Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1004/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy chylenia postanowienia w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z[...] ., nr[...] , wydanym w wyniku wznowienia na wniosek R. P. postępowania w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...] i odmówienia umorzenia postępowania egzekucyjnego zakończonego ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] odmówiło uchylenia wskazanego powyżej rozstrzygnięcia.

W skardze na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 13 w zw. z art. 13b ustawy o drogach publicznych w związku z przyjęciem, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność uiszczania opłat za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania oraz, że żaden z biletów potwierdzających dokonanie opłaty, w tym biletów odnalezionych i przedstawionych przez skarżącą, nie znajdował się za przednią szybą pojazdu w czasie wystawiania zawiadomień o nieopłaconym postoju;

2) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 ust. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

a) błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędną ocenę twierdzeń strony, podnoszonych w toku postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji, a sprowadzających się do wskazania, że strona nie miała w Strefie Płatnego Parkowania nieopłaconych postojów,

b) przyjęcie, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że opłatę uiszczała, w sytuacji, gdy skarżąca dowody takie przedstawiła,

c) przyjęcie, że żaden z przedstawionych przez skarżącą dowodów w postaci zachowanych biletów opłaty postojowej nie znajdował się za przednią szybą pojazdu, w czasie wystawiania zawiadomień o nieopłaconym postoju, bez dokonania jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie,

d) brak wykazania, dlaczego za wiarygodne przyjęto treść zawiadomień o nieopłaconym postoju zaś odmówiono wiarygodności twierdzeniom skarżącej;

e) pominięcie istotnych twierdzeń skarżącej, która konsekwentnie podkreślała,

że parkując nie miała nieopłaconych postojów, a przedstawione przez nią bilety to tylko znikoma część z tych przez nią skasowanych i wyrzuconych po wykorzystaniu, a także pominięcie oczywistego, w tym kontekście, faktu,

że żadne zawiadomienia nie mogły być umieszczone za wycieraczką jej pojazdu;

3) naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

a) powołanie się przez Kolegium na pismo organu pierwszej instancji

z 6 września 2011 r., które nie zostało skarżącej doręczone,

b) nie doręczenie odpisów na wniosek skarżącej z 14 września 2011 r. oraz uznanie, że w sprawie miało miejsce tzw. doręczenie zastępcze w sytuacji, gdy skarżąca, pismem z dnia 28 czerwca 2011 r., zawiadomiła organ o braku możliwości odebrania skierowanej do niej korespondencji i wnioskowała

o ponowne jej doręczenie;

4) naruszenie art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie okoliczności, że po reorganizacji Strefy Płatnego Parkowania skarżącej nie przypisano nieopłaconych postojów pojazdu w tej strefie, zaś liczba przypisanych przed reorganizacją nieopłaconych postojów zdaje się wskazywać, że skarżąca notorycznie nie uiszczała opłat, którą to okoliczność organ powinien wziąć pod uwagę przy ocenie, czy materiał przedstawiony przez wierzyciela jest rzetelny.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie dotychczasowych postanowień Kolegium i organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca zakwestionowała wartość dowodową zgromadzonych w aktach sprawy zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, w tym rzetelność ich wystawiania, brak weryfikacji tych zawiadomień oraz ich moc dowodową.

W ocenie R. P., oczywistym jest, że jednorazowe bilety opłaty postojowej, które spełniły swą funkcję, nie są przechowywane. W tym zakresie skarżąca podkreśliła, że przedstawiła bilety nie na poparcie faktu, że miała opłacony postój w terminach przypisanych jej jako postój nieopłacony, lecz na poparcie twierdzenia, że nie miała postoju nieopłaconego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z treścią złożonej skargi, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone

w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej, w skrócie, "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba

że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie zaś do

art. 52 § 2 powołanej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia czyni taką skargę niedopuszczalną. Wówczas, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu.

W niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. o odmowie uchylenia postanowienia z [...] r. o nr [...] wydane zostało po skierowaniu przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania i jego wznowieniu postanowieniem z [...] r. o nr[...] .

Stosownie do art. 127 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej, w skrócie, "K.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

A zatem, w rozpoznawanej sprawie, przed wniesieniem skargi należało zwrócić się do organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a, a ponieważ skarżąca tego nie zrobiła, skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Sąd miał na uwadze, że organ zawarł w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie, nie informując skarżącej o konieczności zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, jednak brak pouczenia o konieczności wykorzystania środka,

o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a, nie może przesądzać o tym, że skarga stanie się dopuszczalna mimo braku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 112 K.p.a. i przyjętym orzecznictwem sądów, błędne pouczenie, co środków zaskarżenia danego aktu administracyjnego, nie może szkodzić stronie, która stosowała się do tego pouczenia. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05 (System Informacji Prawnej Lex

nr 188813, publikowany OSP 2008, z.6, s. 66), "Fakt mylnego pouczenia strony

o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (podobnie jak

i o trybie i terminie wniesienia odwołania czy zażalenia) nie wpływa na bieg terminu

do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu." Podobnie stwierdzono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 226/10 (System Informacji Prawnej Lex nr 674477).

Instytucję przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnej, w tym do wniesienia zażalenia, regulują przepisy art. 58 K.p.a. do 59 K.p.a. Według nich strona może złożyć do organu wniosek o przywrócenie terminu, któremu uchybiła bez swojej winy (np. na skutek błędnego pouczenia organu), dokonując jednocześnie czynności dla której określony był termin.