Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1513/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Wdowiak, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.), Asesor WSA Małgorzata Grzelak, Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i uiszczenie opłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję dyrektora generalnego p.p.u.p. "Poczta Polska" nakładającą na J. P. obowiązek rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz uiszczenia opłaty w kwocie 5.364,00 zł. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] sierpnia 2003r. kontrolerzy Rejonowego Urzędu Poczty w [...] przeprowadzili kontrolę obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych w hotelu "[...]" w [...]. Z kontroli sporządzony został protokół, z którego wynika że kontrolerzy działali na podstawie imiennych upoważnień o numerach [...] i [...], w kontroli uczestniczyły dwie pracownice E. L. i G. L., które nie przedstawiły dokumentów rejestracji 12 odbiorników telewizyjnych. Z protokołu wynika nadto, że stwierdzono natychmiastowy odbiór programu, a właściciel hotelu nie był obecny w czasie kontroli. Pod protokołem widnieją podpisy E. L. i G. L. oraz dwa nieczytelne podpisy kontrolujących.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. Dyrektor Rejonowego Urzędu Poczty w [...] działając na podstawie art. 51 ust.2 i 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r.o radiofonii i telewizji /Dz.U.nr 101 z 2001r. poz.1114z późn. zmianami/ i rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r.w sprawie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych /Dz.U. nr 70 z 1993r. poz.339/ stwierdził używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w hotelu "[...]", nakazał jego rejestrację i ustalił opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika w wysokości 30 krotności opłaty abonamentowej w kwocie 5364,00zł.

W złożonym [...] września 2003r. odwołaniu od tej decyzji J. P. zakwestionował sposób przeprowadzenia kontroli i wskazał, że nie został wezwany do hotelu w czasie kontroli oraz, że kontrolerzy zbadali tylko dwa z sześciu pokoi znajdujących się w budynku przy ul. [...]. W budynku tym w rzeczywistości niezarejestrowane telewizory są tylko w trzech pokojach. W pozostałych 9 pokojach nie ma telewizorów. Kontrolerzy nie skontrolowali budynku przy ul. [...] i przyjęli, że tam znajdują się telewizory, podczas gdy w rzeczywistości ich tam nie ma i dopiero wykonywana jest stosowna instalacja. Obecne przy kontroli osoby nie są pracownicami skarżącego i nie mogą dysponować jego majątkiem.

W dniu [...] września 2003r. kontrolerzy złożyli do akt pisemne wyjaśnienie, w którym potwierdzili, że skontrolowali tylko trzy pokoje, ale pracownice hotelu potwierdziły, że gotowe do odbioru telewizory znajdują się w 12 pokojach. Wyjaśnienie zawiera nieczytelne podpisy kontrolerów.

Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Rejonowego Urzędu Poczty w [...] działając z upoważnienia Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej na podstawie art. 51 ust.2 i 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r.o radiofonii i telewizji decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nakazał rejestrację odbiorników i ustalił opłatę w wysokości 5364,00 zł. W uzasadnieniu decyzji powołał się na sporządzony protokół kontroli.

J. P. odwołał się od powyższej decyzji w części ustalającej opłatę za 9 sztuk odbiorników i wniósł o uchylenie decyzji w tej części. Kwestionował ustalenia faktyczne zawarte w protokole oraz podnosił, że nie miał możliwości złożenia jakichkolwiek wyjaśnień.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2004r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję I instancji. Wskazał, że z protokołu kontroli podpisanego przez E. L. i G. L. wynika, iż użytkowano bez rejestracji 12 sztuk odbiorników a w tej sytuacji nakazanie rejestracji i ustalenie opłaty jest prawidłowe mimo bardzo krótkiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. P. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucał naruszenie art.7, 75, 77 i 81 KPA polegające na niewyjaśnieniu okoliczności faktycznych, oparcie ustaleń kontroli na informacjach osób, które nie były pracownikami, nieprzesłuchanie strony i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i wskazał, że fakt używania 12 niezarejestrowanych odbiorników był w sposób niewątpliwy ustalony w czasie kontroli a zatem decyzja jest prawidłowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270, dalej zwane p.p.s.a./ Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Jak wynika z art.51 ust.2 cytowanej wyżej ustawy o radiofonii i telewizji kontrolę rejestracji odbiorników telewizyjnych przeprowadzają jednostki organizacyjne wskazane przez Ministra w drodze rozporządzenia. Wydane przez Ministra Łączności rozporządzenie z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych /Dz.U. nr 70 z 1993r. poz. 339/ stanowi, że kontrolę przeprowadzają upoważnieni pracownicy rejonowych urzędów Poczty a upoważnienie, na druku ścisłego zarachowania, wydaje dyrektor urzędu. W aktach sprawy niniejszej brak upoważnień dla prowadzących kontrolę kontrolerów a ich nazwiska nie są znane.

Art.51 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi, że do kontroli rejestracji odbiorników stosuje się przepisy KPA. Z takiego uregulowania wynika, że postępowanie związane z kontrolą podlega ogólnym zasadom procedury administracyjnej. W tym stanie rzeczy protokół kontroli powinien odpowiadać zasadom wynikającym z art.68 KPA. Powinno więc z niego wynikać kto, gdzie i kiedy jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono. Z protokołu kontroli sporządzonego w sprawie niniejszej przede wszystkim nie wynika kto go sporządził a nieczytelne podpisy u dołu protokołu nie zawierają stosownej informacji na ten temat a zatem nie odpowiadają wymogom KPA. Z protokołu wynika ponadto, że kontrolerzy stwierdzili natychmiastowy odbiór programu w 12 odbiornikach, zaś ze złożonych przez nich później wyjaśnień uzupełniających wynika informacja odmienna, że okoliczności tej nie ustalili osobiście, gdyż zbadali tylko 3 pokoje. Ustalenie, że kontrolerzy stwierdzili natychmiastowy odbiór programu w 12 odbiornikach jest więc nieprawdziwe, co potwierdzili sami kontrolerzy. Z protokołu nie wynika też na jakiej podstawie kontrolerzy ustalili w jakim charakterze przy kontroli uczestniczyły E. L. i G. L.

W ocenie Sądu tak przeprowadzona kontrola była wadliwa a protokół z niej sporządzony nie stanowił należytego odzwierciedlenia rzeczywistego stanu rzeczy i nie odpowiadał wskazanym wyżej wymogom art.68 KPA. Wadliwie sporządzony protokół stanowił w istocie jedyny materiał dowodowy w sprawie niniejszej a takie zebranie materiału dowodowego narusza art.77 § 1 KPA nakazujący wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, co narusza art.7 KPA nakazujący dokładne wyjaśnienie sprawy.

Z protokołu nie wynika ponadto czy o jego treści został w ogóle poinformowany zainteresowany, czy doręczono mu odpis protokołu i umożliwiono złożenie wyjaśnień. Z odwołań i skargi wynika, że skarżący nie uczestniczył w ogóle w postępowaniu pierwszej instancji, a pierwsze wyjaśnienia przedstawił w odwołaniu mimo, iż chciał to uczynić wcześniej. Takie działanie organu narusza art.81 KPA i zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wynikającą z art.10 § 1 KPA.

Również uzasadnienia obu decyzji, z naruszeniem art.107 § 3 KPA, nie zawierają wskazania dlaczego organ ustalając stan sprawy oparł się wyłącznie na niestarannie i wadliwie sporządzonym protokole i nie poczynił żadnych dalszych ustaleń mimo występujących niejasności np. co do liczby pokojów w hotelu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania Sąd nie orzekł w tej kwestii w myśl art.210 p.p.s.a.

Zważywszy, że z uchylonymi decyzjami wiąże się kwestia wykonalności Sąd orzekł o ich niewykonywaniu po myśli art.152 p.p.s.a.