Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1486/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73,  art. 103  ust. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania M.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia stanu faktycznego i ocenę prawną sprawy.

Wnioskiem z dnia 28 maja 2008 r., nr [...] Prezydent W. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzji potwierdzającej nabycie przez Gminę-Miasto W. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę-Miasto W. prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], zajętej pod część ul. [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania M.P. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] wskazując, że nie udokumentowano zajętości oraz władztwa publicznego nad przedmiotową nieruchomością.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę-Miasto W., z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], zajętej pod część ul. [...].

W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. M.P. podniosła, że przedmiotowa nieruchomość nie wchodziła w skład drogi, ani nie pozostawała we władaniu Gminy.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r., stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W związku z powyższym organ wyjaśnił, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 ust. 1 nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;

2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Dalej w uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis Minister uznał, że organy administracji publicznej mają obowiązek badać wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z której następnie wydzielono działkę nr [...] o pow. [...] ha, stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność M.P. (KW nr [...]) i posiadała status drogi publicznej, bowiem została wymieniona w załączniku do uchwały Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r., nr [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] z 1988 r. Nr [...], poz. [...]) jako droga lokalna miejska. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ul. [...] w W. stała się drogą gminną. W uzasadnieniu Minister Infrastruktury wyjaśnił, że w przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Za dowód zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną organ uznał mapę sytuacyjną nieruchomości przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 4 lutego 2008 r. pod nr [...], obrazującą stan zajęcia działki nr [...] pod drogę i zawierającą adnotację odnośnie wydzielenia gruntu zajętego pod drogi publiczne wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Odnosząc się do kwestii władztwa publicznego Minister powołał się na protokół odbioru robót wykonanych w marcu 1992 r., obejmujących ul. [...] oraz fakturę nr [...] z dnia [...] marca 1992 r., wystawioną za wykonanie tych robót.

Konkludując organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa działka była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną oraz sprawowane było nad nią władztwo publicznoprawne co oznacza, że wszystkie wymogi wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zostały spełnione.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] wniosła M.P., reprezentowana radcę prawnego – B.P. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 kodeksu postępowania administracyjnego oraz niewłaściwe zastosowanie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki objęte zakresem powołanego przepisu.

Skarżąca powołała się na pismo Zastępcy Burmistrza [...] z dnia 8 października 2010 r., z którego wynika, że na podstawie uchwały nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w W. z [...] września 1977 r. w sprawie nadania nazw ulicom miasta W. – ulica [...] miała status "ulicy". Stary plan miejscowy uchwalony przez Radę Narodową W. w dniu [...] maja 1980 r. przeznaczył działkę ewid. nr [...] pod pas drogowy. Jednak – zdaniem skarżącej – art. 73 ustawy nie daje podstaw do przejęcia nieruchomości zapisanych w ewidencji gruntów jako drogi, lecz jedynie nieruchomości faktycznie zajętych pod drogi publiczne.

M.P. nie podzieliła argumentacji przyjętej przez organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie, że wywłaszczona część działki nr [...] stanowiła część pasa drogowego drogi przy ul. [...] w W. Odwołując się do definicji pasa drogowego zawartej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 Nr 19, poz. 115) stwierdziła, że jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane: droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z pisma Zastępcy Burmistrza [...] z dnia 7 maja 2008 r. wynika jedynie, że ulica [...] była drogą gruntową na całej szerokości pasa drogowego. W piśmie tym zawarta jest także informacja, że Gmina W. poniosła nakłady na prace związane z utrzymaniem pasa drogowego całej ulicy [...]. Jednocześnie stwierdza się, że Gmina W. już nie dysponuje żadnymi dokumentami potwierdzającymi fakt poniesienia nakładów na budowę i utrzymanie drogi tj. nakładów na bieżące kształtowanie terenu celem powierzchniowego odprowadzania wód opadowych i utwardzaniu kruszywem naturalnym. Gmina W. nie jest zatem w stanie wykazać i udokumentować, że faktycznie władała pasem drogowym do 1999 r. Działania podejmowane przez Gminę po 1 stycznia 1999 r. w zakresie zagospodarowania pasa drogowego nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Dalej strona skarżąca wyjaśniła, że z pozaprawnego punktu widzenia władającym jest ten, który włada rzeczą jak właściciel, ale niekoniecznie musi nim być. Skarżąca stwierdziła, że w zajętym pasie nieruchomości nr [...] nie znajdują się żadne obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Nie ma wydzielonych zatoczek, miejsc postojowych, chodników itp. Pas działki obsadzony jest drzewami, usypane są fałdy ziemi, które znacznie utrudniają poruszanie się po tej części działki. Skarżąca stwierdziła, że to ona utrzymywała tą cześć nieruchomości, sprzątała ją, grabiła liście, zasiała trawę, posadziła drzewa, czyli władała nieruchomością w sposób faktyczny. Stan ten potwierdzają zdjęcia działki znajdujące się w aktach sprawy. M. P. wskazała, że faktura nr [...] z dnia [...] marca 1992 r. za wykonanie robót została wystawiona przez Zakład [...]. Z załączonego do faktury kosztorysu wynika, iż dotyczyła ona prac linii napowietrznej, co nie jest dowodem na wykonywanie władztwa publicznoprawnego.

Podsumowując skarżąca podkreśliła, że z prawnego punktu widzenia o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. W przypadku dróg nieurządzonych są to granice faktycznego korzystania z nieruchomości w taki sposób, jak korzysta się z drogi. Bez znaczenia pozostaje tu stan uwidoczniony w ewidencji gruntów, a także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym opracowane linie rozgraniczające. Liczą się jedynie granice faktycznego zajęcia pod drogi publiczne. Stąd też istnienie samej mapy sytuacyjnej nieruchomości nie może stanowić o zajęciu nieruchomości pod drogę publiczną, a wykonanie prac remontowych niezwiązanych z urządzeniami technicznymi w ramach pasa drogowego, nie stanowi dowodu sprawowania władztwa publicznego na nieruchomości.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności M.P. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzająca nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę-Miasto W. własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], o pow. [...] ha - nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm., dalej: Pwurap), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani gminy, była we władaniu Skarbu Państwa i była zajęta pod drogę publiczną. Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest prawidłowe.

Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość – działka nr [...] (z której wydzielono działkę nr [...]), objętą księgą wieczystą nr KW [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej – E.B.

E.B. w dniu [...] kwietnia 1992 r. sprzedała przedmiotową nieruchomość M.P.

Zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania wystąpienia przesłanek władania nieruchomością i zajęcia jej pod drogę publiczną.

I tak, z materiału dowodowego sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ulica [...] była zajęta pod drogę publiczną – lokalną miejską. Art. 73 Pwurap nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Art. 2 ust. 1 tej ustawy dzieli drogi publiczne na następujące kategorie: 1) krajowe; 2) wojewódzkie; 3) gminne i lokalne miejskie: 4) zakładowe. Tak więc, by droga zyskała status drogi publicznej, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. O tym, że droga [...] była drogą publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. i była zaliczona do jednej z jej kategorii – dróg lokalnych miejskich świadczy uchwała nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. [...] z 1988 r. nr [...] poz. [...]), a konkretnie jej - § [...] załącznik [...]. Następnie, zgodnie z art. 103 Pwurap, dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Tak więc z dniem 1 stycznia 1999 r. droga [...] pozostawała nadal drogą publiczną, zmianie zaś uległa jej kategoria – zmiana na drogę gminną.

W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż droga [...] była jedynie faktycznie zajęta pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi odnośnie niewykazania zajętości przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną, Sąd aprobuje ustalenia organu w tym względzie, który za dowód zajęcia działki nr [...] – aktualnie jej części nr [...] uznał mapę sytuacyjną nieruchomości przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 4 lutego 2008 r. pod nr [...], obrazującą stan zajęcia działki nr [...] pod drogę i zawierającą adnotację odnośnie wydzielenie gruntu zajętego pod drogi publiczne wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Sąd rozpoznający sprawę nie ma żadnych prawnych możliwości kwestionowania dowodów (map), przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z adnotacją, iż jest to stan na dzień 31 grudnia 1998 r. Jest to dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, posiadającego wiadomości specjalne, wykonującego zawód zaufania publicznego, opierającego się na materiałach, wyszczególnionych w przedmiotowej mapie. Są to: operat ewidencji gruntów [...]; operaty archiwalne [...]; mapa zasadnicza sekcja [...]; pomiar uzupełniający z grudnia 2007 r. Strona skarżąca nie wykazała, iż skutecznie, we właściwym trybie, doprowadziła do zakwestionowania powyższego dokumentu, czy też dokumentów na podstawie, których mapa została sporządzona.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżącej - kwestii braku wykazania władztwa publicznego, skład orzekający wskazuje, iż wprawdzie materiał dokumentacyjny w tej materii nie jest obszerny, nie mniej jednak pozwala na akceptację stanowiska organu, iż i ta przesłanka została zrealizowana.

Należy zauważyć, iż do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na takie rozumienie art. 73 wskazuje także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt P. 5/99 (OTK ZU 2000/2, poz. 60). Takie stanowisko zostało też zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004 roku sygn. akt I SA 2398/02 LEX 159017. Również w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2006 roku III CZP 19/05 (OSNC 2006 /12 /195) podkreślono, że władztwo podmiotów publicznych do chwili ich uwłaszczenia nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne było posiadaniem w złej wierze, skoro dobrą wiarę wyłącza pozytywna wiadomość o braku uprawienia, w tym wypadku nieposiadania tytułu własności.

W aktach sprawy znajduje się pismo Zastępcy Burmistrza [...] z dnia 7 maja 2008 r., z którego wynika, że do roku 1999 gmina W. ponosiła nakłady na prace związane z utrzymaniem pasa drogowego całego odcinka - działki nr [...] i [...] – ulicy [...]. Prace polegały najczęściej na bieżącym kształtowaniu terenu, celem powierzchniowego odprowadzenia wód opadowych i utwardzaniu kruszywem naturalnym. Z uwagi na fakt, iż dokumentacja finansowa związana z poniesionym kosztami na utrzymanie dróg jest przechowywana przez 5 lat, organ nie przedstawił jednak szczegółowych dokumentów w tym zakresie.

Z kolei z następnego pisma tego organu z dnia 30 kwietnia 2009 r. wynika, że ulica [...] na odcinku działek [...] i [...] wyposażona jest w sieć energetyczną, (oświetlenie uliczne zbudowane zostało przed 1 stycznia 1999 r.) i sieć wodociągową. W załączeniu tego pisma Burmistrz przekazał kopie materiałów archiwalnych świadczących o wykonywanym w roku 1997 wodociągu na terenie przedmiotowej działki i ponoszonych na jego realizację nakładach finansowych przez Gminę W.

Okoliczności powyższe potwierdził Burmistrz [...] w piśmie z dnia 8 października 2010 r., uzupełniając iż przez działkę nr [...] przed 31 grudnia 1998 r. przebiegała również sieć telekomunikacyjna, napowietrzna linia niskiego napięcia i wskazywane wyżej miejskie oświetlenie uliczne. Umieszczenie latarni miejskiej, w miejscu gdzie stoi do dziś, miało na celu oświetlenie pasa drogowego, publicznie dostępnego, dzięki czemu poprawiała widoczność i bezpieczeństwo pieszym i pojazdom. Dalej w piśmie tym Burmistrz wskazał, iż świadomość przeznaczenia północnej części działek ew. nr [...] i [...] (dawne oznaczenie) z obrębu [...] pod pas drogowy gdzie wykluczono możliwość zabudowy, istniała także w mniemaniu właścicieli tychże działek, czego dowodem jest umieszczenie ogrodzenia już przed 31 grudnia 1998 r. ok. 9 m w głębi działek (fakt ten potwierdziła także na rozprawie, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, E.W., właścicielka sąsiedniej działki nr [...], w sprawie sygn. akt I Sa/Wa 1485/11 – uwaga Sądu rozpoznającego sprawę). Następnie w piśmie tym Burmistrz stwierdził, iż urząd pokrył koszty projektu drogowego, wjazdów i rowów w 1987 r. W załączeniu tego pisma przedstawiono m.in: protokół odbioru robót montażowych wykonanych w marcu 1992 r., obejmujących ul. [...] oraz fakturę nr [...] z dnia [...] marca 1992 r., wystawioną za wykonanie tych robót przez Zakład [...]; protokoły odbioru wodociągu z dnia [...] grudnia 1997 r. i [...] października 1997 r., w ulicy [...]; protokół z dnia [...] grudnia 1987 r. dotyczący uzgodnienia dokumentacji projektowej obiektu - projektu drogowego, wjazdów, rowów, zlokalizowanego w W. ul. [...]; mapę z 30 grudnia 1999 r. obrazującą zajęcie przedmiotowej działki na infrastrukturę oświetleniową, usytuowanie ogrodzenia, przebieg sieci wodociągowej i telekomunikacyjnej.

Powyższe dokumenty, znajdujące się w aktach administracyjnych, w szczególności przedstawiające przebieg i usytuowanie infrastruktury oświetleniowej na przedmiotowej działce, oświadczenie E.W. w sprawie sygn. akt ISa/Wa 1485/11, oraz fakt niekwestionowany – umieszczenie ogrodzenia ok 9 m w głąb działki, z uwagi na świadomość przebiegu pasa drogowego, są przejawem, w ocenie Sądu, wykonywania przez gminę władztwa publicznoprawnego. Okoliczności podnoszone przez skarżącą, tj. obsadzenie tej części nieruchomości drzewami, posianie trawy, utrzymywanie jej poprzez sprzątanie, grabienie liści, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie.

Prawidłowo zatem Minister Infrastruktury uznał, że skoro w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Wojewoda [...] obowiązany był wydać stosowną decyzję.

Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości, przepisy prawa materialnego jak również postępowania administracyjnego zostały właściwie zastosowane zarówno przez Wojewodę [...] jak również przez Ministra Infrastruktury.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.