Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 20/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi ,,A" Spółka Jawna z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 listopada 2012 r. nr [....] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz zabezpieczenia na majątku podatnika oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 3 sierpnia 2012 r. określił spółce jawnej "A" B. P. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz zaległości podatkowej z tytułu zwrotu podatku za poszczególne okresy wraz z odsetkami oraz zabezpieczył na majątku Spółki kwoty zaległości podatkowej (w łącznej wysokości [...] zł) przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. oraz za grudzień 2011 r.

Wydanie powyższej decyzji poprzedziło pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 22 czerwca 2012 r., którym organ wniósł o dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, w toku postępowania kontrolnego wszczętego postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. oraz za miesiące od września do grudnia 2011 r. Ze zgromadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. materiału dowodowego wynika, że faktury VAT, wystawione na rzecz Spółki przez Z.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B" oraz przez P.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "C", nie stanowią podstawy do obniżenia wykazanego przez Spółkę podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany. Z.B. nie był stroną transakcji dostaw granulatu srebra do Spółki, a wystawione przez niego faktury nie dokumentują transakcji przeprowadzonych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Podobnie P.W. nie prowadził działalności w zakresie handlu granulatem srebra, wystawiał natomiast faktury VAT, w tym na rzecz Spółki, nie potwierdzające faktycznych zdarzeń gospodarczych.

W dniu 5 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że istota sporu sprowadza się do oceny tego, czy stan faktyczny sprawy wypełniał przesłanki wskazane wart. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, uzasadniające dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego trafnie wskazał, że z uwagi na znaczną kwotę zobowiązania podatkowego oraz fakt, iż Spółka nie dysponuje majątkiem znacznej wartości, istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem Spółka nie posiada żadnych nieruchomości i praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej. Ponadto wśród rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego Spółka wskazała komputer, ekspres do kawy, telewizor, komputer biurowy, laptopy, szafki biurowe, aparat fotograficzny, sprzęt audio. Organ stwierdził przy tym, że uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania nie uchyla fakt, iż Spółka na prowadzenie działalności uzyskała stosowną koncesję oraz to, że wielokrotnie była uznawana za lidera sprzedaży granulatu srebra na rynku krajowym.

Organ odwoławczy potwierdził, że w sprawie nie zostało wykazane, iż Spółka wyzbywa się majątku, co mogłoby utrudniać lub udaremniać egzekucję. Powyższe jest jednak wynikiem tego, że nie posiada ona żadnego majątku. Jak wynika bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego począwszy od roku 1995 r. spółka prowadzi działalność w pawilonie handlowym, który nie jest jej własnością, a będące w dyspozycji Spółki ruchomości stanowią znikomą wartość, co w relacji do przybliżonej wartości kwot zobowiązania ciążącego na podatniku stwarza uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił również uwagę na fakt, że podstawą uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania przez Spółkę jest także charakter stwierdzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej nieprawidłowości polegających na odliczeniu od podatku należnego podatku naliczonego z faktur, które stwierdzają czynności nie dokonane. Tym samym wprowadzenie do obrotu takich faktur świadczy, że służyły one unikaniu płacenia podatku w wysokości należnej.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy określił przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług opierając się w tym zakresie na wyliczeniach i stwierdzeniach przedstawionych we wniosku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 czerwca 2012 r. Dodał jednocześnie, że kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności w postaci znacznej wysokości zobowiązania podatkowego oraz fakt, że podatnik nie posiada majątku, stanowią przesłanki uzasadniające obawę, iż może nie dojść do wykonania zobowiązania podatkowego.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a ponadto zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 121, art. 122, art. 127, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że w sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Strona zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w żaden sposób nie uzasadnił zasadności dokonanego zabezpieczenia, natomiast organ odwoławczy ograniczył się jedynie do powielenia argumentacji organu pierwszej instancji. Zdaniem strony, do przyjęcia, że zaistniała obawa niewykonania zobowiązania nie było wystarczające oparcie się wyłącznie na oświadczeniu złożonym przez Spółkę na formularzu ORD-HZ. Organy w tej mierze zaniechały zbadania innych dokumentów obrazujących sytuację finansową Spółki.

Strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie przeprowadził ponownie postępowania wyjaśniającego i ustalenia stanu faktycznego, a jedynie odniósł się do zasadności argumentów podniesionych przez stronę w stosunku do decyzji organu I instancji. Takie działanie stanowi w ocenie Spółki naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Strona zarzuciła także, iż organy podatkowe przy wydawaniu decyzji o zabezpieczeniu nie uwzględniły faktu dotychczasowego działania Spółki w obrocie gospodarczym bez szczególnych zakłóceń, a zwłaszcza okoliczności regulowania wszelkich zobowiązań publicznoprawnych.

Spółka stwierdziła także, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że faktury, w których jako wystawcy widnieją Z.B. i P.W., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, wykazanego przez Spółkę w poszczególnych miesiącach objętych postępowaniem kontrolnym.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 1 lutego 2013 r. Spółka wskazała dodatkowo, że działania Urzędu Kontroli Skarbowej były podejmowane nie w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa, lecz w oparciu o tajną instrukcję Ministra Finansów. Sytuacje tę zdaniem strony, potwierdza załączony do akt artykuł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. oraz za grudzień 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę, w łącznej wysokości [...] zł.

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98).

Stosownie do art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W myśl art. 33 § 2 Ordynacji, w okolicznościach wymienionych w § 1, można dokonać również zabezpieczenia w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz określającej wysokość zwrotu podatku.

Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 Ordynacji organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 i pkt 3 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania, czy wysokość zwrotu podatku. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania, czy kwota zwrotu. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, czy zwrotu podatku. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego czy zwrotu podatku, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Przesłanką zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Jakkolwiek pojęcie to nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, należy przyjąć, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. Ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego.

Wymienienie w art. 33 § 1 Ordynacji okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, iż w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, s. 290).

Podkreślić przy tym należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08). Każde działanie podatnika, sytuacja lub stan z nim związany, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji, jeśli rodzą obawę niewykonania zobowiązania, mogą stanowić samodzielną przesłankę ustanowienia zabezpieczenia na majątku podatnika.

Zdaniem Sądu należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązania objęte zaskarżoną decyzją nie zostaną przez Spółkę wykonane. Okoliczności faktyczne przedstawione przez organ podatkowy, ocenione łącznie pozwalają bowiem wywieść wniosek, że zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia.

Dokonując oceny tych okoliczności, przede wszystkim zauważyć należy, że Spółka nie dysponuje żadnym majątkiem nieruchomym, na którym może zostać ustanowiona hipoteka, bądź też majątkiem ruchomym o znacznej wartości, który w przypadku niewykonania zobowiązania w sposób dobrowolny, mógłby stanowić podstawę zaspokojenia należności publicznoprawnych. Należy przy tym mieć na względzie, że przybliżona kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzjach organów podatkowych, jest niewątpliwe sumą o znacznej wysokości, nawet jeśli uwzględni się wysokość obrotów osiąganych przez Spółkę, a wskazywanych w treści skargi. To właśnie tak wysoka kwota zobowiązania podatkowego, w połączeniu z brakiem majątku, stanowią zdaniem Sądu o istnieniu stanu obawy o wykonanie w przyszłości ciążącego na Spółce zobowiązania.

Nie może również ujść uwadze, że obawa niewykonania zobowiązania może mieć związek z postępowaniem Spółki polegającym na uwzględnieniu w rozliczeniu należnego podatku VAT faktur, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Takie działanie niewątpliwie było ukierunkowane na ograniczenie ciężarów podatkowych poprzez zaniżenie zobowiązania w podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu, podejmowanie działań przez skarżącą Spółkę, których celem było unikanie płacenia podatków, wpływa dodatkowo na pozytywną ocenę stanowiska organu odwoławczego o wyczerpaniu w tej sprawie przesłanki o jakiej mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Oczywiście – z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego nie są ustalone w sposób ostateczny, jednakże wskazują one również, że wykonanie przez skarżącego przyszłych zobowiązań może być zagrożone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 16 listopada 2011 r., I SA/Bd 724/11, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Podkreślenia wymaga jednocześnie, że działanie podmiotu gospodarczego na podstawie przyznanej koncesji, uznanie go za wiarygodny (co znajduje swój wyraz w przyznanych nagrodach i wyróżnieniach), uznana pozycja na rynku sprzedaży określonych produktów, nie stoją na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o zabezpieczeniu, jeśli w określonym momencie, z uwagi na zaistniałą sytuację, występują okoliczności uzasadniające obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. W związku z tym, w tych konkretnych okolicznościach, z jakimi mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego oraz stan majątkowy Spółki jak również mając na względzie fakt zaniżenia należnego podatku VAT o tzw. puste faktury należało uznać, że obawa ta miała charakter realny, a co za tym idzie uzasadniała dokonanie zabezpieczenia.

W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył w prowadzonym postępowaniu, wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności. Zasada powyższa oznacza, że każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w razie wniesienia odwołania, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Istotą zasady dwuinstancyjności jest zatem takie ukształtowanie toku instancji, które właściwość do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji przyznaje organowi wyższego stopnia (organowi drugiej instancji) a jednocześnie zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie - w wyniku wniesienia odwołania - przez organ drugiej instancji (por. Ordynacja podatkowa Komentarz 2006 B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki Wyd. UNIMEX str.509).

Sprawa powinna być zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta: najpierw przez organ pierwszej, a następnie przez organ drugiej instancji. Dwuinstancyjność postępowania oznacza więc, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia 25 września 2001 r. III SA 913/00 oraz z 19 marca 2002 r. III SA 1861/00 niepubl.).

Należy jednak podkreślić, że konieczność dwukrotnego zbadania sprawy nie oznacza w każdym przypadku obowiązku gromadzenia nowych dowodów ponad te, które zebrano w postępowaniu przed organem I instancji. Granice postępowania dowodowego wyznaczone są bowiem przez stopień przyczynienia się oraz niezbędność przeprowadzenia dowodu w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia (art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej). Jeśli zatem w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jest kompletny i nie wymaga uzupełniania, to może on poprzestać na zapoznaniu się z zebranymi dowodami i w oparciu o taki materiał dowodowy ponownie rozstrzygnąć sprawę. Ocena prawidłowości rozumowania organu podlega oczywiście kontroli sądu administracyjnego, w razie wniesienia skargi.

W ocenie Sądu, powyższe wymogi zostały spełnione przez Dyrektora Izby Skarbowej. Jak wskazuje na to analiza treści zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy w oparciu o zebrany wcześniej materiał dowodowy dokonał ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ocenił zgromadzony materiał dowodowy wskazując na wnioski płynące z przeprowadzonej analizy w kontekście przesłanek ustanowienia zabezpieczania. Natomiast fakt, że ustalenia i wnioski, jakie zostały wyprowadzone przez organ odwoławczy pozostają zbieżne z ustaleniami i argumentacją organu I instancji nie oznacza, że naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się także naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania wskazanych w petitum skargi. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe działały kierując się zasadami określonymi w art. 121, 122, 187 Ordynacji podatkowej, a ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, po starannie przeprowadzonym postępowaniu. Organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja. zawiera także - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej - zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, gdzie wskazano okoliczności, które uznano za udowodnione oraz dowody, którym dano wiarę, a także przywołana została podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz precyzyjne wyjaśnienie przesłanek prawnych i faktycznych, którymi się kierowano. Z oczywistych względów, wobec braku dowodów przeciwnych, organ odwoławczy nie miał obowiązku wskazywania z jakiej przyczyny i którym dowodom nie przyznał mocy dowodowej.

Podsumowując, wszystkie powyższe okoliczności, a zatem wysoka kwota zobowiązania określonego decyzją, jednoczesny brak majątku podatnika oraz fakt, że Spółka uwzględniała faktury nie dające podstawy do odliczenia naliczonego podatku VAT, zadecydowały o uznaniu, że zachodzą okoliczności uzasadniające obawę niewykonania zobowiązania. W konsekwencji przełożyło się to na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika. Należy jednocześnie zaznaczyć, że decyzja zabezpieczająca ma na celu zabezpieczenie interesów wierzyciela w przypadku ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jej celem nie jest wykonanie przyszłego zobowiązania, a jedynie gwarancja, że takie wykonanie w przyszłości nastąpi. Zabezpieczenie wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego przez ustanowienie zabezpieczenia na majątku Spółki nie jest jednoznaczne z egzekucją tego majątku, a jedynie ogranicza możliwość swobodnego nim dysponowania.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.