Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 318/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, WSA Alina Dominiak, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 27 kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 31 marca 2005 r., orzekającą o odmowie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu J. i M. G. wraz z dziećmi P. i A. na pobyt stały w lokalu nr 4 w miejscowości [...] w gminie S.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z wniosku A. K. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie o usunięcie z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu Państwa J. i M. G. wraz z dziećmi: P. i A. na pobyt stały w lokalu nr 4 w miejscowości [...] w gminie S. W uzasadnieniu wskazano, że wymienieni zostali bezprawnie zameldowani w przedmiotowym lokalu.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że J. G. została zameldowana w przedmiotowym lokalu w dniu 28 listopada 2002 roku, a jej mąż w dniu 30 kwietnia 2003 roku. W lokalu tym zamieszkiwali już wcześniej, lecz wtedy nie załatwiali formalności meldunkowych.

Na podstawie powyższego, organ I instancji orzekł o odmowie usunięcia zapisu o zameldowaniu Państwa J. i M. G. wraz z dziećmi na pobyt stały w przedmiotowym lokalu.

Z decyzją tą nie zgodziła A. K. i wniosła odwołanie. Wskazała na krzywdzący charakter zaskarżonego orzeczenia. Dodała, że H. W. - ówczesny właściciel dokonał zameldowania wymienionych w momencie, kiedy przedmiotowa posiadłość była zajęta przez komornika.

Organ II instancji wskazał, że do podjęcia decyzji o usunięciu zapisu o zameldowaniu Państwa J. i M. G. z dziećmi na pobyt stały w lokalu nr 4 w miejscowości [...] w gminie S. konieczne byłoby ustalenie, że w momencie dokonania czynności materialno - technicznej, jaką jest zameldowanie na druczku meldunkowym, nie została spełniona przesłanka zameldowania, polegająca na zamieszkaniu w przedmiotowym lokalu.

Podczas prowadzenia sprawy przez organ I instancji obie strony postępowania potwierdziły fakt zamieszkiwania Państwa J. i M. G. z dziećmi w spornym lokalu. Organ odwoławczy podkreślił, że organ meldunkowy nie posiada żadnych uprawnień w zakresie regulowania roszczeń o charakterze cywilno-prawnym. W tej materii kompetentne są sądy cywilne. Organy meldunkowe działając w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają za zadanie stać na straży prawidłowej ewidencji ludności i w tym zakresie, zameldowanie Państwa J. i M. G. z dziećmi nastąpiło zgodnie z prawem.

Organ dodał, iż fakt meldunku nie daje osobie żadnych praw do lokalu, potwierdza jedynie fakt pobytu osoby w danym lokalu. Nie jest wymagana zgoda właściciela lokalu, aby osoba mogła zameldować się w lokalu, wystarczy potwierdzenie faktu jej pobytu w nim.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. K. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że istotnym jest również, żeby zgody na zameldowanie udzieliła osoba mająca prawo do podejmowania decyzji w tym zakresie, gdyż pobyt Państwa G. w lokalu był pobytem nielegalnym. W chwili wyrażenia zgody na zameldowanie nieruchomość znajdowała się w gestii komornika i jedynie on był władnym wyrazić zgodę na zameldowanie.

Nadto skarżąca wskazała, że stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji narusza konstytucyjną zasadę poszanowania władności albowiem uniemożliwia w praktyce decydowanie przez właściciela o tym czy wyraża zgodę na ograniczenie swego władztwa nad rzeczą. Zameldowanie stanowi takie ograniczenie niezależnie od tego czy jest związane z prawem do lokalu.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. W przedmiotowej sprawie rzeczą organów administracji było dokonanie w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyjaśnienia czy zachodziły materialnoprawne przesłanki zameldowania J. i M. G. wraz dziećmi w lokalu nr 4 w miejscowości [...] w gminie S.

W myśl art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Pobytem stałym jest natomiast zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy).

Wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zgłoszeniu właściwemu organowi danych wymaganych do zameldowania (art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy). Organ podejmuje czynności ewidencyjne na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej obciążający ją obowiązek meldunkowy.

Wobec powyższego w datach dokonywania zameldowania M. G. oraz J. G. wraz z dziećmi prawidłowość tej czynności zależała od tego czy spełnione zostały przesłanki z art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Jak wynika z akt administracyjnych Państwo G. wraz z dziećmi w dacie dokonywania zameldowania zamieszkiwali z zamiarem stałego pobytu w mieszkaniu nr 4 w budynku nr 68a w [...]. Wobec tego spełnione zostały przesłanki do zameldowania ich pod wskazanych adresem na pobyt stały.

Natomiast, w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgoda na zameldowanie pochodząca od jakiegokolwiek podmiotu prawa nie stanowiła przesłanki zameldowania. H. W. potwierdził jedynie fakt zamieszkiwania M. i J. G. pod wskazanym przez nich adresem. H. W., jako zarządca mienia zajętego przez komornika, był uprawniony do potwierdzenia faktu pobytu osób pod wskazanym adresem. Stosownie bowiem do art. 935 § 1 k.p.c. zarządca ma prawo prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne. Potwierdzenie faktu zamieszkiwania nie ogranicza niczyich praw, gdyż zameldowanie nie rodzi żadnego tytułu prawnego do lokalu. Natomiast organy ewidencyjne nie są upoważnione do rozstrzygania o legalności pobytu osób w miejscu wskazanym jako miejsce zamieszkania. Tego typu spory rozstrzygane są przez sądy powszechne w ramach odpowiednich postępowań.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty skargi są niezasadne. Podnoszone w niej kwestie mogą mieć znaczenie w postępowaniu cywilnoprawnym, w którym ocenie podlegać będzie legalność zamieszkania Państwa G. w spornym lokalu.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.