możliwości przywrócenia terminu dowiedziała się w dniu wniesienia skargi, czyli 22 lutego 2017 r. Skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie z 7 kwietnia 2017 r. wystawione przez lekarza pediatrę z którego wynika, że M. O. był leczony od 10 lutego do 3 marca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 17 lutego 2017 r. Stwierdził, że nadesłane zaświadczenie lekarskie nie dotyczy skarżącej, tylko potwierdza leczenie jej syna w okresie od 10 lutego do 3 marca 2017 r. Ponadto, powyższe zaświadczenie zostało wystawione przez lekarza pediatrę i nie wskazano w nim, aby syn skarżącej wymagał jej opieki całodobowej. Zdaniem Sądu I instancji, trudno przyjąć, aby nawet konieczność sprawowania takiej opieki wykluczała możliwość podjęcia przez skarżącą określonych czynności w postępowaniu sądowym (czyli w omawianym przypadku nadania skargi na poczcie) bądź posłużenia się przez nią osobami trzecimi. Wskazał również, że choroba syna de facto nie uniemożliwiła skarżącej wniesienia skargi, gdyż skarga została nadana w dniu 22 lutego 2017 r., a jak wynika z zaświadczenia lekarskiego syn skarżącej był leczony od 10 lutego 2017 r. do 3 marca 2017 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podała, że samotnie wychowuje dzieci, bez pomocy osób trzecich i musi osobiście sprawować nad nimi opiekę 24 godziny na dobę, a tym bardziej podczas choroby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej: P.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., II OZ 849/10). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. Z przedstawionych przez skarżącą informacji nie wynika na jakiego rodzaju chorobę cierpiało dziecko i czy była to choroba tego rodzaju, że wykluczała możliwość wychodzenia dziecka z domu. Nawet gdyby przyjąć, że skarżąca nie mogła opuścić miejsca zamieszkania z uwagi na chorobę dziecka, w samej czynności nadania na poczcie przesyłki zawierającej skargę, mogła wyręczyć się inną osobą (sąsiadem, członkiem dalszej rodziny). Trudno bowiem sobie wyobrazić, aby przez czas trwania choroby dziecka (blisko miesiąc), nie wystąpiły okoliczności zmuszające skarżącą bądź to do osobistego opuszczenia mieszkania, bądź też właśnie poproszenia o przysługę osób trzecich (choćby dokonanie zakupów, czy wizyty lekarskie). Powyższe potwierdza fakt, iż w okresie przebiegu choroby syna, strona wniosła przedmiotową skargę za pośrednictwem placówki pocztowej. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że z przedstawionych przez skarżącą informacji nie wynika, aby choroba dziecka stanowiła przeszkodę uniemożliwiającą dokonanie w terminie czynności procesowej polegającej na wniesieniu skargi, osobiście lub przy pomocy innej osoby. W rezultacie zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w przekroczeniu terminu, co musiało skutkować odmową jego przywrócenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.