Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 141/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Straszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zwanej dalej p.r.d. Pojazd ten w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. był dozorowany na parkingu prowadzonym przez obecnie skarżącego M. G.

Pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o przyznanie wynagrodzenia za cały okres sprawowania dozoru oraz zwrot kosztów holowania. Powołał się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. I OSP 1/10. Skarżący dokonał obliczenia przysługującego mu wynagrodzenia, na które składa się koszt holowania w kwocie 180,00 zł + 90,00 zł netto oraz koszt parkowania za 329 dni po 16,00 zł za dobę, tj. łącznie 5.534,00 zł netto. Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżącego o przedstawienie dokumentów związanych z wydatkami poniesionymi przy sprawowaniu dozoru oraz holowaniu, wzywając jednocześnie do wskazania sposobu ich obliczenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Skarżący pismem z dnia 14 lutego 2011 r. poinformował organ, ze nie jest możliwe przedstawienie żądanych wyliczeń w zakreślonym terminie. Z kolei pismem z dnia 30 marca 2011 r. skarżący wniósł o uznanie stawek uchwalonych przez Radę Miasta C. dotyczących wysokości opłat uiszczanych za usuniecie pojazdów z drogi i parkowanie na parkingu strzeżonym, względnie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, która jednak miałaby być wykonana na koszt organu. Do pisma załączono również szereg porozumień w sprawie usuwania pojazdów z drogi i prowadzenia parkingu strzeżonego, zawartych między Miastem C a skarżącym, względnie z E. G.

Postanowieniem z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., przyznał skarżącemu zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu we wnioskowanym okresie w wysokości 1.200,00 zł brutto oraz koszty holowania w wysokości 151,28 zł brutto. W podstawie prawnej podano art. 17 § 1 oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., oraz przepis art. 130a p.r.d.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący nie przedstawił - mimo wezwania - dokumentacji potwierdzającej poniesione wydatki przy sprawowaniu dozoru. Organ podkreślił również, że stawki uchwalone przez Radę Miasta C., na które powoływał się skarżący, dotyczą wyłącznie właścicieli pojazdów, którzy w ciągu 6 miesięcy winni odebrać pojazd ze wskazanego parkingu. Organy egzekucyjne stosują natomiast przepisy u.p.e.a. W związku z faktem, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów w sprawie, organ dokonał wyliczenia średniej stawki w oparciu o stosowane przez podmioty prowadzące podobną działalność ceny, które w tym czasie kształtowały się na poziomie od 80,00 do 120,00 zł. Na tej podstawie organ ustalił średnią stawkę na poziomie 100,00 zł za każdy rozpoczęty miesiąc. Podkreślono, że zasadne jest przyjęcie miesięcznej stawki abonamentowej (a nie za każdą dobę, o co wnioskował skarżący), gdyż w przypadku dłuższych okresów przechowywania ruchomości na rynku stosowane są jedynie takie ceny. Również koszty holowania obliczono w oparciu o średnie opłaty stosowane na parkingach w C. i S.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia i przyznania zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w kwocie 16,00 zł za dobę kwestionując głównie sposób obliczenia tego wynagrodzenia przez organ. W szczególności skarżący podkreślił, że domaga się zwrotu wydatków według stawki określonej uchwałą Rady Miasta C. zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. Ponownie powołał się na uchwałę NSA, w której Sąd ten stwierdził - zdaniem skarżącego - że opłaty ustalone przez radę powiatu mają również zastosowanie w przypadku, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Zarzucił też organowi pierwszej instancji, że nie wskazał on dokładnie, w jakiej części ustalona stawka miesięczna dotyczy wynagrodzenia, a w jakiej kosztów. Skarżący wymienił również, jakie uchwały obowiązywały w okresie, za który złożył wniosek, a ponadto, że opłaty wymienione w tych uchwałach zostały zatwierdzone następnie w porozumieniach zawartych między skarżącym a Miastem C.

Zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że na podstawie § 6 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągania stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 46, poz. 237), do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100 - 103 u.p.e.a.. Zgodnie zaś z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ likwidacyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Warunkiem zatem przyznania należności jest zgłoszenie żądania oraz wykazanie przez przechowawcę koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór w stosunku do określonego pojazdu. W opinii organu skoro skarżący w odpowiedzi na wezwanie nie przedstawił żadnych wyliczeń, a jedynie wniósł o zastosowanie stawek z uchwały rady powiatu bądź o powołanie biegłego, należy uznać, że nie wykazał, jakie koszty zostały przez niego poniesione. W szczególności za takie dokumenty nie można uznać przesłanych porozumień, gdyż we wnioskowanym okresie porozumienie takie było zawarte przez inny podmiot gospodarczy. W takim przypadku ustalenie przez organ pierwszej instancji miesięcznej stawki abonamentowej w oparciu o ceny stosowane na terenie miasta C. i S. jest prawidłowe. Powołano się na stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 494/10, wydanym w następstwie skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 708/09. Odnosząc się do wniosku o powołanie biegłego podkreślono, że to na przechowawcy ciąży obowiązek wykazania koniecznych wydatków w związku ze sprawowaniem dozoru konkretnego pojazdu. Treść art. 84 § 1 k.p.a. jednoznacznie wskazuje, że powołanie biegłego stanowi uprawnienie organu a nie jego obowiązek, zatem to organ decyduje, czy w danych okolicznościach skorzystanie z wiedzy specjalistycznej jest niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem organu w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, zatem nie jest konieczna ekspertyza biegłego. Zaakcentowano również, że ustalenie kosztów przechowywania pojazdów na podstawie cen oferowanych przez przedsiębiorców działających na obszarze właściwości organu pierwszej instancji było prawidłowe, gdyż należy przyjąć, że przedsiębiorcy ci prowadząc działalność zarobkową kalkulują ceny z uwzględnieniem ponoszonych kosztów oraz zysku.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 § 2 u.p.e.a. i art. 836 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię oraz prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 §1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że z uwagi na materialnoprawny charakter dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. kwota należna za dozór pojazdu winna składać się z dwóch składników: kosztów koniecznych poniesionych w związku z dozorowaniem pojazdu oraz wynagrodzenia przechowawcy. Przy czym jedynie w odniesieniu do drugiej z wymienionych pozycji można zastosować posiłkowo art. 836 Kodeksu cywilnego i obliczyć należne wynagrodzenie na podstawie cen stosowanych przez innych dozorców na danym terenie. Natomiast kwestię wydatków poniesionych w celu należytego przechowywania rzeczy reguluje art. 842 Kodeksu cywilnego. Niewłaściwym zatem było zdaniem skarżącego przyjęcie przez organ stawki miesięcznej bez rozbicia jej na część dotyczącą kosztów i wynagrodzenia, czym organ naruszył art. 102 § 2 u.p.e.a., a to z kolei wpłynęło na wysokość przyznanej kwoty.

Zarzucono brak ustalenia w sprawie, kiedy faktycznie doszło do wyzbycia się prawa własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela wskazując na sposób określony w art. 180 kodeksu cywilnego. Przy założeniu, że Skarb Państwa mógłby stać się właścicielem pojazdu już od momentu jego usunięcia z drogi nie można uznać, że w sprawie nie należało zastosować stawek za parkowanie zgodne z uchwałą rady powiatu (wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2000/10).

Uzasadniając kolejny z zarzutów autor skargi podkreślił, że w przypadku braku przedstawienia przez skarżącego dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków za dozór konkretnego pojazdu organ ma obowiązek przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego z urzędu. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze stosunkami administracyjnoprawnymi, łączącymi organy administracji publicznej z jednostkami wyznaczonymi w trybie art.130a ust. 5c i ust. 5d p.r.d. Parkingami podobnymi będą zatem jedynie inne parkingi depozytowe. Skarżący wskazał przy tym na różnice pomiędzy różnymi rodzajami parkingów i odwołując się do wyroku NSA z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Wr 2390/97 podkreślił, że przy określaniu wynagrodzenia za dozór należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy na ruchomością, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania. Zaakcentował również, że rada powiatu obowiązana jest wziąć pod uwagę w/w okoliczności podejmując uchwałę w sprawie wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu, gdyż w przeciwnym razie naraziłaby się na zarzut niegospodarności. Stąd ustalone przez ten organ stawki pozostają miarodajne dla określenia wysokości wynagrodzenia dozorcy.

Dalej wskazano, że przyjęcie przez organ miesięcznych stawek abonamentowych z powołaniem się na długi okres przechowywania pojazdu naruszyło art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, która nie znajduje podstawy w materiale dowodowym. Zwrócono uwagę na fakt, że na parkingu świadczącym usługi klientom indywidualnym płatności dokonywane są przed rozpoczęciem wykonaniem usługi, umożliwiając samofinansowanie się działalności gospodarczej, tymczasem działalność parkingu depozytowego jest kredytowana przez przedsiębiorcę do czasu otrzymania zapłaty od właściciela pojazdu lub organu administracji publicznej. Nadto przedsiębiorca celem zachęcenia klienta indywidualnego do stałego korzystania z usług uprawniony jest do obniżenia wysokości należnemu mu wynagrodzenia.

Skarżący zarzucił również organowi wybiórczą oraz dokonaną w sposób dowolny ocenę materiału dowodowego, wskazując, że wbrew regulacji art. 7, art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. nie uwzględnił on przedłożonej ekspertyzy, sporządzonej przez rzeczoznawcą motoryzacyjnego. Dalej zwrócono uwagę, że w analogicznym stanie faktycznym, dotyczącym jednak innego pojazdu usuniętego w trybie art. 130a p.r.d., organ przyznał stronie należność zgodną z jego wnioskiem, która odpowiadała stawce określonej uchwałą rady powiatu. Skarżący odniósł się również do kwestii porozumień zawartych z Miastem C. przez E. G. wyjaśniając, że w dniu [...] r. E. i M. G. zawarli z Miastem C. umowę, na mocy której skarżący wstąpił w miejsce E. G.

Dalej podkreślono, że strona zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który nie został jednak przez organ uwzględniony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację i stanowisko. W obszernym uzasadnieniu organ odniósł się do poszczególnych zarzutów i twierdzeń skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy stwierdzić, że art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym w czasie sprawowania przez skarżącego dozoru, przewidywał instytucję przejścia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów, które zostały usunięte z drogi na skutek naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu drogowego wskazanych w ust. 1 lub ust. 2 tego artykułu oraz nie zostały odebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia.

Wskazany przepis w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 roku, sygn. akt P 4/06 (Dz. U. nr 100, poz. 949), uznany za niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji. Przepis ten – art. 130a ust. 4 p.r.d. - we wskazanym zakresie utracił moc z dniem 12 czerwca 2009 roku.

Przedmiotem niniejszej sprawy oraz sporu między skarżącym a organem jest wynagrodzenie za okres poprzedzający przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Droga administracyjna do dochodzenia roszczeń za ten okres została potwierdzona w powołanej przez obie strony uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt I OPS 1/10. Co do zasady organ przyznał, że skarżącemu należy się wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Spór, jak wyżej stwierdzono, sprowadza się do wysokości tego wynagrodzenia i w związku z tym sposobu jego ustalenia.

Do wynagrodzenia za dozór pojazdu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie przepisów tej ostatniej ustawy wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uchwale z dnia 19 czerwca 2007 roku, sygn. akt III CZP 47/07 Sąd Najwyższy uznał, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określone także jako przechowywanie usuniętych pojazdów, stanowi stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu jego nowy właściciel, którym jest Skarb Państwa, wstępuje w stosunek prawny jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarb Państwa wstępując w miejsce byłego właściciela pojazdu w stosunek prawnoadministracyjny powstały na skutek usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, przejmuje w całości uprawnienia i obowiązki poprzedniego właściciela stanowiące o treści tego stosunku prawnego. Podobnie sprawa przedstawia się w kwestii wysokości opłat za parkowanie takiego pojazdu.

W ocenie Sądu nieistotna jest też data, w której Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, przejętego w trybie art. 130a ust. 10 p.r.d. Oczywiście można stawiać tezę, że rada powiatu podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., winna kierować się przesłankami z art. 102 § 2 u.p.e.a. (vide: wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2000/10), jednak nie zmienia to postaci rzeczy, że uchwała taka nie ma waloru wiążącego Skarb Państwa. Zdaniem Sądu, z treści przywołanego wyroku NSA nie wynika też jednoznacznie, że Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu od daty jego usunięcia z drogi w trybie ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wręcz przeciwnie, Naczelny Sąd Administracyjny rozważał kwestię, czy Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności związanych z dozorem także za okres poprzedzający, czyli okres pierwszych 6 miesięcy, gdy nie był jeszcze właścicielem pojazdu z mocy prawa, w sytuacji, gdy właściciel nie odebrał pojazdu, podkreślając że także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa powstaje nowy stosunek administracyjny na skutek władczych działań organów administracji. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że przepis art. 130a ust. 10 był przepisem szczególnym w stosunku do przepisów art. 180 i nast. Kodeksu cywilnego, stanowiąc, że własność porzuconego pojazdu przechodziła na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia.

Skład orzekający podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., że opłaty za parkowanie ustalone przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. nie odnoszą się do Skarbu Państwa lecz do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym art. 130a ustawy. Takie też stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 8 września 2006 roku, sygn. akt I OSK 1184/05, a także (przykładowo) w wyrokach: z dnia 15 maja 2007 roku, sygn. akt I OSK 1768/06, z dnia 20 lutego 2007 roku, sygn. akt I OSK 1795/06.

Mimo, że w stanie faktycznym wyżej powołanych spraw chodziło o wynagrodzenie za okres, w którym Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu to poglądy w nich zaprezentowane pozostają aktualne w przypadku ustalenia wynagrodzenia z pozostały okres, bowiem to wynagrodzenie obciąża również Skarb Państwa.

Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza wskazanego w skardze art. 102 § 2 u.p.e.a. Unormowanie zawarte w tym przepisie nakazuje organowi przyznanie na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. W toku ustalania wysokości przysługującego skarżącemu wynagrodzenia pomocniczo może znaleźć zastosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przewiduje, że przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Artykuł 102 § 2 u.p.e.a. nie określa bowiem, jak należy ustalić przedmiotową należność. Jak wynika z powołanego wyżej wyroku, wydanego w sprawie I OSK 1795/06, należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie tego dozoru, a więc utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzeniu za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu.

W ocenie Sądu niewskazanie przez podmiot prowadzący parking (skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie żądanej kwoty) rzeczywistych kosztów przechowania samochodu, uprawniało organ do ustalenia przedmiotowych należności za dozór w oparciu o stawki opłaty za przechowywanie samochodów na innych parkingach (przy uwzględnieniu stawki wynikającej z uchwały).

Wobec zarzutów skargi istotny jest też okres sprawowania dozoru nad pojazdem. Nie powinno budzić wątpliwości, że w przypadku jedynie kilkudniowego przechowywania pojazdu związane z tym wydatki są wyższe, niż w sytuacji, gdy pojazd jest unieruchomiony przez okres powyżej 6 miesięcy, co ma zawsze miejsce w przypadku przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Składowanie takiego pojazdu nie wymaga zajęcia większej powierzchni, ani przestrzeni manewrowej. Dozorca parkingu jest też z góry uprzedzony o fakcie jego odbioru, co nie ma miejsca przy typowej umowie przechowania na parkingu, kiedy to właściciel w dowolnej chwili może odebrać pojazd, co wymaga zapewnienia stałego dostępu i odpowiedniej drogi dojazdowej oraz szerokości miejsca postojowego. Stąd też zasadnie organy obydwu instancji uznały, że średnia stawka abonamentowa stosowana przez podmioty gospodarcze przy zawieraniu umów na okres jednego miesiąca, jest miarodajna i najbardziej zbliżona do rzeczywistych wydatków i wynagrodzenia w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres czasu. Podmioty gospodarcze świadczące tego rodzaju usługi, są zmuszone do właściwej kalkulacji kosztów i kierowania się prawami rynku. Skarżący, gdyby nie zawarte porozumienia w tej sprawie, mógłby jedynie liczyć na tego rodzaju przychód, który zawiera w sobie zarówno wydatki jak i dochód. Faktem jest, że stawka abonamentowa wnoszona jest za dany miesiąc z góry, lecz z drugiej strony wiąże się z większym zakresem obowiązków z racji możliwości odbioru pojazdu przez właściciela w dowolnej chwili, co nie ma miejsca w przypadku parkingu dozorowanego, prowadzonego na podstawie porozumienia. Zawarte porozumienie nie gwarantowało zaś przyznania skarżącemu stawki w kwocie 16 zł dziennie od Skarbu Państwa, co jednoznacznie wynikało z jego treści.

Zasadnie też stwierdziły organy obydwu instancji, że skoro skarżący pomimo wezwania, nie przedstawił dokumentów dotyczących poniesionych przez niego wydatków przy sprawowaniu dozoru, nie było celowe powołanie biegłego. Brak było bowiem materiału źródłowego, który mógłby stanowić przedmiot opinii, a i tak organ egzekucyjny mógłby dokonać weryfikacji dokumentów we własnym zakresie. Wszak jest to organ dysponujący wiedzą w tym przedmiocie z uwagi na zakres właściwości.

Gdy zaś idzie o zarzut pominięcia przedłożonej przez skarżącego ekspertyzy, wskazać przyjdzie, że dokument ten złożono już po wydaniu postanowienia przez organ pierwszej instancji. Skarżący nie powiadomił też o tym fakcie organu odwoławczego, zaś okoliczność ta została podniesiona dopiero w skardze. Stąd też nie sposób formować zarzutu pominięcia tego dowodu, skoro organy obydwu instancji nim nie dysponowały.

W konsekwencji zdaniem Sądu chybione są zarzuty skargi co do naruszenia prawa materialnego, jak i reguł procedury administracyjnej (art. 7, 8, 75, 77 § 1, 78 § 1 i 84 § 1 k.p.a.). Organy obydwu instancji wobec bezczynności skarżącego i niezaoferowania dowodów celem uzasadnienia jego żądania, prawidłowo oparły się na uśrednionych stawkach abonamentowych komercyjnych parkingów strzeżonych, działających na przedmiotowym terenie.

Wreszcie nie bez znaczenia dla oceny zasadności skargi jest fakt, że prawomocnymi wyrokami tut. sądu z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 708/09 i II SA/Gl 707/09, oddalono skargi M. G. na postanowienia w przedmiocie dozoru pojazdów w zbliżonym czasowo okresie, którymi również przyznano mu z tego tytułu kwoty po 100 zł. Skargi kasacyjne od powyższych wyroków oddalił zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 494/10 i I OSK 464/10, zajmując stanowisko, że opłaty za parkowanie, które ustala rada powiatu, nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do odstąpienia od tego poglądu, jak i podważenia zasadności przyznania wynagrodzenia i wydatków tytułem sprawowanego dozoru według innych zasad, niż w powyższych sprawach. W sytuacji niewykazania rzeczywistych wydatków, stawki opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów na danym terenie, należy uznać za miarodajne dla przyznania skarżącemu wynagrodzenia z tytułu prowadzenia parkingu dozorowanego.

Mając na uwadze powyższą argumentację w ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, co zaskutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270).

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych bez bliższego określenia miejsca ich publikacji są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl