Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1343/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rejestracji odbiorników radiofonicznych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1522 (tysiąc pięćset dwadzieścia dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005

r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazującą A. Spółka z o.o. z siedzibą w W., ul. [...] (zwaną dalej "skarżącą") rejestrację czterdziestu pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie czterdziestu pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 627,50zł (słownie:

siedem tysięcy sześćset dwadzieścia siedem zł 50/100).

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu w W. ul. [...] zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności Prezesa - Pana K. P.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że skarżąca użytkuje czterdzieści pięć samochodów służbowych wyposażonych w sprawne odbiorniki radiofoniczne.

Do protokołu dołączono oświadczenie o ilości odbiorników w pokojach, które zostało złożone przez Pana K. P. opatrzone datą [...] lipca 2013 r., w którym stwierdzono 45 szt. odbiorników radiofonicznych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z następujących przyczyn: Samochody w terenie. Najstarszy samochód użytkowany jest od 2003r., najmłodszy z 2012 r. Oświadczenie to zostało bez zastrzeżeń podpisane przez Pana K. P.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. W toku postępowania

prowadzonego przed organem I instancji skarżąca wniosła o przesłuchanie Pana K. P., zwróciła uwagę na sprzeczności wynikające z zebranego materiału dowodowego i wniosła na tej podstawie o umorzenie postępowania.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] listopada 2013 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację czterdziestu pięciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie czterdziestu pięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 7 627,50zł (słownie:

siedem tysięcy sześćset dwadzieścia siedem zł 50/100).

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła

naruszenie następujących norm prawnych:

1. art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3 i art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych,

2. art. 77 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6, art. 79 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 79a ust. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

3. art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 78 §

1 i § 2, art. 79, art. 80, art. 81, art. 84, art. 85 i art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o :

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego stosownie do art. 105 § 1 k.p.a.,

2. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazując, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak również na podstawie oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie wiedzy Prezesa skarżącej. Ustawodawca nie wyposażył kontrolerów Poczty Polskiej S.A. w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są

odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu [...]. Dlatego też okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli. Ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym

natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest

dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. W sytuacji, gdy kontrolujący uzyskali informację, iż dokonanie tego sprawdzenia nie jest możliwe z uwagi na fakt, że samochody są w terenie, nie mieli żadnych podstaw do żądania umożliwienia oglądnięcia samochodów. Słusznie w takiej sytuacji oparli się na oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli. Treść składanych przez Pana K. P. oświadczeń nie pozostawia wątpliwości, iż stwierdzone w toku kontroli odbiorniki radiofoniczne, które znajdowały się w samochodach służbowych

były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ odwoławczy podkreślił, że nie budzi wątpliwości, również fakt, iż kontrola dotyczyła odbiorników radiofonicznych zamontowanych w posiadanych przez skarżącą samochodach służbowych i do tych odbiorników odnosi się oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, która wskazała, iż uruchomienie odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z powodu

samochodów w terenie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 78 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawiadomienia skarżącej – przedsiębiorcy o kontroli w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki upoważniające

organ od takiego zaniechania jak również przeprowadzenia dowodów, mimo braku ich mocy, co wynika wprost z art. 77 ust. 6 niniejszej ustawy, organ wskazał, iż powołane

w odwołaniu przepisy odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej, a nie kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego. Obowiązek zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z

ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych

posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych jak i przedsiębiorców. Zatem uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w skardze przepisy nie mają do niej zastosowania.

Organ wskazał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też aby ważność protokołu zależała od jego podpisania przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Zdaniem organu, Prezes skarżącej posiadał wystarczającą wiedzę na temat przedmiotu kontroli, zaś jego oświadczenia nie budzą wątpliwości organu z punktu widzenia ich zgodności z rzeczywistym stanem.

Zdaniem organu odwoławczego, nie jest trafny zarzut skarżącej odnośnie naruszenia art. 7, oraz art. 77 w zw. z art. 79 Kodeksu postępowania

administracyjnego, polegającego na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i przyjęciu domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania, a także uchybienia prawa strony do aktywnego

udziału w toku postępowania. W ocenie Ministra, organ I instancji należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony przez organ w sposób wyczerpujący. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Dokonana ocena zebranego materiału dowodowego została przeprowadzona w sposób prawidłowy i nie budzi zastrzeżeń w kontekście art. 80

k.p.a. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do każdego dowodu, nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 81 k.p.a. Zdaniem organu, przepisy art. 84 i 85

k.p.a. dotyczące przeprowadzania dowodów z biegłego oraz oględzin nie miały zastosowania w realiach niniejszej sprawy, bowiem nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia oględzin, ani też nie były wymagane wiadomości specjalne.

Następnie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia

[...] lutego 2014 r., żądając uchylenia jej w całości. Decyzji II instancji zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i pkt. 2 oraz § 2 kodeksu ustępowania administracyjnego w zw. z:

1. art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3 i art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych - poprzez bezzasadne

przyjęcie, że skarżąca w dniu przeprowadzenia u niego kontroli używała bądź posiadała 45 niezarejestrowanych odbiorników radiowych zdatnych do natychmiastowego odbioru programu i wskutek tego poprzez utrzymanie w

mocy wadliwej decyzji organu I instancji naruszającej ww. normy nakazującej rejestrację 45 używanych odbiorników radiowych i ustalającej opłatę za

używanie 45 niezarejestrowanych odbiorników radiowych w kwocie łącznej 7.627,50 złotych, co miało wpływ na wynik sprawy,

2. art. 77 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6, art. 79 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 79a ust. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez niezastosowanie norm wynikających z tych przepisów do oceny decyzji organu I instancji, błędne przyjęcie, że normy te nie mają zastosowania do tej oceny i wskutek tego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji naruszającej te normy, co miało wpływ na wynik sprawy,

3. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 79, art. 80, art. 81, art. 84, art. 85 i art. 105 § 1 kpa - poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji wydanej po przeprowadzeniu wadliwego postępowania administracyjnego z naruszeniem ww. norm, co miało istotny wpływ na wynik tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej

oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] listopada 2013 r. nakazującą rejestrację 45 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą

opłatę za używanie 45 niezarejestrowanych odbiorników radiowych w kwocie 7627,50 zł.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ nie miał uzasadnionej podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za wszystkie wymienione w zaskarżonej

decyzji niezarejestrowane odbiorniki radiowe będące na wyposażeniu używanych w przedsiębiorstwie samochodach. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy.

Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej nie będącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych

mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w

ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu).

Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i

telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy

odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników

radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego

kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, zgodnie z ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny), działając w

oparciu o przepisy u.o.a., w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] lipca 2013 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej ustalił, że w jego użytkowaniu znajduje się 45 odbiorników radiowych w samochodach służbowych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez Prezesa spółki kontrolowanej. W podpisanym przez nią protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie,

że ww. odbiorniki radiowe są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Na tej podstawie organ uznał, że u skarżącej powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników radiowych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych

faktów. W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnego w kontrolowanym lokalu Prezesa skarżącej oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności

kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Jednocześnie brak jest przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, że brała ona udział w kontroli. Oprócz podpisania protokołu, zostało do niego załączone własnoręcznie podpisane oświadczenie prezesa skarżącej obrazujące stan liczbowy posiadanych przez

skarżącą odbiorników radiofonicznych. W oświadczeniu zawarto informację, że z uwagi na obecność samochodów poza terenem spółki, nie jest możliwe uruchomienie

tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu. Jednocześnie w aktach administracyjnych sprawy znajdują się wnioski dowodowe skarżącej (vide pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r.), w którym w sposób jednoznaczny pracownicy/kierowcy skarżącej oświadczają, że samochody są wyposażone w odbiorniki radiofoniczne, które nie umożliwiają natychmiastowego odbioru programu. Na poparcie swojego stanowiska w sprawie skarżąca wniosła o przeprowadzenie oględzin samochodów i ewentualne powołanie biegłego w zakresie techniki radiowej i telewizyjnej.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdza, że organ co prawda nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin np. obiektu hotelowego i odbiorników radiowych co do których ustalono, że nie są zarejestrowane, jednakże winien w toku

postępowania administracyjnego w sposób bezsprzeczny ustalić, czy zostały

spełnione dwie przesłanki umożliwiające zastosowanie względem skarżącej sankcji administracyjnej, tj.:

1) czy odbiorniki radiofoniczne znajdują się w posiadaniu skarżącej

2) czy są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W sprawie niniejszej organ nie ustalił w sposób bezsporny, że będące na wyposażeniu używanych przez skarżącą samochodach odbiorniki radiofoniczne znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Trudno

bowiem oczekiwać, że Prezes skarżącej spółki, który nie użytkuje na co dzień 45 samochodów służbowych posiadał wiedzę, że odbiorniki te są w stanie

umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Zdaniem Sądu zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy nie jest spójny i nie potwierdza, że w dniu kontroli, tj. [...] lipca 2013 r. ujawniono skarżącej 45 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ winien ponownie przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy, rozważyć zasadność jego uzupełnienia, w szczególności w aspekcie ustalenia, czy ustalone 45 odbiorników radowych w istocie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Sąd odnosząc się do zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia art. 77 ust. 1, ust.

2, ust. 3 i ust. 6, art. 79 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 79a ust. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez niezastosowanie norm wynikających

z tych przepisów do oceny decyzji organu I instancji, wyjaśnia, że organ słusznie wskazał, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania strony o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzenia jej w obecności kontrolowanego albo

osoby przez niego upoważnionej. Obowiązek taki nie wynika z przepisów ww. ustawy i byłby sprzeczny z celem kontroli. W przeciwnym razie byłoby niemożliwe

sprawdzenie, czy określony podmiot respektuje swoje ustawowe obowiązki w zakresie rejestracji odbiorników i ponoszenia opłat abonamentowych.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152, 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.