Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 796/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 55 par. 2, art. 62 par. 1,  art. 62 par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarachowania wpłaty uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent Miasta [...] zarachował wpłatę w kwocie [...]zł dokonaną przez M. Ł. w dniu [...].01.2020 r. w następujący sposób: "ter. 01/17 -[...] zł jako: odsetki, ter. 01/17, [...] zł jako: koszty, ter. 01/12 -[...] zł jako wpł.zal."

Podstawę prawną tego postanowienia stanowiły przepisy art. 216, art.55 § 2, art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: O.p.), i art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r. ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm. dalej: u.c.p.g.).

M. Ł., złożył zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że organ I instancji dokonał zarachowania dokonanej przez niego wpłaty za gospodarowanie odpadami na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] za miesiąc styczeń 2020 r. na poczet zaległości za 01/2017. Nadto wyjaśnił, że obowiązek wnoszenia w/w opłaty ciąży na nim począwszy od maja 2019 r., na podstawie złożonej deklaracji, a w styczniu 2017 r. obowiązek ten spoczywał na Ł. R.. Podniósł także, że w postanowieniu nie wskazano podstawy prawnej, która upoważniałaby organ podatkowy do zaliczenia wpłaty dokonanej przez jednego zobowiązanego na poczet istniejącej zaległości innego zobowiązanego. M. Ł. zwrócił też uwagę, że dokonuje opłat od maja 2019 r., a dopiero wpłata za styczeń 2020 r. została zaliczona na poczet zaległości innego podmiotu.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) uchyliło w całości zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że stosownie do treści art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

W myśl art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Zgodnie z art. 62 § 1a O.p. jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (art. 62 § 4 O.p.).

SKO wskazało, że Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, że M. Ł. dokonał wpłaty z w/w tytułu na indywidualny numer rachunku bankowego opisując wpłatę jako: "[...] 01/2020". Również w zażaleniu potwierdził, że wpłata ta obejmowała opłatę za gospodarowanie odpadami za miesiąc styczeń 2020 r.

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 62 § 1 O.p. nakazuje zaliczenie wpłaty w pierwszej kolejności zgodnie ze wskazaniem podatnika, co w niniejszej sprawie odnosi się do osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Dopiero w braku powyższego wskazania, aktualizuje się sposób zarachowania wpłaty oznaczony w dalszej części przepisu art. 62 § 1 O.p.

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że intencją M. Ł. było dokonanie wpłaty na poczet opłaty za styczeń 2020 r. Co prawda w aktach sprawy brak jest potwierdzenia przelewu, jednakże organ I instancji w odpowiedzi na zażalenie wskazał, w jaki sposób wpłata ta została opisana. W ocenie SKO tytuł przelewu w postaci: "[...] 01/2020" jednoznacznie świadczy o zamiarze strony. W tych okolicznościach Prezydent Miasta [...] nie miał racji, zaliczając wpłatę skarżącego na poczet zaległości za styczeń 2017 r. Inną kwestią jest istnienie tych zaległości, co jest przedmiotem sporu, jednakże wykracza poza zakres niniejszego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. Prokurator Rejonowy w [...] ( dalej: skarżący) wniósł skargę na powyższe postanowienie, zarzucajac mu naruszenie:

1.przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 ust. 1 O.p., polegające na błędnym przyjęciu, iż przepis ten nakazuje zaliczyć dokonaną wpłatę w pierwszej kolejności zgodnie ze wskazaniem podatnika, co w przedmiotowej sprawie odnosi się do osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, a dopiero w przypadku braku takiego wskazania, aktualizuje się sposób zarachowania wpłaty przedstawiony w dalszej części przepisu w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów przemawia za uznaniem, że w przypadku istnienia zobowiązań podatkowych, których termin płatności upłynął, wpłaty dokonane po 01 stycznia 2020 r. winny być zaliczane w pierwszej kolejności na poczet najstarszej zaległości we wskazanym przez podatnika podatku, nawet wówczas, gdy wskaże on konkretną zaległość do pokrycia, a nie będzie to zaległość o najwcześniejszym terminie płatności;

2.przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 ust. 1a O.p., polegające na jego niezastosowaniu w sprawie, pomimo iż wskazany przepis nakazuje aby w sytuacji, gdy na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, zaliczyć dokonaną wpłatę w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał na argumenty przemawiające za trafnością wyrażonego w niej stanoiwska.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. SKO podniosło, że w aktach sprawy, przekazanych organowi odwoławczemu znajdowało sie jedynie zaskarżone postanowienie, zażalenie i odpowiedź na to zażalenie, w której w sposób ogólny opisano stan faktyczny sprawy. SKO stwierdziło, że w materiale dowodwym nie było innych dokumentów, w szczególności tych, na które powołuje sie skarżący w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "P.p.s.a.").

Wskazać też należy, że skarżący zgodnie z przepisami prawa był uprawniony do wniesienia przedmiotowej skargi.

W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Analiza zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, iż zapadło ono z obrazą przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 § 1 O.p.

Powołany przepis art. 62 § 1 O.p. stanowi, że: jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza sie na poczet zaległości podatkowej o najwczesniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Wskazać należy, że powołany przepis art. 62 § 1 O.p. uległ zmianie na mocy art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1520 z dnia 2019.08.13) i w brzmieniu powołanym w powyższym akapicie obowiązuje (na mocy art. 28 pkt 5 powołanej ustawy nowelizującej) od dnia 01 stycznia 2020 r. Istotne znaczenie ma także fakt, iż przepis art. 62 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2020 r. ma zastosowanie do wpłat dokonanych po tej dacie, a więc także do wpłaty dokonanej przez M. Ł. w dniu 17 stycznia 2020 r. Przepis w znowelizowanej postaci dotyczy także wpłacanych kwot zaległości powstałych przed 1.01.2020 r. Decydujące znaczenie ma w tym przypadku data dokonania wpłaty, a nie dzień powstania zaległości. Wszystkie wpłaty po tej dacie będą rozliczane wg takich samych reguł, bez względu na to, czy są to wpłaty na poczet bieżącego zobowiązania, czy też zaległości podatkowej. Zaliczając dokonaną wpłatę organ podatkowy musi uwzględnić wszystkie zobowiązania podatnika, do których stosuje się ordynację podatkową w całości albo jej dział III - Zobowiązania podatkowe. Są to zatem nie tylko podatki i opłaty, ale również niepodatkowe należności budżetowe. (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2020).

Przeprowadzając analizę przepisu art. 62 O.p. stwierdzić należy, że zawiera on reguły obowiązujące przy zaliczaniu wpłat dokonywanych przez podatnika na rachunek organu podatkowego w sytuacji, gdy wysokość wpłaty nie jest wystarczająca do pokrycia wszystkich zobowiązań podatnika.

Z omawianego przepisu, a dokładniej zdania pierwszego art. 62 § 1 O.p. wynika, że nie zmieniły się zasady zaliczania dokonanych wpłat na poczet zobowiązań, których termin płatności nie upłynął. W sytuacji, gdy podatnik dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, a ciążą na nim zobowiązania z kilku podatków i dokonana wpłata nie wystarcza na ich pokrycie, wpłatę zalicza się na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Od tej reguły istnieje wyjątek w postaci możliwości wskazania przez podatnika, na poczet którego zobowiązania dokonywana jest wpłata.

W rozpoznawanej sprawie niezbędne jest jednak zastosowanie art. 62 § 1 zdanie drugie O.p., bowiem M. Ł. miał zaległości w uiszczaniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi poczynając od stycznia 2017 r.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o zakresie odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy - M. Ł. za zobowiązania zmarłej w dniu [...] lutego 2018 r. matki ww. - A. Ł. z tytułu zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W decyzji tej organ wskazał, że zobowiązania z tytułu zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmują 12 rat w 2017 r., 2 raty (styczeń i luty) w 2018 r. oraz odsetki za zwłokę i koszty upomnień w łącznej kwocie [...]zł. Decyzję tę doręczono w trybie zastępczym (podwójne awizo) M. Ł., który nie wniósł odwołania, wobec czego decyzja uzyskała walor ostatecznej.

Następnie, z uwagi na nieuiszczenie wyżej opisanych należności pieniężnych, upomnieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. o nr [...], Prezydent Miasta [...] wezwał M. Ł. do uregulowania tych należności wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł oraz dalszymi odsetkami za zwłokę. Upomnienie doręczono adresatowi w dniu 06 maja 2019 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., Prezydent Miasta [...] określił M. Ł., władającemu nieruchomością zamieszkałą, położoną w [...] przy ul. [...] wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynoszącą [...] zł miesięcznie. W decyzji tej wskazane zostało, że obowiązek ponoszenia opłaty powstaje od dnia 01 marca 2018 r. i winien być realizowany do 15 dnia każdego miesiąca na indywidualny rachunek bankowy wskazany w decyzji. Decyzję tę doręczono w trybie zastępczym (podwójne awizo) M. Ł., który nie wniósł odwołania, wobec czego decyzja uzyskała walor ostatecznej.

Następnie, z uwagi na nieuiszczenie wyżej opisanych należności, upomnieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. o nr [...], Prezydent Miasta [...] wezwał M. Ł. do uregulowania należności za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2019 r. wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł oraz dalszymi odsetkami za zwłokę. Upomnienie doręczono adresatowi w dniu 06 maja 2019 r.

W dniu [...] czerwca 2019 r. Prezydent Miasta [...] wystawił dwa tytuły wykonawcze. Pierwszy z nich o numerze [...] obejmował zobowiązania za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2019 r. Drugi z tytułów, opatrzony numerem [...], obejmował zobowiązania za okres od stycznia 2017 r. do lutego 2018 r. Odpisy obu powyższych tytułów wykonawczych zostały doręczone M. Ł. w dniu 02 września 2019 r.

W dniu 06 września 2019 r. M. Ł. wniósł od nich zarzuty nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej. Prezydent Miasta [...] uznając te zarzuty za nieuzasadnione, wydał w dniu [...] września 2019 r. postanowienie o nr [...], które doręczono M. Ł. w dniu 04 października 2019 r. M. Ł. pismem z dnia [...] października 2019 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia w dniu [...] lutego 2020 r., wydało postanowienie którym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W dniu 17 stycznia 2020 r. M. Ł. dokonał wpłaty kwoty [...]zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na indywidualny numer rachunku, opisując wpłatę jako "[...] 01/2020".

Do końca 2019 r. podatnik mógł wskazać, na jaką zaległą ratę powinna być zaliczona dokonana przez niego wpłata. Gdy tego nie robił, wpłata zaliczana była na ratę o najwcześniejszym terminie płatności. I tak np., jeżeli podatnik miał zaległe trzy raty podatku od nieruchomości, to mógł wskazać, że dokonuje wpłaty na III ratę. W wyniku wprowadzonych zmian podatnik może wskazać jedynie podatek, na rzecz którego dokonuje wpłaty. Nie może już natomiast wskazać, na którą ratę dokonuje wpłaty. Wskazanie podatku przez podatnika skutkuje tym, że organ zalicza dokonaną wpłatę na najwcześniej wymagalną ratę w tym podatku (obligatoryjnie). (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2020).

Oznacza to, że w sytuacji gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną przez niego wpłatę organ zalicza na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż nowe zasady zaliczania dokonanych wpłat skutkują tym, że wpłaty te są zaliczane w pierwszej kolejności na zaległe podatki. Dopiero gdy dokonana wpłata przewyższa kwotę zaległości, to jest zaliczana na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego wskazanego przez podatnika. (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2020).

Mając na uwadze powyższe rozważania prawne oraz okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że SKO wydając zaskarżone postanowienie dopuściło się obrazy prawa materialnego, tj. art. 62 § 1 O.p., która miała wpływ na wynik sprawy.

SKO wydając zaskarżone postanowienie przyjęło w rzeczywistości, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 62 § 1 zdanie pierwsze O.p., a więc potraktowało wpłatę dokonaną przez M. Ł., jak wpłatę od podmiotu, który jest obowiązany jedynie do regulowania bieżących, a więc nieprzeterminowanych należności. Tylko bowiem w takim przypadku, a więc mając jedynie bieżące zobowiązania pieniężne z różnych tytułów, M. Ł. mógłby zdecydować, iż organ I instancji ma zaliczyć dokonaną przez niego wpłatę na poczet podatku zgodnie ze z jego wskazaniem.

SKO pominęło okoliczność, iż M. Ł. prócz obowiązku bieżącego regulowania należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r., na mocy decyzji tego samego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie zakresu odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy, obowiązany był także do zapłaty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od stycznia 2017 r. do lutego 2018 r., a więc do zapłaty należności, których termin płatności już upłynął.

A zatem w przypadku wpłaty dokonanej w dniu 17 stycznia 2020 r. przez M. Ł., zastosowanie znaleźć winien przepis art. 62 § 1 zdanie drugie O.p., a nie zdanie pierwsze powołanego przepisu, jak twierdzi SKO. M. Ł. dokonując w dniu 17 marca 2020 r. wpłaty [...] zł nie mógł w sposób wiążący dla organu I instancji wskazać, iż kwota ta zostanie przeznaczona na pokrycie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc styczeń 2020 r. M. Ł., z uwagi na posiadane zaległości w regulowaniu wskazanych opłat, wpłacając [...] zł mógł w sposób wiążący dla Prezydenta Miasta [...] wskazać jedynie rodzaj podatku, który ma zostać pokryty z przedmiotowej wpłaty, a przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy - rodzaj opłaty, którą chce uregulować. Wpłata dokonana przez M. Ł., zgodnie z jego intencją, zarachowana została właśnie na poczet opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W kontekście powyższego na uwagę zasługuje także okoliczność, iż wpłata której M. Ł. dokonał w dniu 17 stycznia 2020 r. z intencją jej przeznaczenia na opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za styczeń 2020 r. także była wpłatą dokonaną po terminie płatności, bowiem przedmiotowych wpłat należy dokonywać do 15 dnia każdego miesiąca, co prowadzi do wniosku, iż termin płatności za miesiąc styczeń 2020 r. upłynął dwa dni przed dokonaną wpłatą, tj. 15 stycznia 2020 r. Powyższe winno utwierdzić organ II instancji w przekonaniu, iż M. Ł. posiada zaległości w regulowaniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i doprowadzić do konstatacji, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje art. 62 § 1 zdanie drugie O.p., nakazujący zarachowanie wpłaty w pierwszej kolejności na najstarsze spośród zaległych należności w podatku (opłacie) wskazanym przez M. Ł..

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO wynika, że w dacie procedowania, organowi temu znana była treść przepisów art. 62 § 1 O.p. w nowym w znowelizowanym brzmieniu, obowiązującym od dnia 01 stycznia 2020 r., o czym świadczy choćby zacytowanie tego artykułu w aktualnej postaci. Pomimo tego, organ ten pominął podczas przeprowadzania procesu wykładni i subsumpcji art. 62 § 1 O.p. zdanie drugie tego artykułu, koncentrując się jedynie na zdaniu pierwszym i orzekając o zasadności jego zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu, SKO wydając przedmiotowe postanowienie dopuściło się także obrazy przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 § 1a O.p. Powołany przepis stanowi, że jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.

Od początku 2016 r. dokonane wpłaty na mocy nowego § 1a komentowanego artykułu zaliczane są w pierwszej kolejności na poczet kosztów doręczonego upomnienia. Reguła ta jest stosowana z mocy ustawy i nie wymaga żadnych wniosków wpłacającego ani też jego zgody. Jeżeli ciążą na podatniku koszty upomnienia, to bez wzgłędu na jego ewentualne dyspozycje co do przeznaczenia dokonanej wpłaty, służy ona pokryciu kosztów upomnienia. (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2020).

W rozpoznawanej sprawie, w dacie dokonania wpłaty przez M. Ł., na ww. ciążyły także koszty wystosowanych do niego przez Prezydenta Miasta [...] upomnień. W dniu 26 kwietnia 2019 r. upomnieniem o nr [...] Prezydent Miasta [...] wezwał M. Ł. do uregulowania należności wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł oraz dalszymi odsetkami za zwłokę. Tego samego dnia organ I instancji skierował do M. Ł. upomnienie o nr [...], którym wezwał M. Ł. do uregulowania należności za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2019 r. wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł oraz dalszymi odsetkami za zwłokę. Oba upomnienia doręczono adresatowi w dniu 06 maja 2019 r. To zaś zaktualizowało obowiązek zastosowania przez organ I instancji w dniu 20 stycznia 2020 r. przepisu art. 62 § 1a O.p. i uwzględnienia przy podziale wpłaconej sumy kosztów doręczonych upomnień.

SKO w zaskarżonym postanowienie wskazało, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć jedynie art. 62 § 1 O.p., pomijając milczeniem konieczność uwzględnienia także przepisu art. 62 § 1a O.p., który winien być stosowany w powiązaniu z art. 55 § 2 O.p. Ostatni z powołanych przepisów określa zasady podziału wnoszonych wpłat i stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Z powyższego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że zaległości podatkowej towarzyszą odsetki za zwłokę, które są pokrywane z dokonanej wpłaty. Stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 O.p. Podział ten dokonywany jest w postanowieniu organu podatkowego, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty. (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2020).

Z tych też względów zaskarżone postanowienie, z uwagi na stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, winno ulec uchyleniu.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.