Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 428/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2018 r. znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. znak: [...]

o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] wraz z zewnętrzną linią energetyczną, na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...].

2.2. L. S. (dalej: skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, wskazując na jej wydanie z naruszeniem:

– art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: p.b.) poprzez szerszy niż przyjęty przez organ obszar oddziaływania inwestycji,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z art. 46 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062, ze zm.; dalej: u.w.r.u.), poprzez błędne przyjęcie, że zamierzenie zatwierdzone skarżoną decyzją jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

– § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r.

w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz. U. poz. 1146, ze zm.) poprzez niewłaściwe wskazanie adresu przedmiotowej inwestycji wpisanie niepełnego zamierzenia budowlanego oraz niewskazanie działek objętych obszarem oddziaływania inwestycji,

– art. 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

2.3. Decyzją z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z zewnętrzną linią energetyczną na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...], obr. [...] w [...].

2.4. Na powyższe rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego Pani L. S. złożyła w ustawowym terminie odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB).

2.5. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. znak: [...], GINB utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r.

2.5.1. GINB wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się ze stalowej wieży typu Monobot H-51 o wysokości całkowitej 52,30 m, anten sektorowych, anten radioliniowych oraz urządzeń towarzyszących na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...], obr. [...] w [...] (Projekt budowlany. Opis techniczny - str. 34; Widok A-A - str. 47).

2.5.2. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie

do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku

o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor - [...] Sp. z o.o. - do wniosku z 30 marca 2016 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. [...], obr. [...] w [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.

2.5.3. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu

z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak wynika z akt sprawy, działka nr ewid. [...] objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...]

z [...] marca 2001 r. nr [...], w sprawie zmian w planie miejsowym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla obszaru położonego na południe od ulicy [...] i na zachód od linii kolejowej [...], tzw. "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] czerwca 2001 r. Nr [...], poz. [...]). Obszar, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ewid. [...], w ww. planie miejscowym oznaczony był symbolem L13 UR,UH (tereny usług rzemiosła produkcyjnego i handlu ). Ustalenia ww. planu miejscowego nie precyzują kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej w rodzaju stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z kolei ust. 2 cyt. przepisu stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne

z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody

w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro

w świetle tych przepisów plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów

w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów

i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych postanowień planu lub też w ogóle braku takich postanowień (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14). Tym samym należało uznać, że lokalizacja spornej inwestycji nie narusza rażąco ustaleń ww. planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu.

2.5.4. Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy

z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Natomiast zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Jednocześnie przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów.

2.5.5. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o pozwolenie na budowę spornego przedsięwzięcia - obejmującego swym zakresem realizację anten sektorowych - dołączono "Analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" oraz "Kwalifikację przedsięwzięcia".

Z powyższych dokumentów wynika, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację:

– 3 anten sektorowych ADU451901 (nadających w pasmach UMTS2100/LTE2600)

w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1997 W;

– 3 anten sektorowych ADU4516R0 (nadających w pasmach UMTS900/GSM900/LTE800) w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1939 W;

– 3 anten sektorowych A19451902 (nadających w pasmach GSM1800/LTE1800)

w trzech sektorach: 10°, 120° i 260°, o mocy EIRP 1928 W.

Z ww. "Kwalifikacji (...)" (Rys. 2 "Rysunek przedstawiający otoczenie analizowanej stacji bazowej obrazujący brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. Widok w płaszczyźnie pionowej - s. 103) wynika, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymuty 10°, 120° i 260° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 12°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 28,6 m, 34,9 m oraz 36,5 m.

2.5.6. Podkreślono, że zgodnie z postanowieniami ww. uchwały Rady Miejskiej

w [...] z [...] marca 2001 r., Nr [...], jak również uchwały Rady Miejskiej

w [...] z [...] grudnia 2010 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Zmiany Miasto i Gmina [...]", obszary, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowania, oznaczone są symbolami L12 MJ,U (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczoną funkcją usługową) A.05.U,MN (tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz ww. L13 UR,UH. Zgodnie z postanowieniami ww. aktów prawa miejscowego, dla ww. obszarów ustalono maksymalną wysokość zabudowy na odpowiednio 12 m (L12 MJ,U), 10 m (A.05.U,MN - dla budynków usługowych), 12 m (A.05.U,MN - dla budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych) i 12 m (L13 UR,UH). Tym samym osie główne wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na wysokościach znacznie wyższych niż dopuszczalna w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalna wysokość zabudowy. Wskazano również, odnosząc się do zarzutów dotyczących wysokości wieży, że ww. ograniczenia wysokościowe odnoszą się jedynie do budynków. Bezsprzecznie wieża telefonii komórkowej nie jest budynkiem.

2.5.7. Odnosząc się także do poruszonej w toku postępowania kwestii "kumulacji" czy też "sumowania" pól elektromagnetycznych emitowanych przez sporną stację bazową, wskazano, że kwestia zasięgu pól elektromagnetycznych o gęstości większej niż określona w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska

z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) ma znaczenie wyłącznie przy określeniu obszaru oddziaływania inwestycji. Tym niemniej, mając na uwadze zasadę przekonywania określoną w art. 11 k p a. należy wyjaśnić, że w ww. "Analizie (...) określono obszary pól o wartościach ponadnormatywnych zarówno w odniesieniu do pojedynczych anten, jak i ich "zasięg sumaryczny". Z przedstawionych opracowań wynika bezsprzecznie, że ww. "zasięg sumaryczny" pól elektromagnetycznych

o wartościach ponadnormatywnych przy maksymalnym pochyleniu anten - tilt 12° - znajdować się będzie na wysokościach znacznie wyższych niż dopuszczalna w ww. planie miejscowym wysokość zabudowy (zob. "Analiza (...)- rys. 1 i 3 - s. 89 i 91).

2.5.8. Wobec powyższego stwierdzono, że organ stopnia podstawowego nie naruszył rażąco prawa, uznając, że omawiana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tym samym na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut dotyczący konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest niezasadny. Podsumowując powyższe rozważania, stwierdzono, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ww. ustawy z 3 października 2008 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów

z 9 listopada 2010 r.

2.5.9. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza rażąco przepisów techniczno- budowlanych obowiązujących w dacie jej wydania. Bezzasadne, w ocenie organu

II instancji są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny.

Ponadto wyjaśniono, iż zgodnie art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał

za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. GINB nie stwierdził naruszenia powyższych przepisów w stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji organu wojewódzkiego, czy też stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Za niezasadne organ uznał również zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który wiąże się jedynie

z określeniem kręgu stron postępowania. W ocenie GINB nie zostało także rażąco naruszone rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 24 lipca 2015 r. Uwzględniając powyższe rozważania, za niezasadne uznano także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 8, 9, 11 k.p.a., art. 2, 7 Konstytucji RP, czy też art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

3. L. S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na ww. decyzję GINB, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz

o przyznanie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez dokonywanie oceny wpływu części przedsięwzięcia na środowisko czego obowiązujące przepisy prawa nie przewidują z uwagi, iż w określonych przypadkach moc EIRP jest wspólna dla kilku anten co potwierdza sam inwestor – zdaniem skarżącej w istocie organ dokonał pozaustawowej oceny pojedynczego elementu przedsięwzięcia

na środowisko stosują przepisy obejmujące wyłącznie przedsięwzięcia.

2) art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 lit. b w związku z § 3 ust 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich nie uwzględnienie i tym samym dokonanie kwalifikacji pojedynczych elementów przedsięwzięcia czyli dokonano analizy czy wymagane jest w niniejszej sprawie 9 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

3.1. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.2. Wyrokiem z 18 stycznia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 837/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...].

3.2.1. W ocenie WSA, organy nie dokonały pełnej kontroli postępowania przed Starostą, jak też trafności wydanej przez niego decyzji pod kątem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. WSA wskazał, że GINB rozstrzygając tę kwestię oparł się na opracowaniu przedłożonym przez inwestora. W ocenie WSA, powyższe opracowanie może być oczywiście, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., dowodem w sprawie. Nie może jednak zastąpić swobodnej oceny dowodów oraz ustalenia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. Przede wszystkim nie może być przyjęty jako istotny dowód w sprawie bez przeprowadzenia jego wnikliwej analizy w kontekście przede wszystkim procesu dowodzenia, w efekcie którego autor opracowania ocenił, iż planowane przedsięwzięcie jest lub nie jest przedsięwzięciem, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podzielenie kwalifikacji dokonanej w ramach sporządzonego opracowania jest dopuszczalne ale pod warunkiem, że organ dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta jest sporządzona przez właściwe osoby, czy zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W ocenie WSA, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby dowód ten podlegał jakiejkolwiek weryfikacji. Weryfikacji takiej nie podlegał również w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

3.2.2. WSA podniósł, że prawidłowa ocena tego zagadnienia winna uwzględniać to, że w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Rzetelna analiza wskazanych wyżej okoliczności, miałaby znaczenie dla ewentualnej konieczności uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach.

3.2.3. W tym stanie rzeczy WSA uznał, że ocena GINB, iż kontrolowana

w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 § 2 k.p.a. była dokonana wadliwie. Decyzja GINB jest przedwczesna. Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, WSA uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzje ją poprzedzającą, zobowiązując organy do analizy prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji.

3.3. Wyrokiem z 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1642/19, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) – po rozpoznaniu skarg kasacyjnych GINB i [...] Sp. z o.o. w [...] – uchylił ww. wyrok WSA i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

3.3.1. NSA uznał, że wyrok ten wydano z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw.

z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353), w zw. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) oraz w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

3.3.2. NSA wskazał, że argumentacja prawna WSA nie jest jasna. Przedmiotem skargi była decyzja administracyjna o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w której rozważana była jedynie podstawa stwierdzenia nieważności polegająca na rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że WSA uwzględnił skargę nie dlatego, że w grę mogły wchodzić jeszcze inne podstawy stwierdzenia nieważności, lecz z tego powodu, że niedostatecznie wyjaśniono sprawę w kontekście stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji skoro WSA uwzględnił skargę to powinien był wyraźnie wskazać te przepisy prawa, które mogły być rażąco naruszone, i w zakresie których rażącego naruszenia sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Tymczasem uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w istocie wskazał jedynie na § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a jako podstawę prawną wyroku powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329),

czyli przepis odnoszący się do naruszenia przez organ administracji wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania. Dodatkowo z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w istocie WSA uważa, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów o postępowaniu dowodowym. WSA tych przepisów niestety nie wskazuje, ale fakt, że z powodu ich naruszenia uwzględnił skargę wynika m.in. z fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnoszącego się do oceny dokumentacji projektowej, w tym przede wszystkim tej jej części, która dotyczy kwalifikacji projektowanej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko, w którym stwierdza: "Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby dowód ten podlegał jakiejkolwiek weryfikacji. Weryfikacji takiej nie podlegał również w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę". Z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że ta "weryfikacja" miałaby polegać w istocie na uwzględnieniu określonego sposobu wykładni § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mianowicie wykładni "systemowej", jak określa ją WSA, prowadzącej do wniosku, że parametr techniczny w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, od którego zależy zakwalifikowanie instalacji wymienionych w tym przepisie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wyznacza się, jak by wynikało

z literalnego brzmienia części końcowej tego przepisu, dla pojedynczej anteny, lecz

z uwzględnieniem innych anten zainstalowanych w tym samym zakładzie lub na tym samym obiekcie. Na procesowy charakter uchybień uznanych przez WSA za uzasadniające uwzględnienie skargi wskazuje też stwierdzenie, że zaskarżona decyzja "jest przedwczesna", stwierdzenie, że WSA nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia oraz zobowiązanie organów administracji "do analizy prawidłowości decyzji

o pozwoleniu na budowę pod kątem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji". Niemniej nie można pomijać, że zasadniczy argument WSA ma charakter materialnoprawny, gdyż dotyczy sposobu wykładni przepisu prawa,

od którego zależy to, czy przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor będzie zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Z art. 71 ust. 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika bowiem, że decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wymagającego pozwolenia

na budowę jest wydawana, gdy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko zostały zaś określone w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do takiego przedsięwzięcia, jakiego dotyczyła decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., czyli instalacji radiokomunikacyjnej, odnoszą się konkretnie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia.

3.3.3. Odnosząc się do stwierdzenia WSA, według którego dokumentacja projektowa, w tym przede wszystkim ta jej część, która dotyczy kwalifikacji projektowanej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko nie została zweryfikowana ani

w postępowaniu, w którym wydano decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., ani w postępowaniu przed organami administracji rozpoznającymi sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności tej decyzji, NSA stwierdził, że taka teza nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Z uzasadnienia decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. wynika, że organ ten oceniał projektowaną inwestycję pod kątem zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przyjętym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta [...] wyraźnie powołał się na wskazane rozporządzenie oraz kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną przez inwestora stwierdzając, że "(p)przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 (...) dlatego nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". Także

w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji zawarto rozważania dotyczące tego samego zagadnienia, obejmujące także kwestie miejsc dostępnych dla ludności, z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania. Rozważania te są poprawne, gdyż polegają na prawnej ocenie parametrów inwestycji wskazanych przez inwestora w kontekście odpowiednich dla rodzaju projektowanego przedsięwzięcia przepisów rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko, czyli § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Wbrew temu co stwierdził WSA ustalenie, czy przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i co za tym idzie przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych przedsięwzięcia, nie wymaga żadnego "procesu dowodzenia", lecz prawnej oceny parametrów inwestycji podanych przez inwestora pod kątem podpadania pod przepisy powołanego rozporządzenia. Podkreślić przy tym należy, że w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji

z powodu rażącego naruszenia prawa nie jest dopuszczalne dokonywanie przez organ administracji prowadzący takie postępowanie własnych uzupełniających ustaleń faktycznych. Organ ten jest uprawniony jedynie do oceny, czy w świetle przeprowadzonych dowodów w postępowaniu, w którym wydano decyzję będącą przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych doszło do rażącego naruszenia prawa. Powszechnie bowiem przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie prawa. Nie jest zaś oczywiste naruszenie prawa, które można dostrzec dopiero po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Trafnie zatem w obu skargach kasacyjnych zarzuca się, że WSA błędnie powiązał rażące naruszenie prawa w znaczeniu przyjętym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z naruszeniem przepisów postępowania, przede wszystkim art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

3.3.4. W ocenie NSA, nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy stwierdzenie WSA, że wykładnia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma cechy "utrwalonej wykładni". W uzasadnieniu wyroku wskazano na orzeczenia,

w których NSA jednoznacznie odwołuje się do wykładni literalnej § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, a więc konieczności wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny także

w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Trafnie zatem w obu skargach kasacyjnych wskazuje się, że brak podstaw do przyjęcia, aby doszło do rażącego naruszenia powołanego przepisu. Jest bowiem powszechnie przyjmowane, że o rażącym naruszeniu prawa nie może być mowy, gdy chodzi o przepis, który może stanowić podstawę do rozbieżnej wykładni.

3.3.5. Uwzględniając powyższe NSA stwierdził, że w obu skargach kasacyjnych trafnie podważono w istocie jedyną przesłankę uwzględnienia skargi, mianowicie rzekome uchybienie przepisom postępowania będące skutkiem błędnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. NSA przy tym podkreślił, że nie wypowiada się za żadną z dwóch możliwych wykładni powołanego przepisu, gdyż

w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia tego przepisu nie jest to konieczne. Istotne jest bowiem w tego rodzaju sprawie jedynie to, że powołany przepis jest interpretowany w różny sposób, co powoduje, że WSA nie był uprawniony do uwzględnienia skargi na skutek przyjęcia jednej z tych możliwych wykładni.

3.3.6. NSA dodał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nie rozważano jedynie rażącego naruszenia przepisów prawa związanych z rozstrzygnięciem, czy projektowana inwestycja powinna być zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i co za tym idzie, że wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W związku z twierdzeniami zawartymi w podaniu o stwierdzenie nieważności rozważana była ponadto przede wszystkim kwestia zgodności decyzji

o pozwoleniu na budowę z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie zajął żadnego stanowiska. W związku z tym brak podstaw do uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Dostatecznie wyjaśnione jest jedynie to, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w zw. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt

8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także przepisów postępowania

w zakresie ustaleń faktycznych koniecznych do zastosowania powołanych przepisów. Zatem WSA powinien ponownie rozpoznać sprawę i ocenić, czy trafne jest stanowisko przyjęte w postępowaniu administracyjnym, według którego decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa wskazanych przez skarżącą w toku postępowania, w szczególności przepisów odnoszących się do oceny zgodności obiektu budowlanego z przepisami obowiązującego w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę faktyczną wyroku przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji.

6. W pierwszej kolejności należało podnieść, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę

z uwagi na uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku WSA w Warszawie

z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 837/18 i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

6.1. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zatem przypomnieć, że Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Zarówno

w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania

z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią

z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków

w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA

w Warszawie z 23 lipca 2012 r., VI SA/Wa 967/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

6.2. Sąd – związany oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku wydanym w niniejszej sprawie – stwierdza zatem, co następuje.

6.2.1. Dokumentacja projektowa, w tym przede wszystkim ta jej część, która dotyczy kwalifikacji projektowanej inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko została zweryfikowana zarówno w postępowaniu, w którym wydano decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., jak i w postępowaniu przed organami administracji rozpoznającymi sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z uzasadnienia decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. wynika, że organ ten oceniał projektowaną inwestycję pod kątem zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przyjętym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta [...] wyraźnie powołał się na wskazane rozporządzenie oraz kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną przez inwestora stwierdzając, że "(p)przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 (...) dlatego nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". Także w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji zawarto rozważania dotyczące tego samego zagadnienia, obejmujące także kwestie miejsc dostępnych dla ludności,

z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania. Rozważania te są poprawne, gdyż polegają na prawnej ocenie parametrów inwestycji wskazanych przez inwestora w kontekście odpowiednich dla rodzaju projektowanego przedsięwzięcia przepisów rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czyli § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. W związku z tym w toku kontrolowanego postępowania nieważnościowego, organy prawidłowo oceniły, czy w świetle przeprowadzonych dowodów w postępowaniu, w którym wydano decyzję będącą przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych doszło do rażącego naruszenia prawa.

6.2.2. Skoro skarżąca uważa, że sporna decyzja Starosty [...] z [...] czerwca

2016 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to trzeba przypomnieć, że

o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4431/18, LEX nr 3291252). Ponadto, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3289/18, LEX nr 3291591). Dlatego też o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości

i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Sam zaś fakt kwestionowana rozstrzygnięcia bądź niezgadzanie się z jego treścią czy dokonaną oceną stanu faktycznego, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1822/21, LEX nr 3282335). Przede wszystkim jednak, oczywistość naruszenia prawa występuje

w sytuacji zastosowania prawa wbrew jednoznacznym i zgodnym rezultatom interpretacji otrzymanym na podstawie dyrektyw interpretacyjnych (językowych, systemowych, funkcjonalnych), które są typowe w każdym przypadku poprawnie przeprowadzonej legislacji. Natomiast różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, które w procesie stosowania prawa wymagają podjęcia decyzji o przyznaniu pierwszeństwa któregoś z nich (M.Zieliński, Clara non sunt interpretanda - mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21) uniemożliwiają uznanie oczywistości naruszenia prawa. Nie jest bowiem rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, którego wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów. Tym samym, o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej

z rozbieżnych wykładni przepisu o niejednoznacznej treści, nawet jeśli później wykładnia ta uznana zostanie za nieprawidłową (zob. wyrok NSA z 17 marca 2022 r.,

I OSK 1114/21, LEX nr 3338204).

6.2.3. Z tych przyczyn nie jest uzasadnione przyjęcie, że w toku postępowania zwyczajnego doszło do rażącego naruszenia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wykładnia tego przepisu nie jest bowiem jednoznaczna. Wskazują na to liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których jednoznacznie opiera się na wykładni literalnej § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, a więc konieczności wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (zob. wyroki NSA

z 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1448/15, z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1194/17, z 12 października 2021 r., sygn. akt II OSK 2124/18, z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3455/21, z 23 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4390/21, z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 682/21 oraz z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 7423/21), jak również te orzeczenia, w których przyjmuje się, że niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny (por. wyroki NSA z 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z 29 września 2015 r., sygn.

II OSK 139/14, z 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16 czy też z 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15 – http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).

6.3. Z przytoczonych wyżej przyczyn należało zatem uznać, że w toku kontrolowanego postępowania nieważnościowego organy prawidłowo oceniły, że sporna decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

7. Jak wynika z przytoczonego wyżej wyroku NSA z 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1642/19, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powinien "ocenić, czy trafne jest stanowisko przyjęte w postępowaniu administracyjnym, według którego decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa wskazanych przez skarżącą w toku postępowania, w szczególności przepisów odnoszących się do oceny zgodności obiektu budowlanego z przepisami obowiązującego w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

7.1. Jak prawidłowo wskazały organy, działka nr ewid. [...] objęta była zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2001 r. nr [...], w sprawie zmian w planie miejsowym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla obszaru położonego na południe od ulicy [...] i na zachód od linii kolejowej [...], tzw. "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] czerwca 2001 r. Nr [...], poz. [...]). Obszar, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ewid. [...], w ww. planie miejscowym oznaczony był symbolem L13 UR,UH (tereny usług rzemiosła produkcyjnego i handlu). Wydając sporną decyzję, Starosta podkreślił, że realizacja spornego zamierzenia budowlanego nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu co do kompozycji i form zabudowy. Prawidłowo wskazano, że przyjęta w karcie terenu w treści planu makymalna wysokość zabudowy do 2,5 kondygnacji (do 12 m od terenu do kalenicy) nie dotyczy projektowanego obiektu, gdyz w rozumieniu pzepisow Prawa budowlanego wieża nie jest budynkiem i w tej budowli nie moima wskazać kondygnacji, dachu ani kalenicy. Organ ten prawidłowo odwołał się do definicji "wysokości zabudowy", zawartej w uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...], w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Zmiany Miasto i Gmina [...]" , wprowadzającego również zmiany do zapisów ww. planu miejscowego w obrębie terenu elementarnego L13 UR, UH, obowiązującego dla działki nr ewid. [...]. To zgodnie z tą definicją, przez "wysokość zabudowy" należy rozumieć wysokość budynku mierzoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Definicja ta jest zgodna z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), ustalającego zasady obliczania wysokości budynku. Tak więc, trafnie wyłożono sporny przepis planu miejscowego, wskazując, że jeśli wyrażenie "wysokości zabudowy" jest tożsame z "wysokością budynku", to ustalenia maksymalnej "wysokości zabudowy"

w karcie terenu elementarnego LI3 UR, UH obowiązującego dla działki nr ewid. [...], nie może mieć zastosowania do projektowanej wieży, która nie jest budynlaem.

7.2. W toku kontrolowanego postępowania nieważnościowego trafnie podniosły organy, że ustalenia ww. planu miejscowego nie precyzują kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej w rodzaju stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z kolei ust. 2 cyt. przepisu stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego

z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne

z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody

w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro

w świetle tych przepisów plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów

w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów

i przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych postanowień planu lub też w ogóle braku takich postanowień (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14). Tym samym prawidłowo uznano, że lokalizacja spornej inwestycji nie narusza rażąco ustaleń ww. planu miejscowego.

7.3. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, że sporna decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ww. ustawy z 3 października 2008 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., jak również przepisów techniczno- budowlanych obowiązujących w dacie jej wydania. GINB wystarczająco odniósł się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśniając, że fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Sąd podziela również ocenę GINB co do braku naruszenia art. 107 k.p.a. w stopniu, który uzasadniałby uchylenie decyzji organu wojewódzkiego, czy też stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego. Prawidłowo uznano również, że nie są zasadne zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który wiąże się jedynie z określeniem kręgu stron postępowania. W ślad za organami należy również podnieść, że sporna decyzja nie narusza rażąco rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie

do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1146, ze zm.).

7.4. Podsumowując, w toku postępowania nieważnościowego trafnie oceniono,

że decyzja nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Starosty [...] nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Prawidłowo zatem organy orzekły

o odmowie stwierdzenia jej nieważności.

8. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.