Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SO/Wa 4/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2009 r. po rozpoznaniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

I. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje wnioskowane przez stronę zwolnienie od kosztów sądowych – czyli od opłat i wydatków - (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania, bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Wyjątki od tej zasady mogą mieć charakter ustawowy albo znajdować zastosowanie w instytucji przyznania prawa pomocy, która jest uregulowana w art. 243 i n. u.p.p.s.a. (por. postanowienie z 1 kwietnia 2005 r sygn. II OZ 209/05). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien wykazać okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

II. Wnioskiem, który wpłynął do Sądu 7 stycznia 2009 r. J. K. – dalej jako skarżący, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

III. W uzasadnieniu wskazał, ze posiada dom o pow. 93 m. kw, mieszkanie o pow. 70 m kw., nieruchomość rolna o pow. 2129 m. kw. Co miesiąc uzyskuje 1600,- zł brutto emerytury. Gospodarstwo domowe prowadzi samotnie.

IV. Referendarz sądowy, dokonując oceny danych zawartych we wniosku oraz na podstawie akt sprawy uznał, iż skarżący nie wykazał, że jego sytuacja majątkowa uprawnia do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nawet z uwzględnieniem regulacji z art. 45 Konstytucji RP, zgodnie z którą każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo to nie powinno być ograniczone aktualną sytuacją majątkową skarżącego. Przede wszystkim skarżący nie wskazał w uzasadnieniu wniosku żadnych okoliczności, które uniemożliwiają mu partycypowanie w kosztach sądowych. Co więcej, na możliwość ponoszenia tych kosztów, skarżący sam wskazał dokonując wpłaty kwoty 100,- zł – która została mu zwrócona. Nadto referendarz sądowy wskazuje, ze skarżący dysponuje, co miesiąc, kwotą 1600,- zł, którą może przeznaczyć na koszty postępowania, także na koszty wpisu od skargi na decyzje – jeśli, oczywiście, wykonałby zarządzenie Przewodniczącego Wydziału i sprecyzował datę oraz numer zakwestionowanej decyzji. Referendarz sądowy zaznacza, że przy badaniu relacji wysokość środków finansowych skarżącego i ciążące – ewentualnie - na skarżącym należności z tytułu postępowania przed sądem, została uwzględniona wartość przedmiotów sporu ze wszystkich nadesłanych decyzji.

V. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. uznał, że sytuacja skarżącego kwalifikuje go do rozstrzygnięcia, jak w sentencji.