Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2530/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Asesor WSA Zbigniew Łoboda (spr.) Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.315 (dwa tysiące trzysta piętnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, I. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Izba Skarbowa we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w J. G., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia za sierpień 1999 r. podatnikowi Przedsiębiorstwu A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. w zakresie podatku od towarów i usług - zobowiązania podatkowego w kwocie [...], zaległości podatkowej w wysokości [...] oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...].

Z uzasadnienia decyzji Izby Skarbowej wynika, że przeprowadzona kontrola skarbowa wykazała, iż przeprowadzona kontrola skarbowa wykazała, iż Spółka nieprawidłowo opodatkowywała świadczone usługi, gdyż jako związane z utrzymaniem ulic i placów miejskich, były zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z poz. 6 jej załącznika nr 2. Było to przyczyną nieprawidłowego rozliczenia podatku za lipiec 1999 r. i w efekcie wadliwego wykazania w bieżącej deklaracji podatkowej VAT-7 kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia. Dodatkowo Spółka z tego samego powodu, to jest kwalifikowania jako opodatkowanych, a w istocie zwolnionych od podatku usług, błędnie ustaliła wielkość sprzedaży opodatkowanej w okresie ostatnich sześciu miesięcy, co miało wpływ na wysokość podatku naliczonego przy zakupie środków trwałych, o który można było obniżyć podatek należny, stosownie do wymogów art. 20 ust. 4 ustawy. Okoliczności te spowodowały, że dokonane przez podatnika rozliczenie było nieprawidłowe, co uzasadniło zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 6 ustawy, jednakże tylko w zakresie korekty podatku naliczonego w związku z odliczeniem podatku od środków trwałych. W pozostałym zakresie bowiem nieprawidłowości skonsumowane zostały przez sankcyjny wymiar dodatkowego zobowiązania podatkowego za poprzedni okres rozliczeniowy. Ustalenia te znalazły wyraz w powołanej na wstępie decyzji organu kontroli skarbowej.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 2 oraz 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez rozstrzygnięcie bez podstawy prawnej, a także art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ kontroli skarbowej bardzo zdawkowo uzasadnił rozstrzygnięcie, nie wyjaśniając szerzej chociażby przyczyny określenia zaległości podatkowej. W ten sposób stronie uniemożliwiono zapoznanie się ze stanowiskiem organu, dowodami które uwzględnił, jak też zastosowanymi podstawami prawnymi.

Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podniosła, że Inspektor Kontroli Skarbowej przedstawił wyczerpująco prawidłowe rozliczenie podatku za przedmiotowy okres rozliczeniowy i wyjaśnił przyczynę określenia zaległości podatkowej. Prawidłowo również określił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Również zarzut uniemożliwienia zapoznania się przez stronę ze stanowiskiem organu jest chybiony, gdyż otrzymała protokół z badania dokumentów i ewidencji oraz podpisała protokół zapoznania w dniu 13.03.2001 r., zaś organ odniósł się do zastrzeżeń podatnika w piśmie z dnia [...].

Kwestionując podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie, Spółka złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 4, 7, 10, 19, 20 i 33 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. od 21 do 24 i 31 ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 193 oraz 210 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając przytoczyła argumenty wskazane uprzednio w odwołaniu od decyzji, a nadto podniosła, że naruszenie art. 193 § 6 i 7 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez nie stwierdzenie przez Inspektora Kontroli Skarbowej faktu nierzetelności ksiąg prowadzonych przez Spółkę. Skoro - jak pisze Skarżąca - organ twierdził, że podstawa opodatkowania ustalona została wadliwie, to powinien zastosować tryb przewidziany we wskazanych przepisach, a zwłaszcza sporządzić protokół z badania ksiąg, czego zaniechał. Dalej Spółka podniosła, że naruszenie art. 20 ustawy o podatku od towarów i usług polegało na bezpodstawnym zastosowaniu tego przepisu, albowiem nie wynika z niego zakaz odliczenia podatku służącego sprzedaży opodatkowanej, tylko w czasie późniejszym niż okres rozliczeniowy. Tak wywodząc Skarżąca domagała się uchylenia decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie powielając stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu swojej decyzji. Natomiast odnosząc się do nie zgłaszanych w postępowaniu administracyjnym zarzutów wyjaśniła, że organy nie kwestionowały podstawy opodatkowania wynikającej z ksiąg, albowiem nic zachodziły przesłanki do stwierdzenia ich nierzetelności. Z kolei odpierając zarzut naruszenia art. 20 strona przeciwna wskazała, że biorąc pod uwagę, iż podatek od towarów i usług rozliczany jest w cyklach miesięcznych, oceny co do związku nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi również należy dokonywać w takim okresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym.

Skarga okazała się uzasadniona.

Podstawową kwestią sporną wymagającą rozstrzygnięcia było, czy skarżąca Spółka świadcząc w poprzednich okresach rozliczeniowych usługi drogowe, czyniła to w warunkach zwolnienia podatkowego -jak utrzymywały organy skarbowe, czy też -jak sama twierdziła - wykonywane przez nią roboty objęte były opodatkowaniem. Według art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwalnia się od podatku od towarów i usług świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy. Z kolei w poz. 6 załącznika wskazano "usługi wyłącznie w zakresie utrzymania ulic i placów miejskich", przy czym nastąpiło to także poprzez przywołanie stosownych symboli statystycznych. Ten właśnie przepis organy zasadniczo uczyniły materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie świadczenia przez Skarżącą usług drogowych.

Prawidłowość zastosowania wskazanego powyżej przepisu była przedmiotem kontroli sądowej w zakresie wymiaru podatkowego za poprzednie okresy rozliczeniowe, w tym miesiąc bezpośrednio wcześniejszy. W efekcie badania, legalności decyzji za wymienione okresy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawach I SA/Wr 2523/01 - 2529/01 uchylił rozstrzygnięcia Izby Skarbowej oraz poprzedzające decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej. Skoro wpływały one bezpośrednio na treść decyzji za przedmiotowy okres rozliczeniowy, zasadnym stało się uchylenie decyzji administracyjnych także za sierpień 1999 r., albowiem nie jest wyjaśniona kwestia, czy i w jakiej wysokości Skarżącej przysługuje uprawnienie do pomniejszenia podatku należnego o kwotę nadwyżki przeniesioną z poprzedniego okresu rozliczeniowego, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Również z powyższego powodu za nie wyjaśnione należało uznać zagadnienie wielkości sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej w okresie ostatnich sześciu miesięcy (art. 20 ust. 4 ustawy), co rzutowało na rozmiar podatku do odliczenia w bieżącym okresie podatkowym.

Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia, uznając skargę za uzasadnioną,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję Izby

Skarbowej oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy, zaś w przedmiocie wykonalności decyzji w oparciu o art. 152 powołanej ustawy procesowej.