Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 257/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego i zwrotu kwot pobranych w toku postępowania egzekucyjnego postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] o odmowie: 1) wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu pobieranego świadczenia emerytalnego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku w trybie art. 38 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji; 2) wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu kwot należnych J. A. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w L. z siedzibą w Ś. I Wydział Cywilny (sąd rejonowy) z dnia [...] sygn. akt: I Co [...] zdeponowanych na rachunku sądu rejonowego; 3) zwrotu kwot pobranych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. A..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny zasadniczo sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie m.in. (pkt 3) w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W okolicznościach analizowanej sprawy istotne jest natomiast to, że jak wynika z zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny orzekając o odmowie wyłączenia spod egzekucji praw majątkowych i odmowie zwrotu działał na podstawie art. 38 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.

Zgodnie z kolei z regulacją art. 40 § 1 i § 2 u.p.e.a. na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie osobie, o której mowa w art. 38 § 1. Na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego.

W tym stanie prawnym uznać należy, że przepis art. 40 § 2 u.p.e.a, o treści którego zresztą skarżący został w zaskarżonym postanowieniu pouczony, stanowi lex specialis w stosunku do unormowania art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a .

Przepis art. 40 § 2 u.p.e.a. wyklucza wprost kognicję sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Wobec powyższego podzielić należy pogląd organu, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało ją odrzucić.