Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 819/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 64 par. 2 w zw. z art. 33
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 24  w zw. z art. 20 ust. 1  i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 819/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), WSA Barbara Pasternak, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2018 r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A B. P., P. P. Sp. jawna w W na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A B. P., P. P., Spółka jawna (dalej strona skarżącą) decyzją z dnia 24 maja 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2101, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r. nr [...] o odmowie wydania wypisu z wykazu działek i podmiotów dla działek nr [...] i [...] położonych w obrębie T w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Strona skarżąca zwróciła się do Starosty pismem z dnia 1 lutego 2018 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, poprzez wydanie wypisu z wykazu podmiotów i wypisu z wykazu działek ewidencyjnych dla działek nr [...] i nr [...] położonych w T. W treści wniosku wskazano, że interes prawny w dostępie do danych objętych wnioskiem wynika z przepisu art. 17 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) w związku z pełnomocnictwem udzielonym stronie skarżącej przez [...] S.A. oraz warunków przyłączenia. Wskazano również, że pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową zostało złożone do akt sprawy prowadzonej przez Starostę pod znakiem [...]. Do wniosku dołączono warunki techniczne przyłączenia do sieci [...] S.A. dla działki nr [...] w T.

Starosta pismem z 21 lutego 2018 r., znak: [...], w oparciu o art. 64 § 2 w zw. z art. 33 § 3 k.p.a. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie do niego oryginału lub poświadczonego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez [...] S.A., wraz z poświadczeniem uiszczenia opłaty skarbowej w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W treści wezwania wskazano ponadto, że sprawa [...], na którą powołała się strona skarżąca, dotyczyła wydania wypisu z wykazu działek i podmiotów w związku z budową przyłącza do działek nr [...] i nr [...] w W i została zakończona wydaniem żądanych dokumentów. Sprawa prowadzona pod znakiem [...] jest sprawą odrębną od sprawy [...], i wymaga załączenia do niej odrębnego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca, pismem z 28 lutego 2018 r., wskazała m.in., że pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową w rozpatrywanej sprawie zostało złożone zgodnie z informacją wskazaną w jej wniosku z dnia 1 lutego 2018 r. Ponadto zaznaczyła, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie powinno się stosować w zakresie żądania pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową w sprawach o wydanie wypisu z wykazu działek i podmiotów. Dokumenty te są wydawane zgodnie z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tym strona skarżąca uznała wezwanie z 21 lutego 2018 r. za bezzasadne a wniosek z 1 lutego 2018 r., zrealizowany.

Starosta wydał w następstwie rozpoznania wniosku strony skarżącej w dniu 12 marca 2018 r., decyzję, znak: [...], o odmowie wydania wypisu z wykazu działek i podmiotów dla działek nr [...] i [...] położonych w obrębie T. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, wskazano, że udostępnianie danych z ewidencji gruntów i budynków stanowi uproszczone postępowanie administracyjne, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Wyjaśniono, że nie można złożyć pełnomocnictwa do innej sprawy podobnej i uważać, iż jest ono złożone do innych spraw automatycznie. Dla organu udostępniającego dane z ewidencji gruntów i budynków znaczenie ma nie fakt zawarcia umowy między wnioskodawcą a [...] S.A. i udzielenie pełnomocnictwa, lecz konkretny wniosek o wydanie dokumentów, do którego powinno być załączone pełnomocnictwo. Wskazano dalej, że by pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. a informacja ta musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Ponadto organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy. W związku z tym, do każdego wniosku strona powinna dołączyć dokument pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową. Brak pełnomocnictwa jako brak formalny,

podlega natomiast usunięciu w trybie art. 64 § 4 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził brak formalny, polegający na niedołączeniu do wniosku pełnomocnictwa, potwierdzającego istnienie interesu prawnego. W związku z tym orzeczono o odmowie wydania żądanego wypisu ze względu na niespełnienie wymogu art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona skarżąca nie zgodziła się z stanowiskiem organu I instancji, że w sytuacji wniesienia większej ilości wniosków o wydanie wypisu należy dołączyć do każdego wniosku pełnomocnictwo. Przepis art. 33 § 3 k.p.a. nie precyzuje bowiem, czy pełnomocnictwo ma być złożone do akt konkretnej prawy, czy ogólnie do akt znajdujących się w posiadaniu organu. Zdaniem skarżącej mogą to być akta rodzajowe odnośnie prowadzonych spraw.

Skarżąca zwróciła też uwagę na niekonsekwencję organu I instancji, który wezwał ją do przedłożenia pełnomocnictwa pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a następnie, stwierdzając brak tego pełnomocnictwa, wydał decyzję o odmowie wydania wypisu, uznając, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w staraniu się o wypisy. Tymczasem pełnomocnictwo do reprezentowania w postępowaniu nie może stanowić źródła interesu prawnego.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie wskazał, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, czyli informacje przedmiotowe, o których stanowi art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, 4 i 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane właścicieli i władających, czyli podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1 – 2 a, a na żądanie innych podmiotów, tyko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym.

Organ wyjaśnił w kwestii dołączania pełnomocnictw do akt sprawy, iż na gruncie art. 33 ust. 3 k.p.a. niedołączenie pełnomocnictwa nie powoduje automatycznie bezskuteczności podania, jednak rodzi po stronie organu administracji obowiązek wynikający z art. 64 § 2 k.p.a. podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych.

Rozstrzygając kwestię, czy skarżąca miała obowiązek załączyć do wniosku inicjującego sprawę pełnomocnictwo, uznał, że zachodził tego rodzaju obowiązek. Ustanowiony w art. 33 k.p.a. wymóg złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy oznacza bowiem obowiązek dołączenia go do akt danej konkretnej sprawy, nie zaś jakiejkolwiek innej. Zgodnie z powołanym przez organ orzecznictwem sądowym, pełnomocnik ma obowiązek składania dokumentu pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonej kopii do każdej sprawy oddzielnie. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z wielu spraw prowadzonych przez organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z tego obowiązku a jego zaniechanie powinno zostać uznane za brak formalny wniosku.

Organ odwoławczy uznał zatem za zasadne wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie wypisów.

Za niezasadne natomiast uznał ostateczne rozstrzygnięcie organu I instancji, z którego wynikało, że niezłożenie pełnomocnictwa stanowi o braku interesu prawnego do uzyskania żądanych informacji z ewidencji gruntów i budynków.

Organ wyjaśnił, że interes prawny nie wynika z faktu posiadania pełnomocnictwa, lecz z przepisów prawa materialnego na jakie powołuje się wnioskodawca (w rozpatrywanym przypadku był to art. 17 ustawy Prawo budowlane). Co też istotne, organ I instancji nie był uprawniony do badania istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej, bowiem w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania, był on zobowiązany zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a. pozostawić je bez rozpoznania a więc zakończyć sprawę czynnością materialno-techniczną. Zamiast tego wydał on decyzję odmowną, i skierował ją do skarżącej (tj. wspólnika spółki jawnej, uprawnionego do reprezentacji) tym samym milcząco przyjmując, iż działała ona w swoim własnym imieniu, nie zaś jako pełnomocnik [...] S. A. do czego nie był uprawniony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 64 § 2 w związku z art. 33 k.p.a.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, organ powinien bowiem zakończyć sprawę w drodze czynności materialne - technicznej, poprzez pozostawienie go bez rozpoznania bez konieczności wszczynania postępowania administracyjnego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie, powtarzając argumentację odwołania, w szczególności przemawiającą za brakiem obowiązku załączenia w tej konkretnej sprawie pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd dokonując kontroli według wyżej wskazanych kryteriów procesowego rozstrzygnięcia organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania przed tym organem nie dopatrzył się takich naruszeń obowiązujących przepisów, które by skutkowały koniecznością jego uchylenia.

Podnieść należy, że kwestie udostępniania danych ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy art. 24 w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi: informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (ust. 1 pkt 1), budynków (ust. 1 pkt 2), lokali (ust. 1 pkt 3).

W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1), w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można określić właścicieli – osoby lub podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Wykazuje się także miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1, wartość katastralną nieruchomości, czy też informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich.

Informacje te mają więc charakter zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 397/13, jaki i NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1839/12, czy z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1096/09).

Rzeczywiście, każdy może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, zgodnie z postanowieniami art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Zwrócić należy jednak uwagę na treść ust. 5 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowił, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, że starosta udostępnia dane, zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tj. dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, na żądanie również innych podmiotów niż wskazane w punktach 1-2a ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które mają interes prawny w tym zakresie (pkt 3 ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Wobec powyższej analizy regulacji prawnych oraz stanowiska judykatury za trafne należało ocenić rozstrzygnięcie procesowe organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji o odmowie wydania wypisu z wykazu działek, podmiotów dla wskazanych działek i umorzenie postępowania jakie toczyło się w tym zakresie przed organem I instancji.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie organ odwoławczy wydaje bowiem wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przykładowo będzie tu chodziło o takie sytuacje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego.

Słusznie bowiem zwraca uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na aspekt związany z danymi podmiotowymi żądanymi przez stronę skarżącą z rejestru ewidencji gruntów i budynków, dla których uzyskania koniecznym jest wykazanie posiadania ku temu interesu prawnego (art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zgodzić się więc należało z organem odwoławczym, że interes prawny strony skarżącej, wnioskującej o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków nie wynikał i nie może wynikać z faktu udzielenia stronie skarżącej pełnomocnictwa. Zasadnie argumentował organ odwoławczy, że organ I instancji rozpoznając wniosek strony skarżącej powinien był rzeczywiście wezwać wnioskodawcę o wykazanie interesu prawnego, co zresztą podnosiła sama strona skarżąca w odwołaniu. Podkreślić należy w tym miejscu, że w ocenie Sądu, przywołanie samego art. 17 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, zwanej dalej Prawem budowlanym) w formularzu wniosku, zwłaszcza, iż z treści niego wynika, że: "Uczestnikami procesu budowlanego, w rozumieniu ustawy, są: 1) inwestor; 2) inspektor nadzoru inwestorskiego; 3) projektant; 4) kierownik budowy lub kierownik robót", było niewystarczające. To podmiot ubiegający się o uzyskanie danych z ewidencji gruntów i budynków, a nie będący jednym z podmiotów wskazanych w punktach 1-2a ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powinien wykazać organowi swoje uprawnienie do żądania danych ewidencji gruntów i budynków po to, by ten miał podstawy do oceny, czy ze względu na wskazane okoliczności posiada on, czy też nie, interes prawny w uzyskaniu danych o charakterze podmiotowym z ewidencji gruntów i budynków. Patrząc przez ten pryzmat na prawidłowość podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia przyznać należy, że podjął on trafne rozstrzygnięcie. Rzeczywiście organ I instancji nie dysponował dostatecznymi dokumentami, by wydać decyzję o odmowie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji przedwcześnie ocenił, że strona skarżąca nie posiada interesu prawnego w ich uzyskaniu, co przy nie budzących wątpliwości ustaleniach w tym zakresie organu ewidencyjnego otwiera dopiero możliwość prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego i jego zakończenia w formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego – o odmowie udostepnienia danych ewidencyjnych. Co do zasady bowiem udostępnienie informacji, wypisu lub wyrysu z danych ewidencyjnych następuje w drodze tzw. czynności materialno-technicznej, a zatem nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji czy postanowienia (por. m. in. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 654/2011, niepubl.).

Nie do końca jednakże precyzyjnie wyjaśnił kwestie braku pełnomocnictwa i konieczności jego dołączenia do wniosku organ odwoławczy. Z całą pewnością organ nie ma obowiązku poszukiwania go w aktach innej sprawy i to nawet w sytuacji, gdy umocowuje ono do działania ten sam podmiot i w podobnych sprawach. W tym zakresie podniesione w skardze zarzuty są zdaniem Sądu nieuzasadnione. Pełnomocnictwo ma być złożone w konkretnej sprawie, a nie w innej, podobnej i ma być uzewnętrznione, tj. organ ma zostać o tym powiadomiony zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. Zwrócić należy uwagę, że przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie precyzują formalnoprawnych elementów wniosku o udostępnienie danych ewidencyjnych (poza przewidzianym wzorem wniosku w rozporządzeniu ministra Infrastruktury i Budownictwa z 13 września 2017 r.; Dz. U. z 2017 r., poz. 1989). Konieczność dołączenia pełnomocnictwa do takiego wniosku wynikać może z innego faktu, mianowicie potwierdzenia umocowania do działania wnioskodawcy w imieniu, czy na rzecz innego podmiotu niż wnioskujący wskazany we wniosku. Stąd brak pełnomocnictwa w tym przypadku nie mógł rzeczywiście spowodować nadania dalszego biegu wnioskowi celem jego rozpoznania, bo w dalszym ciągu nie było wiadomym, czy strona skarżąca działa we własnym imieniu, w imieniu [...] S. A., czy też na rzecz [...] S. A. Kwestii tych nie może domyślać się organ, także wtedy gdy ten sam podmiot w innej sprawie występował w określonej roli. Niedołączenie pełnomocnictwa powinno istotnie więc skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Argument strony skarżącej, że w kwestiach udostępniania danych ewidencji gruntów i budynków nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Oczywistym jest, że udostępnianie tych danych zostało uregulowane w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego i odbywa się na ich podstawie. Jednakże niedołączenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności, w tym wypadku z chwilą składania wniosku o udostępnienie danych ewidencji gruntów i budynków, jest po prostu jednym z braków podania, jakim jest także wniosek o udostępnienie danych ewidencyjnych, o którym mowa nie w Prawie geodezyjnym i kartograficznym lecz właśnie art. 64 § 2 w zw. z art. 33 k.p.a. Podstawowym wymaganiem formalnym stawianym każdemu podaniu jest zidentyfikowanie podmiotu, od którego ono pochodzi. Jeżeli strona działa w postępowaniu przez pełnomocnika, to podanie może być sporządzone przez niego, ze wskazaniem, że wniesione jest imieniem strony. W takim razie niedokonanie przez organ administracji wezwania wnoszącego podanie do złożenia pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania i wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia zgłoszonego w podaniu żądania z powodu braku umocowania, byłoby nie tylko istotnym naruszeniem przepisu art. 64 § 2 k.p.a., lecz stanowiłoby także naruszenie zasady informowania określonej w art. 9 k.p.a. Nadto nie można również tracić z pola widzenia, że okoliczności, iż strona skarżąca jest, jak twierdzi, uczestnikiem procesu budowlanego inwestora, zajmuje się w praktyce całym procesem inwestycyjnym, a nie tylko podwykonawcą [...] S.A., pojawiły się dopiero w skardze do sądu administracyjnego.

Te jednakże nieścisłości nie mogły zaważyć na uznaniu za wadliwego kontrolowanego rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

W pełni natomiast zgodzić się należy z organem odwoławczym, że interes prawny w uzyskaniu danych ewidencji gruntów i budynków nie mógł wynikać z samego dokumentu pełnomocnictwa. O tym decyduje bowiem przepis prawa materialnego, jak słusznie zauważył organ odwoławczy. Pełnomocnictwo to było niezbędne w zidentyfikowaniu, jeszcze raz podkreślić należy, podmiotu wnoszącego podanie w czyim imieniu lub na rzecz kogo działa domagając się udostępnienia danych ewidencyjnych.

W takim razie rzeczywiście na tym etapie postępowanie o uzyskanie danych ewidencji gruntów i budynków nie mogło się toczyć postępowanie jurysdykcyjne i zakończyć w I instancji decyzją administracyjną o odmowie udostępnienia danych z uwagi na brak wystarczających dokumentów pozwalających na ocenę posiadania interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w ich uzyskaniu. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie mógł wydać w takim stanie rzeczy decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Taką decyzję mógłby organ podjąć, gdyby można było właśnie nadać dalszy bieg wnioskowi o udostępnienie danych do jego merytorycznego rozpoznania, co w tej sytuacji było z podanych powyżej względów niemożliwe. Zresztą w odwołaniu, co znamienne, prawidłowo argumentowała sama strona skarżąca, że: "Reasumując, jeżeli według organu Odwołujący był pełnomocnikiem, który nie złożył stosownego pełnomocnictwa mimo wezwania wówczas powinien pozostawić sprawę bez rozpoznania."

Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.