Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 33/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 79, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi H.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H.B. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 roku Prezydent Miasta, powołując się na przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), skierował H.B. na badanie lekarskie z uwagi na powzięcie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach co do stanu jego zdrowia. Powyższą decyzję H.B. odebrał osobiście dnia 24 lutego 2014 roku i nie wniósł od niej odwołania.

W związku z niedostarczeniem stosownego orzeczenia lekarskiego, Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 roku, powołując się na przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, orzekł o zatrzymaniu H.B. prawa jazdy do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Od powyższej decyzji H.B. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, że neurolog informujący organ o występujących u skierowanego przeciwskazaniach do prowadzenia pojazdów mechanicznych nie mógł - bez przeprowadzenia testów sprawnościowych ani psychologicznych, wyłącznie na podstawie badania polegającego na wskazaniu palcem nosa oraz wystawieniu rąk - stwierdzić niezdolności do prowadzenia pojazdów. Wskazał dalej, że padaczka powstała w 1993r. w wyniku wypadku. Od tamtej pory opiekuje się nim neurolog, bierze systematycznie lekarstwa. Był trzykrotnie hospitalizowany w ostatnich trzech latach, a w czasie hospitalizacji nie wystąpiły incydenty padaczkowe.

Uznając prawidłowość zatrzymania H.B. prawa jazdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 roku decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2014 roku utrzymało w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu przywołał przepisy art. 75 pkt 5 oraz 99 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o kierujących pojazdami i § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jako znaczące dla sprawy.

Na powyższą decyzję H.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., formułując w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy postępowanie przeprowadzone przed organem pierwszej instancji dotknięte było brakami uzasadniającymi jej uchyleniem,

2. art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób sprzeczny z treścią tego przepisu polegające na przywołaniu samych tylko poglądów doktryny oraz orzecznictwa bez przedstawienia uzasadnienia faktycznego, niewskazania dowodów, na których oparta została zaskarżona decyzja oraz nieprzedstawienie ich oceny,

3. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia stanu zdrowia, w sytuacji, gdy kwestionowana była treść zaświadczenia lekarskiego stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, zaś przeprowadzenie tego dowodu, z uwagi na okoliczności sprawy, było konieczne,

4. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodu w postaci zaświadczenia z dnia 12 lutego 2014 r. w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji prowadziło do uznania, że istnieją przeciwwskazania uzasadniające zatrzymanie prawa jazdy, podczas gdy z dokumentacji medycznej wynika, że przez okres dwóch lat u skarżącego nie występowały napady padaczkowe, a tym samym nie może być mowy o konkretnych i uzasadnionych okolicznościach świadczących o pogarszającym się stanie jego zdrowia.

Podnosząc powyższe H.B. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium, jak i decyzji organu pierwszej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( kryterium legalności ). Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, mające postać uchylenia zaskarżonego aktu, następuje w przypadku stwierdzenia, iż kontrolowana działalność administracji publicznej ( np. decyzja ) podjęta została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływanej jako p.p.s.a. ). Rozpoznając skargę sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy administracyjnej, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ). Oznacza to w konsekwencji ciążący na sądzie administracyjnym obowiązek kontroli sprawy administracyjnej w jej całokształcie, a nie tylko w granicach zarzutów podnoszonych w skardze.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostawała wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 roku nr [...], a w konsekwencji również i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2014 roku o zatrzymaniu H.B. prawa jazdy.

Materialnoprawną podstawę podjętych decyzji stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2011 roku, nr 30, poz. 151 ze zm. ) dalej nazywana jako u.k.p., na mocy którego starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że H.B. został skierowany na badanie lekarskie ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2014r. z uwagi na powzięcie informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skierowanego.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ustawa nakłada na osobę skierowaną na takie badanie obowiązek poddania się badaniu w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 2 pkt 1), a następnie przedstawienia staroście orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 2 pkt 2). Dopiero w przypadku nieprzedstawienia przez stronę w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, organ ten jest związany dyspozycją przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. i obowiązany jest orzec o zatrzymaniu prawa jazdy.

Jak wskazano wyżej, termin do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, o jakim mowa w art. 79 u.k.p. wynosi trzy miesiące od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie została doręczona skarżącemu w dniu 24 lutego 2014 roku, a zatem termin przedłożenia zaświadczenia lekarskiego upływał wraz z dniem 24 maja 2014 roku. Jak się okazuje zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2014 roku, przeto przed upływem terminu do złożenia zaświadczenia, zaś decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w dniu [...] kwietnia 2014 roku, zatem 5 tygodni przed upływem omawianego terminu. Z powyższego wynika niezbicie, że decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy została wydana w okresie biegu termin do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego.

W konsekwencji stwierdzenia, że H.B. na dzień wydania przez Prezydenta Miasta decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie naruszył obowiązku przedstawienia w wymaganym terminie zaświadczenia, uznać należało, że nie nastąpiła jeszcze sytuacja przewidziana w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., zaś postępowanie w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy zostało wszczęte przedwcześnie.

Z tych racji Sąd, z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Kompetencję dla Sądu do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji zawiera art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a.