Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 577/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 1 oraz  art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1, 3, 5  pkt 2 i 6
journal: Dz.U. 2008 nr 24 poz 149
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych  zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest  uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 1, § 8, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, 3, 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), z dniem [...] stycznia 2008 r. ustalił dla J. N., zajmującego w tym dniu stanowisko Kierownika [...], uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej, wynoszącej [...], tj. uposażenie zasadnicze w wysokości [...] zł i dodatek funkcyjny w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatek specjalny w wysokości 30% kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił go z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko Kierownika [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, tj. z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.

Na skutek złożonego przez J. N. odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu podał, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., zmniejszono ilość grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Z katalogu stanowisk służbowych, określonego w załączniku nr 2, z dniem 1 stycznia 2008 r. usunięto stanowisko zawierające w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko kierownika sekcji Biura Spraw Wewnętrznych, zaszeregowane dotychczas w 12 grupie uposażenia zasadniczego, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe kierownika sekcji w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołujący nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Skarżący zarzucił organowi rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 38 i art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 kpa. W uzasadnieniu skargi podał, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. jest niższe od poprzednio zajmowanego. Dotychczasowe stanowisko było bowiem zaszeregowane do grupy 12, zaś obecne do grupy 9. Nastąpiło również obniżenie jego stopnia etatowego, [...]. W ocenie skarżącego, działanie takie pozostaje w sprzeczności z art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który określa warunki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a tryb przewidziany w tym przepisie nie został zastosowany. Skarżący podniósł również, iż obniżenie stanowiska służbowego, poza wymierną stratą finansową, pozbawiło go możliwości awansu w stopniu. Poprzednio zajmował stanowisko [...], a to dawało mu możliwość awansu na wyższy stopień, natomiast obecne stanowisko służbowe takiej możliwości awansu nie daje. Wskazał także, iż rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zaś odwołanie wniesione w terminie powinno spowodować wstrzymanie jego wykonania.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1714/08 oddalił skargę J. N. Wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 8, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. Sąd podał, iż rozporządzenia te mają podstawę prawną w treści art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, które zawierają delegację ustawową dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do kształtowania zasad uposażenia policjantów i zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup, uwzględniając odpowiadające im policyjne stopnie etatowe.

WSA w Warszawie stwierdził, iż przepisy powołanego rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań poszczególnych policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. I tak, na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych" przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Zgodnie zaś z treścią § 6, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r. Istota zmiany, zdaniem Sądu, sprowadzała się zatem do pozbawienia policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami mającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji.

Sąd stwierdził, iż aby powołane wyżej zmiany mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego danego policjanta stosownego rozkazu personalnego. Oznacza to, iż Komendant Główny Policji, wydając rozkaz personalny w niniejszej sprawie, był zobowiązany do tego przepisami prawa. Komendant Główny Policji nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, gdyż zmiana ta dokonała się poza nim - poprzez zmianę przepisów prawa. Był jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia. To rozróżnienie jest istotne dla oceny zastosowania przez organy wyłącznie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i pominięcia rozważań odnośnie ewentualnego stosowania art. 38 tej ustawy.

W konsekwencji, WSA w Warszawie uznał, że zmiana przepisów prawa, jest odmienna od przesłanek zawartych w art. 38 ustawy o Policji, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z tych względów, w jego ocenie, przyjąć zatem należy, iż przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania. Sąd wskazał ponadto, iż przepis ten można stosować jedynie, gdy policjanta, ze ściśle określonych w tym przepisie powodów, przenosi się na niższe stanowisko służbowe, przy czym rozumienie niższego stanowiska odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowiska sprzed i po przeniesieniu. Zaznaczył, iż w tej sprawie skarżący dokonuje porównania parametrów kwotowych (uposażenie, dodatki) i możliwości awansu swojego stanowiska służbowego, zajmowanego przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego z parametrami po jego wydaniu. W istocie porównanie to dotyczy parametrów jego stanowiska służbowego przed i po nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., a zatem punkt odniesienia stanowią przepisy prawa określające inne zaszeregowania policjantów. Natomiast przepis art. 38 "niższe" stanowisko odnosi do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch innych struktur (starej i nowej). Za takim ograniczonym rozumieniem przepisu art. 38, zdaniem Sądu, przemawia to, iż reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach jednej konkretnej regulacji określającej zaszeregowanie i uposażenie (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 4054/01, publ. LEX nr 142335).

WSA w Warszawie za chybiony uznał także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 101 ust. 2 ustawy o Policji. Przepis ten bowiem, ustalając delegację dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania przedmiotowego rozporządzenia, wskazuje, że rozporządzenie ma między innymi określać "warunki podwyższania tego uposażania", jednakże zapis ten dotyczy zasad podwyższania uposażenia w ramach konkretnego rozporządzenia - jednej regulacji, i nie może odnosić się do porównywania zapisów dotyczących uposażenia zawartych w różnych rozporządzeniach. W ocenie Sądu, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 kpa, ponieważ samo sformułowanie części stanowczej przedmiotowego rozkazu przez Komendanta Głównego Policji oraz czasu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., na które powoływał się przedmiotowy rozkaz, dopuszczało pominięcie nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesionej przez J. N. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r. o sygn. akt I OSK 891/09 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 24 marca 2009 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż zmiana treści stosunku służbowego policjanta, poprzez przeniesienie na inne stanowisko, w ujęciu materialnoprawnym może polegać na jego awansowaniu, przeniesieniu go na inne stanowisko równorzędne lub przeniesieniu na stanowisko niższe. W tym stosunku służbowym, także w świetle art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji, nie występuje postać jego modyfikacji, określona przez organ jako przeniesienie na nowe stanowisko. Ustawa o Policji przewiduje przekształcenie stosunku służbowego policjanta w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli ustawa zastrzega decyzję dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy). NSA podał, iż powołany wyżej przepis zawiera przesłanki kompetencyjne wskazując, który przełożony jest właściwy do podjęcia decyzji w tym przedmiocie. Nie zawiera on natomiast przesłanek uzasadniających ich wydanie i kwestię tę pozostawia uznaniu przełożonego. W konsekwencji oznacza to, że właściwy przełożony może dokonać przekształcenia stosunku służbowego policjanta bez jego zgody tylko w odniesieniu do stanowiska równorzędnego. Jedyne ograniczenie w tym zakresie zawiera art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż istota niniejszej sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy w sytuacji wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 8 lutego 2008 r. rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, organ dokonujący przekształcenia stosunku służbowego policjanta mógł ograniczyć się do stosowania przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami powołanego rozporządzenia bez wykazania, że stanowisko, na które następuje mianowanie, spełnia wymogi stanowiska równorzędnego. Zdaniem Sądu, chodzi tu o identyczne parametry uposażenia zasadniczego, dodatku do uposażenia i stopnia etatowego, a nie tylko o wysokość uposażenia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r. o sygn. akt I OSK 100/07, publ. LEX nr 427893; wyrok NSA z dnia 30 maja 2000 r. o sygn. akt II SA 220/00).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w ocenie Sądu I instancji przekształcenie stosunku służbowego skarżącego na skutek zmiany przepisów prawa - powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. - jest odmienne od przesłanek zawartych w art. 38 ustawy o Policji, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i z tych względów przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Jednocześnie jednak Sąd ten nie wskazał przepisu wyłączającego stosowanie w niniejszej sprawie art. 38 ustawy. Powołany w tej mierze wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 4054/01 dotyczył bowiem innej sytuacji prawnej, w której przepis art. 149 ust. 1 ustawy o Policji regulował powstanie stosunku służbowego policjanta będącego uprzednio funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej, bez nawiązania do poprzednio zajmowanego stanowiska. Nie była to zatem zmiana warunków służby, ale pierwsze mianowanie policjanta na stanowisko służbowe, natomiast w rozpoznawanej sprawie chodzi o zmianę trwającego stosunku służbowego policjanta. W konsekwencji NSA stwierdził, że Sąd I instancji zaakceptował naruszenie przez organy art. 107 § 3 w związku z art. 80 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem jakichkolwiek rozważań, pozwalających na uznanie, że organy administracyjne dokonały mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne, a nie na stanowisko niższe, zaś naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Komendant Główny Policji wydając sporny rozkaz personalny, nie stosował norm "automatycznie" regulujących stosunek służbowy policjanta. Uwzględniając normy przejściowe rozporządzenia, dokonywał wyboru tych przepisów, które wskazywały, na jakie stanowisko, z określonymi warunkami służby, po wejściu w życie nowych przepisów należy mianować policjanta zajmującego poprzednio stanowisko Kierownika [...], mającego ustalone wcześniej rozkazem personalnym warunki służby, w sytuacji braku w nowym stanie prawnym stanowiska Kierownika [...]. Organ, stosując normy prawne w sprawie indywidualnej, podlegał systemowi powszechnie obowiązujących przepisów, regulujących warunki służby policjantów, w tym ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego rozporządzenie tegoż Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, w tym także przepisy przejściowe zawarte w rozporządzeniu zmieniającym, nie wyłączają stosowania norm rangi ustawowej regulujących stosunek służbowy policjanta, określających przesłanki i tryb jego modyfikacji. Takie wyłączenie jest możliwe jedynie poprzez regulacje ustawowe. NSA podkreślił, iż Sąd I instancji, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji, pośrednio przyznał, że warunki służby skarżącego na skutek nowelizacji rozporządzenia uległy pogorszeniu. Przede wszystkim jednak uznał, że stosunek służbowy skarżącego został ukształtowany na nowo przez przepisy tego rozporządzenia, mimo że poprzednio zajmowane stanowisko i warunki z nim związane, nie odpowiadają stanowisku i warunkom określonym w nowej regulacji.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w wykazie stanowisk Tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiących Załącznik Nr 2 do cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, nie ma już zajmowanego przez skarżącego stanowiska kierownika [...]. Obowiązkiem organu było zatem, zdaniem NSA, dostosowanie dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska do nowych unormowań. Ustawowymi normami materialnymi regulującymi modyfikację stosunku służbowego policjanta w sytuacji usunięcia zajmowanego przez niego stanowiska z Tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych, stanowiącej Załącznik do rozporządzenia zmieniającego, są dwie hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego lub inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż po zmianie rozporządzenia nie można skarżącego pozostawić na dotychczasowym stanowisku, gdyż go już nie ma, a jednocześnie utrzymywać, że nie nastąpiła ani likwidacja stanowiska, ani też nie zaszły w Komendzie Głównej Policji zmiany organizacyjne, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. A zatem w sytuacji, gdy po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. doszło do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, organ nie mógł ograniczyć się do stosowania art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami tego rozporządzenia. W przypadku bowiem, gdy następuje mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, powinno być ono dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten musi być w takim przypadku zastosowany między innymi w celu ustalenia, czy zachodzi mianowanie na stanowisko niższe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak w tej mierze rozważań organów administracji skutkuje uchybieniem, polegającym na niezastosowaniu tej części hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Tak więc w sytuacji, gdy zmiana skutkuje przeniesieniem na stanowisko równorzędne, dalsza norma zawarta w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji nie musi być stosowana. Natomiast w przypadku, gdy następuje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, ma on prawo wypowiedzenia się co do dalszego trwania stosunku służbowego, w sposób określony w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji.

Niezależnie od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przy ocenie, czy skarżący został mianowany na stanowisko niższe uwzględnić należy § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., odnoszący się wprost do dalszych warunków służby policjanta, zajmującego stanowisko kierownika [...]. W świetle tego przepisu, policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych - przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. W dniu wejścia w życie rozporządzenia, stanowiskami zawierającymi w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych" były, pomijając Dyrektora, stanowiska: Kierownika Sekcji Biura Spraw Wewnętrznych i Eksperta Biura Spraw Wewnętrznych. Przepis § 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia stanowił zatem konsekwencję braku w nowym wykazie stanowisk, stanowiska Kierownika Sekcji Biura Spraw Wewnętrznych oraz przyznania policjantom, pełniącym dotychczas służbę na tym stanowisku, stawki uposażenia zasadniczego określonej dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. W ocenie NSA, oznacza to, iż przepis ten nie regulował wprost, na jakie stanowisko, według nowej tabeli zaszeregowania powinien być mianowany dotychczasowy Kierownik Sekcji Biura Spraw Wewnętrznych. Przy wyborze stanowiska przysługującego ww. kierownikowi, po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego należy uwzględnić § 4 tego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że policjantom, którzy do dnia wejścia w życie ww. rozporządzenia zachowali prawo zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, przysługuje grupa zaszeregowania równorzędna do dotychczasowej, określona w Tabeli stanowiącej załącznik nr 4. Przepis ten, łącznie z Tabelą, wskazuje na to, jakie grupy zaszeregowania, w obu stanach prawnych Minister uznał za równorzędne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocenę tę należy odnieść nie tylko do policjantów, którzy zachowali prawo do zaszeregowania. Brak jest bowiem podstaw do uznania, aby Tabeli równorzędności nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania, wynikającą wprost z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania, wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których były obowiązujące niższe grupy zaszeregowania. NSA podkreślił, że w trakcie porównywania grup zaszeregowania z katalogu poprzednio obowiązującego i ustanowionego nowelą, nie można posługiwać się więcej, niż jedną tabelą równorzędnych grup zaszeregowania. Podał, iż z Załącznika nr 4 do cyt. rozporządzenia wynika, że dla grupy zaszeregowania 12, zachowanej przed dniem 1 stycznia 2008 r., przysługuje od dnia 1 stycznia 2008 r. równorzędna grupa zaszeregowania – 10, zaś przy ocenie równorzędności stanowisk nie można pomijać stopnia etatowego odpowiadającego stanowisku służbowemu. W przypadku skarżącego, stanowisku Kierownika [...] odpowiadał stopień etatowy [...], a od 1 stycznia 2008 r. stopień etatowy [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej czy postanowienia. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa.

Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do wykonania zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku uchylającym poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W świetle powyższego, podnieść należy, iż Sąd II instancji przesądził, że: "po zmianie rozporządzenia nie można skarżącego pozostawić na dotychczasowym stanowisku, gdyż go już nie ma, ani też utrzymywać, iż nie nastąpiła ani likwidacja stanowiska, ani też nie zaszły w Komendzie Głównej Policji zmiany organizacyjne, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. A zatem w sytuacji, gdy po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. doszło do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, organ nie mógł ograniczyć się do stosowania art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami tego rozporządzenia. W przypadku bowiem, gdy następuje mianowanie na stanowisko, które nie spełnia wymogów stanowiska równorzędnego, powinno być ono dokonane w trybie określonym w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten musi być w takim przypadku zastosowany między innymi w celu ustalenia, czy zachodzi mianowanie na stanowisko niższe. Brak w tej mierze rozważań organów administracji skutkuje uchybieniem polegającym na niezastosowaniu tej części hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji".

Wobec dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawnej przepisów leżących u podstaw wydania skarżonej decyzji oraz wobec związania tą wykładnią, tutejszy Sąd był zobligowany do tego, aby wyeliminować skarżoną decyzję z obrotu prawnego. Organ administracji będzie zaś zobligowany do tego, aby zrealizować wskazania zawarte w wyżej przytoczonym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stąd więc, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł w oparciu o art. 152 tej ustawy.