Wyrok NSA, sygn. akt FSK 2479/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 245 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, Stanisław Bogucki, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ewy i Krzysztofa S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA 424/03 w sprawie ze skargi Ewy i Krzysztofa S. na decyzję Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ewy i Krzysztofa S. na rzecz Ministra Finansów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r. /III SA 424/03/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ewy i Krzysztofa S. na decyzję Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych.

2. W uzasadnieniu wyroku I instancji przyjął, iż zaskarżoną decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 17 czerwca 2002 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w K. z dnia 8 września 2000 r. (...) utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia 14 lipca 1999 r. (...) określającej Ewie i Krzysztofowi S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że Ewa i Krzysztof S. złożyli w Urzędzie Skarbowym w B. zeznanie o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w 1995 r., w którym to od dochodu przed opodatkowaniem odliczyli m.in. wydatki na zakup gruntu pod budowę budynku mieszkalnego w kwocie 2.814 zł oraz kwotę 20.007,60 zł tytułem wydatków określonych w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "b-f" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1995 r. Urząd Skarbowy w B. badając zasadność dokonanych odliczeń uznał, że poniesione przez Ewę i Krzysztofa S. wydatki wykazane w złożonym zeznaniu podatkowym nie podlegały odliczeniu i w konsekwencji określił decyzją z dnia 14 lipca 1999 r. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. w wysokości 14.535,90 zł, kwotę zaległości podatkowej w tym podatku w wysokości 6.996 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 5.164,90 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez podatników, opierając się na zgromadzonym w postępowaniu materiale dowodowym, w szczególności oświadczeniu Mirosława M., zgodnie z którym w 1995 r. na działce Ewy i Krzysztofa S. firma "M." nie prowadziła robót budowlanych, Izba Skarbowa stwierdziła, że przedstawione przez podatników rachunki nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności, a zatem nie mogą być uznane za dowód potwierdzający poniesienie wydatku w rozumieniu art. 26 ust. 6 ustawy podatkowej. Wobec powyższego, Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 8 września 2000 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B.

3. Decyzję tę Ewa i Krzysztof S. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2002 r I SA/Ka 2259/00 skargę oddalił uznając słuszność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd podzielił stanowisko Izby Skarbowej, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że dom podatników nie był w 1995 r. budowlany oraz podzielił ocenę Izby, że "Oświadczenie" Mirosława M., bez daty, z którego ma wynikać, że dom podatników był jednak budowany w 1995 r. nie ma mocy dowodowej, gdyż zostało złożone w formie kserokopii.

4. Po tym wyroku w dniu 15 maja 2002 r. do Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek Ewy i Krzysztofa S., w którym wnoszą o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 8 września 2000 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. oraz o jej uchylenie w całości i ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wnioskodawcy, powołując się na art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, stwierdzili, iż są w posiadaniu dowodów uzasadniających wznowienie postępowania podatkowego. Dowodem takim jest oświadczenie złożone przez Mirosława M. - dyrektora Zakładu Remontowo-Budowlanego "M.", zgodnie z którym w ramach budowy osiedla domków jednorodzinnych w B. w roku 1995 r. Zakład Remontowo-Budowlany "M." wykonywał prace budowlane na posesji Krzysztofa S., wystawiając za wykonane roboty rachunki.

5. Izba Skarbowa po ustaleniu, że złożony wniosek spełnia formalne warunki do wznowienia postępowania postanowiła wznowić to postępowanie, wydając na podstawie art. 243 par. 1 Ordynacji podatkowej postanowienie z dnia 20 maja 2002 r.

6. Rozpoznając sprawę ponownie po wznowieniu postępowania Izba Skarbowa w K. nie znalazła podstaw do uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 8 września 2000 r.

Decyzją z dnia 17 czerwca 2002 r. izba Skarbowa w K. bazując na definicji postępowania wznowieniowego i jego ustawowych przesłanek uznała brak podstaw do uwzględnienia wniosku Ewy i Krzysztofa S. Takiej podstawy w ocenie Izby Skarbowej nie mogło stanowić dołączone do wniosku o wznowienie postępowania oświadczenie Mirosława M. o prowadzeniu robót budowlanych na działce podatników w 1995 r. wskazywane jest jako nowy dowód nie znany organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji. Na oświadczeniu tym brak oznaczenia daty, w której zostało ono złożone. Na dokumencie przedłożonym przez podatników, stanowiącym notarialnie poświadczony odpis z przedmiotowego oświadczenia, widnieje jedynie data sporządzenia odpisu, tj. 13 maja 2002 r. Mając powyższe na względzie jak również fakt, że podatnicy nie przedłożyli przedmiotowego oświadczenia w ramach toczącego się uprzednio postępowania podatkowego, należało przyjąć, że oświadczenie to zostało złożone po wydaniu decyzji ostatecznej, której uchylenia żądano. Skoro zatem dowód w postaci oświadczenia nie istniał w dniu wydania decyzji, już chociażby z tej przyczyny nie można go uznać za podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a tym samym podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej.

Nienależnie od powyższego przedłożone przez Ewę i Krzysztofa S. oświadczenia dyrektora Zakładu Budowlano-Remontowanego "M." Izba Skarbowa uznała, w świetle całego zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego za pozbawione wiarygodności. W aktach podatkowych znajduje się bowiem wcześniejsze oświadczenie Mirosława M. z dnia 30 czerwca 1999 r., w którym stwierdzono, że w okresie 1995 r. na posesji Ewy i Krzysztofa S. nie były prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane. Powyższą okoliczność potwierdzały również wpisy w dzienniku budowy prowadzonym dla tej nieruchomości, z których to wynika, że pierwsze prace budowlane polegające na przygotowaniu placu budowy oraz wytyczeniu fundamentów podjęte zostały dopiero 26 kwietnia 1996 r. /wpisy te potwierdzone zostały podpisem Mirosława M./. W tej sytuacji Izba Skarbowa podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji ostatecznej, z dnia 8 września 2000 r., że znajdujące się w posiadaniu Ewy i Krzysztofa S. rachunki nie dokumentowały faktycznie zaistniałych zdarzeń, a co za tym idzie nie mogły zostać uznaną za prawidłowy dowód poniesienia wydatków podlegających odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazano również na brak przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

7. Zgadzając się z tą argumentacją Minister Finansów podkreślił istotę trybu nadzwyczajnego postępowania jakim jest wznowienie postępowania i wyjaśnił, iż w sprawie nie zaistniały określone w art. 240 par. 1 przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w K. z dnia 8 września 2000 r.

8. W skardze na powyższą decyzję podatnicy domagając się jej uchylenia zarzucili naruszenie przepisów art. 122, art. 240, art. 241, art. 243 i art. 245 Ordynacji podatkowej w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślono, że postępowanie w sprawie złożonego wniosku o wznowienie postępowania nie toczyło się zgodnie z wymaganiami wynikającymi z powołanych przepisów. Nie wydano bowiem postanowienia, o którym mowa w art. 243 par. 1 Ordynacji podatkowej. Nie doszło tym samym do wznowienia postępowania i z tego względu Izba Skarbowa oparła swoje rozstrzygnięcie na treści przepisu art. 243 par. 3 Ordynacji podatkowej, a nie jak błędnie przyjmuje Minister Finansów art. 245 par. 1 pkt 1 tej ustawy. Nie zgodzi się również z oceną, iż przedstawione oświadczenie Mirosława M. w sprawie prowadzenia prac budowlanych w 1995 r. nie spełniało przesłanek nakazujących wznowienie postępowania.

9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględniając skargę stwierdził, iż zaskarżeniu do Sądu poddane zostały decyzją Ministra Finansów wydane w trybie nadzwyczajnym, wznowienia postępowania uregulowanym w art. 240 i następ. Ordynacji podatkowej. Ustalone w tym przepisie przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji podatkowych. Zasada ta oznacza, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogło nastąpić w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz ustawach podatkowych. Celem wprowadzenia tej zasady jest stabilizacja opartych na decyzjach skutków prawnych zwłaszcza dla ochrony praw nabytych, czego wymaga status państwa prawnego - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Postępowanie prowadzone na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istota jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 par. 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w tym postępowaniu uprawniony organ może rozpatrzyć sprawę co do istoty, tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.

Stosownie do przepisów art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej /ten przepis został wskazany jako podstawa wznowienia/ w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Uwzględniają przyjęte wyżej reguły interpretacyjne, należy dojść do wniosku, że przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zgodnie zatem z treścią omawianego przepisu nie w każdym przypadku ujawnienia określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Komentowany przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania, tylko wtedy gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy:

- są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Pierwszą z wymienionych przesłanek warunkujących wznowienie postępowania jest to, że okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie są "nowe". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia. Należy również zwrócić uwagę, iż użyte w omawianym przepisie wyrazy "wyjdą na jaw" oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienie ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu.

Po tych uwagach stwierdzić należy, iż domagając się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z omówionego przepisu art. 245 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej skarżący powołali się na "nowy dowód" w sprawie, tj. oświadczenie Mirosława M. - dyrektora Zakładu Remontowo-Budowlanego "M." - wykonawcy prac budowlanych na osiedlu domów jednorodzinnych w B. Jak trafnie jednak przyjęły organy obu instancji brak daty na tym oświadczeniu wykluczał możliwość stwierdzenia kiedy zostało złożone i czy istniało w dniu wydania decyzji. Do uwiarygodnienia tego dowodu nie mogło też doprowadzić to, że zostało potwierdzone notarialnie w dniu 13 maja 2002 r. Potwierdzało to bowiem wyłącznie to, iż w tym dniu okazano przed notariuszem dokument prywatny określonej treści. Za trafne i znajdując oparcie w zebranym materiale dowodowym należało uznać również wyjaśnienia organów podatkowych obu instancji odmawiającego wiarygodności temu "nowemu" dowodowi. Ocena ta mieszcząc się w granicach zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej uwzględniała całość zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W tym zakresie za uzasadnione należało uznać odwołanie się do wcześniej zgromadzonych materiałów dowodowych, które nie potwierdziły prowadzenia prac budowlanych w 1995 r. Wśród tych dowodów znajdowało się oświadczenie odmiennej treści złożone przez Mirosława M. w dniu 30 czerwca 1999 r. Treść tego oświadczenia korespondowała z innymi dowodami m.in. z dziennikiem budowy prowadzonym przez Mirosława M. Okoliczności te były poddane ocenie przez organy podatkowe oraz Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2002 r. I SA/Ka 2259/00 oddalił skargę uznając podjętą ocenę za zgodną z przepisami prawa i uwzględniającą całokształt zebranego materiału dowodowego. Ocena ta zgodnie z obowiązującym do dnia 1 stycznia 2004 r. przepisem art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wiązała w sprawie organy podatkowe oraz Sąd. Tą oceną po myśli art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (...) związany jest również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W tej sytuacji skoro jak wykazano w sprawie nie doszło do ujawnienia "nowych dowodów", "istniejących w dniu wydania decyzji" brak było podstaw do wzruszenia w tym trybie ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia 8 września 2000 r.

Prowadząc postępowanie organy podatkowe nie uchybiły również zasadom wynikającym z art. 243 par. 1 Ordynacji podatkowej. Uznając brak podstaw do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania /art. 243 par. 3 Ordynacji podatkowej/ Izba Skarbowa postanowieniem z dnia 20 maja 2002 r. wznowiła postępowanie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącym w dniu 22 maja 2002 r. Po wydaniu tego postanowienia toczyło się postępowanie wyjaśniające, które jednak nie doprowadziło do ustalenia istnienia wskazanej przez skarżących przesłanki uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji. Zakończenie postępowania po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego mogło nastąpić przez wydanie jednej z decyzji, o której mowa w art. 245 par. 1 pkt 1, 2 lub 3 Ordynacji podatkowej. Z tego względu za pozbawione uzasadnienia należało uznać również w tym zakresie podniesione zarzuty w skardze.

Zauważyć ponadto należy, iż wskazana w skardze kolejna przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 245 par. 1 pkt 1 - tzw. "fałszywość" dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie została szerzej uzasadniona. Nie wskazano bowiem, które z dowodów ostatecznie okazały się fałszywe i nie wyjaśniono czy w sprawie toczyło się postępowanie sądowe, które doprowadziło do ustalenia sfałszowania takich dokumentów /art. 245 par. 2 Ordynacji podatkowej/. W ocenie Sądu nie można było przyjąć w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, iż dowody przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie ze względów oczywistych zostały sfałszowane.

Mając to na uwadze Sąd I instancji nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ oddalił skargę.

10. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Ewa i Krzysztof S. reprezentowani przez doradcę podatkowego Witolda M. na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powyższemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; naruszenie przepisów polegało na oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi strony, mimo wydania przez Ministra Finansów zaskarżonej decyzji z naruszeniem - ich zdaniem - przepisów postępowania podatkowego: art. 245 par. 1 pkt 1 w związku z art. 240 ust. 1 pkt 5 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Wadliwość prawna decyzji Ministra Finansów zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego polega na uznaniu, że nowe dowody przedstawione przez skarżącą we wznowionym postępowaniu nie były istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uchylenia decyzji ostatecznej. Dlatego też na podstawie art. 185 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżących zwrotu kosztów procesu.

W ocenie skarżących WSA wadliwie zastosował art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż żądanie powołania świadka w związku ze złożeniem przez Mirosława M., kierownika ZRB "M." oświadczenia w sprawie prowadzenia prac budowlanych w 1995 r. spełniało przesłankę nakazującą wznowić postępowanie, uchylić decyzję ostateczną oraz wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty.

W ocenie skarżących dowodem jest wiedza osoby świadka, czyli podmiotu mającego do przekazania w toku postępowania określonej treści informacje.

W ocenie skarżących WSA błędnie utożsamił "kartkę papieru" jako wyłączny przedmiot "dowodu" odmawiając tego statusu osobie i wiedzy o określonej treści świadka.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalający skargę dotyczącą decyzji Ministra Finansów w sprawie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, jest sprzeczny z art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis nakazuje uchylenie decyzji w całości lub w części w przypadku stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania niż naruszenie prawa wymienione w lit. "b" ust. 1 par. 1 powołanego artykułu, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę naruszył powyższy przepis, gdyż decyzja ta była sprzeczna z art. 245 par. 1 pkt 1 w związku z art. 240 par. 1 pkt 5 oraz z art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 par. 2 tej ustawy wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 par. 1, w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie. Wśród przesłanek, określonych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej wymieniona została w pkt 5 przesłanka polegająca na tym, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący przedstawili nowe istotne dla sprawy dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi wydającemu te decyzję, co stanowiło podstawę wznowienia postępowania podatkowego przez Izbę Skarbową.

11. Minister Finansów nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a występujący w jego imieniu pełnomocnik radca prawny Jan J. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nietrafny okazał się zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów prawa procesowego, to jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" /błędnie powołanego w skardze kasacyjnej jako przepisu art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 245 par. 1 pkt 1 i art. 240 par. 1 pkt 5 /błędnie określonego w skardze kasacyjnej jako art. 240 ust. 1 pkt 5 oraz art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo sądowe szczegółowo uzasadnił dlaczego uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie stwierdził, ażeby zachodziło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym brak było warunków do zastosowania przepisów art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" powołanego wyżej Prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko i motywy podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W tym miejscu trzeba podkreślić, iż przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu przed sądem I instancji była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, zaś decyzja ostateczna, która miała być uchylona, była już przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, który tę skargę oddalił. Przy czym ten sąd wskazał, iż "oświadczenie Mirosława M." bez daty może być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania.

Jednakże w myśl art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przy czym dopiero wówczas, gdy organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 par. 2 stwierdzi istotne przesłanek określonych w art. 240 par. 1 to uchyli decyzję dotychczasową /art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej/.

Należy zauważyć, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, iż oświadczenie odmiennej treści złożone przez Mirosława M. w dniu 30 czerwca 1999 r. korespondowało z innymi dowodami m.in. z dziennikiem budowy, a więc dokumentem sporządzonym na bieżąco w toku budowy. Tym samym nie można uznać, aby ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów dokonana przez organy podatkowe, a zaakceptowana przez Sąd I instancji była dowolna. Wręcz przeciwnie, jest ona zgodna z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego i nie uchybia treści przepisu art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Z tych to względów, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego jest zgodne z treścią przepisu art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 par. 2 powyższego Prawa.