Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 364/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 93 ust.2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 546/15 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 546/15, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i podniósł, że skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że w realiach tej konkretnej sprawy zachodzi po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. K., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie jej wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącą a organem jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lutego 2015 r., którą organ utrzymał decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 grudnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Rozpoznając wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji pominął fakt, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r. zmieniono treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, nakładająca karę pieniężną, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1) odrzucenia skargi,

2) cofnięcia skargi, lub

3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

Regulacja ta obowiązuje od 1 stycznia 2012 r. i stanowi lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. Ma na celu umożliwienie ukaranemu płatności kary pieniężnej dopiero po wyczerpaniu wszelkich możliwych środków kontroli decyzji o nałożeniu tej kary, w tym po ewentualnym zakończeniu postępowania sądowego w przypadku złożenia skargi na decyzję, którą wydano w drugiej instancji (por. Renata Strachowska, komentarz do art. 93 ustawy o transporcie drogowym, Lex/el. 2012).

Zatem jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym decyzja ta jest niewykonalna, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym a ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art. 61. Umorzenie dotyczy tylko pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.), a więc wskazane w ustawie przypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak: B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydawnictwo Lex, 2013: uwaga nr 3 in fine do art. 61 p.p.s.a. i uwaga nr 18 do art. 161 p.p.s.a.). Brak więc podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.