Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1530/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 listopada 2014 r. Fundacja [...] złożyła skargę na wyżej powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok,

w którym zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków.

Skarżąca podała, że ze względu na obecną sytuację finansową realizacja zobowiązania wynikającego z wydanej decyzji podatkowej przekracza możliwości finansowe Fundacji. Fundacja działalność swoja prowadzi na terenie byłego lotniska

w [...] w oparciu o umowę użyczenia zawartą z Gminą. Umowa ta nie przewidywała prowadzenia działalności gospodarczej na powierzonym terenie,

w związku z powyższym przychody Fundacji opierają się na darowiznach i dotacjach. Wskazano także, że obecne wpływy od darczyńców nie pokrywają wszystkich kosztów związanych z użytkowanym terenem lotniska. Wysokość zaległości podatkowej za 2012 r. przekracza przychody Fundacji. Fundacja wskazała także, na sezonowość prowadzonej działalności, która uniemożliwia zebranie funduszy. W ocenie Skarżącej realizacja zobowiązań poprzez egzekucję komorniczą może pociągnąć za sobą koszty

i straty trudne do przywrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi bowiem do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych

i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).

Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877).

Należy mieć na uwadze także to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678).

Sąd ogranicza się do oceny, czy w świetle materiału zgromadzonego w aktach oraz uzasadnienia wniosku istnieje niebezpieczeństwo (prawdopodobieństwo) nastąpienia skutków określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny zasadniczo nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, lecz orzeka na podstawie akt i w granicach danej sprawy. Na tej podstawie dokonuje oceny, czy

w świetle uzasadnienia wniosku i charakteru aktu lub czynności spełnione zostały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania w danej instancji. Z tego powodu na wnioskodawcach ciąży obowiązek dbałości o własne interesy przez uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego żądania. Powinni zatem wykazać możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, wymagających dużych nakładów sił i środków dla przywrócenia poprzedniego stanu rzeczywistości lub stanu niebezpieczeństwa nastąpienia szkody oraz jej rozmiarów, które muszą być znaczne, a więc większe niż zwykłe konsekwencje wykonania aktu. Jedynie w przypadkach oczywistych, kiedy wystąpienie przesłanek z art. 61 §3 p.p.s.a. można stwierdzić także bez ich uprawdopodobnienia przez wnioskodawców, Sąd może taki nieuzasadniony należycie wniosek uwzględnić.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że Skarżąca nie wypełniła przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznawany wniosek nie czyni bowiem zadość wskazanym wyżej wymogom. Uzasadnienie wniosku jest zbyt ogólne, z żadnym miejscu nie odnosi się do przesłanek "znacznej szkody" oraz "trudnych do odwrócenia skutków". Skarżąca wskazuje w nim jedynie lakonicznie, że nie jest możliwe samodzielne uregulowanie zaległości podatkowej ani jego przymusowa realizacja w drodze egzekucji z uwagi na sytuację finansową i brak środków pieniężnych, opisując sposób prowadzenia działalności i źródła jej finansowania. Wskazuje, że egzekucja administracyjna może pociągnąć za sobą koszty i straty trudne do przywrócenia.

Powyższe nie stanowi argumentacji, która wskazywałaby w sposób przekonujący na negatywne skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów ukazujących jej trudną sytuację finansową. W tej sytuacji uznać należało, że Skarżąca nie uzasadniła w sposób właściwy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co skutkować musiało jego oddaleniem. Podkreślić należy, że w aktach sprawy znajduje się szereg dokumentów, które przedstawiają sytuację majątkową Skarżącej (przedłożonych w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy), niemniej w celu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne jest wskazanie jakie ewentualne skutki wiązać się mogą z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Tego Skarżąca nie uczyniła. W rezultacie uniemożliwiła dokonanie merytorycznej oceny wniosku.

Podsumowując, strona skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek

w postaci groźby wyrządzenia Fundacji znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały takie przesłanki do uwzględnienia wniosku. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.