Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 952/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu [...] listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. .. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty wartości użytkowej gruntu i rekultywacji terenu postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

P. .. z siedzibą w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty wartości użytkowej gruntu i rekultywacji terenu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że na podstawie art. 64c § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję z [...] września 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2018 r. w zakresie pkt 1 i w tym zakresie postępowanie umorzył.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W świetle art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania – które może zapaść także na posiedzeniu niejawnym – jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2.

Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można rozstrzygnąć sprawy co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, art. 105 Nb 7 s. 563).

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia m.in. wtedy, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie (por. R. Hauser, Stosowanie reguł walidacyjnych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (na przykładzie konkretnej sprawy) [w:] W poszukiwaniu dobra wspólnego. Księga jubileuszowa Profesora Maciej Zielińskiego, pod red. A. Choduń i S. Czepity, Szczecin 2010, s. 325 i nast.).

Z taką sytuacją ma się do czynienia w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego (tu: uchylona) w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień "autokontrolnych" przewidzianych w art. 64c § 5 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 k.p.a.

Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, w której w ramach ustawowo przyznanych uprawnień organu do autokontroli zaskarżonego aktu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją ostateczną z [...] października 2018 r. nr [...] – uwzględniło sprzeciw w całości i uchyliło zaskarżoną decyzję własną z [...] września 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2018 r. w części dotyczącej pkt 1, i w tym zakresie umorzyło postępowanie I instancji.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego już tylko z tego względu, że skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, nie złożyła wymaganego wniosku, o jakim mowa w art. 210 § 1 p.p.s.a., a nie zachodził wyjątek przewidziany w art. 210 § 2 p.p.s.a.