Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 934/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 28 maja 2014 r. Sygn. akt: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2013 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta z dnia 14 grudnia 2011 r., ustalającej K.S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.

Decyzja organu odwoławczego zapadła na tle następującego stanu faktycznego.

W dniu 26 marca 2012 r. podatnik złożył do organu podatkowego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w sprawie. Zdaniem podatnika, nowe okoliczności i dowody wskazują, że budynki, opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie są i nie mogą być wykorzystywane na prowadzenie tej działalności ze względów technicznych. Powoduje to, według podatnika, że budynki te powinny zostać opodatkowane według stawki niższej - jak dla budynków pozostałych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2013 r. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r. odmówił uchylenia w ramach wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji ustalającej K. S. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r., gdyż nie stwierdził istnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p."

W odwołaniu od tej decyzji podatnik sformułował zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 245 § 2 O.p.; art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. w zw. z art. 1a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l." w zw. z art. 1a pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 551 kodeksu cywilnego; art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. w zw. z art. 1a pkt 4 w zw. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. art.. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 245 § 2 O.p.

W związku z tym podatnik wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie o uchylenie decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r. i ustalenie podatku od nieruchomości za 2011 r. co najwyżej w wysokości 77.023 zł.

Decyzją z dnia 28 maja 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W motywach uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w decyzji Burmistrza Miasta z dnia 14 grudnia 2011 r., dotyczącej ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. ustalono, że podatnik jest właścicielem działki nr [...] położonej we W. Działka ma powierzchnię 38.981,00 m2 i zabudowana jest budynkami o łącznej powierzchni 8.614,00 m2. Organ podatkowy uznał, iż grunty, jak i budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w związku z czym powinny zostać opodatkowane według stawek wyższych. Przed wydaniem tej decyzji organ dokonał oględzin działki nr [...]. Na ich podstawie ustalono, iż w części budynków o łącznej powierzchni 1319,10 m2 prowadzona jest działalność gospodarcza. Pozostałe budynki są natomiast zdewastowane i nie nadają się do użytku.

Ponadto organ II instancji odnotował, że budynki, w których prowadzona była działalność gospodarcza były w 2011 r. wynajmowane spółce "A" Sp. z o.o., a wskazywane stronę dokumenty potwierdzały, że budynki te są w złym stanie technicznym i wymagają remontu.

Dalej organ wyjaśnił, iż wznowienie postępowania na podstawie art.240 §1 pkt 5 O.p. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji, muszą być one istotne dla sprawy oraz nie mogą być znane organowi podatkowemu w momencie wydania decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że dowody zaprezentowane przez stronę, świadczące o złym stanie technicznym budynków będących przedmiotem opodatkowania, istniały w dniu wydania przez organ decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, tj. 14 grudnia 2011 r. Kolegium argumentowało, że zły stan techniczny nieruchomości podatnika ma charakter przemijalny i odwracalny, a także jest wynikiem zaniechań oraz zaniedbań ze strony osób odpowiedzialnych za stan obiektów, co nie uzasadnia opodatkowania przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych. Zdaniem organu, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w ww. przepisie, nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy.

W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że w odniesieniu do nieruchomości podatnika brak jest możliwości do tego, aby opodatkować je przy zastosowaniu niższych stawek podatku, albowiem niedogodności związane ze stanem technicznym nieruchomości mają charakter przemijalny, nie tkwią w fizykalnych właściwościach obiektu, można je usunąć, przeprowadzając stosowne prace remontowe, a dodatkowo ich przyczyną są zaniedbania osób odpowiedzialnych za stan techniczny obiektów. Z tych powodów nie można uznać, że przedmiot jako taki "nie jest i nie może być" wykorzystany do działalności gospodarczej.

Ponadto zdaniem organu, do kategorii "względów technicznych" nie można zaliczyć miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan taki stanowi jedynie formalnoprawne ograniczenie w wykorzystywaniu posiadanego gruntu, a jego faktyczne wykorzystywanie nadal pozostawione jest swobodnemu uznaniu przedsiębiorcy. Okoliczności tych nie zmienia fakt, że w stosunku do tego planu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził jego nieważność w części dotyczącej działki nr [...].

Według organu odwoławczego, nie ma znaczenia również w sprawie decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2004 r., stwierdzająca utratę przez opisany teren charakteru terenu zamkniętego, albowiem przesądza ona o "właściwościach prawnych", a nie technicznych przedmiotu opodatkowania.

Nawiązując do zarzutu, że organ I instancji nie zbadał tego, w skład jakiego majątku podatnika wchodzą przedmioty stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, organ wyjaśnił, że wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. musi uwzględniać fakt, że w przypadku podatników, będących osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, aby można było zaliczyć daną nieruchomość do kategorii "związanych z działalnością gospodarczą", konieczne jest stwierdzenie jej związków z prowadzeniem tejże działalności, a nie tylko sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną.

Zatem według organu, stanowisko podnoszone przez podatnika jest co do swojej istoty słuszne. Jednocześnie organ podkreślił, iż aktualnie sprawa podatkowa jest na etapie wznowienia postępowania, a co istotnie ogranicza zakres rozpoznawania sprawy oraz zakres postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu świadczącego, że ustalenie zobowiązania podatkowego w kontekście tego, do jakiego majątku przynależy przedmiot opodatkowania, było błędne. W ocenie organu, podatnik przywołuje tylko ogólnie zasady opodatkowania przedmiotów, stanowiących własność osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, ale nie wskazuje żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że decyzja podatkowa dotknięta jest z tego powodu wadą uzasadniającą jej uchylenie.

Nawiązując do zarzutu, dotyczącego nieprawidłowego sformułowania uzasadnienia decyzji poprzez niewskazanie powodów, dla których odmówiono zmiany kontrolowanej decyzji, Kolegium wskazało, że organ I instancji wyraźnie podał w podstawie prawnej decyzji przepisy, stanowiące o tym, że w sprawie nie stwierdzono zaistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2014 r., K.S., działający przez profesjonalnego pełnomocnika sformułował zarzuty:

1.naruszenia przepisów prawa materialnego:

a) art. 1a pkt. 3 w zw. z art. 1a pkt. 4 u.p.o.l. w zw. z art. 551 kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że grunty i budynki, stanowiące własność osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zawsze i w całości powinny być opodatkowane stawkami podwyższonymi niezależnie od tego, czy są wykorzystywane do prowadzenia tej działalności gospodarczej i niezależnie od tego, czy wchodzą w skład przedsiębiorstwa oraz niezależnie od tego, czy są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a tym samym bezzasadne przyjęcie, że wskazane nowe okoliczności i dowody, dotyczące stanu technicznego nieruchomości niezależnego od podatnika, nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji podatkowej z dnia 14 grudnia 2011 r. i wydania decyzji podatkowej za 2011 r. z uwzględnieniem, że większa część nieruchomości (poza częścią wydzierżawioną) nie była i nie mogła być ze względów technicznych niezależnych od skarżącego wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego w 2011 r.,

b) art. 1a pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że wyłącznie całość gruntów i budynków lub ich części składających się na nieruchomość, stanowiącą jedną działkę ewidencyjną objęta jedną księgą wieczystą, może stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy z przepisów ustawy wynika, że podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą mogą być opodatkowane jedynie grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie całość gruntów i budynków położonych na jednej nieruchomości tj. również tych, które nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale były położone na tej samej działce ewidencyjnej, co grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

2. naruszenia przepisów postępowania:

a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 oraz 124 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję w dniu 14 grudnia 2011 r. w sytuacji, gdy opisane w zaskarżonej decyzji nowe okoliczności i dowody istniały w chwili wydania decyzji i były istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż świadczą o "niemożliwości" faktycznej wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na jej zły stan techniczny (dokumenty i decyzje zgromadzone w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego i w Państwowym Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym, orzeczenie techniczne dzierżawcy z października 2011 r.) oraz o "niemożliwości" prawnej poprawy stanu technicznego nieruchomości niezależnej od skarżącego (zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja Ministra Obrony Narodowej z 22 lipca 2004 r., decyzja Burmistrza Miasta z dnia 20 października 2008 r., opinia Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta z dnia 9 kwietnia 2013 r.), a także wskazują na zakres wykorzystania nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej w 2011 r. (dokumenty i decyzje zgromadzone w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, orzeczenie techniczne dzierżawcy z października 2011 r., ewidencja środków trwałych z 2011 r.)

b) art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 oraz art. 240 § 1 pkt 1 O.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia prowadzące do przyjęcia, że w 2011 r.

- nieruchomość położona we W., składająca się z zabudowanej działki nr [...], mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że całość przedmiotowej nieruchomości ze względów technicznych niezależnych od skarżącego nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a jej częściowe wykorzystanie było sprzeczne z prawem,

- skarżący w wyniku zaniedbań dopuścił do takiego stanu nieruchomości, jaki został przedstawiony w orzeczeniu technicznym w sytuacji, gdy taki stan techniczny nieruchomości istniał w chwili jej nabycia, a "niemożliwość" jego poprawy wynikała z rażąco wadliwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 689/12,

- brak decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zakazującej użytkowania obiektów budowlanych położonych na nieruchomości, świadczy o tym, że obiekty budowlane można użytkować w sytuacji, gdy z dokumentacji dostarczonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika niedopuszczalność użytkowania obiektów budowlanych, po pierwsze, ze względu na niedopuszczalność ich użytkowania w inny sposób niż koszary wojskowe i po drugie, ze względu na ich niewłaściwy stan techniczny, a brak wydania decyzji zakazującej użytkowania wynikał z tego, iż nieruchomość w dacie jej wydania nie była użytkowana i nie mogła być przystosowana do użytkowania ze względów prawnych,

- cała nieruchomość położona we W., składająca się z zabudowanej działki nr [...] przez cały rok 2011 była związana i zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tylko nieznaczna jej część w roku 2011 w zakresie wskazanym przez skarżącego (w zakresie wydzierżawionym na rzecz "A" Sp. z o.o.) była związana (ujęta w ewidencji środków trwałych, zajęta i wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej) z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Uzasadniając zarzuty skargi K. S. podniósł, że zaskarżona decyzja jest w sposób oczywisty bezzasadna. Przede wszystkim organ II instancji niewłaściwie ustalił stan faktyczny, pomijając fakt, iż jedynie część nieruchomości i budynków była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w 2011 r. oraz bezzasadnie przypisał mu zaniechania i zaniedbania stanu technicznego nieruchomości, pomijając "niemożliwość" prawną poprawy stanu nieruchomości wynikającą z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji Ministra Obrony Narodowej z 22 lipca 2004 r. W ocenie skarżącego, pominięto jego wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r., w którym w sposób wyraźny wyjaśnił, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2004 r. oraz decyzja Burmistrza Miasta z dnia 20 października 2008 r. zostały przedłożone na dowód "niezależności" od podatnika złego stanu technicznego nieruchomości, a nie na okoliczność "względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości". Według skarżącego, "niezależność" od podatnika złego stanu technicznego nieruchomości potwierdzała również opinia Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta z dnia 9 kwietnia 2013 r., załączona do pisma z dnia 30 kwietnia 2013 r., w której stwierdzono, że przy zapisach obowiązującego ówcześnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna byłaby jedynie rozbiórka obiektów budowlanych, a wyłączone były wszelkie inne działania inwestycyjne, a w szczególności wykonanie remontu obiektów budowlanych. Również ta opinia została pominięta przez organ II instancji przy rozpoznaniu sprawy.

Skarżący podkreślił, że za lata 2012, 2013 i 2014 Burmistrz Miasta ustalił mu zobowiązanie podatkowe w wysokości wyliczonej w oparciu o obniżone stawki, uznając w pełni jego argumentację, a za lata 2009 i 2010 ustalał zobowiązanie podatkowe według podwyższonych stawek jedynie dla gruntu o powierzchni 5.019,10 m2 i dla budynków o powierzchni użytkowej 1.319,10 m2, a dla pozostałych gruntów i budynków według stawek obniżonych.

Dalej skarżący podniósł, że organ II instancji nie ustalił, jaka część nieruchomości i budynków była w 2011 r. w posiadaniu przedsiębiorcy, a jaka część nieruchomości i budynków była w posiadaniu osoby fizycznej. Tymczasem z przedłożonych dokumentów wynika, że w posiadaniu przedsiębiorcy była jedynie część nieruchomości gruntowej o powierzchni 5.019,10 m2 oraz część budynków o powierzchni użytkowej 1.319,10 m2, co potwierdza ewidencja środków trwałych za 2011 r., umowa dzierżawy z "A", oględziny nieruchomości dokonane przez organ I instancji. Według skarżącego, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich przyczyn organ II instancji uznał, że cała nieruchomość i wszystkie budynki były w posiadaniu przedsiębiorcy, a nie jedynie wskazana ich część.

Skarżący podniósł, że organ II instancji, jak się wydaje po analizie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przyjął, że niewykorzystywanie znaczącej części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną ze względu na jej stan techniczny nie ma znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości, a tym samym nie jest istotne, w jakim zakresie grunty i budynki były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż wystarczające jest ustalenie, że osoba fizyczna, będąca właścicielem nieruchomości, prowadziła działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego, powyższe stanowisko jest wadliwe w świetle poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zawartym w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r. (I SA/Gd 932/11, LEX nr 1102770 z glosą aprobującą Bogumiła Pahla; wyrok WSA z 14 lutego 2008 r. w sprawie I SA/Gd 994/07, wyroki WSA z 15 czerwca 2010 r. w sprawach w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. i 2009 r. I SA/Gd 277/10 i I SA/Gd 278/10).

Zdaniem podatnika, w przypadku prawidłowego ustalenia części gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą podatek od nieruchomości za 2011 rok wyniósłby co najwyżej w wysokości 77.023 zł, a nie 166.035 zł.

W dalszej kolejności skarżący wskazał, że organ II instancji nie dokonał ustalenia w jakim zakresie nieruchomość i budynki były faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i w jakim zakresie nieruchomość i budynki mogły być zgodnie z prawem wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżący argumentował, że gdyby prawidłowo dokonał ustaleń w tym zakresie, to musiałby dojść do wniosku, że podatnik nie mógł zgodnie z prawem dokonać poprawy stanu technicznego nieruchomości, gdyż uniemożliwiał mu to stan prawny wynikający z rażąco wadliwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przyczyna ta była niezależna od podatnika. Tym samym względy techniczne dotyczące nieruchomości i budynków były trwałe i niezależne od podatnika, a wynikały z rażąco wadliwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego nieważność została stwierdzona dopiero w 2013 r. Podatnik nie mógł zatem wykorzystywać nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i brak poprawy względów technicznych nie wynikał ze względów technologicznych, ekonomicznych lub finansowych, dotyczących podatnika, ale ze względów prawnych dotyczących Gminy.

W zakresie zarzutów proceduralnych skarżący podniósł, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji ustalił, że niewątpliwie w dniu 14 grudnia 2011 r. istniały okoliczności faktyczne i nowe dowody, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji i były nieznane organowi podatkowemu w dniu 14 grudnia 2011 r. Zdaniem skarżącego, rozważania organu II instancji zmierzały do wykazania, iż nowe okoliczności i dowody nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie skarżącego, pogląd organu II instancji był w sposób oczywisty błędny. Po pierwsze, według skarżącego, nowe okoliczności i dowody ujawnione po wydaniu decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r. w sposób oczywisty wskazywały na to, że cała nieruchomość nie mogła być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej ze względów technicznych i prawnych oraz wskazywały na zakres faktycznego i prawnego zajęcia nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym te nowe okoliczności i dowody były istotne dla ustalenia niedopuszczalności wykorzystywania nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej oraz zakresu posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Po drugie, nowe okoliczności i dowody wskazywały, że zły stan techniczny nieruchomości był niezależny od podatnika, który nie mógł dokonywać żadnych remontów i nie mógł dokonać zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, gdyż uniemożliwiał mu to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2004 r.

Skarżący podniósł, że gdyby organ II instancji właściwie zakwalifikował postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji Ministra Obrony Narodowej z 22 lipca 2004 r. i decyzji Burmistrza Miasta z dnia 20 października 2008 r., to musiałby uznać, że są to nowe okoliczności i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przesądzają "niezależność" od podatnika złego stanu nieruchomości w 2011 r.

W tym kontekście, w przekonaniu skarżącego, uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt. 2 O.p. Natomiast naruszenie 124 O.p. wynika z tego, że organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Skarżący podkreślił, iż musiał się domyślać, dlaczego organ II instancji uznał, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody nieznane organowi rozstrzygającemu sprawę w dniu 14 grudnia 2011 r., ale nie uchylił decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r.

Ponadto w ocenie skarżącego, organ II instancji w sposób rażący naruszył wskazane w petitum skargi przepisy proceduralne, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191O.p., co doprowadziło do oczywiście wadliwych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ II instancji przyjął, jak się wydaje po analizie uzasadnienia, że cała nieruchomość położona we W., składająca się z zabudowanej działki nr [...] i przez cały rok 2011, była związana i zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tylko nieznaczna jej część w roku 2011 w zakresie wskazanym przez skarżącego była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżący zaakcentował, że nie wie, w jaki sposób może jeszcze bardziej precyzyjnie wykazać, jaką część nieruchomości wykorzystywał w 2011 r. do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy przedstawił oświadczenie z ewidencji środków trwałych o wprowadzeniu i wyprowadzeniu z ewidencji części nieruchomości, umowę dzierżawy oraz orzeczenie technicznego z października 2011 r., z których wynika zakres zajęcia nieruchomości na cele działalności gospodarczej. Jego zdaniem, nie jest jasne, na jakiej podstawie organ uznał, że cała nieruchomość była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż organ nie wskazał w tym zakresie żadnych dowodów i okoliczności uzasadniających ten fakt.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Dokonując kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku skarżącego, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi i istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r. ani nie zaistniały inne przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p.

Wymaga wyjaśnienia, iż wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.

Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została decyzja Burmistrza Miasta z dnia 14 grudnia 2011 r. ustalająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 12 sierpnia 2013 r. odmawiającą uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - własnej decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r., ma decydujące znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi.

Charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, w tym wypadku po wznowieniu postępowania podatkowego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego, będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji organu podatkowego wydanej w trybie zwykłym.

Podkreślić należy, iż postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r.,sygn. akt I FSK 1848/08, dostępne: orzeczenia.nsa. gov.pl).

Dlatego też pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez stronę wyłącznie w ramach przysługujących jej w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych kwalifikowanych przesłanek ustawowych, bądź ich braku. Nie wszystkie zatem wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p.

Przedmiotem zawisłego z wniosku skarżącego przed organami podatkowymi postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć organu I i II instancji była kwestia wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Sąd wyjaśnia, że użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn.akt I FSK 1562/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746; por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543).

A zatem, gdy strona skarżąca odwołuje się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jako podstawy wznowienia postępowania, w wyniku którego dąży de facto do zmiany zapadłego uprzednio ostatecznego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem miał wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie chodzi tu o weryfikację samego zajętego wówczas merytorycznego stanowiska organu, z którym podatnik nadal się nie zgadza i próbuje je podważyć, przedkładając wprawdzie nowe dokumenty, ale stwierdzające te same okoliczności, które były już wówczas znane organowi. Instytucja wznowienia postępowania, mająca charakter nadzwyczajny, służy natomiast umożliwieniu podatnikowi przeprowadzenie ponownej analizy sprawy, w sytuacji, gdy ujawniona zostanie w ramach nowego dowodu istotna dla sprawy okoliczność.

W tym miejscu wymaga odnotowania, iż z ostatecznej decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r. Burmistrza Miasta, ustalającej K.S. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. wynika, że podatnikowi przysługiwało prawo własności do działki nr [...] położonej we W. Działka miała powierzchnię 38.981 m2 i była zabudowana budynkami o łącznej powierzchni 8.614 m2. Organ podatkowy uznał grunty, jak i budynki jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w związku z tym zostały opodatkowane według stawek wyższych. Przed wydaniem decyzji w dniu 25 lipca 2011 r. organ dokonał oględzin działki nr [...]. Na podstawie oględzin ustalono, iż w części budynków o łącznej powierzchni 1319,10 m2 prowadzona jest działalność gospodarcza, a pozostałe budynki były zdewastowane i nie nadawały się do użytku. Ponadto z akt sprawy wynika, że budynki, w których prowadzona była działalność gospodarcza, w 2011 r. były wynajmowane spółce "A" Sp. z o.o. Budynki te również były w złym stanie technicznym i wymagały remontu.

W toku postępowania wznowieniowego skarżący eksponował dowody, świadczące o złym stanie technicznym budynków, będących przedmiotem opodatkowania, wskazujące, że nie są i nie mogą być wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zatem, według podatnika, budynki te powinny zostać opodatkowane według stawki niższej jak dla budynków pozostałych.

Wśród dowodów przedłożonych przez skarżącego znalazły się: decyzja z 16 marca 2011 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dotycząca złego stanu technicznego ścian i sufitów we wszystkich pomieszczeniach, (zapajęczone ściany, nierówne posadzki); decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2011 r., w której stwierdzono nieodpowiedni stan techniczny poszczególnych elementów budynków oraz instalacji i urządzeń związanych z obiektem; protokół kontroli na obiekcie budowlanym z dnia 23 listopada 2011 r.; dokumentacja fotograficzna oraz orzeczenie techniczne z października 2011r.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje legalne wymienionych powyżej pojęć zawarte zostały w art.1a ust.1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. Zgodnie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub, innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit.b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Podkreślić należy, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji, czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tym samym przyjmuje się, że obiekt, nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Gl 208/13 i z 18 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Gl 1121/12 oraz cytowane w nich orzecznictwo NSA, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.)

W regulacji zawartej w art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. dopuszcza się jednak trzy odstępstwa od tej reguły. Nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie są opodatkowane najwyższymi stawkami podatku: budynki mieszkalne i związane z nimi grunty; grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty, budynki i budowle niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia stanu technicznego. Przyjąć należy, że ratio legis wprowadzenia ww. przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania.

Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, posiadającego daną nieruchomość. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie: "nie są i nie mogą być wykorzystywane" (por. wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11, wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12, wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07, wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, niepubl).

Trafnie więc Kolegium argumentowało, iż wykładnia wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o obiektywne przeszkody sprawiające, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i być nie może wykorzystywany w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne gruntu, budynków czy budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Przyczyna, wyłączająca korzystanie z przedmiotu opodatkowania w prowadzonej działalności, musi istnieć w momencie rozpatrywania istnienia lub jego braku obowiązku podatkowego, a nie "na zawsze" - w tym czasie winna mieć charakter bieżący i stały, trwały - co jednak nie oznacza, iż nieodwracalny. Nie mogą to być jednak okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności, zwłaszcza takie, jak: remont, modernizacja, adaptacja, czy też względy technologiczne bądź ekonomiczne np. brak środków finansowych na podjęcie działalności w danym obiekcie, czy też na przeprowadzenie jego remontu.

W związku z powyższym organy zasadnie stały na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie zły stan techniczny budynków wynikał jedynie z okoliczności zależnych od podatnika, a nie z przyczyn obiektywnych, nie miał też charakteru trwałego, potwierdzonego np. decyzjami organu nadzoru budowlanego wydanymi w trybie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm .), tj. budynek grozi zawaleniem, czy art. 66 ust.1 pkt 1, tj. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, niebezpieczeństwu mienia bądź środowiska i pkt 2, tj. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska.

Przedłożone dowody potwierdzały, że obiekty budowlane były w nieodpowiednim stanie technicznym, przy czym to na właścicielu lub zarządcy obiektu spoczywa obowiązek utrzymania ich w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia ich właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Wskazane obowiązki niewątpliwie zostały zaniedbane.

Zatem prawidłowo Kolegium uznało, że w odniesieniu do nieruchomości podatnika brak było podstaw do tego, aby opodatkować je przy zastosowaniu niższych stawek podatku, albowiem niedogodności związane ze stanem technicznym nieruchomości miały charakter przemijalny, nie tkwiły w fizykalnych właściwościach obiektu, można je było usunąć, przeprowadzając stosowne prace remontowe, a ich przyczyną były zaniedbania osób odpowiedzialnych za stan techniczny obiektów. Z tych powodów nie można uznać, że przedmiot jako taki "nie jest i nie może być" wykorzystany do działalności gospodarczej.

Ponadto podatnik wskazał na dodatkowe przeszkody do planowanego przez niego wykorzystania budynków, takie jak: zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja Burmistrza Miasta z dnia 20 października 2008 r. umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy; decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2004 r. stwierdzająca utratę przez przedmiotowy teren charakteru terenu zamkniętego.

W ocenie Sądu, argumenty te nie mogą jednak zmienić oceny, że nie zachodzą względy techniczne przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zapisy planu miejscowego nie należą bowiem do kategorii przyczyn technicznych, a określają prawny status gruntu. Są to względy natury prawnej i w żaden sposób nie kwalifikują się do pojęcia "względów technicznych" . Okoliczności tych nie zmienia fakt, że w stosunku do tego planu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., II SA/Gd 689/12 stwierdził jego nieważność w części dotyczącej działki nr [...]. Są to cały czas okoliczności prawne, które nie mieszczą się w pojęciu względów technicznych, uzasadniających objęcie nieruchomości niższą stawką podatkową.

Podobnie, żadnego znaczenia w sprawie nie ma decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2004 r., stwierdzająca utratę przez opisany teren charakteru terenu zamkniętego, gdyż decyzja ta przesądza o "właściwościach prawnych", a nie technicznych przedmiotu opodatkowania.

Skarżący akcentował w toku postępowania wznowieniowego, że organ odwoławczy nie zbadał tego, w skład jakiego majątku podatnika wchodzą przedmioty, stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu, skarżący nie zaoferował jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że ustalenie zobowiązania podatkowego w kontekście tego, do jakiego majątku przynależy przedmiot opodatkowania, było błędne. Co ważne, sprawa podatkowa toczyła się na etapie wznowienia postępowania, a to istotnie, jak wskazano na wstępie, ogranicza zakres rozpoznawania sprawy oraz zakres postępowania wyjaśniającego. Same ogólne uwagi, dotyczące ostatecznej decyzji podatkowej, nie mogą stanowić o jej wadliwości i uzasadniać jej zmianę, czy eliminację z obrotu prawnego. Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji.

W tym miejscu wymaga odnotowania, że przywołany w skardze wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 932/11 jest znany składowi orzekającemu w niniejszej sprawie, lecz zapadł na tle odmiennego stanu faktycznego.

W świetle tego co wyżej powiedziano, w rozpoznawanej sprawie nie sposób mówić o ujawnieniu się nowych istotnych dowodów i okoliczności. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w istocie zmierzał do podważenia ustaleń organu podatkowego w ostatecznej decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r. Zatem za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zaznaczyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie było ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, lecz odmowa uchylenia ostatecznej decyzji z uwagi na brak przesłanek wznowienia postępowania podatkowego. Tym samym wskazane w skardze przepisy prawa materialnego nie były stosowane przez organ II instancji, wydający zaskarżoną decyzję, co w konsekwencji oznacza, że organ nie mógł ich naruszyć.

Oceniając pozostałe zarzuty skargi, zdaniem Sądu, organy podatkowe, prowadząc postępowanie wznowieniowe nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Ponadto nie sposób się zgodzić ze skarżącym, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy.

Wymaga dodania, że zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej zastosowanie ma także w postępowaniu wznowieniowym, ale jak sygnalizowano wyżej, nie oznacza, że w tym postępowaniu powinno nastąpić ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zebranie dowodów istotnych dla sprawy w ramach tego postępowania sprowadza się do badania, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p., a zatem ustalenie, czy przesłanki wznowieniowe wskazane we wniosku miały rzeczywiście miejsce, a nie ponowne kompleksowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego, które były podstawą do wydania decyzji ostatecznej.

W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że organy orzekające w niniejszej sprawie dysponowały materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast odmienna ocena prawna tego materiału nie oznacza automatycznie naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 O.p.

Podsumowując, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.