Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 267/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...]znak [...] odmówił M. i M. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...] obręb G. położonych w P. przy ul.M. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż inwestycja we wnioskowanej formie nie kontynuuje wielkości powierzchni zabudowy oraz sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. W wyniku rozbudowy budynku jednorodzinnego, wielkość powierzchni zabudowy domu wzrośnie ze 158 m kw do 188 m kw. Obecnie wskaźnik zabudowy już wynosi 38% jej powierzchni, a zatem już przekracza średni wskaźnik powierzchni zabudowy, który wynosi 23%. Parametry samego budynku są obecnie największymi wśród tożsamej zabudowy położonej przy ul.M. Powierzchnia zabudowy jest o ok. 52 m kw. większa od największego segmentu w zabudowie bliźniaczej, położonego przy ul.M. [...] i [...] (pow. ok 106 m kw.), a ponadto żadna inna zabudowa mieszkaniowa sytuowana na linii wyznaczonej po północnej stronie ul.M.nie sięga w głąb posesji nie więcej niż 26 m. Już obecny segment prawy wysunął się najdalej za sąsiednie budynki i znalazł się w strefie zarezerwowanej dla ogrodów i budynków pomocniczych. Nadto organ wskazał, iż pomimo, iż w terenie analizowanym znajduje się posesja zabudowana w ok.58% (ul.M. [...]) nie uwzględniono jej w analizie z powodu braku potwierdzenia, że została zrealizowana w drodze legalnej. W toku postępowania ustalono, iż jest to zabudowa dla legalności której nie znaleziono potwierdzenia w żadnej dokumentacji, dlatego nie może ona stan. [...]. Organ podniósł, iż co do zasady kontynuacji zabudowy przy tej samej ulicy dominuje zabudowa wolnostojąca z występującymi obiektami zblokowanymi, bliźniaczymi we wspólnych granicach. Przy bardzo ujednoliconych cechach działek budynek objęty wnioskiem pod względem swoich gabarytów wyraźnie kontrastuje z sąsiednimi budynkami. Nowe zamierzenie wysuwając się jeszcze o kolejne 5 m w strefę ogrodów tej zasady także nie respektuje. W ocenie organu w sytuacji dużej jednorodności w obszarze analizowanym należy utrzymać i preferować formę dominującą. Dzięki temu zachowane zostaną podobne relacje między nieruchomościami. Każde odstępstwo wpłynie na rozbicie jednolitości co przyczyni się do naruszenia zasad harmonii i zrównoważonego kształtowania zabudowy. Rozbudowany obiekt odstawałby znacząco bo o kilkadziesiąt metrów kwadratowych od największego z istniejących budynków w tym samym typie zabudowy. Osiągnąłby wielkość największego budynku wolnostojącego, który usytuowany jest na tej samej ulicy ale na działce dwukrotnie większej.

Od powyższej decyzji odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, złożyli M. i M. P., domagali się uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu m.in. wskazali, iż odmowna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy narusza ich prawo własności i z uwagi na względy społeczne jeżeli nie prawne wnoszą o możliwość zabudowy działki nr [...]i [...]. Nadto odwołujący podnieśli, iż organ I instancji błędnie określił istniejący procent zabudowy oraz nie rozważył terminu w jakim inwestor odzyskał działki objęte wnioskiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2012r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło ustalenia stanu faktycznego i prawnego dokonane w niniejszym postępowaniu przez Prezydenta Miasta.

Powołując się na przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, dostępu do drogi publicznej oraz zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2). Front działki - to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5). Granice tego obszaru wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. (§ 3 ust. 2).

Analizując funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, bierze się pod uwagę obowiązującą linię zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4), wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki występujący w obszarze analizowanym (§ 5), szerokość elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachu (§ 9).

Zgodnie z § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wyniki tej analizy - zarówno część tekstowa, jak i graficzna stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stając się jej integralnymi częściami.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem w sposób prawidłowy i zgodny z ww. przepisami obszar analizowany (z uwagi na fakt, iż szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi 10 m. obszar analizowany wyznaczono w promieniu 50 m. od granic terenu objętego wnioskiem) i przeprowadził na nim analizę pod kątem warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Organ pierwszej instancji wskazał, iż w trakcie ustalania powyższego obszaru kierowano się zasadą dobrego sąsiedztwa, która to zasada powinna być interpretowana urbanistycznie, a wyznaczony w ten sposób obszar należy uznać za wystarczający bowiem zawarty został w nim teren stanowiący spójną urbanistycznie całość.

W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, iż planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkaniową, jednorodzinną bliźniaczą występującą w obszarze analizowanym. Zabudowa mieszkaniowa usytuowana jest równolegle do drogi publicznej w odległości 5 metrów od frontowych granic działek. Średni wskaźnik elewacji frontowych wynosi 9 m zaś średni wskaźnik zabudowy wynosi 23%. Budynki mieszkalne posiadają maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne i poddasze użytkowe, budynki mają wysokość 8 m. Zabudowa gospodarczo – garażowa zaś posiada jedną kondygnację nadziemną, wysokość ok.3,5 m, dominują dachy płaskie. Zabudowa mieszkaniowa sięga 26,5 m w głąb posesji, w częściach ogrodowych nieruchomości znajdują się budynki o funkcji pomocniczej, szerokość frontów działek wynosi od 10 do 20 m ( w zależności od typu budowy – wolnostojąca lub bliźniacza), głębokość działek kształtuje się od 48 do 49 m. Powierzchnie zabudowy budynków mieszkalnych wolnostojących mieszczą się w przedziale od 84 m kw do 210 m kw., zaś budynków bliźniaczych w przedziale od 45 m kw do 106 m kw. Parametrem, którego planowane zamierzenie budowlane nie kontynuuje jest stosunek wielkości powierzchni, zabudowy oraz sposób zagospodarowania działek sąsiednich. Obecnie wielkość powierzchni zabudowy budynku objętego wnioskiem wynosi 158 m kw, po rozbudowie powierzchnia zwiększyłaby się do 188 m kw. Aktualnie nieruchomość objęta wnioskiem zagospodarowana jest w 38 %, przed realizacją zamierzenia wartość ta przekracza średni wskaźnik zabudowy wynoszący 23%, w wyniku rozbudowy wskaźnik ten osiągnie wartość 44%. Powierzchnia zabudowy jest aktualnie większa o 52 m kw od największego segmentu w zabudowie bliźniaczej położonego przy ul.M. [...] i [...]. Istniejący na działce objętej wnioskiem segment wysunięty jest nadto najdalej za sąsiednie budynki i znajduje się już w strefie zarezerwowanej dla ogrodów i budynków pomocniczych, a nowe zamierzenie miałoby być wysunięte o kolejne trzy metry (organ I instancji błędnie wskazał 5 metrów, jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie). W ocenie organu II instancji nie jest możliwe dopuszczenie do dalszej intensyfikacji zabudowy na nieruchomości objętej wnioskiem, budynek objęty wnioskiem już obecnie wyraźnie kontrastuje pod względem gabarytów z budynkami sąsiednimi. Dopuszczenie do rozbudowy zgodnie z wnioskiem inwestorów doprowadziłoby do tego, iż rozbudowywany obiekt ostawałby znacząco (kilkadziesiąt metrów) od obecnie największego z istniejących budynków w tym samym typie zabudowy, nie został spełniony zatem warunek kontynuacji zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji przeanalizował nadto możliwość odstąpienia od zasad dotyczących określenia parametrów dla nowej zabudowy, w tym także wielkość powierzchni zabudowy. Jako główne kryterium analizy przyjęto zasadę "dobrego sąsiedztwa", której celem jest kształtowanie przestrzeni tworzącej harmonijną całość i uwzględnienie w uporządkowanych relacjach uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych. Biorąc pod uwagę to kryterium, dalsza zabudowa segmentu bliźniaczego przy ul.M. [...] doprowadziłaby do dalszego zróżnicowania budynków bliźniaczych pod względem parametrów i do tego w stopniu nie występującym w obszarze analizowanym. Budynki bliźniacze przy ul.M. charakteryzują się bowiem jednolitą bryłą, głębokość segmentów sięga na tą samą odległość w głąb nieruchomości, cechy bliźniacze obiektów są zachowane. Nowy planowany obiekt wcina się w strefę zarezerwowaną dla ogrodów w sposób całkowicie odmienny od zasad jakimi kierowano się projektując zabudowę bliźniaczą. Organ I instancji prawidłowo określił istniejący procent zabudowy, a prawidłowość przyjętych danych potwierdza mapa zasadnicza w skali 1 : 500, zdjęcia lotnicze oraz dane z ewidencji gruntów. W zakresie zarzutu odwołujących dotyczącego braku rozważenia przez organ I instancji terminu odzyskania przez inwestora działek objętych wnioskiem, organ i instancji prawidłowo wskazał, że kwestia dotycząca momentu odzyskania działek przez spadkobierców oraz stanu ich zagospodarowania nie ma wpływu w sprawie o warunki zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. P. domagając się jej uchylenia w całości względnie uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi powołał te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 8 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez ograniczenie prawa własności, a w efekcie naruszenia także przepisów art. 2, art. 7, art. 21 Konstytucji. Następnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie promesą i może być wydana każdemu kto o nią wystąpi oraz nie narusza prawa własności osób trzecich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę powołując się na uzasadnienie swojej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja z dnia [...] listopada 2012r. i poprzedzające jej wydanie postępowanie, które toczyło się w przedmiocie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012r o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...], obręb G. położonych w P. przy ul.M. [...].

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W niniejszej spawie skarżący kwestionuje ustalenia organu administracji dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym zwłaszcza dopuszczalną intensywność i wykorzystanie terenu ustalone w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie zgodnie z §3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) organ wyznaczył granice obszaru analizowanego w odległości 50 metrów od działki, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja. Uwzględnił przy tym, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem – zabudowa mieszkaniowa usytuowana jest równolegle do drogi publicznej w odległości 5 metrów od frontowych granic działek. Średni wskaźnik elewacji frontowych wynosi 9 m zaś średni wskaźnik zabudowy wynosi 23%. Budynki mieszkalne posiadają maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne i poddasze użytkowe, budynki mają wysokość 8 m. Zatem skoro granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotność szerokości frontu, nie mniejszej jednak niż 50 m, to minimalna odległość zakreślona na mapie winna wynosić 50 m, jak przyjęto w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy szeroko uzasadnił sposób wyznaczenia obszaru analizowanego oraz okoliczności przemawiające za twierdzeniem, że wystarczające jest w niniejszej sprawie wyznaczenie tego obszaru jedynie w minimalnej ustawowej odległości. Organ powołał się w tym miejscu na zasadę podobieństwa (kontynuacji), wskazując w szczególności, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych [...]. W doktrynie podkreśla się, że rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Podstawą odmowy wydania decyzji musi być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, które organ racjonalnie wykazał w uzasadnieniu decyzji. Celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (red. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" C.H. Beck 2011; dalej red. Z. Niewiadomski Komentarz, s. 518 nb 5). Istotnie zgodnie z § 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia dopuszczalne jest wyznaczenie innego niż średni wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Trzeba jednakże zwrócić uwagę, iż przewidziane w rozporządzeniu wyjątki od reguł określania warunków dla nowej zabudowy muszą być w sposób szczególny uzasadnione. To, że przepisy nie określają przesłanek dopuszczenia wyjątków, a jedynie wymagają, aby "wynikało to z analizy", nie oznacza dowolności. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której wydanie pozytywnej decyzji polegałoby w istocie nie na ustaleniu warunków, a na ich dostosowaniu do zamiaru inwestora. Dlatego też dopuszczenie wyjątku musi stanowić wynik szczegółowej analizy, uwzględniającej ocenę skutków wprowadzenia wyjątku dla istniejącego porządku w całym obszarze analizowanym, a nie tylko uwzględniającej interes inwestora.

Nie jest zatem dopuszczalne rozszerzanie granic obszaru analizowanego tak, aby w dowolnym, wskazywanym przez inwestora, miejscu odnaleźć jakąkolwiek zabudowę o cechach odpowiadających planowanej inwestycji. Obszar ten wyznaczony jest bowiem dla ustalenia kontynuacji nie tylko funkcji zabudowy, ale również parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego ponad minimalne rozmiary, organ orzekający winien wykazać, że wielkość tego obszaru służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze, nie zaś jedynie poszukiwaniu takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora.

Mając na uwadze powyższe organy ustaliły, że obszar objęty analizą w całości obejmuje działki zabudowane budynkami mieszkalnymi, jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej. Słusznie przyjęły zatem organy administracji, że analiza zakreślonego obszaru pozwoliła na ocenę, czy projektowana inwestycja kontynuuje wszystkie wymagane parametry wskazane w treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie było zatem potrzeby poszerzania obszaru analizowanego na taką odległość by parametry nowej zabudowy w całości pokrywały się z tymi jakie były objęte zamiarem inwestora w niniejszej sprawie. Wykorzystanie zasady rozszerzonego pojęcia sąsiedztwa nie dotyczy bowiem sytuacji do jakiej zmierza skarżący, a jego intencje wręcz prowadzą do obejścia prawa.

Osoba uprawniona, sporządzająca analizę dokonała dokładnych ustaleń co do cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, tak by możliwe było przeprowadzenie rzetelnych wyliczeń matematycznych, niezbędnych do określenia parametrów planowanej inwestycji (k. 130 - 132 tom II akt adm.).

Organy rozważyły i uznały, że nie ma potrzeby ustalania granic obszaru analizowanego w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). W analizie nie zawarto danych, które mogłyby uzasadniać ewentualne odstąpienie od uśrednionych wielkości charakteryzujących cechy zabudowy i zagospodarowania badanego terenu (wyrok NSA z 18.11.2010 r., II OSK 1720/09, Lex nr 746752).

Organy obu instancji trafnie przyjęły, w ślad za autorem analizy, że planowana inwestycja nie kontynuuje średniego wskaźnika wielkości zabudowy dla obszaru analizowanego, co doprowadziło zarówno Prezydenta, jak i Kolegium, do prawidłowej oceny, że nie spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Nieruchomość objęta wnioskiem zagospodarowana obecnie w 38%, a więc już przed realizacją zamierzenia przekracza średni wskaźnik zabudowy wynoszący 23% dla tego terenu. W wyniku rozbudowy wskaźnik ten osiągnie wartość 44%, a zatem jeszcze zwiększy intensywność zabudowy działki. Powierzchnia zabudowy jest aktualnie większa o 52 m kw od największego segmentu w zabudowie bliźniaczej położonego przy ul.M. [...] i [...]. Istniejący na działce objętej wnioskiem segment wysunięty jest nadto najdalej za sąsiednie budynki i znajduje się już w strefie zarezerwowanej dla ogrodów i budynków pomocniczych, a nowe zamierzenie miałoby być wysunięte o kolejne trzy metry (organ I instancji błędnie wskazał 5 metrów, jednak organ II instancji błąd ten naprawił, lecz okoliczność ta i tak pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie). Nie jest zatem możliwe dopuszczenie do dalszej intensyfikacji zabudowy na nieruchomości objętej wnioskiem, budynek objęty wnioskiem już obecnie wyraźnie kontrastuje pod względem gabarytów z budynkami sąsiednimi. Dopuszczenie do rozbudowy zgodnie z wnioskiem inwestorów doprowadziłoby do tego, iż rozbudowywany obiekt ostawałby znacząco (kilkadziesiąt metrów) od obecnie największego z istniejących budynków w tym samym typie zabudowy. W tym stanie rzeczy wobec niespełnienia wszystkich przesłanek wymaganych dla nowej zabudowy organy zmuszone były odmówić wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dla inwestycji, która nie spełnia choćby jednego z warunków określonych ściśle odczytywanymi przepisami "ograniczającymi" swobodę inwestowania, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy (wyrok WSA w Krakowie z 19.01.2011 r., II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Zabudowa nie spełniająca prawidłowo ustalonych kryteriów nie kontynuuje funkcji zabudowy i nie jest traktowana jako zgodna z zasadą "dobrego sąsiedztwa".

W tym stanie rzeczy Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji, w szczególności ograniczenia prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Prawidłowo także organy obu instancji wskazały, że kwestia dotycząca momentu odzyskania działek przez spadkobierców oraz stanu ich zagospodarowania nie ma wpływu w sprawie o warunki zabudowy.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej ppsa) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I i II instancji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w wyroku.