Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 451/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105, art. 130 a,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102 par. 2, art. 101 par. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący wystąpił do starostwa powiatowego w B. o zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór [...] wskazanych pojazdów w okresach przypadających pomiędzy [...].11.2005 r. a [...].09.2010 r., na łączną kwotę [...] zł, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. (znak [...]), Starosta B. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów.

W uzasadnieniu wskazano, że Porozumieniem z dnia [...].12.2008 r. (nr [...]), Starosta B., na podstawie art. 130a ust. 5e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wyznaczył [...] skarżącego - prowadzącą "A" - do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Osoba ta zmarła w dniu (...) 07.2009 r., o czym Starosta B. nie był informowany.

W tym stanie, zdaniem organu I instancji, skarżący, który prowadził działalność gospodarczą w okresie od [...].08.2009 r. do [...].07.2011 r. pod firmą "A" nie był osobą wyznaczoną w rozumieniu art. 130a Prawa o ruchu drogowym do prowadzenia parkingu w celu przechowywania tam pojazdów, usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 wymienionej ustawy.

Dalej w uzasadnieniu organ poniósł, że stosunek wyznaczenia do prowadzenia przedmiotowego parkingu ma charakter administracyjnoprawny. Organ wyznaczający działa na podstawie obowiązujących przepisów o ruchu drogowym, a umieszczenie pojazdów w trybie tych przepisów mogło odbywać się tylko na parking prowadzony przez wyznaczony do tego podmiot. W tym przypadku osobą wyznaczoną do prowadzenia parkingu była [...] skarżącego, na mocy porozumienia z dnia [...].12.2008 r.

Natomiast zobowiązania jak i uprawnienia zmarłej z tego tytułu nie podlegały dziedziczeniu, albowiem obowiązki administracyjnoprawne wynikające z wyznaczenia, jak i uprawnienia z tego tytułu nie przechodzą na spadkobierców. Z kolei nigdy nie powstał stosunek administracyjny wyznaczenia pomiędzy Starostą B. a skarżącym. Tym samym, skarżący nie był podmiotem upoważnionym do żądania wypłaty w/w wynagrodzenia. W konsekwencji, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie okazało się bezprzedmiotowe i jako takie musiało zostać umorzone.

W odwołaniu skarżący podniósł, że niesłuszny jest pogląd, że uprawnienie do wynagrodzenia za prowadzenie parkingu strzeżonego nie wchodzi do spadku. Bowiem pomiędzy osobą prowadzącą parking ([...]) a zlecającym dozór organem administracyjnym została zawarta umowa cywilnoprawna, zatem dozór wykonywany był w oparciu o tą umowę, a nie akt administracyjny.

Dalej podniósł, że swoje żądanie opierał na art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem zadaniem organu było rozważenie czy przysługiwał mu status dozorcy, dlatego umorzenie postępowania tylko na podstawie art. 105 Kpa, bez przywołania w związku z jakimi normami prawa administracyjnego to następuje, stanowi naruszenie prawa. Ponadto podniósł w odwołaniu, że organ I instancji naruszył zasadę proporcjonalności, w myśl której państwo i organy administracyjne winny ingerować w prawa obywateli w sposób rozsądny i racjonalny, nie nadużywając przysługujących im środków i kompetencji, aby w ten sposób nie szkodzić obywatelowi.

Samorządowe Kolegium odwoławcze, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że bezspornym było to, że tylko [...] skarżącego, na podstawie Porozumienia z dnia [...].12.2008 r. prowadziła parking strzeżony do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Podniesiono w tym miejscu, że obowiązujący wówczas ust. 5e art. 130a Prawa o ruchu drogowym przewidywał, że wyznaczenie jednostki usuwającej pojazd oraz prowadzącej parking strzeżony, na którym umieszcza się usunięty pojazd, następuje poprzez wybór najkorzystniejszej oferty z uwzględnieniem warunków określonych w ust. 5b i 5d. Wyznaczenie następuje na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. Starosta może wyznaczyć więcej niż jedną jednostkę. Z kolei z ust. 5c cytowanego przepisu wynikało, że pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Jeszcze wcześniej, tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 22.09.2006 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 190, poz. 1400), starosta jednostronnym aktem administracyjnym wyznaczał podmiot do prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym umieszczane były pojazdy usuwane z dróg (art. 130a ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym).

Podniesiono dalej w uzasadnieniu, że bezspornym w sprawie było, że osoba prowadząca parking ([...] skarżącego) zmarła w dniu (...) 07.2009 r. Skarżący, który działalność gospodarczą w przedmiocie "A" prowadził od dnia [...].08.2009 r. nigdy nie był wyznaczony przez starostę do prowadzenia parkingu w celu przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w trybie art. 130a prawa drogowego.

W tym stanie, zdaniem Kolegium, zaskarżone rozstrzygniecie jest prawidłowe. Nie trafne jest natomiast stanowisko skarżącego, że uprawnienie do wynagrodzenia za okres do lipca 2009 r. wchodzi do spadku. Wskazano w tym zakresie w uzasadnieniu, że zasada wyrażona w art. 922 § 1 Kc dotyczy tylko i wyłącznie praw o charakterze cywilnoprawnym. Do takich natomiast nie można zaliczyć uprawnień wynikających ze stosunku administracyjnoprawnego, który powstaje na podstawie wyznaczenia danego podmiotu przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego w celu sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Pomiędzy stronami takiego stosunku nie dochodzi do zawarcia umowy o charakterze cywilnoprawnym. Stosunek prawny powstający na podstawie wyznaczenia, czy to w oparciu o jednostronny akt starosty (przed 19.10.2006 r.), czy też na podstawie porozumienia zawieranego ze starostą, ma charakter tylko i wyłącznie administracyjnoprawny. Uprawnienia do wynagrodzenia wynikające z tego stosunku prawnego są pochodną obowiązków nakładanych przez organ administracyjny imiennie na dany podmiot. Obowiązki te podobnie jak i uprawnienia wynikające z ich wykonywania nie przechodzą na spadkobierców danej osoby - przepisy prawa administracyjnego nie przewidują bowiem dziedziczenia tego rodzaju uprawnień i zobowiązań. Na potwierdzenie tego stanowiska organ powołał się na orzecznictwie sądów administracyjnych. W tym, orzeczenie WSA w Gorzowie z dnia 18.10.2012r. (sygn. akt II SA/Go 689/12), jak i uchwałę SN z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt III CZP 47/2007, Lex Polonica nr 1459013), cytując ich fragmenty.

Tym samym, zdaniem organu, skarżącemu nie przysługiwało prawo do żądania wynagrodzenia za okres kiedy parking prowadzony był przez jego [...].

Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że żądania skarżącego przyznania wynagrodzenia za dozorowanie pojazdów umieszczanych na parkingu strzeżonym po śmierci [...], kiedy to parking prowadzony był już bezpośrednio przez skarżącego, również nie znajdowało podstaw w przytaczanych przez skarżącego przepisach. Przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie można odczytywać w oderwaniu od art. 130a Prawa o ruchu drogowym. W świetle którego, wynagrodzenie dozorcy za dozór nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie określonym w art. 130a Prawa o ruchu drogowym może być wypłacane tylko i wyłącznie podmiotowi wyznaczonemu przez starostę. Skarżący nigdy nie był wyznaczony przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego i sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Tym samym, nie może mu przysługiwać wynagrodzenie dozorcy określone w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazano, że pogląd ten znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroku z 27.08.2012 r. WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/G1 462/12).

Skarżący wniósł skargę do WSA we Wrocławiu, w której powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Podkreślił, że

pomiędzy osobą prowadzącą parking ([...]) a zlecającym dozór organem administracyjnym została zawarta umowa cywilnoprawna, zatem dozór wykonywany był w oparciu o tą umowę, a nie akt administracyjny. Podniósł, że organ administracji lakonicznie odniósł się do normy z art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie odniósł się także bliżej do treści art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący powołała się także na zasadę proporcjonalności wyrażającą się w tym min, aby organy administracji w sposób rozsądny i racjonalny ingerowały w prawa obywateli.

W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało rozstrzygnięcie oraz stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że uprawnienie do wynagrodzenia za sprawowanie dozoru po zmarłej nie wchodziło do spadku, albowiem było to uprawnienie wynikające ze stosunku administracyjnoprawnego, który powstaje na podstawie wyznaczenia danego podmiotu przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego w celu sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg, w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym.

Podkreślono w uzasadnieniu, że niezasadne było także żądanie skarżącego przyznania wynagrodzenia za dozorowanie pojazdów umieszczanych na parkingu strzeżonym po śmierci osoby go prowadzącej. Wynagrodzenie za dozór nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym może być wypłacane tylko i wyłącznie dozorcy wyznaczonemu przez starostę. Skarżący nigdy nie był wyznaczony przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego i sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie 130a Prawa o ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") wydawane przez upoważnione do tego organy.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Jeśli jednak sąd nie stwierdzi naruszenia prawa procesowego ani prawa materialnego, oddala skargę, kierując się dyspozycją art. 151 p.p.s.a.

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący wnioskiem z dnia [...].02.2011 r. wystąpił o zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór wskazanych pojazdów w okresach przypadających pomiędzy [...].11.2005 r. a [...].09.2010 r. usuwanych z drogi w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).

Swoje roszczenie, o zwrot wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za wykonywanie dozoru, skarżący oparł na art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015), zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1 ( ta ostatnia sytuacja w sprawie nie występuje).

Skarżący uznał, że roszczenie za wskazany okres istnieje, a wierzytelność z tego tytułu po śmierci [...] na zasadzie spadkobrania przeszła na jej spadkobierców.

Bezspornym w sprawie jest, że tylko [...] skarżącego, na podstawie Porozumienia z dnia [...].12.2008 r. (nr [...]), prowadziła parking strzeżony do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Bezspornym w sprawie jest także to, że ta osoba zmarła w dniu (...) 07.2009 r. Natomiast skarżący prowadził działalność gospodarczą w przedmiocie "A" od dnia [...].08.2009 r.

Przedmiotowa sprawa obejmuje zatem okres dozoru sprawowanego bezpośrednio przez [...] skarżącego, gdzie skarżący domaga się wynagrodzenia jako spadkobierca. Ponadto sprawa obejmuje okres, gdzie skarżący domaga się wynagrodzenia za sprawowanie dozoru bezpośrednio przez siebie.

Wskazany przez skarżącego art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostaje w związku z problematyką usuwania pojazdów z drogi i ich późniejszego przechowywania na wyznaczonych parkingach strzeżonych, o czym mowa w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Artykuł ten reguluje w sposób kompleksowy problematykę usuwania, przemieszczania, blokowania pojazdów i przechowywania pojazdów.

Zgodnie z art. 130a ustawy (w wersji obowiązującej w dniu zawarcia wskazanego wcześniej Porozumienia z dnia [...].12.2008r., jak i w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia i obecnie), wyznaczenie jednostki usuwającej pojazd oraz prowadzącej parking strzeżony, na którym umieszcza się usunięty pojazd, następuje poprzez wybór najkorzystniejszej oferty z uwzględnieniem warunków określonych w ust. 5b i 5d. Wyznaczenie następuje na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. Starosta może wyznaczyć więcej niż jedną jednostkę (ust. 5e). Z kolei z ust. 5c cytowanego przepisu wynika, że pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada powiatu (ust. 6 art.130a). Wskazuje to, że taki parking dla pojazdów usunięty z drogi prowadzić może osoba wyznaczona przez właściwego starostę.

Pierwszą w niniejszej sprawie kwestią jest zatem okoliczność, czy z ewentualnym roszczeniem o zapłatę należności z tytułu prowadzenia przez [...] skarżącego - w oparciu o Porozumieniem z dnia [...].12.2008 r. (nr [...]), w którym Starosta B., na podstawie art. 130a ust. 5e ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyznaczył ją jako prowadzącą "A" do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, może wystąpić skarżący, jako spadkobierca tej osoby.

Stosownie do art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego, nie należą do spadku prawa i obowiązku zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Spadek stanowi ogół praw i obowiązków majątkowych zmarłego o charakterze cywilnoprawnym. Przyjmuje się zatem cztery kryteria tego zaliczenia, a mianowicie dane prawo lub obowiązek wchodzi w skład spadku, jeżeli: 1) ma charakter cywilnoprawny, 2) ma charakter majątkowy, 3) nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 4) nie przechodzi na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.

Wskazuje powyższe, że do spadku nie należą majątkowe prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z przepisów należących do innych działów prawa (prawa administracyjnego, prawa finansowego), (zob. Wyrok WSA w Gorzowie z dnia 18.10.2012 r., sygn. akt. II SA/Go 689/12).

Wskazać należy także, że w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt III CZP 47/2007, Lex Polonica nr 1459013), Sąd Najwyższy stwierdził, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest "parkowanie", określane także w powołanych przepisach jako "przechowywanie" usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilno-prawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych, polegających na tym, że: po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w razie nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie, podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało między innymi od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie, wysokość tej opłaty ustala rada powiatu. Z powyższego wynika, że działania jednostek reprezentujących Skarb państwa podejmowane są w sposób władczy, nie pozostawiający uczestnikom tego postępowania autonomii w kwestii umieszczenia pojazdu na parkingu, jego strzeżenia i możliwości odebrania.

Sąd rozpoznając niniejsza sprawę podziela stanowisko wynikające z tych orzeczeń, że stosunek prawny oparty na podstawie art. 130a ust. 1 i nast. ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter stosunku administracyjnego, gdyż opiera się na przepisie prawa publicznego. Dotyczy to także przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym.

Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są min. jednostki wyznaczone do prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków.

Natomiast, charakter stosunku administracyjnoprawnego materialnego, polegający na wzajemnej relacji co najmniej dwóch podmiotów, oparty na przepisach tego prawa, którego treścią są uprawnienia i obowiązki, wskazuje na ich osobisty przymiot. Żadna ze stron nie może z góry rezygnować z uprawnień przysługujących jej w ich obrębie ani - bez szczególnego upoważnienia ustawowego - przenosić ich na inny podmiot. Taki stosunek administracyjnoprawny jest osobisty w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków uczynić przedmiotem obrotu cywilnoprawnego - stosunek administracyjnoprawny między następcą a organem administracji, zgodnie z zasadami ogólnymi, może bowiem powstać tylko z mocy samej ustawy lub w wyniku działań administracji.

W tym stanie, nie trafne jest więc stanowisko skrzącego, że wynagrodzenie za prowadzenie parkingu strzeżonego w oparciu o wskazane porozumienia z dnia [...].12.2009 r. wchodziło w skład spadku.

Wobec tego, że roszczenie sformułowane przez skarżącego dotyczy okresu, kiedy parking prowadziła jego [...], która zmarła w dniu (...) lipca 2009 r. - z przyczyn wyżej wskazanych - nie podlega ono spadkobraniu, a zatem żądanie przez skarżącego zwrotu wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów było bezprzedmiotowe. Jako takie, jak trafnie wskazały organy, podlegało umorzeniu.

Wobec poczynienia powyższych ustaleń, nie ma istotnego znaczenia podniesiona przez skarżącego okoliczność sprawowania dozoru i nie uregulowania należności z tego tytułu. Istotną kwestią jest bowiem ustalenie, że pomiędzy prowadzącą parking ([...] skarżącego) a organem administracji istniał stosunek administracyjnoprawny, który wygasł wraz ze śmiercią tej osoby, a także to, że w tym okresie nie istniał przedmiotowy stosunek pomiędzy skarżącym a organem administracji – starostą. Skarżący nie był wyznaczony przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego i sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie 130a Prawa o ruchu drogowym. Tym samym, nie mogło mu przysługiwać wynagrodzenie dozorcy określone w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Bezzasadne było także żądanie skarżącego przyznania wynagrodzenia za dozorowanie pojazdów umieszczanych na prowadzonym parkingu po śmierci jego [...], od dnia [...] sierpnia 2009 r. Skarżący wskazał, że domaga sie wynagrodzenia jako dozorca w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak już podniesiono, w rozpatrywanej sprawie przepisu tego nie można rozpoznawać w oderwaniu od wskazanego już wyżej art. 130a ustawy Prawa o ruchu, w szczególności art.130a ust. 5c. W świetle tych regulacji, wynagrodzenie dozorcy za dozór nad pojazdami usuwanymi z dróg, w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, może być wypłacane tylko i wyłącznie podmiotowi wyznaczonemu przez starostę. Jak już wskazano, skarżący nie był wyznaczony przez starostę do prowadzenia parkingu strzeżonego i sprawowania dozoru nad pojazdami usuwanymi z dróg w trybie 130a Prawa o ruchu drogowym. Tym samym, nie mogło mu przysługiwać wynagrodzenie dozorcy określone w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Jak trafnie wskazał organ, skoro skarżący nie był podmiotem, którego łączył ze starostą administracyjnoprawny stosunek wyznaczenia, a zatem nie były nałożone osobiście na niego publicznoprawne obowiązki związane ze sprawowaniem dozoru nad usuwanymi z dróg pojazdami, tym samym nie nabył ona praw przysługujących stronom z takiego stosunku prawnego, a co za tym idzie nie ma podstaw do dochodzenia ich na drodze administracyjnoprawnej, na przywoływanych przez skarżącego podstawach. Tym samym zainicjowane wnioskiem skarżącego postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe. W konsekwencji, takie postępowanie jako bezprzedmiotowe, zasadnie zostało umorzone przez organ administracji.

Wbrew stanowisku skargi organy administracyjne rozstrzygające w sprawie zastosowały przepisy prawa materialnego. Wykazały związek roszczenia skarżącego na postawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z przepisami materialnymi. Samo umorzenie postępowania nie nastąpiło – wbrew twierdzeniu skarżącego - wyłącznie na podstawie art. 105 kpa, a w związku z przepisami prawa materialnego, w sprawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie można mówić w tym stanie o naruszeniu wskazanej przez skarżącego zasadzie proporcjonalności. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny, prawidłowo zgromadzono i rozpatrzono materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej. Z tych przyczyn działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.