Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 581/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5,13,42,233 par. 1 pkt 1,239
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania Pana B. G. (dalej jako podatnik lub skarżący) z dnia 08.06.2018r, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 29.05.2018r. nr [...], określającej podatnikowi w podatku od towarów i usług za lipiec 2016r. nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 20.470 zł.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym :

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przeprowadził u Podatnika kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości wywiązywania się z obowiązków podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec 2016r., która zakończyła się protokołem kontroli doręczonym w dniu 21.07.2017r.

W związku z tym, że po kontroli nie złożono korekty deklaracji VAT-7 uwzględniającej jej ustalenia, organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 26.09.2017r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za ten okres. Po zakończonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. w dniu 29.05.2018r. wydał decyzję nr [...] określającą za lipiec 2016r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 20.470 zł.

Podstawą wydania tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że zawierane przez Podatnika transakcje, które zostały wykazane w ewidencji i deklaracji VAT jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru, nie stanowią tego typu czynności, gdyż towar nie został wywieziony z terytorium Polski w bezpośrednim następstwie sprzedaży. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT), o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (t. jedn. Dz.U. z 2018r. Poz. 2174 ze zm.), była dokonana przez inny podmiot i nastąpiła dopiero w wyniku kolejnych transakcji związanych ze zmianą własności "towaru, realizowaną poprzez ich sprzedaż na rzecz odbiorców z innych państw europejskich. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. WDT było związane dopiero z dyspozycjami kontrahenta Podatnika o przemieszczeniu należącego do niego towaru. Dostawy dokonane przez Podatnika zostały zakwalifikowane jako dostawa krajowa, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, które powinny zostać opodatkowane stawką podatku właściwą dla dostawy krajowej w wysokości 23%. W związku z powyższym nie uznano prawa Skarżacego do zastosowania do opodatkowania tej sprzedaży preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%. Z uwagi na błędne zakwalifikowanie dokonanych transakcji jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów stwierdzono zaniżenie podatku należnego wykazanego w deklaracji VAT-7 za lipiec 2016r. o kwotę 17.539 zł.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący złożył w dniu 08.06.2018r. odwołanie, w którym zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a to:

art. 187 § 1, ze względu na niepełne zgromadzenie materiału dowodowego;

art. 191, poprzez błędną, tendencyjną, wybiórczą i nielogiczną ocenę materiału dowodowego

zgromadzonego w toku postępowania podatkowego;

art. 121 § 1, poprzez naruszenie zaufania do organów podatkowych;

art. 122, poprzez zaniechanie działań, które mogłyby wyjaśnić stan faktyczny;

art. 193 § 1-3, poprzez błędne stwierdzenie nierzetelności ksiąg podatkowych.

W odwołaniu stwierdzono ponadto, że organ I instancji wydał decyzję niezgodną z przepisami art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 13 i art. 42 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Uzasadniając wskazana na wstępie decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że Podatnik prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą G. B. Firma Produkcyjno-Handlowo-Usługowa "B.-S.", w ramach której zgłoszono do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wykonywanie czynności związanych ze sprzedażą detaliczną, produkcją wyrobów formowanych na zimno, produkcją konstrukcji metalowych i ich części, naprawą i konserwacją metalowych wyrobów gotowych, produkcją metali i wyrobów metalowych, handlem, transportem, robotami budowlanymi, naprawą i konserwacją wyrobów gotowych, maszyn i urządzeń (klasyfikacja działalności PKD: 47.99.Z - jako wiodąca oraz 24.33.Z, 25.11.Z, 33.11.Z, 43.99.Z, 46.90.Z, 47.91.Z, 49.41.Z). Skarżący jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym od dnia 01.02.2013r., w tym również na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W ewidencji sprzedaży oraz w deklaracji dla podatku od towarów i usług za lipiec 2016r. wykazał m. in. wewnątrzwspólnotowa dostawę konstrukcji stalowych o różnych wymiarach, wykonanych na zamówienie dla Firmy P. A. Wawrzycznego – udokumentowanych siedmioma fakturami VAT. Jako nabywcę wskazano w nich Firmę: A. W. G. ", [...], W. Ś., ul. [...], numer identyfikacyjny [...]

Zgodnie z danymi uwidocznionymi w CEIDG Firma A. W. G. ", Regon [...], posiada stałe miejsce prowadzenia działalności pod adresem [...], ul. [...] oraz dodatkowe, stałe miejsce prowadzenia działalności [...], ul. [...]. W. Ś., ul. [...] jest ponadto wskazany jak adres do doręczania korespondencji. Zgodnie z danymi zawartymi w CEIDG przedsiębiorca ten rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 06.02.2013r., a zgodnie z dokonanym wpisem przeważająca i wykonywana działalność to sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana 46.90.Z. Pan A. W. jako przedsiębiorca zarejestrowany jest w Polsce jako podatnik VAT czynny, z danymi adresowymi firmy: [...], W. Ś., ul. [...] i z nadanym polskim numerem NIP: [...]. Firma ta jest również zarejestrowana w kraju dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Pan A. W. w dniu 25.04.2015r. zarejestrował ponadto swoją działalność gospodarczą w Niemczech pod numerem podatkowym (Steuernummer) [...] nadanym przez urząd finansowy (Finanzamt) w Cottbus / Chociebuż. Numer ten został zmieniony w dniu 10.08.2017r. na nowy: [...]. Jako adres rejestracyjny przedsiębiorcy podano polski adres [...], W. Ś., ul. [...]. Przedsiębiorca ten został również zarejestrowany w Niemczech dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych i został mu nadany numer [...]

Wystawione przez Skarżacego na rzecz w/w odbiorcy faktury sporządzane były w postaci

wydruku komputerowego z odwzorowaniem pieczęci firmowej wystawcy i odbiorcy oraz nieczytelnymi podpisami. Do każdej z faktur dołączono dokument -"Potwierdzenie Wywozu Towaru", oznaczony tą samą datą co faktura. Dokument ten, w postaci wydruku komputerowego, zawiera oświadczenie, iż w danym dniu towar zakupiony w Firmie F.P.H.U. "B.-S." G. B., został wywieziony poza granice kraju samochodem (podawano jego numer rejestracyjny) i że kontrahent jest płatnikiem VAT-u europejskiego. Data dokumentu i data wywozu są tożsame z datą odpowiedniej faktury. W treści tego potwierdzenia podawano numer faktury, której dotyczy. Potwierdzenia opatrzone były nieczytelnymi podpisami oraz pieczęciami firmowymi identycznymi jak na fakturze. Na powyższych dokumentach (fakturach i potwierdzeniach) podawano dane firmy nabywcy z polskim adresem w W. Ś. przy ul. [...] i z niemieckim numerem identyfikacji podatkowej. Płatność za należności odbywała się poprzez przelewy bankowe, na dowód czego przedstawiono wydruki potwierdzeń przelewu lub wyciągów z konta bankowego. Płatności za towar dokonywane były przez Pana A. W. za pośrednictwem polskiego rachunku bankowego prowadzonego przez "ING Bank Śląski" S.A. Oddział w Katowicach.

W toku postępowania w dniu 27.10.2017r. organowi I instancji przekazano ponadto inne kopie dokumentów "Potwierdzenia Wywozu Towaru" odnoszące się do poszczególnych faktur sprzedaży. Na dokumentach tych, oprócz danych zawartych już w potwierdzeniach dołączonych do faktur, umieszczono dodatkowo zagraniczne adresy, pod które miał być dostarczony towar. Na dokumentach tych widnieją odbicia pieczęci firm będących stronami transakcji i nieczytelne podpisy. Należy zauważyć, że na dokumentach dostarczonych do Urzędu Skarbowego w L. w październiku 2017r. podano te same daty jak na fakturach i pierwotnie przekazanych "Potwierdzeniach Wywozu Towaru", lecz naniesiono na nich odwzorowanie innej pieczęci firmowej Firmy Pana A. W. - z tym samym adresem i numerem identyfikacyjnym, lecz ze skróconą nazwą własną (A. W. G. zamiast jak pierwotnie: A. W. O. ). Wszystkie podpisy na pieczęci kupującego są identyczne i złożone przez jedną osobę (Pana A. W.), czego nie stwierdzono na dokumentach dołączonych do faktur, na których znajdują się różne podpisy i żaden nie jest tożsamy z podpisem na później dostarczonych potwierdzeniach.

Podatnik w toku postępowania wyjaśnił, że jego działalność gospodarcza polega na produkcji garaży blaszanych pod zamówienie. "W ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy sprzedano garaże blaszane pod konkretne zamówienie. Pan A. W. odbiera towar we własnym zakresie, kontrolowany nie ma wiedzy, gdzie towar jest wywożony, tj. pod jaki adres. Natomiast dla odbioru z Czech towar jest dowożony transportem firmy Podatnika".

W trakcie prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. ustalił, iż nabywca towaru Pan A. W. w lipcu 2016r. zbył konstrukcje stalowe zakupione w Pana firmie wystawiając osiemnaście faktur sprzedaży - do każdej sporządzono dokument CMR (międzynarodowy list przewozowy, dokumentujący przewóz ładunku poza granicę kraju nadawcy towaru). W dokumentach tych nadawcą towaru była firma Pana A. W..

Sprzedaż ta nastąpiła w formie czterech rodzajów transakcji:

a) sprzedaż na rzecz osób fizycznych z terenu Austrii, opodatkowana i rozliczona w Polsce

z wystawieniem faktur z nadanym w Polsce numerem NIP [...], opodatkowana

stawką 23% (dwie transakcje);

b) sprzedaż na rzecz podmiotów zarejestrowanych dla potrzeb transakcji

wewnątrzwspólnotowych w Niemczech, dokonana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa

towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju opodatkowana stawką 0%, z nadanym

w Polsce numerem NIP [...] (cztery transakcje);

c) sprzedaż na rzecz osób fizycznych z terenu Niemiec opodatkowana i rozliczona w Niemczech, stawką 19% VAT-u niemieckiego, posługując się niemieckim numerem [...]

(jedenaście transakcji),

d) sprzedaż na rzecz osób fizycznych z terenu Niemiec opodatkowana i rozliczona w

Niemczech, stawką 0% VAT-u niemieckiego, posługując się niemieckim numerem

[...] (dwie transakcje).

Faktury wystawione przez A. W. opiewały na konstrukcje metalowe różnych wymiarach , dachy jednospadowe lub dwuspadowe, bramy dwudrzwiowe lub uchylne, drzwi boczne, konstrukcja metalowa w kolorze RAL, okna boczne, folia dachowa, rynny, kotwy mocujące, usługa. Jako nadawcę i przewoźnika wykazano firmę p. A. W..

Firma "B.-S." nigdy nie organizowała transportu zamówionych konstrukcji stalowych i w momencie sprzedaży nie znała ostatecznych odbiorców sprzedawanego towaru, nie zna odbiorców, do których trafiają zamówione u niego konstrukcje stalowe, klienci Pana A. W. nie kontaktowali się z nim.

Konstrukcje stalowe na które opiewały faktury wystawiane przez Podatnika obejmowały gotową konstrukcję hali wraz z drzwiami (bez okien i rynien - te rzeczy kupował kontrahent i potem u odbiorcy montował jej, Podatnik robił tylko ramy na te okna). Czynności te Pan A. W. wykonywał w Polsce następnie, tak gotowa konstrukcję zawoził bezpośrednio do klienta (nie prowadził magazynów, do składowania tych konstrukcji). Kontrahent nie prowadził działalności handlowej w Polsce. Wszystko sprzedawał za granicą.

W tak ustalonym stanie faktycznym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, iż Podatnik nie dokonywał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tylko dokonywał odpłatnej dostawy na rzecz polskiego kontrahenta, nie mał zatem podstaw do zastosowania stawki 0% w podatku VAT.

Podkreślono przy tym, że Podatnik nie zawarł pisemnej umowy, z której wynikałyby warunki dostawy oraz prawa i obowiązki stron transakcji mające wpływ na jej opodatkowanie. Zawarcie umowy opartej na Międzynarodowych Regułach Handlu tzw. reguł Incoterms pozwoliłoby jasno ustalić m. in. moment przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel, co pomogłoby prawidłowo dokumentować, a w konsekwencji opodatkować transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, które objęte są specjalnym rygorem od strony formalnej,

Ponadto Podatnik ograniczył kontrolę prawidłowości transakcji pod względem praw do stosowania stawki 0% ze względu na status kontrahenta tylko do sprawdzenia, czy odbiorca figuruje w bazie

podmiotów UE. We własnej dokumentacji nie posiadał dokumentów obiektywnie potwierdzających dostarczenie towaru do miejsca poza terytorium kraju.

Należności z tytułu kwestionowanych transakcji regulowane były z polskiego rachunku bankowego, mimo występowania na fakturach podmiotu posługującego się numerem VAT nadanym w Niemczech.

Wbrew zapewnieniom Pan A. W. prowadził on działalność gospodarczą wyłącznie z terytorium Polski, gdzie zatrudnieni są pracownicy, w Polsce znajduje się siedziba Firmy, w której mieści się biuro, jak również magazyn i baza transportowa. Płatności za nabyte towary były realizowane z polskiego konta.

Z przedłożonych w toku postępowania podatkowego dokumentów nie wynika jednoznacznie, że dokonane dostawy opodatkowano w Niemczech jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Także listy przewozowe CMR stanowią jedynie potwierdzenie przemieszczenia towaru w ramach realizowanych przez A. W., opisanych fakturami dostaw wraz z usługami.

Podkreślono również, że z okoliczności sprawy wynika, że Podatnik miał świadomość dokonywania transakcji z polskim przedsiębiorcą, mającym siedzibę i miejsce prowadzenia faktycznej działalności w kraju, zatrudniającym tutaj pracowników i wykorzystującym w jej prowadzeniu zarejestrowane w Polsce samochody.

W skardze zarzucono

naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a to:

art 120 poprzez sprzeczne z przepisami prawa rozstrzygnięcie zawarte w deycji

art. 122, poprzez zaniechanie działań, które mogłyby wyjaśnić stan faktyczny;

art. 121 § 1, poprzez naruszenie zaufania do organów podatkowych;

art. 187 § 1, ze względu na niepełne zgromadzenie materiału dowodowego;

art. 191, poprzez błędną, tendencyjną, wybiórczą i nielogiczną ocenę materiału dowodowego

Ponadto zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 13 i art. 42 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skargi analizowana według powyższych kryteriów nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Natomiast według z art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Na podstawie art. 13 ust. 1 tej ustawy, przez wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 (tj. przede wszystkim w formie dostawy rozumianej jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel), na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Z przepisów tych wynika, że do uznania danych transakcji za WDT, konieczne jest spełnienie warunku materialnego, to jest wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego oraz jego dostarczenie na rzecz oznaczonego w fakturze nabywcy, będącego podmiotem zarejestrowanym na potrzeby tej transakcji. Wiąże się to wprost z charakterem wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru (WDT) i jej definicji zwartej w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.. Innymi słowy, musi nastąpić faktyczne przemieszczenie towarów przez granicę kraju do oznaczonego odbiorcy. WDT jest bowiem specyficznym przypadkiem dostawy towarów, korzystającym ze zwolnienia od opodatkowania z zachowaniem prawa do odliczenia (stawka 0%), z uwagi na fakt obciążenia obowiązkiem rozliczenia podatku od tej dostawy przez nabywcę dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia (WNT).

W omawianej sprawie jest poza sporem, że doszło do takiego przemieszczenia. Natomiast podstawową kwestią sporną w sprawie jest określenie, do której z transakcji należy przypisać transport takiego towaru przez granice, a w konsekwencji ustalenie, która z transakcji stanowi WDT i korzysta z preferencyjnego opodatkowania podatkiem VAT.

W związku z tym prawidłowe przypisanie tego transportu do konkretnej transakcji ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej klasyfikacji poszczególnych dostaw dokonywanych w omawianej sprawie.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika przede wszystkim, że jeżeli w następstwie dwóch następujących po sobie dostaw tych samych towarów, które zostały zrealizowane odpłatnie między podatnikami działającymi w takim charakterze, ma miejsce pojedynczy transport wewnątrzwspólnotowy tych towarów, transport ów może być przypisany tylko jednej z tych dwóch dostaw (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 2010 r., (...), C 430/09, EU:C:2010:786, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 26 lipca 2017 r., (...), C 386/16, EU:C:2017:599, pkt 34). W celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy dokonać całościowej oceny wszystkich szczególnych okoliczności sprawy. Na podstawie tej oceny należy w szczególności ustalić, w którym momencie doszło do drugiego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz końcowego nabywcy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie (...), C 386/16, pkt 35, 36 i przytoczone tam orzecznictwo). W punkcie 34 wyroku, Trybunał dodał, że w celu ustalenia, czy dostawa może zostać zakwalifikowana jako "dostawa wewnątrzwspólnotowa", powinny być brane pod uwagę intencje nabywcy w chwili nabycia, o ile są one poparte obiektywnymi okolicznościami (zob. podobnie wyrok z 16 grudnia 2010 r., (...), C 430/09, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że transport przez granice skutkujący wewnątrzwspólnotową dostawą towarów dokonał dopiero kontrahent podatnika. Ustalenie to należy uznać za prawidłowe. Wskazują na to następujące okoliczności :

Skarżący nie zadbał o prawidłowe udokumentowanie transakcji z punktu widzenia przesłanek do zastosowania preferencyjne stawki podatku VAT. W szczególności nie zawarł pisemnej umowy, z której wynikałyby warunki dostawy oraz prawa i obowiązki stron transakcji mające wpływ na jej opodatkowanie. Weryfikacje kontrahenta ograniczył do sprawdzenia, czy odbiorca figuruje w bazie

podmiotów UE. Nie posiadał natomiast dokumentów obiektywnie potwierdzających dostarczenie towaru do miejsca poza terytorium kraju, na przykład listów przewozowych CMR z podpisem kierowcy dostarczającego towar i podpisem osoby odbierającej towar, chociaż jak stanowi art. 42 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w razie gdy towar jest przewożony pod adres inny niż adres nabywcy, to winno to być odzwierciedlone w dokumencie.

Fakt przemieszczenia towaru poza granice kraju oparto wyłącznie na pisemnym oświadczeniu Pana A. W. że towar opuścił kraj, bez wskazania adresu pod który nastąpiła dostawa. Z dokumentów tych nie wynika do jakiego kraju nastąpiła dostawa, czy w efekcie sprzedaży nie doszło do np. eksportu towarów. Nie posiadał dokumentów potwierdzających wydanie towaru.

O tym, że skarżący dokonywał transakcji na terenie kraju świadczy również fakt, że należności z tytułu kwestionowanych transakcji regulowane były z polskiego rachunku bankowego, mimo występowania na fakturach podmiotu posługującego się numerem VAT nadanym w Niemczech.

Kontrahent Podatnika Pan A. W. mieszka w Polsce, prowadził działalność gospodarczą wyłącznie na terenie Polski, gdzie mieściła się siedziba firmy, biuro, magazyn i baza transportowa. Także pracownicy byli zatrudnieni w Polsce, a środki transportu również były w Polsce zarejestrowane. Płatności za nabyte towary były realizowane z polskiego konta.

Pan A. W. za pośrednictwem strony internetowej prowadzonej w języku niemieckim prezentuje w sieci oferowane przez siebie towary, m. in. garaże i wiaty, a po zamówieniu (nabyciu) za jej pośrednictwem konkretnego towaru jego firma przystępuje do realizacji danego zamówienia. Na stronie internetowej podawany jest polski adres siedziby tego przedsiębiorcy.

Jeden z pracowników zeznał, ze towary zakupione w Pana firmie mogły być przeładowywane w polskiej siedzibie firmy p. W. . Przemieszczenie towarów nastąpiło w wyniku dokonania przez Pana A. W. dostaw konstrukcji stalowych wraz z ich zamontowaniem na rzecz ustalonego przez niego nabywcy. Z firmy "B.-S." odbierana była wyłącznie konstrukcja hali wraz z drzwiami, natomiast okna i rynny i inne elementy potrzebne do zamontowania hali nabywane były odrębnie. Transport gotowego wyrobu, tj. hali (która była montowana przez pracowników Pana W. następował na konkretne zlecenie w ramach transakcji dokonywanych przez firmę G. "O. ".

W toku postępowania nie przedłożono kopii informacji podsumowującej składanej przed niemieckim urzędem skarbowym, z której wynikałoby jednoznacznie, że dokonane dostawy opodatkowano w Niemczech jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Listy przewozowe CMR na których potwierdzano wywóz towaru pod konkretny adres oraz jego odbioru przez nabywcę przyporządkowane były do wystawionych przez Pana A. W. faktur sprzedażowych, w związku z dokonywanymi przez niego transakcjami na rzecz odbiorców w Niemczech i w Austrii.

Dlatego też należy się zgodzić z poglądem wyrażonym przez organy podatkowe, że sporne faktury te w rzeczywistości dotyczyły dostaw krajowych, które winny podlegać opodatkowaniu stawką podstawową.

Za bezpodstawne należy uznać zarzuty dotyczące wadliwego zebrania materiału dowodowego

Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, zaś dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 ww. ustawy.

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na odstawie wyżej powołanych przepisów oraz art 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.