Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1134/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 (sto) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 września 2011 r. P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Skarżący wywodził, że decyzja organu stwierdzająca brak związku przyczynowego pomiędzy niezdolnością do służby wojskowej a faktem 14-letniej służby wojskowej jest niezasadna.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z linią orzeczniczą utrwaloną przez sądownictwo administracyjne, od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stanowisko takie zawarte zostało w postanowieniu 7 sędziów Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. (sygn. akt OSA1/00).

Jak wynika z przytoczonego wyżej postanowienia NSA, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich podzielić można na dwie grupy. Pierwszą z nich stanowią orzeczenia wydawane w związku z ustalaniem stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do konkretnej kategorii zdolności do służby wojskowej, w celu powołania jej, czy też przyjęcia do służby, bądź z niej odwołania. Drugą natomiast grupę orzeczeń stanowią orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby i jego związek z odbytą służbą wojskowa do celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego.

Pierwsza grupa orzeczeń, wydawana na podstawie ustaw z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (t. jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) oraz z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) stanowi decyzje administracyjne, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenia natomiast ustalające związek schorzenia z odbytą służbą wojskową nie stanowią przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, mogą bowiem być poddane kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego i taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.

Z uwagi na powyższe skarga nie może zostać rozpoznana, ponieważ z przedstawionych uprzednio względów akt będący jej przedmiotem nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

W związku z tym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 2 powyżej wskazanej ustawy.