Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 996/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)
article: art. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi D. O. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 996/07

Uzasadnienie

Damian O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w B.

z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej.

Z akt sprawy wynika, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2007 r. działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) w rozpoznaniu (pkt 9 orzeczenia) stwierdziła występowanie u skarżącego w punkcie:

1/ bielactwa okolicy [...],[...],[...],[...],[...] i [...] (§ 2 pkt 2 rozporządzenia) oraz,

2/ dystonię wegetatywna (§ 66 pkt 1 rozporządzenia).

W związku z powyższym rozpoznaniem Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska uznała wyżej wymienionego za zdolnego do czynnej służby wojskowej z kategorią zdrowia A.

Od powyższego orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej skarżący odwołał się. Podniósł, że orzeczenie nie uwzględnia jego stanu zdrowia w zakresie nadciśnienia tętniczego, na które się leczy mimo, iż dostarczył do organu dokumentację medyczną od lekarza I kontaktu. Dodał również, że po powołaniu do wojska jego prawa z ochroną zdrowia nie będą przestrzegane, a jego stan zdrowia ulegnie pogorszeniu zarówno z uwagi na schorzenie nadciśnienia tętniczego oraz bielactwa.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie TWKL w B..

Organ II instancji stwierdził, że w związku z wniesionym odwołaniem przez skarżącego w dniu [...] listopada 2007 r. wezwano poborowego na ponowne badania lekarskie. Z dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej dostarczonej do RWKL wynika, że orzekany od kwietnia 2007 r. leczył się powodu nadciśnienia tętniczego, a w 1993 r. rozpoznano bielactwo nabyte. W toku czynności komisyjnych stwierdzono pojedyncze plamy bielacze na skórze [...],[...],[...],[...] i [...] oraz [...]. W badaniu kardiologicznym i badaniu LKG stwierdzono czynnościowe zaburzenia układu krążenia ze skłonnością do tachykardii i zwyżek ciśnienia tętniczego, co mieści się w rozpoznaniu wymienionym w pkt 2 kwestionowanego orzeczenia.

W dalszej części uzasadnienia RWKL wyjaśniła, że bielactwo jest przewlekłą chorobą skóry, której etiopatogeneza jest czasami trudna do ustalenia, a stosowanie specjalnych kremów ochronnych z filtrem jest również możliwe w czasie odbywania czynnej służby wojskowej.

RWKL na podstawie wyników specjalistycznych konsultacji i badań specjalistycznych oraz zgodnie ze stopniem nasilenia rozpoznanych schorzeń rozpatrywanych łącznie i osobno, działając na podstawie Zał. Nr 2 do rozporządzenia MON z dn. 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 15 z dnia 1 lipca 2004 r. póz. 1595 z późn. zm.) oraz objaśnień szczegółowych do tego rozporządzenia, utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

W skardze do Sądu skarżący stwierdził, że w związku z badaniami w dniu [...] listopada 2007 r. został poddany najpierw badaniu EKG, a następnie pomiarowi ciśnienia i badaniu okulistycznemu. Zdaniem skarżącego w wyniku pomiaru ciśnienia stwierdzono wynik w okolicach 160/110, a dokładny wynik jest wpisany w kartę obiegową.

Podczas rozmowy z członkami RWKL skarżący twierdzi, że uskarżał się na ból głowy, ciężki oddech. Jeden z lekarzy zmierzył mu ciśnienie tętnicze i podał jakąś tabletkę i po poczekaniu na korytarzu pół godziny został poproszony ponownie do gabinetu. Zmierzono mu ponownie ciśnienie, które było już niższe.

Z uwagi na powyższe skarżący w skardze kwestionuje metody przeprowadzonych badań i nieodpowiednie traktowanie go przez członków komisji lekarskiej oraz pominięcie schorzenia nadciśnienia tętniczego, na które cierpi.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Organ stwierdził, że w wyniku badania przeprowadzonego u skarżącego w związku z odwołaniem nie stwierdzono przy badaniu dna oka cech angiopatii nadciśnieniowej naczyń siatkówki. Badaniem EKG stwierdzono pojedyncze pobudzenia przedwczesne pochodzenia komorowego. W trakcie badania kardiologicznego stwierdzono przyspieszoną czynność serca do ok. 100/min oraz cechy dystonii wegetatywnej pod postacią zimnych i wilgotnych rąk. Po podaniu w RWKL preparatu METOCARD 50 mg 1 tabl., czynność serca zmniejszyła się do prawidłowej ok.60/min., a wartość RR wynosiła 120/80 mmHg. Zdaniem organu brak zmian na dnie oczu, zaburzenia wegetatywne ze skłonnością do tachykardii (przyspieszonej czynności serca) oraz okresowych zwyżek RR składają się na obraz dystonii wegetatywnej. Zdaniem komisji dobra reakcja po b-blokerach powoduje, że zaburzenia te nie powodują upośledzenia funkcji ustroju w stopniu uzasadniającym do nieodbycia zasadniczej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) został określony wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Wykaz ten stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia i ustala schorzenia, których rozpoznanie przez wojskową komisję lekarską ma bezpośredni wpływ na orzeczenie o zdolności lub niezdolności do służby wojskowej żołnierza.

Rozpoznane u skarżącego schorzenia kwalifikują do przyznania skarżącemu kategorii zdrowia A, a więc do uznania go za zdolnego do zasadniczej służby wojskowej. Bielactwo zostało przez komisję lekarską zaliczone do § 2 pkt 2 kolumna 4 rozporządzenia i jest przewlekłą chorobą skóry nieznacznie szpecą lub nieznacznie upośledzającą sprawność ustroju, nieupośledzającą sprawności ustroju. Bielactwo jest chorobą skóry nieznacznie szpecącą, ale nie powoduje upośledzenia ustroju. Kalifikacja uznania skarżącego za zdolnego do zasadniczej służby wojskowej z uwagi na rozpoznane schorzenie bielactwa odpowiada przepisom prawa. Bielactwo nie jest chorobą, która całkowicie dyskwalifikuje skarżącego do pełnienia zasadniczej służby wojskowej. Ta jednostka chorobowa zgodnie z wykazem chorób i ułomności zgodnie z § 2 pkt 2 grupą I kolumną 4 uznana została za schorzenie stanowiące podstawę do orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej.

Odnosząc się natomiast do drugiego rozpoznanego schorzenia jakim jest dystonia wegetatywna stanowiąca jednostkę chorobową z § 66 pkt 1 rozporządzenia- zaburzenia nerwicowe nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne, to należy stwierdzić, że i to schorzenie kwalifikuje skarżącego do zaliczenia go jako zdolnego do czynnej służby wojskowej.

Skarżący był w związku z wniesionym odwołaniem poddany badaniom przez lekarzy posiadających kwalifikacje w zakresie rozpoznania schorzenia. Wyniki badań przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2007 r. nie potwierdziły nadciśnienia tętniczego, lecz wykazały zgodnie ze stanowiskiem lekarza dystonię wegetatywną. Jest to jednostka chorobowa zgodnie z wykazem chorób i ułomności § 66 pkt 1 grupą I kolumną 4, stanowiąca schorzenie dające podstawę do orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej.

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

1) Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Sąd badając z urzędu legalność orzeczenia nie stwierdził naruszenia prawa. Sąd nie ma uprawnień do podważania metod przeprowadzonych badań, ani rozpoznania schorzenia, ponieważ nie ma wiedzy w tym zakresie. Uprawnienia Sądu sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego i procesowego, a te przepisy nie zostały naruszone.

Zgodnie z § 14 rozporządzenia orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej, wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby - także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 6, wykorzystując w szczególności:

1) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza niezawodowego lub pełnionej przez niego funkcji wojskowej;

2) historie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;

3) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby;

4) książeczkę zdrowia żołnierza niezawodowego;

5) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza niezawodowego.

Badania zostały przeprowadzone. Komisja dysponowała również badaniami przedstawionymi przez skarżącego oraz przebiegiem choroby.

W postępowaniu odwoławczym RWKL na podstawie § 16 ust. 2 wezwała skarżącego na dodatkowe badanie. Wynik przeprowadzonych badań podtrzymał trafność stanowiska organu I instancji.

W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.