Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 433/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2020 r. sprzeciwu R. S. od decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Krakowski decyzją z 26 czerwca 2019 r. Nr [...], znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu R. S. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Rozbudowa istniejących boksów magazynowo-garażowych z przeznaczeniem na hale magazynowo-usługowe, wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczne, wod-kan., pompa ciepła, na działce nr [...] w miejscowości Krzeszowice, gm. Krzeszowice".

Następnie Starosta Krakowski, działając w trybie art. 133, w zw. z art. 132 k.p.a., przy piśmie z 16 lipca 2019 r., znak: [...], przesłał pismo firma A z siedzibą w K., z 2 lipca 2019 r., z informacją, że złożone pismo traktuje, jako odwołanie od decyzji, które wniesione zostało w otwartym terminie odwoławczym. Równocześnie, Starosta Krakowski wyjaśnił, że odwołująca się Spółka nie jest stroną postępowania. W odwołaniu Spółka podniosła, że pozbawiona została udziału w postępowaniu, a jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu – Wojewoda Małopolski podzielił tę ocenę i rozpoznał odwołanie.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 marca 2020 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jako podstawę prawną tej decyzji powołał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256) - zwanej dalej k.p.a.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał, że Wojewoda Małopolski orzekał już decyzją kasacyjną z 28 lutego 2019 r. znak: [...] W jej uzasadnieniu wskazał, co należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ l instancji. Skarżąca Spółka brała wcześniej udział w postępowaniu jako strona, będąca użytkownikiem wieczystym działek nr [...] w Krzeszowicach, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nota bene, powołanej decyzji Wojewody Małopolskiego z 28 lutego 2019 r. brak jest w aktach sprawy organu l instancji, co nie jest prawidłowe, ponieważ akta nie są kompletne.

W toku ponownego postępowania przed organem l instancji, po decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego z 28 lutego 2019 r. skarżąca Spółka została wykluczona z udziału w postępowaniu pismem Starosty Krakowskiego z 13.06.2019 r. znak: [...] - co uzasadniono tym, że dokonano zmian w projekcie budowlanym, polegających na zaprojektowaniu od strony działek nr [...] w Krzeszowicach i równolegle do ich granic, ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 240 na całej długości ściany w osi A projektowanego budynku, co spełnia wszelkie wymagania wynikające z jego usytuowania względem granic działek nr [...] oraz znajdujących się na nich budynków bez względu na wielkość powierzchni przeszkleń ścian i ich klasę odporności ogniowej, a w wyniku zastosowanego rozwiązania nastąpiło ograniczenie zasięgu obszaru oddziaływania obiektu, który sprowadza się wyłącznie do obszaru działek, których użytkownikiem wieczystym jest inwestor.

Z takim stanowiskiem – zdaniem Wojewody - nie można się zgodzić, ponieważ czym innym jest zgodność projektu budowlanego z przepisami, a czym innym obszar oddziaływania inwestycji. Zgodność projektu z przepisami wcale nie musi oznaczać, że określona działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu.

W badanej sprawie lokalizacja projektowanego budynku magazynowo-usługowego powoduje, że może wprowadzić ograniczenia, w tym zabudowy działki sąsiedniej, ponieważ projektowany budynek o wymiarach ok. 24 m x 48 m, ze ścianą o wysokości ok. 7 m i długości ok. 47 m usytuowany został po stronie północno-wschodniej od granicy działek sąsiednich należących do skarżącej Spółki, w odległości 4,2 m - 9,94 m od tej granicy. W związku z tym część działek skarżącej Spółki będzie przesłaniana projektowanym obiektem, co może powodować ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu tych działek. Planowana inwestycja, z uwagi na duże rozmiary i charakter prowadzonej działalności związanej z usługami i ciężkim transportem, może niewątpliwie wywołać powstawanie nadmiernego hałasu na działkach sąsiednich, a także emisji odorów, spalin i innych zanieczyszczeń poza granice działki inwestora, co także należy wyjaśnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W projekcie nie określono precyzyjnie sposobu użytkowania obiektu, nazwanego hale magazynowo - usługowe, ponieważ brak jest części technologicznej projektu. Przy budowie tego typu obiektu, w bezpośrednim sąsiedztwie działek skarżącej Spółki, potencjalna możliwość oddziaływania obiektu na jej działki istnieje, a wykluczenie Spółki z udziału w postępowaniu spowodowało, że nie mogła ona zapoznać się z projektem budowlanym i przed wydaniem decyzji wypowiedzieć w przedmiocie wykazania ewentualnego naruszenia jej interesu prawnego; co nie może być akceptowane.

Równocześnie podkreślono, że bez dokładnego sprecyzowania sposobu użytkowania projektowanego obiektu, a wiec określenia, co w projektowanym budynku i wokół niego będzie konkretnie wykonywane, nie można ustalić, czy planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 poz. 1839). Tym samym ustalenie obszaru oddziaływania przez projektanta, nie jest prawidłowe (k. 40 projekt budowlany).

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że błędne jest stanowisko organu l instancji, iż skarżąca Spółka nie jest stroną postępowania. Zastosowanie w projekcie ściany oddzielenia pożarowego, od strony działek skarżącej Spółki, jakkolwiek zapewnia spełnienie obowiązujących przepisów pożarowych, i w związku z tym upoważnia do wydania pozwolenia na budowę, to jednak nie skutkuje wyłączeniem działek skarżącej Spółki z obszaru oddziaływania obiektu.

Skoro, zatem strona nie brała udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją i równocześnie strona ta zarzuca, że nie mogła skutecznie w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji przedstawić swoich racji i argumentów związanych z inwestycją, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, to taka decyzja nie może się ostać w obiegu prawnym, gdyż naruszona została fundamentalna zasada postępowania, określona w art. 10 § 1 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W złożonych pismach z 2 lipca 2019 r. i 27 grudnia 2019 r. skarżąca Spółka jednoznacznie wykazała, że naruszenie ww. przepisu art. 10 § 1 k.p.a., uniemożliwiło jej wykonanie czynności procesowych, związanych z prowadzonym postępowaniem przez organ l instancji, które mogły mieć istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy.

W takim konkretnym przypadku orzecznictwo sądowo-administracyjne jest jednoznaczne i dopuszcza zastosowanie przez organ odwoławczy trybu art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (np. wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 112/18).

Niezależnie od powyższego, jak wskazano organ l instancji w ponownym postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, nie uwzględnił wszystkich zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego z 28 lutego 2019 r.

Zwrócono uwagę, że nadal w aktach administracyjnych sprawy brak jest autoryzowanej przez organ administracji publicznej kopii z części graficznej i tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego brak jest podstawowych dowodów świadczących o prawidłowym wykonaniu obowiązku, wynikającego z art. 35 ust. 1 Pb, dotyczącego sprawdzenia projektu budowlanego.

Projekt budowlany nie odpowiada w pełni przepisom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018.1935 t.j.). a w szczególności nie został oprawiony w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, co w żadnej mierze nie może być akceptowane.

Ponadto, szczegółowego wyjaśnienia wymagać będzie, czy planowana inwestycja faktycznie polega na rozbudowie istniejących boksów magazynowo-garażowych, czy też polega na rozbiórce tych boksów i budowie nowego obiektu budowlanego. Z rysunków projektu budowlanego nie wynika, które elementy istniejących boksów garażowych pozostają i podlegają rozbudowie.

Wobec wskazanych uchybień organ odwoławczy odstąpił od dalszego merytorycznego badania sprawy, ponieważ będzie to przedmiotem ponownego postępowania z udziałem stron przed organem l instancji. W postępowaniu tym muszą być naprawione wszystkie błędy i uchybienia, wskazane w niniejszej decyzji.

Organ odwoławczy nie może przeprowadzić tego postępowania, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia ustawowej, podstawowej dyspozycji przepisu art. 15 k.p.a., stanowiącej, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa musi być na nowo rozpatrzona i orzeczona przez organ l instancji, co umożliwi stronom ewentualne zastosowanie środka odwoławczego i ponowne zbadanie tej sprawy przez organ odwoławczy.

Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, dlatego zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., należało decyzję uchylić i przekazać sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 29 czerwca 2019 r., znak: [...], w sytuacji braku podstaw do wydania orzeczenia kasatoryjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 5 marca 2020 r., znak: [...] oraz o zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz R. S. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że głównym powodem uchylenia decyzji organu I instancji przez Wojewodę Małopolskiego stała się odmienna od organu I instancji ocena granic obszaru oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, w konsekwencji kręgu stron postępowania. Wojewoda Małopolski całkowicie pominął zagadnienie wpływu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego nieruchomości skarżącego oraz tej spółki na sytuację prawną spółki w tym postępowaniu. Uchwałą Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 23 listopada 2017 r. nr XXXVII/458/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krzeszowice uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru m.in. planowanej inwestycji. Zgodnie z częścią graficzną planu, fragmenty graniczących ze sobą działek nr [...] oraz [...] zostały przeznaczone pod tereny komunikacji drogowej z oznaczeniem KDL - drogi lokalne. Obszar oznaczony symbolem KDL zasadniczo oddziela od siebie jako bufor obszar działek [...] objęty obszarem oznaczonym na rysunku planu symbolem P2. W ten sposób działka nr [...] (w części nieobjętej symbolem KDL) zostaje poza jakimkolwiek odziaływaniem planowanej inwestycji na działce nr [...]. Działkę nr [...], izolując od działki nr [...], czyni zaś mocno okrojoną w zakresie zdolności inwestycyjnej. Przy istniejącej zabudowie i zagospodarowaniu działki nr [...], nowe własne inwestycje spółki na tym terenie są nierealne. Powyższe fakty uprawniają twierdzenie, że utrudnienie w zabudowie i zagospodarowaniu działek spółki z powodu planowanej inwestycji skarżącego nie występują. Ewentualne ograniczenia w tym zakresie będą spowodowane na skutek inwestycji drogowej wykonanej na fragmencie przedmiotowej nieruchomości.

Dodatkowo zgodnie z informacją zawartą w Biuletynie Informacji Publicznej, dnia 28 stycznia 2020 r. zostało opublikowane ogłoszenie nr [...] o zamówieniu pod nazwą: "opracowanie dokumentacji projektowej wraz z pozyskaniem decyzji ZRID dla inwestycji obejmującej przebudowę drogi gminnej publicznej (ul. [...]) oraz budowę jej nowego odcinka do drogi krajowej nr [...] w miejscowości Krzeszowice". Inwestycja ta obejmuje ww. budowę drogi lokalnej KDL na obszarze m.in. działek nr [...] oraz [...]. Dnia 28 lutego 2020 r. opublikowano natomiast zawiadomienie o rozstrzygnięciu ww. postępowania i wskazano wybranego wykonawcę.

W związku z tym należy stwierdzić, że zapisana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego budowa drogi lokalnej (KDL) nie jest inwestycją jedynie planowaną, lecz wkroczyła już w fazę przygotowania, co ma wpływ na stan faktyczny niniejszej sprawy. Informacja ta z całą pewnością była możliwa do uzyskania przez organ II instancji w toku postępowania prowadzonego na skutek odwołania od decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 29 czerwca 2019 r., albowiem zaskarżona niniejszym sprzeciwem decyzja została wydana dnia 5 marca 2020 r.

Ponadto podnoszona przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestia możliwości powodowania przez inwestycję - z uwagi na duży rozmiar i charakter prowadzonej działalności - przesłaniania, nadmiernego hałasu, emisji odorów, spalin i innych zanieczyszczeń poza granice działki inwestora, jest w pierwszej kolejności hipotezą przyjętą przez ten organ. Organ w tym zakresie nie poczynił żadnych czynności dowodowych.

W dalszej kolejności skarżący zwraca uwagę, że zarówno działka skarżącego, jak i działki spółki położone są na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem P2 - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, dla których stosuje się inne kryteria oddziaływania, aniżeli np. dla terenów zabudowy mieszkaniowej.

W odniesieniu do pozostałych kwestii poruszonych w uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji skarżący podniósł, że albo pozostają one poza kompetencjami organów administracji architektoniczno – budowlanej (np. kwestia oddziaływania na środowisko), albo w ogóle nie wymagają wyjaśnienia (z projektu budowlanego wynika, czy chodzi o to rozbudowę istniejących, czy rozbiórkę istniejących i budowę nowych obiektów – to nie wymaga ustalenia), albo można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym (oprawienie projektu budowlanego, brak autoryzowanej przez organ administracji publicznej kopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw okazał się uzasadniony, a zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowana obecnie decyzja jest drugą decyzją kasatoryjną wydaną w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wcześniej pozytywną na inwestora decyzję organu I instancji z dnia 5 września 2018 r. Wojewoda uchylił po rozpoznaniu odwołania spółki firma A decyzją z 28 lutego 2019 r. Organ odwoławczy przyjął wówczas, że spółka firma A jako użytkownik wieczysty działek nr [...] w Krzeszowicach jest stroną postępowania. Przyczyny uchylenia decyzji I instancji były wówczas następujące:

< brak podpisu Starosty na stronie tytułowej projektu budowlanego,

< liczne anulacje kart i rysunków – bez wyjaśnienia, kto, kiedy i dlaczego dokonał tych zmian w projekcie (anulowane karty powinny zostać usunięcie z projektu i pozostawione w aktach administracyjnych),

< inny obszar oddziaływania inwestycji został przyjęty przez projektanta, a inny krąg stron przyjął starosta

< liczne szczegółowe zastrzeżenia do projektu (na mapie o takiej skali nie mogą być projektowane budynki w takich odległościach, nie ustalono czy zbliżenie budynku do granicy zachodniej nie narusza istniejącej tam służebności, brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy z firma A – nie wyjaśnił tego również rzeczoznawca ds. przeciwpożarowych).

Ponownie rozpoznając sprawę inwestor zastosował ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony nieruchomości należącej do spółki firma A. Na tej podstawie Starosta przyjął, że zmienił się obszar oddziaływania inwestycji – w piśmie z 13 czerwca 2029 r. poinformowaną spółkę firma A, że jej nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji i w związku z tym traci uprawnienia strony (stroną jest wyłącznie inwestor).

Organ I instancji nie doręczył spółce firma A swojej decyzji, jednakże wniesione przez spółkę pismo, w którym wyraziła sprzeciw przeiciwko wyeliminowaniu jej z kręgu stron postępowania zostało przez organ odwoławczy uznane za skutecznie wniesione odwołanie i rozpoznane, wskutek czego wydano zaskarżoną sprzeciwem decyzję.

Zaskarżona decyzja opiera się przede wszystkim na ustaleniu, że spółka firma A powinna być stroną i już samo jej pominięcie daje podstawę do wydania decyzji kasatoryjnej.

Wojewoda powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 112/18. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano: "Sam fakt naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ nie jest wystarczający do uchylenia decyzji administracyjnej. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, aby zarzut taki okazał się skuteczny to strona musi wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych. W sprawie natomiast żadna ze stron składających odwołanie nie wykazała, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie jakichkolwiek czynności procesowych".

Organ odwoławczy stwierdził, że "w złożonych pismach z 2 lipca 2019 r. i 27 grudnia 2019 r. skarżąca Spółka jednoznacznie wykazała, że naruszenie ww. przepisu art. 10 § 1 k.p.a., uniemożliwiło jej wykonanie czynności procesowych, związanych z prowadzonym postępowaniem przez organ l instancji, które mogły mieć istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy". Stwierdzenie to, choć bardzo kategoryczne, budzi poważne wątpliwości, skoro Wojewoda żadnej konkretnej czynności nie wymienił. W obu tych pismach spółka firma A skoncentrowała się na wywodzie, iż jej nieruchomość w dalszym ciągu znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji i pominięcie jej jako strony postępowania było wadliwe. Sąd nie dopatrzył się jednak w tych pismach wykazania, że wyeliminowanie spółki z kręgu stron postępowania uniemożliwiło jej wykonanie jakichkolwiek czynności procesowych, a zwłaszcza takich, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli organ odwoławczy stwierdzi istnienie takich czynności, powinien wprost wymienić je w uzasadnieniu kolejnej decyzji wydanej w tej sprawie. Stwierdzenie to zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest zgodne z prawdą, a zatem nie może znaleźć aprobaty Sądu.

Już tylko to uchybienie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji w świetle cytowanego wyżej orzeczenia. Nawet, gdyby spółka firma A miała być stroną postępowania i została niesłusznie pominięta przez organ I instancji, to do wydania decyzji kasatoryjnej i ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji spółka winna wykazać, jakie konkretnie czynności procesowe zostały jej uniemożliwione.

Niemniej jednak kontrolowana decyzja dotknięta jest kolejnymi wadami, dotyczącymi oceny legitymacji spółki do udziału w sprawie. Sąd zgadza się ze skarżącym, iż ocena ta została dokonania niewłaściwie, z pominięciem istotnych okoliczności, co mogło wpłynąć na wynik tej oceny.

Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji kategorycznie przesądził, że spółka firma A jest stroną postępowania, bowiem pozostające w jej użytkowaniu wieczystym działki nr [...] pozostają w zakresie oddziaływania tej inwestycji.

Podzielił przy tym podnoszone przez tę spółkę argumenty, stwierdzając: "projektowany budynek o wymiarach ok. 24 m x 48 m, ze ścianą o wysokości ok. 7 m i długości ok. 47 m usytuowany został po stronie północno-wschodniej od granicy działek sąsiednich należących do skarżącej Spółki, w odległości 4,2 m - 9,94 m od tej granicy. W związku z tym część działek skarżącej Spółki będzie przesłaniana projektowanym obiektem, co może powodować ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu tych działek. Planowana inwestycja, z uwagi na duże rozmiary i charakter prowadzonej działalności związanej z usługami i ciężkim transportem, może niewątpliwie wywołać powstawanie nadmiernego hałasu na działkach sąsiednich, a także emisji odorów, spalin i innych zanieczyszczeń poza granice działki inwestora, co także należy wyjaśnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy".

Jeżeli chodzi o kwestię przesłaniania – słusznie podnosi strona skarżąca, że pominięto zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka firma A w piśmie z 27 grudnia 2019 r. przedstawiła swoje plany inwestycyjne (modernizacja i rozbudowa hali pozostałej po dawnych firma B starych budowli, przebudowa silosów), a Wojewoda nie zweryfikował możliwości ich zrealizowania w kontekście obowiązującego aktu prawa miejscowego określającego zagospodarowanie tego terenu.

Prowadząc ponownie postępowanie organ II instancji winien wyjaśnić okoliczności podnoszone w sprzeciwie, dotyczące w szczególności zapisów planu miejscowego w odniesieniu do działek nr [...] oraz ewentualnego postępowania dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującego również te działki, a w szczególności ustalić, na jakim etapie jest takie postępowania. Te elementy stanu faktycznego mogą mieć bezpośredni wpływ na ocenę obszaru oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien ustalić, jakie jest dopuszczalne zagospodarowanie wskazanych działek na mocy obowiązującego planu miejscowego, a dopiero potem w tym kontekście oceniać, czy planowana inwestycja w jakikolwiek ogranicza zagospodarowanie tego terenu wynikające z planu miejscowego.

Trzeba podkreślić, że na obecnym etapie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądza o tym, czy spółka firma A jest, czy też nie jest stroną postępowania. Skoro jednak decyzja kasatoryjna opierała się przede wszystkim na tym ustaleniu, Sąd musiał ją uchylić, ponieważ ustalenie to nie zostało dokonane w sposób rzetelny. Dopiero po przeanalizowaniu wszystkich aspektów tej kwestii Sąd (w razie ewentualnego wniesienia skargi na kolejną wydaną w sprawie decyzję) będzie mógł wypowiedzieć się, co do tego merytorycznie.

Co do wskazywanego przez Wojewodę powstawanie nadmiernego hałasu na działkach sąsiednich, a także emisji odorów, spalin i innych zanieczyszczeń poza granice działki inwestora – kwestia ta nie była w żaden sposób wyjaśniania w postępowaniu administracyjnym, a zatem przyjęte przez organ odwoławczy założenia o zwiększeniu tych oddziaływań nie mają żadnych podstaw. Przede wszystkim jednak tego rodzaju oddziaływania nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich działek na mocy przepisów szczególnych. Mogłyby one stanowić źródło interesu faktycznego, jednakże nie mają wpływu na określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Trzeba też pamiętać, że tereny te zgodnie z planem miejscowym nie są terenami mieszkaniowymi, lecz terenem obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, co również powinno rzutować na ocenę dopuszczalnych immisji.

Niezależnie od kwestii legitymacji spółki firma A do udziału w postępowaniu Wojewoda wymienił kilka innych elementów, które wymagają uzupełnienia w postępowaniu przed organem I instancji:

< nie można ustalić, czy to będzie inwestycja oddziałująca na środowisko - bez dokładnego sprecyzowania sposobu użytkowania projektowanego obiektu, a wiec określenia, co w projektowanym budynku i wokół niego będzie konkretnie wykonywane

< brak w aktach autoryzowanej przez organ części tekstowej i graficznej planu miejscowego

< projekt nie został oprawiony w sposób uniemożliwiający jego dekompletację

< trzeba wyjaśnić, czy to rozbudowa, czy jednak rozbiórka i budowy nowych boksów.

W ocenie Sądu żadna z tych kwestii nie uzasadnia wydania decyzji kasatoryjnej.

Co do pierwszej kwestii - sposób użytkowania planowanej inwestycji został określonony w projekcie budowlanym jako "hale magazynowo – usługowe". Organ pierwszej instancji uznał takie określenie za wystarczające i tak określoną inwestycję za zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei treść projektu budowlanego została określona w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Organ II instancji nie wskazał, który przepis tego rozporządzenia wymaga szczegółowego określenia planowanej działalności. Skoro zaś brak podstaw prawnych do żądania tak szczegółowego określenia przyszłej działalności, to nie można czynić z tego braku wymagającego wyjaśnienia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

W kwestii oprawy projektu budowlanego oraz wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – są to kwestie, które mogą zostać uzupełnione w ramach postępowania odwoławczego, na podstawie art. 136 k.p.a.

Również ewentualne wątpliwości, co do zakresu inwestycji (czy faktycznie polega na rozbudowie istniejących boksów magazynowo-garażowych, czy też na rozbiórce tych boksów i budowie nowego obiektu budowlanego) mogą zostać wyjaśnione w postępowaniu przed organem II instancji.

W świetle powyższego zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności zaś bez dostatecznego wyjaśnienia, czy obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji rozciąga się na działki należące do spółki firma A Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. było w tych okolicznościach przedwczesne – wobec braku stwierdzenia przesłanek przewidzianych w tym przepisie.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).