Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 498/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 22, art.92a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi T. sp. jawnej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej T. sp. jawnej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako WITD) decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1 i 3, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej jako u.t.d.) oraz lp. 6.1.2 i lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. – nałożył na A." spółka jawna karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej [...] w miejscowości [...] poddano kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu "A." spółka jawna. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w którym stwierdzono następujące naruszenia:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf niewyposażony w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, o ile nie jest wymagany;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

WITD decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 4.000 zł. W następstwie odwołania złożonego rzez Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej jako k.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję WITD w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia z uwagi na błędnie zakwalifikowanie stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zamiast naruszenia, o którym mowa w lp. 6.1.5 powinien zastosować lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kontrolowany pojazd został dopuszczony do ruchu [...] listopada 2012 r., więc tachograf zainstalowany w pojeździe powinien spełniać wymagania rozporządzenia Komisji (UE) z 16 grudnia 2009 r. nr 1266/2009 dostosowującego po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.2009.339.3; dalej jako rozporządzenie nr 1266/2009). Przedsiębiorca wymieniając tachograf powinien zainstalować takie urządzenie, które spełnia warunki przewidziane przez prawo. Ponadto również czujnik ruchu zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie spełniał warunków, o których mowa powyżej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że tachograf utracił świadectwo homologacji typu.

Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2020 r. WITD poinformował stronę o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia zgodnie z stanowiskiem GITD zawartym w powyższej decyzji kasacyjnej.

W dalszej części uzasadnienia decyzji WITD powołał treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c ust. 1 u.t.d. i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1

i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie mają zastosowania art. 189a § 2, art. 189d, art. 189e i art. 189f k.p.a.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 10.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony – organ powołał treść art. 2 ust. 2 lit. a, b, c, h, art. 4 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 3, art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L. 60 z 28 lutego 2014 r.; dalej jako rozporządzenie nr 165/2014) oraz rozdziału I i VIII załącznika IB do rozporządzenia do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE. L 370

z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.; dalej jako rozporządzenie nr 3821/85).

Z kolei odnosząc się do naruszenia z lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf niewyposażony w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, i ile jest wymagany - organ powołał treść art. 8, art. 9, art. 10 rozporządzenia nr 165/2014, art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.U.EL.2016.139; dalej jako rozporządzenie nr 2016/799) oraz załącznika do rozporządzenie nr 1266/2009.

Następnie organ wyjaśnił, że podczas kontroli przyrządu rejestrującego ustalono, że w pojeździe zamontowany jest tachograf C GmbH [...] aktywowany w [...]-12-2013 r. wersja oprogramowania 20.30. Tego typu tachograf powinien posiadać możliwość włączenia drugiego sygnału prędkości tzw. IMS. Na wydruku technicznym sporządzonym podczas kontroli ustalono, iż tachograf taką funkcję posiada gdyż na 7 miejscu w swoim numerze posiada cyfrę 3, co oznacza, iż jest wyposażony w taką możliwość.

W ocenie WITD doszło do naruszenia rozporządzenia nr 1266/2009. W myśl tych przepisów od dnia 1 października 2012 r.:

- w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje

z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące, z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu;

- czujniki ruchu reagują na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu, w takich okolicznościach przyrząd rejestrujący zarejestruje i zapisze w pamięci usterkę czujnika lub posiadają czujnik, który jest chroniony przed polami magnetycznymi lub odporny na nie.

W kontrolowanym pojeździe zarejestrowanym po raz pierwszy [...] listopada 2012 r. zainstalowany był czujnik ruchu o nr fabrycznym [...], niespełniający wymagań określonych w rozporządzeniu 1266/2009, tzn. odporność na działanie pola magnetycznego (czujnik ruchu w obudowie porcelanowej). Ponadto w tachografie cyfrowym został wyłączony drugi niezależny sygnał ruchu, o którym mowa

w powyższym rozporządzeniu, co wynikało z danych zawartych na wydruku z urządzenia rejestrującego (brak bloku dotyczącego "Konfiguracji niezależnego sygnału ruchu"). Takie rozwiązanie jest działaniem celowym ułatwiającym manipulacje urządzenia rejestrującego za pomocą najprostszego narzędzia, jakim jest magnes.

W związku z powyższym oraz w oparciu o zgromadzone dowody stwierdzono, że ostatnia kontrola okresowa/kalibracja została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa, przez co nie można jej uznać za obowiązującą - ważną.

Organ wskazał, że każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji,

w granicach błędów określonych w rozdziale III pkt 1 lit. f, za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V ust. 4 lit. f. Po zamontowaniu w pojeździe, urządzenie oraz cała instalacja muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych błędów określonych w rozdziale III pkt 2 lit. f. Badania kontrolne powinny być wykonane przez uprawnionego instalatora lub warsztat na jego odpowiedzialność. Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie z działem V pkt 3 załącznika IB, następujące części są zaplombowane: wszelkie połączenia, których rozłączenie może powodować niewykrywalne zmiany danych lub niewykrywalne utraty danych; tabliczka instalacyjna, dopóki nie jest przymocowana w taki sposób, że nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń. Zgodnie z działem VI pkt 2 załącznika IB, każdy przyrząd, tak nowy jak i po naprawie, jest kontrolowany pod względem prawidłowego funkcjonowania oraz dokładności odczytów i rejestracji, w granicach ustanowionych w rozdziale III pkt 2.1. i 2.2, i otrzymuje plomby zgodnie z pkt 3 rozdział V oraz jest kalibrowany.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że urządzenie rejestrujące nie zostało prawidłowo sprawdzone przez warsztat wykonujący sprawdzenia okresowe

i kalibrację, w związku z czym ostatnia kalibracja urządzenia została przeprowadzona niestarannie z naruszeniem przepisów prawa. W sprawie zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające, na skutek czego strona oświadczyła, iż pojazd, którego dotyczy postępowanie miał zamontowany inny tachograf, który w momencie dopuszczenia do użytkowania spełniał wszystkie wymagane normy dotyczące jego użytkowania. Strona powołując się na orzeczenia sądów oraz wytyczne producenta tachografu wyjaśniła, że drugi niezależny sygnał, w który powinien być wyposażony tachograf cyfrowy spełniający normy rozporządzenia 1266/2009 nie dotyczy owego pojazdu. Ponadto wskazała, że naruszenie dotyczące braku legalizacji urządzenia rejestrującego nie jest zawinione, lecz jest spowodowane brakiem fachowości zakładu, który montował nowy tachograf cyfrowy, wobec czego strona nie ponosi za to odpowiedzialności.

W tym miejscu organ zauważył, iż w przypadku konieczności inicjacji drugiego niezależnego sygnału zastosowanie mają przepisy rozporządzenia komisji UE nr 2016/799, co sugeruje i wskazuje sama strona. Terminem granicznym wprowadzenia powyższego obowiązku jest data rejestracji pojazdu, bądź jak wskazuje producent -termin aktywacji urządzenia rejestrującego. Termin ten został określony na

1 października 2012 r. Biorąc pod uwagę dokumenty oraz dowody przedstawione przez stronę sytuacja, na którą wskazuje przedsiębiorca nie ma pokrycia w okazanych dokumentach. W dowodzie rejestracyjnym w pozycji B, czyli data pierwszej rejestracji pojazdu w kraju, widnieje data [...] listopad 2012 r. Sytuacja ta dotyczy, tak zarówno dowodu wydanego na leasing pojazdu, jak także po jego upływie i wykupie, co przedstawiła strona. Przedsiębiorca przedłożył także dokumenty świadczące

o wymianie tachografu, który uległ uszkodzeniu i w swoich wyjaśnieniach przedstawia numer tachografu oraz czujnika ruchu, który był zamontowany przed wymianą urządzenia. Organ zwrócił się więc do warsztatu wykonującego przedmiotową wymianę o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji oraz przedłożenie dokumentów dotyczących wymiany urządzeń. Warsztat pismem z dnia [...] września 2019 r. wyjaśnił, że zasugerował się wiedzą uzyskaną od klienta oraz datą aktywacji czujnika ruchu, jednak nie przedstawił, żadnych informacji dotyczących wymienionego urządzenia.

W konsekwencji organ zwrócił uwagę na fakt, skąd przedsiębiorca wiedział, jaki był numer zamontowanego tachografu, skoro nawet technik wykonujący wymiany urządzenia nie był w stanie tego ustalić. Ponadto termin aktywacji czujnika ruchu zapisany jest tylko raz podczas jego pierwszego uruchomienia w związku z tym nie ma możliwości potwierdzenia czy on także nie był zmieniany w trakcie użytkowania pojazdu i czy nie był aktywowany w innym pojeździe. Zatem brak jest dowodów potwierdzających wersję przedsiębiorcy, gdyż zarówno data rejestracji pojazdu ([...].11.2012r.) jak i termin produkcji tachografu wymienionego (09.12.2013r.), a także data wymiany owego urządzenia ([...].08.2018r.), nastąpiły po dacie 1 października 2012 r., w związku z czym drugi niezależny sygnał IMS powinien być włączony i sprawny.

Organ podkreślił, iż data rejestracji ww. pojazdu wskazuje na konieczność zastosowania wymagań rozporządzenia nr 1266/2009, a co za tym idzie przedsiębiorca wymieniając tachograf powinien zamontować takie urządzenie, które spełnia wymagania przewidziane przez prawo.

Następnie organ wskazał, że wynikająca z art. 92a u.t.d. odpowiedzialność ma charakter administracyjny, co oznacza, że nie jest ona oparta na zasadzie winy i do stwierdzenia zaistnienia tejże odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone w u.t.d., innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady niezależna od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Dodatkowo organ stwierdził, iż w sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d. Przedsiębiorca będący profesjonalnym podmiotem obrotu gospodarczego winien dbać o wyposażenie swoich pojazdów. Dodatkowo przesłanka

z art. 92c u.t.d. dotyczy sytuacji nadzwyczajnych, niezależnych od strony, których brak jest w niniejszej sprawie.

Jako, iż suma kar pieniężnych z tytułu stwierdzonych naruszeń wynosi 13.000 zł, w związku z tym – mając na uwadze art. 92a ust. 3 u.t.d. - WITD ograniczył karę do kwoty 12.000 zł.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. "A." spółka jawna wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że w miesiącu sierpniu 2018 r. doszło do awarii tachografu, skutkującej jego wymianą w autoryzowanym serwisie posiadającym stosowne zezwolenia i kompetencje. Serwis wymienił element na używany, po czym dokonał stosownej kalibracji (legalizacji). W sytuacji, gdy awarii i wymianie ulega jedynie urządzenie rejestrujące, a pozostałe elementy pozostają bez zmian w pojeździe, gdzie pierwsza aktywacja tachografu miała miejsce "przed 1 października 2019 r." nie ma obowiązku inicjacji sygnału IMS w jednostce rejestrującej. W związku z tym zainstalowany tachograf oraz czujnik ruchu spełniał wszystkie wymagania, urządzenia nie zostały przerobione i posiadały wszystkie wymagane świadectwa homologacji. Wymiana tachografu nastąpiła w autoryzowanym serwisie, zatem przedsiębiorstwo nie ponosi winy za ewentualne omyłki warsztatu posiadającego państwowe certyfikaty.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] GITD – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 6.1.2, lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32 ust. 3, art. 46 rozporządzenia nr 165/2014, rozdział I, rozdział VIII załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985, pkt. 3.1. załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1266/2009 i art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009 – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., art. 189a § 2 k.p.a. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. W myśl art. 46 tego rozporządzenia zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte

i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia nr 3821/85,

w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Stosownie do treści rozdziału I "Definicje" załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85: "czujnik ruchu" oznacza część urządzenia rejestrującego dostarczającą sygnał przedstawiający prędkość pojazdu i/lub przebytą drogę; "urządzenie rejestrujące" oznacza całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami; "homologacja typu" oznacza urzędowy dokument wydany przez Państwo Członkowskie i zaświadczający, że dane urządzenie rejestrujące (lub jego element) lub karta do tachografów spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią rozdziału VIII "Homologacja typu dla urządzenia rejestrującego i kart do tachografów" załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85: do celów niniejszego rozdziału wyrażenie "urządzenie rejestrujące" oznacza "urządzenie rejestrujące lub jego części składowe". Homologacji typu nie wymaga się dla przewodu(-ów) łączącego czujnik ruchu z VU. Papier używany przez urządzenie rejestrujące uważa się za część składową urządzenia rejestrującego. Producent przyrządów rejestrujących może zwrócić się o homologację typu jego części z każdym typem czujnika ruchu, i odwrotnie, pod warunkiem że każda część jest zgodna z wymaganiem 001a. Urządzenie rejestrujące dostarcza się do homologacji w stanie kompletnym z wszystkimi zintegrowanymi urządzeniami dodatkowymi. Homologacja typu urządzenia rejestrującego i kart do tachografów obejmuje badania związane z bezpieczeństwem, badania funkcjonalności i badania interoperacyjności. Pozytywne wyniki każdego z tych badań potwierdza się odpowiednim świadectwem. Organy Państw Członkowskich właściwe dla homologacji typu nie wydają świadectwa homologacji typu zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia, dopóki nie mają:

- świadectwa bezpieczeństwa,

- świadectwa funkcjonalności,

- świadectwa interoperacyjności dla urządzenia rejestrującego lub kart do tachografów, dla których złożono wniosek o homologację typu.

O wszelkich modyfikacjach oprogramowania lub sprzętu urządzenia lub charakteru materiałów użytych do wytworzenia urządzenia należy, przed zastosowaniem, zawiadomić organ, który wydał homologację typu dla urządzenia. Organ ten potwierdza producentowi rozszerzenie homologacji typu, lub też może zażądać uaktualnienia lub potwierdzenia stosownych świadectw funkcjonalności, bezpieczeństwa i/lub interoperacyjności. Procedury aktualizacji oprogramowania w prawidłowo funkcjonującym urządzeniu rejestrującym zatwierdza organ, który wydał homologację typu dla tego urządzenia rejestrującego. Aktualizacja oprogramowania nie może zmienić ani usunąć żadnych danych dotyczących czynności kierowcy zgromadzonych w pamięci urządzenia rejestrującego. Oprogramowanie można aktualizować wyłącznie na odpowiedzialność producenta urządzenia. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy wskazał, że w kontrolowanym pojeździe, zarejestrowanym po raz pierwszy [...] listopada 2018 r., zainstalowany był czujnik ruchu o nr fabrycznym [...], który nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu 1266/2009, tzn. odporność na działanie pola magnetycznego (czujnik ruchu w obudowie porcelanowej). W przypadku wymiany czujnika ruchu powinien on zostać wymieniony na czujnik ruchu spełniający wymagania powyższego rozporządzenia. W związku z tym organ stwierdził, iż tachograf utracił świadectwo homologacji typu. Zasadne jest więc utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do naruszenia lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że stosownie do pkt 3.1 załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1266/2009 po wymaganiu 019 dodano wymaganie 019a, zgodnie z którym w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu informacje z czujnika ruchu są potwierdzane przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzące z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia 1266/2009 rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2011 r. Jednak pkt 3.1, 3.8, 3.9, 3.11, 3.20, 8.2, 9.2, 12.3, 12.4 i 13 załącznika stosuje się od dnia 1 października 2012 r., a pkt 7.2, 7.3 i 7.5 stosuje się od daty wejścia. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf niewyposażony w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, o ile jest wymagany.

W niniejszej sprawie w toku kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] ustalono, iż został on zarejestrowany po raz pierwszy w dniu [...] listopada 2012 r., zatem tachograf zainstalowany w pojeździe winien spełniać wymagania wprowadzone wraz z rozporządzenie nr 1266/2009. Jednocześnie ustalono, iż w pojeździe zainstalowano tachograf cyfrowy marki C GmbH [...], wersja oprogramowania 20.30, nr czujnika ruchu [...], aktywowany po raz pierwszy w dniu [...].12.2013r. Analiza wydruku z danych technicznych wykazała, że brak jest bloku konfiguracyjnego z podłączonym drugim niezależnym sygnałem IMS (ang. IMS - Independent Motion Signal). Powyższe oznacza, że nie zostały spełnione wymagania techniczne w zakresie rejestrowania drugiego niezależnego sygnału świadczącego o ruchu pojazdu. Tego typu tachograf powinien posiadać możliwość włączenia drugiego sygnału prędkości, tzw. IMS. Na wydruku technicznym sporządzonym podczas kontroli ustalono, iż tachograf taką funkcję posiada, gdyż na 7 miejscu w swoim numerze posiada cyfrę 3 co oznacza, iż jest wyposażony w taką możliwość. GITD podkreślił, iż drugi niezależny sygnał prędkości został wprowadzony, by ukrócić możliwość manipulowania danymi zapisywanymi na karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu. Odłączenie go daje możliwość korzystania z niedozwolonych urządzeń takich jak np. magnes. Powyższe zatem wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, gdyż pozwala na fałszowanie zapisów tachografu, a w konsekwencji wydłużanie czasu jazdy kierowców, czy skracanie wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe, organ nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za wszystkie stwierdzone naruszenia wynosi 13.000 zł, jednak z uwagi na treść art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł.

GITD uznał za bezzasadne zarzuty odwołania. Kontrolowany pojazd został dopuszczony do ruchu w dniu [...] listopada 2012 r., a więc już po 1 października 2012 r. W związku z tym wszystkie elementy tachografu powinny spełniać wymagania wskazane w rozporządzeniu nr 1266/2009. W takim przypadku w sytuacji wymiany któregokolwiek z elementów tachografu należy zastosować część zgodną

z wymaganiami rozporządzenia nr 1266/2009. Ponadto orzecznictwo oraz opinia Komisji Europejskiej, na którą powołuje się strona dotyczy tachografów zainstalowanych przed 1 października 2012 r. W niniejszym przypadku zainstalowane urządzenie rejestrujące od momentu dopuszczenia do ruchu kontrolowanego pojazdu powinno spełniać wyżej wymienione wymogi.

Dalej organ wyjaśnił, iż strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, wobec czego w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona podała jedynie, iż nie może odpowiadać za omyłki warsztatu. W ocenie GITD taka argumentacja nie może stanowić wyłącznej podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d. Urządzenie rejestrujące powinno spełniać wszystkie wymagania rozporządzenia nr 1266/2009 już przed wymianą. To przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające

z tego przepisu. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.2 oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ

i mógł je przewidzieć.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ ten działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. "A." spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej:

a) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 3821/85 oraz art. 32 i 46 rozporządzenia nr 165/2014 w związku z przyznaniem sobie przez organy inspekcji transportu drogowego uprawnień do cofania bądź nieuznawania homologacji typu urządzenia rejestrującego,

b) naruszenie art. 8 i 9 w zw. z art. 12 i 139 k.p.a., przez celowe ominięcie ograniczenia wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony

i bezpodstawne odesłanie sprawy do rozstrzygnięcia przez organ I instancji,

c) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

d) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez zlekceważenie dowodów przedstawionych przez stronę "w postaci operatu geodezyjnego i bezpodstawne pozbawienie ich mocy dowodowej",

e) naruszenie art. 8 k.p.a., przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania i obciążenie nimi organu.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności była decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego w kwocie 12.000 zł.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d. W myśl tego przepisu – w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. ( art. 92a ust. 7 u.d.t.). Przy czym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Organy obu instancji stwierdziły, iż tachograf w pojeździe skarżącej, poddanym kontroli drogowej w dniu [...] sierpnia 2019 r. nie spełniał następujących wymagań: 1. potwierdzenia informacji z czujnika ruchu przez informacje dotyczące ruchu pojazdu pochodzącego z co najmniej jednego źródła niezależnego od czujnika ruchu, tj. wymagania 019a, wprowadzonego przez pkt 3.1 załącznika do rozporządzenia nr 1266/2009 w celu wykrycia manipulowania danymi dotyczącymi ruchu; 2. czujniki ruchu reagują na pole magnetyczne, które zakłóca wykrywanie ruchu pojazdu, tj. wymagania 161a, wprowadzonego przez pkt 3.20 załącznika do rozporządzenia nr 1266/2009, w którym wskazano, iż w takich okolicznościach przyrząd rejestrujący zarejestruje i zapisze w pamięci usterkę czujnika lub posiadają czujnik, który jest chroniony przed polami magnetycznymi lub odporny na nie. Niespełnienie powyższych wymagań było niesporne w sprawie. W tak ustalonym stanie faktycznym organy inspekcji transportu drogowego uznały, że doszło w związku z tym do naruszeń określonych w załączniku nr 3 u.t.d. ; - l.p. 6.1.2 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony, przewidującego karę w wysokości 10.000 zł; - l.p. 6.1.4 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w tachograf niewyposażony w drugi niezależny sygnał dotyczący ruchu pojazdu lub

z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, o ile jest wymagany, przewidującego karę 3.000 zł. Wymienione powyżej przepisy rozporządzenia nr 1266/2009, zgodnie z jego art. 2 stosuje się od dnia 1 października 2012 r. Przy czym podkreślić należy, iż na dzień

19 sierpnia 2019 r. nie upłynęły jeszcze terminy nakazujące wyposażanie pojazdów w tachografy inteligentne, spełniające wymogi określone przez rozporządzenie nr 165/2014 (art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia), a tym samy nadal dopuszczalne było stosowanie tachografów, spełniających wymogi określone w rozporządzeniu nr 3821/85 (art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 2016/799). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy rzeczywiście

w kontrolowanej sprawie tachograf w kontrolowanym pojeździe musiał spełniać wymogi wprowadzone przez rozporządzenie nr 1266/2009. W ocenie Sądu błędna jest wykładania organów inspekcji transportu drogowego łączących obowiązek stosowania przepisów tego rozporządzenia - w odniesieniu do wymogów określonych w pkt 3.1

i 3.20 załącznika - w stosunku do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy od dnia

1 października 2012 r. Wprawdzie z art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009 wynika, iż pkt 3.1. oraz 3.20 załącznika do tego rozporządzenia stosuje się od dnia 1 października 2012 r., zwrócić jednak należy uwagę na treść pkt 7 preambuły do rozporządzenia nr 1266/200, zgodnie z którym niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania. Oznacza to, iż decydujące znaczenia przy stosowaniu tego rozporządzenia ma nie data rejestracji pojazdu, lecz data zainstalowania tachografu w pojeździe. Dekodując pojęcie instalacji należy posłużyć się jego definicją zawartą w pkt x rozdziału I. definicje załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, obowiązującego w chwili wejścia w życie rozporządzenia nr 1266/20009. Podobnie należy postąpić z innymi pojęciami. W myśl wspomnianego pkt x instalacja oznacza montaż urządzenia rejestrującego w pojeździe. Z kolei "urządzenie rejestrujące" (pkt ee) oznacza całość urządzeń zamierzonych do zainstalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. "Przyrząd rejestrujący" (pkt oo) oznacza urządzenie rejestrujące bez czujnika ruchu i przewodów do przyłączenia czujnika ruchu. Przyrząd rejestrujący może być zarówno pojedynczą jednostką, jak i kilkoma jednostki rozmieszczonymi w pojeździe, o ile tylko spełnia wymagania zabezpieczenia określone w niniejszym rozporządzeniu. Natomiast "naprawa" (pkt gg) oznacza wszelką naprawę czujnika ruchu lub przyrządu rejestrującego wymagającą odłączenia ich zasilania lub odłączenia od innych elementów urządzenia rejestrującego lub otwarcia go. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003, słowo: "naprawa" należy rozumieć jako "doprowadzenie czegoś do stanu używalności, do porządku, usunięcie, usuwanie w czymś usterek, uszkodzeń, naprawienie, reperacja, remont (...), zaś "wymiana" to "zastąpienie jakiejś rzeczy, zwłaszcza zużytej lub zepsutej, inną" (tom 2 str. 827 oraz tom 4 str. 629). W rezultacie naprawić, czyli doprowadzić do stanu używalności, można rzecz (urządzenie) lub jej część składową w różny sposób, np. wykonując reperację zepsutej części lub też dokonując wymiany tej części na sprawną. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, tylko w sytuacji wymiany obu elementów tachografu (przyrządu rejestrującego i czujnika ruchu) można mówić o instalacji tachografu (urządzenia rejestrującego) w rozumieniu obowiązującego w dacie kontroli pkt. 7 preambuły rozporządzenia nr 1266/2009, a tym samym konieczności dostosowania się do wymogów określonych w tym rozporządzeniu. Skoro bowiem

w pojeździe jest zainstalowane urządzenie rejestrujące, którego tylko część podlega wymianie, nie można uznać, że dochodzi w ten sposób do wymiany całego urządzenia rejestrującego i co za tym idzie do instalacji całego tachografu. Jego część bowiem jest już wcześniej zainstalowana. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 lipca 2017 r., III SA/Kr 559/17, wyrok WSA w Gliwicach z 18 stycznia 2017 r., II SA/Gl 1013/16, wyroku WSA

w Kielcach z 29 marca 2017 r., II SA/Ke 1036/16, wyroki WSA w Kielcach , z 29 marca 2017 r., II SA/Ke 1036/16, z 13 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 88/17, wyrok WSA w Rzeszowie z 23 maja 2017 r., II SA/Rz 211/17, wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2017 r., VIII SA/Wa 867/16, wyrok WSA w Łodzi z 28 grudnia 2016 , III SA/Łd 825/16) Z akt sprawy wynika, iż montaż pierwotnie zainstalowanego tachografu i jego aktywacja w pojeździe skarżącej spółki nastąpiły w styczniu 2012 r., a więc przed 1 października 2012 r. Ponadto w dniu [...] sierpnia 2018 r. stwierdzono trwałe uszkodzenie urządzenia rejestrującego i dokonano jego wymiany, wyłączając jednocześnie drugi sygnał prędkości, co wynika z pisma podmiotu serwisującego z dnia [...] września 2019 r. Użycie w tym piśmie "urządzenie rejestrujące" a nie "przyrząd rejestrujący" może świadczyć, iż dokonano wymiany całego tachografu, co uzasadniałoby w świetle powyższej wykładni obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w rozporządzeniu nr 1266/2009. Strona jednak podkreślała, powołując się na jeden ze wspomnianych powyżej wyroków, iż nie został wymieniony czujnik ruchu. Za zasadnością jej twierdzeń przemawia wydruk z tachografu wykonany w dniu

[...] sierpnia 2019 r, znajdującego się na k. 71 akt z którego wynika, iż pierwsze ustawienie czujnika ruchu nastąpiło w dniu [...] stycznia 2012 r., co świadczy

o zachowaniu pierwotnie fabrycznie zainstalowanego czujnika ruchu. Wprawdzie organ I instancji wskazał, iż " termin aktywacji czujnika ruchu zapisany jest tylko raz podczas pierwszego uruchomienia, w związku z czym nie ma możliwości potwierdzenia, czy był on zmieniany w trakcie użytkowania pojazdu". Jednakże z drugiej strony należy mieć na uwadze, iż zamontowane w sierpniu 2018 r. urządzenie rejestrujące zostało wyprodukowane w grudniu 2013 r., a po raz pierwszy aktywowane w 2014 r., a tym samym winno było spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu nr 1266/2009 również w odniesieniu do czujnika ruchu, a nie ulega wątpliwości, iż czujnik ten - jak wskazano powyżej - nie spełniał wymogu określonego w pkt 3.20 załącznika do tego rozporządzenia nr 1266/2009. Przemawia to za tym, iż w chwili kontroli w pojeździe zainstalowany by czujnik, który został zamontowany w styczniu 2012 r. Powyższe wątpliwości co do tego czy został wymieniony jedynie przyrząd rejestrujący, czy też również czujnik ruchu, powinny być wyjaśnione przez ponowne zwrócenie się do podmiotu wykonującego wymianę urządzenia o wyraźne wskazanie wykonanych prac. Przepisy k.p.a. nakładają bowiem na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz oceny okoliczności istotnych dla sprawy w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), co z kolei powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ (art. 107 § 3 k.p.a.). Ponadto należy zauważyć, iż

w przypadku, gdyby rzeczywiście nie doszło do wymiany czujniku ruchu, dla możliwości zastosowania kary pieniężnej przewidzianej w lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., konieczne będzie wykazanie, iż nie jest dopuszczalna z względów technicznych oraz warunków homologacji taka konfiguracja przyrządu rejestrującego i czujnika ruchu. Okoliczność ta dotychczas nie została wykazana. Powyższe uzupełnienie materiału dowodowego nie wykracza poza kompetencje organu odwoławczego wynikające z art. 136 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego, polegającej na błędnej wykładni art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, nieuwzględniającej treści pkt 7 preambuły, co w konsekwencji prowadziło do przedwczesnego wymierzenia kary na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 w zw. z lp. 6.1.2. i 6.1.4. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a), uchylił zaskarżoną decyzję. W związku z tym, iż nie zostało przesądzone, czy skarżąca dopuściła się naruszeń, uzasadniających nałożenie kary na podstawie wyżej wskazanych przepisów, przedwczesne było wypowiadanie się co do zasadności stanowiska organu, iż nie zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność, przewidziane przez art. 92 c ust. 1 u.t.d. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w pkt b skargi, to należy podkreślić, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że zakaz reformationis in peius art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 maja 1998 r., sygn. FPS 2/98, ONSA 1998/3/79 oraz A. Skóra, Reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym, Gdańsk 2002, s. 103-110). Ponadto nie ma on również zastosowania - zgodnie z art. 139 k.p.a. - w przypadku rażącego naruszenia prawa, a takim było niewątpliwie zastosowanie w pierwszej decyzji wydanej przez WITD do stwierdzonego stanu faktycznego l.p. 6.1. 5 załącznika nr 3 do u.t.d., który dotyczy wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Taka sytuacja niewątpliwie nie miała miejsca w przypadku kontrolowanego tachografu. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w niniejszym uzasadnieniu. Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 400 zł, wynikającego z §1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U z 2021 r. poz. 535).