Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 864/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

A. S. A. z siedzibą w B. (dalej też jako "strona skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej też jako Prezes UKE lub organ) z dnia [...] grudnia 2013 roku nr[...], którym utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania przez Prezesa UKE interpretacji oraz potwierdzenia dokonania przez skarżącą zapłaty opłat rocznych.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 144 oraz art. 219 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), nazywanej dalej "ustawą Prawo telekomunikacyjne" lub "Pt".

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zwróciła się do Prezesa UKE o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej (opłat telekomunikacyjnych) w jego indywidualnej sprawie. W swoim piśmie spółka przedstawiła w pięciu punktach stanowisko w sprawie interpretacji przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196 z późn. zm. - dalej też jako "Rozporządzenie") załączając dowód uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 40 zł. Przedstawione w piśmie zagadnienia ujęte zostały w następujących aspektach uznanych za prawidłowe:

1) wysokość opłaty rocznej za dysponowanie częstotliwością może ulec zmianie jedynie w przypadku zmiany tej decyzji zgodnie z właściwymi przepisami prawa;

2) opłata za współużytkowanie częstotliwości powinna wynosić 1/8 opłaty wynikającej z przepisów Pt oraz Rozporządzenia, a zatem proporcjonalnie do prawa wykorzystywania przepływności strumienia danych powstałych z kodowania wszystkich treści, który po procesie modulacji tworzył będzie multipleks,

3) opłata przypadająca na każdego z adresata decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r. wynosi 960 zł,

4) dopuszczalne jest uiszczenie opłaty z tytułu dysponowania częstotliwością za kolejne lata z góry;

5) wysokość zawieszenia anteny, będąca kryterium określającym wysokość opłaty za dysponowanie częstotliwością zgodnie z Rozporządzeniem, powinna być mierzona od najwyższego stałego punktu, w taki sposób, aby opłata była jak najniższa dla strony.

W odpowiedzi, organ skierował do skarżącej pismo z dnia [...] stycznia 2013 roku, w którym wyjaśnił kwestie poruszone we wniosku skarżącej dotyczące zagadnień stosowania i interpretacji przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24 poz. 196 ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem").

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. spółka, uznając, że ww. pismo stanowi decyzję, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej jej wydaniem, uchylenie jej w całości ze względu na jej niezgodność z art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że pismo z dnia 31 stycznia 2013 roku nie jest decyzją administracyjną lecz stanowi wyłącznie wyjaśnienie stronie stanowiska organu.

Następnie pismem Prezes UKE wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie poprzez wskazanie, od którego z przedstawionych we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych została uiszczona opłata w wysokości 40 zł. Odpowiadając na ww. wezwanie skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, iż we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. przedstawiła wyłącznie jeden stan faktyczny. Podkreśliła jednakże, że wydając decyzję interpretacyjną Prezes UKE powinien przyjąć założenie, które niesie ze sobą najdalej idące pozytywne skutki dla strony. Spółka wskazała zarazem, że według numeracji z pisma Prezesa UKE z dnia [...] maja 2013 r. byłby to stan faktyczny dotyczący uiszczenia z góry opłaty za korzystanie z częstotliwości.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] udzielając interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej wskazał, że zgodnie z art. 185 P.t. roczna opłata za prawo do dysponowania częstotliwością nie może być jednorazowo (z góry) wniesiona za okres dłuższy niż jeden rok tj. nie może być wniesiona jednorazowo za kolejne lata w ramach okresu, na który zostało spółce przyznane prawo do dysponowania częstotliwością.

Wskutek złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] października 2013 roku nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...].

Tymczasem, niezależnie od powyższych czynności skarżąca zwróciła się w dniu [...] lutego 2013 r. do organu z wnioskiem o wydanie i doręczenie zaświadczenia potwierdzającego, że:

1) Prezes UKE wydał interpretację stwierdzającą prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r.

2) spółka prawidłowo dokonała zapłaty wszystkich opłat rocznych wynikających z decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] za cały okres jej obowiązywania (tj. do dnia 24 lutego 2021 r.) i w związku z tym zobowiązanie do zapłaty opłat rocznych wynikających z decyzji wygasło w całości.

Kolejnym pismem z dnia 26 lutego 2013 r. skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa, które polegać miało na braku wydania i doręczenia zaświadczenia przez Prezesa UKE na wniosek z dnia [...] lutego 2013 r.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. Prezes UKE wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania przez Prezesa UKE interpretacji oraz potwierdzenia dokonania przez skarżącą zapłaty opłat rocznych. Organ uznał, że skarżąca nie wykazała posiadania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanego we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. tj. nie wskazała jakiegokolwiek przepisu prawa, który uzasadniałby konieczność uzyskania żądanego przez nią zaświadczenia. W ocenie organu nie istnieje taki przepis prawa materialnego, który do realizacji uprawnień i obowiązków z niego wynikających wymagałby przedstawiania zaświadczenia uzyskanego od Prezesa UKE w trybie art. 217 k.p.a. w takim zakresie, jakiego dotyczyło żądanie skarżącej. Natomiast okoliczność, którą spółka przedstawiła na poparcie posiadania interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia na wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. tj. potrzebę potwierdzenia prawidłowości uiszczenia opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwością stanowi jedynie o posiadaniu przez nią interesu faktycznego w wydaniu żądanego zaświadczenia. Skarżąca jest przy tym niewątpliwie zainteresowana wydaniem zaświadczenia na wniosek z dnia [...] lutego 2013 r. Potwierdzenie prawidłowości uiszczenia opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwością wynikających z decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] dałoby jej większą pewność co do jej sytuacji majątkowej, w tym, w kontekście istnienia ewentualnych zobowiązań w zakresie danin publicznoprawnych.

Jednakże, zdaniem organu spółka nie może ww. zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania wydania zaświadczenia. W konsekwencji organ uznał, że skarżąca powołała się we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. jedynie na swój interes faktyczny w wydaniu zaświadczenia (tj. zamiar upewnienia się na własne potrzeby, czy dopełniła obowiązków związanych z uiszczeniem opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością), a nie na konieczny do pozytywnego rozpatrzenia tego wniosku interes prawny.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 roku, skarżąca podniosła, że Prezes UKE nie zachował 7-dniowego terminu na wydanie zaświadczenia, zgodnie z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym należy uznać, że organ wydał rozstrzygnięcie zgodnie z jej wnioskiem. Spółka przedstawiając argumenty przemawiające za posiadaniem interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia, podkreśliła, że prawidłowość wnoszenia opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwością jest związana z konsekwencjami i wymogami prawnymi. Zatem ewentualny błąd w sprawie wnoszonych opłat może doprowadzić do cofnięcia przyznanej jej rezerwacji, co ma dla niej duże znaczenie. Dodatkowo wysokość opłat rocznych ma wpływ na treść informacji publikowanych w związku z obowiązkami skarżącej jako spółki publicznej. Spółka zwróciła również uwagę na okoliczność, że Prezes UKE nie odniósł się w do pozostałych argumentów merytorycznych przedstawionych przez nią w postępowaniu w sprawie wydania żądanego zaświadczenia.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 roku nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Uznał, że przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty mające uzasadniać posiadanie przez skarżącą interesu prawnego, stanowią w istocie żądanie wyrażenia przez Prezesa UKE oceny na temat prawidłowości postępowania spółki tj. prawidłowości dokonanej przez nią wykładni przepisów Pt dotyczących uiszczania opłat. Organ podkreślił, że wydając zaświadczenie może w nim jedynie potwierdzić stan faktyczny lub prawny, natomiast w nie może w zaświadczeniu wyrażać stanowiska na temat tego, czy wnioskujący prawidłowo interpretuje przepisy powszechnie obowiązującego prawa. W związku z powyższym organ uznał, że skarżąca, argumentując w ten sposób, nie wykazała interesu prawnego. Odnosząc się do wyrażonego przez skarżącą twierdzenia, że potwierdzenie przez Prezesa UKE prawidłowości postępowania spółki jest dla niej istotne, ponieważ "naruszenie obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwość może spowodować cofnięcie rezerwacji (art. 123 ust. 1 pkt 6) Prawa telekomunikacyjnego " Prezes UKE wskazał, że powyższa argumentacja także nie uzasadnia posiadania przez skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia, a wskazuje jedynie na jej interes faktyczny. Przepis art. 123 ust. 1 pkt 6 Pt, dający podstawę dla Prezesa UKE m.in. do cofnięcia rezerwacji częstotliwości w przypadku wystąpienia powtarzających się naruszeń obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości, nie stanowi o interesie prawnym spółki. Jest on bowiem przepisem kompetencyjnym dla Prezesa UKE, umożliwiającym realizację jego ustawowych zadań z zakresu gospodarowania częstotliwościami poprzez przyznanie mu konkretnego uprawnienia polegającego na możliwości zmiany łub cofnięcia przyznanej rezerwacji częstotliwości, co w żaden sposób nie koreluje z kwestią uzyskania przez spółkę żądanego zaświadczenia.

Prezes UKE wskazał również, że okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności w formie publicznej spółki akcyjnej i posiadania przez nią określonych obowiązków informacyjnych, sama w sobie nie stanowi o posiadaniu przez ten podmiot interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o treści żądanej we wniosku z [...] lutego 2013 r. Organ uznał, że zarówno w przepisach ustawy z dnia [...] lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, z późn. zm.) oraz wydanego na podstawie art. 60 ust. 2 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259, z późn. zm.), nie znajduje się żaden przepis prawa, z którego możliwe byłoby wywiedzenie interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia.

W ocenie organu również art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajdzie w niniejszej sprawie zastosowania ze względu na fakt, że treść wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. wykluczała możliwość rozstrzygnięcia w ustawowym terminie 7 dni. Istniał bowiem ścisły związek z przedmiotem innego postępowania toczącego się przed Prezesem UKE, wszczętego wnioskiem A. z dnia [...] grudnia 2012 r. o wydanie, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, pisemnej interpretacji co do sposobu wnoszenia opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością której przyszła treść miała wpływ na kwestię ewentualnego wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie. Tym samym, art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ jego zastosowanie prowadziłoby do sytuacji, w której zaświadczenie "wydane" (na mocy art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) w wyniku przyjęcia swoistej fikcji prawnej, o której mowa w tym przepisie prawa byłoby sprzeczne z omówioną powyżej interpretacją wydaną przez Prezesa UKE (w dniu 12 czerwca 2013 r., utrzymaną następnie w mocy w dniu 24 października 2013 r.). Organ zwrócił przy tym uwagę na fakt, że zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. istotą zaświadczenia jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, w związku z tym z samej istoty zaświadczenia wynika, iż nie może być ono wydane z zastosowaniem fikcji prawnej.

Na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2013 roku nr [...] spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. błędne zastosowanie art. 217 i następnych kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na błędnym przyjęciu, iż strona nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. naruszenie art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.),

b. brak zastosowania art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z treścią art. 217 k.p.a., które są podstawą przyjęcia, że organ rozpatrzył sprawę zgodnie z wnioskiem strony, tj. uznaje się, że wydał zaświadczenie zgodnie z wnioskiem spółki.

Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień obu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka podtrzymała w całości swoje merytoryczne stanowisko zaprezentowane uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła także, że organ nie zachował określonego w art. 217 k.p.a. terminu 7 dni od dnia złożenia wniosku przez stronę w sprawie wydania i doręczenia zaświadczenia, podobnie jak i kolejnych terminów wyznaczanych przez siebie. W tej sytuacji uznała, że organ wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy w oparciu o dyspozycję przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Skarżąca zwróciła także uwagę na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. II GSK 1167/12 oraz II GSK 1168/12), w których NSA wyraził jednoznaczny pogląd, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. może być wyłączony ze stosowania jedynie wyraźnym przepisem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające prawa nie narusza.

Zaświadczenie wydawane w trybie przepisów art. 217 i art. 218 k.p.a. podlega ścisłym regułom określającym nie tylko sposób jego wydawania, ale także regulującym prawo obywatela do żądania wydania danego zaświadczenia.

Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Natomiast zgodnie z treścią art. 218 § 1 k.p.a.: w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Oznacza to, najprościej rzecz ujmując, że zaświadczenie musi być osobie starającej się o jego wydanie potrzebne z uwagi na przepis prawa wymagający legitymowaniem się takim zaświadczeniem albo z uwagi na interes prawny zainteresowanego. Interes prawny w postępowaniu o wydanie zaświadczenia należy rozumieć jako sytuację podmiotu ukształtowaną przez przepis prawa materialnego lub procesowego, z którego wynika dla jednostki konieczność czy potrzeba uzyskania jakiegoś zaświadczenia.

Nawet gdyby uznać, wbrew ocenie organu, że "potrzeba" uzyskania zaświadczenia stanowi o interesie prawnych, to i tak rozstrzygnięcie organu – co do zasady - jest prawidłowe.

Należy bowiem podnieść, że w niniejszej sprawie nie występuje podstawa prawna ani faktyczna, uzasadniająca nakazanie organowi wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, tym bardziej, że skarżący domaga się zaświadczenia o treści regulującej uprawnienie, będące kwestią sporną. Jest ona przedmiotem rozpoznania w sprawie tut. Sądu sygn. akt VI SA/Wa 3647/13, dotyczącej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej.

Utrwalony w judykaturze i orzecznictwie jest pogląd, że wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. Skoro wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia. (II SA/Wa 421/12 wyrok WSA w Warszawie z dnia 2012-08-14 -LEX nr 1224051). Także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 1494/12 w (LEX nr 1219248) wyroku z dnie 2012-07-04 stwierdził, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. (LEX nr 1219248 ) Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Z tych względów Sąd skargę oddalił na mocy art. 15 p.p.s.p