Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 587/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 5, art. 40, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, art. 45, art. 46, art. 47 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby w Służbie Więziennej oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej jako "RKL", "Komisja I instancji"), po przeprowadzeniu badania lekarskiego na podstawie skierowania z dnia [...] września 2017 r. wystawionego przez Zakład Karny Nr [...] w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Służbie Więziennej, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej (Dz. U. poz.1989), dalej: "rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2014 r.", uznała J. K. za niezdolnego do służby - kategoria N.

Komisja I instancji w oparciu o badanie podmiotowe, przedmiotowe i całość dokumentacji medycznej, w tym dodatkowo wykonane badanie rtg kręgosłupa szyjnego rozpoznała:

1) krótkowzroczność obu oczu (ICD 10 - H 52.1 ) - § 13 pkt 3, rub. 4, kat. Z,

2) skoliozę długołukową, plecy płaskie z ograniczeniem ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa (ICD 10 - M41) - § 34 pkt 2, rub. 4, kat. N.

Komisja stwierdziła, że kandydat w badaniu podmiotowym nie zgłaszał dolegliwości, jednak [...] widoczne w badaniu przedmiotowym, a zwłaszcza zaburzenie ruchomości odcinka [...] oraz zmiany radiologiczne wskazują na mniejszą tolerancję badanego na obciążenia fizyczne, którym podlega funkcjonariusz w trakcie służby. Z tych względów Komisja orzekła kategorię N - niezdolny do służby w Służbie [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. J. K. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz szczegółowe zapoznanie się członków Komisji z wynikami badań oraz ich opisem.

Odwołujący się zakwestionował konieczność wykonania badania rtg kręgosłupa szyjnego, zleconego przez RKL, stwierdzając, że "wykracza ono poza ramy podstawowych badań do Służby Więziennej na stanowisko [...]". Nadto zaznaczył, że jest sprawny fizycznie, posiada dobrą tolerancję wysiłku i w związku z tym nie zgadza się z decyzją Komisji I instancji. Stwierdził, że brak dolegliwości bólowych kręgosłupa oznacza brak choroby, a tym samym brak przeszkód do pracy na stanowisku [...], która koncentruje się na [...]. Podkreślił, że ukończył psychologię [...] i bardzo zależy mu na pracy w tej specjalizacji.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] (dalej jako: "CKL", "Komisja II instancji"), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. poz. 1822 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich", orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu CKL wskazała, że w dniu [...] stycznia 2018 r. przeprowadzone zostały dodatkowe badania kandydata w siedzibie [...]. W badaniu podmiotowym orzekany skarg nie zgłaszał. W badaniu przedmiotowym z odchyleń od normy stwierdzono [...], [...], zniesioną [...] z ograniczeniem [...].

Na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego i pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej Komisja II instancji rozpoznała u orzekanego:

1) [...], [...] z ograniczeniem ruchomości odcinka [...] - § 34 pkt 2 rub. 4 kat. N, ICD10-M41;

2) [...] - § 13 pkt 3 rub. 4 kat. Z ICD 10-H 52.1.

W ocenie Komisji II instancji rozpoznana wada kręgosłupa, mimo braku dolegliwości, stanowi istotne przeciwwskazanie do służby w Służbie Więziennej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego dodatkowego badania rtg kręgosłupa CKL wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, komisje orzekają o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów m.in. do Służby Więziennej poprzez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Zgodnie natomiast z art. 32 ust. 2 ww. ustawy komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne, oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Z powyższego wynika, że komisje lekarskie orzekają wyłącznie o zdolności do służby, bez uwzględniania stanowiska jakie orzekany ma zajmować w służbie. Ponadto Komisje lekarskie mają prawo kierować na konsultacje i badania dodatkowe.

Końcowo CKL wskazała, że po wnikliwej analizie zebranej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej uznała J. K. za niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i tym samym podzieliła stanowisko Komisji I instancji.

Pismem z dnia 8 marca 2018 r. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CKL Skład Orzekający w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wnosząc o jej uwzględnienie.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że Komisje obu instancji pominęły badanie specjalistyczne, przedmiotowe, wykonane na posiedzeniu Komisji, udowadniające brak zaburzeń ruchomości i zgięcia odcinka szyjnego kręgosłupa, co potwierdza załączony do skargi dowód nagrania. Komisje nie uwzględniły także medycznego opisu badania, podyktowanego kryteriami diagnostycznymi, opisu prześwietlenia kręgosłupa odcinka szyjnego ap i bocznego rtg, z którego wynika stan w granicach normy.

Skarżący zakwestionował stanowisko Komisji co do rozpoznania [...], [...](klasyfikacja ICD-10: M41.0 - idiopatyczna skolioza dziecięca). Powołał określone strony internetowe jako źródło swojego stanowiska w tym zakresie.

Skarżący podniósł również, że ortopeda w badaniu wstępnym przed oceną Komisji stwierdził długołukowe skrzywienie, które - w jego ocenie - nie jest przesłanką do wyeliminowania w procesie rekrutacji na stanowisko [...] w Służbie Więziennej. Jednak Komisja na podstawie subiektywnej oceny rozpoznała s [...], co stanowiło przesłankę do stwierdzenia niezdolności do wykonywania zawodu na ww. stanowisku.

Skarżący stwierdził, że ocena obu Komisji dotycząca jego zdolności fizycznej do służby różni się diametralnie od wcześniejszych wyników badań oraz ich medycznych opisów. Podczas posiedzenia Komisji I instancji lekarz zlecił mu wykonanie dodatkowego badania rtg kręgosłupa, zdjęcia kręgosłupa odcinka szyjnego ap i bocznego, choć na wcześniejszym etapie rekrutacji lekarze specjaliści ortopeda oraz neurolog nie stwierdzili, aby takie badanie było konieczne. Na postawie wyniku tego badania Komisja orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby, choć diagnostyczny opis [...] wskazuje na normę.

Skarżący podniósł również, że Komisje obu instancji nie podały, jakie są w jego przypadku przeciwwskazania do wykonywania zawodu [...] w związku z rzekomą diagnozą, niepoświadczoną w sposób medyczny i naukowy. Nie wyjaśniły dlaczego i w jaki sposób owo [...] utrudniałoby mu pracę na ww. stanowisku.

Mając powyższe na względzie skarżący zwrócił się do Sądu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: "Dlaczego w przypadku osób, które w rzeczywistości wykazują takie zaburzenie [...], jest to ujęte w diagnostycznym opisie prześwietlenia rtg a u mnie nie jest? Jak to możliwe? Dlaczego mój wynik badania rtg z diagnostycznym opisem wskazują na normę? Co w takim wypadku można uznać za obiektywny naukowo i ostateczny wynik?".

Nadto skarżący - w celu wyeliminowania wszelkich wątpliwości - załączył nagranie, które - jak wskazał - potwierdza słuszność obiektywnego opisu rtg [...]. Podkreślił, że samo niewielkie skrzywienie kręgosłupa, które nie powoduje szkód zdrowotnych, ani nie ogranicza w życiu codziennym, nie jest przesłanką stwierdzenia niezdolności do służby na stanowisku młodszego [...], które nie wiąże się z pracą fizyczną.

W dalszej części skargi skarżący przedstawił obszerne informacje na temat skoliozy idiopatycznej, w tym definicję tego schorzenia, przyczyny jego powstania oraz diagnostykę, powołując się na liczne medyczne źródła naukowe.

Końcowo wskazał, że ukończył psychologię sądowo-penitencjarną i bardzo zależy mu na pracy w tej specjalizacji. Podkreślił, że przeszedł pomyślnie wszystkie etapy badań medycznych i nadaje się do pracy na stanowisku [...]. Nigdy nie odczuwał [...] i nie rokuje inwalidztwa.

W odpowiedzi na skargę CKL wiosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2018 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 1822 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. poz. 1989).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby.

Stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby w Służbie [...] i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie.

Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. (art. 33 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5 ustawy).

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu.

Orzeczenie doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej (art. 41 ust. 1 ustawy).

Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej. W myśl art. 44 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przesyła odwołanie, również wniesione po terminie, wraz z dokumentacją medyczną do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.

Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. CKL nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (ust. 2). Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez CKL stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (ust. 3).

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej "k.p.a.". Jednakże, stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia przede wszystkim, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy sąd kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r.

Sąd administracyjny nie jest natomiast władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności kandydata do służby w Służbie Więziennej.

Tymczasem zarzuty skargi i przedstawiona w jej uzasadnieniu argumentacja zmierzają do zakwestionowania rozpoznania dokonanego przez Komisję I instancji w oparciu o przeprowadzone badania. Skarżący - jak podnosił - nie zgadza się z oceną stanu zdrowia dokonaną przez Komisję I instancji, podtrzymaną następnie w postępowaniu odwoławczym. Polemika z ustaleniami Komisji nie może jednak stanowić przesłanki do uchylenia wydanych w sprawie orzeczeń - zgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Jak już wyżej wskazano, kwestie medyczne pozostają poza przedmiotem oceny sądu administracyjnego w tego typu sprawach. Sąd nie może badać prawidłowości samej diagnozy, tj. rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia, czy też odpowiadać na pytania dotyczące wyników badań lub stanu zdrowia osoby badanej. Z tego względu wywody skarżącego, w których kwestionuje on postawioną diagnozę i jednocześnie przedstawia własną ocenę stanu zdrowia w oparciu o powołane źródła i materiały załączone do skargi, nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Dodatkowo w tym miejscu należy podkreślić, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący załączył do skargi liczne artykuły i nagrania mające potwierdzać wadliwość rozpoznania dokonanego przez Komisję lekarską. Uwzględniając jednak zakres sądowej kontroli orzeczeń komisji lekarskich, brak było podstaw do skorzystania przez Sąd z uprawnienia określonego w ww. przepisie.

Skarżący zakwestionował również zasadność przeprowadzenia w dniu 8 listopada 2017 r. przez Komisję I instancji dodatkowego badania rtg kręgosłupa szyjnego wskazując, że było to badanie zbędne, na podstawie którego Komisja dokonała błędnego - w jego ocenie - rozpoznania. Tak postawiony zarzut również nie mógł stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Zgodnie bowiem z powołanym już wyżej art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej m.in. na podstawie badania lekarskiego, oraz wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych. Zatem Komisja I instancji, zlecając przeprowadzenie dodatkowego badania, działała zgodnie z prawem. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd administracyjny nie może ingerować w zakres przeprowadzanych badań, jeśli w ocenie członków komisji lekarskiej, którzy posiadają wiedzę medyczną (specjalną) w określonej dziedzinie, takie badania są niezbędne dla dokonania oceny stanu zdrowia kandydata i określenia kategorii zdolności do służby.

Przechodząc do oceny postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że orzekająca w I instancji [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy RKL orzekała w składzie dwóch lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie. RKL dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie pełnych badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej. W następstwie powyższego Komisja rozpoznała u skarżącego m.in. wadę kręgosłupa, tj. skoliozę długołukową, plecy płaskie z ograniczeniem ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa (ICD 10 - M41) i dokonała kwalifikacji tego rozpoznania w oparciu o § 34 pkt 2 ww. rozporządzenia uznając, że skarżący jest niezdolny do służby w Służbie Więziennej (kategoria "N").

Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, również działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1 oraz art. 45 ww. ustawy. Orzeczenie Komisji II instancji zostało poprzedzone badaniem podmiotowym i przedmiotowym kandydata. CKL podzieliła stanowisko RKL w zakresie rozpoznania i potwierdziła, że skarżący jest niezdolny do służby w Służbie Więziennej (kategoria "N").

Powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia z 18 grudnia 2014 r. Stosownie do § 34 pkt 2 ww. wykazu "skrzywienia i wady kręgosłupa wrodzone lub nabyte nieznacznie upośledzające sprawność ustroju" w odniesieniu do kandydatów do Służby Więziennej kwalifikuje się do kategorii "N - niezdolny do służby". Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 34 pkt 1 - 3 za [...] uważa się wszelkie odchylenia od linii pionowej, która prawidłowo powinna przebiegać od [...]:

- nieznaczne - gdy linia wyrostków kolczystych w swobodnej postawie wyprostowanej tworzy niewielki, mało widoczny [...] na jednym z odcinków [...] lub dwa łuki przebiegające przeciwstawnie w sąsiadujących [...]; skrzywienie takie wyrównuje się czynnie,

- umiarkowane - gdy linia wyrostków tworzy [...], [...] jest mało widoczny, zauważalne jest małe [...] i występuje nieznaczne ograniczenie [...]; skrzywienie takie daje się wyrównać biernie,

- z wyraźnym [...] - ze [...], z upośledzeniem sprawności oddechowej; skrzywienie nie daje się ani czynnie, ani biernie skorygować.

Jak wskazała RKL nieprawidłowe ustawienie [...] widoczne w badaniu przedmiotowym (skolioza długołukowa), a zwłaszcza zaburzenie [...] oraz zmiany radiologiczne wskazują na mniejszą tolerancję badanego na obciążenia fizyczne, którym podlega funkcjonariusz w trakcie służby. Stanowisko to podzieliła CKL wskazując, iż rozpoznana wada [...], mimo braku dolegliwości, stanowi istotne przeciwwskazanie do służby w Służbie [...].

Nie jest trafny zarzut skargi, że Komisje obu instancji nie wzięły pod uwagę, iż skarżący ubiega się o stanowisko młodszego psychologa, "które nie wiąże się z pracą fizyczną". Skarżący został bowiem skierowany do RKL w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a nie do pracy w Służbie Więziennej, co wprost wynika ze skierowania wystawionego przez Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] z dnia [...] września 2017 r. Ponadto, jak zasadnie wskazała CKL, komisje lekarskie orzekają wyłącznie o zdolności kandydatów do służby, bez uwzględniania stanowiska jakie orzekany ma zajmować w służbie.

Warto również zaznaczyć, że zgodnie z art. 34 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, ma obowiązek brać pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez niego stanowisku oraz kryteria zdrowotne. Powyższy obowiązek dotyczy jednak wyłącznie funkcjonariuszy Służby [...], a nie kandydatów do służby.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie CKL oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie RKL z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby oraz określenia kategorii "N - niezdolny do służby" odpowiadają prawu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.