Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 49/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 161 par.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Z. do załatwienia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Z. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 lutego 2019 r. B. K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej poprzez naruszenie przepisów:

– art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: ustawa) zgodnie z wnioskiem z dnia 22 grudnia 2018 r. w określonym terminie.

Jednocześnie wniosła o:

1) zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem przesłanym drogą elektroniczną w dniu

22 grudnia 2018 r.

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 22 grudnia

2018 r. zwróciła się do Wójta Gminy Z. o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie udostępnienia "kserokopii zleceń wydanych przez Gminę Z. dotyczących między innymi wykonywania usług, robót budowlanych itp. z lipca i sierpnia 2018 r. lub kserokopii rejestru takich zleceń" (nie udostępnionych w rejestrze umów

w BIP Gminy Z.).

Skarżąca podniosła, że już we wniosku odmówiła, w razie uznania przez organ informacji, o którą wnioskuje za informację przetworzoną, wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, ponieważ jest to informacja publiczna prosta i wniosła

o wydanie ewentualnej decyzji odmownej niezwłocznie (zgodnie z art. 35 k.p.a.),

nie później niż w ciągu 14 dni od daty wpłynięcia wniosku. Podkreśliła, że Wójt Gminy Z. w odpowiedzi z dnia 13 lipca 2016 r. na interpelację poinformował, że "informacja publiczna winna zostać udostępniona albo decyzja o odmowie udostępnienia informacji winna zostać wydana po otrzymaniu odpowiedzi wnioskodawcy na wezwanie organu do wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania tej odpowiedzi".

W piśmie o sygn. [...] z dnia 3 stycznia 2019 r., organ uznał udostępnienie kserokopii zleceń za informację publiczną przetworzoną. Wobec powyższego została wezwana w w/w piśmie do wykazania w ciągu 14 dni szczególnie istotnego interesu publicznego, pod rygorem wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Dla skarżącej było to nie zrozumiałe, gdyż pismem z dnia 22 grudnia 2018 r. przesłanym przez e-PUAP poinformowała organ, że informacja o którą zwraca się we wniosku o dostęp do informacji publicznej, jest informacją publiczną prostą, że SKO w identycznych sprawach wielokrotnie uchylało decyzję organu, który bezpodstawnie uznawał kserokopię umów za informację przetworzoną. W piśmie tym wyraźnie odmówiła wykazania, szczególnie istotnego interesu publicznego. Zażądała wydania niezwłocznie decyzji odmownej.

Skarżąca podniosła, że do dnia dzisiejszego nie została wydana decyzja odmowna, ani nie została mi udostępniona informacja publiczna, o którą zwracała się wnioskiem

z dnia 22 grudnia 2018 r.

Podmiot zobowiązany nie wykonał więc żadnych czynności, które prowadziłyby do wywiązania się z obowiązków nałożonych na organ zgodnie z zapisami ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Z. wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. lub ewentualnie o oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. wskazując, że w dniu 13 marca 2019 r. wydał decyzję

nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji określonych we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonych pkt 1-4a w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

W odniesieniu do skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (133 § 1 p.p.s.a.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Bez wątpienia Wójt Gminy Z. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. tj. do organów władzy publicznej. Również żądana przez skarżącą informacja podlegała zakwalifikowaniu jako informacja publiczna w rozumieniu powołanej ustawy (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy).

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na wydanie przez podmiot zobowiązany, już po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzji z dnia 13 marca 2019 r. nr [...] o odmowie udzielenia informacji publicznej, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Z. do rozpoznania wniosku z dnia 22 grudnia 2018 r. Postępowanie bowiem wszczęte we wniosku skarżącej zakończyło się wydaniem przez organ, którego bezczynność została w niniejszej sprawie zaskarżona do sądu administracyjnego, decyzji z dnia 13 marca 2019 r. nr [...].

W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność, przed dniem orzekania przez Sąd zakończył rzeczone postępowanie, brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi. W tych okolicznościach zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem prawa Sąd wydaje orzeczenie

o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym.

Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak Sądu

z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na postawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. Oceniając w przedmiotowej sprawie stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynika, że organ wprawdzie przekroczył określony w art. 13 ust. 1 ustawy termin do udostępnienia informacji publicznej, bądź załatwienia sprawy w innej formie, ale przekroczenie to, nie było znaczne. Podkreślić należy, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowy obowiązków czyli także terminów załatwienia, spraw. Przekroczenie musi być znaczne i nie dające się racjonalnie usprawiedliwić. Podmiot zobowiązany załatwił sprawę przed datą orzekania przez sąd, wydając decyzję z dnia 13 marca 2019 r.

nr [...] o odmowie udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 4 stycznia 2019 r.

W tej sytuacji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w pkt I i II wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III dotyczące kosztów postępowania sądowego znajduje podstawę w art. 200 p.p.s.a.