Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 49/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230 par. 1, art. 239 par. 1 pkt 1 lit a) - h).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1209/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę S. J. na Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargi na powołaną decyzję, zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wskazał, że wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 4 lipca 2016 r. i w terminie do jego wykonania, do dnia 11 lipca 2016 r., strona wpisu nie uiściła.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji powołując się na regulacje zawarte w art. 230 i art. 220 § i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną przez stronę skargę.

S. J. zażaleniem, zatytułowanym "sprzeciw" zaskarżył postanowienie Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od psim wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnymi w danej instancji (w tym skarg stosownie do art. 230 § 2 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Z obowiązku tego, odpowiednio do treści art. 239 § 1 p.p.s.a., zwolnione są strony wymienione enumeratywnie w punktach 1 – 4, w tym także strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie określonym prawomocnym postanowieniem o przyznaniu tego prawa (pkt 4 powołanego przepisu).

Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, strona nie występowała z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy jak również sprawa sądowoadministracyjnej zainicjowana jej skargą nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) – h) p.p.s.a., wobec czego skarżący nie jest objęty ustawowym wyłączeniem spod obowiązku uiszczania kosztów sądowych.

Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a., który to przepis był podstawą zaskarżonego postanowienia, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Uwzględniając powołany przepis, stwierdzić należy, że Sąd I instancji niewadliwe odrzucił skargę strony na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, albowiem pomimo wezwania jej do uiszczenia wpisu od skargi zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2016 r., należnego w sprawie wpisu nie uiściła w skutecznym terminie do dokonania tej czynności. Wymienione postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 4 lipca 2016 r., a tym samym jak słusznie wskazał Sąd I instancji, siedmiodniowy termin do dokonania opłaty od wniesionej skargi upływał z dniem 11 lipca 2016 r. Jak natomiast wynika z treści adnotacji pisma skierowanego do Oddziału Finansowo – Budżetowego WSA w W., do dnia 20 lipca 2016 r. nie odnotowano opłaty, do uiszczenia której wezwano skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.