Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 354/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 87  par. 1 i 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji zarządza: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Skarżący, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wniósł o zwolnienie go od tego obowiązku.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. żona wnioskodawcy, będąca pełnomocnikiem w niniejszej sprawie, została pouczona o wymogu formalnym wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynikającym z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: p.p.s.a. i wezwana do jego przedłożenia na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skutecznie 26 kwietnia 2012 r.

Przed upływem wyznaczonego terminu strona skarżąca, za pośrednictwem faksu, wniosła o jego przedłużenie o 7 dni.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, wskazać w pierwszej kolejności należy że zgodnie z przepisem art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jest m.in. o zwolnienie od kosztów sądowych, składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

Z kolei stosownie do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Odnośnie wniosku o przedłużenie skarżącemu terminu 7-dniowego, to wyjaśnić należy, że w procedurze sądowej wyróżnić trzeba dwa rodzaje terminów – ustawowe i sądowe (inaczej zakreślone). Na podstawie art. 84 p.p.s.a., tylko terminy sądowe mogą być z ważnej przyczyny przez przewodniczącego przedłużone lub skrócone na wniosek lub z urzędu.

Wyznaczony skarżącemu termin 7-dniowy należy natomiast do kategorii terminów ustawowych i został uregulowany w art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Termin zakreślony, o którym mowa w przytoczonym wyżej art. 257 p.p.s.a., dotyczy sytuacji, gdy strona wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła na urzędowym formularzu, przy czym stwierdzono jego braki, które nie pozwalają na jego pełne rozpoznanie. Od tej sytuacji należy odróżnić, taką, jaka zaistniała w niniejszej sprawie – mianowicie, gdy wnioskowi o przyznanie prawa pomocy nie można w ogóle nadać biegu.

W tym stanie rzeczy nie można było wziąć pod uwagę wniosku o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, którego ostatni dzień przypadał na 4 maja 2012 r. W rezultacie wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 i 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.