Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 492/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Maria Kwiecińska Protokolant ref .staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymiaru cła o d d a l a s k a r g ę. /-/M. Kwiecińska /-/T.M. Geremek /-/W. Długaszewska


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Celnego, przyjął zgłoszenia celne, nr [...] z dnia [...] r.,[...] z dnia [...] r.[...] z dnia [...] r.,[...] z dnia [...] r.,[...] z dnia [...] r.,[...] z dnia [...] r. powodując objęcie towaru odzieży używanej wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu i określając kwotę długu celnego w oparciu obniżone stawki celne z tytułu przedłożenia deklaracji o preferencyjnym pochodzeniu towaru załączonych do ww. zgłoszeń celnych. Towar sprowadziło z B. Przedsiębiorstwo "A" W. P. w M. .

Po przyjęciu przedmiotowych zgłoszeń celnych, działając na podstawie art.83 Kodeksu celnego oraz art.32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego-Dyrektor Urzędu Celnego zwrócił się do b. władz celnych o sprawdzenie prawidłowości wystawienia i rzetelności danych zawartych w deklaracjach sporządzonych na fakturach załączonych do zgłoszeń celnych.

Władze celne b. stosownym pismem poinformowały organ celny o negatywnym wyniku przeprowadzonej w tym zakresie weryfikacji.

Wobec powyższego Dyrektor Urzędu Celnego, decyzjami nr [...] i [...] z dnia [...] r. uznał wymienione zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczących preferencji celnych, zastosowania stawek celnych i określenia kwoty długu celnego. Przedsiębiorstwo "A" W. P. odwołało się od tej decyzji, zarzucając organowi celnemu I stancji naruszenie przepisów postępowania tj. art.121,122,123 § 1 Ordynacji podatkowej a nadto naruszenia art.64 § 1,2,3 i art..65 i art.70 Kodeksu celnego.

Odwołujący się podniósł w szczególności ze występując do b. władz celnych o weryfikacje dokumentów dotyczących pochodzenia towaru organ celny nie zawiadomił go o tak istotnym fakcie w związku, z czym nie mógł on uczestniczyć w bardzo ważnej czynności procesowej.

Zdaniem W. P. organ celny nie powinien także przyjąć zgłoszenia celnego skoro nie było ono prawidłowe.

Dyrektor Izby Celnej, decyzją nr [...] z dnia [...] r. - uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej wezwania strony do zapłaty odsetek wyrównawczych i umorzył postępowanie w tym zakresie zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne Dyrektora Urzędu Celnego, podkreślając, że obowiązujące w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przepisy ust. 5 Części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej oraz postanowienia art.13 i art.16 i art.21 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzanego w Brukseli w dniu 24.06.1997 r. wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków;

- towar jest pochodzący w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego,

- pochodzenie zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem, przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze,

- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.

W niniejszej sprawie jako dowód pochodzenia towaru uprawniający do zastosowania preferencyjnej stawki celnej została przedłożona deklaracja eksportera na fakturze.

Przeprowadzona weryfikacja dowodu pochodzenia przez władze celne kraju eksportu nie potwierdziła preferencyjnego pochodzenia towaru związku, z czym organ celny zasadnie zastosował autonomiczną stawkę celną.

W skardze do Sądu Administracyjnego, W. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art.121,122,123 § 1 Ordynacji podatkowej a także art.64,65,70 Kodeksu celnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono okoliczności i argumenty podobne jak w toku dotychczasowego postępowania.

Opowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Jak to wynika z niespornych okoliczności niniejszej sprawy skarżący zgłosił (6 zgłoszeniami celnymi wskazanym w zaskarżonej decyzji) do procedury obrotu na polskim obszarze celnym importowany z B. towar w postaci odzieży używanej sortowanej, załączając do tych zgłoszeń stosowne faktury z zamieszczonymi na nich deklaracjami eksportera o pochodzeniu wymienionych w nich towarów z Unii Europejskiej, co byłoby podstawą zastosowania obniżonych stawek celnych.

Z mocy art.65 par.4 pkt. 1 i 2 Kodeksu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny na wniosek strony wydaje decyzję lub może z urzędu wydąć decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe bądź uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części; rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego (lit. a) lub określa kwot wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego.

W myśl zaś art. 83 § 1 tej ustawy, organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego.

Mając powyższe na uwadze, organ celny postanowieniem z dnia [...] r. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe.

Postępowanie celne weryfikacyjne prowadzono w oparciu o art.32 Protokołu 4 Układu Europejskiego, stanowiącego (w § 1) że dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu (ust. 1).

Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu. W tym celu mają prawo żądać każdego dowodu przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera oraz każdą inną kontrolę, którą uznaje za właściwą (ust.2).

Jak zatem wynika z treści powołanych przepisów organ celny był uprawniony do przeprowadzenia weryfikacji dowodów pochodzenia przedmiotowego towaru, posługując się stosownymi działaniami belgijskich organów celnych i wynikami tych działań.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie chodzi o potwierdzenie preferencyjnego pochodzenia tych towarów z Unii Europejskiej co jest warunkiem zastosowania wobec nich obniżonej stawki celnej.

W związku z powyższym również podnieść należy i to że skarżący jako wnioskujący o zastosowanie wobec sprowadzonego przez niego towaru obniżonych preferencyjnych stawek celnych winien wykazać, że towar ten spełnia warunek pochodzenia z Unii Europejskiej.

Organy celne nie miały obowiązku wykazać właściwego pochodzenia tego towaru, bowiem działania te wychodzą poza przedmiot rozstrzygania w niniejszej sprawie.

Nie jest zatem słuszny zarzut skarżącego, że organy celne nie wyjaśniły wszystkich okoliczności niniejszej sprawy i nie ustaliły skąd pochodzi ta odzież, ponieważ faktycznie nie miały one takiego, obowiązku.

Nie można również podzielić zarzutu skarżącego, co do braku jego udziału w czynnościach kontrolnych jak braku jego zawiadomienia o tych czynnościach, skoro stroną kontrolowaną był eksporter belgijski, który dokonywał stosownych adnotacji na wystawionych przez siebie fakturach. Organ celny wykorzystał jedynie wyniki weryfikacji władz celnych belgijskich jako dowód w swoim postępowaniu, oceniając go zgodnie z regułami dowodowymi zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej.

Z tego względu nie można za słuszny zarzut skarżącego, naruszenia przez organy celne zasad postępowania określonych w przepisach art.121,122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Również niezasadne są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu celnego.

Mając powyższe uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.

/-/ M. Kwiecińska /-/ T. M. Geremek /-/ W. Długaszewska