Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 336/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt. 4, art. 148 par. 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]znak [...]wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a. Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu zażalenia M. J. (skarżący), reprezentowanego przez pełnomocnika będącego adwokatem utrzymał w mocy postanowienie Starosty M. z dnia [...] znak [...]odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty M. nr [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją nr [...]z dnia [...]Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, obejmującego następujące obiekty: budynek mieszkalny wielorodzinny "A", budynek mieszkalny wielorodzinny "B", budynek mieszkalny wielorodzinny "C", budynek mieszkalny wielorodzinny "D", wiata garażowa "E", wiata garażowa "F", wiata garażowa "G" oraz parking, na działce nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5 obręb ewidencyjny M., obecnie na działkach nr ewid. 1, 2, 3, 5, 6, 7 obręb ewidencyjny M.. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu 18 lipca 2018 r. skarżący działając przez pełnomocnika będącego adwokatem złożył do Starosty M. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną. We wniosku wskazano, że skarżący jest właścicielem (wraz z żoną) nieruchomości położonej w M. oznaczonej jako działki nr ewid. 8, 9. Działka nr ewid. 8 sąsiaduje bezpośrednio z terenem w/w inwestycji, której realizację rozpoczęto w 2016 r. Skarżący i jego żona niesłusznie nie zostali uznani za strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Pomimo, że skarżący i jego żona są właścicielami działki sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością objętą inwestycją, to nie zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę w/w obiektów, nie otrzymali informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie. Tymczasem inwestycja oddziałuje w sposób negatywny na bezpośrednio sąsiadującą z nią działkę skarżącego - m. in. poprzez jej zacienianie, emisję hałasu, umiejscowienie miejsc parkingowych bezpośrednio przy tej działce i znaczne podwyższenie terenu, powodując zmianę naturalnego odpływu wody, a w konsekwencji jej zalewanie. Według skarżącego oddziaływania te stanowią wystarczającą przesłankę do uzyskania przez niego przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. We wniosku wskazano także, że brak dopuszczenia skarżącego i jego żony w charakterze strony do czynnego udziału w sprawie wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i skutkuje koniecznością wznowienia postępowania.

Starosta M. pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania poprzez:

- wskazanie dokładnej daty powzięcia informacji o wydaniu powyższej decyzji Starosty M. o udzieleniu pozwolenia na budowę,

- przedłożenie dowodów potwierdzających, w którym dniu wnioskodawca dowiedział się o przedmiotowej decyzji Starosty M. lub w przypadku ich braków do złożenia oświadczenia w tym zakresie.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego, poinformował że jego mocodawca powziął informację o wydaniu wskazanej powyżej ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: PINB) z dnia [...] (znak [...]). Następnie w odpowiedzi na dodatkowe wezwanie organu pełnomocnik skarżącego przekazał kopię tego pisma.

Z treści pisma wynika, że na wniosek skarżącego w dniu 26 września 2016 r. PINB przeprowadzili kontrolę na działkach nr ewid. 2, 3

w M., podczas której stwierdzili, że budowa zespołu budynków wielorodzinnych na tych działkach realizowana jest zgodnie ze wskazaną powyżej ostateczną decyzją Starosty M. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W piśmie wskazano także z imienia i nazwiska inwestorów, będących adresatami tej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Starosta M. na podstawie art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego wskazaną powyżej ostateczną decyzją zatwierdzającą i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podkreśli, że skarżącemu w dniu 19 października 2016 r doręczone zostało pismo PINB w M. zawierające informację o przeprowadzonej na wniosek skarżącego kontroli, podczas której stwierdzono, że budowa zespołu budynków wielorodzinnych realizowana jest zgodnie ze wskazaną powyżej ostateczną decyzją zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Z tego względu organ I instancji przyjął, że

w dacie doręczenia powyższego pisma skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, co oznacza że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z uchybieniem terminu miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a.

Skarżący działając przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Starosty M., zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez niezasadną odmowę wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego przyznał, że wiedzę

o wydaniu przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę skarżący uzyskał z pisma PINB z dnia [...]. Jednak o okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania i uzasadniającej uznanie skarżącego za stronę postępowania tj. o tym, że zespół budynków wielorodzinnych na sąsiednich działkach w sposób negatywny oddziałuje na jego działkę, dowiedział się on dopiero w czasie postępowania prowadzonego w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W ramach tego postępowania została wydana ekspertyza, z której wynika, że na skutek budowy budynków objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę inwestor naruszył stosunki wodne zalewając działkę skarżącego.

Zaskarżony postanowieniem Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji najpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przybliżył czynności podejmowane

w sprawie przez organ I instancji, jak i przez pełnomocnika skarżącego. Następnie organ II instancji przedstawił zwięźle treść zarzutów podniesionych w zażaleniu

i przywołując przeprowadzoną w ramach postępowania zażaleniowego analizę akt sprawy stwierdził brak podstaw prawnych do uchylenia postanowienia organu

I instancji.

Zdaniem organu II instancji o zakresie i dacie wydania przedmiotowej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżący dowiedział się już 19 października 2016 r. tj. w dniu otrzymania pisma PINB informującego o przeprowadzonej kontroli budowy realizowanej na podstawie wyżej wymienionej decyzji, przy czym w piśmie tym organ udzielił skarżącemu informacji

o inwestycji, a przede wszystkim wskazał datę i numer udzielonego inwestorowi pozwolenia. Z tego względu miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania upłynął w dniu 19 listopada 2016 r., a że była to sobota – to organ

II instancji ostatecznie przyjął, że ostatnim dniem do złożenia podania o wznowienie postępowania był dzień 21 listopada 2016 r. Organ II instancji podkreślił, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest klarowny i jasny - ustawodawca określił bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dania,

w którym strona dowiedziała się o danej decyzji tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o decyzji nie jest przy tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu. W konsekwencji organ II instancji uznał, że złożenie wniosku

o wznowienie postępowania nastąpiło z przekroczeniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a.

W skardze na powyższe postanowienie organu II instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, podczas gdy z pisma PINB doręczonego skarżącemu w dniu 19 października 2016 r., zawierającego wzmiankę o wydaniu takiej decyzji nie mógł on uzyskać wiedzy

o treści decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli pismo to nie stanowiło źródła danych pozwalających na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego

i ustalenia daty doręczenia wnioskodawcy projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu, albowiem dopiero analiza w/w projektów jako integralnej części decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiła dla skarżącego źródło informacji na temat rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a tym samym pozwalała na ustalenie przez wnioskodawcę, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu ( art. 28 ust 2 Prawa budowlanego), a w konsekwencji, czy przysługiwał mu status strony w postępowaniu dotyczącym tego pozwolenia.

W związku z podniesionymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu.

Według pełnomocnika skarżącego w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. wyznacza dzień faktycznego powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym

w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła, z którego informacja pochodzi.

W kontekście tej tezy przywołano w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismo PINB stanowiło jedynie informację o tym, że decyzja istnieje, natomiast nie było źródłem informacji, o tym jakie było jej rozstrzygnięcie. Przeważnie właściciel działki sąsiedniej dowiaduje się o wydaniu pozwolenia na budowę na rzecz sąsiada, nie wiedząc jednak, że powinien być stroną w danym postępowaniu, a dopiero w toku procesu inwestycyjnego okazuje się, iż budowa na sąsiedniej działce wpływa na jego nieruchomość. Sam fakt otrzymania lakonicznej informacji, iż inwestycja na sąsiedniej działce realizowana jest na podstawie wydanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, nie daje - w ocenie skarżącego - postawy do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Dopiero, wiedza

o rozstrzygnięciu umożliwia wnioskodawcy dokonanie oceny, czy winien posiadać status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Dlatego też zdaniem pełnomocnika skarżącego, dopiero zapoznanie się z projektem budowlanym daje odpowiedź na pytanie, czy obiekt może oddziaływać na nieruchomość skarżącego i czy w związku z tym skarżący mieści się w kręgu osób określonych w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego,

i w konsekwencji winien brać udział jako strona w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę.

Według pełnomocnika skarżącego ani informacja o wydaniu decyzji, ani nawet zapoznanie się z jej treścią w brzmieniu "zatwierdza się projekt budowlany" nie stanowi źródła wiedzy co do jej rozstrzygnięcia. Dopóki bowiem strona nie zapozna się z projektem budowlanym, dopóty nie ma wiedzy, czy planowany obiekt budowlany może oddziaływać na jej nieruchomość. Skarżący otrzymał projekt zatwierdzony przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę we wrześniu 2018 roku. Dopiero na podstawie tego projektu architekt sporządził analizę obszaru oddziaływania inwestycji i doszedł do wniosku, że informacja o obszarze oddziaływania obiektu jest niekompletna oraz błędna. Z kolei na podstawie innego opracowania udowodniono, iż obszar oddziaływania przedsięwzięcia obejmuje m.in. działkę skarżącego. Z uwagi na powyższe dopiero po otrzymaniu projektu, skarżący powziął wiedzę dotyczącą tego, jakie zamierzenie inwestycyjne zatwierdzała decyzja o pozwoleniu na budowę oraz, że inwestycja ta wpływa na jego nieruchomość, a co za tym idzie winien on zostać zawiadomiony w charakterze strony. o toczącym się postępowaniu

W skardze zacytowano także fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie sygn. akt. II OSK 2952/16 akcentując, że miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia "w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym, na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, a więc chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy."

W kontekście powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wywiódł, że aby złożyć podanie o wznowienie skarżący musiał wiedzieć, czy powinien być uznany za stronę postępowania. Sama decyzja (pozwolenie na budowę) bez dokumentacji projektowej nie daje odpowiedzi na pytanie, czy nieruchomość wnioskodawcy znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Wiadomo to dopiero po zapoznaniu się z dokumentacją projektową. Poza tym, projekt budowlany nie jest osobnym od decyzji dokumentem, lecz stanowi integralną jej cześć. W ocenie pełnomocnika skarżącego jeżeli decyzją, której dotyczy wniosek o wznowienie jest pozwolenie na budowę, to bieg miesięcznego terminu rozpoczyna się od momentu dowiedzenia się zarówno o pozwoleniu na budowę, jak i o projekcie, stanowiącym składową część decyzji. Odmienna interpretacja przyjęta przez organy, wymagałaby od właściciela działki sąsiedniej złożenia wniosku o wznowienie postępowania zawsze w przypadku dowiedzenia się o istnieniu takiego pozwolenia "na wszelki wypadek", gdyby w przyszłości okazało się, że zamierzenie inwestycyjne ma wpływ na jego działkę.

Brak zawiadomienia skarżącego o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę sprawił, iż założył on, że inwestycja nie wpływa na jego nieruchomość. Dopiero fakt zalewania działki skarżącego spowodował, że podjął on kroki zmierzające do zapoznania się z dokumentacją projektową.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do przejścia do drugiego ze wskazanych powyżej etapów, gdyż wznowienie postępowania okazało się w ocenie organów niedopuszczalne z uwagi na uchybienie przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Istota sporu sprowadza się do tego, czy początkiem biegu jednomiesięcznego terminu na wniesienie podania o wznowienie była data, w której skarżący dowiedział się o numerze i dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a także

o organie, który ją wydał oraz o podmiotach, którym udzielono pozwolenia na budowę.

W kontekście występującej w rozpoznawanej sprawie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy podkreślić, że bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a., a nie w § 1 tego przepisu, który dotyczy pozostałych podstaw wznowienia. Konsekwencją tej szczególnej regulacji jest to, że w odniesieniu do postawy wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a początek biegu tego terminu wyznacza nie dzień, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, ale dzień, w którym dowiedziała się o decyzji.

W konsekwencji skoro jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w rozpoznawanej sprawie bieg terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania należy liczyć od dnia, w którym skarżący dowiedział się o decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Prawidłowe ustalenie tego momentu jest kluczowe dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu.

Pełnomocnik skarżącego wywodzi, że datą, w której w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. skarżący dowiedział o się o decyzji jest data doręczenia skarżącemu projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu, albowiem dopiero analiza w/w projektów jako integralnej części decyzji o pozwoleniu na budowę stanowiła dla skarżącego źródło informacji na temat rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a tym samym pozwalała na ustalenie przez skarżącego, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a w konsekwencji, czy przysługiwał mu status strony w postępowaniu dotyczącym tego pozwolenia. W skardze podkreślono przy tym, że wspomniany projekt skarżący otrzymał we wrześniu 2018 r., a zatem już po dacie złożenia podania o wznowienie postępowania.

W ocenie Sądu argumentacja skarżącego jest błędna, a rację w sporze należy przyznać organom.

Sposób interpretacji pojęcia "strona dowiedziała się o decyzji", użytego w art. 148 § 2 k.p.a. doczekał się bogatego orzecznictwa, a poglądy dotyczące tej kwestii można uznać za utrwalone. Przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:

z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1661/17, z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt. II OSK 2226/18). W wyroku z 27 lipca 2018 r. sygn. akt. II SA/Gl 386/2018, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał: "Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja". Z kolei w wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt. II SA/Po 935/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Poznaniu wskazał, że "Zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot 'strona dowiedziała się

o decyzji' należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji".

W powyższym kontekście należy także odnotować, że przywołane przez pełnomocnika skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych, a zwłaszcza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie sygn. akt. II OSK 2952/16, wbrew wywodom zawartym w skardze, w pełni korespondują

z przedstawionym powyżej sposobem rozumienia art. 148 § 2 k.p.a.

Biorąc pod uwagę utrwalone poglądy orzecznictwa, akceptowane w pełni przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby zakwestionować stanowisko organów, według których o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. skarżący dowiedział się już 19 października 2016 r. tj. w dniu otrzymania pisma PINB informującego po przeprowadzonej kontroli o tym, że budowa zespołu budynków wielorodzinnych jest realizowana zgodnie z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Z pisma tego skarżący dowiedział się o dacie decyzji, jej numerze, organie, który wydał decyzję, osobach będących jej adresatami, a także o rozstrzygnięciu, którym było udzielenie pozwolenia na budowę. Ponadto skoro w piśmie stwierdzono, że prowadzona budowa domów wielorodzinnych jest zgodna z tą decyzją, to skarżący dowiedział się także o przedmiocie decyzji. W konsekwencji pismo to stanowiło wystarczającą informację, wyczerpującą przesłanki "dowiedzenia się przez stronę o decyzji"

w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a.

Sam fakt doręczenia skarżącemu wskazanego powyżej pisma nie stanowi sporu i został wprost przyznany przez pełnomocnika skarżącego. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się potwierdzone za zgodność z oryginałem zwrotne potwierdzenie odbioru tego pisma, z którego wynika, że skarżący odebrał je w dniu 19 października 2016 r. Zatem w tej dacie rozpoczął bieg miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie, który, jak trafnie dostrzegł organ II instancji, ze względu na art. 57 § 4 k.p.a. upłynął w dniu 21 listopada 2016 r.

Należy także zaakcentować, że wniosek o wznowienie postępowania został przez pełnomocnika skarżącego nadany listem poleconym w dniu 13 lipca 2018 r., co wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty, w której przesłano wniosek (k. 85 akt administracyjnych organu I instancji). Oznacza to, że wniosek został złożony przed datą, która zgodnie ze stanowiskiem skargi powinna wyznaczać początek miesięcznego biegu terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. tj. przed datą doręczenia skarżącemu projektu zatwierdzonego przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Wbrew zatem wywodom skargi już samo zachowanie skarżącego świadczy o tym, że w celu złożenia podania o wznowienie nie musiał on mieć pewności co do tego, czy winieni być stroną postępowania zakończonego przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Skoro przed doręczeniem wspomnianego projektu budowlanego skarżący w podaniu o wznowienie przywołał dane dotyczące decyzji (numer, datę, organ, przedmiot rozstrzygnięcia) wystarczające do skutecznego zainicjowania postępowania wznowieniowego, to już ta okoliczność podważa zasadność podstawowej tezy skargi, że w rozpatrywanej sprawie bieg miesięcznego terminu na wniesienie podania o wznowienie powinien być liczony dopiero od daty doręczenia skarżącemu projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją.

Wobec prawidłowego ustalenia przez organy przypadającej na dzień 19 października 2016 r. daty, w której skarżący dowiedział się o kwestionowanej decyzji tj. daty początkowej biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postepowania, bezzasadnym okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 148 § 2 k.p.a. Z tego samego powodu wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie kluczowej przesłanki faktycznej przesądzającej

o rozstrzygnięciu sprawy. Odnotować przy tym należy, że jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji w ramach postępowania wyjaśniającego wystąpił do PINB o podanie daty doręczenia skarżącemu wskazanego powyżej pisma, uzyskując w odpowiedzi zarówno informację o dacie doręczenia tego pisma, jak

i uwierzytelnioną jego kopię wraz z uwierzytelnioną kopią zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma przez skarżącego (k. 142 akt administracyjnych organu I instancji). Organy nie były przy tym zobligowane do ustalenia daty doręczenia skarżącemu projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu, skoro

w zdarzeniu tym słusznie nie upatrywały początku biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zwłaszcza, że według twierdzeń pełnomocnika skarżącego doręczenie to nastąpiło we wrześniu 2018 r., a zatem już po dacie złożenia podania o wznowienie postępowania.

W tej sytuacji zasadnie organy administracji orzekły o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. z powodu uchybienia terminu z art. 148 § 2 k.p.a.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.