Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 714/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 pkt 2 i pkt 6, art. 40 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Marian Ekiert /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. K. kwotę 485 zł (czterysta osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 714/04

U Z A S A D N I E N I E

Po rozpatrzeniu wniosku B. K., działając na podstawie art. 39 i 40 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. Ust. Nr 89 poz. 415/ oraz art. 104 kpa oraz w oparciu o Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] z dnia [...].09.1979 r. Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z późn. zm. decyzją z dnia [...].07.1999 r. nr [....] Burmistrz Miasta [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na projektowaną budowę elektrowni wodnej na 69 + 720 km. rzeki W. na dz.nr 329/35, położonej w miejscowości M. w terenie oznaczonym w MPO gminy [...] symbolem K 11 PE nadmieniając, że architekturę budynku należy dostosować do sąsiedniej zabudowy i uzyskać pozwolenie wodno – prawne na szczególne korzystanie z wód, a nadto że doprowadzenie energii elektrycznej ma nastąpić na warunkach wydanych przez administratora linii elektrycznej, określił poza tym warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji kolorem czerwonym na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji i dodał że projekt budowlany winien zawierać wszelkie niezbędne uzgodnienia. Datę ważności decyzji określił na dzień 31.12.2000 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ naprowadził, że "[...]" S.A. w R. buduje na 69 + 720 km rzeki W. jaz piętrzący wodę dla potrzeb przyszłego zbiornika wodnego. W tej sytuacji Zarząd Miejski w [...]. uznał za gospodarczo

i ekonomicznie uzasadnione wykorzystanie spiętrzonej wody do wytwarzania energii elektrycznej. Poza tym organ stwierdził, że decyzja nie jest sprzeczna

z ustaleniami do planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i pouczył

o zapisach zawartych w art. 46 ust. 2 i 46 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przytaczając ich treść. Decyzja ta została doręczona wnioskodawczyni oraz "[...]" S.A., Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej i ODGW Inspektoratowi Eksploatacji Wód w R.

W dniu 12.11.2003 r. Polski Związek Wędkarski Okręg [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa w związku z nie wezwaniem do udziału w sprawie w charakterze strony PZW Okręg [...] tj. naruszenia art. 28 i 61 § 4 kpa. Poza tym wnioskodawca podnosi, że decyzja ta wydana została bez uzyskania prawem wymaganych uzgodnień i

z pominięciem kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co rażąco narusza art. 40 ust. 1, 4 pkt 1 i 4a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, iż prowadzi na tym obszarze gospodarkę rybną w związku z czym posiada w tym postępowaniu status strony stąd też nie powiadomienie o toczącym się postępowaniu rażąco narusza art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a poza tym stanowi przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Twierdzi dalej, iż tego typu decyzja powinna być poprzedzona uzyskaniem stosownych uzgodnień z właściwymi organami ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej podejmowanych na podstawie ocen oddziaływania na środowisko sporządzonych przez biegłych z listy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Obowiązek sporządzenia takiej oceny wynikał z rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska akt ten zaliczał elektrownie wodne o wysokości spadu co najmniej 3 m. Z opinii biegłych, a to prof. dr hab. inż. M. G. i prof. dr hab. inż. J. S. zatytułowanej "Wpływ małej elektrowni wodnej /MEW/ [...] w miejscowości M. gm. [...] na środowisko wodne rzeki W. i występujące tam ryby" wynika, że wysokość spadu wody wynosi w tym przypadku 3 m. Oznacza to, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku tej inwestycji musiało być poprzedzone sporządzeniem oceny oddziaływania na środowisko, a dalsze uzgodnienia winne opierać się na niej. Znamiennym jest, że kwestionowana decyzja w ogóle pomija kwestię określenia parametrów technicznych elektrowni, w tym jej wysokości, co uprawnia tezę że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Istotnym uchybieniem jest także nie odniesienie się w treści decyzji do warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego inwestycją, co z punktu widzenia zapisu zawartego w art. 40 ust. 1 i art. 43 cyt. ustawy dla prawidłowości decyzji jest kwestią zasadniczą.

Po rozpatrzeniu tegoż wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 kpa oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /t. jedn. z 2001 r. Dz. Ust. Nr 79 poz. 856 z późn. zm./ w zw.

z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa i art. 40 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 i 4, art. 41 ust. 2a oraz art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t. jedn. z 1999 r. Dz. Ust. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ decyzją z dnia [...].04.2004 r. nr [...] stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium na wstępie stwierdza, że Polski Związek Wędkarski Okręg [...] mógł skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji ponieważ w postępowaniu w tej sprawie przysługuje mu status strony. Zgodnie bowiem z art. 28 kpa stroną jest nie tylko ten, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie i te zasady obowiązują również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Dodać przy tym należy, że stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności. Aktualnie wnioskodawca legitymuje się pozwoleniem wodno – prawnym udzielonym przez Starostę [...] decyzją z dnia [...].12.2000 r. upoważniające go do szczególnego korzystania z wód do celów rybackich i prowadzenia gospodarki rybackiej na tym obszarze. To zaś, że w chwili wydania przez Burmistrza Miasta [...] tej decyzji takiego zezwolenia nie posiadał nie zmienia oceny sytuacji. W tej kwestii organ odwołuje się do wskazanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Poza tym organ dodaje, iż poprzednikiem prawnym Polskiego Związku Wędkarskiego Okręg [...] był PZW Okręg [...] który posiadał pozwolenie wodno – prawne, a po reformie podziału administracyjnego kraju od dnia 1.01.1999 r. Koła PZW [...], które korzystały

z wód na tym odcinku przeszły do obszaru właściwości PZW – Okręg [...], który wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 kpa nie brał udziału

w postępowaniu w którym zapadła kwestionowana decyzja, co stanowi

o rażącym naruszeniu powołanego przepisu prawa.

Oceniając zakwestionowaną decyzję organ stwierdza, że dotknięta jest ona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj.:

obowiązującej procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 kpa,

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 i 4, art. 41 ust. 2a, art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania.

Komentując powyższe tezy organ zauważą, iż w jego ocenie decyzja ta wydana została przedwcześnie, bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, które w przypadku gdy jest oczywiste i niewątpliwe prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji. W tym względzie organ odwołuje się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.11.2002 r. sygn.akt III SA 2643/01 i stanowiska doktryny.

W ocenie organu z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawie po pierwsze dlatego, że Burmistrz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę elektrowni na dz. nr 329/35 podczas gdy we wniosku wymieniono dz. nr 329/32. W tej sytuacji organ decyzyjny wykroczył poza granice wniosku, czym rażąco naruszył art. 41 ust. 1 cyt. ustawy. Tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15.09.2000 r. sygn.akt IV SA 2328/99.

Po drugie organ wydał zakwestionowaną decyzję w sytuacji gdy wniosek B. K.

z dnia 18.06.1999 r. nie odpowiadał wymogom przewidzianym w art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tj. nie zawierał określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na mapie zasadniczej lub na kopii z mapy ewidencyjnej oraz charakterystycznych parametrów inwestycji. Akta sprawy nie zawierały ani mapy zasadniczej ani mapy ewidencyjnej, co stwarzało dodatkową trudność w prawidłowym ustaleniu stron postępowania.. Poza tym we wniosku z 18.06.1999 r. wnioskodawczyni nie wskazała żadnych załączników. Trafności dokonanych ustaleń nie podważają zarzuty zawarte

w piśmie wnioskodawczyni z dnia 21.01.2004 r., a w szczególności twierdzenia, iż przy piśmie opatrzonym dat 29.06.1999 r. dołączyła ona do wniosku charakterystykę zamierzonej inwestycji i prognozę jej wpływu na środowisko. W ocenie Kolegium dołączenie organowi I instancji przez nią dopiero

w styczniu 2004 r. pisma datowanego 29 czerwca 1999 r. i zatytułowanego "Załącznik do wniosku z dnia 18.06.1999 r. charakterystyka hydroelektrowni" stanowi nieudolną próbę wprowadzenia w błąd organu nadzoru, mającą na celu wykazanie, że pierwotnie złożony wniosek został przed wydaniem decyzji uzupełniony o przewidziane we wskazanych wyżej przepisach prawa wymogi. Uprawnione jest w tym przypadku stwierdzenie, że pismo to zostało sporządzone w styczniu 2004 r. i antydatowane. Zdaniem Kolegium świadczy o tym zarówno informacja zawarta w piśmie działającego z upoważnienia Burmistrza [...] – Kierownika Referatu Inwestycji, Zamówień Publicznych, Planowania Przestrzennego i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 9.01.2004 r. znak [...] przesłana organowi nadzoru jak i treść pisma zatytułowanego "Załącznik do wniosku z dnia 18.06.1999 charakterystyka hydroelektrowni". Gdyby było bowiem inaczej to akta pierwszoinstancyjne przesłane organowi nadzoru w dniu 9.01.2004 r. przy piśmie z dnia 6.01.2004 r. zawierałyby ten załącznik, który opatrzony byłby pieczątką wpływu określającą datę otrzymania korespondencji przez organ I instancji, jak również wchodzący numer ewidencyjny z rejestru kancelaryjnego korespondencji wpływającej do Urzędu i nie byłoby potrzeby dołączania tegoż pisma do akt sprawy prowadzonej przez organ I instancji dopiero po wszczęciu przez SKO postępowania nadzorczego. Z tych właśnie przyczyn Kolegium przyjęło iż pismo wnioskodawczyni opatrzone datą 29.06.1999 r. nie jest dowodem zebranym w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, a co za tym idzie nie może być traktowane, jako uzupełnienie wniosku pierwotnie złożonego przez B. K.

W ocenie Kolegium wydanie przez Burmistrza decyzji z dnia [...].07.1999 r.

w sytuacji kiedy wniosek B. K. z dnia 18.06.1999 r. nie odpowiadał wskazanym wymogom, uprawnia stwierdzenie iż kwestionowana decyzja została wydana

z rażącym naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Po trzecie zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów merytorycznego rozstrzygnięcia wskazanych w art. 42 ust. 1 cyt. ustawy. Brak jest przede wszystkim określenia w osnowie decyzji warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], poprzez ich konkretyzację. Poza tym w podstawie prawnej decyzji organ nie wskazał art. 43 powołanej ustawy, który dla rozpatrzenia wniosku i rozstrzygnięcia sprawy miał znaczenie priorytetowe. Od ustalenia czy wskazane we wniosku zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami Planu, uzależniona jest bowiem treść rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji. Co więcej w uzasadnieniu decyzji brak jest prawidłowego odniesienia się do art. 43 ustawy, a także do ustaleń Planu tyczących się obszaru, na którym inwestor planował realizację swojego zamierzenia. W ocenie Kolegium nie jest to wystarczające i narusza art. 107 § 1 i 3 kpa, a tym samym wymyka się spod kontroli organu nadzoru, tym bardziej, że akta pierwszoinstancyjne nie zawierają ani tekstu planu, ani jego części graficznej.

Po czwarte w podstawie prawnej decyzji Burmistrz wskazał na art. 40 ust. 3 ustawy, który wyraźnie stanowi o uzgodnieniach lub decyzjach wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi, to nie dokonał żadnych uzgodnień do czego w ocenie Kolegium był zobligowany. Art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji stanowił bowiem, że decyzje w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarnym, w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W ocenie Kolegium zebrany

w sprawie materiał dowodowy łącznie z powołaną wyżej opinią biegłych wskazuje na to, że przedmiotowa inwestycja z uwagi na jej parametry techniczne tj. wysokość spadu wynosząca 3,2 m. /wyliczenie: 192,50 m. n.p.m. – 189,30 m. n.p.m. = 3,2 m., przy czym liczba 192,50 m. oznacza docelową rzędną piętrzenia wody wskazaną w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].01.1998 r., liczba 189,30 m. oznacza rzędną wody dolnej wskazaną do średniego niskiego przepływu, zaś liczba 3,2 stanowiąca różnicę podanych wyżej wartości oznacza wysokość spadu. Wysokość spadu zalicza tę inwestycję po myśli przepisów powołanego wyżej rozporządzenia /§ 2 pkt 3 lit. e/ do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej bez uprzedniego dokonania wskazanego w art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy obligatoryjnego uzgodnienia z właściwym rzeczowo organem /inspektorem sanitarnym/, które powinno nastąpić w trybie art. 106 kpa stanowi rażące naruszenie powołanego przepisu ustawy. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 40 ust. 4a ustawy uzgodnienia o którym mowa w ust. 4 pkt 2 podejmowane są przez właściwe organy w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, na podstawie ocen oddziaływania na środowisko, sporządzonych przez biegłych z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. W przedmiotowej sprawie ocena oddziaływania na środowisko nie została opracowana. Ustalenie to znajduje potwierdzenie w piśmie Burmistrza [...] z dnia 6.08.2002 r. nr [...] skierowanym do "[...]"

w R., z treści którego wynika że decyzja ustalająca warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu pod budowę elektrowni wodnej na rzece W. nie była poprzedzona opracowaniem oceny oddziaływania na środowisko. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji bez dołączenia do wniosku oceny oddziaływania na środowisko pozwala zasadnie stwierdzić, że wydana ona została z rażącym naruszeniem art. 41 ust. 2a cyt. ustawy.

Nadto Kolegium stwierdziło, że przedstawione mu akta nie zawierają załącznika graficznego w postaci mapy zawierającej linie rozgraniczające przedmiotowej inwestycji, stanowiącej integralną część decyzji. Z korespondencji prowadzonej z Burmistrzem [...] wynika, że przedstawione organowi nadzoru akta stanowią całość pobraną z archiwum Urzędu Miejskiego w [...] , co pozwala na przyjęcie, że kwestionowana decyzja nie zawiera i nie zawierała w chwili jej wydania załącznika graficznego, przez co rażąco narusza art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W związku z tą decyzją B. K. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku podniosła ona, że powołane w uzasadnieniu decyzji okoliczności i wnioski są niezgodne ze stanem faktycznym, a Kolegium ferując ją pominęło istotne dla sprawy takie fakty jak, że od chwili wydania przez Burmistrza decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do chwili skierowania do Kolegium wniosku upłynęło 4 lata i 4 miesiące, a od uzyskania pozwolenia wodno – prawnego przez PZW – Okręg [...] 3 lata, zakończenie budowy na podstawie pozwolenia na budowę elektrowni wodnej

i odbioru i dopuszczenia do eksploatacji w listopadzie 2000 r. i ciągłej jej pracy, wybudowania elektrowni przy jazie na zbiorniku wodnym "[...]", którego budowa w r. 1999 była dalece zaawansowana oraz złożenia przez wnioskodawczynię w dniu 11.06.1999 r. wniosku wraz z wymaganymi przepisami prawa załącznikami. Co się zaś tyczy pisma z dnia 29.06.1999 r., to znajdowało się ono w jej dokumentach i w styczniu 2004 r. dostarczyła jego odpis. Dalej twierdzi B. K., że zgodnie z orzecznictwem wady tkwiące w samym postępowaniu, dotyczące braku udziału w nim strony stanowić mogą

o przyczynie wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Odwołanie się zaś przez Kolegium do szeregu przepisów kpa oraz ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które rzekomo zostały rażąco naruszone jest bezpodstawne i oparte nie na faktach lecz na domniemaniach i wnioskach wynikających z rzekomego braku dowodów. Zupełnie dowolny jest wniosek, że kwestionowana decyzja wydana została przedwcześnie i z naruszeniem art. 7 i 77 kpa.

Po pierwsze bowiem Kolegium nie ustaliło przyczyny powołania we wniosku dz. nr 329/32, a w decyzji dz.nr 329/35. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że zarówno wniosek jak i decyzja określają ten sam teren, o czym świadczy jednakowe oznaczenie położenia granic przedmiotowego terenu zarówno na mapie załączonej do wniosku jak i na mapie załączonej do decyzji. Dz. nr 329/32 została bowiem podzielona na działki nr nr 329/34 i 329/35 przy oznaczeniu granic dz.nr 329/35 na obu mapach i tym samym ich przebiegu.

Po drugie chybionym jest stwierdzenie, że jakoby wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie odpowiadał wymogom art. 41 ust. 2 – 4 ustawy. Wniosek bowiem z dnia 9.06.1999 r. dostarczony do Urzędu w dniu 11.06.1999 r. zawierał określenie granic terenu nim objętego

i spełniał pozostałe wymagania. Wniosek zaś z dnia 18.06.1999 r. zawierał jedynie rozwinięcie określenia danych charakteryzujących projektowane przedsięwzięcie Fakt zaś braku potwierdzenia jego wpływu do Urzędu, który stał się przedmiotem wielorakich i jednostronnych domniemań i przypuszczeń

w świetle warunków wniosku nie jest zbyt istotny.

Po trzecie organ nie uwzględnił faktu, że w czasie wydania kwestionowanej decyzji w końcowej fazie byłą budowa jazu na rzecze W. w km 69 + 720. Budowa ta była kluczowym elementem i stanowiła główny motyw, którym kierował się organ I instancji wydając decyzję. Ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obowiązującego w czasie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę elektrowni wodnej na 69 + 720 rzeki W. na dz.nr 329/35, przeznaczyły przedmiotowy teren w granicach projektowanej elektrowni wodnej na cele działalności inwestycyjnej związanej z gospodarką wodną. Obowiązujący w roku 1999 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał w określonych okolicznościach podjęcie przez Zarząd Gminy decyzji o lokalizacji inwestycji, która nie powodowała sprzeczności z ustaleniami Planu i taką decyzję Zarząd Gminy podjął o lokalizacji elektrowni wodnej mając na uwadze wykorzystanie budowanego zgodnie z ustaleniami Planu jazu na rzece W. w km 69 + 720. Dlatego też właściwe są warunki zabudowy określone w decyzji Burmistrza z dnia [...].07.1999 r. i spełniają wymogi art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. Decyzja ta jako nie rozstrzygająca spornych interesów stron na podstawie art. 107 § 4 kpa mogła w ogóle nie zawierać uzasadnienia.

Po czwarte w związku z wydaniem tej decyzji nie były wymagane uzgodnienia o jakich mowa w art. 40 ustawy, albowiem inwestycja ta nie zalicza się do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Do wyliczenia przyjętego w uzasadnieniu decyzji Kolegium przyjęło błędne założenia, przyjmując rzędną wody dolnej 189,30 m. n.p.m. tj. rzędną przepływu wody średnio niskiej. Natomiast dla ustalenia rzeczywistego spadu elektrowni wodą miarodajną jest przepływ średni roczny, którego rzędna wynosi 189,80 m. n.p.m, co niewątpliwie powoduje, że rzeczywisty spad elektrowni nie przekracza 3 m, co potwierdzają rzeczoznawcy w piśmie z dnia 9.04.2000 r. Faktem również jest, że kwestionowana decyzja w chwili jej wydania zawierała załącznik graficzny wymagany art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy. Marginesowo wnioskodawczyni podnosi problem, wyrażający się w pytaniu czy stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji kiedy inwestycja, została już zrealizowana na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę jest trafne pod względem prawnym i społecznym oraz na czym polega jej eliminacja z obiegu prawnego w świetle postanowień art. 47 ustawy.

Po rozpatrzeniu tegoż wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 157 § 1 kpa oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, a także art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 64 § 2, art. 77 § 1 i art. 107 § 2 kpa i art. 40 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4, art. 41 ust. 2a i art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzją z dnia [...].06.2004 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej ostatnio wymienionej decyzji Kolegium na wstępie podniosło, iż podniesione we wniosku zarzuty dotyczące przyjęcia rażącego naruszenia art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zasługują na uwzględnienie. To samo odnosi się do rażącego naruszenia art. 10 § 1 kpa. Inaczej jednakże rzecz się ma w ocenie Kolegium co do pozostałych kwestii.

Wbrew stanowisku wnioskodawczyni w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 41 ust. 2a ustawy w zw. z art. 64 § 2 kpa.

Dla uzasadnienia tej tezy Kolegium podnosi, iż w aktach sprawy znajduje się pismo strony opatrzone datą 9.06.1999 r. zawierające prośbę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Elektrownia wodna" i wyszczególniające załączniki takie jak mapę w skali 1:1000 i mapę ewidencji gruntów w skali 1:2000, jednakże ten wniosek jako nie zawierający wszystkich elementów wymienionych w art. 41 ust. 2 i ust. 2a ustawy nie wywołał skutku w postaci wszczęcia postępowania. W dniu 18.061999 r. B. K. złożyła kolejny wniosek do którego nie dołączyła żadnego załącznika. Z jego treści nie wynika, że stanowi on uzupełnienie tego poprzedniego i to właśnie ten wniosek był przedmiotem rozpoznania przez Burmistrza, a on nie zawierał określenia granic terenu przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub ewidencyjnej, a także charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Nie dołączono do niego ponadto oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko /art. 41 ust. 2a uzp/. Co się tyczy kwestii określenia parametrów technicznych inwestycji to obecnie Kolegium podziela stanowisko uprzednio zaprezentowane, że pismo z dnia 29.06.1999 r. dołączone zostało Burmistrzowi dopiero w styczniu 2004 r. z przyczyn poprzednio podanych. Poważnym uchybieniem było rozpatrzenie sprawy mimo nie dołączenia do wniosku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podziela stanowisko zaprezentowane w decyzji z dnia [...].04.2004 r., że zebrany materiał dowodowy, a zwłaszcza opinia biegłych wskazuje na to, że przedmiotowa inwestycja z uwagi na jej parametry techniczne tj. wysokość spadu wynoszącą 3,2 m. ustaloną według wyliczenia charakteryzującego próg elektrowni 192,50 m. n.p.m. – 189,30 m. n.p.m. = 3,2 m. zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w świetle postanowień powołanego wyżej rozporządzenia. Zaprezentowana we wniosku argumentacja dotycząca przedmiotowego wyliczenia nie jest przekonywująca. Nie potwierdza ją opinia rzeczoznawców zawarta w piśmie z dnia 4.04.2000 r., co do wysokości spadu elektrowni. Wprawdzie podaje się że spad elektrowni wynosi 2,70 m., jednakże liczba ta jest wynikiem pomyłki Osoby podpisane pod nim wyraźnie zaznaczyły, że podają wysokość spadu na elektrowni przy przepływach średnich niskich. Mimo takiego założenia w prezentacji wyliczenia spadu, od wartości 192,50 /docelowa rzędna piętrzenia wody/ nie odjęto tak jak zakładano 189,30 /średni niski przepływ/ tylko 189,80 /średni roczny przepływ/. Gdyby w wyliczeniu podano przepływ średni niski wysokość spadu wynosiłaby 3,2 m. Konkludując te wywody Kolegium stwierdza, że wniosek B. K. z dnia 18.06.1999 r. zawierał braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu. Rozpatrzenie mimo to sprawy i wydanie zakwestionowanej decyzji bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia wniosku przesądza o tym że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a./. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.10.1999 r. sygn.akt IV SA 1303/97 /LEX 47923/ stwierdzając że rozpatrzenie wniosku zawierającego braki i wydanie decyzji bez uprzedniego wezwania strony do jego uzupełnienia, stanowi rażące naruszenie prawa.

W dalszej części wywodu Kolegium stwierdza, że w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6 uzp w zw. zart. 107 § 2 kpa.

Uzasadniając to stanowisko podnosi się, że decyzja z dnia [...].07.1999 r.

w ogóle nie określa warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Wydana w tym przedmiocie decyzja musi zawierać takie elementy jak każda decyzja a ponadto te o których stanowi ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 107 § 2 w zw. z art. 42 uzp/. W decyzji określającej warunki wynikające z ustaleń Planu wymienić należy nie tylko symbol dla danego terenu. ale także ustalenia z nim związane. Tego nie uczyniono w zakwestionowanej decyzji, posługując się lapidarnym stwierdzeniem, że decyzja nie jest sprzeczna z ustaleniami Planu. W tym kontekście bez znaczenia są podnoszone we wniosku argumenty o niesprzeczności tej decyzji z Planem.

Wreszcie Kolegium stwierdza, że zakwestionowana decyzja narusza art. 40 ust. 4 pkt 2 uzp w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa.

Dla poparcia zaprezentowanego wyżej stanowiska Kolegium wywodzi, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie elektrowni wodnej o wysokości spadu powyżej 3 m. była zaliczona do mogących pogorszyć stan środowiska. Stąd też organ zobowiązany był wydać decyzje po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarnym. Owo uzgodnienie winno być podjęte na podstawie oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonej przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa /art. 40 ust. 4a uzp/. W przedmiotowej sprawie ocena nie została opracowana. Również wspomnianego uzgodnienia w trybie art. 106 kpa Burmistrz nie dokonał. Stąd też teza, że zakwestionowana decyzja została wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 kpa jest w pełni uprawniona. Pamiętać bowiem należy, że postanowienie w przedmiocie uzgodnienia tego typu decyzji stanowi element materiału dowodowego. Jego brak przesądza nie tylko o wadzie toczącego się postępowania, ale również o wadzie tkwiącej w samej decyzji. Uzgodnienie bowiem w odróżnieniu od opinii ma charakter wiążący i ewentualna odmowa uzgodnienia przez organ współdziałający wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji przez organ prowadzący postępowanie główne. Poza tym brak uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym rodzi wątpliwość, czy decyzja Burmistrza [...] jest prawidłowa. Oznacza to że decyzja z dnia [...].07.1999 r. jest wadliwa także w zakresie materialnoprawnym.

Odnosząc się do pozostałych zawartych we wniosku zarzutów Kolegium wyjaśnia, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji obowiązkiem organu nadzoru jest wyłącznie zbadanie, czy zachodzi jakakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 kpa, przy uwzględnieniu rzecz jasna zapisu zawartego w § 2 powołanego przepisu prawa. Fakt zrealizowania inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie wyklucza możliwości stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapadłej na pierwszym etapie postępowania inwestycyjnego. Niejako potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.12.1999 r. sygn.akt IV SA 2144/97 /lex nr 48710/ stwierdzając, że zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, a jedynie skutek faktyczny. Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi przy tym skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a gdyby to nawet nastąpiło, to zrealizowana w czasie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycja nie powinna być traktowana jako samowola budowlana w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

W konkluzji Kolegium uznało, że stwierdzone naruszenia prawa wywołują skutki niemożliwe do zaakceptowania w świetle wymagań praworządności, a tym samym noszą cechy rażącego naruszenia prawa, z których każdy z osobna stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...].

Także i tę decyzję tym razem skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła B. K. zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 40 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4, ust. 2a i art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca z zachowaniem systematyki prezentowanej przez organ odnosi się do poszczególnych spornych w sprawie kwestii.

I tak co się tyczy w jej ocenie rzekomego rażącego naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 41 ust 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 § 2 kpa raz jeszcze stanowczo podkreśla, że jej pismo opatrzone datą 9.06.1999 r. stanowiło wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę elektrowni wodnej na 69 + 720 km rzeki W. na dz. nr 329/35 w miejscowości M., o jakim mowa w art. 41 ust. 1 uzp. Potwierdza to jego treść w której powołano się na art. 42 ust. 1 ustawy, określono granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na załączonej kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren którego wniosek dotyczy i najbliższe otoczenie terenu, co wypełnia wymogi pkt 1 powołanego przepisu prawa. Podana zaś we wniosku moc projektowanej elektrowni 400 kV i możliwość wyprodukowania około 3500000 kVh energii elektrycznej rocznie oraz określenie jej wpływu na środowisko i wykorzystanie piętrzenia wody na jazie "[...]", który w tym czasie był w końcowej fazie budowy, stanowi spełnienie wymagań z pkt 4 cyt. przepisu prawa. Wniosek ten został uzupełniony w dniu 18.06.1999 r. o dane według wzoru przyjętego przez Urząd Miejski, co oczywiście nie powodowało cofnięcia wniosku z dnia 9.06.1999 r.. Postępowanie w tej sprawie zgodnie z art. 61 § 3 kpa zostało wszczęte w dniu 9.06.1999 r. tj. w dniu doręczenia przez nią żądania, a dołączone przy nim załączniki wykorzystano do wydania decyzji z dnia [...].07.1999 r. Także pismo z dnia 29.06.1999 r., kwestionowane przez Kolegium stanowiło jedynie o poszerzeniu danych charakteryzujących elektrownię i zostało przedłożone w Urzędzie Miejskim w toku postępowania. Chybionym jest twierdzenie, że do wydania decyzji z dnia [...].07.1999 r. niezbędne było przedłożenie oceny oddziaływania elektrowni na środowisko. Rzeczywisty bowiem spad przedmiotowej elektrowni wynosi 2,70 m., a zatem nie była ona objęta postanowieniami rozporządzenia z 1998 r.. W toku postępowania organowi je prowadzącemu niewątpliwie znana była rzeczywista wysokość spadu

z dołączonych do wniosku informacji. Fakt ten potwierdzić może pracownik Urzędu Miejskiego prowadzący to postępowanie H. M. Nie są skarżącej znane przyczyny dla których Kolegium przyjmuje wysokość spadu równą 3,20 m. ,jak również czym się kierowało twierdząc, że w opinii rzeczoznawców z dnia 4.04.2000 r. nastąpiła omyłka. W opinii tej prawidłowo określono wysokość spadu na 2,70 m., natomiast jej autor omyłkowo wpisał w jej uzasadnieniu "przepływ wody średnio niskiej" zamiast "przepływ wody średnio – rocznej". Oczywistość tej omyłki wynika z treści opinii "spad maksymalny 3,0 m. odnosi się do prognozowanego obniżenia dna koryta rzeki W. po kilkudziesięciu latach eksploatacji jazu" oraz danych zawartych w wyliczeniu spadu na elektrowni: S= 192, 50 – 189,80 = 2,70 m. Omyłkę tę potwierdził projektant elektrowni K. R., autor opinii w piśmie z dnia 14.07.2004 r. W opinii znajdującej się w aktach mylnie wstawiono rzędną wody przepływu nisko – rocznego tj. 189,30 m. n.p.m. w zastosowaniu do hydroelektrowni, albowiem przy tak niskiej wodzie elektrownia nie może pracować Opinia ta pochodzi z dnia 30.01.2003 r., a Burmistrz swoją decyzje wydał w r. 1999, natomiast SKO posłużyło się opinią z 2004 r.

Odnosząc się do konstatacji związanej z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6 uzp w zw. z art. 107 § 2 kpa skarżąca stwierdza, że całkowicie bezpodstawne i niezrozumiałe jest twierdzenie Kolegium jakoby decyzja z dnia [...].07.1999 r. w ogóle nie określała warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta bowiem określa te warunki, które wynikają zresztą z charakteru przedsięwzięcia i jego lokalizacji. Podkreślić bowiem należy, że lokalizacja elektrowni wraz z lokalizacją zbiornika "[...]" została ustalona w 1994 r. zgodnie z Planem. Już bowiem na etapie projektowania jazu i zbiornika "[...]" przewidywana była możliwość jego wykorzystania do wytwarzania ekologicznej energii. Dlatego nie bez znaczenia dla wyniku sprawy było dołączenie przez skarżącą do wniosku z dnia 9.06.1999 r. kserokopii decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji "Zbiornik [...]", kserokopii pozwolenia na budowę jazu i kserokopii pozwolenia na budowę sterowni jazu, co zostało całkowicie pomięte przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Decyzja Burmistrza z dnia [...].07.1999 r. jest zgodna z ustaleniami wówczas obowiązującego Planu.

Nie jest także właściwe stanowisko Kolegium co do rzekomo rażącego naruszenia art. 40 ust. 4 pkt 2 uzp w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa. Imputowany bowiem brak uzgodnienia wynika z błędnego przyjęcia przez Kolegium wartości spadu na poziomie 3,20 m. Wobec bowiem faktu, że przedmiotowa elektrownia nie jest położona na obszarze chronionym i jej spad jest mniejszy niż 3 m. ,kwestionowana decyzja w świetle postanowień rozporządzenia z 1998 r. nie była zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a więc nie wymagała uzgodnienia o którym mowa w art. 40 ust. 4 pkt 2 uzp.

Konkludując skarżąca podnosi, iż wobec braku żądania przez Kolegium jakichkolwiek wyjaśnień w sprawie oraz uniemożliwienia stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, skarżąca oraz Burmistrz Miasta [...] w pismach z dnia 24.06.2004 r. i z dnia 25.06.2004 r. przedłożyli dodatkowe informacje, jednakże w uwagi na termin rozpoznania sprawy nie mogły być one uwzględnione przy rozpoznaniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność wydanej w trybie ekstraordynaryjnym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia [...].06.2004 r., stanowiącej o utrzymaniu w mocy decyzji tego organu z dnia [...].04.2004 r. wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].07.1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przybierającej postać elektrowni wodnej na 69 + 720 km rzeki W., zlokalizowanej na dz. nr 329/35 położonej w miejscowości M.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter procesowy i stwarza możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami tego rodzaju, które w sposób nieprawidłowy ukształtowały stosunek materialno prawny zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym, co nie oznacza iż ta możliwość jest wykluczona w przypadku wystąpienia wad związanych z naruszeniem przepisów prawa formalnego. Dopuszczalność wykorzystania jej, po wykluczeniu przesłanek negatywnych, uzależniona jest od wystąpienia w okolicznościach sprawy warunków enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 kpa.

W badanej sprawie organ każdorazowo, z uwagi na wielorakie jego zdaniem przyczyny opiera swoje rozstrzygnięcie na podstawie wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. na zaistnieniu przy wydaniu przez Burmistrza Miasta [...] opisanej wyżej decyzji "rażącego naruszenia prawa". W literaturze przedmiotu /vide: H. Poleszak – stwierdzenie nieważności decyzji... s. 25/, a także w orzecznictwie /vide: wyrok NSA z dnia 26.09.2000 r. sygn.akt II SA 2998/99 – Lex 51849/ przyjmuje się, że o decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa można mówić wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa, co jest łatwo zauważalne. W związku z tym tego typu akt nie może pozostać w obrocie prawnym w praworządnym państwie.

Przechodząc od tych uwag natury ogólnej na grunt ukształtowany kwestionowanym rozstrzygnięciem należy odnieść się kolejno do dokonanych w toku postępowania ustaleń i wyciągniętych w oparciu o nie przez organ wniosków w relacji do każdej odrębnie wskazanej przez organ normy prawa, która w jego ocenie została naruszona i to w sposób rażący w wyniku wydania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji z dnia [...].07.1999 r.

Otóż organ po analizie zebranego w sprawie materiału przyjmuje, iż wniosek wszczynający postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, utożsamiając go z pismem z dnia 18.06.1999 r. /brak daty wpływu/, sporządzony na gotowym formularzu, nie zawierał wymaganych przez prawo załączników, nie określał granic terenu na którym inwestycja ta miała być zrealizowana, nie zawierał opisu jej charakterystycznych parametrów i wreszcie że nie dołączono do niego wymaganej przepisami prawa oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. W ocenie organu rażąco naruszone zostały przepisy zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Burmistrza Miasta [...]. W aktach sprawy znajduje się ponadto wniosek B. K., opatrzony datą 9.06.1999 r. /brak daty wpływu/, skierowany do Burmistrza Miasta [...], oparty na art. 43 ust. 1 cyt. ustawy,

w którym skarżąca wskazała oznaczoną według nomenklatury geodezyjnej nieruchomość na której zamierzona inwestycja ma być zrealizowana, określiła jej moc we właściwych jednostkach, nadmieniła, że nie będzie ona nie tylko uciążliwa dla środowiska, ale ma charakter wręcz sprzyjający środowisku, wymieniając w nim dołączone do niego załączniki m.innymi w postaci mapy orientacyjnej i mapy ewidencyjnej. Organ uznając ten wniosek jako nie wszczynający postępowania i utożsamiając jego wszczęcie z wnioskiem z dnia 18.06.1999 w żaden sposób nie łączy z sobą tych dokumentów, przyjmując iż ten drugi był ułomny i nie powinien, przed jego uzupełnieniem, powodować nadanie sprawie dalszego biegu, a jeżeli do tego doszło to nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa, tym bardziej że wśród załączników brak było oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Otóż generalnie nie wykluczając możliwości stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie przepisów procesowych należy zauważyć, iż wobec braku formalnego zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 9.06.1999 r. przejawem nadmiernego formalizmu byłoby przyjęcie, iż drugi z wniosków był pozbawiony wymaganych prawem załączników i stwierdzenie w oparciu o to, że wszczęcie postępowania w tej sprawie obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną, skutkującą podjęciem decyzji w oparciu o ten wniosek z rażącym naruszeniem prawa. Co się zaś tyczy braku oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, to w świetle twierdzeń wnioskodawczyni, organ władny był podjąć postępowanie przyjmując, że inwestycja ta nie stwarza zagrożenia dla środowiska. Przypisując mu zatem uchybienie polegające na braku weryfikacji tych twierdzeń, we wstępnej fazie postępowania nie można powyższego kwalifikować jako rażącego naruszenie prawa, tym bardziej że kwestia ta jak wynikać będzie z dalszych wywodów nie była oczywistą.

Odnosząc się do problematyki związanej z naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 107 § 2 kpa także nie można podzielić stanowiska organu, iż brak opisowego określenia w zakwestionowanej wnioskiem PZW – Okręg [...] decyzji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dyskwalifikuje ją i wyłącza z obrotu prawnego w świetle regulacji zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa z uwagi na rażące naruszenie prawa. Wszak jak przyznaje organ odwołano się do obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując na symbolem określony kontur, w obrębie którego miała być zlokalizowana inwestycja i podniesiono. iż takie jej usytuowania nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Planu. Brak szczegółowego opisu tych ustaleń nie może pretendować do rangi uchybienia, które ustawodawca określił jako rażące, tym bardziej iż organ nie twierdzi, że taka sprzeczność w rzeczywistości wystąpiła.

Nieco inaczej przedstawia się sytuacja, jeśli idzie o naruszenie postanowień art. 40 ust. 4 pkt 2 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa. Przepis ten bowiem obligował organ decyzyjny w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do uprzedniego uzgodnienia z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym możliwości pozytywnego ustosunkowania się do wniosku w przypadku inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Problem jednakże w tym, czy przedmiotowa inwestycja zaliczała się do tej kategorii. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się m. innymi inwestycje w przemyśle energetycznym, w tym elektrownie wodne o wysokości spadu co najmniej 3 m. Rzecz w tym, że te parametry wspomnianej inwestycji w okolicznościach sprawy pozostają sporne, a organ odnosząc się do nich i bazując na opinii prof. dr hab. inż. M. G. i prof. dr hab. inż. J. S., mając przy tym na uwadze fakt zaistnienia omyłki w zapisie danych, polemizuje ze stanowiskiem B. K. co do określenia wysokości "spadu" nie odnosząc się do "opinii" mgr inż. K. R. wyrażonej w piśmie z dnia 4.04.2000 r. /k. 10 akt SKO – o ponowne rozpatrzenie wniosku/, a także precyzującego ją stanowiska w piśmie z dnia 14.07.2004, na którą w skardze powołuje się wyżej wymieniona. Znamiennym również jest, iż w przedłożonym na rozprawie w dniu 15.02.2005 r. przez skarżącą piśmie Wojewody [...] z dnia 17.12.2004 r. nr [...] organ ten wyjaśnia, iż "... pozwolenie na budowę inwestycji pn. Budowa elektrowni wodnej w km 69 + 720 rzeki W. wraz ze stacją transformatorową i przyłączem energetycznym wydano bez oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ inwestycji tej nie zaliczono do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska". Okoliczność ta zatem w dalszym postępowaniu winna być wyjaśniona w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości, przy uwzględnieniu nawet wiadomości specjalnych o ile rzecz jasna zajdzie taka potrzeba i dopiero wówczas będzie można mówić o konieczności zaopatrzenia wniosku w "ocenę", a co za tym idzie o obowiązku organu decyzyjnego do dokonania uzgodnień. Następnie rozważyć wypadnie, czy owo ewentualnie zaistniałe uchybienie ma postać kwalifikowanej wady prawnej o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym miejscu dodać bowiem należy, iż w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.01.1999 r. sygn.akt IV SA 116/97 wyrażono pogląd zgodnie z którym fakt nie dopełnienia przez organ orzekający wymogu współdziałania z innym organem przy wydaniu decyzji przez zasięgnięcie opinii nie wystarcza do stwierdzenia nieważności wydanej w tych okolicznościach decyzji, ale byłoby to możliwe dopiero wówczas, gdy wskazano by na konkretne okoliczności wskazujące na to, że konsekwencją tego uchybienia byłaby oczywista wadliwość decyzji w sensie prawnomaterialnym. Stad też wyjaśnienie tej kwestii posiada kapitalne znaczenie dla wyniku sprawy, a będzie to możliwe po gruntownej analizie zgromadzonych już w tym zakresie dowodów i ewentualnym ich uzupełnieniu, a także po odebraniu wyjaśnienia od opiniodawców jeżeli organ uzna to za niezbędne.

W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. Ust. Nr 153, poz. 1270/, zwanej dalej w skrócie p.s.a., w należało orzec jak w sentencji.

O braku wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 powołanej wyżej ustawy.