Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1642/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 14b par 3, art. 14h, art. 169 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1893/15 w sprawie ze skargi Gminy X. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 września 2014 r. nr ILPP2/443-568/14-5/MN w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od Gminy X. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 23 marca 2016r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1893/15 uchylił zaskarżoną interpretację Ministra Finansów z dnia 4 września 2014r., nr ILPP2/443-568/14-5/MN w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco. Skarżąca Gmina X. (będąca miastem na prawach powiatu) jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Decyzją z dnia 11 października 2012r., nr 31/12 Wojewoda [...] wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dotyczącej działki, której Gmina X. była właścicielem (do dnia uostatecznienia się tej decyzji). Inwestycja dotyczyć miała rozbudowy drogi publicznej o kategorii drogi wojewódzkiej w zakresie budowy chodnika, a decyzja o zezwoleniu na jej realizację została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Podkreślając charakter drogi, której dotyczy inwestycja (droga publiczna o kategorii drogi wojewódzkiej) oraz powołując się na art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wnioskodawca podniósł, że z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, nieruchomość, której dotyczyła decyzja stała się z mocy prawa własnością Województwa [...], pozostającą w trwałym zarządzie jednostki budżetowej Gminy X. – Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w X. Dodał, że inwestycja drogowa realizowana jest przez jednostkę budżetową Gminy X. – Zarząd Inwestycji Miejskich, której Gmina przekazała środki finansowe na jej wykonanie. Wskazano również, że w dniu 20 marca 2014r. Wojewoda [...] wydał decyzję, w której orzekł o ustaleniu na rzecz Gminy X. odszkodowania w kwocie 11.180 zł z tytułu nabycia przez Województwo Dolnośląskie prawa własności nieruchomości Gmina wystawiła również fakturę VAT z tytułu odszkodowania, przy czym jako nabywcę wskazała Zarząd Inwestycji Miejskich. Gmina opodatkowała przedmiotową czynność stawką podatku VAT w wysokości 23 % i odprowadziła należy podatek VAT. Podkreślono, że na dzień przejścia prawa własności nieruchomość była niezabudowana. Nieruchomość nie była wyłącznie wykorzystywana na cele działalności zwolnionej od podatku. Gmina nabyła przedmiotową nieruchomość na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia 11 kwietnia 1996r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa, nieodpłatnie prawa własności tej nieruchomości. Wobec powyższego Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na tle tak zarysowanego stanu faktycznego Gmina X. sformułowała następujące pytanie: Czy przeniesienie z mocy prawa własności nieruchomości Gminy X. na rzecz Województwa [...], w wyniku decyzji Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej (wojewódzkiej) stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług")?

Zdaniem wnioskodawcy, opisane zdarzenie nie będzie stanowić czynności opodatkowanej podatkiem VAT w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem nie dojdzie do realnej wypłaty odszkodowania. Gmina X. zwróciła uwagę, że w stanie faktycznym sprawy nie można mówić o wywłaszczeniu nieruchomości za odszkodowaniem, albowiem środki finansowe jakie Gmina uzyskała z tytułu przeniesienia własności nieruchomości nie mogły stanowić odszkodowania (rekompensaty za utratę prawa własności nieruchomości), skoro pochodziły ze środków tejże Gminy.

W wydanej interpretacji indywidualnej organ uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdził, że w przedmiotowej sprawie przekazując nieruchomość gruntową na rzecz Skarbu Państwa, Gmina działała we własnym imieniu i na własny rachunek. Działania Gminy są tożsame z działaniami każdego innego podmiotu będącego właścicielem nieruchomości. W opisanym przypadku mamy zatem do czynienia z przeniesieniem własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem, stanowiącym odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W tym przypadku, odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną i ze względu na przedmiot, czynność taka objęta jest podatkiem od towarów i usług. Zatem w analizowanej sprawie dochodzi do odpłatnej dostawy towaru, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Organ stwierdził również, że przedmiotowa dostawa towarów nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, ani na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Wykluczenie zastosowania w sprawie tego pierwszego przepisu organ powiązał z argumentem, że nieruchomość nie była wykorzystywana przez Gminę wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Z kolei, odmowę zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług organ podatkowy uzasadniał tym, że działka na której znajduje się nieruchomość jest, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczona pod zabudowę (symbol 1KD-L).

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1 Na powyższą interpretację strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że w sprawie doszło do opodatkowanej podatkiem VAT czynności polegającej na przeniesieniu z mocy prawa własności towarów za odszkodowaniem;

- art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od towarów i usług (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006r.), poprzez uznanie, że Gmina jest podatnikiem podatku VAT z tytułu czynności przeniesienia prawa własności;

- art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że towarami używanymi są również grunty;

- art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez nie wezwanie Gminy do uzupełnienia stanu faktycznego o informacje pozwalające ustalić, czy Gmina dokonała przedmiotowej czynności jako podatnik VAT.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") uchylił zaskarżoną interpretację i zasądził zwrot kosztów postępowania.

3.2. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż istota sporu dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy przeniesienie przez gminę (miasto na prawach powiatu) prawa własności nieruchomości z nakazu władzy publicznej w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Miasto stoi na stanowisku jest to czynność nie spełniająca definicji dostawy z ustawy o podatku od towarów i usług. Organ prezentuje stanowisko przeciwne.

Dalej, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż kwestia ta była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2015r., sygn. akt I FPS 1/15, w której stwierdzono, iż: "Przeniesienie przez gminę (miasto na prawach powiatu) prawa własności nieruchomości z nakazu władzy publicznej w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), nieskutkującą ekonomicznym obciążeniem wywłaszczonego ciężarem uiszczenia podatku z tytułu tej czynności."

Sąd przytaczając tezy zawarte w przywołanej uchwale i biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy oraz treść art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie stwierdził, że taka właśnie dostawa w niniejszej sprawie wystąpiła.

3.3. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż trzeba mieć na uwadze że ocena, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, wymaga również ustalenia, że została ona wykonana przez podatnika tego podatku.

Gmina, jako podmiot władzy publicznej, posiada specyficzny status na gruncie ustawy o VAT. Nie uznaje się bowiem za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług).

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ stwierdził, że w przypadku wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Jednocześnie Gmina w przedmiotowym zakresie nie występuje jako podmiot prawa publicznego, lecz jako właściciel. Jej sytuacja w odniesieniu do kwestii własności nieruchomości przeznaczonych pod budowę drogi jest taka sama, jak innych podmiotów, których może dotknąć decyzja lokalizacyjna.

Zatem, w ocenie Sądu, konieczne było sprawdzenie i rozważenie, czego organ nie uczynił, czy dokonując daną czynność Gmina X. działała w charakterze przedsiębiorcy. Czyli czy wykonywała działalność wypełniającą przywołaną definicję określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, pozwalającą by uznać, że Gmina X. jest podatnikiem VAT.

W związku z powyższym organ przedwcześnie w tym zakresie udzielił interpretacji indywidualnej nie żądając uzupełnienia przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego.

Wobec przedstawionej przez Sąd oceny, zaskarżona interpretacja indywidualna podlega uchyleniu na postawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobowiązany był uwzględnić przedstawioną przez Sąd argumentację prawną.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów wyrokowi Sądu pierwszej instancji, zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 169 § 1 w zw. art. 14h i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, przez uznanie iż organ podatkowy przedwcześnie udzielił interpretacji indywidualnej nie żądając uzupełniania przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego, gdy tymczasem zdaniem Ministra Finansów przedstawiony stan faktyczny pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej, albowiem był on podany w sposób wyczerpujący;

2) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem Sąd poza wskazaniem treści przepisu nie wskazał jakich elementów zabrakło we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a których brak nie pozwala - zdaniem Sądu - na udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej.

4.2. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto na podstawie art. 176 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną.

5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się zasadna i dlatego podlegała uwzględnieniu.

6.2. Uzasadnione są oba zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie zarzutu naruszenia art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 169 § 1 w zw. art. 14h i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej słusznie wskazano w treści skargi kasacyjnej, iż przedstawiony stan faktyczny sprawy, zadane pytanie i stanowisko wnioskodawcy pozwalały na wydanie interpretacji, co organ uczynił. Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny zapytał, czy przeniesienie z mocy prawa własności nieruchomości Gminy na rzecz Województwa, w wyniku decyzji Wojewody o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej (wojewódzkiej) stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W tym zakresie wydana interpretacja, która odnosi się do zakresu sformułowanego wniosku stanowi odpowiedź na zadane pytanie i odnosi się do stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę. Mało tego, w uzasadnieniu stanowiska Minister Finansów odniósł się także do statusu Gminy jako podatnika podatku VAT. Trafne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, że w wydanej interpretacji organ odniósł się do tego, że czynności określone we wniosku mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W interpretacji stwierdzono, iż: "Ani organ władzy publicznej (wójt, burmistrz, prezydent miasta) ani urząd obsługujący ten organ (urząd gminy) wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie może skorzystać z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Zarówno bowiem organy władzy publicznej, jak i urzędy obsługujące te organy nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Jednocześnie Gmina w przedmiotowym zakresie nie występuje jako podmiot prawa publicznego, lecz jako właściciel. Jej sytuacja w odniesieniu do kwestii własności nieruchomości przeznaczonej pod budowę drogi jest taka sama jak innych podmiotów, których dotknąć może decyzja lokalizacyjna".

W związku z powyższym zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż w stanie sprawy nie było potrzeby uzupełniania stanu faktycznego, gdyż ten przedstawiony przez stronę skarżącą w związku z zadanym pytaniem i przedstawionym stanowiskiem w sprawie wyznaczał zakres załatwienia sprawy. Nie było uzasadnienia dla sprawdzenia i rozważenia, czy dokonując daną czynność Gmina X. działała w charakterze przedsiębiorcy, jak wskazał Sąd pierwszej instancji. Organ wydający interpretację nie ma bowiem kompetencji w tym postępowaniu do prowadzenia postępowania dowodowego, czy działania zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w tym do ustalania stanu faktycznego.

6.3. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega nadto, iż w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca podniosła min. właśnie zarzuty związane z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawdopodobnie Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację uznał te zarzuty za uzasadnione. Jednak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost nie wskazano, które z zarzutów skargi okazały się trafne, mało tego Sąd rozpoznając skargę w tym zakresie nie dostrzegł, iż organ odniósł się do kwestii podmiotowej i statusu Gminy, uznając ją za podatnika. Dodatkowo należy wskazać, iż przedmiotem interpretacji była wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (co wynikało z treści pytania wnioskodawcy i jego stanowiska). Sąd pierwszej instancji zaznaczając, iż trzeba mieć na uwadze, że ocena, iż dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, wymaga również ustalenia, że została ona wykonana przez podatnika tego podatku i wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż wydanie interpretacji było przedwczesne (bowiem organ nie zażądał uzupełnienia przedstawionego we wniosku stanu faktycznego) nie odniósł tego stanowiska do zakresu sprawy zainicjowanej wnioskiem. Nadto nie wskazał, w jakim zakresie udzielenie interpretacji było przedwczesne, skoro organ odniósł się w interpretacji do stanowiska strony, wskazując nie tylko na to, iż mamy tu do czynienia z dostawą towarów, ale także na to, że w sprawie nie występuje zwolnienie podatkowe i wyłączenie z opodatkowania z uwagi na status Gminy jako podatnika podatku od towarów i usług. Trafne jest stanowisko kasatora, iż fakt, że Gmina nie podała okoliczności wskazujących, że nie działa w charakterze przedsiębiorcy, w kontekście przedstawionego stanu faktycznego nie wymagało uzupełnienia, bowiem organ w wydanej interpretacji dokonał oceny w tym zakresie. To, iż strona skarżąca nie zgadzała się ze stanowiskiem organu, czemu dała wyraz w treści skargi nie oznaczało w okolicznościach niniejszej sprawy konieczności uzupełnienia stanu faktycznego, a konieczność oceny przez Sąd sprawy z uwzględnieniem stanowisk obu stron.

W tym zakresie uzasadniony jest drugi z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem Sąd poza wskazaniem treści przepisu nie wskazał jakich elementów zabrakło we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a których brak nie pozwala - zdaniem Sądu - na udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej.

6.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznając sprawę dokona jej merytorycznej oceny i uwzględni zakres sprawy objętej wnioskiem, oceni stanowisko organu przedstawione w wydanej interpretacji w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze oraz poglądów prawych zawartych w uchwale z dnia 12 października 2015r. sygn. akt I FPS 1/15 oraz wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2018r. C-665/16 w sprawie Gminy X..

6.5. Naczelny Sąd Administracyjny uznając za zasadne zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804) - zasądzając kwotę 480 zł jako 100 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji określonej w przepisach przywołanych wyżej oraz 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.