Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 139/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1716
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o  przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. P.-G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. P.-G. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 stycznia 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z 11 lutego 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ul. P., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..], objętej księgą wieczystą nr [..] przekształciło się w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

B. P. – G. wnioskiem z 31 grudnia 2019 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości położonej w G. przy ul. P., oznaczonej jako działka nr [..]. We wniosku wskazała, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana garażem umożliwia prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych przyległych do niej. Jednocześnie skarżąca zgłosiła zamiar wniesienia jednorazowej opłaty z tytułu przekształcenia. Prezydent Miasta postanowieniem z 11 lutego 2020 r. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że nieruchomość gruntowa oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr [..] stanowi działka zabudowana budynkiem garażu. Treść art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1716 ze zm.), powoduje że wydanie zaświadczenia jest niemożliwe z uwagi na fakt, że przedmiotem zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie mogą być jedynie nieruchomości gruntowe zabudowane na cele mieszkaniowe.

Wobec zakwestionowania przez skarżącą stanowiska organu I instancji sprawę ponownie rozpoznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Organ odwoławczy po przywołaniu przepisów dotyczących wydawania zaświadczeń (art. 217 i następne k.p.a.) wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2040), (zwanej dalej "ustawą"), z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. W przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy wydawane jest odpowiednio przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy, organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek.

Dalej Kolegium wskazało, że jak wynika z analizy treści księgi wieczystej nr [..] przedmiotowa działka jest zabudowana budynkiem garażu stanowiącym odrębną od gruntu nieruchomość. Zatem należało rozważyć, czy grunt zabudowany budynkiem garażu mieści się w pojęciu "gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe". Pojęcie "gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe" zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Dostrzegło Kolegium, że ww. pkt 3 dotyczy budynków gospodarczych, garaży i innych obiektów budowlanych lub urządzeń budowlanych, ale budynki te - obiekty i urządzenia muszą istnieć na gruncie, o którym mowa w pkt 1 lub 2 ustępu 2. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.05.2020 r. poz. I SA/Wa 486/20)

Ustawa nie definiuje pojęcia nieruchomości, wobec czego należy zastosować definicję zawartą w przepisach k.c.. Zgodnie z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z kolei art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204) stanowi, iż dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13 (OSNC 2013/9/108), cyt.: "Dominująca w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest koncepcja przewidująca pierwszeństwo wieczystoksięgowego modelu nieruchomości, w myśl której nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą; natomiast w braku księgi wieczystej sąsiadujące ze sobą grunty należące do tego samego podmiotu stanowią jedną nieruchomość (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2006 r. III CZP 24/06 OSNC 2007, nr 2, poz. 24, z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZP 27/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 62, z dnia 17 kwietnia 2009 r., III CZP 9/09, OSNC 2010, nr 1, poz. 4, (...) Definicja nieruchomości zawarta w art. 46 § 1 k.c. jest tak pojemna, że obejmuje zarówno nieruchomości niemające urządzonych ksiąg wieczystych, jak i nieruchomości mające księgi wieczyste. Nie ma zatem podstaw do przeciwstawiania materialnoprawnego (prawnorzeczowego) i formalnego (wieczystoksięgowego) pojęcia nieruchomości i przyjmowania dualizmu nieruchomości gruntowej rozpadającej się na pojęcie gruntu w znaczeniu materialnoprawnym oraz wieczystoksięgowym, aktualnym jedynie pod rządem ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Jednakże, gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta, obowiązuje reguła "jedna księga wieczysta - jedna nieruchomość", odnosząca się takie do graniczących ze sobą nieruchomości, które stanowią własność tej samej osoby, a ponadto do nieruchomości stanowiących całość gospodarczą, ale nie graniczących ze sobą." Kolegium podzieliło ten pogląd.

Skoro zatem dla nieruchomości położonej w G. przy ul. P. oznaczonej jako działka nr [..], zabudowanej wyłącznie budynkiem garażu, została urządzona księga wieczysta nr [...], to przedmiotowa nieruchomość nie stanowi gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy. Doprowadziły powyższe wywody Kolegium do wniosku, ze wydane przez organ postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści jest prawidłowe i należy utrzymać je w mocy.

W złożonej skardze jej autorka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkalne w prawo własności tych gruntów poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku, gdy na jednej działce ewidencyjnej znajduje się garaż, który umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych na przyległych działkach ewidencyjnych, na których posadowione są budynki mieszkalne, to nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów powinna skutkować uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia Prezydenta Miasta z 11 lutego 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu wskazała skarżąca, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przekształceniu, oznaczona ewidencyjnie jako działka [..], pełni jedynie funkcję pomocniczą w stosunku do przyległych nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Posadowiony na przedmiotowej działce garaż umożliwia prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych położonych na działkach nr [..]-[..] przyległych do działki nr [..]. Wspomniane działki są własnością skarżącej i stanowią całość gospodarczą.

Na graficznym przedstawieniu opisanego powyżej terenu, jak i na załączonej mapie pomiaru powykonawczego, jest widoczne, iż działka nr [..] znajduje się za działkami nr [..]-[..] i jedynie dzięki działkom nr [..] oraz [..] posiada dostęp do drogi. Ponadto na działce nr [..] posadowiony jest wyłącznie garaż, z którego, z uwagi na położenie, mogą korzystać jedynie osoby zamieszkujące budynki mieszkalne posadowione na pozostałych działkach. Powyższe świadczy o wyłącznie pomocniczym charakterze nieruchomości stanowiącej działkę [..] wobec budynków mieszkalnych położonych na przylegających nieruchomościach, obejmujących działki [..]-[..], które stanowią własność tej samej osoby - skarżącej B. P. - G. Ponadto przedstawione okoliczności wykazują także, iż wspomniany garaż umożliwia prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych położonych na przyległych działkach. Pierwotnie wymienione powyżej działki stanowiły jedną nieruchomość oznaczoną jako działka nr [..], która objęta była użytkowaniem wieczystym. Do podziału działki nr [..] doszło poprzez zniesienie współużytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G. przy ul. P. w ten sposób, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 23 marca 1999 r. podzielono nieruchomość na cztery działki – [...]-[..]. Następnie użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej działki nr [..]-[..] zostało przekształcone w prawo własności. Pierwotnie zatem garaż oraz budynki mieszkalne znajdowały się na tej samej nieruchomości.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego treść przywołanego przepisu powinna być rozumiana w ten w ten sposób, że pkt 3 dotyczy budynków gospodarczych, garaży i innych obiektów budowlanych lub urządzeń budowlanych, ale budynki te, obiekty i urządzenia muszą istnieć na gruncie, o którym mowa w pkt 1 lub 2 ustępu 2.

Tego stanowiska nie podziela skarżąca. W ocenie skarżącej, ustalając znaczenie przywołanego przepisu, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę cel, którym kierował się ustawodawca formując jego treść. Analizując brzmienie art. 1 ust. 2 Ustawy, można wywodzić, że celem ustawodawcy było wyeliminowanie użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe oraz zabudowanych budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Zastosowanie wykładni celowościowej pozwala przyjąć, iż w sytuacji, w której garaż umożliwia prawidłowe i racjonale korzystanie z budynków mieszkalnych położonych na przyległych nieruchomościach, stanowiących własność tego samego właściciela, który jest jednocześnie użytkownikiem wieczystym gruntu zabudowanego garażem, to na podstawie Ustawy dochodzi do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

W ocenie skarżącej na gruncie ustawy uzasadnione jest przyjęcie materialnoprawnego ujęcia nieruchomości, w szczególności przy wykładni art. 1 ust. 2 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło tego poglądu, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 8/13 (OSNC 2013/9/108), w której Sąd Najwyższy przedstawił stanowisko, że nie ma podstaw do przeciwstawiania materialnoprawnego (prawnorzeczowego) i formalnego (wieczystoksięgowego) pojęcia nieruchomości i przyjmowania dualizmu nieruchomości gruntowej rozpadającej się na pojęcie gruntu w znaczeniu materialnoprawnym oraz wieczystoksięgowym, aktualnym jedynie pod rządem ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Należy jednakże podkreślić, że zarówno w orzecznictwie, jak i wśród przedstawicieli doktryny kwestia ta nie jest postrzegana jednolicie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 stycznia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [..], położonej przy ul. P. w G.

Kwestie wydawania zaświadczeń uregulowane zostały w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - na podstawie posiadanych rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, ograniczony jest do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia.

Zważyć jednak trzeba, że niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, należy również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie, jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1716 ze zm.), dalej ustawa, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek.

Już z samego tytułu cytowanej ustawy wynika, że dotyczy ona przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe.

Pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe zostało z kolei zdefiniowane w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

Przez pojęcie przekształcenie należy rozumieć przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu (art. 1 ust. 3 ustawy).

Z przepisów tych jasno wynika zatem, że wymienione w nim obiekty i urządzenia budowlane, aby mogły podlegać powyższej regulacji, muszą znajdować się na tym samym gruncie co budynki mieszkalne. Potwierdza to treść art. 1 ust. 5 ustawy, który stanowi, że obiekty i urządzenia budowlane, o których mowa z ust. 2, z dniem przekształcenia stają częścią składową tego gruntu (tj. gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe).

Oznacza to, że jeżeli obiekty i urządzenia budowlane stanowią odrębną nieruchomość od budynków mieszkalnych, dla których urządzone są odrębne księgi wieczyste, to nawet gdy umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z nich, nie podlegają cytowanej regulacji. Nie dzielą bowiem w takiej sytuacji losu prawnego budynku mieszkalnego.

Aby zatem mogło nastąpić przedmiotowe przekształcenie muszą zostać spełnione dwa warunki:

1) wskazane obiekty muszą znajdować się na tej samej nieruchomości co budynek mieszkalny, a co za tym idzie muszą dzielić jej los prawny - w sytuacji, gdy obiekty te będą znajdowały się na innej nieruchomości, o odrębnym stanie prawnym, nie podlega ona przekształceniu,

2) musi również istnieć związek funkcjonalny pomiędzy korzystaniem z budynków mieszkalnych a funkcją realizowaną przez te obiekty - jeżeli taki związek nie istnieje, przekształcenie nie nastąpiło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1080/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [..] z obrębu [..], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [..]. W księdze tej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości oznaczono symbolem B - tereny mieszkaniowe. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem garażowym. Okoliczności tej nie kwestionuje sama skarżąca. Bez wątpienia więc na omawianej nieruchomości nie jest realizowany cel mieszkaniowy.

Zdaniem Sądu, samo wybudowanie na nieruchomości budynku garażowego, umożliwiającego prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych położonych na działkach sąsiednich nie powoduje, że nieruchomość ta staje się z tej przyczyny zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów.

Wprawdzie art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy, na który powołuje się skarżąca, przewiduje możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, na których znajdują się inne obiekty budowlane i urządzenia budowlane, ale muszą to być grunty, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 lub 2, tj. zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym lub wielorodzinnym. Wówczas przekształcenie zabudowanego gruntu następuje wraz z tymi obiektami lub urządzeniami.

Dostrzec należy, że zbędne jest odwoływanie się do pojęcia nieruchomości w znaczeniu cywilistycznym, bowiem przepis art. 1 ust. 2 ustawy stanowi, że przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane "wyłącznie" budynkami wskazanymi w tym przepisie. Użycie sformułowania "wyłącznie" oznacza, że nie dopuszcza się w tej kwestii żadnych odstępstw. Także ujęcie pojęcia nieruchomości w jakimkolwiek sensie (prawnorzeczowym czy wieczystoksięgowym) przy jednoznacznym brzmieniu tego przepisu nie wymaga żadnych rozważań. Zakres stosowania ustawy nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

W realiach niniejszej sprawy nietrafne są zatem zarzuty skarżącej dotyczące błędnej interpretacji przez Kolegium art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy, albowiem w sytuacji, gdy na przedmiotowej działce znajduje się tylko i wyłącznie budynek garażowy (jak sam wskazuje skarżąca), to nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o przekształceniu.

W tej sytuacji organy słusznie odmówiły wydania zaświadczenia żądanej treści. Podnieść wypada, że celem ustawy jest zniesienie prawa użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych na cele mieszkaniowe. Gramatyczna wykładnia przepisów nie pozostawia wątpliwości, że zakresem regulacji objęte są wyłącznie nieruchomości, na których znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, umożliwiającą prawidłowe korzystanie z budynków mieszkalnych. Z tych względów, przekształceniem nie zostaną objęte nieruchomości całkowicie wolne od zabudowy lub zabudowane innymi, niż określone w ustawie obiektami, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.