Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 698/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2005 r. spraw ze skarg K. - Oddział Zakład Energetyczny [...] w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Prezydent Miasta C. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości:

- umorzył postępowanie toczące się w odniesieniu do 1997r. jako bezprzedmiotowe;

- stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 1998-2000 uiszczanym od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych;

- stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za rok 2001 uiszczanym od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych stanowiących samodzielną budowlę tj. nie podwieszonych na liniach przesyłowych;

- odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2001 uiszczanym od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych podwieszonych na liniach przesyłowych.

Wydaną w tym samym dniu decyzją nr [...] organ:

- stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za rok 2002 uiszczanym od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych stanowiących samodzielną budowlę tj. nie podwieszonych na liniach przesyłowych

- odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2002 uiszczanym od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych podwieszonych na liniach przesyłowych.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozstrzygnięcia zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy i zgodnie ze wskazówkami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w trakcie powtórnego postępowania wyjaśniającego należało zbadać które latarnie i oprawy oświetleniowe są samodzielną budowlą dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub są umiejscowione w pasie drogowym tych dróg publicznych, które zaś nie, i w zależności od dokonanych ustaleń określić wysokość nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości. Podstawą wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty za lata 1997-2001 i 2002 było uiszczanie podatku od budowli dróg publicznych, tj. latarni i opraw oświetleniowych. W myśl obowiązującego na dzień składania wniosku art. 7 ust. l pkt.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.; dalej u.p.o.l.) zwolnione od podatku od nieruchomości były budowle dróg publicznych oraz grunty zajęte pod te drogi, wraz z pasami drogowymi. W przeprowadzonym postępowaniu organ stwierdził, iż latarnie oraz oprawy oświetleniowe zainstalowane na słupach stanowią system oświetlenia drogi i wprawdzie nie stanowią oddzielnej budowli to mogą być uznane za element budowli jaką jest sieć energetyczna ze względu na ich umieszczenie w systemie oświetlenia. Jeżeli sieć techniczna jest budowlą, opodatkowuje się sieć, ją zaś stanowią nie tylko linie przesyłowe ale i wszystkie elementy będące w systemie oświetlenia, czyli oprawy i latarnie. Z tych względów organ nie znalazł podstaw do wyodrębnienia instalacji oświetleniowych z systemu i nie objęcia ich opodatkowaniem. Konsekwencją przyjęcia powyższego założenia było jednakże stwierdzenie, iż budowle energetyczne korzystały z mocy art.7 ust.l pkt.5 u.p.o.l. ze zwolnienia ustawowego do końca 2000r - dlatego za lata 1998, 1999 i 2000r organ stwierdził nadpłatę. Za rok 2001 i 2002 stwierdził nadpłatę tylko odnośnie podatku uiszczanego od budowli dróg publicznych tj. latarni i opraw oświetleniowych stanowiących samodzielną budowlę, w pozostałym zakresie z przywołanych już względów odmówił stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie dotyczące roku 1997 organ umorzył ze względu na upływ 5 lat od złożenia deklaracji w podatku od nieruchomości, przed dniem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

W odwołaniu od powyższych decyzji skarżąca wniosła o ich uchylenie w części w jakiej organ odmówił stwierdzenia nadpłaty za 2001 i 2002 rok od latarni i opraw oświetleniowych podwieszonych na liniach przesyłowych. Wskazała, iż oprawy oświetleniowe, które są odbiornikami energii wraz z zasilającą instalacją elektryczną nie stanowią obiektu budowlanego czy budowli, lecz jedynie elementy zamocowane na słupach - służących jako konstrukcje wsporne budowli, jaką jest elektryczna linia napowietrzna. Oprawy oświetleniowe nie są częścią składową sieci. Stwierdziła, że organ I instancji wydał błędne rozstrzygnięcie, gdyż spółka wnosiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od opraw oświetleniowych podwieszonych na liniach niskiego napięcia, a nie od opraw oświetleniowych posadowionych w pasach drogowych. Ponadto powołując się na treść art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego - stwierdziła, iż oświetlenie nie jest częścią składową linii elektroenergetycznych i nie może podlegać razem z nią opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] uchyliło tą decyzją w części odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2001r. i w tym zakresie orzekając co do istoty określiło nadpłatę. Decyzją nr [...] wydaną w tym samym dniu organ utrzymał w mocy decyzję dotyczącą 2002r. W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć Kolegium wskazało, iż w latach 1998-2000 zwolnione na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. były wszystkie obiekty służące do przesyłania energii elektrycznej, niezależnie od tego, gdzie się one znajdowały - w obrębie pasa drogowego czy też nie. Od 2001 roku obiekty te podlegały podatkowi od nieruchomości w stawce za rok 2001 1%, a za lata późniejsze 2%. Ponadto za integralny element linii elektroenergetycznych uznać należało latarnie i oprawy oświetleniowe podwieszone na liniach przesyłowych, które tym samym podlegały podatkowi od nieruchomości. Za tym drugim stwierdzeniem przemawiał dodatkowo fakt, że latarnie i oprawy oświetleniowe podwieszone na liniach przesyłowych razem z linią niskiego napięcia tworzą jeden system, z którego skarżąca czerpie korzyści majątkowe prowadząc działalność gospodarczą, gdyż za energię elektryczną przesyłaną do odbiorców płacą oni sami, zaś za energię elektryczną zużytą do oświetlania płacą organy samorządu terytorialnego. Sporne latarnie i oprawy oświetleniowe podwieszone na liniach przesyłowych były zainstalowane w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Linia elektroenergetyczna niskiego napięcia stanowi tym samym razem z zamontowanym na niej oprawami oświetleniowymi jedną funkcjonalną całość pod względem technicznym i gospodarczym - jako budowla spółki wykorzystywana w działalności gospodarczej. W odniesieniu do argumentów strony podniesionych w odwołaniu, a odnoszących się do treści art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego organ wskazał, iż przepis ten potwierdza słuszność zaskarżonych decyzji. O tym, czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. Jeśli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować. Pogląd ten potwierdzał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002r. , sygn. akt I CK 5/02. Zdaniem organu w omawianym przypadku oświetlenie podwieszone na liniach przesyłowych stanowi z linią elektroenergetyczną całość powiązaną fizycznie, funkcjonalnie i gospodarczo. Ustalając podstawę opodatkowania należało odnieść się do całej linii przesyłowej wraz z zamontowanymi na niej latarniami i oprawami oświetleniowymi, gdyż nie można było ich traktować jako odrębnego przedmiotu opodatkowania od linii elektroenergetycznych, z którą stanowią jedną budowlę w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Z powyższych względów organ stwierdził, iż rozstrzygnięcia wydane w I instancji były prawidłowe, z wyjątkiem rozstrzygnięcia odnośnie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2001r., za który skarżąca uiszczała podatek w nienależnej stawce i co spowodowało uchylenie jednej z zaskarżonych decyzji w tej części.

W skargach na powyższe decyzje pełnomocnik skarżącej wniósł o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi decyzjami Prezydenta Miasta C.. Zaskarżonym decyzjom zarzucił błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Skarżąca składając pisemne wyjaśnienia w trakcie postępowania rozszerzyła wniosek o oprawy oświetleniowe, które nie stanowią oddzielnych budowli, lecz są podwieszone na liniach przesyłowych i jako obiekty nie związane trwale z gruntem, nie są budowlami o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji prawnej dotyczącej podatku od nieruchomości - latarni i opraw oświetleniowych, zawartej w "Biuletynie Informacyjnym" Nr 26 (385). Podobne stanowisko zostało przedstawione w opinii Stowarzyszenia Elektryków Polskich Izba Rzeczoznawców, z której wynikało, że oprawy oświetleniowe - będące odbiornikami energii wraz z zasilającą instalacją elektryczną, które w łącznej ilości tworzą system oświetlenia drogi nie stanowią obiektu budowlanego czy budowli lecz jedynie elementy zamocowane na słupy, służące jako konstrukcje wsporne budowli jaką jest elektryczna linia napowietrzna do zasilania odbiorców energii elektrycznej. Ponadto oprawy oświetleniowe nie są częścią składową sieci. Potwierdzenie stanowiska skarżącej można było znaleźć także w rozstrzygnięciach Samorządowych Kolegiów Odwoławczych w L,., S. oraz P..

Ponadto w świetle art. 47 § 2 Kodeksu Cywilnego oprawa oświetleniowa nie może być uznana za część składową linia elektroenergetycznej. W ocenie pełnomocnika skarżącej nie ma także znaczenia fakt, iż oprawy oświetleniowe podwieszone na liniach przesyłowych stanowią część przedsiębiorstwa - nie są one bowiem budowlami. Nie zasługiwała zatem na uwzględnienie podniesiona przez organ przesłanka, iż oprawy stanowią część składową związaną z siecią, albowiem w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie powinny być one traktowane jako budowle.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż biegły na którego opinię powołały się organy obu instancji, nie stwierdził jednoznacznie, że oprawy oświetleniowe zainstalowane na słupach są elementem budowli jaką jest sieć energetyczna. Z opinii wynika jedynie, że mogą być uznane ze względu na umieszczenie w systemie oświetlania za element budowli, jaką jest sieć techniczna. Biegły stwierdził także, że oprawy oświetleniowe zainstalowane na słupach stanowią system oświetlenia drogi. Należy również zauważyć, że oprawy oświetleniowe nie spełniają kryteriów kwalifikujących je jako budowle związane z przesyłem energii elektrycznej, ani też jako część linii elektroenergetycznych przesyłowych i rozdzielczych. Są urządzeniami technicznymi wykorzystywanymi do oświetlania dróg, natomiast zadaniem linii jest przesyłanie i rozdział energii elektrycznej.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po połączeniu na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej u.p.p.s.a.- spraw IIISA/Wa 698/05, IIISA/Wa 699/05, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył co następuje:

Skargi są bezzasadne.

Kwestią sporną pomiędzy stronami jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości opraw świetlnych podwieszanych na liniach przesyłowych, które organy podatkowe orzekające w sprawie uznały za część składową budowli linii elektroenergetycznej opodatkowanej podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2001 r., natomiast strona skarżąca stanęła na stanowisku powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż sporne oprawy świetlne, nie stanowią części składowych budowli jaką są linie przesyłowe, nie są też samodzielną budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w znaczeniu prezentowanym przez NSA w uchwale z 29.11.1999 r. Sygn. akt FPK 3/99) - nie podlegają więc opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Linie elektroenergetyczne stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na podstawie art.3 u.o.p.l. linie te stanowią budowle podlegające opodatkowaniu tylko wówczas, gdy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej co w sprawie jest niesporne.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w stanie prawnym obowiązującym w 2001 i 2002 roku nie definiowała pojęcia budowli do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie odsyłała też do przepisów odrębnych.

W orzecznictwie sądowym prezentowane są co do pojęcia budowli dwa odmienne poglądy. W uchwale NSA 5 sędziów z dnia 29.11.1999 r. Sygn. akt FPK 3/99 wyrażono pogląd, iż skoro ustawodawca podatkowy nie zdefiniował do celów podatku od nieruchomości pojęcia "budowla" ani też nie odsyła do innego aktu prawnego, w którym taka definicja ewentualnie się znajduje (np. prawa budowlanego), zgodnie z założeniami współczesnej pragmatycznej wykładni prawa wyjaśnienia tego terminu należy najpierw szukać w powszechnym języku polskim, a więc języku, którym posługują się przede wszystkim adresaci norm prawnych w danym państwie.

Budowlę w świetle powszechnego języka polskiego zatem można określić jako efekt działalności ludzkiej, każdej działalności budowniczej stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębnioną w przestrzeni i połączoną z gruntem w sposób trwały, która służy do prowadzenia takiej lub innej działalności gospodarczej, także pod ziemią. Budowlą zatem, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest każdy obiekt budowlany (nadziemny, naziemny i podziemny) nie będący budynkiem, wykonany przez człowieka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z kolei w uchwale NSA z dnia 2.07.2001r. Sygn. akt FPS 2/01Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że interpretowanie terminu "budowla" przez odwołanie się tylko do języka powszechnego, jak to uczynił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu pięciu sędziów z dnia 29 listopada 1999 r. sygn. akt FPK 3/99, byłoby uzasadnione, gdyby termin ten nie funkcjonował w języku prawnym. Tymczasem pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i zdefiniowane w punkcie 3 tego artykułu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprawdzie nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa budowlanego, ale skoro nie nadaje temu terminowi innego znaczenia, to termin ten należy odczytywać zgodnie z prawem budowlanym.

Należy zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionej wyżej uchwale powtórzył za przedstawicielami teorii prawa, iż język literatury prawniczej i język orzecznictwa sądowego mają pierwszeństwo przed językiem powszechnym. Tym bardziej język aktu prawnego ma pierwszeństwo przed językiem powszechnym. Nie ma tu znaczenia okoliczność, że Sąd i teoretycy prawa mówili o języku prawniczym danej gałęzi prawa. Wszak budowla jest terminem prawa budowlanego, podobnie jak "umowa pożyczki" jest terminem prawa cywilnego. Oba terminy stanowią jednocześnie przedmiot opodatkowania, co nie znaczy przecież, że skoro prawo podatkowe nie definiuje tych pojęć, to ich znaczenia należy poszukiwać w języku powszechnym. Na przykład nikt nie kwestionuje, że opłatę skarbową (obecnie podatek od czynności cywilnoprawnych) od umowy pożyczki oblicza się od wartości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku (art. 720 k.c.), podczas gdy w języku potocznym powszechne jest pożyczanie książki, konia, roweru albo innej rzeczy oznaczonej co do tożsamości (w obiegu jest nawet termin "wypożyczalnia"). Podobnie znaczenia terminu "budowla" poszukiwać należy w prawie budowlanym, a nie w języku powszechnym.

Pozostając na gruncie języka prawniczego, trzeba skonstatować, że w świetle art. 3 pkt 3 prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela drugi z wymienionych wyżej poglądów, z którego wynika, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wszystkie pozostałe obiekty budowlane stanowiące całość techniczno-użytkową wraz instalacjami i urządzeniami będą budowlami niezależnie od sposobu ich powiązania z gruntem (art.3 pkt 1prawa budowlanego). W przedmiotowej sprawie jednak rozstrzygnięcia wymaga pojęcie linii elektroenergetycznej, którym posługuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z poglądem prezentowanym w wyżej wymienionej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż język aktu prawnego ma pierwszeństwo przed językiem powszechnym wobec braku definicji w ustawie podatkowej pojęcia "budowli linii elektroenergetycznej" definicji tej należy szukać w przepisach "najbliższych". W art.3 pkt 11 ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(Dz. U. Nr 54, poz.348 z póz. zm. zwana dalej prawo energetyczne, w brzmieniu obowiązującym w latach 2001 i 2002) zawarto jedynie ogólną definicję sieci, którą określono jako instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw lub energii należące do przedsiębiorstwa energetycznego.

Jednakże jak podkreślono w piśmiennictwie ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r.-Prawo energetyczne jak i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, są to akty wydane na potrzeby regulacji zupełnie odmiennej dziedziny i w żadnym razie zdefiniowane na ich potrzeby pojęcia nie mogą być traktowane jako definicje systemowe, znajdujące bezpośrednie zastosowanie w prawie podatkowym (por. "Podatki i Opłaty Samorządowe" L. Etel, M. Popławski, S. Presnarowicz wyd. Municipium z 2000 str.97)

Sąd podziela ten pogląd głównie z tego względu, iż na podstawie art.7a u.p.o.l. w 2001i 2002 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały budowle wykorzystywane bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, linie elektroenergetyczne przesyłowe i rozdzielcze, rurociągi i przewody sieci rozdzielczej gazów, ciepła, paliw i wody, budowle służące do odprowadzania i oczyszczania ścieków, budynki lub ich części bezpośrednio związane z procesem poboru i uzdatniania wody) Z wykładni językowej powyższego przepisu wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nie same linie przesyłowe (przewody energetyczne) ale budowle linii elektroenergetycznych przesyłowych i rozdzielczych. Biorąc zatem pod uwagę wyżej przytoczoną definicję budowli, którą jest obiekt budowlany, nie będący budynkiem i obiektem małej architektury stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi więc wartość linii elektroenergetycznej wraz ze słupami, słupowymi stacjami transformatorowymi i innymi urządzeniami stanowiącymi z technicznego punktu widzenia integralny element tej linii.

Jak wynika z akt sprawy m.in. z opinii biegłych i dokumentacji fotograficznej - oprawy oświetleniowe podwieszane na liniach przesyłowych to lampy zamocowane na słupach stanowiących część wsporną budowli jaką jest linia elektroenergetyczna. Strona skarżąca podniosła w skardze, iż wymienione oprawy oświetleniowe, nie stanowią części składowej linii elektroenergetycznej, powołując się na art.47 par.2 k.c. Zdaniem strony skarżącej pomiędzy częścią składową rzeczy a rzeczą nadrzędną musi istnieć więź fizykalno-przestrzenna, więź funkcjonalna (gospodarcza), a połączenie musi mieć charakter trwały. Oprawy oświetleniowe natomiast, mogą być w każdej chwili odłączone od linii elektroenergetycznej, która może bez nich funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem a odłączenie to nie powoduje istotnej zmiany całości albo uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Sąd podziela stanowisko prezentowane przez organy podatkowe oraz pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 czerwca 2002 r. Sygn. akt I CK 5/02, powołanym w zaskarżonej decyzji, z którego wynika, iż o tym, czy określone elementy rzeczy złożonej stanowią części składowe jednej rzeczy, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania, jeśli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak, że tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie oprawy oświetleniowe tworzą z linią elektroenergetyczną gospodarczą i funkcjonalną całość (budowlę linii przesyłowej). Lampy takie są odbiorcami energii i zapewniają oświetlenie drogi, po odłączeniu od sieci nie funkcjonują. Budowla linii elektroenergetycznej została zbudowana między innymi w tym celu i tak skonstruowana aby zamontowane na niej lampy zasilać w energię elektryczną. Biegły E. L., wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zajął w wyrażonej przez siebie opinii, znajdującej się w aktach sprawy( str. 6 opinii pkt 2.3.) jednoznaczne stanowisko, że: " instalację oświetlenia drogowego buduje się razem z linią przesyłową. Instalacja oświetleniowa jest częścią budowli. Trudno lub nawet jest niemożliwe te części rozdzielić". Zgodnie z powyższą opinią na budowlę – linii elektroenergetycznej składają się elementy instalacji oświetleniowej, instalacji przesyłowej oraz części wspólne tych instalacji czyli m.in. słupy. Podzielając pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanego przez organy podatkowe z dnia 20.03.1997 r. I S.A./Kr 1241/96, którego przedmiotem rozstrzygnięcia było analogiczne zagadnienie "rurociągu gazowego" zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budowla linii elektroenergetycznej obejmuje nie tylko same przewody (sieci) przesyłające energię elektryczną, ale również integralne z nią elementy składowe. Chodzi tu o funkcjonalną całość, a nie samą sieć przesyłową. Terminologia zawarta w prawie energetycznym jako niewystarczająca do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości może służyć jedynie do określenia rodzaju budowli skutkującego np. niższą stawką podatkową, a nie do określenia przedmiotu opodatkowania na gruncie prawa podatkowego.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, ze zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.