Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 705/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Maria Zawadzka Sędziowie: S WSA Renata Czeluśniak ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2021 r., znak [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2021 r., znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2020 r. wydaną z upoważnienia Starosty orzekającą o utracie przez M. Ł. (dalej: "skarżący") statusu osoby bezrobotnej od 20 listopada 2020 r. na okres 180 dni z powodu niestawiennictwa. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. 2020 z., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 2 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm., dalej: "ustawa" ).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] 2020 r. Starosta orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. Powiatowy Urząd Pracy wezwał skarżącego do stawienia się osobiście w terminie do 20 listopada 2020 r. celem potwierdzenia gotowości. W wezwaniu zawarto pouczenie, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy odpowiednio na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa.

Pismem z dnia 3.12.2020 r. Starosta zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 20 listopada 2020 r.

Decyzją z dnia [...] 2021 r. Starosta orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 20 listopada 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie uzasadnił swojej nieobecności.

W dniu 29 stycznia 2021 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji, wskazując, że została ona wydana z naruszeniem prawa, była niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ma charakter trwały, w razie wykonania decyzji wywołałby czyn zagrożony karą, decyzja została wydana przez osoby podlegające wyłączeniu z mocy prawa, zawiera wadę powodującą nieważność z mocy prawa.

Decyzją z dnia 8 marca 2021 r. Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia [...] 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu rejestracji skarżący został poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, m. in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w Powiatowym Urzędzie Pracy, a w razie niestawiennictwa o obowiązku powiadomienia Urzędu o przyczynach niestawiennictwa. Skarżący potwierdził zapoznanie się w tymi obowiązkami własnoręcznym podpisem. Organ zwrócił ponadto uwagę, że była to już czwarta rejestracja skarżącego jako bezrobotnego, a zatem również z tego względu obowiązki i prawa osób bezrobotnych powinny być znane skarżącemu. Organ podniósł, że skarżący miał obowiązek zgłosić się w Urzędzie Pracy do dnia 20 listopada 2020 r. W związku z tym, że w tym terminie nie zjawił się w Urzędzie, jak i nie usprawiedliwił niestawiennictwa organ miał podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 20 listopada 2020 r. Organ zaznaczył, że skarżący może nabyć status osoby bezrobotnej po upływie 180 dni w wyniku ponownej rejestracji, przy spełnieniu przesłanek jego nabycia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił nieważność decyzji Wojewody oraz wskazał, że została ona wydana z uchybieniem art. 8 ust. 2 i art. 67 ust. 2 Konstytucji oraz wielu innym oraz powodu wielu przyczyn, o których mowa w art. 156 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący pismem z dnia 5 listopada 2020 r. (doręczonym w dniu 9 listopada) został wezwany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w terminie do 20 listopada 2020 r. W piśmie pouczono skarżącego o konsekwencji niestawiennictwa. Skarżący nie stawił się w ww. urzędzie i nie usprawiedliwił w żaden sposób swojego niestawiennictwa.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W świetle pkt 3 pozbawienie statusu bezrobotnego następuje odpowiednio na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku kolejnego niestawiennictwa.

Z treści powołanego art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wynika, że organ wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny nie zgłosi się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy i jednocześnie: 1) w ogóle nie powiadomi o przyczynie nieobecności, 2) uczyni to po upływie wskazanego terminu, 3) podana przyczyna nieobecności nie zostanie uznana za zasadną. Trzeba podkreślić, iż powołany przepis jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia w określonym terminie o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Podkreślić należy, że samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy (por. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13.12.2018 r., III SA/Gd 715/18, CBOSA).

Wskazać należy że przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy nakazuje organowi pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego na wskazany okres, który zależy tylko i wyłącznie od ilości nieuzasadnionych niestawiennictw w powiatowym urzędzie pracy i żadne inne okoliczności mające miejsce pomiędzy kolejnymi rejestracjami nie mają znaczenia i nie powodują zatarcia poprzednich okresów pozbawienia statusu bezrobotnego (tak wyrok NSA z 8.02.2021r., I OSK 2416/20, CBOSA).

Mając na względzie fakt, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny, wezwany do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, pouczony o skutkach niestawiennictwa, organy prawidło orzekły o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Pokreślić należy, że skarżący nie podjął nawet próby usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa, ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.