Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 926/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ust. 1 pkt 2 i ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.) Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Z. Pi. i K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu W. C. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Z. i K. P. od decyzji nr [...] z dnia [..] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623), zobowiązującej do wykonania robót budowlanych, polegających na likwidacji otworu okiennego, istniejącego w ścianie budynku mieszkalnego od strony granicy z posesją przy ul. A. 36 (poprzez wypełnienie tworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, jak np. luksferami lub cegłą szklaną o wymaganej odporności ogniowej) - zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 38 w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r., uchylił decyzję organu I instancji w zakresie terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin do dnia 31 sierpnia 2011 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 września 2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wpłynął wniosek C.L. w sprawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności z prawem budowlanym okna istniejącego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanej w granicy z sąsiednią posesją przy ul. A. 36.

W aktach znajduje się wypis z ewidencji gruntów, z której wynika, że współwłaścicielami działki, na której zlokalizowany jest sporny budynek, są: M. R. oraz Z. i K. małż. P..

W wyniku przeprowadzonych w dniu 12 listopada 2010 r. oględzin, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ustalił, iż w ścianie spornego budynku, usytuowanej w granicy działki znajduje się okno o wymiarach 0,85 m x 1,40 m. Obecni podczas oględzin współwłaściciele budynku – Z. i K. małż. P. zgodnie oświadczyli, iż okno zostało zrealizowane w 1977 r. Inwestorzy nie posiadają dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót.

Decyzją nr [..]. z dnia [..] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zobowiązał Z. P. i K. P. do wykonania robót budowlanych, polegających na likwidacji otworu okiennego, istniejącego w ścianie budynku mieszkalnego od strony granicy z posesją przy ul. A. 36.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. i K. małż. P. wyjaśnili, że sporny otwór okienny powstał w 1977 rok za zgodą sąsiadów – p. L. Wskazali, że zamurowanie okna byłoby dla nich wielkim utrudnieniem, bowiem chodzi tu nie tylko o dopływ światła ale i powietrza, tym bardziej, że w kuchni znajduje się piec węglowy.

Wspomnianą na wstępie decyzją, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

W ocenie organu odwoławczego sporne okno wykonano samowolnie w 1977 r. bez uzyskania wcześniej pozwolenia na jego wykonanie. Zdaniem organu wykonanie okien nie jest realizacją obiektu budowlanego, tylko wykonywaniem robót budowlanych w już istniejącym obiekcie. W związku z powyższym należało przeprowadzić postępowanie naprawcze w sprawie budowy spornego okna w oparciu o przepisy art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane stosownie do ustalonego stanu prawnego w czasie wykonywania otworu.

Organ II instancji podniósł, że przepis art. 51 ustawy - Prawo budowlane daje organom nadzoru budowlanego delegację do wyegzekwowania od inwestora dokonania wyłącznie czynności faktycznych mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z warunkami określonymi w przepisach prawa. Przez wykonanie określonych czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem należy rozumieć nałożenie na inwestora obowiązku wykonania takich robót budowlanych, które spowodują, że wykonana budowa będzie zgodna z istotnymi wymogami technicznymi określonymi przepisami lub normami. Do przepisów takich należą m.in. warunki techniczne, jako przepisy szczególne dotyczące ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z zasadą nie działania prawa wstecz przepisy te nie mogą mieć zastosowania do oceny stanu prawnego robót wykonanych przed wejściem tych przepisów w życie. Mogą mieć natomiast znaczenie, a także stanowić podstawę do nakazania wykonania określonego obowiązku jeżeli zostanie udowodnione, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie naruszający wymogi obowiązujące w czasie wykonywania robót.

Organ stwierdził, że w czasie wykonania przedmiotowego okna obowiązywało rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26, poz. 157). Z § 1 tego rozporządzenia wynika, że warunki te miały zostać określone w zarządzeniu wydanym przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych i ogłoszone w Dzienniku Budownictwa. W wykonaniu tego upoważnienia Minister wydał Zarządzenie Nr 130 z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z dnia 19 lipca 1966 r. Nr 10, poz. 44).

W ocenie organu przepisy § 9 ust. 1, § 20 ust. 7 i § 8 w/w Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nie zezwalały nawet na wypełnienie powierzchni ściany luksferami lub cegłą szklaną, jeśli ta ściana byłaby usytuowana w odległości mniejszej niż 3 od granicy działki. Zdaniem organu odwoławczego art. 5 obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - podobnie jak art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - stanowi, iż obiekt budowlany należy projektować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi normami oraz zasadami wiedzy technicznej w technicznej w sposób zapewniający m.in. spełnienie podstawowych wymagań dotyczących w szczególności bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania.

Nadto organ zaznaczył, że w świetle aktualnie obowiązujących przepisów również niedopuszczalnym jest sytuowanie w ścianie znajdującej się w granicy działki otworów okiennych, obniżających odporność pożarową budynku, co wynika z treści § 12 oraz § 226 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Regulacja taka uzasadniona jest koniecznością ustanowienia tzw. strefy oddzielenia pożarowego, ograniczającej rozprzestrzenianie się ognia poza teren działki.

Organ stanął na stanowisku, że istniejące w ścianie granicznej spornego budynku okno nie spełnia warunków, o jakich mowa w przywołanych przepisach, a brak pozwolenia na jego wykonanie pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia naprawczego w oparciu o przepisy art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy - Prawno budowlane.

Uwzględniając powyższe oraz fakt, że wykonanie przedmiotowego otworu narusza przepisy obowiązujące w dacie budowy obiektu, jak i obecnie obowiązujące, organ stwierdził, że okno to winno ulec likwidacji.

W ocenie organu II instancji termin wyznaczony przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, tj. do dnia 30 czerwca 2011 r. jest niemożliwy do zachowania ze względu na to, iż postępowanie odwoławcze zostało zakończone w dniu 29 czerwca 2011 r. W związku z powyższym, zasadnym było zmienić, wyznaczony przez organ I instancji, termin wykonania obowiązku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Z. i K. małż. P. podtrzymali dotychczasowe stanowisko i podkreślili, że sporne okno wykonano za zgodą sąsiadów. W ocenie strony organ błędnie przyjął, że okno wykonano z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący wskazali, że posadowienie domów na posesjach przy ulicy A. nr 36 i nr 38 samo w sobie stanowi zagrożenie pożarowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w kwestionowanej decyzji.

Następnie, wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżących w piśmie uzupełniającym, poparł wniesioną skargę i zaskarżonej decyzji zarzucił również:

a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącym przez organ II instancji możliwości zapoznania się przed wydaniem zaskarżonej decyzji z całością zebranego materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów,

b. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i nakazanie wykonania skarżącym przewidzianych w zaskarżonej decyzji robót budowlanych w terminie, w którym nie jest to dla nich obiektywnie możliwe.

Zdaniem pełnomocnika skarżących analiza akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazuje, że organ zaniechał powiadomienia skarżących o przysługującym im zgodnie z przepisem art. 10 § 1 K.p.a. prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W konsekwencji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Na marginesie pełnomocnik podkreślił, że w niniejszej sprawie nie miały miejsca sytuacje opisane w przepisie art. 10 § 2 K.p.a. uzasadniające odstąpienie od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Nadto pełnomocnik skarżących zarzucił organowi, że określając termin wypełnienia otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło (np. luksferami lub cegłą o wymaganej odporności ogniowej) nie uwzględnił możliwości i organizacyjnych skarżących wykonania tych robót budowlanych w zakreślonym terminie. Istotne jest, że skarżący posiadają bardzo ograniczone możliwości finansowe. Większość z ich dochodów przeznaczana jest na opłaty oraz na leki, które muszą stosować. Dodatkowo wskazał, że sporne okno istniało od 34 lat i przez ten czas nikt nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń, co do zgodności z prawem wykonania otworu okiennego. Również z tego względu skarżący nie przygotowywali się finansowo na ewentualność konieczności wykonania robót budowlanych mających na celu likwidację przedmiotowego otworu okiennego.

W konsekwencji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji,

a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę należy oddalić.

W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło

do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem.

Zaskarżoną decyzją, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w oparciu o art. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję organu I instancji z dnia 29 kwietnia 2011 r. zobowiązującą do wykonania robót budowlanych, polegających na likwidacji otworu okiennego, istniejącego w ścianie budynku mieszkalnego od strony granicy z posesją przy ul. A. 36 (poprzez wypełnienie tworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, jak np. luksferami lub cegłą szklaną o wymaganej odporności ogniowej), zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 38 w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r., w zakresie terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin do dnia 31 sierpnia 2011 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję pierwszo instancyjną.

Podstawę materialno prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a w szczególności uregulowania art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7. W myśl wskazanych przepisów, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, nakłada decyzją obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin wykonania prac. Z kolei z przepisu art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że regulacja ta obejmuje roboty budowlane wykonywane w następujący sposób: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy niespornym jest, że otwór okienny, istniejący obecnie w ścianie budynku mieszkalnego przy ul. A. 38 od strony granicy z posesją przy ul. A. 36 został wykonany w 1977 r. przez Z. i K. małżonków P. – współwłaścicieli działki, na której zlokalizowany jest sporny budynek. W toku postępowania organ ustalił również w sposób nie kwestionowany rozmiary rzeczonego okna jak również to, że inwestorzy nie posiadają stosownych dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót. Tym samym więc, za prawidłowy uznać należy, zastosowany przez organ tryb doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem, przywołany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, nakładającego obowiązek wykonania wymienionych prac. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że właściwą drogą legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu innych robót budowlanych, niż wzniesienie obiektu budowlanego, jest postępowanie przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1483/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 74657). Postępowanie to służy doprowadzeniu wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie organ dokonał porównania przepisów regulujących kwestie związane z usytuowaniem otworów okiennych w ścianie budynku graniczącej z inną nieruchomością zarówno w czasie powstania spornego okna, jak i przepisów aktualnie obowiązujących w tym zakresie. Trudno odmówić słuszności konstatacji organu, iż zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26, poz. 157) oraz wydane w jego upoważnieniu Zarządzenie Nr 130 z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z dnia 19 lipca 1966 r. Nr 10, poz. 44) jak i aktualnie obowiązujące Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie przewidują sytuowania okien w ścianie budynku graniczącej z sąsiednią nieruchomością. Nie może więc budzić wątpliwości spełnienie w okolicznościach przedmiotowej sprawy przesłanek przewidzianych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

Słusznie również organ wywiódł, że nie ma znaczenia prawnego dla oceny legalności fakt udzielenia w przeszłości zgody przez sąsiadów na wykonanie spornego okna.

Zdaniem sądu, prawidłowo również organ ustalił adresata obowiązku, kierując rozstrzygnięcie zobowiązujące do wykonania nałożonego obowiązku do inwestorów - Z. i K. małżonków P. jednocześnie współwłaścicieli nieruchomości , bowiem niespornym w sprawie pozostało, że to skarżący przedmiotowe okno wykonali. Powyższe znajduje uzasadnienie w treści przepisu art. 52 Prawa budowlanego. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 672/09 wskazując, że alternatywne wymienienie w art. 52 Prawa budowlanego inwestora, właściciela lub zarządcy nie oznacza dowolności w wyborze jednego z nich jako zobowiązanego do wykonania czynności, jako że w pierwszej kolejności nakaz powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej ( wyrok dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 589555).

W ocenie sądu nie sposób uznać również za zasadny zarzut niedostosowania przez organ II instancji terminu zakreślonego stronie do wykonania nałożonego obowiązku zwłaszcza, że z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nie wynika obowiązek organu do dostosowania terminu względem możliwości organizacyjnych czy finansowych zobowiązanych, choć niewątpliwie zakreślony termin winien być realny i adekwatny do okoliczności sprawy, a w szczególności do zakresu nałożonego obowiązku. Należy zauważyć, że to właśnie tenże organ II instancji "urealnił" zakreślony termin, zmieniając w tym zakresie decyzję organu I instancji.

Nie może odnieść również oczekiwanego przez stronę skutku dyskwalifikującego rozstrzygnięcie drugo instancyjne zarzut naruszenia przepisów postępowania - przepisu art. 10 § 1 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zapewnienia skarżącym przez organ II instancji możliwości zapoznania się przed wydaniem zaskarżonej decyzji z całością zebranego materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Podkreślić należy, że skarżący brali udział w postępowaniu: byli powiadomieni o wszczęciu postępowania, brali udział w oględzinach, w dniu 22 lutego 2011r. w postępowaniu pierwszo instancyjnym pisemnie potwierdzili fakt zapoznania się z aktami sprawy, doręczono im rozstrzygnięcia obu instancji. Rzeczywiście jednak, jak podnosi to pełnomocnik skarżących, w postępowaniu przed organem II instancji uchybiono art. 10 § 1 K.p.a. Zdaniem sądu jednak, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Przed organem II instancji nie były przeprowadzone żadne czynności dodatkowe czy uzupełniające, a strona nie wykazała, aby wskazane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zauważyć należy, że orzecznictwo sądowo administracyjne w przeważającej mierze nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zarzut naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 K.p.a.) odnosi skutek dopiero wtedy, gdy strona wykaże, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a sąd rozpoznający przedmiotową sprawę ten pogląd podziela ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 1098/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 786594, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 881/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 746920, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 1311/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 694345, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Rz 928/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 754715, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2010r. sygn. akt II SA/Sz 99/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 674450).

W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Z uwagi na treść art. 61 § 6 p.p.s.a sąd nie orzekał w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), sąd orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.

m.ch.