Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 919/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: utrzymano w mocy zarządzenie referendarza sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. Ł. od zarządzenia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2017r. w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 maja 2017r., Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

.

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 26 października 2017 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez

rozpoznania wniosek M. Ł. o zwolnienie od kosztów sądowych. Podstawą zarządzenia było stwierdzenie, że

wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, a skarżący mimo wezwania nie usunął tego braku (nie odesłał

wypełnionego formularza wniosku). Referendarz zaznaczył, że w piśmie z dnia 17 października 2017r., skarżący wyjaśnił,

że nie umie wypełnić przesłanego mu przez Sąd formularza, bowiem jest architektem. Wypełnienia formularza, z uwagi na

rygor odpowiedzialności karnej, jego zdaniem wymaga pomocy prawnej, w związku z czym wnosi o umożliwienie skorzystania z

pomocy prawnej z urzędu lub zniesienie obowiązku wypełnienia formularza.

We wniesionym w terminie sprzeciwie M. Ł. powtórzył argumentację zawartą w piśmie z dnia 17 października 2017r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według

ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu

udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz

sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257).

Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu

Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, pub. ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie

art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli

pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie

prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym

terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania formularza "PPPr", nie złożył wniosku na tym

formularzu.

Zdaniem Sądu, okoliczność wskazywana przez skarżącego – nieumiejętność wypełnienia ww. formularza, nie usprawiedliwia

jego bezczynności w złożeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.

Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący nie jest osobą nieporadną, której brak wiedzy prawniczej

uniemożliwia podejmowanie jakichkolwiek czynności w postępowaniu sądowym, a zwłaszcza, która nie potrafi wypełnić w

sposób dostateczny formularza PPF. Wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wymaga posiadania

szczególnej wiedzy, w tym wiedzy prawniczej. Wnioskodawca obowiązany jest bowiem do wskazania swoich danych osobowych,

aktu, czynności lub bezczynności organu, które są przedmiotem skargi, wskazania zakresu wniosku oraz opisania stanu

rodzinnego, a także podania wysokości dochodów i składników majątku. Jeżeli skarżący miał jednak trudności w zrozumieniu

poleceń zawartych w formularzu, to mógł zwrócić się o pomoc w jego wypełnieniu do pracowników Wydziału Informacji

Sądowej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, kierownika sekretariatu wydziału, w którym jego skarga jest

rozpatrywana.

Skoro skarżący ubiegał się o przyznanie mu prawa pomocy, a przyznanie tego prawa wiązało się z koniecznością wypełnienia

omawianego druku, to powinien on wykazać się należytą starannością w dokonywaniu czynności procesowych i przesłać do

Sądu ten formularz uzupełniony chociażby częściowo, w takim zakresie, w jakim potrafił go wypełnić. W takim wypadku Sąd

mógłby ewentualnie wezwać skarżącego w trybie art. 255 p.p.s.a. do podania dodatkowych informacji oraz nadesłania

dokumentów źródłowych koniecznych do rozpoznania wniosku.

Nadto, nie można przyznać racji skarżącemu, że wypełnianie tego typu formularzy jest niezgodne z Konstytucją. Naczelny

Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FZ 654/12 wątpliwości co do zgodności art. 252 § 2

p.p.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji nie powziął. Zdaniem NSA, wprowadzony w art. 252 § 2 wymóg złożenia wniosku o

przyznanie prawa pomocy ma ułatwić i przyspieszyć rozstrzygnięcie tej kwestii. Wypełniając formularz strona podaje dane,

które (co do zasady) powinny wystarczyć do rozpatrzenia jej wniosku. Zachowanie prawidłowej, wymaganej ustawą formy

wniosku nie jest też utrudnione, skoro w przypadku złożenia wniosku w innej formie, sąd zobowiązany jest nie tylko

wezwać stronę do złożenia wniosku na formularzu, ale także doręczyć stronie stosowny wzór pisma. Wymóg przewidziany w

art. 252 § 2 p.p.s.a. nie utrudnia zatem w żaden sposób dostępu do sądu.

Wobec powyższych okoliczności, postanowienie referendarza sądowego należało uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.