Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 115/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w O. przy udziale [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1117 zł (słownie tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy organ drugiej instancji), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art.13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.), art. 22 ust 2 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., dalej: ustawa SENT) w zw. z art. 14 ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1039), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. w O. (dalej: Spółka, strona skarżąca, przewoźnik) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. z dnia [...] r., znak: [...] nakładającej na przewoźnika karę pieniężną w kwocie 5.000,00 zł - utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach szczegółowo przedstawił zarówno stan prawny jak i dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, począwszy od dnia przekazania wniosku do załatwienia. Tym samym przypomniał, że w dniu [...] r. w godzinach [...] – [...] w D. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów, dokonywanego samochodem ciężarowym typu cysterna marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowanym przez L. Z. Kontrola obejmowała przestrzeganie obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 z późn. zm. - określanej dalej jako: ustawa SENT). W trakcie kontroli kierujący przedstawił następujące dokumenty:

a) numer referencyjny zgłoszenia przewozu w systemie SENT: [...],

b) dokument przewozowy z dnia [...] r.,

c) wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy,

d) prawo jazdy,

e) dowód rejestracyjny samochodu ciężarowego.

Zauważył nadto, że według informacji zawartej w zgłoszeniu o ww. numerze referencyjnym, obejmowało ono towar opisany jako olej napędowy BO, klasyfikowany do kodu CN 2710 w ilości [...] litrów. Podmiotem wysyłającym ww. towar i zarazem przewoźnikiem przedmiotowego towaru było "A" spółka z o.o., ul. [...], [...]-[...] O. (NIP [...]) realizujące przewóz drogowy w oparciu o posiadaną licencję nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego a podmiotem odbierającym Kurier "B", al. [...], [...]-[...] O. (NIP [...]). Analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji wykazała, że przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu zarejestrowanego pod ww. numerem referencyjnym o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT - w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli - tj. numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, o ile są wymagane. Szczegółowe ustalenia z przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole kontroli z dnia [...] r., znak; [...], którego integralną część stanowią załączone do niego dokumenty.

Wskazując na regulacje prawne zauważył także, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 708 z późn. zm.), z uwzględnieniem przepisów przejściowych ustawy z dnia 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. nr 1039). Ponieważ kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] r., w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli, z uwzględnieniem przepisów przejściowych ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw. Wyjaśnił, iż jedną z naczelnych zasad prawa materialnoprawnego jest zasada niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Zasada ta powoduje, że do zdarzeń prawnych stosuje się te przepisy prawa, które obowiązują w chwili ich zaistnienia. Natomiast nowelizacje przepisów prawa, które miały miejsce już po zaistnieniu określonych zdarzeń nie powinny oddziaływać na ich ocenę prawną. Wskazuje się przy tym, że wyjątki od zasady niedziałania prawa wstecz są możliwe jedynie w tych przypadkach, gdy nowelizacja wprost przewiduje taki zapis, bądź też gdy powyższe jednoznacznie wynika z jej celu. Przykładem takiego wyjątku, jak zauważył, jest art. 12 ww. ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, nakazujący stosowanie przepisów art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tejże ustawy zmieniającej wydaniem decyzji ostatecznej. Wskazał także, że w orzecznictwie podkreśla się, iż zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Wymaga tego ochrona bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania podmiotów prawa do państwa, co m.in. nakazuje, aby ustalone już prawa i obowiązki tych podmiotów nie ulegały zmianom, zwłaszcza zmianom niekorzystnym.

Równocześnie wskazał, że w kwestii stosowania przepisów prawa wypowiedział się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 674/10, stwierdzając, iż "(...) W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Przyjęcie stanowiska, że w sprawie mają zastosowanie przepisy nowych przepisów krajowych i wspólnotowych, prowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz. Zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., nie może być zawsze pojmowana jako obowiązek orzekania na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Stosowanie jej wymaga oceny, czy w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest nałożenie kary, na stronie ciążył określony obowiązek i czy jego naruszenie podlegało karze. Zdarzenie, które miało miejsce w czasie gdy obowiązywał określony stan prawny musi być oceniane wedle niego. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego powinien dostosować swe działania do stanu prawnego obowiązującego w chwili przeprowadzania kontroli drogowej. W myśl zasady niedziałania prawa wstecz ocena zachowania skarżącego przedsiębiorcy musi odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2008 r., sygn. II GSK 49/08 a także z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 266/09)". Analogiczne stanowisko, na co także zwrócił uwagę, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 470/10.

Następnie podniósł, że zgodnie z art. 14 ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw do naruszeń obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym zastosowanie w sprawie miał art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy SENT według brzmienia obowiązującego w dniu kontroli - systemowi monitorowania drogowego podlega przewóz towarów objętych pozycjami CN: 2207 nieoznaczonych znakami akcyzy, 2707, 2710, 2905, 2917, 3403, 3811, 3814 zawierających alkohol etylowy, 3820 zawierających alkohol etylowy, 3824 oraz 3826, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów.

Wyjaśnił, iż zakres przedmiotowy ustawy SENT, obowiązującej na dzień dokonania kontroli drogowej, wynika z art. 1, zgodnie z którym określa ona zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, zwanego dalej "systemem monitorowania drogowego" (ust. 1) oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu (ust. 2). Przepisy ww. ustawy regulują warunki i zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów na terytorium kraju w zakresie rejestracji przewozu takich towarów jak: paliwa silnikowe, paliwa opałowe, oleje smarowe i preparaty smarowe, wyroby zawierające alkohol etylowy (rozcieńczalniki i rozpuszczalniki), alkohol etylowy całkowicie skażony, susz tytoniowy (art. 3 ust. 2 pkt 1-3), a także towarów innych niż wyżej wymienione, w stosunku do których zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług łub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków - określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 11 ustawy SENT. Obowiązkowi określonemu w ustawie SENT podlega każdy przewóz towarów (określonych w art. 3 ust. 2 pkt 112) środkiem transportu po drodze publicznej, pod warunkiem, że masa brutto przesyłki towarów przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. W art. 3 ust. 2 ww. ustawy przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami PKWiU oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej CN. Natomiast w art. 3 ust. 4 do ust. 7 ustawy wymieniono towary, których przewóz nie jest objęty systemem monitorowania drogowego.

W dalszych motywach podał, że zgodnie zatem z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, przewóz towaru objętego pozycją CN 2710, do której klasyfikowany jest przewożony olej napędowy, podlega systemowi monitorowania drogowego, jeżeli jego objętość przekracza 500 litrów. Podstawowym środkiem technicznym służącym do monitorowania drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych przetwarzanych w tym rejestrze.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów. W art. 5 ust. 1 ustawy SENT został określony zakres zgłoszenia w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju. Jak wynika z treści tego artykułu podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Następnie zacytował art. 5 ust. 4 ustawy SENT akcentując, że zawarto tam dane, o jakie przewoźnik jest obowiązany uzupełnić zgłoszenie przed rozpoczęciem przewozu towaru. Zaznaczył przy tym, iż obowiązki przewoźnika drogowego wynikające ze zmienionego ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, art. 5 ust. 4 ustawy SENT, są identyczne jak wynikające z przepisu art. 5 ust. 4 ww. ustawy obowiązującego na dzień dokonania kontroli.

Przepis art. 22 ust. 2 ustawy SENT (w brzmieniu dotychczasowym, tj. obowiązującym na dzień dokonania kontroli drogowej) przewiduje, że w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5000 zł (obecnie za takie naruszenie ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 10000 zł).

Następnie stwierdził, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu kontroli oraz załączonych do niego dokumentów, Spółka będąca przewoźnikiem towaru, nie uzupełniła zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] o prawidłowe dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pole formularza elektronicznego SENT pozostało w tym zakresie puste. Konsekwencją niewypełnienia obowiązków wskazanych wyżej jest sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, a postanowienia normy sankcjonującej (tu: art. 22 ust. 2 ustawy SENT) są jednoznaczne (tu: na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5000 zł).

W ocenie organu drugoinstancyjnego, zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia stanowisko organu pierwszej instancji co do naruszenia przez przewoźnika obowiązków wynikających z art. 5 ust. 4 ustawy SENT i w konsekwencji konieczności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł - wynikającej z art. 22 ust. 2 ww. ustawy. Podkreślił, iż wspomniana kara pieniężna została ustalona "w sposób sztywny" i ustawodawca nie przewidział możliwości jej miarkowania. Nie podzielił stanowiska Strony dotyczącego kwestii braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za ujawnione w trakcie kontroli naruszenie.

Zaakcentował, że jak już wskazano powyżej ustawa SENT w art. 5 ust. 4 pkt 6 jasno określa, iż przewoźnik jest zobowiązany do uzupełnienia dokumentu SENT o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, warunkując to wymaganiami ustawy o transporcie drogowym. Jeżeli zgodnie z tą ustawą przewoźnik jest obowiązany posiadać zezwolenie, zaświadczenie lub licencję, to tym samym jest zobowiązany do uzupełnienia dokumentu SENT o te dane. To na przewoźniku ciąży obowiązek rozpoznania czy w danym przewozie jest obowiązek posiadania ww. dokumentów, a w konsekwencji wpisania numeru odpowiedniego dokumentu do zgłoszenia. Ustawodawca przewidział, iż niewpisanie przez przewoźnika w zgłoszeniu numeru zezwolenia, zaświadczenia czy licencji nie powinno wpływać na możliwość zamknięcia zgłoszenia, gdyż jak wynika to z zapisów ustawy SENT nie zawsze takie dokumenty będą wymagane. Wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, przepisów tejże ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. W przypadku zatem, gdy towar podlegający obowiązkowemu wpisowi do systemu monitorowania drogowego, jest przewożony pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, to taki przewóz wyłączony jest spod stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym a tym samym z konieczności uzyskania zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym. W takiej sytuacji, przewoźnik nie ma obowiązku uzupełniania zgłoszenia o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Podniósł, że przykład ten wyjaśnia, dlaczego zastosowano rozwiązanie techniczne, w którym system akceptuje zgłoszenia SENT jako prawidłowe gdy pozostawało niewypełnione pole dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, z uwagi na możliwość realizacji przewozu towaru zarówno w sytuacji gdy zezwolenie, zaświadczenie lub licencję było wymagane lub nie. Ocenie przewoźnika pozostawiono wypełnienie pola zawierającego informację o numerze zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, w zależności od sytuacji czy usługa transportowa będzie realizowana w sposób, gdzie na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymagane będzie posiadanie przez przewoźnika ww. dokumentów, czy też nie. Zatem nieprawdziwe są twierdzenia Strony, iż operator systemu dokonuje jego poprawek, które polegają miedzy innymi na tym, iż niemożliwe jest wypełnienia dokumentu SENT bez wpisania w odpowiednim miejscu licencji przewoźnika. Podkreślił zarazem, iż dokonanie takich poprawek spowodowałoby brak możliwości wypełnienia zgłoszenia SENT w sytuacji niepodlegania transportu pod rządy ustawy o transporcie drogowym. Następnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie towar klasyfikowany do pozycji CN 2710, zatem podlegający zgłoszeniu do systemu SENT, w ilości [...] litrów, przewożony był samochodem ciężarowym (cysterna) o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Wykonywanie przewozu drogowego warunkowane było zatem uzyskaniem stosownego dokumentu - zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym. W trakcie kontroli drogowej, kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydanej ww. przewoźnikowi przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skoro zatem licencja była wymagana, to również było konieczne uzupełnienie zgłoszenia o numer tego dokumentu. Ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Wskazać, iż ustawa SENT, która ma na celu monitorowanie przewozów towarów wrażliwych, precyzyjnie określa jakie informacje powinny się znaleźć w zgłoszeniu SENT oraz kto je powinien wprowadzić czy uzupełnić, żeby został spełniony cel ustawy. W niniejszej sprawie brak uzupełnienia wpisania numeru licencji przez kontrolowanego przewoźnika jest sankcjonowany karą wskazaną w ustawie w określonej wysokości. Fakt posiadania licencji na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy przez przewoźnika, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak dokonania uzupełnienia w zgłoszeniu SENT. Podobnie jak brak celowości działania przewoźnika w tym zakresie. Ustawa ta jasno precyzuje zasady zgłaszania i uzupełniania w systemie SENT oraz sankcje za niewypełnienie tego obowiązku. Od początku działania systemu SENT pole dotyczące numeru zezwolenia drogowego posiada ikonkę pomocy, która zawiera informację: "Numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, o ile są wymagane". Treść tej informacji stanowi bezpośrednie odwzorowanie treści przepisu art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT, dotyczącego obowiązku przewoźnika w zakresie uzupełniania zgłoszenia SENT o numer licencji, tj. "w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, o ile są wymagane.

Jego zdaniem trudno zatem uznać za uzasadniony zarzut iż w formularzu brak pola w którym istnieje możliwość wpisania danych dotyczących posiadanej licencji, skoro administrator systemu zamieścił przy ww. połu informację zgodną z ustawową treścią przepisu normującego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o te konkretne dane. W jego ocenie treść samego przepisu art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT, a także pouczenia (stanowiącego w istocie powielenie treści tego przepisu) nie budzi żadnych wątpliwości. Z jego treści jednoznacznie wynika, iż przewoźnik ma obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o numer określonego dokumentu, tj. zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, jeśli posiadanie takiego dokumentu jest wymagane ustawą o transporcie drogowym. Niezależnie czy pole to znajduje się w części formularza dotyczącej przewoźnika czy środka transportu. Podkreślił, iż informacje widniejące na platformie PUESC mają jedynie pomóc w wypełnieniu formularza. Nie można ich interpretować wbrew zapisom ustawy, która stanowi podstawę dla tego formularza. Zwrócił także uwagę, iż na stronie PUESC, poprzez którą dostępny jest system SENT, udostępniono dla użytkowników funkcjonalność umożliwiającą - w sytuacji pojawienia się wątpliwości związanych z systemem SENT - złożenia zapytania m. in. o sposób prawidłowego wypełnienia zgłoszenia.

Tym samym, jak uznał, w sprawie istniały podstawy do wymierzenia przewoźnikowi kary pieniężnej za ujawnione w trakcie kontroli drogowej naruszenie. Podsumowując ten wywód wskazał, że przywołane przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn zaistniałego naruszenia prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Organy stosując przepisy ustawy SENT nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony. Stwierdzając zaś naruszenie obowiązku nałożonego na danego uczestnika obrotu towarami wrażliwymi /tu przewoźnika/ i wymierzając karę pieniężną organ nie ma możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz jest związany stawkami ustalonymi przez ustawodawcę. Jak zauważył (w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 183/19, oddalającym skargę kasacyjną przewoźnika złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 607/18 stwierdził, że "bezsporny jest fakt, iż kierowca firmy litewskiej w trakcie kontroli okazał stosowną licencję wspólnotową, której kopia została dołączona do akt postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca firma przewozowa dysponowała licencją wspólnotową, której numer - wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 6 ustawy - nie został wpisany w zgłoszeniu do systemu SENT. Bez znaczenia jest to, czy było ono wynikiem, świadomego lub nie zaniedbania skarżącego." Zauważył także, że przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów czy pomyłek. Odwołując się do wyroku WSA w Opolu z 20 grudnia 2018 r. - sygn. akt II SA/Op 513/18 wskazał, że art. 22 ust. 2 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i ustala odpowiedzialność za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków, określona w art. 22 ust. 2 ustawy jest obligatoryjna, a wysokość nakładanej kary pieniężnej jest niezależna od winy przewoźnika. Nakładając karę, organ nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których przewoźnik nie uzupełnił wymaganych danych do zgłoszenia i nie ustala samodzielnie wysokości kary. Ta ustalona została w ustawie w sposób jednoznaczny w określonej kwocie i jest niezależna od przyczyn naruszenia sankcjonowanego obowiązku. Podkreślić trzeba, że konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązki związane z systemem monitorowania przewozu są na tyle jednoznaczne, że wykluczają możliwość ich swobodnej interpretacji przez organy prowadzące postępowanie. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyrokach z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 507/18 oraz sygn. akt II SA/Bk 508/18. Akcentując zasadność wymiaru kary pieniężnej w sytuacji braku uzupełnienia lub błędnego uzupełnienia zgłoszenia SENT przez przewoźnika, potwierdza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 821/18 oraz sygn. akt II SA/Gl 822/18, a także z 22 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/GI 1013/18, i z 8 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1053/18, a także z 25 marca 2019 r. sygn. akt II SA/GI 966/18, z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1052/18, z 13 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1087/18, i inne (strona 11 decyzji).

W dalszych motywach podał, że ustawa SENT zawiera instrumenty służące m.in. "uszczelnianiu" systemu podatkowego, nie zawiera natomiast przepisów kreujących jakiekolwiek obowiązki podatkowe. Z treści przepisów ustawy SENT nie wynika, aby nakładanie kar pieniężnych w przypadkach wymienionych w ustawie uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy. Wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT mają charakter formalny, a jednak ustawodawca uznał w art. 22 ust. 2 tejże ustawy, że ich niewypełnienie, a dokładniej, niewypełnienie któregokolwiek z nich, skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Co istotne, brzmienie przepisu wskazuje, że zarówno wydanie decyzji nakładającej karę jak i jej wysokość, nie zależą od uznania organu, bowiem w przepisie tym nie użyto zwrotu "może". Nakładając karę, organ nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których przewoźnik nie wpisał wymaganych danych do zgłoszenia, bowiem przedmiotowa kara nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy. Nie podzielił przy tym stanowiska Spółki iż została ukarana trzykrotnie za to samo uchybienie. Zauważył, że kontrola dotyczyła wprawdzie przewozu jednym środkiem transportu przez jednego przewoźnika, jednakże obejmowała 3 różne zgłoszenia SENT. Sprawy te nie są zatem identyczne pod względem przedmiotowym. Funkcjonariusze celno-skarbowi, w trakcie kontroli drogowej dokonali bowiem również kontroli zgłoszenia SENT [...] oraz [...] i w tych sprawach zostały sporządzone odrębne protokoły kontroli. W prowadzonych równolegle sprawach inne były podmioty odbierające. Inne były również miejsce dostarczenia towaru.

Zaznaczył następnie, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy SENT - przez przesyłkę, o której mowa w ust. 2, rozumie się określoną ilość towarów tego samego rodzaju przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu. Z kolei przez zgłoszenie - zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy SENT rozumie się - zgłoszenie przewozu towaru do rejestru zgłoszeń określonej ilości tego samego rodzaju towaru przewożonego od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu. Każda z kar wymierzonych trzema decyzjami dotyczy zatem odrębnej przesyłki, odrębnego zgłoszenia SENT. W tym przypadku organ nie ma prawnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej tylko z tego powodu, że w przypadku drugiego i trzeciego zgłoszenia SENT, przewoźnik również nie wykonał ciążących na nim obowiązków wynikających z ustawy.

Równocześnie zauważył, iż podobnie jak organ pierwszej instancji nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Rozpatrując kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z ustawy SENT wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ust. 3 tejże ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Wspomniany art. 26 ust. 3 ustawy SENT przewiduje, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 4 ustawy SENT Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, mając na uwadze konieczność zapewnienia zgodności z warunkami dopuszczalności udzielania pomocy państwa określonymi przepisami prawa Unii Europejskiej. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż z dniem 14 czerwca 2018 r. ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. Nr 1039) wprowadzono zmianę treści ww. art. 26 ust. 4 ustawy SENT zmieniając delegację ustawową dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia z obligatoryjnej ("określi") na fakultatywną ("może określić"). Z uzasadnienia projektu ww. ustawy zmieniającej wynika, iż stosowny akt normatywny będzie mógł być wydany, gdy odpowiednie organy Unii Europejskiej wydadzą akty normatywne zawierające warunki dopuszczalności udzielania pomocy państwa.

Zaakcentował, że z treści ww. przepisów wynika, iż ustawodawca dał organowi możliwość - na wniosek strony lub z urzędu - odstąpienia od nałożenia kary w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, jeżeli to odstąpienie: nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4 ustawy SENT (art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 tejże ustawy). Zaznaczył, iż w przypadku stwierdzenia przez organ zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek (tj. ważnego interes przewoźnika lub ważnego interesu publicznego), organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej pod warunkiem, że to odstąpienie spełnia warunki określone w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Strona w toku prowadzonego postępowania przed organem pierwszej instancji wniosła o odstąpienie od nałożenia kary w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy SENT. W związku z tym zaznaczył, że w takiej sytuacji organ w pierwszej kolejności ustala - czy za przyznaniem ulgi przemawia ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. W razie stwierdzenia przez organ w postępowaniu, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, traci sens ustalanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Ulgi tej i tak nie można już udzielić, a przez to nie znajdują zastosowania przepisy regulujące pomoc publiczną. Stosuje się je jedynie w przypadku udzielenia pomocy (przyznania ulgi). Odmowa przyznania ulgi nie prowadzi do udzielenia pomocy, a przez to nie ma potrzeby rozpatrywania jej w kontekście dopuszczalności pomocy publicznej.

Powyższe stanowisko wynika z analizy literatury przedmiotu oraz judykatury dotyczących przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym - w oparciu o art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej, wykazujących z treścią ww. przepisów ustawy SENT wyraźną analogię (patrz: Etel Leonard /red./, Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof - Etel Leonard (red.). Ordynacja podatkowa. Komentarz - opublikowano: LEX/el. 2018, Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Hauser Roman Marek, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Rudowski Jan., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. X - opublikowano: WKP 2017).

Kontynuując ten wywód wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, iż zachodzi przypadek ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego, uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zarówno ustawa SENT jak i ustawa Ordynacja podatkowa, której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych nie definiuje omawianych pojęć. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Jako "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Jednakże pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych.

Zdaniem organu odwoławczego winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania ulgi jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej organ winien przeprowadzić również analizę sytuacji majątkowej i gospodarczej podatnika. Na poparcie prezentowanego poglądu podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty należności może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i osób od niego zależnych. Przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga zatem ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, a także skutków ekonomicznych, które wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Go 69/17). Kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych (wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 33/17).

Stwierdził także, iż oceniając ów ważny interes przewoźnika, w kontekście podjęcia decyzji o przyznaniu ulgi w postaci odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, należy mieć na uwadze, że nie może tu chodzić o naturalne dążenie każdej racjonalnie działającej jednostki do zminimalizowania wysokości obciążenia finansowego. Okolicznościami stanowiącymi ważny interes przewoźnika mogą być: znaczne pogorszenie jego sytuacji ekonomicznej, w szczególności na skutek zdarzenia losowego, zagrożenie jego egzystencji lub zastosowanie się do błędnego pouczenia ze strony władz skarbowych. Jest to całokształt okoliczności dotyczących sytuacji przewoźnika, w szczególności aktualnej, lecz nie bez pominięcia przyczyn, które tę sytuację spowodowały.

Zaznaczył, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., pismem z dnia [...] r. poinformował stronę o przepisach art. 22 ust. 3 oraz 26 ust. 3 ustawy SENT, wzywając jednocześnie ją do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika i uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Przy tym – jak podał – obszernie wyjaśnił warunki, które zgodnie z art. 26 ust. 3 ww. ustawy muszą być spełnione dla zastosowania wnioskowanej ulgi oraz wskazał, jakie dowody (informacje i formularze) strona powinna przedłożyć w celu udokumentowania swojego wniosku.

W odpowiedzi Strona przedłożyła jednostronny rachunek zysków i strat z uwzględnieniem bufora za rok [...], bilans z uwzględnieniem bufora za rok [...], rachunek zysków i strat (wariant porównawczy) za rok [...] i [...], pełną wersję bilansu za [...] i [...] rok, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, formularz [...] - sprawozdanie o przychodach, kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach ną środki trwałe za czwarty kwartał roku [...] r. i [...] r., rozrachunki na dzień [...] r., ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w roku [...] r.

W tych realiach zauważył, że Spółka powoływała się na fakt prowadzenia działań naprawczych mających na celu ustabilizowanie sytuacji finansowej. Jej zdaniem nałożenie kary może zniweczyć dotychczasowe działania naprawcze Spółki. Podkreślił, że strona nie powoływała się na trudne warunki ekonomiczne, które mogłyby doprowadzić do zakłócenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Na takie trudności ekonomiczne nie wskazywała również, dokonana przez organ I instancji analiza dokumentacji finansowej Spółki, którą przeprowadzono w oparciu o stany aktywów i pasywów oraz rachunku zysków i strat sporządzonych na dzień [...], [...], [...], i [...] roku. Organ I instancji wskazał, iż Spółka odnotowała wzrost sumy bilansowej jak również osiągnęła zysk netto na koniec [...] roku. Szczegółowo dokonana analiza przedstawiona w zaskarżonej decyzji wskazuje, że sytuację Spółki należało uznać za stabilną.

Ponadto zwrócił uwagę, że z informacji uzyskanych z właściwego dla podatnika M[...] Urzędu Skarbowego w K. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynikało, iż Spółka nie posiada żadnych zaległości w podatkach i składkach ZUS.

W ocenie organu II instancji strona nie wykazała istnienia swojego ważnego interesu przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Również przedstawiona przez Stronę dokumentacja, jak i ustalenia dokonane przez organ z urzędu, nie wskazują, aby w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu przewoźnika. W przedmiotowej sprawie, jego zdaniem, nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Wyjaśnił iż pojęcie "interesu publicznego" należy interpretować uwzględniając zasady konstytucyjne. Zgodnie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Zatem udzielenie ulgi w postaci odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej w przypadku nieuzasadnionym szczególnymi okolicznościami byłoby złamaniem konstytucyjnej zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi. Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. "Publiczny" to bowiem dotyczący ogółu ludzi i służący ogółowi, dostępny dla wszystkich; związany z jakimś urzędem, z jakąś instytucją; ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny (Słownik języka..., red. M. Szymczak, t. 2, s. 1074). "Interes publiczny" to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 1999r. - sygn. akt SA/Sz 850/98). W pojęciu interesu publicznego mieści się wypełnianie obowiązków władz publicznych, wynikających z art. 68 ust. 3 i art. 69 Konstytucji RP, polegających na zapewnieniu opieki i pomocy osobom niepełnosprawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r. - sygn. akt 1 FSK 477/06).

Konstatując stwierdził, że Spółka nie posiada zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, a sytuacja finansowo - ekonomiczna nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuowania działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby, iż niemożliwa jest regulacja ww. należności. Tym samym nie można przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy regulującej zasady systemu monitorowania przewozu doprowadzi do sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Podobne stanowisko w zakresie pojęcia "interesu publicznego" zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r. - sygn. akt III SA/Gl 558/19 uznając, że "interes publiczny powinien być rozumiany w tym wypadku jako sytuacja, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu (tu: skarżącej spółki), że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby zatem pozorny. Tymczasem w interesie publicznym jest, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną". Wskazał także, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył przy tym, że "choć przepis art. 67a Ordynacji podatkowej ma charakter uniwersalny, to jednak na tle ustawy o SENT istnieje mniej możliwości stosowania ulgi z uwzględnieniem okoliczności powstania obowiązku zapłaty. Wynika to z tego, że przewidziane w ustawie o SENT kary pieniężne wiążą się z naruszeniem obowiązków wynikających z tej ustawy niezależnie od sposobu powstania naruszenia. Tymczasem na tle przepisu art. 67a Ordynacji podatkowej sposób powstania zaległości ma znaczenie dla uwzględnienia przesłanki interesu publicznego".

Organ odwoławczy zauważył nadto, iż kara pieniężna zawsze wiąże się z trudnościami i problemami dla strony. W przeciwnym przypadku nie spełniałaby swojej roli i funkcji w systemie prawa, która ma charakter prewencyjny wymuszający na ukaranym przestrzeganie przepisów prawa, w tym przypadku w systemie monitorowania przewozu towarów.

Wyjaśnił, że w uzasadnieniu projektu ustawy SENT zapisano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość równa się kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Podkreślenia wymaga także fakt, że każdy przedsiębiorca podejmując decyzję o prowadzeniu działalności bierze na siebie odpowiedzialność za jej prowadzenie w każdym aspekcie jej funkcjonowania. To oznacza, iż nie tylko odpowiada za jakość świadczonych usług, ale także za profesjonalne zarządzanie aspektami ludzkimi, prawnymi i finansowymi, tak by nie naruszyć swojego interesu poprzez działanie, które podlega sankcjom karnym. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie prowadzenie działalności, by podejmowane decyzje skutecznie redukowały mogące powstać negatywne konsekwencje.

W związku z tym zwrócił uwagę, że ustawodawca wprowadzając przepis prawa powszechnie obowiązującego nałożył na przewoźnika konkretne obowiązki szczegółowo wymienione w przepisach ustawy SENT. Profesjonalny przedsiębiorca powinien zapoznać się z regulacjami prawnymi dotyczącymi dziedziny swojej działalności gospodarczej. Stwierdzone podczas kontroli drogowej uchybienie nie powstało na skutek awarii systemu, działania siły wyższej, czy jakiejkolwiek okoliczności, na którą podmiot wysyłający nie miał wpływu.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy, niedopuszczalnym z punktu widzenia interesu publicznego byłoby przerzucenie odpowiedzialności finansowej podmiotu wysyłającego na budżet Państwa, a więc pośrednio na wszystkich obywateli, za niewypełnienie przez ten podmiot swoich ustawowych obowiązków. Nie każde trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też - w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. Natomiast w interesie publicznym leży też, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym ustawy o finansach publicznych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości "opodatkowania". Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednakże jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną dla wnioskodawcy. Nie może bowiem powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność uciekania się do środków pomocy społecznej przez zobowiązanego pozbawionego wskutek tego środków do zaspokojenia potrzeb materialnych.

W konsekwencji, jak stwierdził, nie narusza prawa stanowisko organu, iż skarżący wnioskując o umorzenie kary pieniężnej w żaden sposób nie wykazał swojego ważnego interesu, natomiast argumentację odnośnie zaistnienia interesu publicznego skoncentrował na rozważaniach dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności". Następnie zauważył, że ponoszenie ciężarów publicznych jest bowiem podstawowym obowiązkiem każdego obywatela, który sam ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje oraz wynikające z nich konsekwencje. Odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej mogłoby nastąpić, gdyby w toku postępowania dowodowego zostało stwierdzone, że w konkretnej sprawie, ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, nie jest możliwe uregulowanie zobowiązania.

W przedmiotowej sprawie okoliczności takich, jak uznał, nie stwierdzono.

Organ podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej stanowi uznanie administracyjne. Dalej wskazał, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia ważnego interesu własnego lub interesu publicznego przemawiającego za podjęciem takiego rozstrzygnięcia, a organ z urzędu nie stwierdził ich zaistnienia. Wyjaśnił, że jak ustalono strona nie posiada zaległości podatkowych i innych należności publicznoprawnych, sukcesywnie dokonuje wpłat z tytułu podatków i składek na ubezpieczenia społeczne. Zdaniem organu ustalenia te prowadzą do wniosku, że Spółka posiada płynność finansową i kontynuuje działalność gospodarczą osiągając znaczne przychody. Sytuacja finansowa przewoźnika pozwala na wywiązanie się z obowiązku zapłaty nałożonej kary.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wskazując na naruszenie art. 7 i 77 kpa oraz 80 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy oraz naruszenie art. 5 ust. 4 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Autor skargi, tak formułując zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu niższego stopnia a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W jej motywach wskazał, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest prowadzenie systemów informatycznych w taki sposób aby realizacja nałożonych obowiązków była możliwa i niezwiązana z dodatkowymi komplikacjami czy koniecznością czynienia dodatkowych wyjaśnień, na które przy szybkości obrotu gospodarczego nie można sobie pozwolić. Gdyby zgłoszenie miało być dokonane pisemnie to skarżący napisałby na kartce papieru, że jako przewoźnik posiada zezwolenie (licencję) nr 123 i równie proste powinno być przekazanie tej informacji przy użyciu platformy PUESC. Zaznaczył, że skarżący podnosił, iż podmiot prowadzący platformę dokonał podziału informacji m.in. na te które dotyczą przewoźnika i te które dotyczą pojazdu. Podniósł, iż podmiot tworzący platformę informatyczną pole w które należało wpisać nr posiadanej licencji, zaświadczenia, zezwolenia umieścił w części dotyczącej pojazdu, zaś w części dotyczącej przewoźnika nie było takiego pola.

Nie zgodził się z organem, że nie ma znaczenia gdzie znalazło się pole w które należało wpisać numer licencji, czy w części właściwej czy niewłaściwej. Nie zgodził się także ze stwierdzeniem, iż informacje widniejące na platformie PUESC mają jedynie pomóc w wypełnieniu formularza. Powyższe twierdzenia nie ostają się, gdyż formularz w systemie internetowym został zmieniony i przeniesiono go do części dotyczącej przedsiębiorcy - przewoźnika. Jego zdaniem postawę organu należy odczytać w następujący sposób: "nieważne czy pole zamieściliśmy właściwie czy też nie, powinieneś przewoźniku wypełnić go właściwie, a jeśli tego nie zrobiłeś to masz problem i będziesz za to ukarany". Po czym skonstatował, że "takie podejście powoduje, że przewoźnik w sytuacji gdy musi zrealizować zawartą umowę musiałby składać zapytania, oczekiwać na odpowiedź, zamiast terminowo wywiązać się z obowiązków co uniemożliwiałoby prowadzenie działalności".

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji.

Równocześnie zauważył, iż przedstawione w skardze zarzuty dotyczące decyzji z [...] r., znak: [...] oraz argumentacja, de facto stanowią powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu, do których wyczerpująco odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podał nadto, że obowiązek ustosunkowania się do zarzutów skargi nie oznacza konieczności wypowiedzenia się przez autora tego pisma procesowego co do twierdzeń strony przeciwnej i dowodów przez nią powoływanych, ponieważ do komentowanej ustawy nie inkorporowano postanowień zawartych w art. 127 Kodeksu postępowania cywilnego - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2001 r., sygn. Akt V SA 906/00, (ONSA 2002, nr 1, poz. 45). Wystarczy, jeżeli organ administracji ograniczy się do podtrzymania stanowiska zawartego w zaskarżonym akcie lub czynności (tak: J.P. Tamo w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, wyd. V - LexisNexis 2011). W świetle poczynionych ustaleń, zdaniem organu, całokształt materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie daje podstawę do stwierdzenia, iż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, co znalazło wyraz w decyzjach obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga jest uzasadniona.

Poza sporem jest, że kontrolujący stwierdzili, że w zgłoszeniu przewozu towaru – oleju napędowego, przed jego rozpoczęciem na terenie kraju przewoźnik nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, albowiem nie wpisano numeru zezwolenia, zaświadczenia, lub licencji, co stanowiło w ich ocenie naruszenie, mimo, że system przyjął zgłoszenie jako prawidłowe. Jednocześnie skarżąca przedstawiła do kontroli wypis z licencji dotyczącej wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy oraz niezwłocznie uzupełniła zgłoszenie przewozu o brakujący numer posiadanej licencji..

Nie budziła wątpliwości ilość i klasyfikacja przewożonego towaru oraz pojazd jakim go dokonano, jak również to, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie obejmowała ustalenie wystąpienia przesłanek do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej, a także zasadności nie odstąpienia od jej nałożenia (art. 22 ust. 2 i 3 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 6 oraz art. 26 ust. 1 i 5 ustawy o SENT).

Stan faktyczny sprawy, ustalony w oparciu o zebrany materiał dowodowy, stwierdza naruszenie przez skarżącą Spółkę obowiązku uzupełniania zgłoszenia o obowiązkowe dane tj. numer licencji, przed rozpoczęciem przewozu, który to brak został objęty sankcją w postaci kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł (art. 22 ust. 2 ustawy o SENT). Kara ta została ustalona w sposób sztywny i ustawodawca nie przewidział możliwości jej miarkowania. Skoro skarżący nie uzupełnił zgłoszenia o wymagany numer licencji, to niezależnie od tego, czy z powodu przeoczenia, pomyłki czy też świadomie, naruszył przepis art.5 ust.4 pkt 6 ustawy SENT, co dało organowi w jego ocenie, podstawę do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust.2 ustawy w wysokości 5000 zł. Podkreślenia wymaga, że skarżący niezwłocznie uzupełnił zgłoszenie przewozu o brakujące dane, a wypis z posiadanej licencji został okazany kontrolującym.

W przedmiotowej sprawie istotne znacznie ma przewidziana przez ustawodawcę możliwość odstąpienia od nałożenia kary, bowiem zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ta kwestia, w ocenie Sądu nie została w sprawie w pełni i należycie rozważona.

W tym miejscu Sąd wskazuje na podobieństwo tej sprawy z inną zawisłą w tut. Sądzie za sygn. akt III SA/Gl 76/20, w której 4 sierpnia 2020 r., zapadł wyrok w pełni oddający motywy, którymi kierował się skład orzekający w tym postępowaniu, stąd skład orzekający odwoła się do jego części motywacyjnej uznając je za własne, kierując się przy tym jednolitością orzecznictwa.

Poza sporem jest, że strona skarżąca, będąca przewoźnikiem towaru podlegającego obowiązkowej rejestracji w systemie SENT – oleju napędowego (CN 2710), przewożonego pojazdem ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony - przed rozpoczęciem przewozu towaru nie uzupełniła zgłoszenia o numerze referencyjnym o dane wymienione w art. 5 ust. 4 pkt 6, tj. nie wpisała numeru licencji. Brak ten jednak uzupełniła w trakcie kontroli drogowej, która miała miejsce [...]r., w godz. [...] – [...], wówczas też kierowca okazał wypis z licencji dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. W wyniku kontroli ustalono "brak wpisu zezwolenia drogowego w systemie SENT".

Sąd przyznaje rację organowi, że kara wymierzona stronie skarżącej została ustalona w sposób sztywny i ustawodawca nie przewidział możliwości jej miarkowania, ale nie podziela argumentacji organu co do braku możliwości odstąpienia od jej nałożenia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Ustawodawca przewidział bowiem możliwość odstąpienia od nałożenia kary, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, co następuje na wniosek przewoźnika lub z urzędu. W ocenie organu, żaden z tych przypadków nie wystąpił. Jednakże Sąd nie podziela argumentacji organu zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji w tej kwestii.

Mając na uwadze zakreślony spór koncentrujący się wokół zasadności nałożenia na stronę, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy kary pieniężnej i nie odstąpienia od jej nałożenia, wskazać należy, iż zgodnie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Zatem udzielenie ulgi w postaci odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, w przypadku nieuzasadnionym szczególnymi okolicznościami, byłoby złamaniem konstytucyjnej zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi. Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W ocenie Sądu, stanowisko organu o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny jest co najmniej przedwczesne, jeżeli uwzględni się treść art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie od organów podatkowych oraz art. 122 O.p., w myśl którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z 21 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 307/20). Wprawdzie organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że przy wykładni interesu publicznego należy respektować ww. wartości wspólne dla całego społeczeństwa, lecz na tym poprzestał, nie stosując ich w sprawie.

Wszak nie jest sporne, że strona skarżąca podnosiła, niewpisanie numeru posiadanej licencji było niezawinionym błędem formalnym, kierowca posiadał wymagany dokument, a niewpisanie jego numeru nie spowodowało uszczuplenia należności budżetu Państwa.

W ocenie Sądu, argumentacja strony skarżącej zasługiwała na uwzględnienie w kontekście możliwości odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na interes publiczny – dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa, zasady etyki, sprawność działania aparatu państwowego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1351/11; wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15, a także przytoczone wyżej).

Trzeba podkreślić, że nieuzupełnienie przez stronę skarżącą zgłoszenia na platformie PUESC o wymagane dane w pozycji nr zezwolenia, zaświadczenia lub licencji nie było spowodowane brakiem uprawnień do przewozu towarów a sposobem odczytania sposobu wypełniania pól tych obligatoryjnych i fakultatywnych. Strona skarżąca dysponowała stosownymi zgodami na przewóz towaru i wykonywanie działalności, która co istotne, została okazana przez kierowcę podczas kontroli drogowej, a zgłoszenie uzupełnione. Podkreślenia wymaga, jak słusznie podnosi strona skarżąca, że skoro system informatyczny przyjął zgłoszenie transportu oleju napędowego, to mogła przypuszczać, że zgłoszenie to jest prawidłowe.

To, że pole przeznaczone na podanie nr licencji/ zezwolenia/zaświadczenia nie może być obowiązkowe z uwagi na regulacje ustawy z 6 września 2001 r. transporcie drogowym, do której odsyła ustawa o SENT (w art. 5 ust. 1), nie ma związku z obowiązkiem przygotowania formularza w sposób, zapobiegający popełnieniu przez korzystającego z systemu błędu, który w skutkach jest dolegliwy - podlega karze pieniężnej określonej sztywno, bez możliwości jej miarkowania. Organ powinien uwzględnić, że ustawa o SENT weszła w życie w dniu 18 kwietnia 2017 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących nakładania na podmioty kar pieniężnych i mandatów, które zaczęły obowiązywać z dniem 1 maja 2017 r. Tymczasem kontrola drogowa w sprawie miała miejsce [...] r. Dla adresatów powyższego aktu prawnego, w tym skarżącej, rozwiązania w niej przyjęte stanowiły oczywistą nowość. Rejestracja transportu następuje w elektronicznym systemie, zatem również program komputerowy obsługujący system SENT wymagał od przewoźników zdobycia pewnego doświadczenia, co do stosowania go w praktyce prowadzonej działalności. Jakkolwiek rację ma organ, twierdząc, że strona prowadząca działalność transportową, w związku z wprowadzeniem nowych regulacji prawnych, wiedzę w tym zakresie winna przede wszystkim czerpać z regulacji prawnych, to jednak, gdy nowym regulacjom prawnym towarzyszy uruchomienie programu komputerowego, np. w postaci określonego graficznego formularza elektronicznego, to powinien on zawierać oznaczenia rubryk podlegających wypełnieniu przez przewoźnika w taki sposób, aby nie rodziły żadnych wątpliwości, a w sytuacji, gdy ustawa przewiduje obligatoryjne podanie określonych danych (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o SENT), niewypełnienie określonego pola z obowiązkowymi danymi, nie powinno pozwolić na zamknięcie dokumentu elektronicznego z informacją o kompletności statusu zgłoszenia (por. m.in. WSA w Krakowie w wyroku z 17 września 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 734/18, wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., sygn. III SA/Gl 79/20, wszystkie przypomniane w wyroku tut. Sądu w części motywacyjnej do której Sąd w niniejszej sprawie odwołał się w pełni, nadto wskazując, że wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA).

Równocześnie w ocenie Sądu należy zwrócić uwagę, że nie jest jasne stanowisko organu, że odstąpienie od nałożenia kary byłoby przerzuceniem odpowiedzialności finansowej na budżet Państwa i pośrednio na wszystkich obywateli. Wszak na skutek stwierdzonych uchybień, ani budżet Państwa, ani obywatele nie ponieśli żadnych strat finansowych.

Skoro ustawodawca w ustawie SENT expressis verbis unormował możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym, to przewidział sytuacje, w którym odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem, pomimo, że inni przewoźnicy dobrowolnie lub pod przymusem taką karę uiścili. Jak trafnie zauważył WSA w Olszynie w prawomocnym wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 204/18, badanie przesłanki interesu publicznego nie powinno być ograniczone do konfrontacji z zasadami równości oraz powszechności opodatkowania.

Należy przy tym stwierdzić, że w wyniku kontroli organ prawidłowo wydał odrębne decyzje (nakładające na Spółkę karę pieniężną w kwocie 5000 zł) dotyczące przewozów wykonywanych przez przewoźnika jednocześnie, z uwagi na różne zgłoszenia przewozu, w których stwierdzono brak numeru licencji. W odpowiedzi na skargę, organ szeroko odniósł się do tej kwestii, podniesionej w zarzutach skargi, a przedstawione stanowisko organu Sąd podziela.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy uwzględnią zaprezentowaną przez Sąd ocenę prawną zagadnienia i wnikliwie rozważą podane przez skarżącą okoliczności niedochowania obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o nr licencji przed rozpoczęciem przewozu, w kontekście możliwości odstąpienia od nałożenia kary przez wzgląd na interes publiczny. W interesie publicznym jest budowanie u obywateli, podmiotów gospodarczych (tu strony skarżącej) zaufania do organów państwa, a ewentualne błędy w funkcjonowaniu programu komputerowego do obsługi systemu SENT nie powinny powodować u skarżącej - zobowiązanej do korzystania z takiego programu – negatywnych konsekwencji prawnych i finansowych. Organy zważą, czy aby w interesie publicznym jest nakładanie na skarżącą dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuściła się uchybienia formalnego, które usunęła już w trakcie kontroli drogowej. Poza sporem bowiem jest, że strona skarżąca posiadała wymaganą prawem licencję, której wypis okazano w czasie kontroli i niezwłocznie zaktualizowano zgłoszenie w zakresie numeru licencji.

Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę uiszczonego wpisu od skargi, koszty zastępstwa procesowego i opłatę skarbową od pełnomocnictwa.