Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2812/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 33 ust 4
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2012 r., dotyczącą cudzoziemca I. S., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielaniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium RP.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że I. S. w dniu [...] marca 2012 r. złożył drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wniosek ten ostateczną decyzją z [...] stycznia 2012 r., utrzymaną w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2012 r., nie został uwzględniony. Następnie cudzoziemiec złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

W ocenie organu wniosek nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki, o jakich mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ podniósł, że po dokonaniu analizy porównawczej przedmiotowego wniosku z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdził, że są one oparte na tych samych podstawach, co pozwala przypuszczać, że złożenie ostatniego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Zdaniem organu, argumenty przytoczone przez stronę w kwestionariuszu aplikacyjnym i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu są tożsame z okolicznościami, które były już przedmiotem postępowania w poprzedniej procedurze uchodźczej. Organ wskazał również, że od tego czasu sytuacja na [...] nie zmieniła się tak, by po powrocie skarżący mógł doznać szkód lub być prześladowanym w kraju pochodzenia.

Na tę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. S., zarzucając wydanie jej z naruszeniem:

- art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę uznania, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP czyni zadość interesowi społecznemu i słusznemu interesowi skarżącego jako stronie postępowania;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a. poprzez niedochowanie przez organ należytej staranności w procesie uzasadniania kwestionowanej decyzji .

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zajmując kategoryczne stanowisko w przedmiocie tożsamości przedmiotowej obu złożonych przez skarżącego wniosków o nadanie statusu uchodźcy w Polsce organ nie przywołał żadnych argumentów na potwierdzenie tej okoliczności, uchybiając tym samym art. 107 § 3, 8, 11 K.p.a. W ocenie skarżącego pogląd, że złożony - kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy - oparty jest na tych samych podstawach co wniosek wszczynający postępowanie w sprawie o nadanie mu statutu uchodźcy nie znajduje żadnego merytorycznego uzasadnienia. Skarżący uważa, że to nie cudzoziemiec obowiązany jest do udowodnienia, iż jego żądanie nie stoi w sprzeczności z interesem społecznym. Taki obowiązek ciąży bowiem na organie, który powinien dowieść, że tego rodzaju sprzeczność występuje. Skarżący uważa ponadto za nieuzasadnione twierdzenie organu, że złożenie wniosku w niniejszej sprawie miało na celu opóźnienie lub zakłócenie wykonania decyzji z dnia [....] kwietnia 2011 r. Pogląd taki nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472), który stanowił podstawę orzekania w niniejszej sprawie, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Podkreślenia zatem wymaga, że złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. Aplikant może wnioskować o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu następuje jednak wówczas, gdy zostały spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) za wstrzymaniem wykonania przemawia słuszny interes strony;

2) nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (przesłanka negatywna);

3) złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Niespełnienie zatem choćby jednej ze wskazanych przesłanek pozytywnych lub wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu jest niedopuszczalne. Ponadto wnioskodawca powinien wykazać, że przytoczone przesłanki są spełnione w stosunku do jego osoby.

Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu skarżący podał, że chce pozostać w Polsce dlatego, że w kraju pochodzenia mogą spotkać go prześladowania oraz fizyczne i psychiczne ataki. We wcześniejszych wnioskach i oświadczeniach wskazywał natomiast, że przyjechał do Polski w celach zarobkowych, ponieważ na [...] nie mógł znaleźć pracy albo nie wypłacano mu wynagrodzenia.

Nie można przy tym podzielić poglądu skarżącego, że ciężar postępowania dowodnego w niniejszej sprawie spoczywał na organie. Z uwagi na to, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się szczególnym trybie, którego celem nie była kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji, lecz ocena czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o udzieleniu ochrony międzynarodowej na terenie RP, to ciężar dowodu, czyli konieczność wskazania okoliczności, w których strona upatruje swój "słuszny interes" i brak sprzeczności z "interesem społecznym" - spoczywał na stronie, gdyż to ona zmierzała do zmiany ustalonego już ostatecznie stanu rzeczy, a więc wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o wydaleniu.

W ocenie Sądu, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy. W sposób właściwy skonfrontował okoliczności przytaczane przez skarżącego w trakcie aktualnie prowadzonego postępowania z argumentacją podnoszoną na etapie rozpoznawania poprzedniego wniosku o nadanie statusu uchodźcy.

Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego i oświadczenia skarżącego wynika, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie miało podstawy w nowych faktach, które zaistniałyby po wydaniu przez organ pierwszej decyzji w sprawie o nadanie mu statusu uchodźcy. W związku z faktem, iż powody złożenia aplikacji były tożsame, zasadnym było podjęcie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i uznanie, że złożenie przez cudzoziemca kolejnego wniosku miało jedynie na celu opóźnienie, bądź też zakłócenie wykonania orzeczonej decyzji o wydaleniu.

Zauważyć ponadto należy, że w aktach sprawy znajdują się materiały obrazujące aktualną sytuacją na [...]. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego, że organ nie uwzględnił, że wydalenie skarżącego do kraju pochodzenia może narazić go na niebezpieczeństwo. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ jasno i precyzyjnie podkreślił, że sytuacja na [...], od czasu wydania ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2012 r. dotyczącej tego cudzoziemca o odmowie nadania statutu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP, nie zmieniła się na tyle, by powrót do kraju pochodzenia mógł być przyczyną doznania przez skarżącego prześladowań lub poważnej krzywdy. Pogląd ten Sąd podziela. Skarżący bowiem de facto opuścił [...] ze względów trudności występujących na rynku pracy, a więc względów ekonomicznych.

Reasumując należy stwierdzić, że skarżący nie powołał żadnych nowych okoliczności, które wskazywałyby na prześladowanie w kraju pochodzenia, czy też ryzyko doznania poważnej krzywdy, w stosunku do okoliczności wskazywanych w prowadzonym poprzednio postępowaniu z poprzedniej jego aplikacji.

Sąd nie dostrzegł również w niniejszym postępowaniu innych naruszeń prawa, które wiązałyby się z koniecznością uwzględnienia skargi.

Nie są zasadne podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji dostatecznie wyjaśnia przesłanki, jakie wziął pod uwagę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odmawiając wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2012 r.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.