Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 333/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. nr [...].

Z akt sprawy wynika, że decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 9 listopada 2015 r. skarżąca spółka złożyła w Urzędzie Miasta wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. wraz z dziewięcioma antenami sektorowymi, czterema antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz linią zasilającą na terenie działki nr [...] przy ul. O. w S. Do wniosku załączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pełnomocnictwo osoby upoważnionej do działania w imieniu inwestora.

Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym w zakresie:

1. dostosowania projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [..] poprzez prawidłowe określenie funkcji terenu, na którym zlokalizowano planowaną inwestycję – zgodnie z zapisami i rysunkiem planu oraz spełnienie ustaleń szczegółowych zawartych w karcie terenu numer 01 – teren o symbolu 1.MN oraz poprzez spełnienie ustaleń ogólnych zawartych w § 10 ust. 4 tego planu;

2. dostosowanie przedłożonego projektu budowlanego do wymogów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w zakresie: ujednolicenia nazwy i adresu obiektu (stacji) na stronach tytułowych projektu budowlanego (tom I i II); uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania terenu o zestawienie powierzchni zabudowy istniejących obiektów, istniejących i projektowanych powierzchni utwardzonych, powierzchni biologicznie czynnej; uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu o określenie granic działki budowlanej, kierunku północy, istniejących i projektowanych powierzchni utwardzonych, powierzchni biologicznie czynnej; uzupełnienia projektu budowlanego branży teletechnicznej o podpis projektanta i sprawdzającego.

W dniu 8 lutego 2016 r. inwestor przedłożył poprawione i uzupełnione fragmenty projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji tj. strony 21, 23, 27, 28 i 29 projektu budowlanego, rysunek zagospodarowania terenu, rysunek instalacyjny nr [...] oraz stronę tytułową projektu branży elektrycznej.

W rezultacie, decyzją z dnia 9 marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – A. pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że nie spełnia ona wymagań wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dnia 24 kwietnia 2015 r., poz. 1418). Działka nr [...], na której zaplanowana została przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 01.1.MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Prezydent wyjaśnił w tym miejscu, że w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym błędnie określono, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 02.2.IT – teren infrastruktury – telekomunikacja, gdyż teren ten obejmuje jedynie działkę o nr [...], zabudowaną wieżą telefonii komórkowej. Dla karty terenu nr 01 szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu w tym zakaz zabudowy określiły: ustala się zakaz budowy nowych masztów wolnostojących. Ponadto, w ustaleniach ogólnych planu, zawartych w rozdziale 7 – Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy w § 10 ust. 4 ustalono, że ze względu na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego S., na całym jego obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m nad poziom morza, a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza (napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m nad poziom morza. Prezydent wskazał następnie, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie obejmuje budowę wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. (107,40 m n.p.m.) wraz z zainstalowaniem na niej dziewięciu anten sektorowych i czterech anten radioliniowych. Ponadto, stacja ta obejmuje urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo – odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych, posadowionych u podstaw wieży. Obsługa komunikacyjna stacji planowana jest poprzez istniejący zjazd z ul. O. Z powyższego wynika, w ocenie Prezydenta, że planowana wieża kratowa o wysokości 107,40 m n.p.m. stanowiąca obiekt trudno dostrzegalny z powietrza (z uwagi na konstrukcję) jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w zakresie rodzaju zaprojektowanego obiektu budowlanego (wieża wolno stojąca), jak i określonego w planie ograniczenia wysokości zabudowy do 75 m n.p.m. Z kolei, inwestor, pomimo wezwania wystosowanego w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2015 r., nie usunął nieprawidłowości określonych w punkcie 1 tego postanowienia a związanych z dostosowaniem projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego "[..]" w zakresie zaprojektowanego obiektu budowlanego i określonego w planie ograniczenia wysokości zabudowy w odniesieniu od poziomu morza. Prezydent podkreślił przy tym, że ustalenia obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" nie wprowadzają zakazów uniemożliwiających lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowych tj. inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, bowiem zakaz obejmuje jedynie wolno stojące wieże stacji bazowych a nie dotyczy masztów usytuowanych na istniejących obiektach budowlanych. W związku z powyższym, jeżeli inwestor przedstawi projekt budowlany zgodny ze wszystkimi ustaleniami planu, może uzyskać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Od decyzji tej skarżąca spółka wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia i podnosząc, że planowana inwestycja nie stoi w żadnej sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego: ograniczenie zawarte w karcie terenu 01 dotyczy bowiem tylko masztów, a nie masztów telekomunikacyjnych i na pewno nie rozciąga się do wież, a więc do konstrukcji nie posiadających odciągów, a ponadto jest niezgodne z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ.U. z 2016 r., poz. 290), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r., w pełni zgadzając się z zawartym w niej stanowiskiem, że planowana przez A., na terenie działki nr [...] w S. inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego na jej terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając wyrażone stanowisko Wojewoda wyjaśnił, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]", zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [..] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego poz. 1418 z dnia 24.04.2015 r.) w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 01.1.MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenia szczegółowe zawarte w karcie terenu nr 01 (pkt 03. Szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu w tym zakaz zabudowy) wprowadzają dla tego terenu zakaz budowy nowych masztów wolno stojących, do których zalicza się planowana budowla. Z definicji masztu wynika, iż jest to konstrukcja o wymiarach poprzecznych znacznie mniejszych od wysokości opierająca się przegubowo na fundamencie. Trzon masztu jest belką ciągłą. Z projektu budowlanego (rys. 04, karta nr 44) załączanego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika zaś, że projektowana budowla spełnia zapisy tej definicji, gdyż stanowi ciągłą belkę stalową posadowioną na fundamencie. Ponadto, z ustaleń ogólnych planu (Rozdział 7. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy § 10 ust. 4) wynika, że ze względu na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego S., na całym jego obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m nad poziom morza, a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza [(napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) - nie jest to katalog zamknięty] występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m nad poziom morza a planowana inwestycja ma wysokości 49,3 m n. p. t. (107,40 m nad poziomem morza). Z powyższego wynika, jak wskazał Wojewoda, że planowana na terenie działki nr [...] inwestycja, jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]", zarówno w zakresie rodzaju zaprojektowanego obiektu budowlanego (wieża wolno stojąca), jak i określonego w planie ograniczenia wysokości zabudowy do 75 m nad poziomem morza.

Odnosząc się zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że podczas dokonywanej oceny nie mógł uwzględnić obowiązującego wcześniej na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczał realizację zaplanowanej inwestycji, jak również pisma B. z dnia 26 sierpnia 2015 r., w którym zaakceptowano projektowaną wieżę. Pomimo tego pisma, inwestycja w dalszym ciągu pozostaje niezgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu, na którym skarżący planuje realizację przedmiotowej inwestycji, wprowadzono bowiem wyraźne zakazy dotyczące stawiania tak wysokich jak planowana obiektów. Wojewoda zaznaczył przy tym, że treść art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nie pozostawia uznaniowości organu ocenę sytuacji, gdy inwestor nie wywiązał się ze słusznie nałożonych w postanowieniu obowiązków.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca żąda uchylenia zarówno decyzji Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r., zarzucając, że wydane zostały one z naruszeniem: art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 10 ust. 4 oraz 1.MN (karta terenu) pkt. 03 uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [..] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. - poprzez przyjęcie, że zakazy wskazane w miejscowym planie skutecznie uniemożliwiają realizację zaplanowanej inwestycji i nie są w sprzeczności z art. 46 powołanej ustawy; § 3 pkt. 13 w zw. z § 3 pkt. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w zw. z art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne w zw. z 1.MN (karta terenu) pkt. 03 miejscowego planu - poprzez przyjęcie, że zakaz wskazany w miejscowym planie, polegający na zakazie budowy nowych masztów wolnostojących, sprzeciwia się budowie wieży jaką planuje wybudować skarżąca.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 6 maja 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. wraz z dziewięcioma antenami sektorowymi, czterema antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz linią zasilającą na terenie działki nr [..] przy ul. O. w S., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Obszar, na którym położona jest działka nr [...], objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [..] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dnia 24 kwietnia 2015 r., poz. 1418). Zgodnie z rysunkiem tego planu działka nr [..] zlokalizowana jest w jednostce planistycznej oznaczonej nr 01.1.MN, dla której obowiązują ustalenia karty terenu nr 01 a przeznaczenie 1.MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W punkcie 03 – Szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu w tym zakaz zabudowy określono, że ustala się zakaz budowy nowych masztów wolnostojących. Ponadto, w przepisach ogólnych planu, zawartych w § 10 pkt 4 rozdziału 7 (określającego parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy), określono, że ze względu na położenie terenu w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego S., na całym jego obszarze występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 89 m nad poziom morza, a dla obiektów trudno dostrzegalnych z powietrza (napowietrzne linie, maszty, anteny itp.) występuje ograniczenie wysokości zabudowy do 75 m nad poziom morza.

Niewątpliwie zaplanowana przez skarżąca spółkę wieża stalowa o wysokości całkowitej 49,3 m n.p.t. (107,40 m n.p.m.) wraz z dziewięcioma antenami sektorowymi i czterema antenami radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz linią zasilającą stanowi maszt wolnostojący, o jakim mowa w powołanym przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., nr 219, poz. 1864 ze zm.) wolno stojący maszt antenowy to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Z kolei, zgodnie z § 3 pkt 13 tego rozporządzenia wolno stojąca wieża antenowa to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Niewątpliwie również, zaplanowana inwestycja przekracza wysokość ustaloną w § 10 pkt 4 planu.

Powoływanie się przez skarżącą na naruszenie przy takiej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675 z późn. zm.), nie mogło zmienić dokonanej w tym zakresie oceny.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazując, że infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne (...) jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast, przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne).

Niewątpliwie więc planowana przez skarżącą inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie należy jednak do kategorii infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych.

Przepisy uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2015 r. nr [..] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[..]" w S. powinny być odczytywane z uwzględnieniem omawianego przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jednakże Sąd jest zdania, że wynikający z powyższych wywodów obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna.

W przedmiotowej sprawie inwestycja została zaprojektowana na terenie, dla którego obowiązujący plan wprowadza jasne i precyzyjne zapisy, które nadają się do stosowania wprost, bez konieczności dokonywania procesu wykładni i odkodowania treści zawartej w nich normy prawnej. Planowana wieża zlokalizowana ma być na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w zasięgu powierzchni ograniczającej podejścia lotniska wojskowego S., co także w przekonaniu Sądu jej lokalizację wyklucza. Ponadto należy podkreślić, że powoływane w niniejszej sprawie zapisy planu nie wprowadzają zakazu lokalizacji masztów wolnostojących na całym obszarze objętym planem, a nadto nie dotyczą wszystkich rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej, lecz jedynie masztów wolnostojących. Nie można zatem twierdzić, że plan obowiązujący dla przedmiotowego terenu uniemożliwia lokalizację takich inwestycji.

Niezgodność zaś przedstawionego przez skarżącą spółkę projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która nie została usunięta pomimo wystosowanego wezwania, obligowała Prezydenta Miasta do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem spółki z dnia 9 listopada 2015 r.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno decyzja Wojewody z dnia 6 maja 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. są zgodne z prawem i, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.