Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1709/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 217 i 218
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi T. I. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej T. I. Sp. z o.o. w W. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż budynki P. B. są właściwie użytkowane oraz zabezpieczane i konserwowane zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, T. I. sp. z o.o. w W. zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynki "P. B." położonego w W. przy ul. S. są właściwie użytkowane oraz zabezpieczane i konserwowane zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Konserwator Zabytków odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ oparł swoje stanowisko na opracowaniu "Projekt budowlany z elementami projektu wykonawczego i program prac konserwatorskich. P. B., ul. S. [...], W." wykonanym przez P. M., złożonym w Biurze [...] Konserwatora Zabytków w związku z postępowaniem o wydanie pozwolenia na prace budowlane i konserwatorskie przy P. B. Ustalono, iż w wyniku badań architektonicznych i konserwatorskich poprzedzających sporządzenie tej dokumentacji stwierdzono zły stan techniczny i postępującą degradację obiektu, wynikającą między innymi z nieprawidłowego użytkowania zabytku, zaś główną przyczyną zniszczeń jest brak odpowiedniego zabezpieczenia przed działaniem wody opadowej.

Rozpoznając zażalenie T. I. sp. z o.o. na powyższe postanowienie, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przesłanką zwolnienia nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków od podatku od nieruchomości jest określony stan jej zachowania. Przepis ten należy rozpatrywać w świetle odpowiednich uregulowań ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która nakłada na właścicieli i posiadaczy zabytków szereg obowiązków związanych z utrzymaniem we właściwym stanie. Zgodnie z art. 5 pkt 2 tej ustawy, na właścicielu lub posiadaczu obiektu spoczywa obowiązek zapewnienia warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku. Przepis art. 3 definiuje prace konserwatorskie jako działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz udokumentowanie tych działań (pkt 6), prace restauratorskie – jako działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytku, w tym jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań (pkt 7), natomiast robotami budowlanymi, w rozumieniu art. 3 pkt 8, są roboty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, podejmowane przy zabytku lub w otoczeniu zabytku. Zapewnienie warunków prowadzenia tych działań ma na celu realizację innego obowiązku, określonego w art. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, tj. zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie.

Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 217 i 218 kpa i uznał, że w świetle akt postępowania nie budzi wątpliwości fakt, że pomimo podjęcia przez Spółkę szeregu działań mających na celu zachowanie i utrzymanie zabytku w sposób odpowiadający jego wartości, stanu obiektu nie można jeszcze określić mianem "jak najlepszego". Okoliczność, iż organ pierwszej instancji uchybił terminowi załatwienia sprawy pozwolenia konserwatorskiego, nie oznacza możliwości zanegowania powyższego faktu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że właściwy organ ochrony konserwatorskiej jest uprawniony i zobowiązany do oceny zamierzeń inwestycyjnych właścicieli i posiadaczy zabytków, może zatem wyrazić swoją dezaprobatę dla tych zamierzeń i odmówić wydania na nie pozwolenia. Działanie takie nie uzasadnia wydania żądanego przez stronę postanowienia o stanie zachowania zabytku, jeżeli stan ten, według wiedzy organu, nie jest taki, jakiego potwierdzenia żąda właściciel obiektu.

W skardze na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego T. I. sp. z o.o. zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 5 pkt 2 ustawy z 23 lipca 2002 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez uznanie, że brak jest przesłanek do wydania zaświadczenia stwierdzającego, że obiekt jest właściwie użytkowany, zabezpieczony i konserwowany, podczas gdy skarżący od daty objęcia w posiadanie P. B. (tj. od sierpnia 2007 r.) podejmuje szeroko zakrojone działania zmierzające do rewaloryzacji obiektu;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 i art. 8 kpa, poprzez odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia z powodu niepodjęcia przez skarżącego działań, których skarżący nie mógł podjąć na skutek wcześniejszych działań organu administracji.

Wskazując na powyższe podstawy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że fakt, iż dotychczas nie przeprowadziła prac remontowo-budowlanych na terenie P. B. jest skutkiem okoliczności, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi [...] Konserwator Zabytków. Skarżąca usiłuje cały czas uzyskać od tego organu akceptację programu remontu i użytkowania obiektu. Jak dotychczas żadna z propozycji właściciela nie zdobyła uznania konserwatora. Organ ten jedynie systematycznie odmawia skarżącej zezwoleń na wprowadzenie kolejnych, proponowanych rozwiązań, uzasadniając swe odmowy, w ocenie skarżącej w nielogiczny i pozamerytoryczny sposób oraz nie wskazując przy tym żadnych alternatywnych rozwiązań.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 569/11 uznał skargę za niezasadną i ją oddalił, powołując przepis art. 217 § 2 i 218 § 1 kpa, stwierdził, że organ pierwszej instancji oparł swoje stanowisko, na opracowaniu "Projekt budowlany z elementami projektu wykonawczego i program prac konserwatorskich. P. B., ul. S. [...], W.", które zostało wykonane przez P. M. [...], ul. D. [...], W. w lutym 2010 r., a które zostało złożone przez Spółkę u [...] Konserwatora Zabytków w związku z postępowaniem o wydanie pozwolenia na prace budowlane i konserwatorskie przy "P. B.". W opracowaniu tym stwierdzono zły stan techniczny i postępującą degradację obiektu, zaś główną przyczyną zniszczeń jest brak odpowiedniego zabezpieczenia przed działaniem wody opadowej. W oparciu o treść tego opracowania organ uznał, że nie może stwierdzić, iż obiekt ten jest użytkowany, zabezpieczony i konserwowany zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu, w świetle art. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, posiadana przez organ konserwatorski dokumentacja powołana w uzasadnieniu decyzji, dotycząca zabytku "P. B." w W. uzasadniała odmowę wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

Odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu, że organ nie uwzględnił podejmowanych przez skarżącą działań zmierzających do rewaloryzacji obiektu zabytkowego od sierpnia 2007 r. tj. od kiedy Spółka objęła w posiadanie ten obiekt, a wydatki na te działania skarżąca ocenia na ponad sześćset tysięcy złotych, Sąd stwierdził, że z zestawienia tych wydatków wynika, że były one poniesione na opracowanie licznej dokumentacji, związanej z ubieganiem się przez spółkę o pozwolenie na wykonanie robót polegających na przebudowie i rozbudowie "[...]". Na proponowany przez właściciela projekt przebudowy i rozbudowy zabytku organ konserwatorski nie wyraził zgody. Nie wynika natomiast, by Spółka zabiegając o akceptację zamierzeń inwestycyjnych względem przedmiotowego zabytku jednocześnie podejmowała na bieżąco czynności polegające na zabezpieczeniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, który to obowiązek nakłada na właściciela zabytku art. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a potwierdzenia czego, w konsekwencji domagała się skarżąca.

W świetle posiadanych przez organ konserwatorski dokumentów brak było zatem podstaw do wydania przez ten organ zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

Jednocześnie Sąd zaznaczył, że poza kontrolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje zgodność z prawem postępowania organu konserwatorskiego w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich i robót budowlanych przy "P. B." jak i wydanych w wyniku tego postępowania orzeczeń. Również nie podlega ustalaniu w sprawie o wydanie zaświadczenia jakie są przyczyny faktu, że skarżąca do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie wykonała żadnych robót budowlanych i prac konserwatorskich przy zabytku, którego miało dotyczyć żądane przez nią zaświadczenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. I. sp. z o.o. zarzucając mu:

I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione uznanie, że brak było podstaw do wydania na rzecz T. I. sp. z o.o. zaświadczenia, że nieruchomość jest użytkowana, konserwowana i zabezpieczana w sposób zgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – podczas gdy skarżący od czasu objęcia nieruchomości w posiadanie stosuje się do wymagań zawartych w art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz podejmuje szeroko zakrojone działania zmierzające do rewaloryzacji obiektu, co wynikało z dokumentów znajdujących się w aktach [...] Konserwatora Zabytków;

II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji prawa materialnego – tj. art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez błędne uznanie przez organ, że skarżący nie użytkuje, zabezpiecza i konserwuje nieruchomości w sposób zgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

2. art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6, 7, 8, 217 i 218 kpa, poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

• odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia z powodu niewykonania przez skarżącego prac, których podjęcie nie było możliwe wskutek działania organu administracji – [...] Konserwatora Zabytków (art. 6, 7, 8 kpa);

• nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia na potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego i prawnego (art. 217, 218 § 1 kpa);

• nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie (art. 218 § 2 kpa).

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. II OSK 544/12 po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 569/11 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Rozpoznając sprawę po ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: "p.p.s.a.".

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 190 ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartymi we wskazanym wyżej wyroku – uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie zapadły z obrazą przepisu art. 217 i 218 kpa.

Przedmiotem sądowej kontroli, w rozpoznawanej sprawie, była zasadność odmowy wydania zaświadczenia.

Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy, które go stosują i jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 377/09).

Przewidziana w dyspozycji art. 219 kpa, kontrola sądowo-administracyjna postanowień, wydanych w tym szczególnym i uproszczonym trybie postępowania powinna być dokonywana przede wszystkim w świetle przepisów go dotyczących, a więc przepisów zawartych w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym do tych regulacji należy się odnieść w pierwszej kolejności.

W Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób szczególny określono tryb i kompetencje organów wydających zaświadczenia.

W świetle art. 217 § 2 kpa należy stwierdzić, iż celem zaświadczenia jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jego wydanie ze względu na swój interes prawny. Z kolei art. 218 § 1 kpa nakłada obowiązek wydania zaświadczenia przez właściwy organ, jeżeli określone fakty czy też stan prawny wynikają z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu.

Należy podkreślić, że w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie stanu, faktu bądź uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym.

Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na interes prawny skarżącej przejawiający się w woli uzyskania zwolnienia z podatku, powyższe przepisy dotyczące trybu wydawania zaświadczeń pozostają w bezpośrednim związku z art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Stosownie do powołanego art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zaś w art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przyjęto, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega m.in. na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku (pkt 2) oraz zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie (pkt 3).

Jak wskazał to NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r., którym Sąd jest związany, przedmiotowe zwolnienie podatkowe jest zatem uzależnione od istnienia przesłanki należytego utrzymania obiektu, której ustalenie pozwala organowi podatkowemu na odstąpienie od fiskalnego obciążania właściciela zabytku w zakresie podatku od nieruchomości.

W związku z powyższym zaświadczenie będące w swej istocie czynnością materialno-techniczną, może jako rodzaj dokumentu urzędowego, wywołać określone skutki prawne stanowiąc dowód w postępowaniu wyjaśniającym. W niniejszej sprawie żądane przez skarżącą Spółkę zaświadczenie miało stanowić dowód istnienia przesłanki do zwolnienia przedmiotowego określonego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Należy jednak jeszcze raz podkreślić, że zaświadczenie stanowiąc wyraz prawdy obiektywnej jest pochodną istniejących aktualnie faktów lub stanu prawnego. Jeżeli zatem w posiadaniu organu są informacje potwierdzające określone fakty znajdujące wyraz w treści żądanego zaświadczenia, to organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie o takiej treści. W sytuacji, kiedy organ informacji takich potwierdzić nie jest w stanie, wówczas odmawia wydania zaświadczenia.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że Spółka T. I. objęła w posiadanie P. B. w 2007 r., po kilkudziesięciu latach użytkowania obiektu przez jednostki organizacyjne [...] W. – Zarząd Transportu Miejskiego. Znaczna część tego obiektu (80 %) została udostępniona Spółce dopiero w marcu 2011 r. Nadzór konserwatora zabytków nad tym obiektem determinował konieczność ustalania z tym organem wszelkich działań Spółki związanych z rewaloryzacją obiektu. W tym względzie Spółka od czasu objęcia w posiadanie przedmiotowego budynku podejmowała działania polegające m.in. na przeprowadzeniu inwentaryzacji konserwatorskiej, kompleksowych badań archeologicznych, architektonicznych i konserwatorskich, czy opracowaniu opinii mykologiczno-budowlanej. Wystąpiła również do [...] Konserwatora Zabytków o wydanie zaleceń konserwatorskich odnośnie remontu i adaptacji wnętrz P. B. [...] Konserwator Zabytków brał również udział w postępowaniu uzgodnieniowym w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie tego budynku.

W takim stanie sprawy NSA uznał, że powyższe okoliczności świadczą o podejmowaniu przez Spółkę T. I. wszelkich działań mających na celu właściwe użytkowanie, zabezpieczenie i konserwowanie nieruchomości stanowiącej zabytek w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.

Niezasadnym było uznanie przez organy, że nie zachodziła możliwość wydania zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowej odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy dokonają analizy złożonego wniosku, mając na uwadze powyższe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, orzeczenie sformułowane w punkcie II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.