Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 400/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2014 poz 1577
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącego G. W. kwotę 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...] L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej jako: "organ"), po rozpatrzeniu odwołania G. W. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie uznania strony za sprawcę deliktów administracyjnych określonych w sentencji decyzji i wymierzenia kar pieniężnych w wysokości [...] zł i [...] zł oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uchylił decyzję w przedmiocie uznania strony za sprawcę deliktu administracyjnego popełnionego przez to, że od daty nieustalonej co najmniej do dnia [...] lutego 2017 r., poprzez prowadzoną przez siebie hurtownię w [...], strona wprowadzała do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzące z zakładu który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego bez dopełnienia ciążącego na niej obowiązku (cz. I lit. b sentencji decyzji) i w przedmiocie wymierzenia za czyn wymieniony w cz. I lit. b sentencji decyzji kary pieniężnej w wysokości [...] zł (cz. II lit. b) i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco:

W dniu [...] lutego 2017 r. pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej - PIW w L. wspólnie z pracownikami Inspekcji Sanitarnej przeprowadzili kontrolę rutynową na rynku hurtowym w [...], a w szczególności w punkcie sprzedaży jaj Hala [...]. Punkt ten prowadzony jest przez K. W., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Przedmiotowa działalność zarejestrowana jest pod adresem [...] 5, [...]. W trakcie tej kontroli ujawniono, między innymi, 3840 sztuk jaj pakowanych po 10 sztuk ki. L, na opakowaniu oznaczono Fermy Drobiu [...], natomiast etykieta wskazywała numer pakowni [...]. Jaja oznaczone były terminem przydatności do spożycia [...] marca 2017 r. Opakowania przedmiotowego towaru stanowiły plastikowe pojemniki. Na kwestionowanych jajach widniał numer fermy [...]. W związku z tym, że wskazany na opakowaniu jaj numer pakowni [...] należał do pakowni jaj przy fermie drobiu K. R.; [...], PLW w L. zwrócił się do tego podmiotu o przekazanie danych dotyczących kwestionowanego transportu jaj. Ze zgromadzonej dokumentacji PLW w L. ustalił, że Ferma Drobiu [...] ostatni raz przekazała transport jaj do firmy [...] K. W. w K. w dniu [...] stycznia 2017r. Przy tym jaja opakowane były w opakowania transportowe, a nie w plastikowe opakowania po 10 szt., jakie stwierdzono podczas kontroli. Przedstawiciel podmiotu złożył oświadczenie, że w pakowni nigdy nie używano ujawnionych podczas kontroli w [...] opakowań plastikowych, natomiast etykiety wzoru stwierdzonego podczas przedmiotowej kontroli nie były używane w firmie już od około roku.

O uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa została zawiadomiona Prokuratura Rejonowa w L.. PIW w L. zwrócił się do Prokuratury o udostępnienie akt dochodzenia w zakresie, w jakim możliwe było uzyskanie dodatkowych dowodów możliwych do wykorzystania w postępowaniu administracyjnym. Jak podniósł organ pierwszej instancji w swoich zeznaniach (protokół przesłuchania podejrzanego G. W. z dnia [...] maja 2017 r.) G. W. przyznaje, że dokonał pakowania jaj, przy czym delikt można uznać za kwalifikowany w związku z dokonaniem pakowania jaj i ich oznakowaniem niezgodnie z miejscem pochodzenia oraz podaniem terminu przydatności do spożycia w sposób niezgodny z terminem faktycznym.

Organ pierwszej instancji wskazał, że działalność w zakresie pakowania jaj, na mocy art. 19 Rozporządzenia WE 589/2008 może być prowadzona jedynie w zakładzie pakowania, z kolei na mocy art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego przytoczonego w preambule niniejszej decyzji podlega zatwierdzeniu przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. Wskazanego powyżej warunku strona nie dopełniła.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zapakowany przez stronę towar został wprowadzany do obrotu w punkcie sprzedaży detalicznej na giełdzie w [...], gdzie strona prowadzi, wspólnie z matką - K. W. hurtownię jaj. Z zeznań podejrzanych wynika, że w rzeczywistości firmę prowadzi jej syn - G. . W takim kontekście zeznania oraz pozostałe dowody, to jest protokoły kontroli i przesłuchań są kompatybilne i spójne.

Wyżej wymienione czyny wypełniają znamiona czynu opisanego w art. 26, ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, i na podstawie tegoż przepisu podlegają sankcji administracyjnej. Z kolei, na podstawie art. 27 przytoczonej wyżej ustawy w opisanym przypadku organ jest obligowany do wymierzenia takiej kary.

Organ podkreślił, że wobec bezsporności faktu popełnienia deliktu administracyjnego oraz jego penalizacji poprzez ustawę należało określić wymiar kary. Na podstawie § 1 pkt. 1 lit. a i punkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego produkcja w zakładzie; na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego podlegającym zatwierdzeniu; bez dopełnienia tego obowiązku podlega karze w wysokości od 1.000 do 10.000 zł, jeżeli naruszenie trwa do 30 dni. Organ przyjął, że przedmiotowe naruszenie trwało przez okres poniżej 30 dni, bowiem nie znalazł dowodów dostatecznie potwierdzających dłuższy okres naruszenia. Za wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z zakładu podlegającego zatwierdzeniu bez dopełnienia jej obowiązku ustawodawca przewiduje karę w wysokości od 1.000 do 20.000 zł.

Ustalając wysokość kary organ pierwszej instancji kierował się przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego sprzed nowelizacji, zaznaczając przy tym, że ponieważ ustawodawca w przepisach dotyczących postępowania administracyjnego nie określił zasad wymiaru kary należy odnieść się do ogólnych zasad prawa, wobec czego przy wymiarze kary organ uwzględnił następujące czynniki: zakres naruszenia prawa, możliwości finansowe podmiotu podlegającego karze, jego dotychczasowa działalność, stopień szkodliwości naruszenia (czynu), a także stopień zawinienia.

Przenosząc poszczególne czynniki na grunt stanu faktycznego organ pierwszej instancji uznał, iż możliwości finansowe strony są znaczne, strona prowadzi działalność gospodarczą, ponadto zakres naruszenia prawa był znaczny, udowodniono produkcję wyrobów pochodzenia zwierzęcego, także popełnienie deliktu prawa administracyjnego wiązało się z popełnieniem przestępstwa, strona była już karana za podobny delikt administracyjny, stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny, stopień zawinienia czynu był także znaczny, strona zdawała sobie sprawę z bezprawności czynu, a jedynym motywem działania była chęć zysku, wobec czego organ uznał, że grzywnę należy wymierzyć w wysokości łącznie [...] zł (za każde przewinienie odpowiednio po [...] zł), szczególnie, że w czasie, kiedy w Europie powstało zagrożenie skażenia jajek "fipronilem", każda partia niezidentyfikowanych jaj na rynku stwarza realne niebezpieczeństwo narażenia ludzi na spożycie skażonego produktu. Ustalając wysokość kary organ uwzględnił także funkcje sankcji administracyjnej.

W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. uznał stronę za sprawcę deliktu administracyjnego popełnionego poprzez to, że:

a) od daty nieustalonej co najmniej do dnia [...] lutego 2017 r. w nieustalonym miejscu na terenie powiatu [...] strona prowadziła produkcję w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b przytoczonej powyżej ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego bez dopełnienia ciążącego na niej obowiązku,

b) od daty nieustalonej co najmniej do dnia [...] lutego 2017 r. poprzez prowadzoną przez siebie hurtownię w [...] pow. [...] strona wprowadzała do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzące z zakładu, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b przytoczonej powyżej ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego bez dopełnienia ciążącego na niej obowiązku (punkt I decyzji), oraz

za naruszenie prawa w sposób wskazany w punkcie I sentencji decyzji, zgodnie przepisem art. 26, ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy w związku z § 1 punkt 1 lit. a i punkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego nałożył karę administracyjną:

a) w wysokości [...] zł. za czyn wymieniony w cz. I lit. a sentencji niniejszej decyzji

b) w wysokości [...] zł. za czyn wymieniony w cz. I lit. b sentencji niniejszej decyzji (punkt II decyzji).

W wyniku odwołania wniesionego przez stronę L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję w przedmiocie uznania strony za sprawcę deliktu administracyjnego popełnionego przez to, że od daty nieustalonej co najmniej do dnia [...] lutego 2017 r., poprzez prowadzoną przez siebie hurtownię w [...] strona wprowadzała do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego pochodzące z zakładu który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego bez dopełnienia ciążącego na niej obowiązku (cz. I lit. b sentencji decyzji) i w przedmiocie wymierzenia za czyn wymieniony w cz. I lit. b sentencji decyzji kary pieniężnej w wysokości [...] zł (cz. II lit. b) i w tym zakresie umarzał postępowanie pierwszej instancji. W pozostałym zakresie organ drugiej instancji utrzymał decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej K. W., prowadzi działalność pod firmą [...] i jako przeważającą działalność gospodarczą wskazane jest: sprzedaż hurtowa mleka, wyrobów mleczarskich, jaja, olejów i tłuszczów jadalnych. Ponadto, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym utrwalonym w decyzji organu I instancji, zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] lutego 2017r., kontrolę przeprowadzono na rynku hurtowym w [...] w punkcie sprzedaży jaj Hala [...], który to prowadzony jest przez K. W., prowadzącą działalność gospodarcza pod nazwą [...].

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu II instancji nadinterpretacją jest uznanie, w sentencji zaskarżonej decyzji, iż G. W. poprzez prowadzoną przez siebie hurtownię wprowadzał do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego i wymierzenie mu za ten czyn kary w kwocie [...]zł, podczas gdy, prowadzącą taką działalność gospodarczą - hurtownię jaj w [...] jest K. W.. Zatem G. W. nie można przypisać czynu prowadzenia "przez siebie hurtowni w [...] pow. [...] i wprowadzanie do obrotu produktów z zakładu który podlega zatwierdzeniu bez dopełnienia ciążącego obowiązku", gdyż inspektorzy weterynaryjni z PIW w L. kontrolowali działalność gospodarczą K. W. (dowód protokół z kontroli). Wobec braku udowodnienia prowadzenia przez G. W. hurtowni jaj w [...], organ nie może nałożyć kary pieniężnej na podmiot, zatem zaskarżoną decyzję w tej części należało uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji z uwagi na wątpliwości dowodowe (art. 105 § 1 K.p.a.).

Odnośnie czynu opisanego w cz I lit a, tj. prowadzenia w nieustalonym miejscu na terenie powiatu [...] produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu bez dopełnienia ciążącego obowiązku i wymierzenia kary pieniężnej za ten czyn, organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez PLW w L.. Wskazał, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem SR [...] Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2017 r., G. W. działając wspólnie i w porozumieniu z K. W. wprowadził do obrotu zafałszowaną żywność w postaci jaj poprzez podrobienie daty przydatności do spożycia oraz zakładu pakowania jaj. Strona sama przyznała w złożonym odwołaniu, że dokonała pakowania jaj i ich oznakowania niezgodnie z miejscem pochodzenia i terminem przydatności do spożycia podanym w sposób niezgodny ze stanem faktycznym oraz bez zgłoszenia faktu prowadzenia pakowalni jaj do PLW w L.. Zatem stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości.

Zdaniem organu odwoławczego organ I Instancji poprawnie stwierdził, iż działalność w zakresie pakowania jaj, na mocy art. 19 Rozporządzenia WE 859/2008 może być prowadzona jedynie w zakładzie pakowania jaj, z kolei z mocy art. 20 ust. 1 pkt.2 lit. b Ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego przytoczonego w preambule decyzji organu I Instancji w/w działalność taka podlega zatwierdzeniu przez organy Inspekcji Weterynaryjnej a strona tego warunku nie dopełniła co w rezultacie mogło spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego. Mając na uwadze w/w okoliczności organ I Instancji słusznie kierując się w tym przypadku określoną na podstawie zapisów rozporządzenia zgodnie z treścią zapisów § 1 pkt. 1 lit. a i pkt. 4 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1182) w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego w oparciu o zapisy Ustawy z dnia 16 grudnia 2005 o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. poz. 242 z 2017 r.) uznał, iż za powyższe przewinienia należy zastosować karę. Organ II instancji nie ma wątpliwości, że strona dokonała fałszowania znakowania żywności i niezaprzeczalnie uważa, że fakt taki mógł mieć negatywny wpływ na zdrowie i życie potencjalnych konsumentów.

Reasumując organ drugiej instancji stwierdził, że uznanie przez PLW w L. w części I lit. b. oraz części II lit. b sentencji zaskarżonej decyzji, G. W. jako strony odpowiedzialnej za wprowadzanie do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego poprzez podmiot - hurtownię jaj w [...], którego nie prowadzi, gdyż nie jest to działalność gospodarcza strony oraz nałożenie za ten czyn kary pieniężnej na stronę jest niezasadne. Prowadzenia działalność gospodarczej - hurtowni jaj w [...] nie udowodniono stronie - G. W.. Z tych też względów, zaskarżoną decyzje w ww. zakresie należało uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Natomiast w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja w pozostałym zakresie, jest prawidłowa, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości, dlatego w tym zakresie decyzję należało utrzymać w mocy.

Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w części tj. w zakresie utrzymującym w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] listopada 2017 roku w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i niedopełnienie obowiązków producenta poprzez prowadzenie produkcji w nieustalonym miejscu w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu.

W skardze zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie § 1 pkt 1 lit. a oraz § 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1182) poprzez nałożenie kary administracyjnej rażąco niewspółmiernej do przypisanych deliktów administracyjnych;

II. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji tj. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie sytuacji majątkowej i osobistej G. W., które to okoliczności winny mieć wpływ na wymiar kary oraz przekroczenie zasad uznania administracyjnego w zakresie wymiaru kary i nałożenie kary administracyjnej rażąco niewspółmiernej do przypisanego deliktu administracyjnego.

Wskazując na takie zarzuty skarżący wniósł o zmianę decyzji w zaskarżonej części poprzez obniżenie wymiaru kary pieniężnej z [...] zł do [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, względnie o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją L. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w części dotyczącej uznania strony za sprawcę deliktu administracyjnego i wymierzenia kary pieniężnej za czyn z punktu I lit. b) decyzji. Jednocześnie decyzją tą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie polegające na uznaniu skarżącego za sprawcę deliktu administracyjnego polegającego na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 242 ze zm. – dalej jako: "ustawa o produktach pochodzenia zwierzęcego"), bez tego zatwierdzenia i wymierzeniu za ten czyn kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Wniesioną skargą zaskarżono decyzję jedynie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i niedopełnienie obowiązków producenta poprzez prowadzenie produkcji w nieustalonym miejscu w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu, przy czym skarżący kwestionował jedynie wysokość tak wymierzonej kary domagając się obniżenia jej do kwoty [...]zł.

Jako, że skarżący nie kwestionował swej odpowiedzialności administracyjnej za czyn opisany w punkcie I lit. a) decyzji organu pierwszej instancji stwierdzić należy jedynie, że kwestia przypisania stronie odpowiedzialności za delikt administracyjny polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, bez tego zatwierdzenia, nie budzi wątpliwości.

Ustalenia dotyczące dopuszczenia się przez skarżącego czynu opisanego w punkcie I lit. a) decyzji organu pierwszej instancji nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te są prawidłowe i wynikają z przeprowadzonych w sprawie dowodów.

W zakresie dotyczącym przypisania skarżącemu odpowiedzialności za ten delikt organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności przepisy art. 20 i 26 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Odmiennie ocenić należy natomiast zagadnienie rozważenie przez organ odwoławczy kwestii wysokości kary pieniężnej wymierzonej skarżącemu za czyn polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, bez tego zatwierdzenia.

Wysokość kary pieniężnej za tego rodzaju delikt określona została w § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1182 - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych").

Wprawdzie rozporządzenie to weszło w życie dopiero z dniem 1 lipca 2017 r. to jednak kierując się zasadą aktualności (bezpośredniego stosowania nowego prawa) uznać należy, że miało ono zastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy przepisy obowiązujące w chwili naruszenia prawa nie miały charakteru względniejszego.

Powyższe zagadnienie intertemporalne ma w istocie charakter pomijalny albowiem tak przepisy rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2017 r., jak też przepisy poprzednio obowiązujące, tj. przepisy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r. Nr 93, poz. 600), które obowiązywało w chwili popełnienia deliktu administracyjnego, kwestię wymierzenia kary pieniężnej za czyn polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z ustawą o produktach pochodzenia zwierzęcego, bez tego zatwierdzenia, regulują w identyczny sposób.

Z uwagi na treść przywoływanego przez organ pierwszej instancji art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) w sprawie należało stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. W sprawie nie miały więc zastosowania obecnie obowiązujące przepisy działu dział IVa "Administracyjne kary pieniężne".

Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych wysokość kary pieniężnej za naruszenie, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, polegające na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu, bez tego zatwierdzenia, jeżeli naruszenie to trwa do 30 dni, wynosi od 1.000 zł do 10.000 zł.

W przywołanym przepisie wysokość kary pieniężnej nie została określona w sposób sztywny. Organ ma możliwość wymierzenia tej kary w różnej wysokości, w granicach zakreślonych przez ustawodawcę, tj. w wysokości od 1.000 zł do 10.000 zł.

Jako, że w kodeksie postępowania administracyjnego w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie brak było przepisów określających zasady wymiaru kar pieniężnych organ powinien wymierzyć je odwołując się do ogólnych zasad prawa administracyjnego.

Nakładanie kar pieniężnych stanowi instrument zapewniający przestrzeganie przepisów prawa administracyjnego.

W szczególności kara powinna pełnić funkcje represyjną i prewencyjną. Sama perspektywa kary powinna dostatecznie odstraszyć stronę od działania niezgodnego z prawem. Jeżeli tak się nie stanie to nałożenie kary pieniężnej powinno stanowić realną dolegliwość dla podmiotu, który dokonał naruszenia.

Kara winna być proporcjonalna do popełnionego czynu w aspekcie niezbędności regulacji dla ochrony bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów, adekwatna do zakresu i okoliczności naruszenia prawa, powinna także uwzględniać osiągnięcie zamierzonych skutków (celów) kary. Kara, stanowiąc dla sprawcy deliktu administracyjnego realną i odczuwalną dolegliwość, nie może być jednak nadmierna.

Organ wymierzając karę pieniężną musi wykazać podstawę jej zastosowania oraz wyjaśnić dlaczego nałożył karę w takiej, a nie w innej wysokości.

Organ rozstrzygając sprawę, w której wymierzana jest kara pieniężna, musi zatem wszechstronnie rozważyć dlaczego sprawcy deliktu administracyjnego powinna zostać wymierzona kara w określonej wysokości.

Rezultat powyższych rozważań musi zostać odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym w sposób umożliwiający dokonanie sądowej kontroli decyzji i rozstrzygnięcie, czy wymierzona kara nie narusza zasady proporcjonalności kary do popełnionego czynu.

Obowiązek taki odnosi się również do rozpoznającego odwołanie organu drugiej instancji.

Wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej.

Organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma on kompetencje kasacyjne. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu (zażaleniu) w stosunku do decyzji organu I instancji.

W tej sytuacji obowiązkiem L. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy administracyjnej.

Organ odwoławczy powinien zatem dokonać oceny wszystkich kwestii istotnych do przypisania stronie odpowiedzialności za zaistniały delikt administracyjny oraz wymierzenia stronie kary pieniężnej.

W sprawie organ drugiej instancji poprzestał jedynie na rozpatrzeniu okoliczności związanych z przypisaniem skarżącemu odpowiedzialności za czyn polegający na wprowadzeniu do obrotu produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzące z zakładu, który podlega zatwierdzeniu, bez dopełnienia tego obowiązku.

Organ odwoławczy pominął natomiast całkowicie kwestie związane z wysokością kary wymierzonej stronie za czyn polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, bez tego zatwierdzenia, czym naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa, podejmując - także z urzędu - wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Z obowiązkiem tym koresponduje treść art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji naruszył powyższe zasady albowiem przy rozstrzyganiu nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak też nie zebrał i nie rozpatrzył wyczerpująco całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynikających z niego okoliczności faktycznych w zakresie wysokości kary pieniężnej wymierzonej za czyn opisany w punkcie I lit. a) decyzji organu pierwszej instancji.

W szczególności zaś organ odwoławczy nie rozpatrzył w żaden sposób tego, czy i jakie okoliczności przemawiają za wymierzeniem stronie za czyn opisany w punkcie I lit. a) decyzji organu pierwszej instancji kary pieniężnej w wysokości [...] zł, a więc w wysokości maksymalnej, jak też w żaden sposób nie rozważył czy tak wymierzona kara nie narusza zasady proporcjonalności kary do popełnionego czynu.

Nadto należy wskazać, że obowiązkiem organu drugiej instancji oprócz ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w całości była także kontrola zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji oraz odniesienie się do tych zarzutów w uzasadnieniu decyzji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego strona winna dowiedzieć się między innymi o tym, jak ten organ ocenił podniesione przez nią zarzuty, a stanowisko w tym zakresie powinno być umotywowane. (art. 107 § 3 k.p.a. i art. 127 § 2 k.p.a.).

Organ drugiej instancji nie dokonał oceny zasadności zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu w zakresie wysokości kary pieniężnej wymierzonej skarżącemu za czyn polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu, bez tego zatwierdzenia, jak też – w uzasadnieniu decyzji – w żaden sposób do tych zarzutów i twierdzeń się nie odniósł.

Zaniechanie rozważenia przez organ odwoławczy kwestii związanych z wysokością wymierzonej kary jest szczególnie istotne i z tego względu, że za przedmiotowy czyn skarżącemu wymierzono karę pieniężną w maksymalnej wysokości dopuszczonej § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego.

W tym kontekście zwrócić należy uwagę i na to, że organ pierwszej instancji za okoliczność przemawiającą za wymierzeniem kary w wysokości [...] zł uznał to, że możliwości finansowe strony są znaczne, gdyż strona prowadzi działalność gospodarczą, natomiast organ odwoławczy stwierdził, że działalność gospodarczą - hurtownię jaj w [...] prowadzi matka skarżącego, a nie sam skarżący. Powyższe obligowało organ do szczególnie wnikliwego zbadania czy wysokość wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej określona została w prawidłowy sposób.

Nadto organ pierwszej instancji stwierdził, że strona była już karana za podobny delikt administracyjny, przy czym nie wskazał przy tym na podstawie jakich dowodów dokonał takich ustaleń.

Okoliczności tej nie wyjaśnił również organ drugiej instancji. Organ ten nie poczynił żadnych ustaleń w kwestii uprzedniego ukarania strony za tego rodzaju delikt administracyjny, jak też nie zadbał o to, by do akt postępowania dołączone zostały dokumenty potwierdzające fakt wcześniejszego ukarania skarżącego.

Przedstawione powyżej argumenty uzasadniają wniosek, że sprawa nie została w sposób wyczerpujący wyjaśniona dla merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy orzekając w sprawie nie zebrał całego materiału dowodowego i nie ocenił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 127 § 2 k.p.a.

Stwierdzone naruszenia zakwalifikować należało jako naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania dotyczyły kwestii związanych z określeniem wysokości wymierzonej stronie kary pieniężnej, a zatem były to naruszenie, które kwalifikować należało jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skutkiem wyroku Sądu będzie zatem powrót sprawy do etapu postępowania przed organem drugiej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu odwoławczego rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wadliwości w zakresie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie wysokości kary pieniężnej wymierzonej stronie.

Organ w pierwszej kolejności zbada czy istotnie strona była już uprzednio karana za podobny delikt administracyjny, jak też - w razie potwierdzenia takiej okoliczności - zadba o to, by do akt postępowania dołączone zostały dokumenty potwierdzające fakt wcześniejszego ukarania skarżącego.

Organ rozpatrzy następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych.

Rozstrzygając sprawę merytorycznie organ oceni, czy wymierzona skarżącemu kara pieniężna w wysokości [...] zł za czyn polegający na prowadzeniu produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 20 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, bez tego zatwierdzenia, jest proporcjonalna do popełnionego deliktu administracyjnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyjaśnić należy, że uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczy jedynie decyzji w zaskarżonej części, tj. w części w jakiej organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji co do czynu z punktu I lit. a) decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. i wymierzonej za ten czyn kary pieniężnej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Na koszty poniesione przez skarżącego składała się kwota 400 zł uiszczonego wpisu od skargi (k.19, 23 akt sądowych) oraz 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem, którego wysokość ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).