Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1178/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59, art. 70, art. 120, art. 121 par 1, art. 122, art. 125, art. 180
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Protokolant Karolina Szulc, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 481/07 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 lutego 2007 r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 481/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 lutego 2007 r.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania

2.1. Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w której to organ stwierdził nieprawidłowości polegające na zawyżeniu w grudniu 2000r. odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] wystawionej przez T. U. Organ wskazał, że T. U. miał wykonywać na rzecz skarżącego prowadzącego indywidualnie działalność gospodarczą pod firmą S., usługi pośrednictwa zmierzające do zawarcia umów z firmami N. w C. i z R. Zdaniem organu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że dokumentowana ww. fakturą transakcja, nie została dokonana w rzeczywistości, co pomyśli przepisu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: ustawa o VAT) nie stanowiło podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

2.2. Skarga do Sądu pierwszej instancji

Na powyższą decyzję podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniósł o jej uchylenie.

2.3. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: art. 70 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180, art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.); art. 19 ust. 1 ustawy o VAT; § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej: rozporządzenie z 22 grudnia 1999 r.). W uzasadnieniu skargi skarżący zapewniał o wykonaniu usługi przez T. U., wskazywał na niespójności w ustaleniach organów podatkowych podkreślając ponownie moc dowodową umorzenia postępowania przygotowawczego przeciwko T. U. i moc dowodową dokumentów dotyczących uprzednich kontroli, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości.

2.4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo powoływały się na ustalenia wyroku, Sądu Rejonowego w G. z dnia 26 lipca 2005r., którym to skazano M. B. za to, że działając w porozumieniu z T. U. wprowadził w błąd urząd skarbowy w ten sposób, że w ramach fikcyjnej współpracy z T. U., który następnie wykazywał fikcyjną współpracę z S. wystawiał faktury wykazując w ten sposób fikcyjne wykonanie usługi. Nie były natomiast wiążące ustalenia śledztwa, które zakończyło się umorzeniem, stąd nie były zasadne zarzuty skarżącego oparte na wykazywaniu związku pomiędzy umorzeniem postępowania prowadzonego przeciwko T.. U., a ustaleniami dowodowymi organów. Sąd zaznaczył, że wprawdzie wyrok skazujący - wiążący na podstawie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) w swych ustaleniach sąd administracyjny, a tym samym i, działające uprzednio, organy - dotyczył bezpośrednio M. B. to jednak zgodnym z zasadami logiki było wnioskowanie organów, że skoro usług nie wykonał M. B. to nie mógł ich też wykonywać T. U. Za istotne Sąd tutaj również uznał, że ani kontrahenci (przedstawiciele firmy R., firmy N.) umów, nie potwierdzali faktu wykonania przez niego fakturowanych usług, ani też zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że takie usługi wykonał podwykonawca.

Według Sądu, ustalenia prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym nie mogą być podważane w toku postępowania cywilnego w trybie art.199a § 3 O.p. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe wyjaśniały nieścisłości pomiędzy twierdzeniami skarżącego, a T. U. o faktycznym wykonaniu usługi, uznając właśnie, że niespójności i nieścisłości wyjaśnień co do rzeczywistego wykonania usługi stanowią jeden z dowodów potwierdzających brak realnego wykonania usługi. W tym kontekście twierdzenia organów oparte na założeniu, że strony wielomilionowych transakcji powinny posiadać bardziej szczegółową wiedzę na ten temat, było zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W opinii Sądu, nie miała podstaw argumentacja skarżącego dotycząca wykazywania konieczności ponownego przesłuchania przedstawiciela firmy N., włączenia do akt sprawy protokołu przesłuchania z 7 lutego 2006r., a także ustalenia dodatkowych szczegółów dotyczących przygotowania umowy zawartej z R. Z argumentacji skarżącego nie wynikało jakie to konkretnie okoliczności potwierdzające fakt wykonania kwestionowanej usługi, miałyby być dowiedzione za pomocą wnioskowanych czynności dowodowych. Istotnym w sprawie było, że ani pracownicy, ani przedstawiciele R. oraz firmy N. nie znali osób, które miały pośredniczyć przy zawieraniu umów ze skarżącym. Dowodzenie więc, że przy zawieraniu umów znana była im osoba skarżącego, nie miało istotnego znaczenia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie dodał, że dokumenty dotyczące uprzednich kontroli nie mogą rozstrzygać o ustaleniach faktycznych, jeżeli zgromadzone później, w toku nowego postępowania, nowe dowody w sprawie pozwoliły organom poszerzyć wiedzę o rzeczywistym przebiegu transakcji skarżącego z T. U.

Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne poczynione przez organy zostały dokonane prawidłowo, a zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony z zachowaniem reguł procesowych. Tym samym nie zostały naruszone przepisy: art. 70 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180, art. 194 § 1 O.p., art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia z 22 grudnia 1999r.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości. Wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

4.2. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., że na podstawie zebranego materiału dowodowego były podstawy do twierdzenia, że firma S. nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez T. U.;

2. postępowania, mogących mieć istotnych wpływ na wynik sprawy, tj.:

- "art. 145 § pkt 1 lit. c" u.p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180 O.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania;

- "art. 145 § pkt 1 lit." c u.p.p.s.a w związku z art. 194 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej nie stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone;

- art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcia w kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, co oznacza, że sąd nie wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia;

- art. 11 u.p.p.s.a. poprzez błędną wykładnie tego przepisu, że w przedmiotowej sprawie sąd administracyjny jest związany wyrokiem skazującym orzeczonym w stosunku do M. B.

4.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że wobec M. S. czy T. U., nie zapadł wyrok skazujący w sprawie świadczonych usług pomiędzy tymi firmami. W sprawie wykonania usług przez Pana U. m.in. na rzecz firmy S. prowadzone było śledztwo, które zakończyło się postanowieniem o jego umorzeniu. Na podstawie tych dokumentów można stwierdzić, że T. U. wykonał usługi na rzecz firmy S. Tym bardziej, że organy podatkowe w trakcie postępowania nie przeprowadziły żadnego dowodu przeciwko powyższemu dokumentowi. Ponadto stanowisko WSA, że ustalenia prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym nie mogą być podważane w toku postępowania cywilnego w trybie art. 199a § 3 O.p. jest błędne, ponieważ art. 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego stanowi, że w takiej sytuacji osoba, która nie była oskarżona może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jego odpowiedzialność cywilną.

Zdaniem strony, pomimo przedstawienia dowodów, z których wynika, że: umowa z firmą N. została zawarta wcześniej niż umowa pomiędzy U. T., a firmą Usługi Budowlane R. to organy nie podjęły żadnych działań w celu wyjaśnienia tych kwestii. Ponadto organ podatkowy II instancji nie odniósł się również do podnoszonej sprawy wystawienia przez T. U. pierwszej faktury dla firmy S. już 1 lipca 2000 r. co jest dowodem na to, że nie była to faktura za usługi świadczone przez firmę Usługi Budowlane R. Dowodem na to jest również fakt, że wyliczenie wynagrodzenia było dokonane na podstawie ilości zakupionego towaru od firmy N. i zakup tego towaru był już dokonywany przed 25 czerwca 2000 r., czyli przed datą zawarcia umowy pomiędzy Panem U. a B. Tym bardziej, że z umowy zawartej pomiędzy Panem U., a firmą S. wynika, że firma U. T. mogła powierzyć te czynności wyłącznie za zgodą S.. Zgody tej firma S. nigdy nie udzieliła. Ponadto S. nigdy nie współpracowała z firmą Usługi Budowlane R., skarżący nie zna M. B., co już wcześniej zeznał do protokołu przesłuchania świadka. Jedyną firmą, z którą współpracował była firma Pana U.

Ponadto, według autora skargi kasacyjnej, błędne było stanowisko WSA, że skarżący nie wskazał, jakie konkretnie okoliczności miały być dowiedzione za pomocą wnioskowanych czynności dowodowych. Zarówno w odwołaniu jak i skardze podnoszono, że w każdym z przesłuchań P. K., przedstawione są inne okoliczności związane z zawarciem umowy pomiędzy firmą N., a S.. W przesłuchaniu z dnia 7 lutego 2006 r., którego nie włączono do akt sprawy Pan K. zeznał, że podpisał umowę z Panem S., ale nie on przygotowywał tą umowę tylko jego pracownicy, w związku z tym nie jest w stanie stwierdzić czy ktoś pośredniczył ze strony S. - w przygotowaniu umowy, o to należy spytać pracowników. W związku z powyższym skarżący wnosił o ustalenie, w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego, kto prowadził rozmowy w sprawie warunków umowy, która została zawarta pomiędzy firma N. i S. i dlatego wnioskował o ponowne przesłuchanie P. K. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na fakt, który został przez organy podatkowe pominięty, że z zeznań świadków (pracowników R.) wynika, że znają skarżącego z okresu realizacji przedmiotowej umowy. Kwestia ta jest istotna w celu ustalenia, czy faktycznie występował pośrednik, który ustalał warunki realizacji umowy z R., ponieważ pomimo twierdzenia organu, że w zawarciu umowy z R. nie uczestniczył podmiot trzeci, przesłuchiwani świadkowie nie potrafili wskazać, w jaki sposób doszło do nawiązania kontaktu z S. i nie wskazano, kto dostarczył dokumenty rejestracyjne S. Przedmiotowy wniosek był jak najbardziej zasadny, ponieważ protokoły przesłuchania, na które powołuje się organ podatkowy zostały włączone do akt sprawy z innych postępowań, a w ramach postępowania prowadzonego przez organ podatkowy I i II instancji wobec M. S. za 2000r. nie przeprowadzono żadnych przesłuchań świadków na okoliczność pośrednictwa firmy U. T. w nawiązaniu kontaktów przez firmę S. z firmą N. czy R. (za wyjątkiem przesłuchania M. B.). Wobec powyższego, zdaniem strony, w świetle art. 180 O.p. przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było jak najbardziej uzasadnione.

Według autora skargi kasacyjnej dokumentami potwierdzającymi, że faktury wystawione przez U. T. na rzecz S. dokumentują czynności, które faktycznie zostały wykonane są: - wynik kontroli z dnia 5 października 2004 r. w którym nie stwierdzono nieprawidłowości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.; - decyzje wydane przez Urząd Skarbowy w G. za okres marzec - sierpień 2000 r. w których nie kwestionowano transakcji zawartych pomiędzy firma U. T. a firmą S.; - zajęcie w 2000r. wierzytelności firmy U. T. przez US w G. Gdyby transakcje były fikcyjne to Urząd Skarbowy nie miałby podstawy do zajęcia w S. wierzytelności firmy Pana U., ponieważ ta wierzytelności by nie istniała. W świetle powyższego organ podatkowy kwestionując ustalenia dokonane w latach 2000-2004 przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz Urząd Skarbowy powinien przeprowadzić dowód przeciwko tym dokumentom.

Zdaniem strony, WSA poza ogólnym błędnym stwierdzeniem, że w ocenie sądu nie zostały naruszone przepisy art. 70 § 1 O.p. nie odniósł się do zarzutu dotyczącego uchylenia decyzji organu I i II instancji i umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego Faktem jest, że wykonując dyspozycję art. 224 O.p. skarżący uregulował w 2006 r. zaległość wynikającą z decyzji, jednak z uwagi na to, że nie jest to decyzja ostateczna i prawomocna, a organ podatkowy II instancji rozpatrzył odwołanie wydając decyzje dopiero 14 lutego 2007r., to nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Autor skargi kasacyjnej wskazał tutaj na pogląd Henryka Dzwonkowskiego zaprezentowany w artykule "Przedawnienie podatkowe - krytyka orzecznictwa" oraz wyroki NSA: z dnia 15 września 2004r., sygn. akt FSK 481/04; z dnia 8 grudnia 2003 r., sygn. akt SA 1106/06. W związku z powyższym Sąd pomijając w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcie tak istotnej kwestii, naruszył przepis art. 141 § 4 u.p.p.s.a.

4.4. Pismem z dnia 13 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przestawienie przez skład NSA pytania prawnego dotyczącego wykładni art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego i jego wpływu na przedawnienie. W uzasadnieniu pisma zakwestionowano pogląd NSA wyrażony w uchwale NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I FPS 4/07.

4.5. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej i piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2009 r.

Pełnomocnik Dyrektora Izby skarbowej w K. na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania oraz o nieuwzględnienie wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż mogą one mieć istotny wpływ na ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji na ocenę zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

5.2. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 11 u.p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu, że w przedmiotowej sprawie sąd administracyjny jest związany wyrokiem skazującym orzeczonym w stosunku do M. B. Przepis ten stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Na tle wykładni cytowanego przepisu wypowiedział się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 727/08 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 515971) NSA wskazał, że wprowadzenie regulacji zawartej w art. 11 u.p.p.s.a. ma inny cel niż związanie sądu administracyjnego dokonującego własnych ustaleń. Przepis ten rozumieć należy w ten sposób, że zakazuje on podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego. W innym wyroku z dnia 11 lutego 2009 r. , sygn. akt II FSK 1598/07 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 486228) NSA wyjaśnił, że związanie ustaleniami takiego wyroku dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy. Z kolei w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1534/07 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 486222) zaakcentowano, że związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, przede wszystkim zaś ustaleń odmiennych. Związanie sądu administracyjnego skazującym i prawomocnym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a więc odnosi się do sfery ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. W wyroku z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 848/07 ((opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 491438) NSA stanął na stanowisku, że związanie sądu administracyjnego wyrokiem karnym skazującym i prawomocnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a więc odnosi się do sfery ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowo administracyjnej. Tak więc w sprawie, w której przedmiotem badania jest dokonanie, bądź nie, określonej czynności np. zakupu, przesądzenie wyrokiem karnym, dotyczącym kontrahentów tej czynności, że dostawy nie miały miejsca, wiąże organy jak i sąd administracyjny i powoduje, iż uzasadnione i konieczne staje się przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia ustalenie, że zakwestionowane przez organy czynności zakupu nie miały miejsca.

W świetle przytoczonych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo uznał, że jest związany wyrokiem skazującym dotyczącym poświadczenia nieprawdy przez M. B. co do wykonania usługi. Skoro charakter podatku od towarów i usług ma charakter potokowy, zgodne z zasadami logiki było wnioskowanie organów, że skoro usług nie wykonał M. B. to nie mógł ich też wykonywać T. U. na rzecz skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S.

Nie miało natomiast znaczenia w świetle art. 11 u.p.p.s.a. orzeczenia umarzające postępowanie w innych sprawach. Przepis ten wymienia tylko prawomocne wyroki skazujące. Oznacza to, że art. 11 u.p.p.s.a. nie dotyczy wyroków uniewinniających i innych orzeczeń umarzających postępowanie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, komentarz do art. 11 u.p.p.s.a.).

5.3. W zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania zarzucono również naruszenie art. 145 § pkt 1 lit. c" u.p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 180 O.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania. W uzasadnieniu tego zarzutu szczególnie kwestionuje się brak ponownego przesłuchania P. K. Aby skutecznie zarzucić odmowę przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu należało zarzucić naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej, który reguluje uprawnienia podatnika i obowiązki podatkowe. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia wskazanego przepisu, a Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z treścią art. 183 § 1 u.p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. A zatem zarzut dotyczący analizowanej kwestii nie mógł zostać merytorycznie uwzględniony.

Brak jest również podstaw aby uznać, że zostały naruszone zasada praworządności (art. 120 O.p.), zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Organy podatkowe w ramach obowiązującego prawa dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i wszechstronnie wyjaśniły okoliczności sprawy oraz przeprowadziły stosowne dowody w tym zakresie. Natomiast zarzut przewlekłości postępowania (art. 125 O.p.) nie może mieć znaczenia co do oceny legalności merytorycznego rozstrzygnięcia organów podatkowych.

5.4. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § pkt 1 lit." c u.p.p.s.a w związku z art. 194 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje pogląd Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, że dokumenty dotyczące uprzednich kontroli nie mogą rozstrzygać o ustaleniach faktycznych, jeżeli zgromadzone później, w toku nowego postępowania, nowe dowody w sprawie pozwoliły organom poszerzyć wiedzę o rzeczywistym przebiegu transakcji skarżącego z T. U. Zresztą takie rozwiązanie przewiduje art. 194 § 3 O.p.

5.5. Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. przez brak ustosunkowania się do zarzutu przedawnienia należy stwierdzić, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Ze skargi kasacyjnej wynika, że zapłata zaległego podatku nastąpiła po wydaniu decyzji pierwszej instancji, a przed upływem okresu przedawnienia. A zatem spór w tej sprawie dotyczy bardziej wykładni art. 59 O.p. w kontekście art. 70 O.p. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny, w tym składzie, w pełni podziela stanowisko zawarte w uchwale NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I FPS 4/07 (opubl. w: ONSAiWSA 2008/1/4), w którym uznano, że zapłata zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. także wówczas, gdy następuje w wyniku wykonania nieostatecznej decyzji organu I instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Wobec powyższego w świetle art. 269 § 1 u.p.p.s.a. nie mógł być uwzględniony wniosek o wystąpienie z ponownym pytaniem prawnym.

5.6. W sytuacji, gdy niepodważonego stanu faktycznego wynika, że faktura stwierdzała czynności, które nie miały miejsca brak jest podstaw do uznania, że zostały naruszone przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 19 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r

5.7. Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalić. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.