Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1489/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 22 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Par. 44 pkt 2 i par. 47 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 1489/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Dorota Dąbek, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r., sprawy ze skargi A. B., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, z dnia 14 października 2011r. nr [...], w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...], Starosta orzekł o wprowadzeniu zmiany danych przedmiotowych w części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F, jedn. ewid. Ł polegającej na zmianie konfiguracji i powierzchni działek nr 254 i nr 268.

Od ww. decyzji skarżący A. B. będący właścicielem działki nr 268 złożył odwołanie, przedkładając wraz z odwołaniem "Opracowanie do celów prawnych" - porównawczy wykaz zmian do KW [...], przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w dniu 7 października 2010r. pod numerem [...], sporządzone przez geodetę uprawnionego mgr inż. L. G. Opracowanie to zawiera rozbieżności względem dokumentacji nr [...] z dnia 16 lipca 2010 r., sporządzonej przez geodetę uprawnionego J. P., stanowiącą podstawę zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z porównawczym wykazem zmian zawartym w ww. opracowaniu z dnia 7 października 2010 r. zmodernizowana działka ewidencyjna nr 268 o powierzchni 0,1438 ha odpowiada działce ewidencyjnej nr 6069 o powierzchni 0.1489 ha. Z kolei z operatu z 16 lipca 2010r., wykonanego w celu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków wynika, iż przebieg linii granicznych zmodernizowanej działki nr 268 w zakresie objętym postępowaniem tj. pomiędzy - przedstawionymi na szkicu zamieszczonym w protokole granicznym - punktami: 23072, 23044 i 23089, jest nieco odmienny od przebiegu linii granicznych, odpowiadającej jej na mapie ewidencji gruntów w skali 1:2880 (sprzed modernizacji), działki nr 6069. W celu doprowadzenia do zgodności przebiegu opisanych wyżej granic wskazano na szkicu (w protokole granicznym), iż przebiegać powinna ona pomiędzy punktami: 23089, 201, 202, 23072. Pozostała część działki nr 268 określona punktami: 201, 202 i 23044, włączona została w obszar działki nr 254. W związku z powyższym działki: nr 254 i nr 268 zmieniły swoje konfiguracje.

Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego postępowania. W uzasadnieniu podniesiono brak zbieżności w dokumentacji w zakresie kluczowym dla jej rozstrzygnięcia, tj. w kwestii przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 254 i nr 268.

W konsekwencji ponownego rozpoznania sprawy Starosta decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...] orzekł z urzędu o aktualizacji części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F, jedn. ewid. Ł w następujący sposób:

1. zmodernizowana działka ewidencyjna nr 254 opow. 2.6449 ha zmienia swoją konfiguracją, powierzchnię na 2.6460 ha bez zmiany oznaczenia,

2. zmodernizowana działka ewidencyjna nr 268 opow. 0.1438 ha zmienia swoją konfigurację, powierzchnię na 0.1427 ha bez zmiany oznaczenia,

zgodnie z dokumentacją geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego J. P., przyjętą do zasobu PODGiK w dniu 16 lipca 2010r. za numerem [...], stanowiącą integralną część niniejszej decyzji".

W uzasadnieniu stwierdzono, że w latach 1992-1993 dla obrębu F przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów. Modernizacja ta polegała na opracowaniu operatu ewidencji gruntów w oparciu o mapy ewidencyjne sporządzone w ramach opracowania mapy zasadniczej w wyniku pomiaru fotogrametrycznego. Zmodernizowany operat przyjęto do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w dniu 20 lutego 1992 r., za numerem [...]. Operat ten stał się obowiązujący na mocy Obwieszczenia Wojewody z dnia 28 grudnia 1993 roku ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] Nr [...] i w całości zastąpił dotychczasową ewidencję gruntów.

Odnosząc się do opracowania sporządzonego przez geodetę inż. L. G., na które powołuje się skarżący, organ stwierdził, że opracowanie to zawiera wykaz zmian dla działki ewid. zmod. nr 268, zgodnie z którym działka ewid. zmod. nr 268 powstała z działki ewid. nr 6069. Geodeta zgłaszając pracę geodezyjną w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej (zgłoszenie z dnia 28 września 2011 r.) w dniu 29 września 2011 r. otrzymał odpowiedź na zgłoszenie pracy geodezyjnej mapa do celów prawnych, w której został poinformowany, iż przy realizacji zlecenia należy wykorzystać wyżej wymienione materiały oraz wnikliwie przeanalizować dokumentację geodezyjno-prawną w zakresie przedmiotowych parcel katastralnych (gruntowych, budowlanych) i działek ewidencyjnych, dokonać porównania przebiegu granic uwidocznionych na mapach katastralnych (szkicach indykacyjnych), w tym także na wyrysach, manualiach lub innych mapach z granicami działek ewidencyjnych wykazanych na obowiązujących mapach ewidencyjnych. Organ stwierdził, że powyższa dokumentacja została opracowana w celu zmiany oznaczenia działki w księdze wieczystej nr KW [...] na zmodernizowane. Zdaniem organu pierwszej instancji jest to czynność, która nie zmieniła stanu prawnego powyższej nieruchomości, a jedynie umożliwiła aktualizację jej oznaczenia w dziale I ww. księgi wieczystej. Ponadto stwierdzono, że data przyjęcia powyższego opracowania do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej jest taka sama jak data wydania decyzji tj. [...] 2010 r. z czego wywnioskowano, iż strona zlecając geodecie pracę tj. wykonanie ww. opracowania była poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie zmiany konfiguracji działek ewid. zmod. nr 254 i nr 268.

Stwierdzono też, że w dniu 8 czerwca 2010 r. w obecności zainteresowanych, geodeta dokonał czynności przyjęcia na przedmiotowym odcinku granicy na gruncie. W wyniku powyższych czynności geodeta stwierdził, że granica ta określona za pomocą współrzędnych uzyskanych z zasobu PODGK nie pokrywa się ze stanem użytkowania na gruncie oraz nie jest zgodna z granicą przedstawioną na nieobowiązującej mapie ewidencyjnej gruntów w skali 1:2880. Obecny na gruncie skarżący, nie zgłosił zastrzeżeń co do przebiegu tak ustalonych granic natomiast w protokole geodeta zapisał, iż obecny odmówił uczestnictwa w sprawie. Organ uznał, że brak akceptacji tak ustalonej granicy, skarżący powinien wówczas wykazać do protokołu granicznego równocześnie wskazując przyczyny swojego protestu. W związku z powyższym, na tymże odcinku granicę ewidencyjną geodeta przyjął w oparciu o ww. mapę ewidencyjną w skali 1:2880, a następnie dokonał pomiaru położenia punktów granicznych. W konsekwencji wykonanych pomiarów zostały obliczone współrzędne punktów granicznych. W oparciu o takie współrzędne oraz o współrzędne uzyskane z PODGK w zakresie pozostałych punktów granicznych działek ewid. zmod. Nr 254 i 268 obliczono powierzchnię tychże działek. W związku z powyższym zmiana konfiguracji, a w konsekwencji i powierzchni działek w ocenie organu jest uzasadniona.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował pomiary dokonane przez geodetę J. P. w dniu 8 czerwca 2010 r. Podniósł, że nie wniósł zastrzeżeń do protokołu bo nie został mu okazany. Dodał też, że geodeta J. P. odwołuje się do nieobowiązującej już mapy w skali 1:2880 i dokonuje swobodnej manipulacji na mapie już zmodernizowanej. Zdaniem skarżącego w skutek działań organu został on pozbawiony części należącego do niego gruntu.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia 14 października 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zw. z § 44 pkt 2 rozporządzenia z 21 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454) podzielono stanowisko starosty.

Stwierdzono, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, jakim w rozpatrywanym przypadku jest mapa w skali 1:2880. Zgodnie z powoływaną mapą katastralną, zmiana przebiegu granicy wykazana przez geodetę w przedłożonym operacie pomiarowym ma pokrycie w materiale źródłowym oraz stanie faktycznym na gruncie. Stwierdzono, że podjęte przez geodetę działania mające na celu ustalenie przebiegu granic działki nr 254 z działką nr 268 w trybie § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie mogą być skuteczne z uwagi na fakt, że nie doszło też do złożenia zgodnego oświadczenia woli osób w ramach ustalenia na gruncie przebiegu granic ww. działek, o czym mowa w § 38 ust.2 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zmieniony przebieg granicy, posiada natomiast pokrycie w materiale archiwalnym jakim jest mapa katastralna 1:2880.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał też zarzut zaboru gruntu należącego do skarżącego argumentując, że dokonana zmiana znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił organom administracji, iż przy wydaniu rozstrzygnięcia nie uwzględniły przedłożonego przez skarżącego operatu ewidencyjnego opierając się na opracowaniu, które doprowadziło do niekorzystnego dla niego orzeczenia. Zdaniem skarżącego w skutek wydania zaskarżonej decyzji w sposób bezprawny został pozbawiony fragmentu swojej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej: p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzje organów obu instancji są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), dalej: ustawa. Zgodnie z art. 1 pkt 3 tej ustawy reguluje ona sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że ewidencja obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1 ustawy).

Zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych określone są w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), dalej: rozporządzenie.

Z art. 20 ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia wynika obowiązek zachowania ewidencji w stanie aktualności. Stosownie do § 45 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). Zgodnie z postanowieniami § 46 ust. 2 pkt 2 podstawę wprowadzenia zmian stanowić może zmiana wynikająca z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych.

W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Aktualizacja operatu następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji. Dokonywanie zatem zmian w ewidencji, przez korygowanie błędów lub omyłek nie jest wyłączone jeżeli pozostaje to w zgodzie ze stanem prawnym, który ewidencja ma odzwierciedlać a nie tworzyć.

Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie. Po pierwsze w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym organ zawiadamia (§ 49 ust. 1 i 2); po drugie w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3) i wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.

Przytoczone wyżej przepisy, kształtujące ramy prawne ewidencji gruntów i budynków wskazują, że jej rola polega jedynie na dokumentowaniu niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i w ograniczonym zakresie, stanu prawnego dotyczącego nieruchomości. Organy prowadzące ewidencję sprawują wyłącznie funkcje ewidencyjne, dokumentacyjne, a nie są uprawnione do rozstrzygania sporów dotyczących stanu prawnego nieruchomości. Jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości.

Taki pogląd na temat funkcji ewidencji prezentuje także NSA. W uzasadnieniu wyroku z 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 719/07 (orzeczenie dostępne na stronie internetowej http// www.nas.gov.pl) wskazał, iż "w pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych. Tym niemniej czym innym jest prostowanie błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję m.in. przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W razie powstania sporu, co do tego czyją własnością jest nieruchomość, ujawniona w operacie gruntów, powinno najpierw dojść do rozstrzygnięcia takiego sporu w drodze odpowiedniego procesu cywilnego, a dopiero potem do ujawnienia zapadłego w takim procesie wyroku w operacie ewidencyjnym. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych". Podobny wywód można znaleźć w uzasadnieniu wyroku NSA z 24 czerwca 2008 r. (I OSK 1030/07; LEX nr 496216).

Zdaniem Sądu, w badanej sprawie organy prowadzące ewidencję nie wykazały w dostatecznie przekonywujący sposób, że stan prawny dotyczący zakresu własności jest bezsporny, a problem dotyczy jedynie błędnego zapisu w ewidencji.

Organ I instancji orzekł o aktualizacji części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F, jednostka ewid. Ł, przyjętego do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej, w dniu 20.02.1992 r. za nr [...] w ten sposób, że zmodernizowana działka ewidencyjna nr 268 o pow. 0.1438 zmieniła swoją konfiguracje oraz powierzchnię na 0.1427 ha bez zmiany oznaczenia, a zmodernizowana działka ewidencyjna nr 254 o pow. 2.6449 ha zmieniła konfiguracje i powierzchnię na 2.6460 ha bez zmiany oznaczenia. Zmian tych organ I instancji dokonał na podstawie operatu pomiarowego dla działek ewid. 254 i 268 wykonanego przez geodetę uprawnionego J. P., przyjętego do PODGK w dniu 16 lipca 2010 r. na numerem [...].

Na potrzeby przedmiotowej sprawy geodeta sporządził protokół graniczny, pod którym podpisali się J. K., właściciel działki 267, przedstawiciel Starostwa Powiatowego. Natomiast obecny w czasie czynności na gruncie A. B. odmówił podpisania tego protokołu.

Słusznie zatem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że podjęte przez geodetę działania mające na celu ustalenie przebiegu granic działki nr 254 z działką 268 w trybie § 37 rozporządzenia nie mogą być skuteczne z uwagi na fakt, że nie doszło do zgodnego oświadczenia woli osób w ramach ustalenia na gruncie przebiegu granic ww. działek , o czym mowa w § 38 ust. 2 tego rozporządzenia.

Jednak organ odwoławczy uzasadniając dokonane zmieniony konfiguracji i powierzchni przedmiotowych działek stwierdził jedynie, że: "zmieniony przebieg granicy posiada natomiast pokrycie w materiale archiwalnym jakim jest mapa katastralna". W konsekwencji organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie dokonano zmian konfiguracji i powierzchni działek 254 i 268.

Podkreślić należy że tak lakoniczne uzasadnienie nie spełnia norm przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Postępowanie dowodowe organu drugiej instancji winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art. 77 § 1 k.p.a.). Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien natomiast dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest rozważyć także wnioski strony (art. 78 k.p.a.). Dopiero na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ administracyjny może dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Przypomnieć także należy, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dopełnił ciążącego na nim zgodnie z powołanymi powyżej przepisami obowiązku.

W związku z powyższym, wykazane naruszenia przepisów postępowania uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej kontroli wydanych decyzji administracyjnych.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.