Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 256/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1a, ust. 5 pkt 2 lit a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], w po rozpatrzeniu odwołania A. V. (dalej określana jako Skarżąca) od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2021 r., Nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b, ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływana jako uśr) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej powoływana jako kpa) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Wójt Gminy D. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia wniosku i przedłożenie prawomocnej decyzji o zawieszeniu emerytury. Uzyskano odpowiedź z [...].10.2021 r., że Skarżąca dostarczyła decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...].11.2021 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury od [...].12.2021 r. Organ I instancji uznał, że skoro Skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, nie można jej przyznać prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż samo wstrzymanie (zawieszenie) wypłaty, nie powoduje utraty prawa do emerytury. Dalej organ wyjaśnił, że działał na podstawie przepisów prawa, których nie może interpretować w dowolny sposób na korzyść osoby zainteresowanej, jak również traktować jako źródła prawa rozstrzygnięć sądów administracyjnych, które są wydawane w sprawach indywidualnych, czy wyroków Trybunału Konstytucyjnego.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca, zarzucając jej:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez błędne uznanie, że zawieszenie świadczenia emerytalnego nie jest okolicznością wstrzymującą przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust 1 lit. b uśr i niezasadnie uznanie, że niepełnosprawność męża Skarżącej powstała po 18 roku życia i w związku z tym Skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 lit. b uśr z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. K 38/13), został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając sprawę, wskazało, że [...].08.2021 r. Skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. Do wniosku Skarżąca dołączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. z [...].06.2015 r., którym zaliczono męża Skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, orzeczenie wydano na stałe, a niepełnosprawność istnieje od [...] .01.2011 r.

Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z [...].01.2014 r. ustalono Skarżącej prawo do emerytury. Z informacji uzyskanej od ZUS (pismo z [...] .08.2021 r.) wynika, że wysokość świadczenia w miesiącu sierpniu 2021 r. wynosiła [...] zł netto. Do akt sprawy dołączono wniosek Skarżącej skierowany do ZUS w B. z [...].11.2021 r. o zawieszenie emerytury. Ponadto do akt dołączono zaświadczenie z [...].11.2021 r. o wysokości świadczenia emerytalnego za miesiąc listopad 2021 r. oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z [...].11.2021 r. o wstrzymaniu emerytury Skarżącej od [...].12.2021 r.

W dniu [...].08.2021 r. przeprowadzony został wywiad środowiskowy, podczas którego potwierdzono fakt sprawowania opieki przez Skarżącą nad mężem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, przede wszystkim zaś art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1b oraz ust. 5 pkt 1 lit. a, a istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi, mającemu ustalone prawo do emerytury, może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 cyt. ustawy, pomimo, że niepełnosprawność dorosłej osoby niepełnosprawnej powstała w wieku późniejszym niż wskazany w ust. 1b. Ponadto, w sprawie wystąpiły wątpliwości co do obowiązku alimentacyjnego między małżonkami oraz, czy świadczenie pielęgnacyjne można przyznać osobie pobierającej świadczenie rentowe z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Stosownie do treści art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17 ust. 1b uśr, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.

Organ I instancji, uzasadniając odmowę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wskazał, że skoro inwalidztwo osoby wymagającej opieki nie powstało do ukończenia 18. roku życia bądź do 25. roku życia (podczas nauki w szkole), to nie można przyznać świadczenia pielęgnacyjnego. Organ nie uwzględnił, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21.10.2014 r., sygn. K 38/13, uznał art. 17 ust. 1b uśr za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Orzeczenie to weszło w życie, ma moc powszechnie obowiązującą i jest ostateczne. Niekonstytucyjność ww. przepisu w zakresie w nim wskazanym oznacza, że fakt powstania znacznej niepełnosprawności męża Skarżącej po ukończeniu przez niego 25. roku życia nie może stanowić przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nich 25. roku życia kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności i w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium (tak m.in. wyrok WSA w Kielcach z 8.05.2019 r., II SA/Ke 238/19). Tym samym organy, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 uśr, jednakże z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23.10.2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r., sygn. K 38/13 (tak m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 1.08.2019 r., III SA/Gd 402/2019). Stwierdzenie niekonstytucyjności określonego przepisu ustawy ze swej istoty tworzy nowy stan prawny od chwili wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Przyjęcie, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego jest sprzeczne z zasadami państwa prawa, które organy mają obowiązek wcielać w życie. Kolegium wskazało, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1b uśr w ww. zakresie spowodowało ukształtowanie nowego stanu prawnego, który orzekające w sprawie organy zobowiązane są uwzględnić (tak m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17.04.2018 r., II SA/Bd 134/18). Zatem w odniesieniu do osób, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18. roku życia, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje wnioskodawcy, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wystąpiła z wnioskiem, mając ustalone prawo do emerytury i skutecznie ją pobierając. Zgodnie z wezwaniem, Skarżąca przedłożyła w organie I instancji decyzję ZUS z [...].11.2021 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury od [...].12.2021 r. Następnie [...].12.2021 r. do organu I instancji wpłynęła informacja z ZUS, że Skarżąca [...].12.2021 r. złożyła w wniosek o wypłatę emerytury od [...].12.2021 r.

Kolegium zwróciło uwagę na to, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury (por. wyrok NSA z 10.08.2020r., I OSK 487/20). Powyższy wybór można zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien stronę poinformować. W niniejszej sprawie organ I instancji pierwotnie zaniechał poinformowania Skarżącej o przysługującej jej, zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnią przepisów prawa, możliwości wyboru świadczenia. Należy podkreślić, że Skarżąca została poinformowana o możliwości zawieszenia prawa do emerytury we wcześniejszej decyzji tut. Kolegium z [...].10.2021 r., znak: [...]. Ponadto pismem z [...].10.2021 r. GOPS wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku i przedłożenia decyzji o zawieszeniu prawa do emerytury, zatem poinformowano stronę o przysługującym jej prawie.

Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że Skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, co prawda zawiesiła wypłatę tego świadczenia od [...].12.2021 r., jednak [...].12.2021 r. złożyła wniosek o odwieszenie i wypłatę świadczenia emerytalnego. Zdaniem Kolegium takie działanie oznacza, że mając świadomość, iż pobieranie emerytury stanowi przesłankę negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i niepodjęcie kroków do jej wyeliminowania, powoduje, że wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie. Powyższe oznacza, że na dzień wydania niniejszej decyzji Skarżąca nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 5 uśr, bowiem zgodnie z tym przepisem świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która pobiera emeryturę. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. orzekło, jak w sentencji.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr przez błędne uznanie, że pobieranie przez nią świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...].08.2021 r. na czas nieokreślony. Ponadto Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu Skarżąc wskazała m.in., że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę (rentę), powinna mieć prawo do dokonania wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (w sprawie emerytury). Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury (renty) na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca wskazała dalej, że odczytanie znaczenia przepisu ar. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr w obecnych realiach - jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe - pozostaje w sprzeczności z wynikami wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr powinien być zatem interpretowany w taki sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 uśr prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że Sąd w pełni podziela stanowisko SKO dotyczące konieczności stosowania art. 17 ust. 1 lit. b uśr z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r., sygn. K 38/13, co skutkuje tym, że w odniesieniu do osób, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18. roku życia, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności. Słusznie również argumentuje Kolegium, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Powyższe jest w sprawie zatem bezsporne. Zatem zarzuty skargi w zakresie naruszenia prawa materialnego były niezasadne, ponieważ SKO de facto podzielało argumentację zawartą w skardze.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy naruszył jednak przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na karygodne i nie mogące znaleźć jakiekolwiek uzasadnienia naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji. Mianowicie pouczył on Skarżącą w piśmie z [...].10.2021 r., że warunkiem przyznania jej prawa do wnioskowanego świadczenia jest uprzednie zawieszenie prawa do emerytury. Dostosowując się do treści tegoż pouczenia, Skarżąca przedłożyła decyzję ZUS z [...].11.2021 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury począwszy od [...].12.2021 r. Pomimo tego Wójt wydał decyzję o odmowie przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. Działanie to narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 kpa. Niestety, naruszenie to nie zostało dostrzeżone przez SKO, i to pomimo treści pisma pełnomocnika Skarżącej z [...].12.2021 r., w którym poinformował on, że Skarżąca złożyła wniosek o odwieszenie emerytury, aby nie pozostać bez środków do życia. Równocześnie jednak w piśmie tym wskazano, że Skarżąca ponownie złoży wniosek o zawieszenie emerytury po otrzymaniu jednoznacznej informacji, że jest to jedyna negatywna przesłanka do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem SKO w żaden sposób nie ustosunkowało się do treści ww. pisma, a z treści uzasadnienia jego decyzji wynika, że pobieranie przez Skarżącą emerytury stanowiło jedyny powód odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie podziela wyrażonego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji poglądu, iż Skarżącej, jako małżonce osoby wymagającej opieki, nie może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne, jeśli żyją matka i dzieci osoby wymagającej opieki. Sąd podziela w pełni ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że przepis art. 17 ust. 1a uśr dotyczy tylko innych osób, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w stosunku do osoby niepełnosprawnej ciąży obowiązek alimentacyjny wynikający z pokrewieństwa, a nie małżonka ubiegającego się o świadczenie pielęgnacyjne na współmałżonka będącego osobą niepełnosprawną. Z uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego mogą bowiem skorzystać krewni dopiero wówczas, gdy małżonek osoby wymagającej opieki jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, co uniemożliwia mu wypełnianie we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego. Tylko taka wykładnia art. 17 ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a uśr jest właściwa, gdyż w przeciwnym razie wykluczenie małżonka osoby wymagającej opieki z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, obciążonego obowiązkiem alimentacyjnym oraz zdolnego do pracy, a niezatrudnionego ze względu na konieczność sprawowania opieki nad członkiem rodziny, byłoby naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (vide wyrok NSA z 14.12.2018 r., I OSK 3539/18, LEX nr 2629244 ).

Na koniec, odnosząc się do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu skargi, Sąd wskazuje, że podziela stanowisko sądów administracyjnych (vide wyroki NSA z 18.06.2020 r., I OSK 254/20, z 27.05.2020 r., I OSK 2375/19, z 11.08.2020 r., I OSK 764/20 oraz z 15.12.2020 r., I OSK 1983/20 i I OSK 2006/20), iż wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto) pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 uśr, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Zasadnie podnosi się w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe (por. wyroki WSA w Poznaniu z 13.01.2020 r., IV SA/Po 824/19 i WSA w Rzeszowie z 20.02.2020 r., II SA/Rz 1265/19).

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzeczono jak w sentencji.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ w pierwszej kolejności ustali, czy jedyną przeszkodą w przyznaniu Skarżącej wnioskowanego świadczenia jest fakt, że ma ona ustalone prawo do emerytury. Gdy postępowanie wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest właśnie pobieranie emerytury, wówczas organ wezwie stronę do wykazania, że zawieszono jej prawo do emerytury. Następnie, o ile strona doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe będzie przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 119 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).