Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2581/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66, art. 71
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołań: 1) Stowarzyszenia [...], 2) Stowarzyszenia [...], 3) Wójta Gminy W., 4) [...] Towarzystwa [...], 5) J. Z. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu w O. (dalej "decyzji środowiskowej"), orzekło na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta O. w całości i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją środowiskową z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent Miasta O. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu w [...]. Decyzja została wydana na podstawie art 104 k.p.a., art. 71 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póżn. zm.), dalej "ustawy ocenowej".

Odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. wniosły: 1) Stowarzyszenie [...], 2) Stowarzyszenie [...], 3) Wójt Gminy W., 4) [...] Towarzystwo [...], 5) J. Z. W odwołaniach podniesiono, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego.

SKO w W. po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zaskarżoną decyzję odwoławczą, SKO ustaliło, że planowana inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 pkt. 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010.r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako składowisko odpadów. Wskazano, że podstawowym materiałem dowodowym mającym na celu określenie faktycznego wpływu na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania ustalone w przepisie art. 66 ustawy ocenowej. Raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 66 tej ustawy nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a w konsekwencji organ pierwszej instancji po uprzednim wezwaniu do jego uzupełnienia, winien odmówić ustalenia środowiskowego uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Powołano, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej opis planowanego przedsięwzięcia powinien zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci schematu całego przedsięwzięcia oraz powinien zawierać opis wszystkich kolejnych czynności technologicznych - operacji technologicznych wchodzących w skład przedsięwzięcia i ich parametrów technicznych czyli głównych cech charakterystycznych procesów produkcyjnych, ich wzajemnego powiązania (np. schematy technologiczne) oraz za pomocą jakich środków technicznych procesy te będą realizowane. Przykładowo w skład planowanego przedsięwzięcia wchodzą bioflltry. W raporcie należy określić, czy stosuje się biofiltry otwarte, czy zamknięte. Urządzenia te winny być scharakteryzowane poprzez podanie zasady ich działania oraz ich wyposażenia: wentylatory ssąco - tłoczące o odpowiedniej wydajności, komora nawilżania, dodatkowe urządzenia, np. filtry odpylające, płuczkę do usuwania nadmiaru siarkowodoru, wydajność urządzenia. Również winny być określone warunki - parametry techniczne w jakich będzie przeprowadzany proces biofiltracji takie jak: temperatura, wilgotność powietrza, pH, ilość i jakość związków organicznych dostarczanych do urządzenia, materiału, którym wypełniony jest biofiltr. Z tabeli 3.5.51.1 str. 82 Raportu wynika, że w skład planowanej inwestycji wchodzi dziewięć biofiltrów i każdy z nich powinien być scharakteryzowany w powyższy sposób.

Wskazano, że w skład planowanego przedsięwzięcia wchodzi proces kompostowania, czyli przetwarzania substancji w kontrolowanych warunkach w obecności tlenu (powietrza), w odpowiedniej temperaturze i wilgotności. Ze względu na metodę prowadzenia tego procesu można stosować kombinację dwóch podstawowych metod, tj. metodę aktywną (gorącą), metodę pasywną (zimną). Znane są na rynku krajowym w pełni zautomatyzowane instalacje do kompostowania składające się z bioreaktorów/tuneli sterowanych indywidualnie w oparciu o permanentne pomiary stanu powietrza wchodzącego do procesu i wychodzącego z procesu (ilość powietrza, ciśnienie, temperatura, wilgotność), oraz wejściowych parametrów kompostowanej frakcji, jak również ilości dodawanej do procesu wody. Procesor bilansuje te parametry i tworzy bilans dojrzewania. Na podstawie tych parametrów i bilansu dojrzewania, procesor ustala stopień rozkładu frakcji organicznej, który jest podstawą do sterowania ilością dodawanego powietrza i wody, oraz intensywność cykli pracy i spoczynku. Organ uznał, że w raporcie winien być precyzyjnie opisany ten proces oraz środki techniczne i ich parametry techniczne jakie są stosowane jak również powinien być dołączony schemat technologiczny procesu kompostowania.

Wskazano, że analogicznie winny być scharakteryzowane inne operacje technologiczne takie jak produkcja paliwa alternatywnego (str.71 Raportu), jeśli inwestor zdecyduje się na jego wytwarzanie, sortowanie, w tym sposób oddzielenia od odpadów komunalnych odpadów komunalnych niebezpiecznych, kompostowanie, sposób postępowania z odciekami i gazem wysypiskowym, sposób eksploatowania składowiska, sposób uszczelnienia podstawy skarpy składowiska, opis budynków i ich wyposażenia, w których realizowane są poszczególne operacje technologiczne i innych (np. budynek wagi, magazynowy) itp.

Uznano, że odpady przewidziane do przetwarzania w planowanym przedsięwzięciu powinny być określone poprzez konkretne wskazanie przewidywanych ich ilości i jakości (np. odpady kuchenne ulegające biodegradacji w ilości 12%, w skali roku np. 29000Mg/rok, opakowania z tworzyw sztucznych w ilości 18%, w skali roku 46000Mg/rok, opakowania ze szklą w ilości 10%, w skali roku 25000Mg/rok itp.). Dodatkowo winna być zamieszczona tabela uwzględniająca rodzaje przyjmowanych odpadów wraz ze wskazaniem ich kodu i odpowiadającym ich grup, podgrup i rodzajów odpadów.

W analogiczny sposób powinien być opracowany opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Organ uznał, że charakterystykę całego przedsięwzięcia jak i wariantów można opracować na podstawie aktualnie działających instalacji do przetwarzania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne. Zaś w raporcie należy określić źródło pochodzenia opisywanych technologii i ich parametrów technicznych, np. składowisko odpadów w Z., zakład w L. bądź Międzygminne Składowisko Odpadów Komunalnych [...] w W. itp. Dobranie odpowiedniego wzorca nie powinno stanowić większego problemu, w szczególności, że analogiczne przedsięwzięcia funkcjonują od ponad pięćdziesięciu lat.

W ocenie organu odwoławczego dotychczasowa redakcja tego dokumentu nie odpowiada wymogom przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ponieważ przedstawione w Raporcie opisy planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanych wariantów są opisane w sposób ogólnikowy, chaotyczny i niespójny. Opisane operacje technologiczne wyrwane są z kontekstu. Podano, że z opisu głównych cech charakterystycznych przedsięwzięcia (str. 73 - 98 Raportu) wynika, że odpady, zostały scharakteryzowane za pomocą ogólnych kodów z pominięciem ich nazw własnych, lecz mimo to skład orzekający zauważył rozbieżności. W Raporcie odpady oznaczone kodem 20 03 03 zostały określone jako "inne odpady nieulegające biodegradacji". Podczas, gdy z obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), wynika, że odpad o kodzie 20 03 03 jest odpadem pochodzącym z czyszczenia ulic i placów. Autor Raportu (str. 76 pkt 20 03 03) zaznacza również, że odpady o kodach 19 12 12 i 20 03 01 nie będą mogły być składowane na składowisku, lecz nie określa jednocześnie metody ich uzdatniania. Autor stwierdza, że powstaje obowiązek poddania ich bliżej nieokreślonym procesom technologicznym, tak aby mogły być poddane procesowi składowania (z dalszego opisu wynika, że odpad ten - frakcja 20 – 100mm przeznaczona jest do kompostowania. Mimo że pkt 20.03.03 winien dotyczyć omówienia odpadów z czyszczenia ulic, to w punkcie tym brak jest informacji co inwestor zamierza czynić z tego typu odpadami. Kłopoty z klasyfikacją odpadów pojawiły się także w przypadku odpadu o kodzie 19 12 09, którym oznaczone są minerały (np. piasek, kamienie). Odpad ten na str. 76 określony jest jako typowo mineralny, zaś na str. 77 odpad ten określony jest jako dostarczony przez dostawców (granulacji wskazującej na dużą zawartość substancji organicznej, czyli przeznaczony do kompostowani. Przedstawione powyżej rozbieżności, niejasności winny być wyjaśnione i doprecyzowane w Raporcie. Również doprecyzowania wymaga, co inwestor ma zamiar uczynić z odpadem wielkogabarytowym o kodzie 20 03 07 (str. 77), w którym może znajdować się sprzęt z gospodarstwa domowego zmieszany ze sprzętem elektronicznym. W tym przypadku również nie wiadomo co inwestor zamierza uczynić z takimi odpadami - odpadami niebezpiecznymi. Pożądanym byłoby zobrazowanie opisywanych operacji technologicznych stosownym schematem postępowania i wzajemnego usytuowania poszczególnych elementów instalacji do przeróbki mechanicznej odpadów.

Organ powołał, że Inwestor pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] został wezwany m. in. do przedstawienia sposobu zagospodarowania odpadów niebezpiecznych i odpadów z zużytym sprzętem gospodarstwa domowego oraz sprzętem elektronicznym o kodzie 20 03 07 (pkt II.7 i litego pisma), do opisania technologii produkcji paliwa alternatywnego (pkt 1I.8). Na powyższe inwestor odpowiedział, że odpad 20 03 07 to odpad, którego struktura uniemożliwia sortowanie ręczne, co zdaniem składu orzekającego jest brakiem odpowiedzi na postawione pytanie. Na pozostałe inwestor odpowiedział, że we wskazanym zapisie dotyczącym paliwa alternatywnego (str. 71 Raportu) wkradł się błąd, a składować odpadów niebezpiecznych nie zamierza, przy czym sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych nastąpi na etapie projektu budowlanego. Organ uznał, odpowiedź w sprawie odpadów niebezpiecznych należy uznać za wymijającą i nie wyjaśniającą skąd się biorą bardzo niebezpieczne odpady (typu merkaptany, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, benzen, cyjanowodór i cyjanki, formaldehyd) w emisji z biofiltra i na składowisku.

W ocenie organu również niezbyt precyzyjnie został opisany proces kompostowania etap I i II. W etapie pierwszym kompostowania (str. 79-80) autor stwierdza, że w zależności od temperatury procesu odpady mogą być napowietrzane z jednego kanału i takie określenie jest nieprecyzyjne. Autor winien podać konkretne wartości temperatury, od których zależy sposób napowietrzania odpadów. Także nieodpowiednie jest sformułowanie, iż wymagane jest: "prowadzenie procesu w zamkniętej hali.", "wykonanie urządzeń separujących...", albowiem wymagania te zostały uwzględnione w opracowanej technologii. Technologia ta powinna być ujawniona w Raporcie. Wskazano, że w procesie tym powietrze służące napowietrzaniu pryzmy oczyszczane jest w biofiltrze i w tym miejscu proces ten winien być dokładnie omówiony. Stwierdzenie, że przewiduje się zastosowanie biofiltra o powierzchni 600 m²; z układem wentylacyjnym jest niewystarczające. Urządzenie to winno być scharakteryzowane w sposób zaproponowany przez skład orzekający. Charakterystyka biofiltra jest istotna choćby ze względu na sposób traktowania go jako emitora zanieczyszczeń. Omawiając przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia autor Raportu określił położenie emitorów (tabela 3.5.5.1.1, str. 82), przy czym emitory te zostały ujęte jako punktowe. Przykładowo emitor w postaci biofiltra w tej tabeli został określony jako emitor punktowy w ilości 9 emitorów. Podczas, gdy z powyższej informacji i z Raportu str. 81 wynika, że jego powierzchnia wynosi 600 m², co może wykluczyć przypisanie mu tylko 9 punktów emisyjnych, bowiem jeśli biofiltry są zamknięte to prawdopodobnym jest, że będą one miały 9 punktów emisyjnych. Jednakże w przypadku biofiltrów otwartych ilość ta będzie większa. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak wskazania rodzaju emitorów (otwarte, zamknięte) budzi duże zastrzeżenia co do danych wskazanych w Raporcie, a nadto może powodować zafałszowanie teoretycznych -obliczeń. Analogicznie uznano, że sprawa przedstawia się w stosunku do pozostałych emitorów: wiata-dojrzewanie kompostu (42 emitory),wentylacja ogólna hali obróbki wstępnej odpadów (6 emitorów), składowisko odpadów (128 emitorów), linia sortownicza (5 emitorów), sita mobilne (2 emitory).

Podano, że zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 1c ustawy ocenowej Raport zanieczyszczenia związane z funkcjonowaniem planowanej inwestycji określa jako pochodzące m. in. z: odcieków, emisji gazów i pyłów do powietrza i emisji bioareozoli. Biorąc pod uwagę skład jakościowy emitowanych zanieczyszczeń należy powziąć wątpliwość co do jakości planowanych odpadów. Emisja z biofiltra merkaptanów, węglowodorów alifatycznych i aromatycznych pozwala powątpiewać, że emisje te mogą pochodzić z odpadów komunalnych albowiem emisje takie pochodziły ze składowisk odpadów bardzo niebezpiecznych, na które mogłyby być dostarczane odpady niebezpieczne np. pochodzące z czyszczenia rurociągów naftowych. Wskazano, że niepokój Kolegium budzą również emisje ze składowiska w postaci benzenu, cyjanowodoru i cyjanków, bowiem odpady komunalne nie powinny zawierać tych substancji niebezpiecznych. Inwestor chcąc uwolnić się od zarzutu manipulowania danymi, winien we własnym, dobrze pojętym interesie przedstawić szczegółowe pomiary wielkości emisji uzasadniające swoje wyniki analiz, a jednocześnie umożliwiające pełną ocenę oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie emisji substancji gazowych i pyłowych do powietrza. Powołano, że inwestor pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] został wezwany (pkt 1.2 i 3) do przedstawienia wydruków potwierdzających wprowadzenie danych do programu obliczeniowego. W odpowiedzi na powyższe inwestor wyjaśnił, ze obliczenia wykonano według wzorów opisanych w pkt 2.5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) i zamiast wnoszonych wydruków załączył wyniki obliczeń stężeń Smm oraz odległości występowania tego stężenia, nie wskazując w jaki sposób uzyskał te wyniki.

Powołano, że podstawowym dokumentem będącym podstawą wydania decyzji środowiskowej jest Raport OOŚ i nie może on budzić kontrowersji i poważnych zastrzeżeń co do jego wiarygodności i rzetelności.

Wskazano, że z zaskarżonej decyzji wynika, że planowana inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym pod składowisko odpadów komunalnych (oznaczonym na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem WS), zgodnie z uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., poz. [...]). Uchwała ta wyznacza w promieniu 500 m. od granic składowiska strefę ochrony sanitarnej obejmującą tereny rolne, na których wyklucza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej, obiektów służących produkcji żywności i wykorzystania w celach hodowlanych. Jednak najbliższa zwarta zabudowa mieszkaniowa (wieś G.) znajduje się w odległości ok. 250 m od granic terenu przeznaczonego pod planowaną inwestycję. Ze streszczenia w języku niespecjalistycznym Raportu str. 6 wynika, że "zasięg ujemnego oddziaływania ze względu na emisję odorów może sięgać do około 340 m od źródeł emisji a ze względu na emisję bioareozoli do około 200 m od źródeł emisji". Oznacza to, że w zasięgu uciążliwości odorowej - oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajdować się będzie zwarta zabudowa mieszkaniowa (wieś G.). Wyznaczając strony niniejszego postępowania organ winien zatem kierować się zasięgiem strefy oddziaływania uwzględniając mieszkańców w/w wsi jako strony czego nie uczynił mając na względzie wskazane w decyzji nr ew. działek, tj. w promieniu 340 m od granic przedmiotowej inwestycji. Należy w tym miejscu podnieść, że zasięg strefy uciążliwości odorowej inwestor władny jest zmniejszyć poprzez zapobieganie emisji odorantów oraz dezodoryzację gazów odlotowych, jednakże z raportu nie wynika aby tego rodzaju środki były planowane przez inwestora.

Ponadto wskazano, że mając na względzie zapis Planu dot. ustalenia strefy sanitarnej organ ponownie winien przeanalizować zgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami w/w Planu w szczególności w kontekście odstąpienia od wyznaczenia takiej strefy. Skoro bowiem Plan zakłada taką strefę to powstaje uzasadniona wątpliwość, czy organowi wolno odstąpić od jej wyznaczenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Kwestia ta winna być szczegółowo wyjaśniona i uzasadniona w ponownym postępowaniu. Fakt, że organ pierwszej instancji odstąpił od wymogu utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wokół składowiska (pkt 1.6 zaskarżonej decyzji) oznacza to, że zaskarżona decyzja jest niezgodna w planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zgodnie z cyt. uchwałą Rady Miasta O. Nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że dokonując analizy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego uznano, że występujące uchybienia nie pozwalają na pozostawienie przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym, a jednocześnie ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części to nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy reformatoryjne przez SKO.

Wskazano, że organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszej decyzji, jak również powinien przeanalizować szczegółowo wszystkie argumenty zawarte w odwołaniach. Organ winien ustalić strony postępowania - zgodnie z zasięgiem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tj. w promieniu ok. 340 m od granicy terenu przedmiotowej inwestycji. Wobec braku doręczenia wydruków zawierających dane wejściowe do obliczeń wszystkich emisji i obliczeń akustycznych, organ pierwszej instancji winien rozważyć ewentualnie możliwość i potrzebę uzupełnienia Raportu OOŚ lub konieczność opracowania nowego raportu OOŚ. Raport winien być opracowany przez osobę lub osoby posiadające wiedzę specjalistyczną z dziedziny, którą planowane przedsięwzięcie się wiąże, tj. w przedmiotowej sprawie z gospodarki odpadami (stosowne dokumenty potwierdzające powyższe winny znajdować się w aktach sprawy) i spełniać wszystkie wymagania, o których mowa w art. 66 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Powinien on zawierać opisane w zwięzłej formie konkretne rozwiązania techniczne i parametry techniczne oraz dane z przeprowadzonych badań, ich zwięzłe omówienie, tak aby umożliwił on ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwemu organowi. Do tego celu niezbędnym jest wiarygodne opracowanie jego treści przez osobę posiadającą wiedzę fachową z dziedziny gospodarki odpadami. Raport bowiem nie powinien stanowić opracowania tylko teoretycznego bądź stanowić kopię biblioteki uniwersyteckiej.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniosła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 66 ust. 1 pkt 1) i 5) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego wariantów powinna zawierać szczegółowe dane techniczne, dotyczące budowy instalacji i jej wyposażenia (w stopniu właściwym dla projektu budowlanego) oraz dokładne dane i schematy procesów produkcyjnych;

- art. 66 ust. 1 pkt 1) i 5) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że charakterystyka przedsięwzięcia i jego wariantów dokonywana w raporcie powinna być realizowana w oparciu o już działające inwestycje;

- art. 135 ust.1 w zw. z art. 82 ust 1 pkt 3) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny mieć wpływ na ustalenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz art. 80 ust.2 ustawy ocenowej poprzez bladną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie zgodności analizowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonywane przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno dotyczyć także innych kwestii aniżeli lokalizacja przedsięwzięcia;

- art. 66 ust.1 pkt 1 lit. c) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rodzaje i ilości zanieczyszczeń powstałe w związku z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia powinny zostać ustalone w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie na podstawie przewidywań wynikających z obliczeń (symulacji), a realnych pomiarów, co pozostaje w sprzeczności z charakterem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jej miejscem w procesie inwestycyjnym;

- art. 66 ust.1 pkt 19) ustawy ocenowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Prezydent naruszył prawo, nie dokonując szczegółowych ustaleń na temat autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

- art. 12 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym kwestionowaniu prawidłowości analiz zawartych w Raporcie i wyników obliczeń dotyczących emisji do powietrza w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia;

- art. 135 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 82 ust. 2 pkt 3) ustawy ocenowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawę do stwierdzenia obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą stanowić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 7 i 77 k.p.a. i art. 7 w zw. z art 136 k.p.a. i art.12 § 1 k.p.a. - poprzez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego i ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób sprzeczny z jego treścią, względnie nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, co doprowadziło do przedłużenia postępowania z naruszeniem interesów skarżącego;

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na nieuzasadnionym uznaniu przedłożonego przez Inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko za niewiarygodny środek dowodowy, bezpodstawne analizowanie i kwestionowanie tych ustaleń zawartych w przedłożonym raporcie, które wymagają fachowej wiedzy oraz uznanie za nieudowodnione okoliczności faktycznych możliwych do ustalenia na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta O. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia były wyjaśnione, a ewentualne braki nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne decyzji oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego w sposób w wielu miejscach niezrozumiały, uniemożliwiający ustosunkowanie się do jego treści.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że jeśli przedsięwzięcie dotyczy sfery rozwiązań technologicznych, to winno ono być opisane pomocą środków technicznych. Biorąc pod uwagę postanowienia przepisu art. 67 ustawy ocenowej raport winien uwzględniać dane wynikające z rozwiązań projektowych (technicznych) niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W tym celu SKO wskazało te środki techniczne, które w sposób jednoznaczny winny scharakteryzować przedmiotowe przedsięwzięcie. Wbrew twierdzeniom skarżącej tabela 3.6.6.2.7 zawarta w raporcie zawiera bilans odpadów opracowany w sposób zbyt ogólny. Tabela ta winna ujmować ten bilans na grupy i podgrupy. Zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy o odpadach odpady klasyfikuje ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów. Organ uznał, odnosząc się do wyjaśnień dotyczących pkt 5 i 6, za zasadne zarzuty skargi. Podano, że mylnie przykładowo przyjęto, iż biofiItrów jest 9 (str. 7). podczas gdy jest jeden biofiltr, na którym oznaczono 9 punktów emisyjnych. Natomiast wskazano, że twierdzenia skarżącej iż dokonane obliczenia emisji (z wyłączeniem emisji hałasu) zostały wykonane prawidłowo są gołosłowne, bowiem ani raport, ani jego uzupełnienie nie zawiera danych wejściowy do programów komputerowych. Podano, że wbrew twierdzeniom skarżącej SKO nie wywodzi, iż dojdzie do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, bowiem SKO wyraża zdziwienie, iż w emisji z biofiltra znajdują się składniki pochodzące z odpadów niebezpiecznych. Wyjaśnienia skarżącej, iż składniki te powstały w procesie kompostowania należy uznać za nieprzekonujące. W przypadku pkt 4 skargi SKO wskazało, na istniejące nieścisłości co do stosowanej klasyfikacji odpadów, bądź produkcji paliwa alternatywnego (str.6 zaskarżonej decyzji), które to rozbieżności po wyjaśnieniu, winno usunąć się z raportu, w szczególności wobec stwierdzenia skarżącej, iż przedmiotem postępowania nie będzie objęta produkcja paliwa alternatywnego. Podano, że SKO nie postawiło zarzutu niezgodności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz wskazało ten fakt organowi pierwszej instancji do rozważenia. Z przedłożonej przez skarżącą informacji, dotyczącej osób sporządzających raport wynika, że osoby te, to: D. K., W. N., M. F., D. C., S. K. i R. O. Z samego raportu (str. 11) wynika natomiast nieco inny skład zespołu autorskiego. Nie figuruje w nim nazwisko M. F., natomiast dodatkowo figurują: T. G. i A. K.

Uczestnicy postępowania na prawach strony wnieśli w toku postępowania sądowego szereg pism procesowych, w których wnieśli o oddalenie skargi, popierając stanowisko SKO odnośnie konieczności powtórzenia przez Prezydenta Miasta O. postępowania wyjaśniającego w oparciu o poprawiony raport. Jednocześnie uczestnicy podnieśli szereg argumentów, przemawiających w ich ocenie przeciwko realizacji planowanej inwestycji. Stosownie do powyższego: 1) Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie "[...]" przedstawiły swoje stanowisko w sprawie w pismach z dnia [...] września 2013 r., [...] października 2013 r., [...] maja 2016 r., 2) Stowarzyszenie " [...]" przedstawiło swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. i [...] sierpnia 2015 r., 3) Stowarzyszenie [...] przedstawiło swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz [...] grudnia 2017 r.

Skarżąca uzupełniła stanowisko sformułowane w skardze pismami procesowymi z dnia: [...] września 2013 r. i [...] grudnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.

Na skutek skarg kasacyjnych Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. oraz Stowarzyszenia [...] w W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2306/14, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/13, i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że SKO w sposób szczegółowy wskazało wady dotyczące raportu. Kolegium odniosło swe rozważania do konkretnie wskazanych wadliwości co do charakteru, jakości i ilości planowanych do składowania odpadów. SKO wskazało szczegółowo na braki w zakresie opisu procesu kompostowania. Zwróciło uwagę na konieczność przedstawienia przez inwestora szczegółowych pomiarów wielkości emisji uzasadniających wyniki analiz. Podkreśliło, że odstąpienie od wyznaczenia strefy sanitarnej ze względu na zasięg ujemnego oddziaływania – emisję odorów pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta O. Wbrew stanowisku sądu I instancji zakres i precyzyjność wskazanych przez organ II instancji braków w żadnym razie nie mógł przemawiać za przyjęciem, iż dokonana w postępowaniu odwoławczym kontrola miała charakter ogólnikowy, nieprecyzyjny i nie pozwalała na ocenę zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 649/16 oddalił skargę.

Na skutek skargi kasacyjnej " [...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2631/16, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena Sądu Wojewódzkiego co do trafności zaskarżonej decyzji w aspekcie braków w raporcie nie SKO nie została dostatecznie umotywowana, nie zostały rozpoznane zarzuty ze skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku uwzględnienia złożonej przez "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w O. skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2631/16, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 646/16 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2013 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta O. z [...] lipca 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...] w O. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.). W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach kpa.

Kontrolując legalność wydanego rozstrzygnięcia, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego zostały określone w art. 138 k.p.a. Ze sformułowania tego przepisu wynika, że organ drugiej instancji winien dążyć do zakończenia sprawy, a zatem ilekroć jest to możliwe, powinien rozstrzygnąć sprawę w sposób określony w § 1 tego artykułu, a zatem:

1) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umorzyć postępowanie odwoławcze.

Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji winno być wyjątkiem i następować wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., to jest w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z zapisu art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Jak wynika z Komentarza aktualizowanego do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego A. W. opublikowanego LEX/el., 2013, w zapisie tym chodzi o to, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził, z naruszeniem przepisów postępowania, postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść wydanej przez niego decyzji.

Materialnoprawną podstawą wydania przez organ I instancji decyzji w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zwanej dalej ustawą. Zawarte w wymienionej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09).

Istotę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyjaśnia treść art. 71 ust. 1 ustawy stanowiąc wyraźnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie jej jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). Dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymagana jest ocena oddziaływania na środowisko i obligatoryjne jest sporządzenie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdzono obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięci na środowisko sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia.

W postępowaniu, ocena okoliczności faktycznych dokonywana jest właśnie w oparciu o przygotowany raport, który stanowi istotny środek dowody i który organ obowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Z uwagi na swój charakter raport powinien być oceniany przez organ w świetle wymagań stawianych środkom dowodowym na gruncie art. 75 i nast. kpa. Raport ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu zmierzającym do uzyskania decyzji środowiskowych, który chociaż nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa – a więc nie może zastąpić swobodnej oceny dowodów – zawiera jednak wiadomości specjalistyczne i podlega pełnej ocenie przez właściwy organ prowadzący postępowanie w świetle oceny całokształtu materiału dowodowego w rozumieniu art. 80 kpa czy dana okoliczność została udowodniona zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa i nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń raportu i nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13). Sąd może oceniać raport jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12).

Kierując się treścią przytoczonej wyżej regulacji, Sąd po zapoznaniu się treścią raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wykonanej na zlecenie inwestora, doszedł do wniosku, że ocena organu odwoławczego w zakresie stwierdzenia, że dokument ten jest niekompletny, nierzetelny i niespójny jest uzasadniona, Jednocześnie Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że uchybienia w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ I instancji w zakresie dokonania ustaleń stanu faktycznego w sprawie na podstawie przedmiotowego raportu nie pozwalają na pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym i nie jest również możliwe rozstrzygnięcie sprawy reformatoryjnie przez organ odwoławczy z uwagi na skalę braków w raporcie. W ocenie Sądu uzupełnienie braków w raporcie wymaga przeprowadzenia szerokiego postępowania dowodowego i nie jest to możliwe w toku postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy. Podkreślić należy, że raport jest głównym dowodem w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej, stąd powinien on spełniać wszystkie wymogi określone przepisem art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. w brzmieniu wynikającym z Dz.U. Nr 1999 poz. 1227 z późn. zm).

Raport nie spełnia wymagań określonych w art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy. Zgodnie z tym przepisem raport powinien zawierać opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Sąd podziela ocenę Kolegium, że w raporcie nie zawarto opisu schematu całego przedsięwzięcia poprzez opis wszystkich kolejnych czynności technologicznych i ich parametrów i nie wskazano za pomocą jakich środków technicznych będą realizowane. Nie zawarto opisu urządzeń (np. biofiltrów) i ich charakterystyki, nie opisano procesu kompostowania oraz środków technicznych i parametrów jakie będą stosowane, nie zawarto opisu budynków i ich wyposażenia, w których realizowane będą poszczególne operacje technologiczne. Nie można zgodzić się z twierdzeniami Skarżącego, że ponieważ przepis wymaga tylko wskazania ogólnej charakterystyki całego przedsięwzięcia oraz głównych cech charakterystycznych procesów produkcyjnych, to nie jest zasadne opisywanie stosowanych urządzeń. Biorąc pod uwagę, że przedsięwzięcie polega na budowie zakładu zintegrowanego systemu zagospodarowywania odpadów, to stwierdzić należy, że właśnie w zależności od przyjętych rozwiązań technologicznych, zastosowanych urządzeń i środków, można dokonać rzeczywistej weryfikacji oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na różnorodność dostępnych i możliwych technologii oraz urządzeń stosowanych w tego typu instalacjach, koniecznym jest przedstawienie na tyle konkretnego opisu zastosowanych technologii i urządzeń, który pozwoli na dokonanie ustaleń w zakresie rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym emisji substancji szkodliwych, hałasu, składu odpadów przekazywanych na składowisko. Wskazać również należy, że inwestor przygotowując się nawet wstępnie do realizacji takiej inwestycji, zapewne dokonał rozeznania na rynku odnośnie dostępnych technologii, procesów i urządzeń oraz środków. Powyższy brak raportu ma zasadnicze znaczenie w aspekcie wymogów art. 66 ust. 1 pkt. 11 i ust. 5 art. 66. Bez wskazania konkretnych technologii oraz urządzeń, składających się na funkcjonowanie całego przedsięwzięcia, nie jest możliwe dokonanie rzetelnego porównania proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o której mowa w art. 143 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska i porównania proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Pojęcie "najlepszej dostępnej techniki", zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 10 ustawy poś. Zgodnie z w/wym. art. jest to najbardziej efektywny i zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych technik, jako podstawy przy ustalaniu dopuszczalnych wielkości emisji i innych warunków pozwolenia mających na celu zapobieganie powstawaniu, a jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko, jako całość, przy czym:

- technika - oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,

- dostępne techniki - oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych i technicznych oraz rachunku kosztów i korzyści, a które to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,

- najlepsza technika - oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska, jako całości.

Z uwagi na powyższe raport powinien określać na tyle szczegółowo technologie i urządzenia aby można było dokonać oceny w tym zakresie.

Wskazać należy, że najlepsze dostępne techniki odnoszą się nie tylko do wymagań wynikających z przepisów prawa, z danych wynikających z dokumentów referencyjnych oraz konkluzji BAT, ale też w szczególności z postępu naukowo technicznego wyznaczającego najbardziej efektywny i zaawansowany poziom rozwoju techniki i metod prowadzenia danej działalności. Powyższe ma decydujące znaczenie w aspekcie możliwości dokonania oceny czy planowane przedsięwzięcie zapewnia prowadzenie procesu technologicznego w sposób efektywny środowiskowo, zgodny z hierarchią sposobów postępowania z odpadami oraz założeniami systemu gospodarki odpadami komunalnymi. Z tych względów nie można podzielić zarzutu Skarżącej, że charakterystyka przedsięwzięcia nie powinna zawierać odniesienia do istniejących już instalacji. W ocenie Sądu nie jest możliwe porównanie proponowanej przez inwestora techniki z najlepszymi dostępnymi technikami, jeżeli raport w ogóle nie odnosi się do najnowocześniejszych technik stosowanych w branży, procesów i urządzeń. Powyższe w szczególności odnosi się to do części mechanicznej instalacji. W raporcie nie wskazano najlepszych dostępnych technik w tym zakresie, nie przedstawiono żadnych danych faktycznych pozwalających na dokonanie oceny czy np. będą zastosowane w instalacji środki techniczne, w szczególności urządzenia technologiczne, zapewniające efektywne wydzielenie z masy odpadów możliwie największej ilości surowców wtórnych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz baterii i akumulatorów, a także frakcji zawierającej największą ilość odpadów ulegających biodegradacji.

W zakresie niewskazania przewidywanych ilości i jakości odpadów przewidywanych do przetwarzania to również Sąd podziela ocenę dokonaną przez Kolegium, uznając, że inwestor powinien wskazać przewidywane ilości i jakoś odpadów, które zamierza przetwarzać i nie może powoływać się na argument, że nie jest możliwe sprecyzowanie składu odpadów albowiem dopiero w momencie przyjmowania odpadów będzie znany ich dokładny skład. Takie twierdzenie jest w ocenie Sądu bezzasadne albowiem skoro w przedmiotowym postępowaniu ma zostać wyjaśniona kwesta oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to konieczne jest wskazanie jakie odpady i w jakiej ilości będą przetwarzane, albowiem dopiero na tej podstawie można stwierdzić np. jakie substancje będą wydzielane w procesie przetwarzania i w dalszej kolejności ustalić wpływ powyższego na środowisko oraz określić środki zmierzające do zminimalizowania niekorzystnego wpływu.

W kwestii błędów w kodach odpadów wskazanych w raporcie, to w ocenie Sądu kwestia ta został w toku postępowania wyjaśniona przez inwestora, który powoływał się na omyłkę co do odpadów opatrzonych kodami 20 03 03, 19 12 12, 20 03 01, 19 12 09, 20 03 07. W kwestii paliwa alternatywnego, to również inwestor wskazywał, że paliwo to nie będzie wytwarzane, a inwestor jedynie rozważał taką możliwość, ale zrezygnował z tej koncepcji. W kwestii odpadów niebezpiecznych, to również ta kwesta została wyjaśniona albowiem inwestor nie zamierza przetwarzać odpadów niebezpiecznych, natomiast w przypadku wydzielenia takich odpadów będzie przekazywać je do innych odpowiednich podmiotów. Natomiast w ocenie Sądu raport zawiera braki poprzez niesprecyzowania miejsca i warunków składowania tych odpadów przed transportem, w raporcie jedynie wskazano, że zostanie to ustalone na etapie sporządzania projektu budowalnego. W ocenie Sądu jest to całkowicie błędne założenie, albowiem skoro inwestor będzie przyjmował odpady, w składzie których mogą być z jakiś przyczyn odpady niebezpieczne, to już na etapie tego postępowania raport powinien określać w jaki sposób i gdzie będą magazynowane takie odpady niebezpieczne, aby można było określić w jaki sposób będą te odpady oddziaływały na środowisko. W zakresie błędów w kodach odpadów to zgodzić się należy z zarzutami skargi, że powołane omyłki mogą być wyjaśnione w uzupełnieniu raportu. Powyższe dotyczy również kwestii odpadu o kodzie 20 03 07. Natomiast uwzględnić należy zarzuty skargi, że kwesta przetworzenia odpadów o kodach 20 03 01 i 19 12 12 została szczegółowo przedstawiona w raporcie (k. 156 i następne) i nieuzasadnione są zastrzeżenia Kolegium w tym zakresie.

Podzielić również należy zarzuty Kolegium odnośnie braków raportu w zakresie przewidywanych rodzaju i ilości zanieczyszczeń wynikających z planowanego przedsięwzięcia. Sąd nie podziela koncepcji Skarżącego, że organ nie ma wystarczającej wiedzy na temat przetwarzania odpadów i z tego względu nie jest w stanie dokonać prawidłowej oceny fachowej zawartości raportu i ocen tam przedstawionych. Zgodzić się należy, że raporty sporządzane są przez osoby, które dysponują wiedzą fachową pozwalającą im na sporządzanie przedmiotowych opracowań. Niemniej jednak, to organ uprawniony jest do weryfikacji raportu jako głównego dowodu w sprawie, i jeżeli poweźmie wątpliwości co do pewnych kwestii, to w interesie inwestora powinno być złożenie wszystkich danych pozwalających na weryfikację tego dowodu. Zauważyć należy, że to do właściwości Samorządowych Kolegiów Odwoławczych należy rozpoznawanie odwołań od decyzji środowiskowych, więc orzekając w tych sprawach organ na bieżąco analizuje raporty środowiskowe, w tym również kwestie związane z gospodarką odpadami oraz emisjami do środowiska. Wskazać należy, że pomimo wezwania, inwestor nie przedłożył dowodów potwierdzających wprowadzenie danych do systemu, na podstawie których zaprezentowano w raporcie wyniki badań. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że jeżeli organ miał wątpliwości co do rzetelności raportu w tym zakresie (w szczególności również z uwagi na formułowane zarzuty uczestników postępowania), to bez potwierdzenia tej kwestii nie można uznać, że przedstawione wyliczenia są prawidłowe. Oceny takiej nie zmienia również twierdzenie Skarżącego, że przyjęta metodologia wyliczeń jest prawidłowa i zgodna z obowiązującym prawem, skoro nie można w żaden sposób zweryfikować danych stanowiących podstawę dokonanych obliczeń. Wskazać również należy, że autor raportu wielokrotnie powołuje się w raporcie na wyniki własnych badań, z tym że treść raportu nie pozwala na weryfikację tych wyników. Ponadto niezasadne są zarzuty Skarżącego w zakresie w jakim twierdzi, że rodzaje i ilości zanieczyszczeń mogły zostać ustalone tylko i wyłącznie na podstawie obliczeń – symulacji, a nie na podstawie realnych pomiarów, ponieważ przedsięwzięcie jeszcze nie funkcjonuje. Wskazać jednak należy, że z uzasadnienia SKO wynika jednoznacznie, że zastrzeżenia dotyczyły emisji ze składowiska przedstawionych w raporcie, w szczególności emisji gazowych i pyłowych. Składowisko to funkcjonuje aktualnie i ma funkcjonować dalej, więc istnieje możliwość dokonania rzeczywistych pomiarów w tym zakresie, tym bardziej, że prowadzone jest przecież przez tego samego inwestora. Powyższe dotyczy również odorowości. Podkreślić należy, że z treści raportu wynika również, że składowisko jest częścią przedsięwzięcia, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Z tych względów zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska jest niezasadny. Wskazać również należy, że w odpowiedzi na skargę SKO uwzględniło zarzut Skarżącej w zakresie błędnej ilości biofiltrów, jednak pomimo tego, nie zmieniło swej ogólnej oceny odnośnie braków raportu w zakresie analiz ilości i rodzajów zanieczyszczeń. Z uwagi na ogólność raportu oraz wskazane błędy i pomyłki w zakresie przetwarzania odpadów, uznać należy, że organ odwoławczy miał podstawy do wskazania wątpliwości co do kompetencji osób sporządzających raport. Z dokumentów nadesłanych przy skardze wynika, że autor raportu ma wysokie kwalifikacje ale z zakresu prawa wodnego i ochrony środowiska, a nie przetwarzania odpadów.

Sąd podziela ocenę Kolegium nie tylko w zakresie braków raportu co do opisu wariantów poprzez nieokreślenie procesów technologicznych, nieujawnienie technologii kompostowania, brak uszczegółowienia urządzeń, ale również w ocenie Sądu raport zawiera braki w zakresie wariantowości, czego nie dostrzegł organ odwoławczy.

Wskazać należy, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji, jednoznacznie nakłada obowiązek opisu trzech analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Muszą to być warianty: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, łącznie z uzasadnieniem ich wyboru w zakresie oddziaływania na środowisko. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor powinien przedstawić raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Jednocześnie przyjmuje się, że wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie jest wariantem (wyrok NSA z 17.01.2017r. II OSK 988/15, wyrok NSA z 01.08.2017r. II OSK 3042/15, wyrok WSA z siedzibą w Rzeszowie z dnia 10.01.2017r. II SA/Rz 609/16,wyrok NSA z 17.11.2015r. II OSK 602/14).

W przedmiotowej sprawie przedstawiono wariant zerowy, wariant proponowany przez wnioskodawcę i racjonalny wariant alternatywny. Wskazano, że wariant proponowany przez wnioskodawcę (Wariant I) jest wariantem korzystniejszym dla środowiska niż wariant alternatywny. W tej sytuacji uznać należy, że sporządzony raport nie zawiera wszystkich wymaganych danych zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy. Wskazać również należy, że inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Kryterium ekonomiczne może stanowić elementu uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co do zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego (por.: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11 oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12). Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do przeprowadzenia rzetelnej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej warianty jego realizacji, w ten sposób, aby było możliwe porównanie oddziaływań w ramach poszczególnych wariantów i uzasadnienie wyboru jednego z nich. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne. Warianty mogą dotyczyć rozwiązań technologicznych takich jak konstrukcja obiektów, skala przedsięwzięcia, czy moc planowanych instalacji, urządzeń. Przedstawiony przez inwestora raport nie spełnia wymogów art. 66 ust. 5 albowiem nie zawiera wymaganych trzech wariantów. Ponadto szczegółowa analiza raportu w zakresie racjonalnego wariantu alternatywnego prowadzi do wniosku, że wariant ten jest wariantem pozornym. Wariant ten przewidywał przyjmowanie odpadów na poziomie do 5000 Mg/dobę, które miały być przerabiane na paliwo alternatywne i kompost, zaś pozostałość miała być unieszkodliwiana np. przez składowanie na istniejącym składowisku. W raporcie wskazano jednak (str. 240 raportu), że wariant ten z uwagi na przekroczenie możliwości instalacji do składowania, uznać należy za bardzo niekorzystny dla środowiska, z uwagi na przekroczenie parametrów technicznych ilości odpadów przewidzianych do unieszkodliwienia w procesie składowania przez ten wariant całkowicie eliminuje realizację tego wariantu. Z uwagi również na powstawanie znacznej ilości odpadów w trakcie eksploatacje tego wariantu, dojdzie do niekorzystnego znaczącego oddziaływania powodującego wysoce niepożądane następstwa oznaczające degradację aktualnej jakości czynnika środowiskowego, bądź spowodowanie zniszczenia czynnika ze środowiskowego punktu widzenia (str. 278 raportu). Podobna ocena została wyrażono odnoście tego wariantu w zakresie gospodarki gruntowo-wodnej (str. 280 raportu). W składanym uzupełnieniu raportu z 16.01.2012r. inwestor wskazał, że umowa spółki określa dopuszczalne limity ilości odpadów przyjmowanych na składowisko i wynosi on 40.000 Mg odpadów/rok. Z tego powodu przekroczenie uwarunkowań administracyjnych ilości odpadów przewidzianych do składowania przez Wariant II całkowicie eliminuje realizację tego wariantu, natomiast warunki techniczne istniejącego składowiska oraz planowanego przedsięwzięcia, jak również rozwiązania konstrukcyjne, rodzaje materiałów, terminarz prac i wielkość obszaru zajętego pod inwestycję wskazują na wykonalność tego wariantu. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że Wariat II wskazany przez inwestora i nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny. Po pierwsze inwestor w ogóle nie bierze pod uwagę realizacji tego wariantu podając jako przyczynę zapisy w umowie spółki, ponadto wariant ten będzie powodował wysoce niepożądane następstwa oznaczające degradację aktualnej jakości czynnika środowiskowego, bądź zniszczenie czynnika ze środowiskowego punktu widzenia. W tej sytuacji nie można uznać, że wariant ten spełnia kryterium racjonalności wymagany przez ustawę.

Raport zwiera również braki w zakresie ust. 1 pkt. 8 art. 66 ustawy tj. w zakresie opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtóre, skumulowane oddziaływania na środowisko wynikające z istnienia przedsięwzięcia i emisji. Z raportu wynika, że ponieważ w promieniu 500 metrów nie ma żadnych siedlisk ludzkich (oprócz niskiej zabudowy mieszkaniowej w miejscowości G.), innych zakładów przemysłowych ani innych źródeł emisji to ocena skumulowanych oddziaływań dotyczy głownie planowanego przedsięwzięcia, jak i istniejącego Składowiska odpadów komunalnych.

Zwrócić jednak należy uwagę na okoliczności podnoszone w sprawie, że w niewielkiej odległości znajduje się instalacja przetwarzania odpadów firmy [...]. Z akt sprawy wynika również, że we wsi G. znajduje się zakład przetwarzania odpadów z biomasy poprzez termiczne przekształcanie w celu odzyskania z nich energii cieplnej – [...] Sp. zo.o. w G.

Nawet przyjmując twierdzenia Skarżącego, że analiza skumulowanych oddziaływań nie obejmuje obiektów, które są zlokalizowane poza obszarem oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia, to raport w ocenie Sądu, powinien wskazać istnienie takich przedsięwzięć. Dopiero rzetelne przedstawienie wszystkich uwarunkowań przedsięwzięcia pozwoli na dokonanie oceny w szerszym kontekście, w szczególności wobec zgłaszania w tym zakresie zastrzeżeń przez Stowarzyszenia w toku postępowania. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13 w którym wskazano, że "Ocenę tę należy odnieść do obiektywnych cech przedsięwzięcia, takich jak te wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy jako przesłanki, które trzeba wziąć pod uwagę podczas rozstrzygania o obowiązku przeprowadzenia oceny w przypadku przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Obejmują one zróżnicowane dane, w tym techniczne, obrazujące skalę przedsięwzięcia i jego możliwy wpływ na środowisko i na zdrowie ludzi. Oczywiście, jednym z istotnych czynników w tym zakresie jest usytuowanie przedsięwzięcia i jego powiązanie z innymi przedsięwzięciami, powodującymi m.in. kumulowanie się na określonym obszarze oddziaływań z wielu źródeł. Żadne przedsięwzięcie nie funkcjonuje w całkowitym oderwaniu od otoczenia, w tym bez powiązań z innymi elementami szeroko rozumianej infrastruktury, zresztą tego rodzaju izolacja podważałaby potrzebę przeprowadzania oceny środowiskowej".

Wskazać również należy, że uzupełnienia raportu powinny być sporządzone i podpisane przez autorów raportu. W przedmiotowej sprawie zostały złożone dwa dokumenty "uzupełnienia raportu", które nie zostały podpisane przez autorów raportu ale inne osoby. W związku z powyższym zachodzi wątpliwość kto sporządził te dokumenty. W ocenie Sądu uzupełnienie raportu winno być sporządzone i podpisane przez autora raportu. W przeciwnym razie takie "uzupełnienie" nie może stanowić dowodu, na podstawie którego dokonuje się ustaleń stanu faktycznego w sprawie.

Reasumując w ocenie Sądu, przedłożony raport nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 66 ustawy, a tym samym nie może być uznany za dowód w sprawie, że planowana inwestycja nie stwarza potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz zdrowia ludzi.

Wskazać również należy, że raport w wielu miejscach nie zawiera konkretnych sformułowań, np. w kwestii przewidywanych ilości odcieków ( str. 108 raportu), gdzie autor posługuje się zwrotem "można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć", na stronie 115, (należy przypuszczać str.119). Jak wynika z treści raportu wyliczenia dotyczące odcieków zostały wykonane na postawie pewnych przewidywań bądź założeń i wnioski nie są konkretne, np. autor posługuje się sformułowaniem "stężenia wskaźników zanieczyszczeń mogą wynosić" (str. 121). W raporcie wskazano również, że inwestor w ramach ograniczenia wpływu powodowanego przez odcieki będzie musiał zainstalować urządzenia niezbędne do podczyszczania odcieków lub też wprowadzić takie zmiany technologiczne, które zmniejszą stężenia zanieczyszczeń w odciekach do wartości dopuszczalnych, określonych w umowie na odbiór ścieków przemysłowych oraz w istniejących pozwoleniu wodnoprawnych dla składowiska (str. 124). W odniesieniu do rozprzestrzeniania się odorów raport też nie jest jednoznaczny albowiem autor na str. 132 stwierdza, że rozprzestrzenianie się w powietrzu bioaerozoli może wpływać na zdrowie pracowników oraz mieszkańców żyjących w sąsiedztwie instalacji, na stronie 146 stwierdza, że niektóre substancje są silnymi odorami i mogą być odczuwalne w dużych odległościach stwarzając uciążliwości w rejonie kompostowni. Na stronie 6 streszczenia w języku niespecjalistycznym również wskazano, że zasięg ujemnego oddziaływania ze względu na emisję odorów może sięgać od około 340 metrów od źródeł emisji, a ze względu na emisje bioaerozili do około 200 m od źródeł.

W tym miejscu wskazać również należy, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśnić należy, zakres przedsięwzięcia inwestora. Powyższe stanowi kluczową kwestię zważywszy, że w skardze i pismach procesowych składanych w toku postępowań sądowych inwestor podkreślał, że przedmiotem postępowania jest instalacja do mechaniczno- biologicznej obróbki odpadów, a istniejące składowisko było elementem istotnym przy sporządzaniu raportu tylko w zakresie części dotyczącej oddziaływań skumulowanych, i tylko jako źródło emisji pochodzących z odpadów komunalnych. Natomiast w raporcie wielokrotnie przewija się sformułowanie, że składowisko jest częścią instalacji (np. str. 277). Na stronie 69 wskazano etapy procesu technologicznego przedsięwzięcia i jako ostatni etap wskazano unieszkodliwienie przez składowanie balastu na składowisku odpadów i odzysk dojrzałego kompostu do prac rekultywacyjnych kończy cykl technologiczny. Ponadto w zakresie odcieków powstałych w związku z eksploatację przedsięwzięcia raport wskazuje na korzystanie z infrastruktury istniejącego składowiska (zbiorników), również odwołuje się warunków limitów określonych w pozwoleniu zintegrowanym wydanym dla istniejącego składowiska. W raporcie pojawiają się również twierdzenia, że wytworzony w instalacji balast będzie przekazywany na to składowisko w maksymalnej ilości zgodnie z limitem składowiska, jak również, że w instalacji będzie przetwarzany również materiał z istniejącego składowiska. Natomiast na stronie 57 raportu wskazano, że w przypadku gdy projektowany zakład będzie wchodził w skład istniejącego składowiska należy zmodyfikować obecne pozwolenie zintegrowane, a w wypadku, gdy będzie wydzieloną organizacyjnie i technologicznie instalacją jego ekspolatacja będzie związana z koniecznością uzyskania odrębnych pozwoleń umożliwiających działanie projektowanej instalacji. Kwestę tę należy w ocenie Sądu wyjaśnić, a raport powinien być w tym zakresie jednoznaczny. W toku dalszego postępowania, w zależności od dokonanych ustaleń w tym zakresie będzie możliwe odpowiednie zakwalifikowanie przedsięwzięcia, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 czy § 3 ust. 1 pkt. 80 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W odniesieniu do pozostałych poszczególnych zarzutów skargi to wskazać należy, że w ocenie Sądu obowiązujący plan miejscowy przyjęty uchwała Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. nie wyklucza realizowania planowanego przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie oznaczonym symbolem WS – teren składowiska odpadów komunalnych. Zgodnie zaś z § 10 ust. 2 planu miejscem likwidacji, gromadzenia lub unieszkodliwiania odpadów, których nie można wykorzystać gospodarczo jest składowisko odpadów w S. lub inne do tego przeznaczone. Plan nie definiuje tego pojęcia. W ocenie Sądu unieszkodliwianie odpadów jest procesem przetwarzania odpadów przy zastosowaniu dostępnych procesów biologicznych, mechanicznych innych, które doprowadzą je do stanu, w którym nie będą stwarzały zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi i środowiska. Za powyższą oceną przemawia fakt, że postanowienia planu należy analizować biorąc pod uwagę całość postanowień planu. Fakt lokalizacji instalacji do przetwarzania odpadów na terenie przeznaczonym w planie na składowisko odpadów nie pozostaje w sprzeczności z celem przeznaczenia tego obszaru na planie i nie powoduje faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Sąd nie podziela zarzutów Stowarzyszenia [...], że zamieszczenie w ustawie o odpadach definicji składowiska odpadów i określenie go jako obiektu budowlanego przeznaczonego do składowania odpadów, w powiązaniu z art. 104 ustawy powoduje niezgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego. Kwestie definicji obiektu budowlanego nie mają przełożenia na przedmiotową sprawę z uwagi na treść § 10 ust. 2 planu. Ponadto zakaz określony art. 104 ustawy o odpadach dotyczy zakazu przetwarzania odpadów na tzw. kwaterach (komentarz do art. 104 ustawy o odpadach red. Mostowska 2014 wyd. 1 C.H. Beck).

W kwestii konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, to z przepisu art. 135 ust. 1 ustawy poś wynika, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu i innego obiektu, to m.in. dla składowiska odpadów komunalnych, kompostowni tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Zgodnie z ust. 2 obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały. Na tym etapie sprawy, przed uzupełnieniem raportu, w szczególności o dane pozwalające ustalić zasięg emisji oraz skumulowanych oddziaływań, nie jest możliwe wiążące wypowiedzenie się, czy zaistnieją przesłanki uzasadniające zamieszczenie w decyzji obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, zgodnie z 82 ust. 1 pk 3. ustawy ooś. W ocenie Sądu dla powyższej kwestii nie ma żadnego znaczenia strefa ochrony sanitarnej wynikająca z miejscowego planu, jak również wyznaczona strefa nie ma znaczenia dla dopuszczalności lokalizacji przedsięwzięcia, albowiem strefa ta została wyznaczona z uwagi na istniejące składowisko odpadów od granic terenów składowiska na 500 m i nie uniemożliwia lokalizacji innych przedsięwzięć na terenie składowiska. W tym kontekście zasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 135 ust. 1 i 2 ustawy poś w zw. z art. 82 ust. 2 pkt. 3 ustawy ooś.

Również Sąd podziela zarzuty Skarżącej odnośnie prawidłowego ustalenia stron postępowania, w zakresie w jakim organ I instancji na stronie 13 decyzji wskazał numery działek, które znajdą się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących inwentaryzacji przyrodniczej, to należałoby rozważyć uzupełnienie raportu w tym zakresie w oparciu o aktualne dane. Rozpoznanie przyrodnicze było bowiem sporządzone w 2012r.

Podsumowując uznać należy, że wykazane w zaskarżonej decyzji braki raportu uzasadniały zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a i zarzut naruszenia tego artykułu uznać należy za nieuzasadniony. Z uwagi na konieczność uzupełnienia raportu w bardzo szerokim zakresie uznać należy, że nie ma przesłanek pozwalających na przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z art. 136 k.p.a. Mając na względzie charakter raportu jako głównego dowodu w sprawie i konieczność dokonania ustaleń stanu faktycznego właśnie na podstawie tego dowodu, nie ma możliwości przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy. Wskazać również należy, że całościowa ocena organu odwoławczego w odniesieniu do niekompletności i nierzetelności raportu nie narusza przepisów art. 7, 77, 80, 12 k.p.a. Również niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ uzasadnienie decyzji zawiera w ocenie Sądu wszystkie wymagane elementy, a w uzasadnieniu wskazano szczegółowo, o jakie elementy należy uzupełnić raport.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawioną przez sąd ocenę prawną. W pierwszej kolejności organ zwróci się do inwestora o uzupełnienie raportu wedle wytycznych wskazanych przez sąd we wcześniejszej części uzasadnienia, następnie dowód ten oceni pod kątem jego zgodności z art. 66 ustawy.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.