Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1296/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1296/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Anna Znamiec (spr), NSA Józef Gach, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006r., sprawy ze skargi Z. W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., z dnia 29 lipca 2004r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1997r., - skargę oddala-


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. kontroli stwierdzono, że Z. W. prowadząca działalność gospodarczą renomowaną Firmę Ciastkarnia - Piekarnia "A." w W. miesiącu grudniu 1997 r. była obowiązana do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Z. W. nie wykonała wymienionego obowiązku, a zatem organ I instancji stwierdził, że utraciła prawo do obniżenia podatku należnego o 30 % podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił, że Z. W. w grudniu 1997 r. odliczyła podatek naliczony nie podlegający odliczeniu z tytułu zakupu pieców piekarniczych wniesionych aportem do spółki cywilnej oraz z tytułu zakupu artykułów przeznaczonych na paczki świąteczne.

Decyzją z dnia [...].05.1998 r. Nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w kwocie [...] zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł. Organ I instancji dokonał zmniejszenia podatku naliczonego o kwotę [...] zł z tytułu zakupu towarów na paczki świąteczne, a sfinansowanych według oświadczenia podatnika z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Ponadto podatnik w grudniu 1997 r. odliczył kwotę podatku naliczonego z tytułu zakupów inwestycyjnych (dwa piece piekarnicze) w wysokości [...] zł. Piece te zostały zakupione w dniach [...] i [...].12.1997 r. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...].12.1997 r. W dniu [...].12.1997 r. podatnik zawarł umowę spółki cywilnej, do której wniósł tytułem wkładu majątek rzeczowy o wartości [...] zł w tym ww. piece piekarnicze jako aport rzeczowy. Wniesienie do spółki składników majątku w zamian za udziały jest wymienione w art. 2 ust. 3 pkt 5 a cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jako czynność podlegająca opodatkowaniu, która na podstawie par. 73 pkt 2 a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie wykonywania przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 61, poz. 389) jest zwolniona od podatku.

Organ I instancji zgodnie z przepisem art. 27 ust. 5 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustalił podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów usług w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że piece piekarnicze nie zostały wniesione aportem do spółki, umowa spółki przewidywała tylko przekazanie ich do nieodpłatnego użytkowania. Nie nastąpiło to jednak, gdyż w dacie zawarcia umowy spółki podatnik nie posiadał jeszcze tych środków trwałych, a później zostały one wydzierżawione spółce. W związku z tym zakup pieców pozostawał w związku z czynnością opodatkowaną (dzierżawą). Podatnik wskazał również, że nie był zobowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia [...].08.1999 r. Nr [...] uchyliła decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego ponad kwotę [...] zł, w pozostałej części utrzymała decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przyjęto, że skoro obowiązek prowadzenia ewidencji wymienionej w przepisie art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dotyczy tylko obrotu na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, to podatnik utracił prawo do odliczania 30 % podatku naliczonego tylko w zakresie tego obrotu, który powinien być, a nie był ewidencjonowany przy pomocy kas rejestrujących. W pozostałym zakresie organ II instancji podzielił argumentację organu I instancji zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji ponad kwotę [...] zł. Przedmiotem aportu było nie prawo własności, a tylko nieodpłatne użytkowanie środków trwałych wykorzystywanych do dnia podpisania umowy spółki cywilnej przez podatnika do prowadzonej działalności gospodarczej. Piece piekarnicze zostały wydzierżawione innemu podmiotowi. Izba Skarbowa w K. wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 13.02.2004 r. sygn. akt I SA/Kr 2029/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie Izby Skarbowej w K. uchylające w części decyzję organu I instancji bez rozstrzygnięcia co do uchylonej części zobowiązania podatkowego nie mieści się w zakresie umocowania przewidzianego w art. 233 par. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr.137, poz. 926 z późn. zm.). Zaskarżona decyzja rażąca narusza przepis art. 233 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem wyczerpuje hipotezę art. 247 par. 1 pkt 3 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.

Decyzją z dnia 29.07.2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...].05.1998 r. Nr [...] i określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał na treść przepisu art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnicy sprzedający towary i świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych są zobowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Na mocy par. 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 1996 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 157, poz. 806 z późn. zm.) do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego w 1997 r. obowiązani byli podatnicy, których wysokość obrotów osiągniętych z działalności określonej w cyt. art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w ciągu pierwszych trzech kwartałów 1996 r. przekroczyła 200000,00 zł. Obroty z działalności określonej w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy za pierwsze trzy kwartały 1996 r. wynosiły [...] zł, a zatem zgodnie z par. 1 ust. 2 oraz par. 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów podatnik obowiązany był do rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących do dnia 31.05.1997 r. przy zastosowaniu pierwszej kasy rejestrującej, do dnia 30.06.1997 r. przy zastosowaniu drugiej kasy rejestrującej, do dnia 31.07.1997 r. przy zastosowaniu trzeciej kasy rejestrującej. W ocenie organu podatkowego do określenia obowiązku, o którym mowa powyżej konieczne jest określenie wysokości obrotu za rok ubiegły (1996) nie oznacza, że należy stosować przepis art. 29 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 1996 r. W sprawie należało zatem zastosować cyt. przepis art. 29 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w roku, w którym powstał obowiązek prowadzenia ewidencji (1997) obrotu, który powinien być, a nie był ewidencjonowany przy pomocy kas rejestrujących. Obowiązek prowadzenia ewidencji dotyczy tylko obrotu na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, a zatem podatnik utracił prawo do odliczania 30 % podatku naliczonego tylko w zakresie tego obrotu. Organ II instancji powołując się na przepis par. 73 pkt 2 a cyt. rozporządzenia Ministra Finansów, na mocy którego wkłady niepieniężne wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego zwolnione są od podatku od towarów i usług stwierdził, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych pieców, gdyż ich nabycie nie było związane ze sprzedażą opodatkowaną, a na mocy art. 20 ust. 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Z. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając, iż nie odpowiada ona treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2004 r., sygn. akt I SA/Kr 2029/03, którym organ podatkowy jest związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Ponadto skarżąca podniosła zarzut przedawnienia prawa wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podnosi, że zarzut skarżącej, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada treści wyroku Sądu nie znajduje uzasadnienia. Organ podatkowy wydał bowiem zaskarżoną decyzję, którą uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. wypełniając tym samym dyspozycję przepisu art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego nie znajduje uzasadnienia. Na mocy przepisu art. 70 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże w myśl przepisu art. 70 par. 3 ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następnego po dnu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Bieg terminu przedawnienia został przerwany przez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia w dniu [...].10.1999 r. rachunku bankowego w banku [...].

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) stanowi, że podatnicy sprzedający towary i świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Na mocy ust. 2 podatnicy naruszający obowiązek określony w ust. 1, do czasu rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, tracą prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

Organ podatkowy prawidłowo przyjął, że przepis par. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 1996 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 157, poz. 806) stanowi, że w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1997 r. obowiązek rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących dotyczy podatników, u których wysokość obrotów osiągniętych z działalności określonej w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w ciągu pierwszych trzech kwartałów 1996 r. - przekroczyła 200 tys. zł z zastrzeżeniem § 3. Szczegółowe terminy wprowadzenia kas rejestrujących przez tych podatników określono w zał. nr 1 do rozporządzenia.

Z kolei przepis art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. ustalonym ustawą z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz.U. Nr 137, poz. 640), wprowadza obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników sprzedających towary i świadczących usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność w formie indywidualnych gospodarstw rolnych. Niewykonanie tego obowiązku powoduje z mocy prawa zastosowanie sankcji podatkowej przewidzianej w art. 29 ust. 2 ustawy, w postaci utraty prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną, nie kwestionowaną przez podatnika, jest obrót za pierwsze trzy kwartały 1996 r., na podstawie którego był on zobowiązany do rozpoczęcia prowadzenia ewidencji za pomocą kas do dnia 31 maja 1997 r. pierwsza kasa rejestrująca, do dnia 30 czerwca 1997 r. druga kasa rejestrująca, do dnia 31 lipca 1997 r. trzecia kasa rejestrująca.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) wprowadził obowiązek ewidencjonowania przez podatników świadczących usługi i sprzedaż towarów, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Nietrafny jest zarzut skarżącej, iż nie dotyczył jej obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących w 1997 r. gdyż nie świadczyła usług lecz dokonywała sprzedaży dóbr własnej produkcji, zatem zgodnie z brzmieniem przepisu art. 29 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 1996 r. nie była obowiązana do prowadzenia ewidencji przy pomocy kas rejestrujących. Zgodnie z przepisem § 1 omawianego rozporządzenia od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 1997 r. obowiązek wprowadzenia kas rejestrujących dotyczy podatników, u których wysokość obrotów z działalności wymienionej w art. 29 ust. 1 ustawy w ciągu pierwszych trzech kwartałów 1996 r. przekroczyła 200 tys. zł, a szczegółowe terminy wprowadzenia kas określono w zał. nr 1 do tego rozporządzenia.

Skoro więc obowiązek wprowadzenia kas rejestrujących wynika z art. 29 ust. 1 ustawy - to uregulowanie w § 1 rozporządzeniami precyzuje tylko, od jakiej wysokości obrotów istnieje ten obowiązek w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1997 r. Organ podatkowy zasadnie zatem przyjął, że do określenia obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących należało stosować przepis art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w roku, w którym powstał obowiązek (1997), a do określenia istnienia obowiązku konieczne jest określenie wysokości obrotu za rok ubiegły (1996), co jednak nie oznacza, iż należy stosować przepis art. 29 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu z roku 1996.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo zastosował przepis art. 20 ust. 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przyjmując na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, iż skarżącej nie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu pieców piekarniczych wniesionych do spółki cywilnej w postaci aportu.

W ocenie Sądu, dowody zebrane zostały w sposób wyczerpujący i pozwalający na wszechstronne wyjaśnienie sprawy zgodnie z dyrektywami art. 122 i 187 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa Na mocy przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w sprawie i rozpatrzyły go w sposób obiektywny nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, podejmując w toku postępowania działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie.

Ustalenia dokonane przez organy podatkowe dawały podstawę do podjęcia oceny wyrażonej w zaskarżonych decyzjach. Ocena ta różniąc się od przedstawionej przez skarżącą znajduje jednak pełne poparcie w treści omówionych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Do uwzględnienia skargi nie mógł doprowadzić również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego podniesiony w skardze. Zgodnie z przepisem art. 70 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na mocy przepisu art. 70 par. 3 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. został przerwany przez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w banku [...], dokonanego w dniu [...].10.1999 r. tytuły wykonawcze obejmujące zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. zostały wystawione w dniu [...].10.1999 r. i doręczone skarżącej w dniu [...].10.1999 r. W dniu [...].12.1999 r. wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a w dniu [...].11.2002 r. kolejne postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne nie zostało wznowione. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. nie uległo zatem przedawnieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący niewykonania przez organ II instancji zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13.02.2004 r. sygn. akt I SA/Kr 2029/03, stwierdzającego nieważność decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia [...].08.1999 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r. w uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie Izby Skarbowej w K. sprowadziło się do uchylenia decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].05.1998 r. w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego ponad kwotę [...] zł oraz do utrzymania pozostałej części decyzji w mocy. Tego typu rozstrzygnięcie nie mieści się w zakresie dyspozycji przepisu art. 233 par. 1 i 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa i wyczerpuje hipotezę przepisu art. 247 par. 1 pkt 3 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargi oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).