Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 11/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par.1, par. 2, art. 154 par. 6, art. 161 par. 1 pkt 3,  art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 roku sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. polegającą na nierozpoznaniu odwołania od decyzji o skreśleniu z listy studentów 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdza, że bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Rektorowi Uniwersytetu Medycznego w Ł. grzywnę w wysokości 4.000,- (czterech tysięcy) złotych. 4. przyznaje adwokatowi M.M., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. 249/251, bud. B, lokal [...], kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M.M. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] K. K., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu (III SO/Łd 11/13), wniósł skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] polegającą na nierozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał na rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, wniósł o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Rektora UM w [...] do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. Skarżący wniósł także o zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 38.350,50 zł., o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. III SA/Łd 576/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] (bez numeru) oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] w przedmiocie skreślenia K. K. z listy studentów z trzeciego roku studiów Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w [...].

Decyzją z dnia [...] Dziekan Wydziału Lekarsko-Stomatologicznego orzekł ponownie o skreśleniu K. K. z dniem [...] z listy studentów III roku kierunku lekarsko-dentystycznego Wydziału Lekarskiego UM w [...] z powodu niezaliczenia roku z uwagi na stwierdzenie braku postępów w nauce.

W wyniku rozpoznania odwołania K. K., Rektor Uniwersytetu Medycznego w [...] decyzją z dnia [...] uchylił powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Pismem z dnia [...] skarżący wezwał Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] do wykonania wyroku o sygn. III SA/Łd 576/09 i wniósł o wezwanie organu I instancji do wykonania decyzji Rektora UM w [...] z dnia [...], a następnie, skierował w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie Rektorowi grzywny za niewykonanie tego wyroku. Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 887/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. Wyrok jest prawomocny od 7 maja 2013 r.

Decyzją z dnia [...] Dziekan Wydziału Lekarsko-Dentystycznego Uniwersytetu Medycznego w [...] orzekł o skreśleniu skarżącego z listy studentów trzeciego roku studiów Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologicznego UM w [...].

W dniu [...] skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, uzupełnione pismem z dnia [...] wskazując, że decyzja jest wadliwa oraz została wydana z naruszeniem praw skarżącego.

Pismem z dnia [...] Dziekan Wydziału Lekarskiego poinformował skarżącego, że na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. rozpoznanie odwołania nastąpi w terminie do dnia [...] z uwagi na znaczną liczbę spraw.

W dniu [...] pełnomocnik K. K. w związku z pismem z dnia [...] w sprawie wskazania wszelkich kwestii mających być przedmiotem spotkania podał, że przedmiotem spotkania byłyby kwestie związane ze skreśleniem K. K. z listy studentów i jego przywrócenia oraz nieprawidłowości popełnionych przez Uniwersytet Medyczny podczas ostatniej sesji egzaminacyjnej z jego udziałem. W przypadku odmowy wyznaczenia spotkania nie wykluczono skierowania sprawy na drogę sądową.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik Rektora UM w [...] poinformował o wyznaczeniu spotkania mającego na celu polubowne załatwienie sprawy na [...], a pismem z dnia [...] poinformował, że władze UM zdecydowały się na przyjęcie K. K. na III rok studiów z obowiązkiem zaliczenia egzaminów z trzech dotychczas nie zdanych przedmiotów.

W piśmie z dnia [...] (k- 23 akt sądowych) skarżący zwrócił się do Rektora UM w [...] o udzielenie odpowiedzi na jego odwołanie od decyzji o skreśleniu z listy studentów (datowane 19.10.2012 r. ), a następnie w dniu 7 lutego 2014 r. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] polegającą na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji organu I instancji, będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że od złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] upłynęło 15 miesięcy. Organ odwoławczy, od dnia [...] nie informował skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego organ prowadzi postępowanie opieszale i naruszeniem terminów wynikających z procedury administracyjnej. W zakresie wniosku o wymierzenie grzywny skarżący wyjaśnił, że bezczynność ma charakter ciągły, a organ lekceważy wszelkie wnioski i ponaglenia w tym zakresie. Uzasadnione jest także zobowiązanie Rektora UM do ukazania pracownika winnego niezałatwienia sprawy, zgodnie z art. 38 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w [...] wniósł o jej odrzucenie, alternatywnie o jej oddalenie i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie organu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 k.p.a., bowiem nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismo skarżącego z dnia [...], zdaniem Rektora UM w [...], nie może być uznane za wyczerpanie trybu, bowiem nie ma charakteru ani zażalenia ani wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto wskazano, że Rektor nie pozostaje w bezczynności, albowiem okres rozpoznania sprawy wynikał zarówno z jej skomplikowanego charakteru, jak i złożoności postępowań prowadzonych w sprawie skarżącego. Rektor podkreślił, że w dniu [...] rozpoznał odwołanie i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego z dnia [...] o skreśleniu skarżącego z listy studentów, zatem skarga powinna być oddalona.

Dodatkowo podkreślono, że w okresie w jakim trwało rozpoznanie odwołania, a co za tym idzie, decyzja o skreśleniu była nieprawomocna, Uczelnia wyrażała gotowość umożliwienia studentowi przystąpienia do egzaminów, jednakże nie podjął on w tym zakresie żadnych działań w celu uzyskania zaliczenia przedmiotów, z których nie uzyskał zaliczeń.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą skargę z urzędu jest ponadto wiadomo, że wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. sygn. III SAB/Łd 29/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi K. K. na bezczynność Dziekana Wydziału Lekarsko-Dentystycznego UM w [...] w przedmiocie niewydania decyzji, stwierdził, że bezczynność Dziekana miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył Dziekanowi grzywnę w wysokości 4000 zł.

Ponadto wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. III SA/Łd 439/14 tutejszy Sąd oddalił skargę K. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne mają obowiązek wydania decyzji, postanowień (na które służy zażalenie, kończących postępowanie administracyjne lub rozstrzygających sprawę co do jej istoty) bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednak o uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji, uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Należy wyjaśnić, że w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył postępowania stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.

W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, upoważnia do stwierdzenia, że skarżący spełnił wszelkie warunki formalne warunkujące skuteczność wniesienia skargi na bezczynność. Skarżący w dniu [...] wniósł do Rektora Uniwersytetu Medycznego w [...] pismo, w którym zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na złożone przez niego odwołanie od decyzji o skreśleniu z listy studentów. Treść pisma jednoznacznie wskazuje, że skarżący domagał się od organu odwoławczego rozpoznania odwołania z dnia [...] i wydania decyzji. Grzeczna i uprzejma forma pisma nie zmienia jego znaczenia procesowego, jeżeli intencja strony jest jednoznaczna. W ocenie Sądu pismo to wyczerpało tryb z art. 37 § 1 k.p.a. i wobec braku nad Rektorem Uniwersytetu Medycznego w [...] organu wyższego stopnia należy uznać, że stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie jest więc dopuszczalna.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy przypomnieć należy, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Rektor Uniwersytetu Medycznego w [...] pozostawał w sprawie bezczynny. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w [...] o skreśleniu skarżącego z listy studentów trzeciego roku studiów Wydziału Lekarskiego Oddziału Stomatologicznego UM w [...] wydana została w dniu [...]. W dniu [...] skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W piśmie z dnia [...] Dziekan Oddziału Stomatologicznego, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. poinformował skarżącego, że rozpoznanie przez Rektora UM odwołania od decyzji I instancji nastąpi w terminie do dnia [...]. Należy więc uznać, że w dacie skierowania tego pisma do K. K. nastąpiło już przekazanie odwołania Rektorowi, a więc przynajmniej od 22 listopada 2012 r. rozpoczął bieg miesięczny termin do załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, określony 35 § 3 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że gołosłowne powołanie się w tym piśmie na dużą ilość innych spraw rozpoznawanych przez Rektora nie stanowiło uzasadnienia dla opóźnienia rozpoznania odwołania skarżącego, niezależnie od tego, że organ nie dotrzymał także wskazanego tam terminu załatwienia odwołania. Z akt sprawy nie wynika, aby poza wymianą pism w maju 2013 r. (dotyczących spotkania w celu ugodowego załatwienia sprawy), organ odwoławczy podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Próby ugodowego załatwienia sprawy z korzyścią dla skarżącego, nawet jeżeli były podejmowane w dobrej wierze, nie mogą uzasadniać tak długiego okresu bezczynności i co do zasady powinny zamykać się w terminie do załatwienia sparwy. Organ nie zareagował także na pismo skarżącego, w którym prosił o udzielnie odpowiedzi na jego odwołanie. Dopiero po wniesieniu do Sądu w dniu 7 lutego 2014 r. skargi na bezczynność Rektora UM w [...], organ odwoławczy w dniu 10 marca 2014 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału Lekarskiego UM w [...] z dnia [...] o skreśleniu skarżącego z listy studentów. Od [...] do [...], a więc przez ponad 14 miesięcy organ odwoławczy pozostawał więc , w ocenie Sądu, w bezczynności.

Odwołując się do przytoczonego wyżej brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wydanie decyzji w dniu [...] wyłączyło możliwość uwzględnienia skargi w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia. Niniejsze postępowanie stało się w tym zakresie bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (publ. ONSAiWSA 2009/4/63).

Podkreślenia wymaga jednak, że chociaż wydanie przez organ decyzji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1360/12, z dnia 18 września 2012 r. sygn. II OSK 1953/12, z dnia 17 października 2012 r. sygn. I OSK 2443/12, z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OSK 2626/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, doszedł do przekonania, że doszło do rażącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. rażącego naruszenia art. 8, art. 12 § 1, art. 35 i art. 36 k.p.a. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2011 r., I SAB/Wa 353/11, wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2453/11, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Należy jeszcze raz podkreślić, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, przez wydanie decyzji, powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania ( przez organ odwoławczy). Biorąc pod uwagę, że od dnia 22 listopada 2012 r. do 9 marca 2014 r. organ ten nie podejmował praktycznie w sprawie żadnych czynności, to w ocenie Sądu, pozwala to uznać, że miało rażące przekroczenie terminu zakreślonego przez ustawodawcę w art. 35 § 3 in fine k.p.a. Dopiero bowiem po wniesieniu skargi na bezczynność, Rektor UM w [...] wydał w dniu [...] decyzję merytoryczną rozpoznającą odwołanie od decyzji o skreśleniu z listy studentów. W ocenie Sądu zarówno z akt sprawy, jak i uzasadnienia decyzji kończącej postępowanie odwoławcze nie wynika, aby koniecznym było przeprowadzenie jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Wszystkie materiały były w posiadaniu Uczelni. Organ również nie wykazywał takich okoliczności. Zatem stwierdzić należy, że bezczynność Rektora UM w [...], który wydał decyzję w postępowaniu odwoławczym po upływie ponad 14 miesięcy po wpłynięciu odwołania, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Organ odwoławczy naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wynikające z art. 12, art. 35 k.p.a. Organ nie dochował również obowiązku zawiadamiania strony o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy, czym z kolei rażąco naruszył przepis art. 36 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. sąd może orzec na wniosek (lub z urzędu) o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Artykuł 154 § 6 powoływanej ustawy stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. (M. P. poz. 146), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3.650,06 zł. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, grzywna w kwocie 4.000 zł jest adekwatna do opisanego czasu pozostawania organu w bezczynności w tej sprawie i spełni swoje funkcje zarówno represyjne jak i wychowawcze oraz prewencyjne. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny w wysokości 38.350,06 zł uznając, że wskazana kwota grzywny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy byłaby zbyt wysoka.

Odnosząc się do żądania skarżącego zobowiązania Rektora UM w [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy, zdaniem Sądu powyższe wykracza poza zakres kognicji sądów administracyjnych. Możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach pracownika organu, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego art. 36 /.../ , jaką daje organowi art. 38 k.p.a., nie oznacza, że sąd administracyjny może zobowiązać organ do takich działań. Takiego rozstrzygnięcia sądu nie przewidują przepisy ustawy p.p.s.a., a w szczególności art. 149 p.p.s.a.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego oraz stwierdził, że bezczynność Rektora UM w [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Grzywnę wymierzono na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Natomiast podstawę przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu stanowił przepis art. 250 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j. )

b.a.