Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 643/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: NSA Halina Kremis NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. K.– zastępowanej przez kuratora spadku S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [,,,]r. Nr [,,,] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału zabudowanej nieruchomości I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. nakazuje Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J, G, uiścić opłatę sądową w kwocie 200 (dwieście) zł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy J. S. stwierdził, że przedłożony przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. wstępny projekt podziału niezabudowanej nieruchomości położonej we wsi Dz., w granicach działek nr[...], nr[...], nr [...] i nr [...] jest zgodny z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy J. S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. Działka nr [...] stanowi własność Gminy J. S., działki nr [...] i nr [...] stanowią własność W. Sz., działka nr [...] stanowi własność J. K., a działka nr [...] stanowi własność Cz. K.

Zgodnie z wyżej wymienionym planem miejscowym teren objęty wnioskiem oznaczony jest jako teren zabudowy zagrodowej oraz teren upraw polowych, łąk i pastwisk. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem [...]r.

W dniu [...] r. do siedziby Urzędu Gminy w J. S. wpłynął wniosek od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. o zatwierdzenie projektu podziału wyżej wymienionych działek. Wnioskodawca stwierdził, że podziału dokonuje się w związku z trwałym zajęciem w sposób naturalny gruntu przez wody powodziowe potoku Z.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wójt Gminy J. S. zatwierdził przedłożony projekt podziału niezabudowanych nieruchomości położonych we wsi Dz., w granicach działek nr[...], [...], [...], [...]i nr[...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że operat zawierający dokumentację dotyczącą podziału został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazał również, że postanowieniem z dnia [...] r. pozytywnie został zaopiniowany wstępny projekt podziału przedmiotowych nieruchomości.

Przedłożony projekt podziału nieruchomości stanowił załącznik do decyzji.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. K. i W. Sz. J. K. zakwestionowała rzetelność przeprowadzenia podziału oraz wielkość powierzchni działek oraz domagała się rzetelnego przeprowadzenia pomiaru należącej do niej działki. Również W. Sz. zakwestionował rzetelność pomiaru działek stanowiących jego własność oraz określonej w projekcie podziału powierzchni tych działek.

Rozpatrując sprawę w trybie [...] uchyliło wyżej wymienioną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na przepis art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2003 r. – miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednakże nie dłużej niż do dnia [...] r. Wobec tego w dniu rozpatrywania odwołań stron nie obowiązywał wymieniony wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. winien był być rozpatrzony przez Wójta Gminy J. S. – jako organ I instancji – w oparciu o przepis art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało także, iż w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, z czego wnioskodawca - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W. wywodził swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o podział nieruchomości, do których nie posiadał tytułu prawnego.

Mając na względzie treść uzasadnienia powołanej powyżej decyzji z dnia [...] r. Wójt Gminy J. S. zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. o wykazanie swojego interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o podział przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia [...]r. Zastępca Dyrektora do spraw Ekonomicznych RZGW we W. wskazał na przepis art. 17 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Podał także, że prace na potoku Z. w Dz. były robotami awaryjnymi związanymi ze szkodami powstałymi w wyniku powodzi.

W dniu [...]r. Wójt Gminy J. S. wydał na podstawie art. 95 pkt 4 oraz art. 96 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy – o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), § 2, § 5-11 oraz § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663), art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229) oraz art. 104 k.p.a. decyzję Nr[...], którą zatwierdził projekt podziału nieruchomości niezabudowanej położonej w miejscowości Dz., oznaczonej numerem działki [...] o powierzchni 1851 m², będącej własnością J. K., w sposób następujący:

- działka nr [...]o pow. 36 m² w miejscowości Dz.,

- działka nr [...]o pow. 10 m² w miejscowości Dz.;

- działka nr [...]o pow. 1805 m² w miejscowości Dz.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że projekt podziału został wykonany przez uprawnionego geodetę, operat zawierający dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego oraz że w chwili wydania niniejszej decyzji ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy J. S. stracił moc obowiązującą z dniem [...]r. Przywołując następnie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 17 ust. 1 Prawa wodnego organ stwierdził, że z uwagi na fakt, iż część dzielonego gruntu została trwale zajęta w sposób naturalny przez wody powodziowe Potoku Z., zasadnym jest dokonanie podziału nieruchomości, umożliwiając tym samym realizację roszczeń do zajętego gruntu i wypłatę odszkodowań. Wskazując, że w trakcie prowadzonego postępowania skarżąca zgłosiła uwagi do przedstawionego przez geodetę operatu podziału nieruchomości, organ podniósł, iż właściciele nieruchomości nie skorzystali z przedłożonych im przez Zarząd Dróg Powiatowych w J. G. propozycji. Stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezpośredni związek pomiędzy przebiegiem granicy dzielonej nieruchomości z drogą powiatową a kwestią podziału działek w związku z trwałym zajęciem przez wody Potoku Z., organ orzekł jak wyżej.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. zakwestionowała fakt zajęcia części gruntu przez wody Potoku Z., wskazując na fakt nienaruszenia znaków granicznych. Oświadczyła, że uważa pomiary działek za nierzetelne, dokonane raz bez uwzględnienia drogi powiatowej, a innym razem z uwzględnieniem jej powierzchni. Zaznaczyła, że interesuje ją efektywna powierzchnia zajmowanej przez nią działki, a więc bez ujmowania w niej drogi. Oświadczyła, że nie ma "jasności co do obszaru" należącej do niej działki oraz że jej wątpliwości potwierdzają "niezgodności danych co do szerokości wzmiankowanej drogi", zawarte w piśmie z [...] r. skierowanym do niej przez Starostwo Powiatowe w J. G.

W dniu 30 grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92, art. 93 ust. 1-2a, art. 94 ust. 1, art. 95 pkt 4, art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 2, § 5 - § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na terenie Gminy J. S. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu II instancji, na podstawie pomiarów dokonanych przez geodetę, czego wynikiem jest projekt podziału nieruchomości, można przyjąć, że wody potoku Z.zajęły trwale część nieruchomości stanowiącej własność strony – działki nr[...].

Organ II instancji podniósł, że materialnoprawne oraz procesowe warunki podziału nieruchomości określone zostały w przepisach Rozdziału 1 zatytułowane "Podziały nieruchomości" zamieszczone w dziale II ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast sposób i tryb dokonywania podziałów nieruchomości z uwzględnieniem sposobu postępowania przy sporządzaniu dokumentów wymaganych w tym postępowaniu oraz rodzaje i treść tych dokumentów określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i tryby dokonywania podziałów nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż stosownie do przepisu art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podstawową przesłanką dopuszczalności przeprowadzenia podziału nieruchomości jest zgodność z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; w razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.

Ustęp 4 art. 93 ustawy stanowi natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które służy zażalenie – ust. 5.

Organ odwoławczy podniósł, że przepisy cytowanej powyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami określają również sytuacje, w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a które zostały szczegółowo określone w przepisie art. 95 wyżej wymienionej ustawy. W punkcie 4 tego artykułu stwierdza się, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw.

Stosownie do przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2005 r. – Prawo wodne, jeżeli śródlądowa woda powierzchniowa płynąca zajmie trwale, w sposób naturalny, grunt niestanowiący własności właściciela wody, grunt ten staje się własnością właściciela wody. W przypadku o którym mowa w ust. 1, dotychczasowemu właścicielowi gruntu przysługuje odszkodowanie od właścicieli wody na warunkach określonych w ustawie – ust. 2.

Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wprawdzie w przepisie tym użyto sformułowania "niezależnie od ustaleń planu miejscowego podziału nieruchomości może nastąpić w celu", to jednak można przyjąć, że podział nieruchomości w odniesieniu do sytuacji wymienionych w punktach od 1 do 8 tego przepisu może nastąpić również gdy brak jest planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego.

Organ II instancji podał, że zwrócić należy uwagę na okoliczność, iż przedmiotowe nieruchomości objęte projektem podziału w katastrze nieruchomości sklasyfikowane są jako nieruchomości rolne. W myśl przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomości, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 93 ust. 2a stanowi, że podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek grunt o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic sąsiadujących nieruchomości.

Organ drugoinstancyjny mając na względzie brzmienie cytowanych powyżej przepisów art. 95 pkt 4 i art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także art. 17 ustawy Prawo wodne, doszedł do przekonania, że podział przedmiotowej nieruchomości jest zgodny z prawem.

Zdaniem organu II instancji, podział nie narusza również przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r.

Przepis § 8 ust. 1 stanowi, że jeżeli podział nieruchomości polega na wydzieleniu działki o powierzchni do 33 % nieruchomości podlegającej podziałowi, przepisy § 6-7 stosuje się tylko do tych odcinków granic nieruchomości, do których dochodzą projektowane granice podziału. Przepisy § 6 i § 7 dotyczą czynności niezbędnych do opracowania mapy z projektem podziału oraz przyjęcia granic nieruchomości. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu administracyjnego, czynności, o których mowa w tych przepisach, zostały spełnione przez geodetę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż w wyniku podziału przedmiotowych działek, nowopowstałe działki nie przekraczają 33 % powierzchni działek dzielonych.

Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że problemy strony z przebiegiem granicy od drogi powiatowej i nieruchomości sąsiednich nie mogą mieć wpływu na sposób dokonania podziału w przedmiotowej sprawie. Kwestie dotyczące wyjaśnienia przebiegu granic (nie od strony potoku Z.) może strona dochodzić w odrębnym postępowaniu przed właściwym organem, jakim jest Starosta J.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła J. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W skardze skarżąca kwestionując prawidłowość pomiarów dokonanych przez geodetę wniosła o powołanie jako biegłego geodetę P. C. na okoliczność wyznaczenia przebiegu granic nieruchomości objętych podziałem oraz ich całkowitej powierzchni po podziale. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten ma bowiem zastosowanie wyłącznie do podziału nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie można stosować go do podziału nieruchomości nie posiadających miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podała także, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z treści § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, gdyż wstępny projekt podziału nie zawierał granic nieruchomości podlegającej podziałowi oraz że wstępny projekt podziału nie został stronie skarżącej okazany przed wydaniem decyzji przez Wójta Gminy J. S., skutkiem czego strona nie mogła się z nim zapoznać i ustosunkować się do jego treści. Ponadto wskazano, że protokół z czynności przyjęcia granic nieruchomości podlegających podziałowi nie spełnia wymogów o których mowa w określonych w § 7 rozporządzenia. Wywodzono także, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy § 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 pkt 4 wyżej wymienionego rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, wniosek o zatwierdzenie podziału nieruchomości nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 97 ust 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie nie zostało też ustalone, czy granice nieruchomości od strony drogi powiatowej miały przed ich podziałem inny przebieg niż ten, który okazał się po podziale, a który jest sprzeczny z treścią obowiązujących wówczas map.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na fakt, ż w dniu [...]r. skarżąca J. K. zmarła, postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w J. G. ustanowił kuratora spadku po J. K. w osobie jej syna S. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019), jeżeli śródlądowa woda powierzchniowa płynąca lub wody morza terytorialnego albo morskie wody wewnętrzne zajmą trwale, w sposób naturalny, grunt niestanowiący własności właściciela wody, grunt ten staje się własnością właściciela wody.

W myśl art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca kwestionowała fakt zajęcia części należącego do niej gruntu przez wody potoku Z., a zatem obowiązkiem organu było jednoznaczne wykazanie, że do zajęcia takiego rzeczywiście doszło. Tylko bowiem w razie nie budzącego wątpliwości ustalenia, że wody wspomnianego potoku w sposób naturalny trwale zajęły należący do skarżącej grunt, spełnione byłyby warunki, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne.

Organ I instancji fakt takiego zajęcia części gruntu należącego do skarżącej uznał w istocie za bezsporny i oczywisty, przez co bliżej nie zajmował się tym zagadnieniem.

Organ II instancji, pomimo że kwestionowanie takiego zajęcia było pierwszym zarzutem podnoszonym przez skarżącą w odwołaniu, problem ten skwitował ogólnym stwierdzeniem, że: "na podstawie pomiarów dokonanych przez geodetę, czego wynikiem jest projekt podziału nieruchomości, można przyjąć, że wody potoku Z. zajęły trwale część nieruchomości stanowiącej własność strony – działki nr[...]". Nie odniósł się zatem w istocie do tego zarzutu skarżącej, która przecież kwestionowała prawidłowość pomiarów dokonanych przez geodetę. Nie wykazał więc bezzasadności tego zarzutu.

Jeżeli jednak nawet przyjąć, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia części gruntu skarżącej przez wody potoku Z., to dla rozstrzygnięcia kwestii wynikających z wniosku Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. nie miałaby znaczenia granica działki z drogą powiatową tylko w sytuacji, gdyby podjęta decyzja ograniczała się do ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącej a przedmiotowym potokiem i ewentualnie do ustalenia powierzchni gruntu zajętego przez wody potoku. Skoro jednak przedmiotowa decyzja ustala nie tylko tę granicę i powierzchnię działki zajętej przez potok, ale również powierzchnię całej działki pozostałej po podziale, to dla jej rozstrzygnięcia istotne znaczenie ma przebieg wszystkich granic przedmiotowej nieruchomości, ponieważ niewątpliwie brano je pod uwagę przy obliczaniu powierzchni działki pozostałej po podziale. Od ich przebiegu zależy bowiem powierzchnia tej nieruchomości.

Konieczne zatem byłoby sprawdzenie, czy nie jest uzasadniony zarzut błędnego dokonania pomiaru przez geodetę, co nie jest możliwe bez zapoznania się z operatem, bo treść decyzji na to nie pozwala.

W tej sytuacji organ powinien był przede wszystkim w sposób jednoznaczny ustalić, czy w ogóle doszło do trwałego zajęcia przez wody potoku Z. gruntu należącego do skarżącej, a jeżeli do takiego zajęcia faktycznie doszło, to powinien był wykazać prawidłowość pomiarów przeprowadzonych przez geodetę, stanowiących podstawę podjętej decyzji. Na dokonanie oceny zgodności z prawem wykonanych pomiarów nie pozwala jednak treść zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, chociaż stosownie do art. 107 § 3 kpa omawiane okoliczności powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Brak operatu w aktach administracyjnych sprawy również uniemożliwia dokonanie oceny zgodności z prawem jego treści i prawidłowości przeprowadzonych pomiarów. Dlatego też uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy obowiązkiem organów administracyjnych będzie wyeliminowanie powyższych uchybień, stosownie do przedstawionych wyżej wskazań.

Podzielić natomiast należy stanowisko organów, że w sytuacji, gdyby doszło do trwałego zajęcia gruntu przez śródlądowe wody powierzchniowe, to przepis art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozwala na dokonanie podziału nieruchomości także w sytuacji, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie bowiem od tego, czy i ewentualnie jakie przewidziano przeznaczenie dla określonego terenu, jeżeli zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 Prawa wodnego, można dokonać podziału takich nieruchomości na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zauważyć w tym miejscu wypada, że podobne rozstrzygnięcie zapadło w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 183/06, w sprawie ze skargi sąsiada J. K. W. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr[...].

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 i art. 223 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.