Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1271/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 6 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U.2013.267; dalej: k.p.a.) odmówiło K. Ś. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach: decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. Prezydent Miasta odmówił przyznania K. Ś. (dalej: skarżącemu) zasiłku celowego na zakup zasilacza do komputera – decyzja ta została skarżącemu doręczona skutecznie w dniu 23 lipca 2013 r.

W dniu 7 lutego 2014 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji. Skarżący wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie wskazując przyczyn uchybienia terminowi.

Wobec tego w dniu 27 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało skarżącego o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania – w terminie siedmiu dni. Wezwanie to doręczono skarżącemu osobiście w dniu 3 kwietnia 2014 r. Pomimo tego skarżący nadal nie wskazał żadnych przyczyn uchybienia terminom do wniesienia odwołania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta.

Kolegium wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu prawidłowo doręczona w podanej wyżej dacie, toteż czternastodniowy termin na ich zaskarżenie upłynął w dniu 6 sierpnia 2013 r. Organ odwoławczy przypomniał przy tym, że termin ustawowy jest terminem wiążącym zarówno organy administracji, jak i strony postępowania. Organ podkreślił, że aby przywrócić termin do wniesienia odwołania, skarżący powinien był uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał również, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Kolegium podało, że pomimo wezwania ze strony organu, skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta nastąpiło bez winy skarżącego. Tym samym Kolegium nie miało podstaw do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia tych środków zaskarżenia.

Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na ww. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. 2013.182; dalej: u.p.s.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyznania mu prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach.

Postanowieniami z dnia 9 lutego 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie dla niego adwokata.

Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oświadczając, że w okresie w którym skarżący był wzywany o podanie powodów niedochowania terminów był w stanie zaostrzenia choroby psychicznej. Skarżący natomiast złożył do akt sprawy dokumentację medyczną i wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka radcy prawnego M. W. działającej przy organie pierwszej instancji na okoliczność odmowy udzielenia pomocy prawnej oraz dokumentacji z Policji na okoliczność interwencji w związku z odmową udzielenia pomocy prawnej przez ww. osobę.

Sąd na rozprawie oddalił wnioski dowodowe skarżącego .

W reakcji na to skarżący oświadczył, że wnosi skargę konstytucyjną w związku z niemożliwością udowodnienia tezy dowodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U.2012.270 ; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym ich eliminację z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należało zatem zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu uczyniono ostateczne postanowienie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołań (art. 59 § 2 k.p.a.). Ocena legalności zaskarżonego postanowienia wymagała zatem ustalenia, czy organ dokonał prawidłowego zastosowania art. 58 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z kolei przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Na tle przytoczonej regulacji podnosi się, że instytucja przywrócenia terminu oparta jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób nie budzący wątpliwości domagać się przywrócenia uchybionego terminu (zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2287/10, LEX nr 1121217). Istotne jest przy tym, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, LEX nr 1132061). Co jednak najistotniejsze, to na stronie, a nie na organie, ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że przesłanki z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10, LEX nr 1081959).

W realiach kontrolowanej sprawy skarżący zażądał przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, składając jednocześnie przedmiotowe odwołanie. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał, ani nawet nie zasygnalizował żadnego powodu uchybienia temu terminowi. W szczególności jednak skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Sąd zauważa, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy zareagowało na milczenie skarżącego w tym zakresie. Sądy administracyjne wskazują bowiem, że jeśli organ uzna, że wskazane przez stronę okoliczności nie są wystarczające do oceny braku winy w uchybieniu terminowi, powinien podjąć działania wyjaśniające, w tym także, realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., wezwać stronę do uzupełnienia wniosku lub o przedłożenie posiadanej dokumentacji mającej dla znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 583/14, LEX nr 1510023; wyrok WSA w Opolu z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 162/13, LEX nr 1358934; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2717/11, LEX nr 1138996). Tak właśnie postąpił organ w kontrolowanych postępowaniach. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. zwrócił się bowiem do skarżącego "o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania". Sąd zauważa, że Kolegium w przytoczonym piśmie nie wykorzystało kodeksowego sformułowania "wezwania do uzupełnienia braków podania", ale świadome sytuacji życiowej skarżącego wprost wskazało na możliwość przedłożenia odpowiednich dokumentów, które mogłyby być podstawą uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminów do wniesienia ww. odwołań. W ocenie Sądu, użyte przez organ sformułowanie stanowi prawidłowe wezwanie do uzupełnienia braków podania o przywrócenie terminu, którym to organ dodatkowo dał wyraz czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.), mając na względzie interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) oraz jego indywidualne warunki. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło wszelkie niezbędne kroki w celu umożliwienia skarżącemu uprawdopodobnienia, że do uchybienia ww. terminów do wniesienia odwołania doszło bez jego winy. Skarżący jednak nie ustosunkował się do tej inicjatywy organu w żaden sposób, który mógłby zostać uznany za wykonanie dyspozycji art. 58 § 1 k.p.a.

Sąd zauważa ponadto, że nawet gdyby skarżący – odpowiadając na wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. – uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane było do zbadania terminu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Należy bowiem zwrócić uwagę na ścisły i nieprzywracany termin złożenia podania o przywrócenie terminu, wynikający z art. 58 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z tym przepisem prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z okoliczności sprawy może wynikać, że zdaniem skarżącego – wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 7 lutego 2014 r. – przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej na przełomie stycznia i lutego 2014 r. Tymczasem w zbiorczych aktach postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach skarżącego (przesłanych do Sądu wraz z rozpatrywanymi skargami), zalegają liczne dokumenty wskazujące, że skarżący brał czynny udział w postępowaniach administracyjnych w sprawach pomocy społecznej prowadzonych przez organy obu instancji w okresie poprzedzającym koniec stycznia 2014 r. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na pisma skarżącego z dnia 28 sierpnia, 27 listopada oraz 18 grudnia 2013 r., w których skarżący zwracał się do pracowników organu pierwszej instancji o przedstawienie szeregu informacji. Co jednak najistotniejsze, skarżący był w stanie w dniu 3 sierpnia 2013 r. złożyć skutecznie odwołania od sześciu decyzji Prezydenta Miasta w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Okoliczności te potwierdzają decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r., którymi rozpoznano złożone odwołania. Jednocześnie czynią bezzasadnymi zastrzeżenia pełnomocnika skarżącego co do stanu zdrowia skarżącego w dniach, w których otrzymał on wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. o podanie przyczyn uchybienia terminu. Skarżący bowiem był w stanie w terminie 3 sierpnia 2013 r. złożyć odwołania od innych decyzji – nic zatem nie stało na przeszkodzie by w tamtych dniach (tj. przed 6 sierpnia 2013 r.) złożył również odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] 2013 r. To zaś oznacza, że sytuacja zdrowotna skarżącego z kwietnia 2014 r. nie miała decydującego znaczenia dla wyniku kontrolowanej sprawy.

Sąd wskazuje przy tym, że choć wobec skarżącego są prowadzone liczne postępowania administracyjne z zakresu pomocy społecznej, to jednak sama ta okoliczność nie może stanowić nigdy wystarczającego powodu przywrócenia terminu do złożenia pisma w postępowaniu administracyjnym. Oceniając brak winy w uchybieniu terminu bierze się bowiem pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 978/13, LEX nr 1471645).

W tym miejscu należy ponadto wskazać, że stawiane przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organ art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 oraz 3-6, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 3 pkt 3 pkt 1 i 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 u.p.s. – należy uznać za oczywiście bezzasadne. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie konkretyzowało bowiem norm wynikających z tych przepisów. Zarzuty te są zatem nieadekwatne do kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia , którego podstawę prawną stanowiły przede wszystkim przepisy art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. Tych zaś przepisów – ani innych norm regulujących materialne i procesowe podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło.

Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone rozstrzygnięcia były dotknięte jakimikolwiek innymi uchybieniami, które uzasadniałyby ich uchylenie. Wobec powyższego skargi należało oddalić, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W punkcie II wyroku Sąd – stosownie do art. 250 p.p.s.a. – orzekł ponadto o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego działającemu na zasadzie prawa pomocy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zasądzona kwota wynika z kolei z § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).

W tym miejscu wypada ponadto wyjaśnić, że wnioski dowodowe skarżącego oddalono w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. To zaś oznacza, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego niedopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, czego żądał skarżący. Ponadto w ocenie Sądu, dowód z dokumentacji policyjnej związanej z zachowaniem radcy prawnego urzędu obsługującego organ pierwszej instancji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W sprawie nie wystąpiły bowiem żadne wątpliwości, które mogłyby zostać wyjaśnione ww. dowodami.

Z kolei skarga konstytucyjna – stosownie do art. 79 w zw. z art. 188 Konstytucji RP – podlega wyłącznemu rozpoznaniu przez Trybunał Konstytucyjny, na zasadach określonych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Wniesienie jej do protokołu rozprawy przed sądem administracyjnym należy zatem uznać za bezskuteczne. Środek ten nie jest bowiem elementem postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.