Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 189/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 1, 2, i 3,  art. 246  par. 1  pkt 2 oraz  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od stycznia do grudnia 2004 r. postanawia 1. przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnić ją od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w części przekraczającej kwotę 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych; 2. w pozostałym zakresie odmówić stronie skarżącej przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 13.345 zł D. S., reprezentowana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu przez doradcę podatkowego, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu podała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych sprawie w związku z brakiem środków pieniężnych spowodowanym przymusowym wykonaniem jej zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji organów podatkowych.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z mężem oraz dwojgiem nieletnich dzieci i jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 0,32 ha. W rubryce dochody wnioskodawcy i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wskazała na zakończenie w dniu 5 stycznia 2011 r. prowadzenia działalności gospodarczej oraz miesięczny dochód jej męża z tytułu umowy o pracę w kwocie 1.500 zł (brutto).

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przesłała dokumenty, z których ponad oświadczone wcześniej fakty wynika, że średni koszt miesięcznego utrzymania jej gospodarstwa domowego to kwota ok. 1.750 zł. W roku 2009 D. S. oraz jej mąż uzyskali z prowadzonej działalności gospodarczej przychód w kwocie odpowiednio 3.780.745,18 zł i 2.439.776,87 zł, obciążony kosztami jego uzyskania w kwocie odpowiednio 3.787.742,71 zł i 2.612.852,10 zł. Z przedłożonych deklaracji dla podatku towarów i usług (VAT-7) za październik, listopad i grudzień 2010 r. wynika, że w tym okresie skarżąca dokonała dostawy towarów oraz świadczyła usługi o wartości odpowiednio 410 zł, 820 zł i 0 zł, nabywając w tym czasie towary i usługi o wartości odpowiednio 403zł, 1.456 zł i 181 zł.

Nadto D. S. oświadczyła, że koszty miesięcznego utrzymania swojego gospodarstwa domowego ponosi między innymi dzięki okazjonalnej pomocy teściów, którzy są właścicielami zamieszkiwanej przez nią nieruchomości, natomiast środki finansowe na opłacenie usług profesjonalnego pełnomocnika pochodzą z wcześniej uzyskanych przez nią dochodów z działalności gospodarczej (pismo procesowe z dnia 22 lutego 2011 r.).

Z urzędu wskazać należy, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 318/10 skarżąca uiściła opłaty sądowe w łącznej kwocie 500 zł, natomiast w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1394/10 i I SA/Wr 1408/10 skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie odpowiednio 3.660 zł i 3.353 zł. We wszystkich tych sprawach D. S. reprezentowana jest przez doradcę podatkowego.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.

We wniesionym od orzeczenia referendarskiego sprzeciwie skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu strona skarżąca ponowiła argumentację prezentowaną w toku postępowania wpadkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, iż na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, od którego został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Jak wynika z powołanego wyżej unormowania skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego na podstawie samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości Sądu. Zatem już samo wniesienie sprzeciwu, a nie jego zakres określony przez stronę, powoduje utratę mocy wiążącej postanowienia wydanego przez referendarza sądowego. W konsekwencji zgłoszone w sprzeciwie żądanie uchylenia postanowienia referendarskiego z dnia 1 marca 2011 r. nie może odnieść skutku w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wywiedziona w sprzeciwie argumentacja dotycząca sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej stanowi uzupełnienie uzasadnienia rozpoznawanego przez Sąd wniosku.

Stosownie do art. 245 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie art. 245 § 3 ustawy procesowej - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, patentowego. Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać - zgodnie z przepisem art. 245 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Natomiast z uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 2) ustawy procesowej wynika, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny.

Wskazać należy również, że regulacja zawarta w art. 246 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199, stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy służyć ma bowiem przede wszystkim tym, którzy nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem lub następuje to kosztem utrzymania własnej rodziny. A zatem przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy". [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne, leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319). Należy również pamiętać, że koszty sądowe stanowią daninę publiczną. Konstytucja RP przewiduje powszechny obowiązek ponoszenia takich danin, stanowiąc w art. 84, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, określonych w ustawie. Tym samym, przyznanie prawa pomocy oznacza w istocie obciążenie kosztami postępowania pozostałych podatników.

Podstawowe znaczenie dla zakresu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, co wynika z brzmienia powołanego art. 243 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, posiada wniosek skarżącego, gdyż wyznacza on granice prawa pomocy jakie może zostać przyznane skarżącemu. W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W tych też okolicznościach, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy w żądanym przez skarżącego zakresie, wymagało wykazania przez niego, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przy tym na uwadze należy mieć, iż orzekając w zakresie przyznania prawa pomocy Sąd obowiązany jest wyważyć zarówno interes Państwa, tj. wszystkich obywateli, jak i strony skarżącej.

Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd zauważa, że strona nie jest pozbawiona możliwości zarobkowych, a członkowie gospodarstwa domowego, które tworzy uzyskują stałe dochody. Jak wynika z faktu uiszczenia opłat w innych sprawach, o powyżej powołanych sygnaturach oraz korzystania z usług pełnomocnika, strona jest również w posiadaniu środków, których nie wykazała w złożonym oświadczeniu, stanowiącym wniosek o przyznanie prawa pomocy. Tezie tej nie przeczy wyjaśnienie strony o zajęciu środków na rachunkach bankowych, gdyż jak wynika z okoliczności sprawy strona korzysta ze środków, które nie zostały ulokowane na rachunkach bankowych, pochodzących z uzyskanych przez nią w latach poprzednich dochodów z działalności gospodarczej.

Istotna jest również okoliczność, że uiszczenie opłaty – wpisu sądowego od wnoszonej skargi stanowi warunek niezbędny rozpoznania sprawy, tymczasem strona – niewątpliwie posiadając środki finansowe - zdecydowała o ich przeznaczeniu na opłacenie usług pełnomocnika, co nie jest niezbędne na obecnym etapie postępowania.

Sąd nie neguje jednak, iż sytuacja finansowa strony i jej rodziny, pomimo uzyskiwania stałych dochodów, uzasadnia udzielenie wsparcia w zakresie zwolnienia od kosztów, jednakże nie w rozmiarze wnioskowanym przez stronę. Mając na uwadze – z jednej strony - wysokość dochodów rodziny, z drugiej natomiast fakt regulowania zobowiązań cywilnoprawnych, dotychczasową zdolność ponoszenia kosztów sądowych oraz korzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał, iż zasadnym jest udzielenie pomocy w zakresie poniesienia ciężaru wpisu od skargi w kwocie powyżej 2.000 zł. W ocenie Sądu w wyżej ustalonej materialnej i rodzinnej sytuacji skarżącej istnieje możliwość wypracowania i wygospodarowania przez nią na poczet wpisu sądowego od skargi kwoty 2.000 zł, która stanowi minimalną opłatę sądową dla skarg dotyczących należności pieniężnych z przedziału obejmującego kwotę kwestionowanego przez D. S. zobowiązania podatkowego (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)).

Odnotowania na marginesie powyższych stwierdzeń wymaga, iż stan majątkowy skarżącej, a w szczególności fakt, iż w latach poprzedzających w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie handlu paliwami osiągała ona znaczne dochody, które pozwoliły jej m.in. na opłacenie kosztów pomocy prawnej występującego w sprawie doradcy podatkowego, nie uzasadniały przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.