Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1083/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Zasądzono koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 4 ust. 1 -3, par. 21 ust. 1 pkt 1 c
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018r. wniosku radcy prawnego A. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz radcy prawnego A. J. kwotę [...]zł. powiększoną o kwotę [...]zł. stawki podatku VAT


UZASADNIENIE

J. P. wniósł skargę na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego, który rozpoznany został pozytywnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2017r., zmieniającym wcześniejsze negatywne postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2017r.

Radca prawny A. J. będąc pełnomocnikiem skarżącego wyznaczonym na mocy powyższego postanowienia stawił się na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, podtrzymał zarzuty skargi i złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 marca 2018r. oddalił skargę nie orzekając o kosztach pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu.

Mając powyższe na uwadze rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715 – dalej rozporządzenie), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r.

Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 c tegoż rozporządzenia – stawka w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.

Zgodnie z §4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w w/w przepisie, a nieprzekraczającej 150% tejże opłaty, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Z treści w/w przepisu wynika, że nie ma możliwości przyznania wynagrodzenia we wnioskowanej wysokości 200% stawki minimalnej. Oceniając nakład pracy poczyniony przez pełnomocnika w niniejszej sprawie w świetle przesłanek wskazanych w §4 ust. 2 rozporządzenia, stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalna.

W myśl natomiast § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %.

Mając zatem na uwadze fakt, że koszty pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu nie zostały uiszczone nawet w części, stwierdzają że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające podwyższenie wynagrodzenia, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia orzeczono jak w postanowieniu.