Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 274/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od orzeczenia wydanego na podstawie art.138 par.2 k.p.a.
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2a , art. 15 ust. 3a, art. 59, art. 61
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji oddala sprzeciw. dc


UZASADNIENIE

II SA/Łd 274/21

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął sprzeciw A Sp. z o.o. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. (znak: [...]) uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. (znak [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej.

Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji – działając na wniosek A Sp. z o.o. - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" na części działek nr ewid. 113/4, 117/1, 111/7 i 112/4, obręb [...], gm. B.. Zakres przedsięwzięcia o powierzchni zabudowy do 0,49 ha obejmuje m.in. zamierzenie budowy paneli fotowoltaicznych w ilości do 2500 sztuk, o łącznej mocy do 1 MW, drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, infrastrukturę naziemną i podziemną, związaną z konstrukcją nośną paneli fotowoltaicznych, przyłącze elektroenergetyczne średniego napięcia.

W ocenie organu pierwszej instancji wnioskowane przedsięwzięcie wg. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - powierzchnia zabudowy, rozumiana jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia, będzie mniejsza niż 1 ha, również w przypadku zsumowania z powierzchnią zabudowy projektowanej farmy fotowoltaicznej "[...] A", objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znak [...] (por. § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia).

Od powyższej decyzji wspólne odwołanie wniosły A.D., E. D. i E. D., współwłaścicielki działki nr ewid. 110/3 i 110/1, uznane przez organ pierwszej instancji za strony postępowania podnosząc, że obawiają się negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na ich własność, w szczególności poprzez wibroakustykę, pole elektromagnetyczne, kumulację ciepła, zagrożenie pożarowe. Ponadto wskazały, że duża część [...] znajduje się na obszarze ochronnym Parku C. Jest to obszar o pięknych terenach, pełnych różnego rodzaju fauny i flory. Zarówno ich działki 110/3 i 110/1, jak również teren przeznaczony pod farmę fotowoltaiczną "[...] A" i "[...]" (przylegający do ich działek) znajdują się na pograniczu obszaru chronionego. W ocenie odwołujących się realizacja farmy fotowoltaicznej może znacząco oddziaływać na środowisko naruszając istniejące korytarze ekologiczne i tworząc nowe bariery dla istniejącego ekosystemu. Zdaniem stron farmy fotowoltaiczne powinny być traktowane jako zabudowa przemysłowa, a zachowanie zasad dobrosąsiedzkich powinno być priorytetem. Ponadto nie wiadomo, jakiego rodzaju będą i gdzie będą usytuowane transformatory i konwertery.

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wniosek inwestora jest niekompletny i wymaga uzupełnienia. We wniosku bowiem nie przedstawiono parametrów planowanej inwestycji, w pkt 5 - charakterystyka planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazano, że zakres przedsięwzięcia obejmuje: panele fotowoltaiczne w ilości do 2500 sztuk, o łącznej mocy do 1 MW, drogi wewnętrzne, miejsca postojowe, infrastrukturę naziemną i podziemną, związaną z konstrukcją nośną paneli fotowoltaicznych, sieć energetyczną kablową podziemną niskiego napięcia - na potrzeby dostarczenia energii do stacji transformatorowej, przyłącze elektroenergetyczne średniego napięcia - przyłączenie farmy fotowoltaicznej do sieci, kontenerową stację transformatorowo-kontrolną, inwertery (falowniki), ogrodzenie instalacji, instalację odgromową, inne niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją instalacji fotowoltaicznej. Dalej uwidoczniono, że "planowana inwestycja składa się z zespołu paneli fotowoltaicznych usytuowanych rzędami o łącznej mocy do 1 MW. Panele usytuowane zostaną na elementach montażowych stalowych, zimno giętych wbijanych w grunt. Rama stalowa, stanowiąca oparcie paneli usytuowana zostanie pod kątem 15-45° w stosunku do poziomu gruntu. W skład instancji wchodzą: falowniki, instalacja stało-prądowa DC, trójfazowe instalacje zmiennoprądowe łączące falowniki z kontenerową stacją transformatorową. Kolejnym elementem inwestycji są przyłącza kablowe. Miejsce postojowe usytuowane jest bezpośrednio za bramą wjazdową. Teren inwestycji zostanie ogrodzony. Wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do 0,49 ha. Wyżej wymieniona powierzchnia jest liczona po granicach opracowania jak wskazano w załączniku nr 2 do wniosku. Dokładna powierzchnia urządzeń zostanie zweryfikowana na etapie projektu budowlanego. Załączona koncepcja ma charakter poglądowy". Do wniosku inwestor załączył m.in. rys. 1 - wymiary typowej stacji transformatorowej, rys. 2 - przekrój poprzeczny stołu fotowoltaicznego.

Zdaniem Kolegium wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien wskazywać nie tylko ile paneli fotowoltaicznych będzie w farmie fotowoltaicznej, moc farmy i kąt nachylenia stołów, ale także, jaka jest powierzchnia jednostkowa paneli, jaka jest moc pojedynczego panelu, ile planowanych jest stołów, w ilu rzędach będą umiejscowione stoły, jaką powierzchnię zajmą stoły wraz z panelami, ile inwerterów jest planowanych, o jakiej mocy, jaką powierzchnię będą zajmować, w jakim systemie będą umiejscowione, jaką powierzchnię zajmie dojazd, miejsce postojowe, jakie są parametry kontenerowej stacji transformatorowej (szerokość, wysokość, geometria dachu). Dane te określają charakterystykę inwestycji i jej charakterystyczne parametry techniczne. Farma fotowoltaiczna to zespół urządzeń i infrastruktury (m.in. panele fotowoltaiczne ze stołami, inwertery, stacja transformatorowa, droga, itd.). Wszystkie elementy farmy fotowoltaicznej składają się na planowaną inwestycję i należy we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazać ich parametry techniczne. Nie wszystkie ww. parametry zostały wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto Kolegium zauważyło, że w załączniku graficznym do wniosku przedstawiającym planowany sposób zagospodarowania komunikację wewnętrzną - drogę wskazano poza granicami terenu objętego wnioskiem.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że co do zasady ustalenie warunków zabudowy odnosić się powinno do działki (lub działek) objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Kwestia terenu inwestycji jest ważna również z tego względu, iż na działce nr ewid. 117/1 występują grunty chronione - lasy. W ocenie Kolegium przedwczesne jest stanowisko organu I instancji, iż skoro teren inwestycji w liniach rozgraniczających nie obejmuje tej części działki nr ewid. 117/1, gdzie znajdują się grunty leśne, to teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki prowadzi do obchodzenia przez inwestora ograniczeń m.in. związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych.

Organ odwoławczy również zauważył, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził samodzielnej oceny, co do konieczności uzyskania przez inwestora dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia (art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 503) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym]; § 3 ust. 1 pkt 54 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) a ponadto nie przeprowadził oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji jako instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulujących władztwo planistyczne gminy w zakresie rozmieszczania urządzeń fotowoltaicznych, a co za tym idzie możliwości zastosowania w sprawie regulacji art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że inwestor przedstawił kserokopię pisma D. S.A. Oddział Ł. z 12 lipca 2021 r. - "Oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej". Nie wiadomo, czy organ dokonał jednak oceny tego pisma w kontekście zapewnienia dostaw energii elektrycznej dla planowanej inwestycji, gdyż w wynikach analizy ograniczył się jedynie do wskazania, że zapotrzebowanie w energią elektryczną przewiduje się z projektowanego przyłącza do sieci elektroenergetycznej. Ponownie prowadząc postępowanie organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w tej kwestii.

Na koniec organ odwoławczy zauważył jeszcze inne uchybienia postępowania I instancji: naruszenie art. 10 k.p.a. oraz okoliczność, że projekt decyzji wraz z załącznikami został podpisany elektronicznie, z tym że w aktach brak jest dokumentów potwierdzających weryfikację podpisu. W rezultacie Kolegium uznało, że skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, stosownie do przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Kolegium, przedstawione wyżej okoliczności co do stanu faktycznego, nie mogą być wyeliminowane w trybie art. 136 k.p.a.

Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł inwestor - A Sp. z o.o., zarzucając organowi naruszenie:

I . przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przez uznanie, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie w sytuacji gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć,

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że Wójt Gminy B. nie ustalił, czy wnioskowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy z prawidłowo ocenionego stanu faktycznego nie wynikało, aby istniała konieczność jej uzyskania ze względu na powierzchnię mającą zostać zajętą pod inwestycję;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach chronionych - lasach, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innymi niż występujący na działce LsV,

4) art. 7, w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za utrzymaniem decyzji wydanej przez Wójta Gminy B., ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa, w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takich jak: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny oraz flory, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki, brak negatywnego oddziaływania na krajobraz, brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otocznie,

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż w związku z tym, że polityka określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. jest sprzeczna z celem przedsięwzięcia (inwestycji), nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej lokalizacji, podczas gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest indywidualnym orzeczeniem organu co do określonej lokalizacji - bez uwzględniania studium, którego treść obliguje jedynie co do kierunków polityki a nie co do konkretnych decyzji w oparciu o politykę zagospodarowania przestrzennego,

6) art. 6 k.p.a., poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009728/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii,

II . prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spawy, tj.:

1) art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę;

2) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści ww. normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2,

3) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 52 ust. 2 w zw. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi konieczny element wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy decyzja ta stanowi konieczny element wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

4) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja skarżącej na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

5) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nie rolne, co doprowadziło do naruszenia prawa własności. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uwzględnienie sprzeciwu i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w całości oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie.

W replice strona skarżąca wskazała, że sporną inwestycję należy traktować jako całość. W związku z tym, oceniając całość inwestycji nie ma potrzeby odnosić się m.in. do mocy pojedynczego panelu fotowoltaicznego, ilości planowanych stołów, czy inwerterów i do oceny spornej inwestycji wystarczają dane podane wniosku: łączna moc do 1 MW oraz wielkość powierzchni zabudowy do 0,49 ha. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydawana jest na wniosek inwestora i to jego rolą, a nie organu, jest wskazanie powierzchni zabudowy, zaś organ I instancji wskazał, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, również w przypadku rozpatrywania jej łącznie z inwestycją "[...]". Wobec tego oczywistym jest, że nie ma konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla części działki ewidencyjnej. Fakt, ze ustawodawca w rozporządzeniu określa wymagania dla obszaru analizowanego poprzez trzykrotność szerokości frontu działki, nie wpływa na to, że rozróżnia on pojęcie "teren" i "działka", co również zostało wskazane w sprzeciwie. Potwierdza to również stanowisko Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł., który umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na działkach na których występują grunty leśne, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż inwestycja nie obejmuje swym zasięgiem gruntów leśnych.

Ponadto inwestor zauważył, że zaskarżona decyzja jest niezgoda z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, gdyż dyrektywa ta promuje wytwarzanie energii elektrycznej m. in. z instalacji fotowoltaicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionego sprzeciwu A Sp. z o.o. z siedzibą w W. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., którą uchylono w całości decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 ustawy p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b ustawy p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e ustawy p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el 2021, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie pierwszej instancji obowiązki z zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawi i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18). Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, co już wcześniej wskazano, jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd rozpoznający sprzeciw spółki uznał, iż objęta nim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 23 lutego 2022 2021 r. odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną wydania uchylonej decyzji Wójta Gminy B. z [...] r. stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Ponadto jak wynika z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do stawianych przez organ odwoławczy zarzutów dotyczących niekompletności wniosku (dwojakiego rodzaju) oraz braku przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji samodzielnej oceny, co do konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedmiotowej inwestycji; oraz braku przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego terenu planowanej inwestycji oraz niepełnej analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.

W powyższym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Ponadto jak wynika z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Określone w przywołanym wyżej art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a-c ustawy obligatoryjne elementy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mają na celu umożliwienie organowi rozpatrującemu wniosek dokonanie ustaleń w zakresie istniejącego na terenie planowanej inwestycji uzbrojenia terenu jak i jego wystarczalności dla realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem obsługi dotychczasowych użytkowników bez pogorszenia warunków w tym zakresie, wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, oraz jej oddziaływania na środowisko. W tym ostatnim przypadku, to właśnie parametry techniczne planowanego przedsięwzięcia, jak i jego rozmieszczenie, które zobligowany jest przedstawić wnioskodawca, mają na celu dokonanie prawidłowej oceny charakterystyki inwestycji z punktu widzenia ewentualnej możliwości jej zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym podkreślenia wymaga, iż ocena w powyższym zakresie jest niezbędna nie tylko ze względu na treść przywołanego art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także z uwagi na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.)- dalej: rozporządzenie z 2019 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

W niniejszej sprawie inwestor we wniosku wskazał, że "dokładna powierzchnia urządzeń zostanie zweryfikowana na etapie projektu budowlanego. Załączona koncepcja ma charakter poglądowy". Sąd w składzie orzekającym przychyla się do poglądu organu odwoławczego, iż dla prawidłowej oceny dopuszczalności planowanej inwestycji, niezbędnym było przedstawienie we wniosku, zarówno w jego części opisowej, jak i graficznej, pełnych i kompletnych danych, odnoszących się odnoszących do urządzeń i infrastruktury składających się na całość przedsięwzięcia. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. niewskazanie przez wnioskodawcę sposobu zagospodarowania terenu odnośnie wszystkich elementów inwestycji (powierzchnia jednostkowa paneli, moc pojedynczego panelu, ile planowanych jest stołów, w ilu rzędach będą umiejscowione stoły, jaką powierzchnię zajmą stoły wraz z panelami, ile inwerterów jest planowanych, o jakiej mocy, jaką powierzchnię będą zajmować, w jakim systemie będą umiejscowione, jaką powierzchnię zajmie dojazd, miejsce postojowe, jakie są parametry kontenerowej stacji transformatorowej - szerokość, wysokość, geometria dachu) uniemożliwiało przeprowadzenie prawidłowej oceny możliwości zrealizowania planowanego przedsięwzięcia, jak i jego wpływu na środowisko. Zgodzić należy się w tym miejscu ze stanowiskiem organu odwoławczego, że braki wniosku w powyższym zakresie nie mogą być uzasadniane brakiem wiedzy inwestora, co do rodzaju wykorzystanej na etapie projektowania technologii, gdyż to inwestor występując o ustalenie warunków zabudowy dla danego przedsięwzięcia posiada pewną koncepcję zagospodarowania terenu, która winna uwzględniać zarówno minimalne, jak i maksymalne założenia projektu, którą to koncepcję winien przedstawić na mapie odpowiadającej wymogom określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego stawiany organowi I instancji zarzut nieprzeprowadzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu planowanej inwestycji oraz przeprowadzenia niepełnej analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, okazał się zasadnym. Wydanie decyzji o ustalaniu warunków zabudowy wiąże się bowiem z dokonaniem analizy dwóch elementów. Po pierwsze, jest to analiza zasad zagospodarowania terenu wynikająca z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, która to analiza jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie jest niepełna. Po drugie, jest to analiza stanu faktycznego i prawnego dotycząca nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji, która w sprawie nie została przeprowadzona. Odnosząc się zaś do zarzutów spółki składającej sprzeciw należy zaakcentować, że organ nie może opierać się na samym tylko oświadczeniu inwestora dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko, lecz powinien dokonać własnych ustaleń co do kwalifikacji danej inwestycji w kontekście obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż niewątpliwie do wniosku inwestor załączył kserokopię pisma D. S.A. Oddział Ł. z 12 lipca 2021 r. - "Oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej". Z treści tego pisma nie wynika, aby gestor udzielił promesy na przyłączenie spornej inwestycji do sieci energetycznej. Słusznie Kolegium zatem zarzuciło organowi pierwszej instancji niewyjaśnienie prawnie relewantnej okoliczności, która zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunkuje wydanie decyzji pozytywnej. Pamiętać bowiem należy, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie to nie jest tożsame z posiadaniem umowy z dostawcą mediów już na etapie starania się o uzyskanie warunków zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. W okolicznościach niniejszej sprawy kwestia powyższa nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji.

Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać także należy stanowisko organu odwoławczego, co do konieczności uwzględnienia, w przypadku stosowania art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozostałych przepisów tej ustawy, w tym art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 wedle których ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań; a w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, jak również art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 października 2021 r. 100 kW). W ocenie Sądu dla prawidłowego zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędna jest ocena wnioskowanego przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn.: Dz.U z 2021 r. poz. 610) z uwzględnieniem powołanych wyżej art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w przypadku ustalenia braku możliwości zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do instalacji odnawialnego źródła energii, niezbędnym jest zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie powyższe uwarunkowania zostały przez Wójta Gminy Ż. pominięte, w następstwie czego uznać należy, że organ ten przedwcześnie zastosował art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odstępując niejako automatycznie od oceny wszystkich wymaganych ustawowych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, w szczególności tych wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Natomiast, co do stawianego przez organ odwoławczy zarzutu ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części działek ewidencyjnych objętych wnioskiem skarżącej spółki wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych brak jest jednolitego stanowiska w sprawie dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jedynie co do części działki ewidencyjnej. Zgodnie z pierwszym z prezentowanych poglądów sądów administracyjnych interpretacja obowiązujących przepisów, w szczególności użytych przez ustawodawcę pojęć "teren" i "działka ewidencyjna" prowadzi do stwierdzenia, iż podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Tylko w drodze wyjątku przyjmuje się dopuszczalność objęcia decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej, gdy wynika to ze szczególnych uwarunkowań normatywnych lub faktycznych, dotyczących np. inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty np. zjazdy. Przy czym wymaga to odpowiedniego uzasadnienia organu (por. wyroki NSA: z 24 marca 2016 r., II OSK 1837/14; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14; z 27 lipca 2017 r., II OSK 2942/15; z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16; z 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 18 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; z 14 marca 2019 r. II OSK 1135/17; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17; z 19 września 2019 r., II OSK 2561/17; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20; z 2 marca 2021 r., II OSK 270/21; z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 1351/21; z 8 września 2021 r., II OSK 1601/21). Drugi z poglądów przyjmuje zaś, że usprawiedliwiona jest również taka interpretacja pojęcia "terenu" na użytek decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, wyodrębnionego za pomocą linii rozgraniczających, jeśli oczywiście nie narusza to odrębnych przepisów, przede wszystkim o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyroki NSA: z 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17; z 17 lipca 2019 r., II OSK 1881/18; z 5 września 2019 r., II OSK 2447/17; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19).

W niniejszej sprawie organ I instancji ustalając warunki zabudowy dla spornej inwestycji jedynie co do części działek ewidencyjnych objętych wnioskiem skarżącej spółki nie przedstawił jakiegokolwiek uzasadnienia, co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia. Przy czym w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy sprzeciw niewyrażenie przez organ I instancji stanowiska w tym zakresie nie może być odczytywane jako przychylenie się przez organ do tych poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, które dopuszczają możliwość ustalenia warunków zabudowy odnośnie co do części działki ewidencyjnej. Tym bardziej, że - jak słusznie podkreślił organ odwoławczy – część działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym została zakwalifikowana jako użytek leśny (klasa LsV), co wynika wprost z wypisu z ewidencji gruntów znajdującego się w aktach.

Dodatkowo analiza akt I instancji potwierdza zasadność zarzutów organu odwoławczego co do innych uchybień organu I instancji: naruszenia art. 10 k.p.a. oraz okoliczność, że projekt decyzji wraz z załącznikami został podpisany elektronicznie, z tym że w aktach brak jest dokumentów potwierdzających weryfikację podpisu.

Reasumując, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. Zarówno zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego, niezbędnego dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku spółki, przekraczający wynikające z art. 136 k.p.a. uprawnienia organu odwoławczego, jak również wyrażona w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uniemożliwiały merytoryczne rozpatrzenie wniosku, co obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodać w tym miejscu wypada, iż wobec uchylenia decyzji organu I instancji postępowanie będzie prowadzone ponownie, co pozwoli na wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy unijne, to wobec powyższej argumentacji - wskazującej przede wszystkim na niedostatki postepowania wyjaśniającego - należy uznać, że ten zarzut nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - działając na podstawie art. 151a § 2 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił sprzeciw.

dc