Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 195/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 lit. c, art. 134 § 1, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 8, 10 § 1, 80, 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 480/15 w sprawie ze skargi T. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na nowe stanowisko służbowe 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od T. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt II SA/Wa 480/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...] w przedmiocie mianowania na nowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Rozkazem personalnym wydanym przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] kwietnia 2014 r. nr [...], asp. szt. T. W. - specjalista Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych KGP, został z dniem [...] kwietnia 2014 r. delegowany z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P.. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] października 2014 r. nr [...] czas delegacji przedłużono do 12 miesięcy.

Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] Komendant Główny Policji odwołał asp. szt. T. W. z dniem [...] grudnia 2014r. z delegowania oraz zwolnił z zajmowanego stanowiska, a z dniem [...] grudnia 2014r. przeniósł go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P.

W konsekwencji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w P. mianował asp. szt. T. W. na stanowisko specjalisty Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego [...] Wydziału do Walki z Korupcją KWP w P., w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie. Kolejnym rozkazem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]powierzył wymienionemu policjantowi pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. z dniem [...] grudnia 2014 r. Rozstrzygnięcia te zostały doręczone stronie w dniu [...] grudnia 2014 r.

Aspirant sztabowy T. W. skierował odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], w którym zarzucił naruszenie art. 37 i kolejnych ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez wadliwe ustalenie wysokości uposażenia. Odwołujący się podniósł, iż na dotychczas pełnionym stanowisku w Komendzie Głównej Policji, oprócz wskazanej kwoty bazowej i dodatku służbowego wypłacany był mu dodatek specjalny w wysokości [...]. Obecnie przyznane uposażenie zostało pomniejszone o ten dodatek. Wobec powyższego odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko i ustalił nową datę mianowania na dzień [...] lutego 2015r. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy argumentując, iż stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Powołując treść art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, organ II instancji stwierdził, że uregulowanie prawne zawarte w tym przepisie nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Komendant Główny Policji stwierdził, że odwołujący się został mianowany na stanowisko równorzędne do zajmowanego do tej pory (tj. stanowisko specjalisty) - pod względem grupy zaszeregowania, jak również mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego, a także przyznany został dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości. Natomiast art. 37 ustawy o Policji nie odnosił się do niniejszego postępowania. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) policjantowi pełniącemu służbę w:

1) Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z zapobieganiem, wykrywaniem lub analizą zjawisk przestępczych i kryminogennych w środowisku policjantów oraz pracowników zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych Policji,

2) Centralnym Biurze Śledczym Policji, wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej,

3) pododdziale antyterrorystycznym lub komórce antyterrorystycznej Policji, uczestniczącemu bezpośrednio w działaniach bojowych związanych z rozpoznawaniem lub zwalczaniem zagrożeń terrorystycznych, a także w działaniach wymagających użycia specjalistycznych sił i środków oraz specjalnej taktyki

– przysługuje dodatek specjalny w wysokości do 30% kwoty bazowej.

Prawo do dodatku związane jest zatem ściśle z pełnieniem służby w konkretnej jednostce Policji oraz ze ściśle określonym zakresem obowiązków. Wiąże się to z faktem, iż wraz z przeniesieniem funkcjonariusza do innej jednostki wygasnąć mogą prawa do pobierania dodatków. Dodatek specjalny w istocie przysługiwał odwołującemu się podczas służby w strukturach Biura Spraw Wewnętrznych, jednak obecnie, wobec mianowania na stanowisko niemieszczące się w katalogu wymienionym w § 15 powołanego rozporządzenia brak jest podstaw do jego przyznania, zaś jego ewentualne przyznanie byłoby ewidentnym naruszeniem prawa.

Komendant T. W. odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania na nowe stanowisko służbowe wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a., jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Dlatego też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na nowe stanowisko w strukturach Komendy Wojewódzkiej Policji w P. i wyznaczyć nową datę mianowania na stanowisko służbowe na dzień [...] lutego 2015 r.

T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] stycznia 2015 r. zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sytuacji, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie wynikało, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 38 ust. 2 i dalej ustawy o Policji, poprzez wadliwe ustalenie wysokości uposażenia. Przez co doszło do pogorszenia jego warunków finansowych, bowiem przeniesiono policjanta bez jego zgody na "stanowisko niższe" z racji utraty dodatku specjalnego. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia art. 108 k.p.a., poprzez jego wadliwą wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji oraz zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej i wiążących wytycznych, którymi powinien kierować się organ podczas ponownego załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2015r. stwierdził, że skarga T. W. jest niezasadna.

Według Sądu podstawą do wydania istotnego w sprawie rozstrzygnięcia był art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Do mianowania policjanta na inne stanowisko, przenoszenia i zwalniania go z obejmowanego stanowiska właściwi są przełożeni, tj. Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1). Możliwość przeniesienia na niższe stanowisko może mieć miejsce tylko w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne, niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko.

W sytuacji w której policjant nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko, może być zwolniony ze służby. Natomiast, mianowanie policjanta na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Sąd stwierdził, że skarżący został mianowany przez organ na stanowisko równorzędne w stosunku do dotychczas mianowanego.

Tym samym nie można było podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie był w sprawie stosowany. Organy Policji wydając rozstrzygnięcie przestrzegały reguł postępowania administracyjnego w stopniu gwarantującym stronie realizację jej praw procesowych.

T. W., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2016r., w której na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z a contrario art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie (błąd subsumcji) oraz na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w art. 134 § 1 p.p.s.a oraz w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, 8, 10 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, konsekwencją czego była błędnie przeprowadzona przez Sąd analiza legalności wydanych przez organy I i II instancji rozkazów personalnych pod kątem przepisów o postępowaniu, które to uchybienia uniemożliwiały, co do zasady instancyjną kontrolę wydanego w I instancji rozkazu personalnego, a także kontrolę sądową pod wskazanym kątem, ponieważ postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu personalnego organu I instancji prowadzone było z rażącym naruszeniem przepisów

Według Skarżącego Sąd dokonał w wadliwej subsumcji w przedmiotowej sprawie uznając, że doszło do przeniesienia na stanowisko równorzędne, a tym samym niewłaściwie zastosował powołane w uzasadnieniu wydanego wyroku przepisu ustawy o Policji.

Skarżący zauważył także, że dokonywane zmiany kadrowe należą do działań organu, które należą do decyzji uznaniowych. Decyzje te nie mogą być całkowicie dowolne. Podlegają zatem kontroli sądowej w określonym, wąskim zakresie, co nie oznacza, że wymykają się w ogóle spod kontroli sądowej. Kontrola ta sprowadza się do oceny, czy w toku postępowania, zbliżonego swym charakterem do postępowania administracyjnego — organ nie naruszył podstawowych przepisów, a jego decyzja została wydana przy jednoczesnym uwzględnieniu słusznego interesu policjanta (art. 7 kpa).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że nieuprawniony jest zarzut naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części. Okoliczność, że Sąd I instancji oddalił skargę (zamiast ją uwzględnić jak żądał tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. To, że Sąd I instancji przyjął ustalenia organów administracyjnych (nawet jeżeli działały one w granicach uznania administracyjnego), a w konsekwencji ich rozstrzygnięcia za prawidłowe i tym samym nie uwzględnił zarzutów skarżącego nie oznacza, iż naruszył powyższy przepis

Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Nie stanowi on także podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie.

Nie zasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W tym kontekście podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji (chociaż lakoniczne) sporządzone zostało prawidłowo. W kontekście przywołanych przepisów k.p.a. przypomnieć także należy, że jedynym kryterium kontroli aktu administracyjnego przez sąd jest legalność, a nie badanie czy "zmiany organizacyjne mają charakter rzekomy". Kontrola prawidłowości wydania takiego aktu nie obejmuje więc badania celowości, racjonalności itp. jego wydania. Nadto zwrócić uwagę na to, że zaskarżony akt został wydany w ramach funkcjonowania instytucji, która zbudowana w układzie scentralizowanym charakteryzuje się silną zależnością hierarchiczną a więc zależnością służbową i osobową. Szczególny charakter służb mundurowych wymaga zatem odmiennego i bardziej rygorystycznego kształtowanie stosunku służbowego. Specyfika ta w konsekwencji determinuje też ocenę zgodności z prawem rozkazu osobowego mianowania na nowe równorzędne stanowisko służbowe, który jest wydawany w ramach uprawnień kompetencyjnych podmiotów wymienionych w art.32 ust.1 ustawy o Policji. Należy również wziąć pod uwagę, że ustawodawca w art.38 ustawy o Policji różnicuje sposób kształtowania stosunku prawnego na podstawie tych kompetencji. I tak, o ile na podstawie art.38 ust.1 przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe ma charakter obligatoryjny, to już na podstawie art.38 ust. 2 i 3 ma charakter wyłącznie dyskrecjonalny. Tym samym ocena ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, a więc kontroli czy organ nie przekroczył granic udzielonej mu ustawowo dyskrecjonalności i rozkaz personalny nie jest dotknięty wadliwością w tym zakresie. Tym bardziej mianowanie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe (a contrario z art.38 ust.2 ustawy o Policji) ma charakter dyskrecjonalny i motywowany jest wyłącznie przesłankami prakseologicznymi związanymi z wymaganiami i potrzebami służby, która charakteryzuje się silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. W celu właściwej realizacji zadań, Policja jako formacja zorganizowana w sposób hierarchiczny, musi posiadać możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Policji przez jej organy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że chociaż rozkaz personalny o mianowaniu policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe jest aktem o charakterze fakultatywnym i jego wydanie podlega kontroli zarówno w postępowaniu administracyjnym (odwoławczym), jak i sądowym. Zakres kontroli będzie jednak ograniczony do badania zachowania zasad i trybu postępowania administracyjnego (w tym również zachowania elementów samej decyzji), zasad wynikających z Konstytucji RP oraz spełnienia jedynej przesłanki materialno-prawnej konstruowanej z ustawy o Policji tj. zachowania równorzędności stanowisk. W kontekście tak sformułowanych kryteriów kontroli stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny je spełnia.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z a contrario art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Podzielić należy, prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art.32 cyt. ustawy ma nie tylko charakter kompetencyjny, ale stanowi także podstawę do samodzielną podstawę do podjęcia aktu o mianowaniu oraz zwalnianiu funkcjonariusza policji. Jednocześnie a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika, że funkcjonariusz może zostać bez swojej zgody mianowany na inne nie niższe (równorzędne) stanowisko służbowe. Wprawdzie ustawa nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych o równorzędności stanowisk decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku (nawet przeniesienie na niższe stanowisko nie wymaga zgody policjanta wówczas, gdy warunki płacy na obu stanowiskach są identyczne – zob. wyroki NSA z 8 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 2219/13 oraz z 16 czerwca 2015r., sygn. akt I OSK 654/14).

Podzielić zatem należy ocenę Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie doszło do mianowania T. W. na nowe równorzędne stanowisko. Zgodnie bowiem z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat , od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015r., poz.1236) stanowisko specjalisty Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji oraz Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego [...] Wydziału do Walki z Korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji w P. są zaszeregowane do tej samej – [...] grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada im jednakowy stopień etatowy. Nadto w przypadku obu stanowisk, przepisy rozporządzenia przewidują ten sam rodzaj dodatku, tj. dodatek służbowy. Dla oceny tej nie ma wpływu fakt, że na nowym stanowisku służbowym nie będzie przysługiwał skarżącemu dodatek specjalny, o którym mowa w § 15 ust.1 cyt. rozporządzenia. Jak wskazuje sama nazwa tego dodatku ma on charakter specjalny i przysługuje policjantom wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut, że mianowanie policjanta w komórce lub jednostce organizacyjnej policji, w której dodatek specjalny (tak jak zresztą i np. dodatek stołeczny) nie przysługuje, będzie mianowaniem na nierównorzędne stanowisko służbowe (pomimo spełnienia warunków związanych z tożsamością grupy zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopnia etatowego oraz rodzaju dodatku – co zresztą nie jest kwestionowane przez skarżącego).

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.