Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 324/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku K. H. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia mu zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. - postanawia – 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (w treści wniosku wskazano adwokata, radcę prawnego, jak również doradcę podatkowego). W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bratem, który pracuje w Norwegii, on zaś utrzymuje się z prac dorywczych i sezonowych. Skarżący zadeklarował jednocześnie, że nie posiada żadnego majątku.

Z kolejnych oświadczeń skarżącego, złożonych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że K. H. zamieszkuje w P., w domu należącym do "rodziny", nie ponosi przy tym ani kosztów utrzymania domu, ani też innych wydatków bytowych, gdyż zarówno żywność jak i odzież, leki oraz środki czystości otrzymuje bezpłatnie od swoich domowników.

Skarżący zadeklarował, że nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, nie korzysta z pomocy społecznej, natomiast jego brat, który udziela mu wsparcia finansowego, zarabia miesięcznie ok. 7 000 zł brutto.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 1290 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – o co wnosi skarżący w niniejszej sprawie – następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że osoba taka nie ma możliwości partycypować w tychże kosztach chociażby w minimalnym zakresie, w związku z tym powinna ona uzyskać wsparcie ze strony państwa.

W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w pełnym zakresie, powołując się na brak majątku i stałych dochodów, jednocześnie wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z bratem, którego dochody brutto wynoszą ok. 7 000 zł brutto. Dodatkowo nadmienił, że nie ponosi żadnych kosztów utrzymania, którego dostarczają mu inni członkowie rodziny. Wynika wiec z tego, że środki uzyskiwane z prac dorywczych przeznacza wyłącznie na własne potrzeby, nie będące potrzebami bytowymi. Jego sytuacja materialna nie jest więc aż tak zła, jak to wynika z treści uzasadnienia wniosku. Przedmiotowa konstatację potwierdza fakt, że skarżący nie ubiega się o wsparcie z pomocy społecznej ani też nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że oceniając sytuację materialną osoby wnioskującej o prawo pomocy należy dokonać tego poprzez pryzmat sytuacji wszystkich jego domowników – osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, gdyż tylko wówczas ocena taka może być pełna i rzeczywista. W związku z tym stwierdzić należy, że skarżący nie spełnia wymogów pozwalających na przyjęcie, że nie jest on w stanie w jakimkolwiek zakresie ponieść kosztów wszczętego przez siebie postępowania sądowoadministracyjnego. Niemniej jednak należy dostrzec, że nie może on też ponieść pełnych kosztów związanych z tym postępowaniem, gdyż uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego znacznym obciążeniem, zwłaszcza z uwagi na ich wysokość (wpis od skargi wynosi ponad 1000 zł) oraz brak stałego i pewnego źródła dochodów. Dlatego też zasadnym jest stwierdzenie, że skarżący spełnia kryteria przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., tj nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zwolniono skarżącego w całości od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, odmawiając mu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.