Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1367/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1367/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r., sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 29 maja 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 maja 2012 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy A. z dnia 5 grudnia 2011 r określającą "A"" sp. z o.o. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 279 867 zł .

W decyzji tej przyjęto podstawę opodatkowania zgodną ze złożoną przez Podatnika deklaracją, z wyjątkiem gruntów dla których organ podatkowy przyjął dane zgodne z ewidencją gruntów i budynków, a stawkę podatkową zgodną z obowiązującą stawką dla gruntów, budynków i budowli zajętych pod działalność gospodarczą - zgodnie z § 1 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XV/104/2007 z dnia 27 listopada 2007r.:

- od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 74.001 m2 x 0,60 zł - 44.400,60 zł,

- od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 12.646,10 m2 x 15,99 zł = 202.211,14 zł,

- od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od wartości: 1.662.770 zł x 2% = 33.255,40 zł.

Organ ustalił, że podatnik "A" Sp. z o.o. w W. złożył deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2008 jako właściciel zabudowanych działek o numerach: [...] - położonych na terenie miejscowości N., gdzie wykazał powierzchnię użytkową gruntów - 73 501 m2, budynków -12 646,10 m2 , oraz wartość budowli -1 662 770,00 zł -jako przedmioty zwolnione z opodatkowania.

Organ uznał jednak, że grunty, budynki i budowle należące do podatnika nie podlegają zwolnieniu, bowiem prowadzi on działalność gospodarczą, a w związku z tym wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu podatnika podlegające pod podatek od nieruchomości podlegają opodatkowaniu stawką jak pod działalność gospodarczą. Powołano się przy tym na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Uznano także, że powyższe nieruchomości nie są objęte zwolnieniem na podstawie § 1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 20 listopada 2004r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, który zwalnia z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki. Pod pojęciem "zajęte" należy rozumieć faktycznie wykorzystywane nieruchomości na cele kultury. "Zajęcie" należy wiązać z bezpośrednim związkiem przedmiotu opodatkowania z kulturą. Objęte sporem nieruchomości nie spełniają tego warunku. Decyzją Burmistrza Gminy A. z dnia 24 marca 2000 r. został zatwierdzony projekt budowlany i wydane pozwolenie na budowę Parku Turystyki i Rozrywki, polegający na budowie 13 budynków wraz z instalacjami: elektryczną, wod-kan., gazową, wentylacyjną, klimatyzacyjną, budowie szamba, dróg, placów i parkingów. Następnie decyzją Burmistrza Gminy A. z dnia 19 kwietnia 2002 r. zostało wydane pozwolenie na użytkowanie ww. nieruchomości. Zgodnie z ww. pozwoleniem na użytkowanie - powierzchnia użytkowa budynków wynosi 12 646,10 m2. Na wyżej wymienioną powierzchnię składa się 13- budynków, takich jak między innymi: studia produkcyjne, studia radiowe, magazyny, biura, studia nagrań. Studia nagrań czy studia produkcyjne służą do produkcji filmowej, przez którą zgodnie z art. 5 pkt 7 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. z 2005 r. Nr 132, póz. 1111 z późn. zm.), rozumieć należy zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu w postaci kopii wzorcowej. Kopią wzorcową jest zaś w myśl art. 5 pkt 4 ww. ustawy kopia filmu stanowiąca wzorzec przy produkcji kopii eksploatacyjnych. Ponadto organ wskazał, że ww. budynki należy zatem zaliczyć zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych do grupy l – budynki i lokale, podgrupy 10 - budynki niemieszkalne, rodzaj - budynki przemysłowe, gdzie rodzaj ten obejmuje budynki przeznaczone na cele produkcyjne dla wszystkich przemysłów, np. fabryki, warsztaty, hale produkcyjne, rzeźnie, browar, wytwórnie filmowe itp. Z tego względu wytwórni filmowej nie można zakwalifikować do rodzaju budynku oświaty, nauki i kultury oraz budynku sportowego, bowiem rodzaj ten obejmuje tyko ogólnodostępne budynki, takie jak budynki: kin, sal koncertowych, oper, teatrów, muzeów, kasyn itp.

Przyznano, że powyższe budynki, place, parkingi i drogi położone są na działkach, które zgodnie ewidencją gruntów i budynków są sklasyfikowane jako użytki rolne i leśne, jednakże z uwagi na fakt, że zostały one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Łączną powierzchnię gruntów będących własnością Spółki z o.o. "A" w 2008 roku, podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek najwyższych ustalono na 74 001 m2.

Organ I instancji wskazał również, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy gruntów objętych ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową położonych wyłącznie na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody, a nie na terenach parków krajobrazowych. Natomiast działki należące do Spółki - zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. - leżą w granicach Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego.

W odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie :

1. art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne przyjęcie, że działalność Podatnika nie jest działalnością kulturalną,

2. § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, w brzmieniu zmienionym uchwałą Nr XXVIII/223/2005 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że w 2008 r. grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu Podatnika były faktycznie zajęte na cele kultury,

3. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z przepisami załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez niezasadne przyjęcie, że przepisy dotyczące ewidencji gruntów i budynków oraz Klasyfikacji Środków Trwałych, wskazując na zaklasyfikowanie budynków uniemożliwiają uznanie, że budynki te są zajęte na cele kultury,

4. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z przepisami załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez niezasadne przyjęcie, że przepisy dotyczące ewidencji gruntów i budynków oraz Klasyfikacji Środków Trwałych mogłyby mieć wpływ na opodatkowanie jakichkolwiek nieruchomości innych niż budynki (gruntów oraz budowli),

5. art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku leśnym, art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 uchwały Nr V/104/2007 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne przyjęcie, że zajęte na działalność kulturalną nieruchomości Podatnika, będące gruntami rolnymi i leśnymi powinny być opodatkowane jak nieruchomości przeznaczone na działalność gospodarczą.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uznało, że część gruntów o łącznej powierzchni 1401 m2, które zostały sklasyfikowane zgodnie z ewidencją gruntów jako Lz (grunty zalesione, zakrzewione) i dr (drogi), podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a ze względu na fakt, że znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają podatkowaniu według stawki właściwej dla prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast pozostałe grunty (o powierzchni 74 001 m2) , które zgodnie z ewidencją gruntów i budynków sklasyfikowane są jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna (art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 1 ustawy o podatku leśnym).

Zgodzono się przy tym z poglądem organu I instancji, że sporne nieruchomości nie są objęte zwolnieniem od podatku określonym w § 1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w brzmieniu zmienionym uchwałą Nr XXVIII/223/2005 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.

Powołano się przy tym na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt l SA/Kr 1445/10 i z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt l SA/Kr 172/12, w których przyjęto, że organ nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli jednak budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. W takim przypadku rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Organy powinny mieć także na uwadze treść § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 65 ust. 1, w którym ustawodawca wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe. Przepis ten wskazuje na następujące rodzaje: budynki mieszkalne, budynki przemysłowe, budynki transportu i łączności, budynki handlowo-usługowe, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, budynki biurowe, budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, inne budynki niemieszkalne. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej (§ 65 ust. 2).

Ponieważ zgodnie z § 35 w zw. z § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, póz. 454) podstawa wpisu danych w zakresie funkcji budynków stanowi dokumentacja architektoniczno-budowlana, to w razie braku danych w ewidencji w zakresie kategorii budynku należy oprzeć się na dokumentacji danego budynku.

Z tego względu, ponieważ budynki podatnika nie zostały wpisane do ewidencji gruntów i budynków, za prawidłowe uznano sięgniecie do decyzja Nr [...] z dnia 24 marca 2000 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla Parku Turystyki i Rozrywki polegającego na budowie 13 budynków wraz z instalacjami: elektryczną, wod-kan., gazową, wentylacyjną, klimatyzacyjną, budową szamba, dróg, placów i parkingów oraz decyzja Burmistrza Gminy A. Nr [...] z dnia 19 kwietnia 2002 r. w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie 13 budynków kopuł wraz z instalacjami elektryczną, wod-kan, gazową, wentylacyjną klimatyzacyjną, szamba, dróg, placów i parkingów. Z dokumentów tych wynika, że powierzchnia budynków wynosi 12.646,10 m2, a w ich skład wchodzą między innymi studia produkcyjne, studia radiowe, magazyny, studia nagrań. Ponadto jak wynika z pism Podatnika ww. budynki wykazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. przystosowane są do kompleksowej realizacji produkcji filmowej o wysokim standardzie, w budynkach znajdują się także studia dźwiękowe, zdjęciowe i nagraniowe. Budynki przeznaczone są do produkcji filmów fabularnych (kinowych), filmów dokumentalnych, audycji radiowych, nagrań muzycznych, w tym koncertów. Z protokołu przesłuchania świadka K.Z. wynika, że w 2008 r. pomieszczenia, które były wykorzystywane w 100% działały tylko i wyłącznie, zgodnie z działalnością Spółki. Obiekty przeznaczone są wyłącznie na produkcję filmową. Pomieszczenia techniczne i socjalne wykorzystywane są na potrzeby działania obiektów należących do Spółki. Pomieszczenia wewnątrz nieruchomości są skonstruowane tylko i wyłącznie na docelowe przeznaczenie.

Organ podkreślił przy tym, że z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, póz. 1317 ze zm.) wynika, że do rodzaju budynków oświaty, nauki i kultury oraz budynków kultury fizycznej zaliczono m.in. ogólnodostępne obiekty kulturalne, muzea i biblioteki, przedszkola, szkoły, placówki, szkoły wyższe, budynki instytucji badawczych oraz budynki sportowe, w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głównie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne i dyskoteki, estrady itp. Zaś do budynków niemieszkalnych, rodzaj - budynki przemysłowe zalicza się budynki przeznaczone na cele produkcyjne dla wszystkich przemysłów, np. fabryki, warsztaty, hale produkcyjne, rzeźnie, browar, wytwórnie filmowe itp. W świetle powyższego wytwórni filmowych nie można zakwalifikować do budynków oświaty, nauki i kultury oraz budynków kultury fizycznej, gdyż ten rodzaj obejmuje tylko ogólnodostępne budynki, a ponadto ustawodawca wytwórnie i itp. budynki zalicza do budynków przemysłowych.

Z zebranego w sprawie materiału nie wynika, aby przedmiotowe budynki miały charakter ogólnodostępny i były udostępniane szerokiej publiczności (odbywały się w nich cykliczne imprezy, koncerty itp.), co jest o tyle istotne, że stosowne regulacje zawarte w KŚT (grupa 1 podgrupa 10 rodzaj 107) wskazują, że budynki kultury obejmują "ogólnodostępne obiekty kulturalne" (rodzaj nie obejmuje parków rozrywki), a nadto w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz. U. Nr 112, póz. 1316 ze zm.) również użyto określenia "ogólnodostępne obiekty kulturalne". Kryterium ogólnej dostępności wymienione w powyższych aktach normatywnych determinuje charakter obiektu budowlanego pozwalając zidentyfikować go jako obiekt kulturalny. Organizowanie czy tworzenie kultury mieści w sobie element "otwartości" i "udostępnienia" nieograniczonej rzeszy odbiorców. Ustalając cel zajęcia nieruchomości nie można więc pomijać podstawowych funkcji użytkowych budynków.

Zgodzono się także z poglądem organu I Instancji, że podatnik nie może skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Powyższy przepis dotyczy bowiem gruntów objętych ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową położonych wyłącznie na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody, a nie na terenach parków krajobrazowych. W związku z powyższym nieruchomość Spółki położona w granicach Rudniańskiego Parku Krajobrazowego i Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego nie może być zwolniona z podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu, gdyż nie znajduje się ona w obrębie ani parku narodowego ani rezerwatu przyrody.

W związku z tym za prawidłowe uznano opodatkowanie nieruchomości "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy zastosowaniu stawek określonych w Uchwale Nr XV/104/2007 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2007 r. Nr 937, póz. 6400), tj.: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od 1 m2 powierzchni - 0,60 zł (§ 1 pkt 1 lit a. ww. uchwały), co dało kwotę 44.400,60 zł (74.001 m2 x 0,60 zł), a od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - od 1 m2 powierzchni użytkowej - 15,99 zł (§ 1 pkt 2 lit. b ww. uchwały), co dało kwotę 202.211,14 zł (12.646,10 m2 15,99 zł), natomiast od budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2 % ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli 33.255,40 zł (0,02 x 1.662.770,00 zł).

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 120 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez błędne przyjęcie, że działalność skarżącej nie jest działalnością kulturalną;

2) §1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z 30 listopada 2004r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, w brzmieniu zmienionym Uchwałą Nr XXVIII/223/2005 Rady Miejskiej w Alwerni z 2 lutego 2005r. w sprawie zmiany Uchwały Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/203/2004 z 30 listopada 2004r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w zw z art. 120 i 187 § 1 ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że w 2008r. grunty, budynki, budowle będące w posiadaniu podatnika były faktycznie zajęte na cele kultury,

3) § 1 ust 5 powołanej wyżej Uchwały w związku z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z §65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz z przepisami załącznika do rozporządzenia RM z 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej – poprzez niezasadne przyjęcie, że przepisy dot. tej klasyfikacji wskazując na zaklasyfikowanie do danej kategorii stanowią o tym, na jaki cel jest zajęta nieruchomość, w tym, że dana nieruchomość nie jest zajęta na cele kultury, a także poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że przepisy dotyczące ewidencji gruntów i budynków i Klasyfikacji Środków Trwałych mogłyby mieć wpływ na opodatkowanie jakichkolwiek nieruchomości innych niż budynki (gruntów oraz budowli).

4 ) art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz §1 Uchwały Nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z 1 grudnia 2006r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne przyjęcie, że zajęte na działalność kulturalną nieruchomości skarżącej, powinny być opodatkowane jak nieruchomości przeznaczone na działalność gospodarczą;

5) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez nieustosunkowanie się do argumentacji skarżącej;

6 ) art. 122 oraz art. 187§1 Ordynacji podatkowe - poprzez niewłaściwe i wybiórcze rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego, czyli nieustaleniem, że nieruchomości skarżącej były w 2008r. zajęte na cele kultury.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że Skarżąca prowadzi działalność kulturalną polegającą na tworzeniu dóbr kultury, czemu nie stoi na przeszkodzie fakt, że jest ona przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą nakierowaną na osiągnięcie dodatniego bilansu ekonomicznego. Pomimo, iż okoliczność ta wynika z przeprowadzonych w sprawie dowodów, organ nie ustalił, czy Skarżąca prowadzi działalność kulturalną i wszystkie swoje nieruchomości zajmuje na cele kultury, co w 2008r. uprawniało ją do zwolnienia podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

Podkreślono, że zgodnie z art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej instytucje filmowe zostały wprost wymienione jako formy organizacyjne prowadzenia działalności kulturalnej. Nie chodzi to przy tym jedynie o Państwowe instytucje filmowe, o których mowa w art. 17 ustawy o państwowych instytucjach filmowych, bowiem identyczną działalność mogą prowadzić podmioty prywatne i brak jest podstaw do przyjęcia, że w ich przypadku nie jest to działalność kulturalna, bowiem zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej mogą ją prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne, oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

To że działalność ma charakter zarobkowy, wskazuje jedynie na to, że mamy do czynienia ze zbiegiem działalności gospodarczej i działalności kulturalnej.

Podkreślono, że jak wynika z dokumentacji budowlanej objęte sporem obiekty przeznaczone były na studio nagrań i związana z nim infrastrukturę., a podatnik poza prowadzeniem studia nie prowadził żadnej innej działalności,

Zaznaczono także, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, na którym oparł się organ odnosi się jedynie do budynków, a w żaden sposób nie wynika z niego podstawowa funkcja gruntu lub budowli. Ponadto podstawowa funkcja użytkowa budynku według KŚT, wynikająca z jego cech fizycznych jest kryterium rozbieżnym w stosunku do kryterium zajęcia nieruchomości na dany cel. Dlatego też podstawowa funkcja użytkowa budynku według KŚT nie jest kryterium zwolnienia z podatku od nieruchomości zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej Alwerni. Na cele kultury może być bowiem zajęty także budynek przemysłowy.

Przepis §1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej w Alwerni w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości wprowadza bowiem przedmiotowe zwolnienie dla nieruchomości, które są zwolnione na cele kultury, nie odwołuje się natomiast do podstawowej funkcji użytkowej budynku, w szczególności w rozumieniu Klasyfikacji Środków Trwałych. Stwierdzono, że skoro klasyfikacja ta przesądza o podstawowej funkcji użytkowej budynku, to nie wynika z niej cel, na jaki faktycznie dany budynek jest zajmowany, ani rodzaj działalności, jaka jest w nim prowadzona.

Strona skarżąca zwróciła także uwagę, że Rada Miejska wprowadzając zwolnienie przedmiotowe w oparciu o upoważnienie ustawowe wynikające z art. 7 ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, była związana wyłącznie przepisami tej ustawy także w zakresie pojęciowym. Ponieważ jednak ustawa ta nie posługiwała się w ogóle pojęciem " kultury" lub "celów kultury" Rada mogła zdefiniować te pojęcia niezależnie od definicji funkcjonujących na gruncie odmiennych regulacji prawnych. Wskazano także uwagę na zasadę pierwszeństwa wykładni językowej.

Zaznaczono też, że dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków. Jednakże skoro zwolnienie wynikające z uchwały rady gminy odwołuje się do kryteriów opartych na danych nieobjętych ewidencją gruntów i budynków oraz niewynikających z cyt. klasyfikacji, to dane takie nie są wystarczające do rozstrzygnięcia o istnieniu zwolnienia podatkowego, a w konstrukcji normy prawno-podatkowej muszą być uwzględnione inne dane.

Następnie wskazując na brzmienie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stwierdzono, ze nieruchomości strony skarżącej nie są związane z działalnością gospodarczą w zakresie, w którym są przeznaczone na prowadzenie działalności kulturalnej (filmowej) i nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek jak od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. A zatem nawet, gdyby przyjąć, ze nieruchomości podatnika nie były zwolnione od podatku, to rozstrzygnięcie organu byłoby błędne, gdyż nie mogły być one opodatkowane jak zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r wydanym w sprawie I SA/Kr 1445/10 stwierdzono, że Sąd nigdy nie stwierdził, że kwalifikacja danego budynku wg Klasyfikacji Środków Trwałych ma wpływ dla ustalenia na jakie cele zajęta jest nieruchomość strony skarżącej i przesądza o zwolnieniu podatkowym. Zauważono, że jako dokumentację wskazującą rodzaj budynku w pierwszej kolejności wskazano dokumentację budowlaną, a nie klasyfikację.

Dalej stwierdzono, że wobec koniecznej dla zaklasyfikowania do budynków kultury cechy ogólnodostępności, pomieszczenia służące do produkcji fonogramów nie mogą być zaklasyfikowane wg Klasyfikacji Środków Trwałych jako budynki kultury. Powyższe nie wpływa jednak na fakt, że producent fonogramu oraz wideogramu prowadzi działalność kulturalną, a będące jego własnością budynki zajęte są na cele kultury.

Naruszenia art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej strona upatruje w tym, że organy jedynie powtarzały swoje wywody nie odnosząc się w ogóle do jej argumentacji . Natomiast naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej polega na tym, że organy oparły się na klasyfikacji środków trwałych pomijając dowody wskazujące na to, że jaka działalność jest faktycznie prowadzona na spornych nieruchomościach, a więc na jakie cele są zajęte.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy poczyniły prawidłowe ustalenia co do stanu faktycznego. Zebrano pełny materiał dowody, w tym dokumentację budowlaną, a także ustalono jaka działalność jest prowadzona w spornych obiektach. Sąd przyjął zatem za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przedmiotem sporu nie był zresztą zakres działalności podatnika, ale jego ocena prawna.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że nieruchomości Spółki nie podlegają zwolnieniu na podstawie §1 ust. 5 uchwały Nr XXVI/203/2004 Rady Miejskiej w Alwerni z 30 listopada 2004r. sprawie wprowadzenia zwolnień w podatku od nieruchomości ponieważ nie zostały zajęte na cele kultury. Przepis §1 tej uchwały, znowelizowany w 2005r. - stanowił, że grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki zwolnione są z podatku od nieruchomości.

Interpretacja tego zapisu musi bowiem uwzględniać jego pełny kontekst prawny . Należy zatem pamiętać, że zgodnie z brzmieniem art. 217 Konstytucji RP i art. 7 ust. 3 u.p.o.l., rada gminy nie może wprawdzie wprowadzać zwolnień określonych podmiotów, może natomiast wprowadzać zwolnienia określonych przedmiotów opodatkowania, takich jak np. budynek, grunt, budowla, lokal. Jeżeli zwolnienie dotyczy tak określonego przedmiotu, to dalsze jego sprecyzowanie przez wskazanie określonych cech tego przedmiotu, np. przez kogo jest wykorzystywany lub jakim celom służy, nie zmienia jego zasadniczego charakteru. Jest to zwolnienie przedmiotowe. Każde zwolnienie przedmiotu odnosi się do konkretnych podatników, którzy z niego korzystają. To nie osoba podatnika decyduje jednak o zwolnieniu, ale przede wszystkim rodzaj przedmiotu opodatkowania. (wyrok NSA z 8 października 2010r. sygn. akt: II FSK 964/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Co ważne, wprowadzenie ,,innych" zwolnień o których mowa w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. nie może prowadzić do uchylenia się od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości.

Ponadto dokonując interpretacji §1 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni, nie można zapominać, iż uchwałę (która jest aktem prawa miejscowego) podjęto na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dokonując zatem jej wykładni winno się uwzględnić aspekt systemowy tj. treść aktu podstawowego jakim jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem to w jej kontekście uchwalane są zwolnienia przedmiotowe. Uchwała Rady Miejskiej w Alwerni powinna być interpretowana poprzez pryzmat powyższej ustawy. Delimituje i determinuje ona bowiem charakter prawny zwolnienia przewidzianego w uchwale. W praktyce oznacza to, że i cel zwolnienia nieruchomości z opodatkowania podatkiem nie może być analizowany w zupełnym oderwaniu od treści normatywnej samej ustawy.

Za celowe należy zatem uznać przypomnienie, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, a wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości.

O opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje zespół przesłanek pozytywnych i negatywnych. Przesłanki pozytywne to takie, od których ziszczenia zależy powstanie obowiązku podatkowego w określonej wysokości (fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a także gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów). Natomiast zaistnienie przesłanki negatywnej wyłącza opodatkowanie określonego przedmiotu w całości (np. przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1), albo stanowi podstawę jego opodatkowania w niższej wysokości niż maksymalna, nawet mimo wystąpienia przesłanki pozytywnej.

Podatek od nieruchomości ma bowiem charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1994r. sygn. akt: SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str. 18). Podatek od nieruchomości nie nawiązuje więc w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie jest ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt: II FSK 2128/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z pewnymi wyjątkami, które nie mają zastosowania w sprawie) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. W ustalonym stanie faktycznym, organy podatkowe prawidłowo uznały, iż "A" Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą co wynika z danych zawartych w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy.

Od 1 stycznia 2003r., zgodnie z dodanym art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Z przedstawionej regulacji wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wyżej powołana ustawa podatkowa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Należy także mieć na uwadze, że rozpoznawana sprawa nie jest jedyną w jakiej przedmiotem sporu była interpretacja §1 ust. 5 uchwały Nr XXVI/203/2004 Rady Miejskiej w Alwerni z 30 listopada 2004r. sprawie wprowadzenia zwolnień w podatku od nieruchomości ponieważ nie zostały zajęte na cele kultury. Identyczny spór zaistniał bowiem także przy zapłacie podatku od nieruchomości za 2007 r . W dotyczącym tego podatku wyroku z dnia 27 marca 2012 r wydanym w sprawie sygn akt I SA/Kr 172/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę podkreślił, że ponieważ budynki strony skarżącej nie zostały wpisane do ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe były uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Wiązało się to z koniecznością sięgnięcia do dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania.

Dokumentacja ta powinna w sposób precyzyjny określać rodzaj danego budynku. W przypadku braku odpowiedniej dokumentacji architektoniczno - budowlanej organ podatkowy będzie mógł zgodnie z art. 197 O.p. powołać na biegłego osobę dysponującą odpowiednią wiedzą techniczną, celem wydania opinii w powyższym zakresie. Sąd zaznaczył także, że organy powinny mieć na uwadze, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) jak również § 65 tego rozporządzenia, który w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej (§65 ust.2). Z rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) wynika, że do rodzaju budynków oświaty, nauki i kultury oraz budynków kultury fizycznej zaliczono min. ogólnodostępne obiekty kulturalne, muzea i biblioteki, przedszkola, szkoły, placówki, szkoły wyższe, budynki instytucji badawczych oraz budynki sportowe, w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głównie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne i dyskoteki, estrady itp. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobligowane będą do dokładnego określenia rodzaju budynku znajdującego się na nieruchomości Skarżącej i dopiero po dokonaniu takich ustaleń zasadne będzie zajęcie się kwestiami związanymi ze zwolnieniem podatkowym, względnie stanem technicznym budynku.

Co prawda wskazania te dotyczyły formalnie innej sprawy (podatku od nieruchomości za 2007 r) , jednakże wydając decyzje w omawianej sprawie tzn. podatku od nieruchomości za 2008 r organ I instancji przeanalizował decyzję z 24 marca 2000r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla Firmy "B" Sp. z.o.o. Parku Turystyki i Rozrywki polegające na budowie 13 budynków wraz z instalacjami: elektryczną, wod-kan, gazową, wentylacyjną, klimatyzacyjną, budowie szamba, dróg, placów i parkingów oraz decyzję Burmistrza Gminy A. z 19 kwietnia 2002r. w sprawie wydania warunkowego pozwolenia na użytkowanie w/w obiektów. Z dokumentów tych wynika, że powierzchnia budynków wynosi 12.646,10 m² a w skład budynków wchodzą m.in. studia produkcyjne, studia radiowe, magazyny, studia nagrań.

Podstawę wpisu danych w zakresie funkcji budynków na podstawie § 35 w zw. z §65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) stanowi dokumentacja architektoniczno-budowlana. Jeśli zatem dokumentacja ta stanowi podstawę wpisu danych w ewidencji, które są podstawą wymiaru podatków, to w razie braku danych w ewidencji w zakresie kategorii budynku należy oprzeć się na dokumentacji danego budynku. Dokumentacja ta bowiem decyduje o wpisaniu danych w ewidencji, które wiążą organ podatkowy dokonujący wymiaru podatku. Zgodnie z art. 194§1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wskazana dokumentacja nie była kwestionowana przez Skarżącą.

Organy podatkowe dokonały także analizy §65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U Nr 38, poz. 454) z którego wynika, że ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje:1) budynki mieszkalne, 2) budynki przemysłowe, 3) budynki transportu i łączności, 4) budynki handlowo-usługowe,5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, 6) budynki biurowe, 7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, 8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, 9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, 10) inne budynki mieszkalne. W ust. 2 tego paragrafu wskazano, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Organ podał , że z KŚT wynika, że do budynków kultury zalicza się m.in. ogólnodostępne obiekty kulturalne, muzea, biblioteki, przedszkola, szkoły, placówki, szkoły wyższe, budynki instytucji badawczych oraz budynki sportowe w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głownie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne, dyskoteki, estrady.

Co istotne, sama Skarżącą podnosiła że w budynkach znajdują się sale koncertowe w których odbywa się nagrywanie koncertów, studia radiowe telewizyjne, nagraniowe znajdujące się w budynkach przeznaczonych do produkcji filmów fabularnych, filmów dokumentalnych, produkcji audycji radiowych, produkcji nagrań muzycznych. Także świadek K.Z. zeznał, że w 2008r. pomieszczenia, które były wykorzystywane działały w 100 % zgodnie z działalnością spółki. Obiekty przeznaczone były wyłącznie na działalność filmową. Pomieszczenia techniczne i socjalne wykorzystywane były na potrzeby działania obiektów należących do spółki.

Dla ustalenia zatem właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe ustaliły podstawowe funkcje użytkowe budynków. Te bowiem ich cechy pozwalały na zaklasyfikowanie ich do odpowiedniego rodzaju tj. jako wytwórnie filmowe czyli budynki przemysłowe zatem nie należały one do budynków kultury w rozumieniu KŚT. Jeśli chodzi o działki położone w miejscowości N. oraz w R. część gruntów zaklasyfikowana jest w ewidencji jako grunty zalesione, zakrzewione lub drogi (oznaczone w ewidencji jako Lz) jednakże znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy wobec czego podlegają opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższe ustalenia należy uznać za prawidłowe. Organy zachowując poprawną kolejność działania wynikającą ze wskazówek Sądu i uwzględniając dokumenty urzędowe (pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, zeznania świadka) właściwie ustaliły i określiły rodzaju budynków znajdujących się na nieruchomości strony skarżącej.

Sąd nie podzielił zawartej w skardze argumentacji, że zwolnienie podatkowe zawarte w uchwale Rady Miejskiej w A. zostało dokonane na podstawie innego kryterium niż to, które wynika z Klasyfikacji Środków Trwałych, odwołującej się do podstawowej funkcji użytkowej budynku. W realiach sprawy nie można zapominać, że charakter i zasadnicze funkcje budynków zostały ustalone w sposób atypowy dla opodatkowania nieruchomości bowiem Skarżąca nie zadbała o ujawnienie rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego w stosownych urządzeniach ewidencyjnych. Organy ustaliły (realizując wytyczne Sądu) charakter tych budynków przyjmując, że wytwórnie filmowe są budynkami przemysłowymi. Z zebranego w sprawie materiału nie wynika też by budynki te miały charakter ogólnodostępny, by były udostępniane szerokiej publiczności, by odbywały się tam cykliczne imprezy, by działania te były powszechnie reklamowane, by prowadzona była sprzedaż biletów na koncerty itd. Uwaga ta jest o tyle istotna, iż stosowne regulacje zawarte w KŚT (grupa 1 podgrupa 10 rodzaj 107) wskazują, że budynki kultury obejmują ,,ogólnodostępne obiekty kulturalne" (rodzaj nie obejmuje parków rozrywki) a nadto w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, ze zm.) również użyto określenia ,,ogólnodostępne obiekty kulturalne". Kryterium ogólnej dostępności wymienione w powyższych aktach normatywnych determinuje charakter obiektu budowlanego pozwalając zidentyfikować go jako obiekt kulturalny. Zdaniem Sądu, prawodawca zdecydował się celowo na ten zabieg legislacyjny mając na uwadze ,,powszechny" charakter obiektów kulturalnych, ich ogólną dostępność. Organizowanie czy tworzenie kultury mieści w sobie element ,,otwartości" i ,,udostępnienia" nieograniczonej rzeszy odbiorców. Ustalając cel zajęcia nieruchomości nie można więc pomijać podstawowych funkcji użytkowych budynków a te ustalono zgodnie z rzeczywistością.

Również argumentacja Spółki, która upatruje konieczność zwolnienia nieruchomości z opodatkowania w tym, że wszystkie jej nieruchomości zajęte są na cele kultury bowiem Skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność kulturalną jest wadliwa. Przyjęcie tego toku rozumowania oznaczałoby, że o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości decydowałyby kryteria podmiotowe (właściwości podatników) w tym przypadku prowadzenie działalności kulturalnej i co więcej, już z samego faktu zajęcia nieruchomości na cele kultury należałoby wywodzić zwolnienie przedmiotowe. W praktyce mogłoby to oznaczać, że przykładowo budynki gospodarcze w gospodarstwie rolnym lub hala przemysłowa byłaby zwolniona z podatku tylko i wyłącznie dlatego, że jest zajmowana na cele kultury ponieważ w pomieszczeniach tych organizowane się wernisaże.

Odwołując się natomiast do ustawy z 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz. U z 2001r. Nr 13, poz. 123 ze zm.) nie sposób podzielić argumentacji Skarżącej, iż jest podmiotem prowadzącym działalność kulturalną w rozumieniu art. 3 ust. 2 tej ustawy. Jak wskazuje sam autor skargi, Skarżąca jest przedsiębiorcą, który zgodnie z PKD prowadzi działalność związaną z kulturą. Zdaniem Sądu prowadzenie działalności ,,związanej z kulturą" nie jest tożsame z ,,prowadzeniem działalności kulturalnej" a ponadto nie może decydować o zwolnieniu, które jest przedmiotowym. Cechy samego podatnika względnie prowadzonej przez niego działalności nie mogą być brane pod uwagę w tym przypadku.

Proponowana przez Skarżącą wykładnia pomija zasadę, że wszelkie przepisy dotyczące zwolnień podatkowych, jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle. Wykładnia w wersji prezentowanej przez Skarżącą byłaby wykładnią rozszerzającą, a w związku z tym należy uznać ją za niedopuszczalną.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania gruntów rolnych, leśnych, zadrzewionych i zakrzewionych oraz dróg to wskazać trzeba, że ustawodawca w sposób szczególny traktuje grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ale także art. 2 ust. 2 i art. 5 ww. ustawy. Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) stanowiący o stawkach podatkowych wskazuje, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,69 zł od 1 m2 powierzchni. Jeśli chodzi o grunty, które co do zasady nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tj. gruntów rolnych i leśnych (i które jako takie oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków), mogą one jednak podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w sytuacji gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Wynika z tego, że nawet tego rodzaju grunty mogą być wyłączone z opodatkowania podatkiem rolnym (leśnym), jeżeli będąc w posiadaniu przedsiębiorcy są zajęte (a nie tylko związane) na potrzeby prowadzonej działalności. Grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, na przykład wytyczenie dróg, budowa placu, parkingu. etc. Zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej polega na faktycznym jego wykorzystywaniu w tej działalności. Między innymi może to polegać na traktowaniu danego gruntu, jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Chodzi zatem o działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny.

Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie bowiem na działki położone w N. i R. oznaczonych w ewidencji jako Lz i dr zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej -zabudowane 13 budynkami oraz placami, parkingami i drogami.

Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organy podatkowe określiły Spółce A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. przyjmując, że będące w posiadaniu Skarżącej nieruchomości były związane z działalnością gospodarczą i nie były zajęte na cele kultury.

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów, oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).