Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1622/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 165a, art. 14h, art. 14b par. 1, art. 120, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, , po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 27/19 w sprawie ze skargi Gminy N. [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 27/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Gminy N. [...] (dalej skarżąca, Gmina, wnioskodawca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z 30 sierpnia 2018 r., 2. zasądził od organu na rzecz Gminy kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca realizuje inwestycję w zakresie odnawialnych źródeł energii polegającej na zakupie i montażu instalacji fotowoltaicznych i kolektorów słonecznych (dalej Instalacje) na/w budynkach stanowiących własność mieszkańców Gminy. Budynki mieszkalne objęte przedmiotową inwestycją są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania, stanowiącymi jednorodzinne budynki mieszkalne o powierzchni nie przekraczającej 300 m², w skład których nie wchodzą lokale użytkowe.

Zakup i montaż Instalacji będzie realizowany w ramach projektu "Wykorzystanie energii słonecznej w Gminie N. [...]" (dalej Projekt) współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa 4 Gospodarka niskoemisyjna, Działanie 4.1 Odnawialne źródła energii OZE. Na realizację Projektu Gmina uzyskała dofinansowanie od Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. (dalej instytucja dofinansowująca). W tym celu Gmina zawarła z Województwem L. umowę o dofinansowanie Projektu.

Zakup i montaż Instalacji zostanie zrealizowane na podstawie kontraktu na roboty z wyłonionym przez Gminę wykonawcą (dalej Wykonawca), któremu Gmina zleci dostawę i montaż Instalacji. Faktury z tytułu realizacji Projektu wystawiane będą na Gminę z podaniem numeru NIP Gminy. W związku z realizacją ww. inwestycji Gmina planuje podpisać z mieszkańcami umowy, których celem jest ustalenie wzajemnych zobowiązań organizacyjnych i finansowych stron związanych z montażem i eksploatacją Instalacji. Umowy będą przewidywać, że po zakończeniu prac montażowych sprzęt i urządzenia wchodzące w skład Instalacji pozostają własnością Gminy przez cały okres ich trwania. Jednocześnie, począwszy od terminu zakończenia i odbioru prac montażowych Gmina przekaże mieszkańcowi sprzęt i urządzenia wchodzące w skład Instalacji do korzystania zgodnie z jej przeznaczeniem do zakończenia okresu trwania umowy. Z kolei wraz z upływem okresu trwania umowy całość Instalacji stanie się własnością mieszkańca (bez odrębnej umowy). Na podstawie Umów mieszkaniec użyczy Gminie i odda jej do bezpłatnego używania odpowiednią część budynku, gdzie instalowane będą Instalacje. Mieszkaniec wyraża jednocześnie zgodę na przeprowadzenie tam niezbędnych prac związanych z montażem Instalacji. Stosownie do brzmienia przyszłej umowy, z tytułu realizacji na rzecz mieszkańca usługi modernizacji elektroenergetycznej/termomodernizacji mieszkaniec zobowiązany będzie do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Gminy. Umowy będą przewidywać dodatkowo, że niedokonanie przez mieszkańca wpłaty będzie równoznaczne z rezygnacją z udziału w Projekcie i rozwiązaniem umowy. Zapłata wynagrodzenia w wysokości określonej w umowie będzie warunkiem koniecznym do realizacji umowy przez Gminę. Zarówno korzystanie przez mieszkańca z Instalacji w okresie obowiązywania umowy, jaki i przeniesienie na mieszkańca własności Instalacji wraz z upływem okresu trwania umowy - realizowane będzie przez Gminę w ramach usługi modernizacji elektroenergetycznej/termomodernizacji i Gmina nie będzie pobierać z tego tytułu żadnego dodatkowego wynagrodzenia od mieszkańców. W przypadku jednak wystąpienia dodatkowych kosztów, wynagrodzenie z tytułu usługi modernizacji elektroenergetycznej/termomodernizacji ulegnie zwiększeniu, mieszkaniec zobowiązany będzie do jego zapłaty w terminie wskazanym przez Gminę. Umowy zostaną zawarte na czas określony od dnia jej podpisania do upływu 5 lat od dnia rozliczenia końcowego wniosku o płatność z realizacji Projektu.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. organ wezwał Gminę do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualną oraz zadał szereg pytań, na które Wnioskodawca pismem z 8 sierpnia 2018 r. udzielił odpowiedzi.

2.2. W związku z przedstawionym wyżej zdarzeniem przyszłym skarżąca zadała następujące pytanie:

Czy świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców stanowi/będzie stanowiło usługę termomodernizacji (odpowiednio modernizacji) w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej ustawa o VAT)?

2.3. W stanowisku własnym skarżąca wskazała, że jej zdaniem ww. świadczenie stanowi/będzie stanowiło usługę termomodernizacji (odpowiednio modernizacji) w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

3. Postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

3.1. Postanowieniem z 30 sierpnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ) na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.; dalej o.p.), odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Gminy. Organ stwierdził, że przedmiotowy wniosek wraz z jego uzupełnieniem w części dotyczącej uznania świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz mieszkańców usług za usługi termomodernizacji nie dotyczy przepisów prawnopodatkowych, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej.

Wniosek w pozostałym zakresie został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

4. Zażalenie na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

4.1. W dniu 10 września 2018 r. Gmina wniosła zażalenie na postanowienie organu z 30 sierpnia 2018 r. zarzucając naruszenie art. 13 § 2a, art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, w zw. z art. 120 o.p., a także art. 14b o.p., w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

4.2. Postanowieniem z 7 listopada 2018 r. organ, po rozpoznaniu zażalenia Gminy utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym ww. pytaniem wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b o.p.. W świetle powyższego organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej uznania świadczonych przez Gminę na rzecz mieszkańców usług za usługi termomodernizacji nie dotyczy przepisów prawnopodatkowych i tym samym nie może zostać rozstrzygnięty poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. Obligowało to organ pierwszej instancji do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji w powyższym zakresie, co wynika z treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p.

5. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

5.1. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie art. 13 § 2a, art. 165a § 1, w zw. z art. 14h, w zw. z art. 120 o.p. oraz art. 14b o.p., w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

5.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

6. Wyrok i uzasadnienie Sądu pierwszej instancji.

6.1. Sąd uwzględniając skargę wskazał, że kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania o wydanie Gminie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p.

Organ odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. stwierdził, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem sformułowanym we wniosku Gminy przy jednoczesnym przedstawieniu sytuacji, która będzie miała miejsce w sposób warunkowy i niedookreślony wykraczała poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b o.p.

6.2. Sąd pierwszej instancji podzielił dotychczasowy pogląd orzeczniczy, że brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Jednakże nie podzielił oceny organu interpretacyjnego, że udzielenie interpretacji w zakresie uznania świadczonych przez Gminę na rzecz mieszkańców usług za usługi termomodernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, wykracza poza posiadane przez organ uprawnienia (w konsekwencji czego postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie mogło zostać wszczęte) jest bezpodstawne i narusza zarzucane przepisy.

Zdaniem Sądu, treść art. 14b § 1 o.p. należy rozumieć w ten sposób, że wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się więc do stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach danego podatku. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w określonym stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia tegoż podatku.

W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek strony dotyczył w istocie interpretacji przepisu zawartego w ustawie podatkowej stanowiącej źródło prawa określone w art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja RP"), a także objętej zakresem art. 3 pkt 2 o.p.. Już w oparciu o same te okoliczności dopuszczalne jest przyjęcie, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o interpretację w tym zakresie naruszała art. 14b § 1 o.p.

6.3. W konsekwencji Sąd stwierdził, że kontrolowane postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania i poprzedzające je postanowienie wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 165a o.p. w zw. z art. 14h o.p., a także art. 14b § 1, art. 120, oraz art. 121 § 1 tej ustawy, bowiem tamowały rozpoznanie merytoryczne wniosku o interpretację. Art. 165a o.p. został zatem, zdaniem Sądu, bezpodstawnie zastosowany, mimo że zaistniały przesłanki z art. 14b § 1 tej ustawy do wydania interpretacji.

7. Skarga kasacyjna.

7.1. W skardze kasacyjnej organ wniósł na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, lub na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.:

1. art. 165a w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 120, art. 121 § 1 o.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwą ocenę ich zastosowania do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, iż w sprawie nie zaszły przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

7.2. Gmina nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

7.3. Pismem z 7 stycznia 2021 r. Gmina wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

7.4. Pismem z 23 grudnia 2020 r. organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a. ustalił, że skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

8.1. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanej sprawie brak było przesłanek do zastosowania art. 165a w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 o.p. Nie było bowiem przyczyn, które uniemożliwiałyby wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, a wniosek złożony został przez podmiot do tego uprawniony.

8.2. W punkcie wyjścia należy przypomnieć jaką funkcję w obrocie prawnym pełnić mają indywidualne interpretacje prawa podatkowego. W tym zaś zakresie nie ulega wątpliwości, że celem tej instytucji ma być uzyskanie przez rzeczywistego bądź potencjalnego podatnika pewności co do słuszności prezentowanego przezeń sposobu rozumienia oznaczonych przepisów prawa podatkowego, odniesionych - co niezmiernie istotne - do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego.

Skoro zaś tak, to winno być poza sporem, że organ wydający interpretację indywidualną powinien dokonać analizy tego stanu również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu prawa, nie ograniczając się wyłącznie do prawa podatkowego, zawsze wtedy, gdy od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego (wyrok NSA z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1465/11).

8.3. Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. organ interpretacyjny, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do dyspozycji art. 14b § 2 o.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W myśl § 3 tego artykułu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można przy tym odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, o czym stanowi art. 14c § 1 o.p. W razie zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 o.p.).

8.4. Z powołanych regulacji prawnych dostatecznie jasno wynika, że na użytek postępowania, w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, to wnioskodawca decyduje po pierwsze o tym jakich przepisów podatkowych interpretacji oczekuje, a po drugie o tym, jak - w kontekście zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - umiejscawia te właśnie, wątpliwe ze swojego punktu widzenia przepisy podatkowe. W takich uwarunkowaniach zainteresowany wyraża następnie własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu już zaistniałego lub przyszłego.

8.5. Natomiast rolą organu, który wydaje interpretację indywidualną, jest jedynie "ocena stanowiska wnioskodawcy", czyli tego jak on w wątpliwym dla siebie zakresie kwalifikuje prawnie przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Innymi słowy, organ musi albo potwierdzić zasadność zapatrywań prawnych wnioskodawcy - jeśli ocenia je jako prawidłowe (i wtedy może nawet zaniechać prawnego uzasadnienia takiej oceny), albo negatywnie ocenić owe zapatrywania i wówczas podać w ich miejsce prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym.

Wspomnieć należy, że w pojęciu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio o.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i nie pyta o nie.

Powyższe oznacza, że wnioskodawca - zależnie od swojej woli - może do opisu przypadku, w związku z którym dąży do otrzymania interpretacji indywidualnej wprowadzić także pewne elementy prawne odnośnie których w ogóle nie oczekuje od organu oceny poprawności takiego a nie innego ich przyporządkowania z punktu widzenia pojęć znaczących podatkowo. Decyzja w tej mierze pozostaje po stronie zainteresowanego podmiotu. Nie musi on bowiem pytać o każdy fragment określonego przepisu podatkowego.

O tym z jakim przypadkiem mamy do czynienia w indywidualnej sprawie o wydanie interpretacji, decyduje zatem zakres wniosku przedstawiony jako "własne stanowisko w sprawie oceny prawnej", gdyż to ta właśnie - niepewna dla zainteresowanego - kwalifikacja podatkowa jest następnie poddawana ocenie organu w procesie wydawania interpretacji indywidualnej.

Oczywistym powinno być zatem to, że jeśli wnioskodawca nie przedstawi swojej oceny prawnej wyraźnie w charakterze stanowiska kwalifikującego opisany we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe (bo wprost wskaże, że w tym stanie/zdarzeniu występuje element, który czyni zadość pewnej kategorii prawnej/sytuacji normatywnej ze sfery prawa podatkowego), to organ nie może dokonać pozytywnej lub negatywnej oceny w tym zakresie (bo nie ma oceny prawnej wyrażonej przez wnioskodawcę), lecz winien przyjąć twierdzenia wnioskodawcy za fragment zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Innymi słowy, to zainteresowany według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w jakim otoczeniu "faktycznym" (zaistniałym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym) do tej kwestii zamierza uzyskać interpretację indywidualną. W konsekwencji "to samo" w jednym przypadku jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a w innym może być istotą interpretacji indywidualnej, co do której wnioskodawca oczekuje potwierdzenia w stanowisku organu podatkowego. Z tego względu przewidziane w art. 14b § 3 in fine o.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego - nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy.

8.6. Jeśli z kolei organ podatkowy ma uzasadnione wątpliwości w powyższych obszarach złożonego wniosku, a więc obejmujących dwa kluczowe zakresy wytyczone treścią art. 14b § 3 o.p., to powinien przed wydaniem interpretacji indywidualnej je usunąć w trybie do tego przewidzianym. Temu mianowicie celowi służy procedura przewidziana w art. 169 § 1 o.p., która ma zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji poprzez odesłanie z art. 14h o.p. W tych okolicznościach należy zatem wezwać wnioskodawcę do zredagowania wniosku w sposób prawem wymagany, tj. poprzez jednoznaczne wskazanie co stanowi elementy składające się na "wyczerpująco przedstawiony zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe", a co już jest "przedstawieniem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Taki jest właściwy i jedyny etap postępowania odpowiedni dla usunięcia ewentualnych niejednoznaczności co do intencji podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Przedstawiony sposób działania co do zasady powinien wykluczyć ryzyko późniejszego sporu na tym tle. Po prawidłowo (w ujęciu formalnym) przeprowadzonym postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej sporna może pozostać tylko wyrażona przez organ ocena stanowiska materialnoprawnego wnioskodawcy, ewentualnie wraz z jej uzasadnieniem prawnym, tudzież stanowisko organu wskazane jako prawidłowe wraz z jego uzasadnieniem, a nie to jakiego zaistniałego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego oceny te dotyczą.

8.7. W rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie, obejmującej kontrolę legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniosek o jej wydanie został oparty na zdarzeniu przyszłym i dotyczył wyrażenia oceny prawnej stanowiącej odpowiedź na pytanie: Czy świadczenie Gminy na rzecz Mieszkańców stanowi/będzie stanowiło usługę termomodernizacji (odpowiednio modernizacji) w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT?

Nie można zgodzić się z organem podatkowym, że udzielenie interpretacji w ww. zakresie wykracza poza posiadane przez organ uprawnienia (w konsekwencji czego postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie mogło zostać wszczęte), jest bezpodstawne i narusza zarzucane przepisy. Jednocześnie organ wskazał, że wniosek dotyczy podatku VAT i jakkolwiek art. 41 ust. 12 ustawy odwołuje się m.in. do termomodernizacji, jednakże ustawa ta nie zawiera definicji/wyjaśnienia jakie usługi stanowią "termomodernizację" w zw. z czym, w ocenie organu, nie można było wydać interpretacji w zakresie objętym pytaniem wnioskodawcy dotyczącym "uznania świadczonych usług za termomodernizację".

Zdaniem organu, ponadto naruszenie przez skarżącą obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego poprzez niewłaściwy sposób uzupełnienia braków formalnych wniosku, których wystąpienia dopatrzył się organ interpretacyjny uniemożliwiło wydanie przez organ jednoznacznej interpretacji. Powyższa argumentacja, poprzedzona – słusznymi co do zasady – rozważaniami dotyczącymi wykładni art. 14b § 3 o.p. oraz obowiązków organu interpretacyjnego polegających na badaniu, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony został wyczerpująco oraz uwzględnienia wszystkich elementów stanu faktycznego, nie mogła być skuteczna.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że we wniosku o wydanie interpretacji Gmina przedstawiła zagadnienie z zakresu prawa podatkowego domagając się wydania interpretacji prawa podatkowego. Ponadto zarówno z opisu stanu faktycznego, jak i z późniejszych wyjaśnień złożonych przez skarżącą w odpowiedzi na żądanie uzupełnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bezsprzecznie wywnioskować można jakich czynności Gmina zamierza dokonać w ramach realizacji przedstawionego zdarzenia. Gmina przedstawiła organowi do rozstrzygnięcia ściśle określoną część swojej działalności. W tej sytuacji organ powinien był ocenić prawidłowość tego stanowiska.

Należy w tym miejscu zgodzić się z Sądem pierwszej intencji, że dla zinterpretowania wielu pojęć niekiedy konieczne jest sięgnięcie np. do innych gałęzi prawa lub ich znaczenia w języku potocznym, czy słownikowym. Jak słusznie zauważył WSA w Łodzi, nie zawsze ustawy podatkowe zawierają wyczerpujące wyjaśnienie pojęć w nich zawartych. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących nawet przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 o.p. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. Postawione przez podatnika na ich tle pytanie zobowiązuje więc organ do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

8.8. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p., organ podatkowy nie miał podstaw, aby odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sytuacji, gdy istniał przepis prawa podatkowego, którego wykładni może dokonać w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Jeżeli podatnik ma wątpliwości co do znaczenia określonego przepisu i wątpliwości te wyraża w sporządzonym wniosku o wydanie interpretacji, to rzeczą organu wydającego interpretacje indywidualne jest dostarczenie podatnikowi rzetelnej informacji w tym zakresie.

8.10 W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 165a w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 120, art. 121 § 1 o.p.

9. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.