Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 274/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania B. K. na okres 3 miesięcy dokumentu prawa jazdy z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazywał, że zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący praktycznie codziennie korzysta z samochodu, co ma związek z wykonywaną przez niego pracą. Brak możliwości wykonywania swojego zawodu spowoduje daleko idące konsekwencje w życiu osobistym, ponieważ nie zarobi on na swoje utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami sdministracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych

o charakterze wyjątkowym.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu

o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jego twierdzenia powinny bowiem konkretnie wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Samo stwierdzenie, że zatrzymanie dokumentu utrudnia skarżącemu wykonywanie pracy, które może skutkować brakiem środków pieniężnych, nie zostało poparte żadna konkretną argumentacją. Twierdzenia te są zatem gołosłowne. Sąd dokonał w tym zakresie także analizy akt administracyjnych sprawy i nie doszukał się w nich informacji na temat rodzaju pracy wykonywanej przez skarżącego, a tym samym informacji, czy do jej wykonywania niezbędne jest posiadanie prawa jazdy. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił zatem, jaką szkodę o wymiarze znacznym lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji.

Niewątpliwie zatrzymanie prawa jazdy wiąże się z uciążliwościami w postaci utraty możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb/obowiązków - w tym także związanych z wykonywaną pracą. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej. Zdaniem Sądu, co do zasady, przy obecnych środkach komunikacji, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie stanowi przeszkody w osobistym ustalaniu warunków współpracy z kontrahentami, np. przy pomocy środków komunikacji typu telefon, internet. Skarżący może też korzystać z komunikacji publicznej. Wprawdzie, może to być mniej komfortowe niż samodzielne podróżowanie samochodem osobowym, lecz spadek komfortu nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1368/15). Ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy tych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 Ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 398/16)

W ocenie Sądu wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.