Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 35/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 8, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Zarządu Polskiego Związku w udzieleniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 lutego 2014 r. M.W. zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) zwanej dalej: u.d.i.p., informacji na pytanie:

1) Jakie działanie podjął Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w O. na pismo M.W. z dnia 8 listopada 2011 r. ?

2) Jaki jest zakres czynności i odpowiedzialności służbowej pracownika obsługi strzelnicy Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O.?

Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy wniósł o udostępnienie powyższych informacji w formie wydruku pocztą na wskazany adres.

W odpowiedzi na złożony wniosek Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w O. wskazał, że nie należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Wyjaśniono, że ustawa o dostępie do informacji publicznej określa zarówno definicje "informacji publicznej", jak również podmioty zobowiązane do jej udostępniania. I tak stosownie do art. 1 ww. ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 5 ustawy, natomiast podmiotami zobowiązanymi zgodnie z art. 4 ww. ustawy do udostepnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Wobec powyższego odpowiedzi na zadane pytania we wniosku z dnia 1 lutego 2014 r. nie mają charakteru informacji publicznej, a nadto Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w O. nie należy do kręgu podmiotów zobligowanych do udostepnienia informacji publicznej. Wskazano także, że w odpowiedzi na pytanie 1 dotyczące pisma strony z dnia 8 listopada 2011 r. udzielono na to pismo odpowiedzi, która została wysłana do wnioskodawcy listem poleconym w dniu 14 listopada 2011 r.

W dniu 20 lutego 2014 r. M.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na odmowę/bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. (dalej: Zarząd Okręgowy) w zakresie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie zapisów ustawy poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności odmowy/bezczynności organu. Wobec podniesionego zarzutu wniósł o uchylenie odmowy i zobowiązanie do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że skarżony organ należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, posiada osobowość prawną, a więc i zdolność prawną. Organ ten działający w oparciu o przepisy ustawy Prawo Łowieckie gospodaruje majątkiem skarbu państwa wykonując zadania z zakresu ochrony zwierzyny dzikiej. Zarząd Okręgowy niezależnie od tego, że korzysta z majątku społecznego otrzymuje subwencje i dotacje od samorządów lokalnych oraz korzysta z dopłat unijnych. W takiej sytuacji każdy z obywateli ma prawo wiedzieć w jaki sposób Zarząd Okręgowy wypełnia funkcje ochronne nad ich własnością. Zadane pytania są ściśle związane z realizacją zadań stawianych ustawą Prawo Łowieckie. Organ ten wykonując zadania publiczne jest zobowiązany do udzielnie informacji publicznej, skoro w art. 34 Prawa Łowieckiego ustawodawca przekazał temu podmiotowi m.in. prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracja rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego O. wniósł o jej oddalenie. Przytoczył dotychczasowy przebieg korespondencji ze skarżącym wskazując, że nadal podtrzymuje swoje stanowisko, że Zarząd Okręgowy nie jest podmiotem, który podlega przepisom ustawy o dostępnie do informacji publicznej, jednakże z uwagi na okoliczność, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawił się pogląd, iż Polski Związek Łowiecki jako podmiot realizujący zadania z zakresu administracji publicznej, określone w art. 34 Prawa Łowieckiego oraz z uwagi na publicznoprawny charakter niektórych kompetencji podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej. Mając to na uwadze przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego Zarząd Okręgowy wziął pod uwagę również przepisy tej ustawy. Wskazano, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Sprawami publicznymi nie są natomiast konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym (wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. I OSK 2265/11). Poza tym wyjaśniono, że dysponent władzy publicznej jest zobowiązany do jej udostepnienia jedynie wówczas, gdy taka informacja publiczna istnieje i gdy wcześniej nie została wnioskodawcy udostępniona (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r. sygn. II SAB/Wa 429/11).

Wyjaśniono, że ponieważ pismo skarżącego z dnia 8 listopada 2011 r. dotyczyło "uzupełnienia zarobków w ramach umów zleceń" uznano konsekwentnie, że pismo to oraz pytanie nr 1 dotyczyło sprawy indywidualnej p. W. Żądana informacja nie dotyczyła sprawy publicznej, tym samym przyjęto, że nie jest taką sprawą również reakcja Zarządu Okręgowego na pismo strony z dnia 8 listopada 2011 r. Sprawa ta jest bowiem sprawą indywidualną skarżącego, przy czym stronie udzielono odpowiedzi na to zapytanie w dniu 14 listopada 2011 r. Wobec tego nawet gdyby przyjąć, że była to informacja publiczna, to i tak na to zapytanie udzielono stronie odpowiedzi.

Również odpowiedź na drugie pytanie wniosku skarżącego nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie dotyczy funkcjonowania oraz kwestii organizacyjnych Polskiego związku Łowieckiego związanych z realizacją zadań powierzonych art. 34 ustawy Prawo Łowieckie. Zakres czynności i odpowiedzialności służbowej poszczególnych pracowników obsługi strzelnicy wynika z indywidualnych akt osobowych pracowników zatrudnionych do obsługi strzelnicy i stanowi element zawieranej z pracownikiem umowy. Z tego też powodu takiej informacji nie można zakwalifikować jako informacji publicznej. Skarżącemu jest ta okoliczność znana, gdyż sam był pracownikiem Zarządu Okręgowego zatrudnionym na stanowisku pracownika obsługi strzelnicy i otrzymał zakres czynności, obowiązujący na tym stanowisku, co oznacza, że wnioskodawca jest w posiadaniu informacji, jaki jest zakres obowiązków pracownika strzelnicy, gdyż informacja ta została mu wcześniej udostępniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Skarga wniesiona w rzeczonej sprawie nie jest zasadna.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie Sąd nie dokonywał kontroli legalności pisma Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. noszącego datę - 12 stycznia 2014 r., (faktycznie stanowi ono odpowiedź na wniosek skarżącego z 1 lutego 2014 r.), w którym poinformowano stronę, że żądana przez nią informacja nie stanowi informacji publicznej, jak również Zarząd Okręgowy nie należy do kręgu podmiotów zobligowanych do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż zakres kontroli legalności aktów administracyjnych określony został w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w katalogu tym brak jest dopuszczalności kontroli pism organu administracji publicznej, a tym bardziej podmiotów nie posiadających takiego charakteru. Jednakże stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy ppsa. stronie przysługuje skarga na bezczynność organu administracji w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy ppsa.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa.) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy ppsa.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 -36 kpa, bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Wobec tego aby móc skutecznie zarzucać organowi bezczynność należy wpierw stwierdzić, czy na takim organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnia.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że sąd administracyjny prowadząc postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej powinien zanim wyda orzeczenie zbadać prawidłowość złożenia skargi do sądu, czy sprawa mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz istnienie lub brak bezczynności.

Odnośnie prawidłowości złożenia skargi w zakresie bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej należy przytoczyć ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. I OSK 667/11, wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r. sygn. I OSK 1048/11, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. I OSK 401/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym udzielenie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej, wynikającej z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) zwanej dalej: u.d.i.p. Niepodjęcie tej czynności może świadczyć o bezczynności organu. Możliwość wniesienia w tym zakresie skargi do sądu administracyjnego przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 ustawy ppsa., przy czym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa. środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 ustawy ppsa., przy czym ustawa o dostępie do informacji publicznej tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa. nie przewiduje ich również kodeks postępowania administracyjnego. Wprawdzie przepis art. 52 ustawy ppsa. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia, jednak ma to miejsce jedynie wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie kpa., czy przepisów szczególnych. Jak wyjaśniono takich środków nie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i w zakresie aktów i czynności kodeks postępowania administracyjnego. Wykładnia językowa natomiast art. 52 § 3 ustawy ppsa. upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie na bezczynności w zakresie wydawania aktów.

Podnieść także należy, że w piśmiennictwie oraz judykaturze ugruntowany został pogląd, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławie z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. IV SA/Wr 66/09). Dla uznania bezczynności organu lub innego podmiotu konieczne jest ustalenie, że organ ten lub podmiot zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi należy wskazać, że przedmiotem jej jest bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w O. w udostępnieniu informacji publicznej, do której doszło w efekcie zainicjowanego pismem z dnia 1 lutego 2014 r. żądania udostepnienia określonych informacji, w ocenie skarżącego, dotyczącej informacji publicznej.

Wobec stanowiska Zarządu Okręgowego, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w oparciu o zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej należy w pierwszej kolejności ocenić, czy faktycznie Zarząd Okręgowy PZŁ w O. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji w tym trybie.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zakres podmiotowy stosowania tej ustawy określa jej art. 4, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3).

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy, wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna odnosi się do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 u.d.i.p., nie zaś do przyczyn lub skutków określonych działań władz czy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. II SA 4059/2, dostępny CBOSA).

W tym stanie rzeczy jeżeli wniosek o udzielenie informacji będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p. W rzeczonej sprawie skarżący wniosek swój skierował do Zarządu Okręgowego PZŁ w O. i w oparciu o przytoczone wyżej regulacje prawne, wbrew stanowisku podmiotu, należy uznać, że Polski Związek Łowiecki, w tym jego organy, jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, dostępny w CBOSA wyjaśnił też, że ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 1226) przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Podkreślić należy, że zadania te mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązek udzielenia informacji publicznej nie ogranicza się tylko do organów naczelnych Polskiego Związku Łowieckiego. Skoro bowiem Związek ten jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych z całego kraju i realizuje zadania publiczne określone w art. 34 ustawy Prawo łowieckie na terenie całego kraju przez m.in. swoje organy okręgowe, to wniosek o udzielenie informacji z zakresu działalności tych organów okręgowych może być kierowany do nich bezpośrednio. Szczególnie, gdy wniosek dotyczy udostępnienia informacji będących w jego posiadaniu. Stosownie do art. 32a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Prawa łowieckiego organami Polskiego Związku Łowieckiego jest Zarząd Główny jako organ zarządzający, przy czym Zarząd Główny PZŁ reprezentuje Związek na zewnątrz. Zgodnie z § 98 ust. 2 pkt 3 Statutu PZŁ uchwalonego uchwałą XXI Krajowego Zjazdu Delegatów PZŁ z dnia 2 lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia statutu Polskiego Związku Łowieckiego, zarządy okręgowe są okręgowymi organami Zrzeszenia i na mocy § 133 pkt 1 i 2 tego Statutu do zadań zarządu okręgowego należy realizowanie uchwał właściwych organów Zrzeszenia oraz zarządzanie, w ramach udzielonych pełnomocnictw, funduszami i majątkiem Zrzeszenia pozostających w dyspozycji okręgu.

W tym stanie rzeczy słuszny jest pogląd skarżącego, że co do zasady Zarząd Okręgowy PZŁ w O. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie działalności realizowanej w ramach upoważnienia wynikającego z wyżej cytowanych przepisów, pod warunkiem jednak, że żądana informacja stanowi taką informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a nadto nie są objęte tajemnicą ustawową lub nie naruszają prawa do prywatności.

W niniejszej sprawie skarżący zażądał od Zarządu Okręgowego informacji o działaniach jakie podmiot ten podjął na skutek jego pisma z dnia 8 listopada 2011 r. oraz w pytaniu 2 określenia, jaki jest zakres czynności i odpowiedzialności służbowej pracownika obsługi strzelnicy Zarządu Okręgowego PZŁ? Zatem wskazany organ byłby zobligowany do udzielenia informacji publicznej (bądź odmowy jej udzielenia) pod warunkiem, ze złożony wniosek dotyczy informacji publicznej. Jednakże w ocenie Sądu żądanie skarżącego nie dotyczy tego rodzaju informacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. nie może zostać uznane żądanie realizacji określonych wniosków we własnych indywidualnych sprawach. Przyjmuje się, że konkretne indywidualne sprawy konkretnej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, nie są sprawami publicznymi (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 769/12 i podane w nim orzecznictwo, z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. I OSK 846/12, z 24 października 2012 r. sygn. I OSK 1284/11, z 10 października 2012 r. sygn. I OSK 1500/12, sygn. I OSK 431/11, sygn. I OSK 1797/10, z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 545/09, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. I OSK 947/09, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 771/11 opubl. w CBOSA; Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka - Ostrowska, "Dostęp do informacji publicznej ", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2012 str. 17). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2012 r. (sygn. I OSK 1696/12, publ. w CBOSA) stwierdził, że pisma składane w indywidualnych sprawach (jak w niniejszej sprawie), przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądana informacja nie powinna być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy zatem wskazać, że wprawdzie skarżący powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, ale w rzeczywistości żądana przez niego informacja ma charakter indywidualny (dotyczy kwestii podjęcia działań na skutek jego pisma z dnia 8 listopada 2011 r. oraz podania, jaki jest zakres czynności i odpowiedzialności służbowej pracownika obsługi strzelnicy, przy czym sam skarżący był takim pracownikiem i został mu wydany taki zakres czynności i odpowiedzialności pracownika obsługi strzelnicy, jak również na skutek wniesionego pisma z dnia 8 listopada 2011 r. skarżącemu udzielono odpowiedzi pismem z dnia 14 listopada 2011 r., w którym wyjaśniono, że nie odnotowano dodatkowych zatrudnień w ramach umowy zlecenia, jak sugeruje p. M.W. w piśmie. Nadto wskazano, że w wydanym stronie zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu w ramach umowy zlecenia ze strony PZŁ ZO zostały ujęte wszystkie wynagrodzenia od 1999 do 2009 roku widniejące w kartotece kadrowo-płacowej), a tym samym - jak wskazano wyżej - nie ma waloru informacji publicznej. W takim wypadku wystarczające jest poinformowanie o tym strony w formie pisemnej. Przy czym ani takie pismo, ani tym bardziej kwestia udzielenia, bądź nieudzielenia odpowiedzi na żądanie strony nie podlega kognicji sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości tych sądów wynikającej z art. 3 § 1 i 2 ustawy ppsa. (por. niepubl. postanowienie NSA z dnia 24.01.2006 r., sygn. I OSK 982/05). W takim przypadku kontrola sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy żądana informacja prawidłowo został zakwalifikowana przez organ jako informacja nie mająca charakteru informacji publicznej. W niniejszej sprawie z wyżej wskazanych względów okoliczność ta nie budzi wątpliwości.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151ustawy ppsa., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.