Wyrok NSA, sygn. akt OSK 376/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Służba cywilna
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Powołane przepisy: article: art. 174 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska(spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej Haliny W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA 522/03 w sprawie ze skargi Haliny W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10.12.2003 r. II SA 522/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Haliny W. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30.12.2002 r. (...) utrzymujące w mocy postanowienie (...) Kuratora Oświaty z dnia 12.09.2002 r. opiniujące negatywnie wniosek Haliny W. o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do kwestii czy Halina W. na dzień 5.04.2000 r. posiadała ukończone wyższe studia teologiczne w rozumieniu par. 2 porozumienia między Konferencją Episkopatu Polski, a Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r., w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczyciela religii /Dz.Urz. MEN nr 6 poz. 21/ i uznał, że samo tylko zdanie wszystkich egzaminów w ostatnim roku studiów i uzyskanie tzw. absolutorium bez obrony pracy magisterskiej i uzyskania dyplomu, jak to miało miejsce w przypadku Haliny W., nie stanowi jeszcze o ukończeniu studiów wyższych. Tylko złożenie końcowego egzaminu magisterskiego i uzyskanie dyplomu jest równoznaczne z ukończeniem studiów wyższych, a taki dyplom Halina W. uzyskała 31.05.2001 r. - podkreślił Sąd.

Skargę kasacyjną wniosła Halina W., podnosząc, iż Minister Edukacji Narodowej i Sportu dokonał błędnej interpretacji pojęcia absolutorium, z którą zgodził się Sąd Administracyjny i wywodząc, że absolutorium oznacza ukończenie studiów wyższych bez uzyskania dyplomu. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przyznania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest tak skonstruowana, że trudno dopatrzyć się w niej podstaw kasacyjnych, a następnie ich uzasadnienia, jednakże zdaje się sugerować, iż Sąd błędnie zinterpretował par. 2 porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczyciela religii /Dz.Urz. MEN nr 6 poz. 21/, do którego odwołał się Sąd w zaskarżonym wyroku.

Jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest konieczność sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego - art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, po to, aby podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 par. 1 tej ustawy zostały ukazane wyraźnie i właściwie uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej - art. 183 par. 1 ustawy - nie jest zatem powołany do tego, aby domniemywał o co w istocie skarżącemu chodzi. Tak skonstruowanej skargi nie może uznać, że ma uzasadnione podstawy.

Jednakże, gdyby dojść do wniosku, że skarżąca zarzuca naruszenie par. 2 porozumienia, co by wynikało z tej części, które można określić uzasadnieniem skargi, to z zarzutem tym nie można się zgodzić. Przeciwnie, rację należy przypisać Sądowi, który wyraził pogląd, iż absolutorium nie jest równoznaczne z ukończeniem studiów wyższych, uznając przedstawioną w wyroku argumentację.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ww. ustawy.