Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 862/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 41 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusza Bociąga WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi B. G. – S. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta, po wznowieniu postępowania w sprawach B. G. – S. (dalej: skarżąca) uchylił:

- swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. znak: [...], Nr decyzji: [...] orzekającą o przyznaniu skarżącej od dnia 17 maja 2012 r. prawa do stypendium w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin,

- swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. znak: [...], Nr decyzji: [...] orzekającą o utracie przez skarżącą z dniem 31 maja 2012 r. prawa do stypendium z powodu zakończenia odbywania szkolenia i orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do stypendium od dnia 17 maja 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją Starosty Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] 2004 r. znak: [...], Nr decyzji: [...] orzeczono o uznaniu skarżącej z dniem 13.01.2004 r. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówiono jej prawa do zasiłku. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania dokumenty rejestracyjne skarżącej przeniesione zostały od dnia 04.03.2006 r do rejestru osób bezrobotnych Grodzkiego Urzędu Pracy, gdzie skarżąca rozpoczęła szkolenie w Instytucji Szkoleniowej [...] Centrum Współpracy Edukacji i Dworactwa, w K, pod nazwą: "Mała przedsiębiorczość" w terminie od 17.05.2012 r. do 30.05.2012 r. W związku z powyższym decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. znak: [...], przyznano skarżącej od dnia [...] 2012 r. prawo do stypendium w wysokości 120% zasiłku, a decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...], orzeczono o utracie przez skarżącą prawa do stypendium z powodu zakończenia odbywania szkolenia z dniem 31.05.2012 r. .

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. znak: [...], pozbawiono skarżącą z dniem 29.08.2012 r. statusu bezrobotnego z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej.

W dniu 17.12.2013 r. wpłynęło do tut. Urzędu pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informujące, że skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy zlecenie w okresie od 17.12.2010 r. do 30.06.2013 r.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wznowił z urzędu postępowanie w sprawie pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. znak: [...], orzekającej o pozbawieniu skarżącej z dniem 29.08.2012 r. statusu bezrobotnego z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej.

W dniu 16.01.2014 r. skarżąca oświadczyła, że 17.12.2010 r. podpisała polisę na życie z firmą F. Osobą u której podpisała tę polisę była jej koleżanką z czasów studiów. Za jej namową podpisała również umowę o współpracę z firmą F. Zapewniono ją, że dzięki temu będzie mogła brać udział w licznych bezpłatnych szkoleniach. Nie zdawała sobie sprawy, że umowa ta powoduje dla niej skutki cywilno-prawne. Podpisała jedną polisą ubezpieczeniową na życie i Firma powiedziała jej, że aby dopełnić formalności związanych z wypłatą musi podpisać aneks do umowy jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Jedyny dochód z tytułu współpracy z firmą F otrzymała dnia 13.08.2013 r. na konto jej "firmy".

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...] orzeczono o pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego z dniem 17.12.2010 r. Organ powołał art. 41 ust. 1 ustawy i wskazał, że skarżąca z dniem 17.12.2010 r. tj. z dniem podjęcia innej pracy zarobkowej skarżąca przestała spełniać warunki do dalszego uznawania jej za osobę bezrobotną, co oznacza, że przyznane jej świadczenie z tytułu odbywania szkolenia, tj. stypendium od dnia 17.05.2012 r. – jej nie przysługują. Nadto organ wskazał, że podjęcie przez skarżącą innej pracy zarobkowej od dnia 17.12.2010 r. stanowi okoliczność, która istniała w dniu wydania w/w decyzji, lecz nie była znana Urzędowi, co uzasadniało uchylenie przedmiotowych decyzji i orzeczenie jak w sentencji.

W odwołaniu B. G. – S. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Skarżąca podniosła, że zawarła w dniu 17 grudnia 2010 r. umowę agencyjną z F S.A. Na tej podstawie miała otrzymywać wynagrodzenie prowizyjne zależne wyłącznie od wysokości wyników wypracowanych przez agenta. W dniu 17.09.2013 r. zostało jej z tego tytułu wypłacone jednorazowe wynagrodzenie w łącznej kwocie 686,45 zł, pomimo, iż prowizja została przez nią wypracowana w maju 2011 r. w kwocie 444,52 zł, w czerwcu 2012 r. w kwocie 156 zł oraz w czerwcu 2013 r. w kwocie 85,93 zł. Nigdy zatem nie osiągnęła przychodu powyżej poziomu połowy minimalnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę, co oznacza, że nie można jej pozbawić statusu bezrobotnego, a w konsekwencji nie można jej pozbawić prawa do stypendium przysługującego bezrobotnemu.

Decyzją z dnia 3 kwietnia 2014 r. Znak [...] Wojewoda, działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2014 roku, znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania, powołał treść art. 2 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy, oraz wskazał, że bezspornym w sprawie jest, że skarżąca 17 grudnia 2010 r. zawarła umowę o współpracę z firmą F. Sam fakt podjęcia innej pracy zarobkowej, bez względu na wysokość zarobku, skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej.

Bezrobotnym może być osoba "niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej". Od 17 grudnia 2010 r. skarżąca nie spełniała przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i utraciła status osoby bezrobotnej. Dlatego organ I instancji orzekł o odmowie przyznania stypendium szkoleniowego od 17 maja 2012 r., ponieważ w tym okresie skarżąca nie była osobą bezrobotną, a tylko osobie bezrobotnej przysługuje prawo do stypendium szkoleniowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. G.- S. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na jej treść, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegającą na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, a to poprzez przyjęcie, że dla utraty statusu bezrobotnego wystarczające jest podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość uzyskiwanego przychodu, mimo iż treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h w/w ustawy wskazuje, że do utraty statusu osoby bezrobotnej konieczne jest podjęcie pracy zarobkowej, z której miesięczny przychód przekracza połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca powtórzyła ponownie zarzuty podnoszone uprzednio w odwołaniu. Jeszcze raz wskazała, że jej wynagrodzenie, jakie uzyskiwała na podstawie umowy agencyjnej nie przekraczało połowy minimalnego miesięcznego wynagrodzenia. Skarżąca podniosła, że w relewantnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okresie uzyskała wynagrodzenie w łącznej wysokości 686,45 zł, które zostało jej wypłacone jednorazowo w dniu 17 września 2013 r. Faktycznie przychód ten został wypracowany przez nią w maju 2011 r. (kwota 444,52 zł), czerwcu 2012 r. (kwota 156,00 zł) i w czerwcu 2013 r. (kwota 85,93 zł). Wysokość minimalnego miesięcznego wynagrodzenia w 2011 r. wynosiła 1386,00 zł, w roku 2012 - 1500 zł, a roku 2013 - 1600 zł. Zatem miesięczny przychód skarżącej ani razu nie przekroczył granicy połowy miesięcznego minimalnego wynagrodzenia. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, iż przychód skarżącej winien być brany pod uwagę jednorazowo, jako kumulacja osiągniętego wynagrodzenia, to w 2013 r. minimalne wynagrodzenie w 2013 r. wynosiło 1600,00 zł, którego połowy kwota 686,45 zł nie przekroczyła. Skarżąca nie kwestionowała utraty statusu bezrobotnego z dniem 29 sierpnia 2012 r. Zatem skarżąca, wbrew ustaleniom organów obu instancji nie utraciła statusu bezrobotnego z dniem 17 grudnia 2010 r., co wyłącza pozbawienie jej na tej podstawie prawa do stypendium przysługującego bezrobotnemu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tej kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając przedmiotową skargę, Sąd nie stwierdził, aby wydana w sprawie decyzja została podjęta z naruszeniem prawa, o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła odnieść skutku.

Przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 3 kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta dnia [...] 2014 r., wydaną po wznowieniu postępowania, uchylającą swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. znak: [...], orzekającą o przyznaniu skarżącej od dnia 17 maja 2012 r. prawa do stypendium w wysokości 120% zasiłku, oraz swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. znak: [...], orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do stypendium z powodu zakończenia odbywania szkolenia z dniem 31 maja 2012 r. i orzekającą o odmowie przyznania skarżącej prawa do stypendium od dnia 17 maja 2012 r.

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Z treści art. 149 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną: z dnia z dnia [...] 2012 r. znak: [...] orzekającą o przyznaniu skarżącej od dnia 17 maja 2012 r. prawa do stypendium w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin oraz decyzją ostateczną z [...] 2012 r. znak: [...], orzekającą o utracie przez skarżącą z dniem 31 maja 2012 r. prawa do stypendium z powodu zakończenia odbywania szkolenia.

Organ za podstawę wznowienia postępowania przyjął okoliczność, że skarżąca w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej była zatrudniona na podstawie umowy zlecenia w okresie od 17.12.2010 r. do 30.06.2013 r. Wiadomość o tym, organ przyjął za "nową okoliczność faktyczną" w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który wydał decyzję w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ uzyskał ją na podstawie pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia 13 grudnia 2013 r. informującego o zatrudnieniu skarżącej w przedmiotowym okresie. Pismo to, zdaniem Sądu prawidłowo organ uznał za podstawę do wznowienia postępowania w sprawie.

Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej po wznowieniu postępowania stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która ponadto, spełnia pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie. Jednym z tych warunków jest nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.

Art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy precyzuje, że zakaz świadczenia innej pracy zarobkowej - oznacza zakaz wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Podkreślić należy, że status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także nie wykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nie uzyskiwanie miesięcznie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia. Zatem z tego punktu widzenia nieistotne było, czy skarżąca zawarła z firmą F umowę agencyjną czy też umowę zlecenia, gdyż w świetle powołanego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy skarżącej nie wolno było zawrzeć ani jednej ani drugiej umowy.

Sąd w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 1123/07, w którym Sąd wskazał, że twierdzenia skarżącej jakoby z literalnego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2h ustawy wynikało zezwolenie dla osoby bezrobotnej do uzyskiwania przychodów z tytułu wykonywania umowy zlecenia, umowy agencyjnej, czy umowy o dzieło przy jednoczesnym zachowaniu warunku aby nie przekraczały one miesięcznie wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, są nieuprawnione. Takie rozumienie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie jest bowiem dopuszczalne. Definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną ich interpretację. W rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło (art. 2 ust. 1 pkt 11). Przesłanki nieuzyskiwania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można rozpatrywać w oderwaniu od tych podstawowych warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zatem tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, może być uznana za osobę bezrobotną. W związku z tym, przy analizie przedmiotowej sprawy nie miała znaczenia kwestia wysokości uzyskanego przez skarżącą w ramach zawartej umowy agencyjnej przychodu.

W konsekwencji uzyskanie przez organ informacji o zatrudnieniu skarżącej na podstawie umowy agencyjnej w okresie od 17.12.2010 r. do 30.06.2013 r. w pełni uprawniło organ do wznowienia postępowania, a następnie do uchylenia wydanych decyzji i odmowy przyznania skarżącej prawa do stypendium od 17.12.2012 r.

Podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] 2012 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej stanowił przepis art. 41 ustawy. Zgodnie z tym przepisem bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Ponieważ skarżąca decyzją z dnia [...] 2014 r. została pozbawiona statusu bezrobotnego z dniem 17.12.2010 r., prawidłowo zatem organ odmówił skarżącej przyznania prawa do stypendium od tego dnia.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczącej błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organy zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału. Wydane w tych sprawach decyzje w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego, wskazały przepisy, które miały zastosowanie w sprawach, prawidłowo interpretując ich treść.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.