Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1129/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34 ust. 1, art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 89
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32, art. 33
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Maria Piórkowska NSA Małgorzata Wolska/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Podkarpackiego Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji szkół i placówek niepublicznych liceum ogólnokształcącego uzupełniającego dla dorosłych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. – zastępowanej przez radcę prawnego T. W. jest decyzja Kuratora Oświaty z dnia [...] października 2010 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] orzekającą o wykreśleniu z dniem 31 sierpnia 2010 r. z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, wpisanego pod Nr [...] A Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające dla Dorosłych w R.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - określanej dalej jako k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika, że Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] października 2007r. znak: [...] wykreślił z dniem [...] października 2007r. z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, wpisaną w dniu [...] maja 2006r. pod Nr [...] A – Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające dla Dorosłych w R. Rozstrzygnięcie zapadło na wniosek Kuratora Oświaty w związku z przeprowadzonymi w trybie nadzoru pedagogicznego kontrolami, które wykazały szereg nieprawidłowości, w szczególności liczne naruszenia przepisów ustawy o systemie oświaty.

Decyzja ta, na skutek złożonego przez A Sp. zo.o. odwołania, została decyzją Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 30/08 oddalił skargę A Sp. z o.o. na powyższą decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007r.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A Sp. z o.o., wyrokiem z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 945/09 oddalił skargę kasacyjną ww. Spółki od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 30/08.

W dalszej kolejności, z uwagi na pozostającą w obrocie prawnym decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007r., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2007 r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] orzekł o wykreśleniu z dniem [...] sierpnia 2010 r. z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, wpisane w dniu [...] maja 2006 r. pod Nr [...] A - Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające dla Dorosłych. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie zapadło w związku z przeprowadzonymi w trybie nadzoru pedagogicznego przez Kuratora Oświaty kontrolami, w toku których stwierdzono szereg nieprawidłowości, a w szczególności liczne naruszenia przepisów ustawy o systemie oświaty. Stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego, że działalność szkoły jest sprzeczna z przepisami ustawy lub statutem oraz niezastosowanie się do poleceń organu sprawującego nadzór pedagogiczny stanowiło podstawę do wykreślenia szkoły z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. Organ I instancji dodał, że stronę powiadomiono o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Sp. z o.o. i wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także wyłączenie Kuratora Oświaty od rozpatrzenia odwołania oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku o wyłączenie organu wyższego stopnia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu;

3. art. 32 k.p.a. poprzez pominięcie pełnomocnika ustanowionego przez stronę;

4. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony;

5. art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony;

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji tj. nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W dalszej części uzasadnienia strona odwołująca się wskazała, że pomimo ustanowienia pełnomocnika radcy Pr. T. W. (pismo z dnia [...].10.2010r.), decyzja została doręczona bezpośrednio stronie, z pominięciem tegoż pełnomocnika, co stanowi rażące naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. Faktu tego nie sanuje wezwanie pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa. Samo wezwanie nie zawierało bowiem terminu do którego pełnomocnictwo ma zostać przedłożone (stanowi to naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. albo art. 50 § 1 w zw. z art. 54 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.).

W ocenie A Sp. z o.o. organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie zebrał dokumentów, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., a samo uzasadnienie stanowiące "przekopiowanie pisma Kuratora Oświaty z dnia [...].09.2007 r. nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji". Nadto organ nie odniósł się do wniosku dowodowego o przesłuchanie strony. Podkreślono konieczność wyłączenia Kuratora Oświaty, gdyż kontrola przeprowadzona przez ten organ stała się podstawą do podjęcia postępowania w sprawie, a ustalenia dokonane w ww. piśmie z dnia [...].09.2007 r. stanowiły jedyną przyczynę wydania decyzji o wykreśleniu. Rozpoznanie postępowania przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny i dokonujący pierwotnej kontroli, nie daje rękojmi wydania obiektywnego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zasadnym zatem jest zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania powyższego wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej odmówił wyłączenia Kuratora Oświaty od załatwienia sprawy.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania uznał za bezpodstawny i nieznajdujący uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i niezapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. Wskazano, że strona w każdym stadium postępowania brała czynny udział, dodatkowo Prezydent Miasta pismem z dnia [...] marca 2010 r. powiadomił stronę o prawie zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi A złożyła wniosek o wydanie kserokopii dokumentów z akt przedmiotowej sprawy, a wniosek ten został wykonany.

Za bezpodstawny organ uznał również zarzut pominięcia pełnomocnika i niedoręczenia mu decyzji. Wskazano, że radca pr. T. W. pismem z dnia [...] maja 2010 r. został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa, wezwania tego nie wykonał. To na pełnomocniku, stosownie do art. 33 § 2 i 3 k.p.a. ciąży obowiązek dołączenia oryginału lub urzędowo potwierdzonego odpisu pełnomocnictwa.

Nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut naruszenia art. 86 k.p.a., stosownie do którego organ może dopuścić dowód

w postaci przesłuchania stron jeżeli uzna, że pozostały jeszcze niewyjaśnione fakty dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzona w sprawie dokumentacja stanowi wystarczający środek dowodowy. Organ II instancji podkreślił, że A zarzuca jedynie uchybienia proceduralne, zupełnie pomijając i nieustosunkowując się do zarzutów merytorycznych, stanowiących podstawę wydanej decyzji tj.

- brak wymaganej bazy dydaktycznej, w szczególności pracowni wyposażonych

w pomoce i środki dydaktyczne umożliwiające realizację programów nauczania uwzględniających podstawy programowe,

- nieprzestrzeganie zasad klasyfikowania i promowania słuchaczy, w tym osób nieuczęszczających na zajęcia,

- nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania ustalonej dla szkół publicznych,

- nieokreślenie w dniu [...] września 2006 r. i [...] września 2007 r. organizacji pracy szkoły, niezatrudnienie nauczycieli, nieokreślenie liczby słuchaczy, oddziałów

i zawodów, w których kształci szkoła,

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. organ odwoławczy uznał go za częściowo zasadny, lecz niemający wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Wskazano, że organ I instancji w uzasadnieniu podał, iż wydając decyzję miał na uwadze wniosek Kuratora Oświaty wydany w trybie nadzoru pedagogicznego, iż działalność szkoły jest sprzeczna z ustawą o systemie oświaty i wymienił o jakie nieprawidłowości chodzi z podaniem konkretnego artykułu ww. ustawy. Stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego, że działalność szkoły jest sprzeczna z przepisami prawa oświatowego, a osoba prowadząca szkołę niezastosowała się do poleceń organu sprawującego nadzór pedagogiczny jest wystarczającą przesłanką do wykreślenia szkoły z ewidencji.

A Sp. z o.o.– zastępowana przez pełnomocnika radcę pr. T. W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77, art. 10, art. 32, art. 40 § 2, art. 86, art. 107 § 3 k.p.a. podnosząc tę samą co

w odwołaniu argumentację, a dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 105 k.p.a. w zw.

z art. 83 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez zaniechanie umorzenia postępowania, które było prowadzone wbrew zasadzie a limine, oraz naruszenie art. 83 ust. 2 powyższej ustawy w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez wykreślenie z ewidencji przed nabyciem waloru ostateczności decyzji. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła wyżej wymienione zarzuty, podnosząc te same co w odwołaniu argumenty. Wskazała, że postępowanie zostało przeprowadzone z zupełnym pozbawieniem strony udziału w sprawie tj. z pominięciem jej pełnomocnika. Nie przeprowadzono postępowania dowodowego, nie przesłuchano strony postępowania (o co skarżąca wnioskowała). Ponadto zaskarżona decyzja rozstrzyga wstecz o prawie strony, czym narusza art. 83 ustawy o systemie oświaty, art. 16 k.p.a. oraz zasadę lex retro non agit. Zdaniem skarżącej Spółki, organ II instancji winien był uchylić decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa i umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne ze względu na jego bezprzedmiotowość, wobec faktu, niewydania przez inny organ ostatecznej decyzji, na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o., naruszenia przepisów ustawy i nie wyznaczenia stronie terminu do usunięcia uchybień, skutkiem czego nie można przyjąć, aby powstał stan faktyczny z którym norma prawa materialnego (art. 83 ust. 1 pkt 3) wiąże możliwość wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Nadto nie może budzić wątpliwości możliwość stosowania do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie przepisu art. 34 ust. 1 powyższej ustawy, pomimo braku wyraźnego odesłania przez ustawodawcę w tym zakresie. W ocenie strony skarżącej należy uznać, że ustawodawca nie zamierzał wykluczyć w stosunku do szkół niepublicznych stosowania przepisów o decyzjach administracyjnych, jako szczególnym środku sprawowania nadzoru pedagogicznego. Na poparcie powyższego stanowiska wskazano, że nie budzi wątpliwości (ani w doktrynie ani w orzecznictwie) stosowanie do szkół niepublicznych przepisu art. 39 ust. 2 tej ustawy nakazującego orzekanie decyzją administracyjną o skreśleniu ucznia z listy uczniów, dlatego też należy przyjąć, że taka sama intencja ustawodawcy towarzyszyć powinna stosowaniu do sytuacji prawnej szkół niepublicznych art. 34 ust. 1 cyt. ustawy.

Skarżąca stwierdziła, że braku rozstrzygnięcia Kuratora Oświaty w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez szkoły niepubliczne przepisów ustawy

o systemie oświaty nie mogłaby zastąpić decyzja Prezydenta Miasta jako organu ewidencyjnego, który jest kompetentny jedynie do wykonywania zespołu czynności

o charakterze materialno-technicznym, jakim jest prowadzenie ewidencji,

a wyjątkowo czynności polegającej na wykreśleniu szkoły z ewidencji. Tymczasem nadzór pedagogiczny przypisany jest do właściwości kuratorów oświaty. Tym samym, stwierdzenie przez Prezydenta Miasta uchybień "w trybie nadzoru pedagogicznego" oznaczałoby wykroczenie poza zakres jego właściwości a zatem stanowiłoby przesłankę nieważności z art. 156 k.p.a.

Bliskość hipotez norm wynikających z art. 34 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty przemawia za tym, iż sformułowanie: "stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego" - stanowiące przesłankę wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. ust. 1 pkt 3 tej ustawy - nie może oznaczać tylko czynności materialno-technicznej, lecz wydanie aktu administracyjnego na podstawie art. 34 ust. 1 cyt. ustawy, którego brak uniemożliwia orzekanie w przedmiocie wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji.

W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 powyższej ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Zarzuty skargi w znacznej mierze koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy cyt. wyżej.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły przepisy art. 7 i 77 k.p.a., skoro ocenę zasadności wykreślenia z ewidencji szkół i placówek niepublicznych, wpisanego pod Nr [...] A Liceum Ogólnokształcącego Uzupełniającego dla Dorosłych w R., oparto na prawidłowo wyjaśnionej przesłance materialnoprawnej /wykreślenia wpisu do ewidencji/. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o wykreśleniu wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych wspomnianego Liceum Ogólnokształcącego Uzupełniającego dla Dorosłych w R. Z tego też względu za nietrafiony uznać należy zarzut naruszenia art. 86 k.p.a. Udokumentowany materiał dowodowy niniejszej sprawy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co czyniłoby zasadnym przesłuchanie strony. Zwłaszcza, że skarżąca nie sprecyzowała co istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy zamierzała w ten sposób wyjaśnić. Skarga zawiera zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez "niezapewnienie udziału strony w postępowaniu". Sąd tego zarzutu nie podziela, z akt sprawy nie wynika, aby prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu było naruszone, względnie naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sformułowany w petitum skargi zarzut naruszenia art. 32 jak i art. 40 § 2 k.p.a. przez odpowiednie pominięcie pełnomocnika ustanowionego przez stronę i zaniechanie doręczenia mu decyzji, w ocenie Sądu nie zasługuje na akceptację.

Otóż art. 32 k.p.a. wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa; stanowi o tym wprost art. 33 § 3 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawodowy prawnik zgłaszający swój udział w sprawie, w celu reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym zobowiązany jest przy pierwszej czynności przedłożyć jednoznaczne pełnomocnictwo, z którego wynika zakres reprezentacji określonej osoby fizycznej lub prawnej w konkretnym postępowaniu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19.03.2008 r. II SA/Gd 817/07, Lex nr 487242); Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten podziela.

Z akt sprawy wynika, ze pismem z dnia [...] maja 2010 r. organ I instancji radca pr. T. W. został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa w sprawie, czego nie dopełnił. Stąd też jego bierność w tym zakresie nie może być poczytana za zaniedbanie organu, jak twierdzi strona skarżąca, a który we wspomnianym wezwaniu nie określił terminu do jego wykonania. Zawodowy prawnik zobowiązany jest, bez wezwania, przedłożyć pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu. Nie można tez zgodzić się z twierdzeniami skargi, jakoby organowi wyższego stopnia umknęło, iż umocowanie do działania w sprawie zostało powierzone pełnomocnikowi expressis verbis w treści odwołania wniesionego w sprawie, w szczególności w ostatnim jego zdaniu. Z treści tego zdania wynika jedynie prośba o doręczenie pism w sprawie "do rąk pełnomocnika - radcy prawnego".

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Przepis ten stanowi, że wpis do ewidencji podlega wykreśleniu w przypadkach stwierdzenia, w trybie nadzoru pedagogicznego, że działalność szkoły lub placówki jest sprzeczna z przepisami ustawy lub statutem, a w szkole podstawowej lub gimnazjum są także niewypełniane zobowiązania, o których mowa w art. 82 ust. 2 pkt 6 – jeżeli osoba prowadząca szkołę lub placówkę w wyznaczonym terminie nie zastosowała się do poleceń organu sprawującego nadzór pedagogiczny.

Z treści tego przepisu, zamieszczonego w rozdziale 8 odnoszącym się do szkół i placówek niepublicznych, wynika jednoznacznie, że podstawę wykreślenia wpisu do ewidencji stanowi stwierdzenie, w trybie nadzoru pedagogicznego, że działalność szkoły lub placówki jest sprzeczna z przepisami prawa. Nie ma tu mowy o potrzebie wydawania decyzji stwierdzającej te naruszenia. W przypadku szkoły niepublicznej prowadzonej przez osoby prawne lub fizyczne wystarczy samo stwierdzenie – w trybie nadzoru pedagogicznego – że działalność szkoły jest sprzeczna z przepisami lub statutem – jeżeli osoba prowadząca szkołę lub placówkę w wyznaczonym terminie niezastosowała się do poleceń organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Jak wynika z ustępu 2 art. 83 ustawy, wykreślenie z ewidencji następuje w drodze decyzji w terminie określonym w decyzji i jest równoznaczne z likwidacją szkoły lub placówki.

Zgodnie zaś z art. 89 ustawy nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują właściwi kuratorzy oświaty... Przepisy art. 33 stosuje się odpowiednio.

W wymienionym ostatnio przepisie, tj. art. 33 ustawy uregulowany jest tryb nadzoru pedagogicznego. Normuje on m.in. uprawnienie organów nadzoru pedagogicznego do wydania tzw. doraźnych zaleceń, a także zgłaszania dyrektorowi szkoły uwag i wniosków wynikających z przeprowadzonych czynności (art. 33 ust. 4). Nadto organ sprawujący nadzór pedagogiczny może wydawać organowi prowadzącemu zalecenia, o których mowa w art. 33 ust. 8. Od obu rodzajów zaleceń dyrektor szkoły lub osoba prowadząca mogą wnieść do organu sprawującego nadzór pedagogiczny zastrzeżenia (art. 33 ust. 5-6). Trzeba też podkreślić, że nie ma żadnych podstaw prawnych do stosowania trybu przewidzianego w art. 34 ustawy w zakresie sprawowania nadzoru pedagogicznego, gdyż z mocy cyt. wyżej art. 89, dotyczy on jedynie postępowania wobec szkół publicznych. Przepis ten zawiera w swej treści regulację precyzyjną i jasną, nie stwarza jakichkolwiek trudności interpretacyjnych.

Przypomnieć nadto wypada, że w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2010 r., I OSK 944/09, który zapadł wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą A Sp. z o.o. od wyroku tut. Sądu z dnia 10 lipca 2008 r., II SA/RZ 29/08, stąd zbytecznym jest szczegółowe przytaczanie argumentacji zawartej w wyroku z dnia 5 stycznia 2010 r. Stwierdzić natomiast w konsekwencji należy, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. (stanowi o umorzeniu postępowania, gdy jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe) w związku z art. 83 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 1 ustawy, jak i argumentacja przytoczona na jego poparcie, jest całkowicie chybiony.

Udokumentowany materiał dowodowy niniejszej sprawy, w szczególności protokoły z przeprowadzonych kontroli w dniach [...] września 2006 r., [...] maja 2007 r., pisma zawierające w swej treści zalecenia (art. 33 ust 8 ustawy) z terminem realizacji 30 dni od jego otrzymania wykazuje, że działalność szkoły jest sprzeczna z przepisami ustawy m.in. art. 7 ust. 3 pkt 1, 3, 4 z uwagi na brak wymaganej bazy dydaktycznej, nieprzestrzeganie zasad klasyfikowania i promowania słuchaczy (w tym osób nieuczęszczających na zajęcia, nieprawidłowości w prowadzeniu dokumentacji nauczania), co w świetle omówionego przepisu art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi podstawę wykreślenia wpisu z ewidencji. Zastosowanie tego przepisu w warunkach rozpoznawanej sprawy i jego wykładnia, w ocenie Sądu nie naruszają prawa.

Błędnie zarzucono w skardze naruszenie ustępu 2 powyższego artykułu, bowiem przyjęcie innego terminu likwidacji szkoły (wykreślenie z ewidencji jest równoznaczne z likwidacją szkoły) oznaczałoby rażące naruszenie art. 63 ustawy.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.