Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 10/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. O. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 4047/15 w sprawie ze skargi Ł. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 lipca 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 4047/15 odmówił Ł. O. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu wniosku Ł. O.(dalej: "skarżący") podniósł, że wykonanie decyzji nakładającej karę w wysokości 36000,00 zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji. Skarżący nie jest osobą odpowiedzialną za urządzanie gier na automatach w przedmiotowym lokalu, a jedynie podnajmującym lokal. Wskazał na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż została ona wydana w oparciu o bezskuteczne przepisy, skierowana do podmiotu, który nie może być stroną postępowania.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wykonanie przedmiotowej decyzji przekracza jego możliwości finansowe i pozbawi jego rodzinę środków do życia. Ponadto nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną sytuację majątkową. Brak jakichkolwiek danych we wniosku w tej kwestii uniemożliwił Sądowi ocenę, czy zapłata kary rzeczywiście pozbawi rodzinę skarżącego środków do życia.

Ł. O. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, wobec czego nie można było zastosować wobec skarżącego sankcji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków.

Warunkiem przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy wnioskodawcy może być przyznana ochrona tymczasowa, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., na czas trwania postępowania sądowego w sprawie jest przedstawienie we wniosku informacji na temat jego aktualnej sytuacji majątkowej. Do wniosku zainteresowany powinien załączyć dokumenty finansowe (sprawozdanie za pełny rok obrotowy, rachunek zysków i strat) pozwalające ustalić jego stan majątkowy. Dopiero po oszacowaniu sytuacji majątkowej wnioskodawcy Sąd jest w stanie stwierdzić, czy natychmiastowa egzekucja kwoty pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji administracyjnej mogłaby spowodować znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Brak jakichkolwiek informacji w tej kwestii lub informacje nie poparte żadnymi dokumentami nie pozwalają Sądowi ustalić, czy przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a występują w stosunku do wnioskodawcy. W takiej sytuacji Sąd może wydać tylko postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

W sprawie objętej zażaleniem skarżący nie zawarł we wniosku żadnych informacji odnoszących się do jego stanu majątkowego lecz stwierdził jedynie, że natychmiastowe zapłacenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją w kwocie 36.000, 00 zł pozbawi jego rodzinę środków koniecznych do codziennej ich egzystencji. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem żadnej wiedzy o stanie finansowym skarżącego, wobec tego nie mógł ocenić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia którejkolwiek z sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego powodu zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe.

Na marginesie zauważyć należy, iż kwestia braku notyfikacji art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie może być poddana analizie w niniejszym postępowaniu. Ocena merytoryczna decyzji administracyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie i prawidłowego nałożenia na skarżącego kary pieniężnej będzie przedmiotem kontroli postępowania głównego, dlatego jakiekolwiek argumenty podnoszone w tej kwestii w zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie mogą być brane pod uwagę. Celem tego postępowania, o czym należy przypomnieć, jest ocena wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.