Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1417/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 67 ust 1 i 2 ,.  art. 100, art. 229 ust.1 i 2, . 245 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 28 , art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9102 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1822
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jedn.
article: art. 141 § 4, art. 153 art. 141 § 4, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 249/17 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od K. S. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1400 (tysiąc czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 listopada 2017 r., sygn. VI SA/Wa 249/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) listopada 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego 2217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

Decyzją z (...) czerwca 2015 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 229 ust.1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410, z późn. zm.; dalej: p.w.p.) postanowił wykreślić w rejestrze praw ochronnych pod numerem Ru. (...) w rubryce A wpis o brzmieniu "M", dokonać wpisu o brzmieniu: " B" oraz ogłosić w Wiadomościach Urzędu Patentowego.

K. S. wierzyciel M. M. - zbywcy prawa ochronnego na przedmiotowy wzór użytkowy, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa z uwagi na zajęcie 3 czerwca 2013 r. przedmiotowego prawa przez komornika sądowego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie jego wniosku przeciwko dłużnikowi – M.M – przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z.pod sygnaturą akt (...). Strona podkreśliła, że Urząd Patentowy RP decyzją z (...)listopada 2013 r. dokonał wpisu w Rubryce F rejestru wzorów użytkowych dla Ru. (...) ww. zajęcia. Według wnioskodawcy, aby uniknąć zlicytowania przysługującego mu prawa, zbywca przypuszczalnie podrobił – antydatował – umowę przenoszącą prawo do zgłoszenia przedmiotowego wzoru użytkowego na spółkę B sp. z o.o. z siedzibą w K. Wnioskodawca podniósł, że umowa, która rzekomo została podpisana 10 listopada 2010 r., została złożona w Urzędzie Patentowym RP dopiero 21 października 2013 r. w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wpisania zajęcia prawa ochronnego.

Decyzją z (...) listopada 2016 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 5 p.w.p. umorzył postępowanie.

Organ wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje stronie w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.; dalej: k.p.a.), a podstawą legitymacji procesowej jednostki jest jej interes oparty na prawie, a więc stosunek materialnoprawny określony w przepisie prawnym spoza Kodeksu postępowania administracyjnego. Urząd Patentowy RP zaznaczył, że interes prawny zbywcy i nabywcy prawa ochronnego wynika z art. 67 ust 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 100 tej ustawy i tylko tym osobom przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z (...) czerwca 2015 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że wnioskodawca nie wskazał normy prawa materialnego, z której wynika jego interes prawny w złożeniu takiego wniosku, a interesu tego nie można wywieść z faktu, iż jest on wierzycielem zbywcy prawa ochronnego, ani z możliwości popełnienia przez strony postępowania przestępstwa polegającego na antydatowaniu umowy będącej podstawą dokonania wnioskowanej zmiany uprawnionego w stosownym rejestrze.

K. S. wniósł skargę na tę decyzję. Wskazał, że jego interes prawny wynika z art. 9102 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1822, z późn. zm.; dalej: k.p.c.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Na wstępie wskazał, że nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że pojęcie interesu prawnego, użyte w art. 28 k.p.a., oznacza interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zdaniem Sądu od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że prawo ochronne do wzoru użytkowego zostało zajęte już w 3 czerwca 2013 r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z wniosku K. S. przeciwko dłużnikowi M. M. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z.J. K. pod sygn. akt (...)

Decyzją z (...) listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP dokonał wpisu tego zajęcia w rejestrze wzorów użytkowych. Mając to na uwadze Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący słusznie wskazuje, że jako wierzyciel może na podstawie art. 9102 § 1 k.p.c. wykonywać wszelkie uprawnienia majątkowe dłużnika wynikające z zajętego prawa, które są niezbędne do zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji, może również podejmować wszelkie działania, które są niezbędne do zachowania prawa. W ocenie Sądu uprawnienia jakie wynikają z art. art. 9102 § 1 k.p.c. dają podstawę do przyjęcia, że skarżący posiada interes prawny, który umożliwia mu złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu istnieje zatem konkretna norma prawna, na której oparty jest interes prawny skarżącego.

W tym stanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał że organ niewyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ rozważy czy istnienie interesu prawnego w świetle art. 9102 § 1 k.p.c. daje podstawę do przyjęcia, że skarżący posiada interes prawny.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Urząd Patentowy RP zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w bardzo lakonicznym uzasadnieniu sprzecznych twierdzeń dotyczących oceny prawidłowości działań Urzędu, brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności brak wskazania w jaki sposób przepisy prawa zostały przez Urząd naruszone, zwłaszcza brak odniesienia treści art. 9102 § 1 k.p.c., do rozpatrywanej sprawy oraz ograniczenie wytycznych, co do dalszego postępowania do zobowiązania Urzędu do rozważenia, czy w świetle art. 9102 § 1 k.p.c., skarżący posiada interes prawny do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z 26 czerwca 2015 r., co wobec wskazanych wyżej braków uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie rozumowania Sądu i poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia i sprawia, że przedmiotowy wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej oraz wprowadza niepewność Urzędu, co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a.;

2. naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Urząd pomimo oparcia się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, nie dokonał jego wszechstronnej oceny i nie zbadał wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych istotnych na gruncie niniejszej sprawy, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, chociaż Sąd nie wyjaśnił w czym upatruje błędów Urzędu, jakie okoliczności lub dowody zostały przez Urząd pominięte lub błędnie ocenione, jak również nie zarzucił Urzędowi naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a., przy czym nie wyjaśnił w jaki sposób zostały przez Urząd naruszone przepisy prawa materialnego, podczas gdy Urząd prawidłowo zbadał i ocenił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, wyjaśnił dlaczego uznał, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z 26 czerwca 2015 r. i swoje stanowisko przedstawił w zaskarżonej decyzji;

3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 k.p.a., w zw. z art. 67 ust. 1 - 3 w z w. z art. 100, art. 229 ust. 1, 2 i 3 p.w.p. oraz art. 9102 § 1 k.p.c., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wskazany art. 9102 § 1 k.p.c, przyznając wierzycielowi uprawnienia związane z zajętym prawem, może stanowić podstawę do wywiedzenia interesu prawnego skarżącego do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji dokonującej w rejestrze zmiany uprawnionego z zajętego prawa wyłącznego, podczas gdy przepis ten upoważnia wierzyciela do wykonywania uprawnień niezbędnych do zaspokojenia go w drodze egzekucji oraz do podejmowania czynności niezbędnych do zachowania zajętego prawa, natomiast w ramach postępowania o dokonanie wpisu w rejestrze Urząd ocenia, czy dokumenty mające stanowić podstawę wpisu nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom, wpisy do rejestrów mają charakter deklaratoryjny, co oznacza, że wydanie decyzji o ujawnieniu w rejestrze zmiany uprawnionego do zajętego prawa ochronnego na wzór użytkowy nie przenosi tego prawa, a jedynie potwierdza to co już się w sferze prawnej wydarzyło, a tym samym decyzja ta nie może mieć wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, w tym zwłaszcza na możliwość zaspokojenia skarżącego z zajętego prawa, jak również nie prowadzi do zachowania prawa, w związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie można skutecznie wywodzić interesu prawnego skarżącego z art. 9102 § 1 k.p.c.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. Skarżący kasacyjnie organ zaznaczył, że zarzuty ujęte w punkcie 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej podnosi z ostrożności procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 2 lipca 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. poz. 1842).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, a także wyroki NSA z: 18 września 2014 r. sygn. II GSK 1096/13, 27 listopada 2014 r. sygn. II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r. sygn. II OSK 200/15, 3 marca 2015 r. sygn. II GSK 56/14, 11 marca 2015 r. sygn. II GSK 810/14 – te i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy Sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził Sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2006 r. sygn. I FSK 372/05; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 302). Motywy wyroku muszą być zatem jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z 9 marca 2006 r. sygn. II OSK 632/05, czy z 4 lutego 2015 r. sygn. II GSK 2304/13).

Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy Sąd nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego stwierdził lub nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powinno więc stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z: 21 lutego 2014 r. sygn. I OSK 2324/12, 4 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 1985/09, 21 listopada 2012 r. sygn. II FSK 1067/11). Uzasadnienie wyroku stanowi zatem odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS).

Uwzględniając powyższe uwagi wstępne co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjnie zasadnie zarzuca, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia, określonych tym przepisem, warunków uznania go za prawidłowe.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji zawarł jednak wewnętrznie sprzeczne opinie co do oceny prawidłowości stanowiska Urzędu Patentowego RP w rozpatrywanej sprawie.

Z jednej strony Sąd stwierdził bowiem, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zasad wynikających z p.p.s.a. "nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa". Zdaniem Sądu pierwszej instancji "wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca". Co winno prowadzić do wniosku, że Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Jednak w dalszych rozważaniach, Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że organ "nie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą" a także "oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny", co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił przy tym jakich błędów dopuścił się Urząd Patentowy RP w prowadzonym postępowaniu, w szczególności nie wskazał, jakie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne nie zostały ocenione.

Przy tym jedyną wskazaną w uzasadnieniu wyroku podstawą prawną uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie art. 9102 § 1 k.p.c. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący może interes prawny wywieść z tego przepisu, nie wyjaśnił jednak w czym upatruje błędu Urzędu Patentowego RP tj. nie wskazał, czy organ wadliwie wyłożył wskazany przepis, czy też jest to błąd subsumcji. Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że z uwagi na zajęcie prawa ochronnego na rzecz skarżącego, może on wykonywać wszelkie uprawnienia majątkowe dłużnika wynikające z zajętego prawa, które są niezbędne do zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji, może również wykonywać wszelkie działania, które są niezbędne do zachowania prawa. Sąd pierwszej instancji przytoczył zatem treść przepisu, nie wyjaśnił jednak jak winien być interpretowany, nie przedstawił też żadnych rozważań w zakresie oceny stanowiska Urzędu Patentowego RP wskazującego, że z uwagi na deklaratoryjny charakter wpisów w rejestrze, trudno przyjąć, iż fakt ujawnienia w rejestrze nowego uprawnionego do zajętego prawa może mieć wpływ na możliwość zaspokojenia skarżącego w ramach prowadzonej egzekucji lub też może zostać uznany za czynność zmierzającą do zachowania tego prawa. Skarżący kasacyjnie organ trafnie podnosi, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że czynność polegająca na ujawnieniu w rejestrze zmiany uprawnionego do zajętego prawa jest czynnością, o której mowa w art. 9102 § 1 k.p.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nakazał przy tym Urzędowi Patentowemu RP rozważenie, czy przedmiotowy przepis może stanowić podstawę do przyjęcia, iż skarżący legitymuje się interesem prawnym.

Ma zatem rację skarżący kasacyjnie organ wskazując, że w oparciu o tak lakoniczne uzasadnienie nie jest możliwe zrozumienie racji jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji uchylając decyzję Urzędu Patentowego RP, a co za tym idzie prawidłowe wykonanie zaleceń Sądu, co do dalszego procedowania. Wobec powyższego, nie sposób uznać, że zaskarżony wyrok zawiera jasny przekaz i odnosi się w sposób jednoznaczny do zajętego przez organ stanowiska.

Ze względu na wskazane deficyty uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ostatecznie nie miał też podstaw do weryfikacji czy przesłanki, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję, są trafne.

Za w pełni usprawiedliwiony należy zatem uznać zarzut braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i sporządzenia uzasadnienia wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie tylko zawiera sprzeczności dotyczące oceny wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska Urzędu Patentowego RP, ale również nie wyjaśnia przesłanek, które doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co zauważył też skarżący kasacyjnie organ wskazując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że pozostałe zarzuty podnosi jedynie z ostrożności procesowej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Uwzględniono przy tym, że pełnomocnik Urzędu Patentowego RP nie reprezentował go w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.