Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 115/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 5 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 7, par. 9
journal: Dz.U. 2004 nr 63 poz 585
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków  niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz  norm zużycia takich wyrobów
article: art. 141 par. 4, art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c/
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 121 par. 1 i 2, art. 122, art. 187 par. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Zofia Przegalińska Krystyna Anna Stec Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 4 października 2012 r.; sygn. akt III SA/Łd 568/12 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. J. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 4 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 568/12, oddalił skargę J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2009 r.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W wyniku kontroli obrachunkowej przeprowadzonej w składzie podatkowym - Wytwórnia Spirytusu, G., J. J., za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. ustalono, że w styczniu 2009 r. podatnik dokonał 6 wysyłek alkoholu etylowego 100% w łącznej ilości 172 580 dm3. Natomiast ilość przyjętego alkoholu przez odbiorców Gorzelni L. wyniosła 172 752 dm3. Stwierdzono, że w trakcie transportu alkoholu etylowego w dniu 15 stycznia 2009 r. powstał ubytek alkoholu etylowego 100% w ilości 22 dm3. Powyższa okoliczność została udokumentowana w protokole z przeprowadzonej kontroli z 26 lutego 2010 r., do treści którego podatnik nie wniósł żadnych zastrzeżeń.

Po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z [...] listopada 2011 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. w kwocie 1 091 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że podatnik prowadził działalność w zakresie produkcji alkoholu etylowego w składzie podatkowym od 1 maja 2004 r. i nie posiadał do 20 maja 2009 r. decyzji określającej normy dopuszczalnych ubytków alkoholu etylowego w czasie przewozu w cysternach samochodowych. Powstały zatem w czasie przewozu alkoholu etylowego w styczniu 2009 r. ubytek podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Decyzją z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że na podstawie art. 154 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 ze zm.), jeżeli obowiązek podatkowy w sytuacjach innych niż wymienione w ust. 1-3 powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przed wejściem w życie ww. ustawy obowiązywała ustawa z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r., Nr 29, poz. 257; dalej: upa), przepisy tej ustawy mają więc zastosowanie w sprawie.

Organ wskazał, że Wytwórnia Spirytusu Gorzelnia L. w styczniu 2009 r. nie posiadała decyzji ustalającej ubytki transportowe. Dopiero w piśmie z [...] kwietnia 2009 r. podatnik wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w P. z wnioskiem o ustalenie norm dopuszczalnych ubytków z tytułu przewozu w cysternach samochodowych alkoholu etylowego o kodzie CN 2207 dla składu podatkowego zlokalizowanego w gorzelni rolniczej w L.. Decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...] organ ustalił normy dopuszczalnych ubytków alkoholu etylowego, powstających w czasie przewozu w cysternach samochodowych w wysokości 0,10% liczonych w stosunku do wysłanej objętości alkoholu etylowego 100%. Zgodnie jednak z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 25 marca 2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów (Dz.U. z 2004 r. Nr 63, poz. 585; dalej: rozporządzenie z 25 marca 2004 r.) w przypadku rozpoczęcia przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie wyrobów akcyzowych, do czasu ustalenia przez właściwego Naczelnika Urzędu Celnego norm dopuszczalnych ubytków, powstałe ubytki rozlicza się w wysokości równej rzeczywistym stratom wyrobów akcyzowych, nie dłużej jednak niż przez okres sześciu miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym rozpoczęto produkcję, magazynowanie, przerób, zużycie lub przewóz. Wytwórnia Spirytusu Gorzelnia L. prowadziła działalność w zakresie produkcji alkoholu etylowego w składzie podatkowym od 1 maja 2004 r. i nie posiadała do 20 maja 2009 r. (dzień doręczenia decyzji z 18 maja 2009 r.) decyzji określającej normy dopuszczalnych ubytków alkoholu etylowego w czasie przewozu alkoholu etylowego w cysternach samochodowych. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał, iż powstały w czasie przewozu alkoholu etylowego 100% w styczniu 2009 r. ubytek w wysokości 22 dm3 podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalając skargę strony wskazał, że jest okolicznością niesporną, iż w trakcie transportu alkoholu etylowego w dniu 15 stycznia 2009 r. powstał ubytek alkoholu etylowego 100% w ilości 22 dm3. Okolicznością niesporną jest również fakt, że w styczniu 2009 r. Wytwórnia Spirytusu Gorzelnia L. nie posiadała decyzji naczelnika urzędu celnego ustającej ubytki transportowe. Dopiero [...] kwietnia 2009 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w P. z wnioskiem o ustalenie dopuszczalnych norm ubytków z tytułu przewozu alkoholu etylowego w cysternach samochodowych. Decyzja w przedmiocie tego wniosku została wydana [...] maja 2009 r.

W sytuacji gdy skarżący w styczniu 2009 r. nie posiadał decyzji ustalającej normy dopuszczalnych ubytków alkoholu etylowego, o której mowa w art. 5 ust. 3, to ubytek w wysokości 22 dm3 podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Jeżeli chodzi o wyliczenie tego podatku, to okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę. Przy zastosowaniu stawki 4 960 zł wysokość należnego podatku wyniosła 1081 zł (0,22 hl x 4960 zł).

Sąd podkreślił, że w sprawie nie ma zastosowania ustawa z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz rozporządzenie Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków i dopuszczalnych norm zużycia wyrobów akcyzowych (Dz.U. Nr 32 poz. 242). Ustawa z 6 grudnia 2009 r. weszła w życie 1 marca 2009 r. Zgodnie z treścią art. 154 ust. 4 tej ustawy, jeżeli obowiązek podatkowy w sytuacjach innych niż wymienione w ust. 1-3 powstał przed dniem wejścia w życie ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Obowiązek podatkowy w sprawie powstał w sytuacjach innych niż wymienione w ust. 1-3 artykułu 154 i należna akcyza nie została zapłacona do 1 marca 2009 r.

Nieuzasadniony jest w ocenie Sądu I instancji zarzut skarżącego, iż przy przewozie alkoholu etylowego obowiązuje norma dopuszczalnych ubytków (0,10%) i w tym zakresie ubytki nie podlegają opodatkowaniu akcyzą. Z punktu IX.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 25 marca 2004 r. faktycznie wynika, że maksymalna dopuszczalna norma ubytków alkoholu etylowego powstała przy przewozie w cysternach samochodowych wynosi 0,10%. Wymieniony przepis nie oznacza jednak, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dotyczącą wyrobów akcyzowych, w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jest z mocy prawa zwolniony z akcyzy w tej części wyrobów, które są określone w wymienionym przepisie. Ubytki są zwolnione z akcyzy tylko w razie wydania decyzji określającej maksymalne normy dopuszczalnych ubytków. W styczniu 2009 r. skarżący takiej decyzji nie posiadał.

W interesie podatnika leży ustalenie norm dopuszczalnych ubytków i decyzja w tej kwestii winna zostać wydana na wniosek podatnika, jako zainteresowanego zwolnieniem ubytków z akcyzy. Organ celny może wydać taką decyzję z urzędu, lecz nie jest do tego zobligowany. Wspomnieć tylko należy, iż organ celny może nawet nie wiedzieć o istnieniu ubytków wyrobów akcyzowych w działalności podatnika, ani nie dysponuje z urzędu informacjami niezbędnymi do wydania decyzji, o których mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia z 25 marca 2004 r.

Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego podniesiony na rozprawie, iż stwierdzone ubytki nie powinny podlegać akcyzie z uwagi na treść punktu IX.4 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 25 marca 2004r. W ocenie skarżącego w świetle tego przepisu ubytki przekraczające 0% nie są ubytkami nadmiernymi a więc nie podlegają akcyzie.

Sąd zaznaczył, że w wymienionym punkcie jest mowa o "ubytku wyrobu przekraczającego normy ustalone w ust. 1-3". W ustępie 1-3 określone są natomiast normy dopuszczalnych ubytków (przy przewozie alkoholu etylowego w cysternach samochodowych - 0.10 %), Oznacza to, iż nie uważa się za nadmierne ubytki przekraczające normy ustalone w ust. 1-3, a nie, jak wywodzi strona skarżąca, normy przekraczające 0%.

J. J. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego tj. art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1 i art. 187 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 749; dalej: Op), co skutkowało niewłaściwym uznaniem przez Sąd I instancji, że organ administracji celnej ustalił stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa, a materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący oraz zostały należycie wyjaśnione przesłanki leżące u podstaw decyzji; w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie organ administracji celnej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomijając szereg istotnych okoliczności faktycznych wynikających z treści znajdującego się w aktach sprawy podatkowej materiału dowodowego, tj. w szczególności Protokołu kontroli obrachunkowej z 26 lutego 2010 r., przeprowadzonej w Wytwórni Spirytusu Gorzelnia L. przez pracowników Referatu Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego w P., jak też nie uwzględniając faktów "notoryjnych", czyli znanych organowi okoliczności stanowiących dla niego samodzielną podstawę ustalenia wielkości ubytków naturalnych wyrobu akcyzowego zharmonizowanego,

- art. 141 § 4 ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający przepisom prawa tj. lakoniczny i ogólnikowy, ograniczający się do przywołania ustaleń organu podatkowego, bez ich właściwej oceny pod względem zgodności z prawem, a nawet bez wskazania, które z nich zostały przyjęte za podstawę wyrokowania, a które nie.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została wydana z naruszeniem:

- art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, w wersji obowiązującej w okresie objętym sporem, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie braku podstaw do wydania przez właściwy organ administracji celnej z urzędu decyzji określającej normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych,

- § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 25 marca 2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organowi właściwemu do wydania decyzji znana była wysokość rzeczywistych ubytków w ostatnim okresie obrachunkowym.

W uzasadnieniu środka prawnego skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację oraz stwierdził, że Sąd I instancji nienależycie skontrolował decyzję administracyjną poprzez niedostrzeżenie szeregu istotnych uchybień w zakresie przebiegu postępowania dowodowego związanych z pobieżną oceną materiału dowodowego oraz nie zasadnie uznał, że organy celne nie są zobligowane do wydania decyzji określającej normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 ppsa w tej sprawie nie występują. Tym samym wyrok Sądu I instancji podlega kontroli pod kątem ustalenia, czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w środku prawnym. Dodać należy, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Natomiast NSA nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto.

W sprawie, skarżący oparł środek prawny na obydwu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 ppsa. Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do tych zarzutów.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 5 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, akcyzie podlegają ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu lub przewozu. Ustawodawca kierując się zasadą racjonalności określił, że ubytki i niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstające podczas dokonywania produkcji, przetwarzania, przerobu, zużycia, magazynowania lub przewozu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy są zwolnione z akcyzy. W praktyce tego rodzaju ubytki wyrobów akcyzowych zharmonizowanych uznawane są za ubytki naturalne. Niemniej, w celu prawidłowego stosowania zwolnienia z akcyzy ubytków naturalnych ustawodawca upoważnił ministra finansów do odgórnego określenia maksymalnej granicy ubytków, jakie mogą korzystać ze zwolnienia z akcyzy.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym, Minister Finansów określił w rozporządzeniu z 25 marca 2004 r. wysokość maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz szczegółowy zakres i sposób ich ustalania.

Przedmiotowe rozporządzenie wskazuje maksymalne normy dopuszczalnych ubytków, jakie mogą korzystać ze zwolnienia, precyzyjnie ustala normy dla poszczególnych rodzajów wyrobów akcyzowych i określa odrębnie poziom ubytków dla każdej czynności wykonywanej w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Normy te mają charakter norm maksymalnych. Oznacza to, że normy określone w tym rozporządzeniu nie powodują z mocy prawa, iż każdy podmiot prowadzący działalność w procedurze zawieszenia poboru akcyzy jest zwolniony z akcyzy w tej części wyrobów, które są określone w przepisach rozporządzenia. Normy dopuszczalnych ubytków poszczególnych wyrobów akcyzowych w stosunku do danego producenta ustala się bowiem indywidualnie na wniosek zainteresowanego, z tym że normy określone dla danego podmiotu nie mogą przekraczać norm określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie ubytków. Aby było możliwe określenie, czy w danym przypadku powstały ubytki, lub też, aby określić wysokość powstałych ubytków, niezbędne jest określenie stanu wyrobów na początek danego okresu oraz porównanie ilości wyrobów na koniec danego okresu.

W praktyce podstawę do ustalenia dopuszczalnych ubytków stanowią dane zawarte we wniosku podatnika, który powinien przedstawić średnią wartość rzeczywistych ubytków, jaka powstała w ostatnim okresie obrachunkowym. Natomiast ustalenie z urzędu norm dopuszczalnych ubytków i niedoborów wyrobów akcyzowych może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy organ podatkowy z własnej inicjatywy przeprowadzi badanie rzeczywistych ubytków lub stwierdzi zmianę warunków technologicznych przy produkcji, magazynowaniu lub przerobie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (np. w ramach szczególnego nadzoru podatkowego).

W skardze kasacyjnej zaprezentowano stanowisko, że art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym obligował naczelnika urzędu celnego do wydania z urzędu decyzji ustalającej normy dopuszczalnych ubytków. Wbrew temu twierdzeniu, z treści powyższego przepisu nie można wyprowadzić wniosku, że naczelnik urzędu celnego miał z urzędu obowiązek ustalenia norm dopuszczalnych ubytków. Redakcja tego przepisu wskazuje tylko na możliwość działania z urzędu. To w interesie strony leżało wystąpienie z wnioskiem o ustalenie takich norm. Podobne konkluzje wynikają z wyroku NSA z 25 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 796/09, publ. w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl), który stwierdził, że korzystanie przez podatnika ze zwolnienia od podatku jest jego uprawnieniem, zatem ustalenie norm dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych leżało w jego interesie.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, to stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Z treści uzasadnienia tego zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej zarzuca głównie Sądowi I instancji, że uzasadnienie jest lakoniczne i ogólnikowe, ograniczające się do przywołania ustaleń organu podatkowego. W związku z tym należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że art. 141 § 4 ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera wszystkich wymaganych elementów konstrukcyjnych, ewentualnie nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (zob. wyrok NSA z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11). Taka sytuacja w przypadku zaskarżonego wyroku nie zachodzi. Zaskarżony wyrok zawiera bowiem wszystkie wymienione w art. 141 § 4 ppsa elementy (tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie) i w sposób dostatecznie jasny wyjaśnia przesłanki, jakimi kierował się Sąd orzekając o oddaleniu skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do przepisu art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 6 pkt 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).