Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2728/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 706 ust. 6 w zw z art. 706 ust 1 i 7
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.), Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia del. NSA Jacek Hyla, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 273/12 w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 273/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Wnioskiem z dnia 20 października 2011 r. P. sp. z o.o. w K. wystąpiło do Wójta Gminy C. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. W. w zawodzie stolarza. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. organ I instancji wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie kopii dokumentów, a to: świadectwa ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej przez młodocianego pracownika D. W., dokumentów potwierdzających posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. kwalifikacji w zawodzie stolarza oraz przedstawienie charakterystyki jego stanowiska pracy w okresie zatrudnienia. Pismem z dnia 23 listopada 2011 r. P. sp. z o.o. przekazało Wójtowi świadectwa ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej przez młodocianego D. W. , wyjaśnienie, że młodociany pracownik w okresie nauki zdobywał kwalifikacje zawodowe w przedsiębiorstwie od T. R. , zatrudnionego na stanowisku stolarz-ślusarz remontowy, pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu – R. K., kserokopię świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej w zawodzie stolarz przez T. R., dyplom mistrzowski T. R. w zawodzie stolarz budowlany, zaświadczenie o jego zatrudnieniu w P. sp. z o.o. w K. na czas nieokreślony od dnia 21 marca 1995 r. na stanowisku stolarz-ślusarz remontowy. Ponadto, przedstawiło przebieg pracy zawodowej R. K., odbyte szkolenia oraz charakterystykę stanowiska pracy kierownika stacji obsługi oraz oświadczyło, że uczeń D. W. zdobywał kwalifikacje zawodowe w okresie nauki w warsztacie stolarskim od T. R. zatrudnionego na stanowisku stolarz-ślusarz remontowy – pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Następnie, pismem z dnia 30 listopada 2011 r., organ wezwał stronę do udzielenia informacji, na jakiej podstawie i od kiedy nastąpiła zmiana instruktora praktycznej nauki zawodu z R. K. na T. R. W dniu 29 września 2011 r. wpłynęła odpowiedź, z której wynika, że instruktorem praktycznej nauki zawodu jest R. K. , zaś D. W. zdobywał kwalifikacje zawodowe w warsztacie stolarskim od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, podległego R. K., co przedstawiał załączony schemat organizacyjny.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny, Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 70b ust. 6 w zw. z art. 70b ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60, poz. 278 ze zm.) oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 244, poz. 1626), odmówił przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. W.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. w K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. W.

Jak wskazał organ odwoławczy, z przedłożonych w trakcie postępowania dokumentów nie wynika, aby R. K. pracował w zawodzie stolarza, zaś oświadczenie wnioskodawcy z dnia 23 listopada 2011 r. jasno stwierdza, że D. W. zdobywał kwalifikacje zawodowe od T. R., pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem spełnienia warunków do dofinansowania praktycznej nauki zawodu, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że R. K. nie posiada kwalifikacji instruktora praktycznej nauki zawodu stolarza, albowiem nie posiada wymaganego stażu pracy w tym zawodzie, określonego w § 10 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten wymaga, aby instruktor praktycznej nauki zawodu, nie posiadający tytułu mistrza w zawodzie, posiadał odpowiedni, w zależności od posiadanych kwalifikacji zawodowych, staż pracy w zawodzie, w którym będzie nauczał. Biorąc powyższe pod uwagę, brak było podstaw prawnych do uznania podniesionych w odwołaniu zarzutów za uzasadnione.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło P. Spółka z o.o. w K. , wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kwalifikacje zawodowe w okresie nauki młodociany uczeń zdobywał w warsztacie stolarskim od T. R. , zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, ale pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Słusznie zatem skonstatował organ odwoławczy, iż pod rozwagę winny być wzięte jedynie kwalifikacje R. K. , jako osoby nauczającej zawodu, ponieważ kwestią niesporną, wynikającą choćby z umowy o pracę "w celu przygotowania zawodowego" z dnia 1 września 2008 r. jest fakt, że to właśnie wyżej wymieniony został wyznaczony instruktorem praktycznej nauki zawodu D. W.

Z akt sprawy oraz z informacji posiadanych przez Sąd w związku z prowadzonymi innymi postępowaniami ze skarg Spółki w tożsamych przedmiotach wynika, że R. K. posiada świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych, dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. Wrocław, na stacji obsługi w Ś. w okresie od dnia 8 sierpnia 1979 r. do dnia 20 maja 1981 r. oraz w P. Wrocław, na stacji obsługi w Wałbrzychu w okresie od dnia 21 maja 1981 r. do dnia 1 lipca 1981 r. Obecnie zaś jest kierownikiem Stacji Obsługi oraz instruktorem praktycznej nauki zawodu w skarżącej Spółce.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do tego, czy w świetle tak ustalonego stanu faktycznego R. K. posiadał kwalifikacje zawodowe do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu stolarza. Skarżący wywodzi bowiem, że spełniał on wszystkie warunki wymagane w rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu. Organ administracyjny kwestionuje natomiast posiadanie tych kwalifikacji utrzymując, iż nie został spełniony warunek posiadania przez wyżej wymienionego stażu pracy w zawodzie stolarza.

Zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to stosownie do wskazanego przepisu, powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem oraz odpowiednim stażem pracy. Okolicznością bezsporną jest, że R. K. nie posiada tytułu mistrza w zawodzie stolarza. Analiza jego wykształcenia prowadzi do wniosku, iż ukończył stosowny kurs pedagogiczny i posiada dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", który choć nie jest pokrewny z zawodem stolarza, do nauczania jakiego został wyznaczony, to mieści się w zakresie oznaczonym § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia, jednakże tylko pod warunkiem jednoczesnego ziszczenia się przesłanki posiadania co najmniej sześcioletniego stażu pracy w tym zawodzie. R. K. takiego stażu nie posiada. Co więcej, w ogóle nie posiada udokumentowanego stażu pracy na stanowisku stolarza. Dlatego, z oczywistych względów, w sprawie nie może również znaleźć zastosowania żaden z pozostałych przypadków określonych w ust. 5 § 10 rozporządzenia. Zasadnie więc uznano, że R. K. nie posiadał kwalifikacji zawodowych do nauczania młodocianego pracownika zawodu stolarza.

Z kolei, nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że ze wszystkich instrumentów służących odczytaniu treści normy art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 587/11, publ. CBOSA). Przy czym, decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami, na mocy których strona nabywa prawa. Są również decyzjami o charakterze związanym, ponieważ przepis art. 70b ustawy wyraźnie wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy. Ma to nastąpić zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w tym zakresie żadnej swobody (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SA/Go 543/10, publ. CBOSA).

W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne prawidłowo dokonały subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego wyrażającego się w określeniu kwalifikacji R. K. do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu, do zastosowanej normy prawnej, będącej podstawą żądania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Skarga zatem nie mogła odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, zaś postawione w niej zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zw. dalej p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Od powyższego wyroku P. Sp. z o.o. w K. wniosło skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r., o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, ujawniające się nieuzasadnionym przyjęciem, iż wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone przez P. Sp. z o.o. w K. wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, podczas gdy wszystkie wymagane dokumenty zostały załączone do wniosku o dofinansowanie,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r., o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem, iż R. K. – jako osoba prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony Organowi I instancji materiał dowodowy w sposób jednoznacznie wskazuje, iż prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiada,

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, uznając tym samym za słuszne stanowisko organu administracyjnego (poczynione w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie) przyjmujące, iż młodociany pracownik – D. W. , zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego – tj. P. Sp. z o.o. w K. – od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. – instruktor praktycznej nauki zawodu.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosownie do przepisu art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach i młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1 tego przepisu. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Ponadto przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania /§ 2/ (Dz.U. Nr 60, poz. 278 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu /§ 10/ (Dz.U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), wskazują kto może prowadzić przygotowanie zawodowe młodocianych i jakie ta osoba musi spełniać kryteria.

Skarżący zarzucił, iż R. K. spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz przywołanych powyżej rozporządzeń. Ponadto wraz z wnioskiem o dofinansowanie zostały złożone również wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające uzyskanie przez prowadzącego przygotowanie zawodowe odpowiedniego wykształcenia, stażu i doświadczenia zawodowego, m.in. załączono: świadectwa ukończenia Technikum Zawodowego w Bolesławcu w zawodzie "technik-mechanik" o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych" nr 2612/19/Va/79 z dnia 30 maja 1979 r., dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu" Nr 223/02 z dnia 30 lipca 2002 r., świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli nr 111/2003 z dnia 19 maja 2003 r.

Skarżący zarzucił również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, uznając tym samym za słuszne stanowisko organu administracyjnego (poczynione w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie) przyjmujące, iż młodociany pracownik – D. W.; zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego – tj. P. Sp. z o.o. w K. – od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. – Instruktor Praktycznej Nauki Zawodu. Mając na uwadze powyższe, a w szczególności z uwagi na fakt, iż skarżący wypełnił wszystkie wymogi stawiane przepisami prawa dla przyznania dofinansowania na kształcenie pracownika młodocianego, skarżący zarzucił, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem WSA we Wrocławiu, oddalającym przedmiotową skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając skargę kasacyjną w jej granicach, jak tego wymaga przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne sformułowanych w niej zarzutów ani też nie stwierdził nieważności postępowania, której przesłanki zostały wymienione w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten ogranicza się do rozpoznania zarzutów, a zatem nie może zmieniać ich lub poprawiać.

Od prawidłowego wyboru podstaw i uzasadnienia skargi kasacyjnej zależy możliwość dokonania przez Sąd kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia oraz skuteczność skargi.

Skarga kasacyjna w tej sprawie została oparta o obie podstawy z art. 174 p.p.s.a., w takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje najpierw zbadania zasadności przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż tylko przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym możliwa jest ocena prawidłowości stasowania przepisów prawa materialnego.

Za chybiony uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 80 i 107 § 3 k.p.a., przejawiający się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności nie uchylił zaskarżonej decyzji uznając, za słuszne stanowisko organu, że młodociany pracownik D. W. zdobywał kwalifikacje zawodowe od zatrudnionego w P. Sp. z o.o. T. R. a nie od instruktora praktycznej nauki zawodu – R. K. Powołanie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. nie było w tym przypadku właściwe, gdyż przepis ten wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego.

Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stanowiący jego rozwinięcie § 2 wymienienia kategorie spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych.

Naruszenie tych przepisów może nastąpić gdyby Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę nie należącą do jego właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny takiego błędu nie popełnił.

Sąd ten nie naruszył także przepisów art. 80 i 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż prawidłowo ustalił stan faktyczny. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika w sposób jednoznaczny, że Sąd ten zaaprobował stanowisko organów, że osobą sprawującą opiekę nad młodocianym pracownikiem i jednocześnie instruktorem praktycznej nauki zawodu był R. K.

Wynika to w sposób niebudzący wątpliwości z treści uzasadnienia wyroku stwierdzającego, że młodociany uczeń kwalifikacje zawodowe zdobywał w warsztacie stolarskim od. T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza, lecz pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. , a zatem zasadnie organ odwoławczy uwzględnił kwalifikacje R. K., co wynikało także z treści umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2008 r., wyznaczającej R. K. jako instruktora.

Treść zarzutu skargi kasacyjnej świadczy więc o błędnym odczytaniu i niezrozumieniu uzasadnienia wyroku, jak również uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co sprawia, że zarzut ten należy ocenić jako niezasadny, a przez to niepodważający ustalonego stanu faktycznego.

Jako niezasadne ocenił Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzając ponadto, że zostały one sformułowane w sposób wadliwy.

W myśl art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób, a mianowicie przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie to błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Przy zarzucie błędnej wykładni należy wskazać treść naruszonego przepisu prawa, podać na czym polega wadliwa wykładnia i jak należy prawidłowo interpretować przepis.

Przy zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego skarżący kasacyjnie winien, odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego, wskazać powody, dla których określony przepis prawa materialnego nie mógł znaleźć zastosowania lub też jaki przepis należało zastosować. Skonstruowane w tej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego tym wymaganiom nie odpowiadają.

W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym polegała błędna wykładnia przepisów art. 70b ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania i § 10 rozporządzenia MENiS z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, a przy tym powołano przepisy aktów wykonawczych w sposób ogólny, mimo że posiadają one złożoną budowę i dzielą się na ustępy i punkty. W zarzucie zawarto natomiast wywód dotyczący złożenia wszystkich wymaganych dokumentów, potwierdzających posiadanie uprawnień przez osobę prowadzącą przygotowanie zawodowe młodocianego i błędnego przyjęcia przez Sąd i organ, że osoba ta nie posiada wymaganych uprawnień. Zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i uzasadnienie zostały sformułowane wadliwie, bowiem nie jest dopuszczalne uzasadnienie zarzutów prawa materialnego błędnymi ustaleniami faktycznymi.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż ocena zastosowania prawa materialnego następuje na podstawie ustalonego stanu faktycznego i niepodważonego w skardze kasacyjnej, a tak jest w niniejszej sprawie. Nieuprawnione jest zatem formułowanie zarzutów z uwzględnieniem stanu faktycznego, który został błędnie zrozumiany przez skarżące P. Sp. z o.o.

Ustalenie stanu faktycznego miało istotne znaczenie w tej sprawie, gdyż materialną przesłanką pozytywnego załatwienia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest prowadzenie przygotowania zawodowego przez osobę posiadającą kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w odrębnych przepisach. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy a przyjętych przez Sąd wynika, że R. K. , pod opieką którego młodociany przygotował się do zawodu nie posiadał odpowiedniego wykształcenia kierunkowego określonego w przepisach § 10 ust. 1–3 rozporządzenia MENiS z dnia 1 lipca 2002 r. oraz wymaganego stażu pracy przewidzianego w dalszych przepisach § 10 ust. 5 powołanego rozporządzenia.

Z powyższych względów uznając, iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.