Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 560/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.156 par.1 pkt 3, art.162 par 1 pkt.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art.23 ust.3 i 3a, art.24 ust.2 i 3, art.24e ust.2 i 9
journal: Dz.U. 2010 nr 26 poz 133
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 - tekst jednolity
article: art.33 par 1, art.91 par 2 art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, polegającego na budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic [...] ze Stadionem EURO 2012 przez osiedle [...] – odcinek od przecięcia ul. [...] do krańcówki przy planowanym stadionie, z towarzyszącymi przedsięwzięciami infrastrukturalnymi. Decyzję lokalizacyjną wydano na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r., Nr 26, poz. 133 ze zm.), zwanej dalej ustawą o EURO.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury zrelacjonował przebieg sprawy wskazując, iż ze stosownym wnioskiem o lokalizacje wystąpił inwestor – Gmina Miasto [...]. Wniosek ten spełniał stosowne wymagania m.in. zawierał konieczne elementy i załączono do niego właściwe opinie. W toku postępowania uczyniono zadość obowiązkowi powiadomienia stron o jego wszczęciu (wywieszenie ogłoszeń, ich publikacja w prasie i na stronie internetowej oraz doręczenie zawiadomień). Wydana decyzja spełnia wymagania, co do zakresu orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wniesionego przez p. P. F. wskazano, iż nie są one zasadne.

Przyznano, iż nieruchomość należąca do wnoszącego odwołanie (nr [...] obręb P.), objęta przedmiotową decyzją lokalizacyjną, została przeznaczona na ten sam cel we wcześniejszej ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. ustalającej lokalizację inwestycji EURO 2012 polegającej na przebudowie ul. [...] i budowy jej skrzyżowania oraz budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic [...] ze Stadionem EURO 2012 przez osiedle [...] – odcinek od przecięcia ul. [...] do krańcówki przy planowanym stadionie oraz dalszych wskazanych decyzją przedsięwzięć. W ocenie organu administracji, nie doszło jednak do orzekania w tej samej sprawie, wobec zmiany stanu prawnego. Wskazano, iż decyzja z 2009 roku została wydana na podstawie ustawy o EURO przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 161, poz. 1281). Przewidywano wówczas odrębny tryb wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji (art. 23-25) i wywłaszczenia (art. 27-28). Decyzja z 2009 roku nie wywoływała, więc skutku w postaci wywłaszczenia.

Z kolei, zgodnie ze znowelizowanym art. 24 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 24a ust. 3 ustawy o EURO z chwilą, gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji stanie się ostateczna nieruchomości wymienione w tej decyzji stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Stąd decyzje Wojewody Dolnośląskiego z 2009 i 2010 roku zapadły w odmiennych stanach prawnych, nie można więc uznać, że zapadły w tej samej sprawie.

Za bezpodstawny uznano zarzut, iż strony nie zostały właściwie poinformowane o wszczęciu postępowania. Uczyniono zadość wymaganiu ustawy. Z kolei pełnomocnik wnoszącego odwołanie zgłosił swój udział w postępowaniu, co przesądza o tym, iż Strona została skutecznie poinformowana o fakcie jego wszczęcia.

W skardze P. F. sformułował następujące zarzuty:

- wydanie decyzji, gdy działka skarżącego (nr ew. [...]) objęta jest inną prawomocną decyzją (z 2009 roku), w następstwie której toczą się dwa postępowania – o wydanie nieruchomości i wywłaszczenie,

- nie dopełniono obowiązku informowania wszystkich stron o toczącym się postępowaniu – uniemożliwiło to czynny udział w postępowaniu p. P. M. wierzycielowi hipotecznemu skarżącego, posiadającemu prawo dożywotniego zamieszkiwania na terenie nieruchomości objętej decyzją, będącemu z tego tytułu stroną w sprawie,

- pominięcie zasady nie działania prawa wstecz – zaskarżona decyzja została wydana w celu osiągnięcia skutków wynikających z obecnego brzmienia ustawy o EURO (niezwłoczne zajęcie nieruchomości, przeniesienie prawa własności, wygaszenie ograniczonych praw rzeczowych ciążących na nieruchomości) – oznacza to naruszenie konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP.).

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest jednolicie stanowisko, iż stosowna zmiana szczególnych regulacji dotyczących realizacji przedsięwzięć publicznych - poszerzenie skutków prawnych wydania decyzji lokalizacyjnej, polegające na przypisaniu skutków jej wydania bezpośrednio w sferze przewłaszczenia nieruchomości w liniach rozgraniczających na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - ma taki skutek, iż dopuszczalne jest ponowne orzekanie w przedmiocie realizacji tego samego przedsięwzięcia, a decyzja w tym przedmiocie nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (tak w kwestii inwestycji EURO 2012 – prawomocny wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 1027/10, w analogicznych sprawach - wyroki NSA sygn. akt II OSK 1201/08, 2059/10 i 2103/10 dostępne w CBOSA).

W sprawie, jak trafnie wskazał organ administracji, powyższa sytuacja miała miejsce. Ponowne przytaczanie przez Sąd użytej w zaskarżonym orzeczeniu, a przywołanej wcześniej, argumentacji w tym zakresie byłoby niezasadne.

Wobec prezentowanego jednolicie w judykaturze stanowiska, co do możliwości wydanie ponownej decyzji w przedmiocie lokalizacji tego samego przedsięwzięcia (w następstwie istotnej zmiany stanu prawnego), należy uznać, iż wydanie tego rodzaju decyzji nie tworzy po stronie podmiotu, którego nieruchomość została objęta decyzją lokalizacyjną prawa, aby w przedmiocie tego samego przedsięwzięcia nie było już wydane w stosunku do niego kolejne orzeczenie. Nie ma więc w tym przypadku sytuacji prawa nabytego, które mogłoby zostać naruszone na skutek wydania kolejnego orzeczenia w związku ze zmianą stanu prawnego. Nie może też dojść do uchybienia zasadzie nie działania prawa wstecz. Nie zasadny jest wobec tego zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji.

Nie mają przesądzającego znaczenia podnoszone kwestie, iż w oparciu o orzeczenie z 2009 roku toczą się już odrębne postępowania (w przedmiocie zajęcia nieruchomości i wywłaszczenia). O ile ponowna decyzja w przedmiocie lokalizacji (z 2010 roku) stanie się ostateczna, będzie to mogło być przesłanką do wygaszenia poprzedniego orzeczenia w całości lub stosownej części, jako bezprzedmiotowego (art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.) co wywoła z kolei stosowne skutki prawne w odniesieniu do toczących się postępowań bądź decyzji wydanych na podstawie przedmiotowego orzeczenia o lokalizacji z 2009 roku.

Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące nie zapewnienia udziału w postępowaniu osobie dysponującej ograniczonymi prawami rzeczowymi do nieruchomości objętej decyzją. Ustawa o EURO ustanawia zasadę informowania wszelkich stron postępowania (o ile by uznać p. P. M., jako mającego interes prawny – co wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy) poza właścicielem i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, o wydaniu orzeczenia w drodze ogłoszeń publicznych (art. 23 ust. 3), przy czym ustawa precyzuje, jakie elementy zawiera ogłoszenie w tym przedmiocie (art. 23 ust. 3a) W tym samym trybie zawiadamia się o fakcie wydania decyzji (art. 24 ust. 2) a treść informacji precyzuje art. 24 ust. 3 Jak wskazuje organ administracji uczyniono zadość stosownym wymaganiom - czego w skardze nie zakwestionowano. Treść wymaganej informacji jest pełna - zamieszczona w zawiadomieniach z dnia 18 maja i 30 czerwca 2010 r. (w aktach administracyjnych). Trafnie wskazuje organ administracji, iż ustawa wymaga jedynie poinformowania o wydaniu decyzji. Stąd zarzuty w tym zakresie są niezasadne. Wypada jedynie zauważyć, iż w myśl art. 24e ustawy o EURO za ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości przysługuje odszkodowanie, które dochodzone jest w odrębnym trybie według wskazanych w ustawie zasad (art. 24e ust. 2 i 9).

Sąd nie oceniał interesu prawnego p. P. M., bowiem kwestia ta nie ma w sprawie znaczenia, np. w kontekście zawiadomienia o czynnościach Sądu - art. 91 § 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jak przyznano w skardze, nie brał on udziału postępowaniu przed organem administracji, nie jest więc stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w myśl art. 33 § 1 wskazanej ustawy, niezależnie od okoliczności, czy wynik postępowania ma wpływ na jego interes prawny.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.