Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 553/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt. 1, ust. 3, art. 40 ust. 1 i 2,;
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 10, art. 7;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie Anna Robotowska NSA Tadeusz Cysek (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1054/11 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjne w S. wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Sz 1054/11, oddalił skargę A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym.

Sąd I instancji przyjął za podstawę następujące okoliczności faktyczne.

A. – przedsiębiorca prowadzący działalności gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w S. złożył wniosek o wyrażenie zgody na umieszczenie obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego: nośnik reklamowy w formacie "[...]" umieszczony na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym drogi powiatowej – ul. K.– nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] – obręb [...] w S.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], działający z upoważnienie Prezydenta Miasta S., Zastępca Dyrektora do spraw Infrastruktury Drogowej Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S. (dalej: organ I instancji) odmówił wyrażenia zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym. Uzasadniając swoją decyzję, powołał się na przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.) i wskazał, iż zasadą jest zakaz lokalizowania w pasie drogowym urządzeń i obiektów, które mogą powodować zagrożenia, o jakich mowa w przepisach. Warunkiem odstąpienia od tego zakazu jest wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności, a w niniejszej sprawie nie wskazano na istnienie takowych. Po dokładnej analizie dokumentów załączonych do wniosku m.in. mapki sytuacyjno - wysokościowej w skali 1:500, jak również po przeprowadzeniu oględzin organ ustalił, iż wnioskowana reklama usytuowana byłaby na odcinku drogi o dopuszczalnej prędkości 50 km/h. Wskazał nadto, że reklama usytuowana byłaby na wysokości przystanku komunikacji miejskiej (tramwaju), przy którym to tramwaj ze względu na przebieg torowiska zatrzymuje się w środkowej części jezdni, wysadzając pasażerów bezpośrednio na jezdnię. Sytuacja taka wymusza na kierujących pojazdami zachowanie szczególnej ostrożności. Zdaniem zarządcy drogi usytuowanie reklamy w proponowanym miejscu może doprowadzić do "niezauważenia" przez kierowców zatrzymującego się pojazdu komunikacji miejskiej, a także jego pasażerów, co w konsekwencji może doprowadzić do niebezpiecznych zdarzeń drogowych. Skoro zarządca drogi zobowiązany do zapewnienia jak największego bezpieczeństwo osobom korzystającym z przystanków komunikacji miejskiej, jak również kierującym pojazdami uznał, że bezzasadnym jest lokalizowanie jakichkolwiek obiektów wpływających negatywnie na ich bezpieczeństwo.

Reklama ponadto umieszczona byłaby na słupie oświetlenia ulicznego usytuowanym w odległości ok. 150 cm od zewnętrznej krawędzi zatoki autobusowej. Zarządca drogi wyjaśnił, iż słupy oświetlenia ulicznego stanowią nieodzowny element infrastruktury technicznej drogi, wykorzystywane często są jako alternatywa dla konstrukcji wsporczych przy lokalizowaniu pionowych znaków drogowych, w związku z czym tworzą swoistą rezerwą dla ich umieszczania. Tym samym każde dodatkowe elementy w postaci trwałych nośników reklamowych prowadzą do ograniczania ilości miejsc dla potencjalnych znaków drogowych wprowadzając chaos oraz nieczytelność organizacji ruchu.

Od powyższej decyzji A. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł na wstępie, że istotnie organ I instancji dopuścił się przewlekłości postępowania, jednakże należy mieć na uwadze, iż w tym czasie skarżący zainicjował ok. 1000 postępowań administracyjnych, składając w jednym czasie taką ilość wniosków. Ustosunkowując się do zarzutu prowadzenia postępowania i przywołania opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Urzędu Miasta S. i Komendanta Miejskiego Policji w S. w sposób generalny, Kolegium podniosło, że organ I instancji każdą sprawę rozpatrywał indywidualnie, mając na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu oraz fakt, iż lokalizacja w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z gospodarką drogą ma charakter wyjątkowy i tymczasowy.

Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że nie powinno budzić wątpliwości, że usytuowanie kilkunastu bądź kilkudziesięciu nośników reklamowych w dużym mieście, o dużym natężeniu ruchu drogowego, na krótkim odcinku drogi wpłynie negatywnie na koncentrację uczestników ruchu drogowego oraz czytelność organizacji ruchu, wprowadzając chaos na drogach.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium przytoczyło wyjaśnienia organu I instancji dotyczące funkcji i wykorzystania słupów oświetlenia ulicznego, istoty reklamy, wpływu nośników reklamowych na zachowanie osób kierujących pojazdami.

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skarżącego, przytoczonych w uzasadnieniu odwołania organ II instancji podkreślił, że w art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wprowadził generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Umieszczenie w pasie drogowym tych obiektów co do zasady jest więc niedopuszczalne. W art. 39 ust. 3 u.d.p. nie wskazano, w jakich szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpienie od tej zasady może nastąpić Jednak niewątpliwie ocena tych przypadków należy do zarządcy drogi, gdyż to on jest odpowiedzialny zarówno za ochronę drogi, jak i bezpieczeństwo ruchu drogowego, ochronę życia, zdrowia oraz mienia uczestników tego ruchu. Natomiast na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na wydanie zezwolenia. SKO zwróciło uwagę na fakt, że udzielając zezwolenia na lokalizację tablic reklamowych na słupach oświetleniowych zarządca drogi pozbawiłby się możliwości zamontowania na nich znaków drogowych oraz przyczyniłby się do nieczytelności organizacji ruchu.

Organ uznał za nietrafne twierdzenia skarżącego, że podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 39 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Kolegium wyjaśniło, że zajęcie pasa drogowego pod niedozwolony – co do zasady – obiekt, także pod reklamę wymaga uzyskania dwóch związanych ze sobą rozstrzygnięć: decyzji na lokalizację (art. 39 ust. 3 u.d.p.) oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p.). Decyzje te nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 u.d.p. jako "szczególnie uzasadnione przypadki". Powołane przez skarżącego przepisy odnosiły się do postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast przy rozpatrywaniu sprawy w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej organ rozważał jedynie, czy zachodzą przesłanki negatywne z art. 39 ust. 1 u.d.p., tj. czy reklama spowoduje niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, zmniejszenie jej trwałości oraz czy zagrozi bezpieczeństwu ruchu oraz czy zachodzą przesłanki pozytywne z art. 39 ust. 3, uzasadniające przyjęcie, że istnieje szczególnie uzasadniony przypadek i zezwolenie jednak powinno być udzielone.

Od powyższej decyzji A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjne w S. wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Sz 1054/11, oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że usytuowanie spornej reklamy zostało zaplanowane w miejscu, w którym panuje nie tylko wzmożony ruch drogowy, ale również lokalizacja przystanków tramwajowych – przy braku szczególnej ostrożności ze strony kierowców - sprzyja niebezpiecznym zdarzeniom drogowym z udziałem pieszych.

W świetle powyższych okoliczności faktycznych, w ocenie Sądu I instancji skarżąca Spółka nie przedstawiła takich racji, które z jednej strony przemawiałyby za tym, że uznać należałoby, iż wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek za udzieleniem zezwolenia, a z drugiej strony pozwoliłyby na przyjęcie, że dokonana przez organy orzekające ocena tych okoliczności z punktu widzenia przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym razi dowolnością, a zatem, że wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Wyjaśniono, że wbrew przekonaniu skarżącego ciężar udowodnienia wystąpienia szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem zgody na lokalizację reklamy w pasie drogowym ciąży na tym kto o takie zezwolenie ubiega się, a więc ciąży na wnioskodawcy a nie na organie, skoro zasadą jest ustawowy zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z dnia 23.11.2010r., sygn. akt II GSK 994/09, z dnia 20.11.2008r., sygn. akt II GSK 499/08, z dnia 03.12.2008r. sygn. akt II GSK 542/08, które Sąd I instancji podzielił.

Sąd I instancji nie dopatrzył się także w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do naruszenia zarzutów przepisów postępowania wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny tylko wówczas, gdy naruszenie takie wystąpi i gdy jednocześnie ma ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, tak rozumianego naruszenia prawa procesowego Sąd I instancji się nie dopatrzył. Po pierwsze, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wbrew bowiem zarzutowi skargi w uzasadnieniu tym znajdują się zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i ich ocena prawna.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., zauważono, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro pismem z dnia 15 lipca 2011 r. zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. dokonał organ odwoławczy.

W ocenie Sądu I instancji, wydanie decyzji zgodnej z prawem w sprawie wniosku o lokalizację reklamy bezpośrednio w sąsiedztwie przystanku tramwajowego, gdzie pasażerowie wysiadają lub wsiadają do tramwaju bezpośrednio na jezdnię lub z jezdni, nie wymaga wiadomości specjalnych a w szczególności posiłkowania się opinią biegłego, ponieważ rozpatrywanie tego rodzaju wniosku wymaga jedynie prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego w odniesieniu do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego.

Dlatego chybiony był zarzut skargi podnoszący naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie przez organy orzekające w sprawie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Sąd I instancji dopuścił na rozprawie dowód z "opinii technicznej" M. M., jednakże uznał, że analiza treści tego dokumentu oraz przedstawione w nim racje pozostały bez wpływu na stanowisko Sądu wyrażone w wyroku, a oddalił zaś wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym strony z dnia 13 grudnia 2011 r. (tj. odpisów szkicu montażu nośnika reklamowego, odpisu pisma Teatru [...] z 15 kwietnia 2011 r. oraz Teatru [...] z 14 kwietnia 2011 r.)

Od powyższego wyroku A. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz – ewentualnie – uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi. Ponadto, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według złożonego spisu kosztów, a w razie braku takowego – według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych przez art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza:

a) art. 106 § 3 p.p.s.a. – poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego w sytuacji, gdy potrzeba zawnioskowania dowodów powstała na etapie rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji zwłaszcza w wskutek braku należytego poinformowania skarżącego o przeprowadzonych dowodach i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenie wniosków dowodowych,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenia dopuścił się organ II instancji, poprzez bezpodstawne ustalenie, iż skarżący został zawiadomiony o terminie zaznajomienia się z materiałami postępowania, podczas gdy w aktach sprawy brak jest potwierdzenia odbioru przez skarżącego zawiadomienia o terminie tej czynności, a nadto pominiecie przez Sad I instancji szeregu zarzutów skargi, a także wydanie zaskarżonego orzeczenia nie dostrzegając naruszenia zasady dwuinstancyjności, praworządności i pogłębiania zaufania obywateli.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, zwłaszcza art. 39 ust. 3 u.d.p. przez bezzasadne uznanie, że ciężar udowodnienia wystąpienia szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem zgody na lokalizację reklamy w pasie drogowym ciąży na tym, kto o takie zezwolenie się ubiega, w sytuacji, gdy ciężar dowodowy spoczywa także na organie administracji prowadzącym postępowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Wobec takiej regulacji postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji uznający za zgodną z prawem decyzję odmawiającą skarżącemu wyrażenia zgody na umieszczenie na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym drogi powiatowej nośnika reklamowego.

Skarżący podnosi przede wszystkim zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego i przerzucenia na niego ciężaru udowodnienia okoliczności, które uzasadniałby umieszczenie w pasie drogowym nośnika reklamowego.

Zagadnienie rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 39 u.d.p. było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., II 994/09; z dnia 13 stycznia 2010 r., II GSK 293/09 oraz z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 542/08). Naczelny Sąd Administracyjny dotychczas wskazywał, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika, że regułą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom związanym z drogą, a mogącym m.in. zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd wskazywał, że odstępstwo od tego zakazu jest możliwe tylko wówczas, gdy w ocenie zarządcy drogi zajęcie pasa drogowego nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego. W konsekwencji, w przywołanym orzecznictwie utrwalił się pogląd, że zarządca drogi nie ma obowiązku prowadzić w każdej sprawie osobnego postępowania dowodowego w celu wykazania, że zamieszczenie reklamy zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego. Innymi słowy, zarządca drogi może przyjąć swoiste domniemanie, że zamieszczenie reklamy zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ciężar przedstawienia dowodów pozwalających na jego obalenie ciąży zaś na wnioskodawcy, który zainicjował postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację urządzenia w pasie drogi.

Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 39 ust. 1 u.d.p. i art. 39 ust. 3 u.d.p. są nieuzasadnione. Z brzmienia wyżej wskazanych przepisów należy wywieść, że inaczej niż przyjmuje skarżący rozkłada się ciężar dowodu w tego rodzaju sprawach, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Skoro bowiem zakaz umieszczania reklam w pasie drogowym jest zasadą (art. 39 ust. 1 u.d.p.), a odstąpienie od tego zakazu wyjątkiem (art. 39 ust. 3 u.d.p.), to należy uznać, że to wnioskodawca powinien przedstawić argumenty i dowody na to, że zamieszczenie reklam nie spowoduje w konkretnych okolicznościach zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto wnioskodawca winien wykazać, że umieszczenie w tym miejscu reklamy jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem.

Przyjęcie takiego stanowiska – inaczej niż twierdzi skarżący kasacyjnie – w żadnym wypadku nie narusza zasady prawdy obiektywnej wyrażonej przez art. 7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie jest nią związany, choć zakres jej zastosowania zdeterminowany jest rozkładem ciężaru dowodu, który wynika z przepisów prawa materialnego stosowanych w analizowanym postępowaniu. Zasada ta realizowana jest więc w nim przede wszystkim przez dokładną analizę i ocenę dowodów przedstawionych przez stronę na poparcie zgłaszanego przez nią żądania. Powinny one znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarządcy drogi. W tym zakresie organ może także przeprowadzić z urzędu określone dowody, które posłużą weryfikacji materiału przedstawionego przez wnioskodawcę, np. z opinii biegłego. Nie ma jednak co do zasady takiego obowiązku.

W związku z powyższym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych: art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. nie jest zasadny.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. związany z nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nieuwzględnił wniosków o przeprowadzenie dowodu z odpisów szkicu montażu nośnika reklamowego, odpisu pisma Teatru [...] z 15 kwietnia 2011 r. oraz Teatru [...] z 14 kwietnia 2011 r.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu wówczas gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Jak wcześniej wskazano, to wnioskujący o zezwolenie na umieszczenie reklamy winien w postępowaniu administracyjnym wykazać, że zamontowanie reklamy, w konkretnym przypadku stanowi szczególną okoliczność uzasadniającą wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podkreślić należy, że sformułowanie "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości", o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. odnosi się do istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do istotnych wątpliwości związanych z uzasadnieniem stanu faktycznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2005 r., I FSK 239/05).

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegający na niezawiadomieniu skarżącego o możliwości i terminie zaznajomienia się z aktami postępowania administracyjnego.

Wyrażona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157), i miało to wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Lu 92/12, Lex 1145818).

Z akt sprawy wynika, że organ II instancji skierował w dniu 15 lipca 2011 r. pismo do skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, brak jest jedynie w aktach dowodu doręczenia stronie tego zawiadomienia.

Zasadne jest stanowisko Sadu I instancji, że nie wykazano, iż naruszenie obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy.

Reasumując powyższe, wobec braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.