Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 373/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
658
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 149 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O.K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku O.K. z 4 lutego 2021 r. w sprawie o zameldowanie na pobyt czasowy - w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku, 3. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz strony skarżącej O.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

O. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie o zameldowanie na pobyt czasowy.

Na podstawie art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesiono na podstawie:

1) art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do zameldowania Skarżącego na pobyt czasowy w ciągu dwóch dni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

2) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

3) art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzenie organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub

5) art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną do wysokości polowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

6) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego koszty postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący w dniu [...] lutego 2021 r. stawił się osobiście w Urzędzie Miasta [...] w celu zameldowania się na pobyt czasowy. Towarzyszył mu właściciel mieszkania, który potwierdził własnoręcznie na wniosku, że cudzoziemiec zajmuje lokal. Skarżący okazał paszport, kartę pobytu, decyzję wojewody [...] o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt czasowy na trzy lata, właściciel lokalu z kolei okazał odwzorowanie cyfrowe aktu notarialnego nabycia prawa własności lokalu (nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego), dla tego typu własności założenie księgi wieczystej nie jest obowiązkowe. Odwzorowanie cyfrowe nie spodobało się pracownicy urzędu, mimo, że Skarżący meldował się już dwukrotnie w tym lokalu w taki właśnie sposób.

W dniu [...] lutego 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o zameldowanie. Podanie zostało podpisane podpisem zaufanym przez Skarżącego, właściciel lokalu potwierdził zamieszkanie Skarżącego w lokalu podpisem elektronicznym. Do podania załączono uwierzytelnione odpisy karty pobytu i paszportu. Uwierzytelnienia dokonał pełnomocnik będący adwokatem w myśl art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze. W związku z tym, że organ nie reagował wystarczająco szybko, Skarżący złożył ponaglenie. W odpowiedzi na ponaglenie organ zażądał, aby Skarżący stawił się w urzędzie osobiście i okazał oryginał dokumentu stanowiącego podstawę legalnego pobytu. Organ uzasadnił swój wymóg tym, że do podania załączone zostały "kopie, skany", przy czym organ musi stwierdzić oryginalność dokumentu osobiście z uwagi na to, że tak wymaga wojewoda pismem okólnym. W odpowiedzi Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, przekazał uwierzytelniony zgodnie z postanowieniami Prawo o adwokaturze odpis zezwolenia na pobyt czasowy Skarżącego.

W ocenie Skarżącego zachowanie organu przypomina szykanę, godzi również w zasadę odformalizowania. Strona zwróciła uwagę, że niezrozumiałym jest, że uwierzytelniony zgodnie z art. 76a § 2a k.p.a. odpis dokumentu jest dla organu "kopią, skanem" i wymaga się osobistego stawiennictwa w celu okazania oryginału. Przy czym Organ nie wskazuje żadnych okoliczności i podstawy prawnej dla swojego postępowania, powołując się jedynie na jakieś pismo wojewody, które ani nie jest znane Skarżącemu, ani nie jest źródłem prawa. W ocenie Strony nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie z nadużyciem. Poza tym Skarżący opisał warunki przyjmowania petentów wskazując, że "obsługa interesantów odbywa się zdalnie, urzędnik siedzi w swoim pokoju, petent zaś w nieogrzewanej i obskurnej budzie i łączność odbywa się z wykorzystaniem kamery." Zdaniem Strony nie możemy mówić w tej sytuacji o weryfikacji oryginalności dokumentu, tj. przez kamerę, której działanie było komentowane przez pracownicę jako nieidealne.

Wobec powyższego – zdaniem Strony – skarga jest uzasadniona.

Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi.

Organ wyjaśnił, że po złożeniu wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy, Organ pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego poprzez osobiste stawienie się Cudzoziemca w siedzibie Urzędu Miasta [...] i przedłożenia oryginalnego dokumentu potwierdzającego prawo jego pobytu na terytorium RP, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożył wyjaśnienia stanowiące jego ocenę dokonanego wezwania - nie dokonał zaś zobowiązania nałożonego przez Prezydenta Miasta [...]. W zaistniałym stanie faktycznym, pismem z dnia [...] lutego 2021 r. Organ poinformował pełnomocnika Skarżącego, że wobec nieuzupełnienia braku formalnego jego wniosek o zameldowanie na pobyt czasowy i wydanie zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt czasowy pozostaje bez rozpatrzenia.

Wobec tego Organ stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności w dokonywanych czynnościach, zaś po otrzymaniu formularza zgłoszenia pobytu czasowego cudzoziemca niezwłocznie podjął czynności mające na celu realizację ww.

wniosku, a następnie zakończył sprawę w drodze czynności materialno-technicznej, tj. pozostawiając ją bez rozpoznania.

Odnosząc się merytorycznie zaś do zarzutów Skarżącego Prezydent stwierdził, iż przepisy regulujące tryb administracyjny rozpoznawania spraw, nie przewidują możliwości poświadczania dokumentów w formie elektronicznej. Organ wskazał również na użyte w art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności sformułowanie "przedstawia'', które oznacza obowiązek okazania oryginałów wyżej wskazanych dokumentów, co oznacza, że wskazane w tym przepisie grupy cudzoziemców nie mogą dokonać zameldowania droga elektroniczną. Organ podniósł, że pogląd ten został podzielony w niniejszej sprawie przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...].

Dodatkowo Organ wskazał, że pełnomocnik Skarżącego nadinterpretuje istnienie przesłanki możliwości poświadczenia elektronicznego w oparciu o art 4 ust. 1b ustawy Prawo o adwokaturze. Poza tym w niniejszym przypadku brak jest istnienia przepisu szczególnego w odrębnej ustawie, umożliwiającego wykonanie poświadczenia w formie elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (zob. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr.1 poz. 2). W sprawie nie jest również okolicznością sporną poprzedzenie skargi wniesieniem przez stronę skarżącą ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. oraz art. 53 § 2b p.p.s.a.

W niniejszej sprawie istotne jest odniesienie się Sądu do zasadności wezwania Wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zameldowanie cudzoziemca na pobyt czasowy poprzez osobiste stawienie się Cudzoziemca w siedzibie Urzędu Miasta [...] i przedłożenia oryginalnego dokumentu potwierdzającego prawo jego pobytu na terytorium RP, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy cudzoziemiec złożył wniosek o zameldowanie wraz z innymi dokumentami drogą elektroniczną poświadczony elektronicznie w oparciu o art 4 ust. 1b ustawy Prawo o adwokaturze.

Z akt administracyjnych sprawy w bezsporny sposób wynika, że strona ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w postępowaniu w sprawie zameldowania.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasady postępowania administracyjnego w zakresie zameldowania, czy wymeldowania reguluje ustawa o ewidencji ludności i stosuje się do niej przepisy Kodeks postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że organy zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 40 ustawy o ewidencji

1. Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w art. 24, art. 25 ust. 1-3, art. 26, art. 27 ust. 2, art. 28 oraz w art. 30-39, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

2. Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 41 ust. 1-2a, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w art. 24-26, art. 27 ust. 2, art. 28 oraz w art. 30-39, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy cudzoziemiec dokonujący zameldowania na pobyt stały przedstawia kartę pobytu wydaną w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ochrony uzupełniającej, albo nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, dokument "zgoda na pobyt tolerowany" albo zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody na pobyt tolerowany.

W myśl art. 24 ust. 4 obowiązku meldunkowego można dopełnić przez pełnomocnika legitymującego się pełnomocnictwem udzielonym w formie, o której mowa w art. 33 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 187), po potwierdzeniu przez pełnomocnika jego tożsamości za pomocą dokumentu tożsamości albo po uwierzytelnieniu pełnomocnika na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Ponadto zgodnie z ust. 5 art. 24 ustawy obowiązku meldunkowego można dopełnić w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Ponadto mając na uwadze, wskazany wyżej art. 40 ust. 1 ustawy, należy także wskazać na art. 28 ustawy, który stosuje się również w sprawach wniosków o zameldowanie cudzoziemców i odnosi się on do kwestii formy wykonania obowiązku meldunkowego.

Zgodnie z art. 28 ustawy

1. Obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy:

1) w formie pisemnej, na formularzu, w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport, albo

2) w formie dokumentu elektronicznego, na formularzu umożliwiającym wprowadzenie danych do rejestru PESEL przez organ, o którym mowa w pkt 1, pod warunkiem otrzymania urzędowego poświadczenia odbioru.

2. Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu.

2a. Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dołącza do formularza dokument elektroniczny potwierdzający jego tytuł prawny do lokalu, a w razie niemożności jego uzyskania - odwzorowanie cyfrowe tego dokumentu, a obywatel nieposiadający tytułu prawnego do lokalu dołącza do formularza dokument elektroniczny zawierający oświadczenie właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu potwierdzające pobyt w lokalu oraz dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu, a w razie niemożności ich uzyskania - odwzorowanie cyfrowe tych dokumentów.

2b. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilnoprawna, odpis z księgi wieczystej albo wyciąg z działów I i II księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu.

2c. Organ gminy przechowuje dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu albo odwzorowanie cyfrowe tego dokumentu, dołączony w formie, o której mowa w ust. 2a, wyłącznie do czasu zakończenia czynności meldunkowych.

2d. W przypadku dołączenia odwzorowania cyfrowego dokumentów, w szczególności dokumentów, o których mowa w ust. 2a, organ gminy w razie uzasadnionych wątpliwości może żądać okazania oryginałów tych dokumentów.

3. Przy zameldowaniu na pobyt czasowy należy wskazać deklarowany okres pobytu w tym miejscu.

4. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Z powyższego zatem wynika, że cudzoziemiec ma możliwość złożenia wniosku o zameldowanie w formie elektronicznej wraz z niezbędną dokumentacją, może w tym postępowaniu działać poprzez pełnomocnika. Organ ma natomiast możliwość w myśl art. 28 ust. 2d ustawy w razie uzasadnionych wątpliwości żądać okazania oryginałów tych dokumentów. Zatem jest to czynność fakultatywna i wymagana jest tylko "w razie uzasadnionych wątpliwości".

Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] lutego 2021 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącego z wezwaniem do osobistego stawiennictwa celem przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo pobytu cudzoziemca, poza tym wyjaśniono, że "dopuszczalne jest złożenie przez cudzoziemca lub jego pełnomocnika wniosku o zameldowanie drogą elektroniczną, ale nie jest możliwa jego realizacja przez pracowników organu gminy bez osobistego stawiennictwa w urzędzie osoby zgłaszającej swój pobyt lub jej pełnomocnika. Wynika to z obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo pobytu oraz wykazującego okres w jakim cudzoziemiec może legalnie przebywać na terytorium RP orz w celu zapobieżenia nadużyciom. Ustawa nie przewidziała w tym przypadku możliwości przekazywania kserokopii takich dokumentów lub skanów, co znajduje także odzwierciedlenie w piśmie wystosowanym do organów gmin w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w [...].".

W ocenie Sądu, po pierwsze organ w sposób bardzo ogólny podjął próbę wykazania wątpliwości, co do potrzeby okazania oryginałów dokumentów, co nie wypełnia przesłanki z art. 28 ust. 2d ustawy, po drugie stwierdzenie, że strona jest wezwana do osobistego stawiennictwa z uwagi na "zapobieżenie nadużyciom", w żaden sposób nie zostało przez organ wykazane poprzez dodatkową, konkretną argumentację dotyczącą cudzoziemca, po trzecie pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], na które powołał się organ, nie jest powszechnie obowiązującym prawem.

Nie można także zgodzić się z organem, że użycie w art. 43 ust. 3 ustawy zwrotu "przedstawia" jest równoznaczne z obowiązkiem osobistego przedłożenia dokumentów, czy osobistym stawiennictwem.

Wyraz "przedstawić - przedstawiać" oznacza bowiem "zapoznać (zapoznawać) kogoś z czymś; dać (dawać komuś do obejrzenia, do akceptacji itp.; pokazać (pokazywać), w celu zaznajomienia kogoś z czymś; podać (podawać) do wiadomości; okazać (okazywać); przedłożyć (przedkładać), zaprezentować (prezentować) – np. przedstawić komuś plany, projekty; przedstawić swoje warunki, swoją opinię, swój punkt widzenia, własne zdanie na jakiś temat.

W ocenie Sądu przepis ten należy interpretować nie tylko literalnie, co także może budzić wątpliwości, a systemowo i celowościowo. W ustawie o ewidencji ludności wskazuje się bowiem konkretne przypadki kiedy należy np. żądać okazania oryginałów dokumentów, co może się wiązać z osobistym stawiennictwem (art. 28 ust. 2d ustawy), czy podobnie złożenie w formie pisemnej (nie elektronicznej) formularza w organie gminy (art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy), co może wiązać się z osobistym stawiennictwem z uwagi na ustalenie/potwierdzenie tożsamości wnioskodawcy. Poza tym mając na względzie interpretację przyjętą przez organ, to nie miałyby faktycznie w sprawie cudzoziemców zastosowania przepisy dotyczące możliwości złożenia wniosku w formie elektronicznej, co przeczy wskazanym wyżej stwierdzeniom i przepisom, bo każdorazowo wnioskodawca i tak byłby wzywany do osobistego stawiennictwa. Trzeba też mieć na względzie, że ustawodawca przewidział możliwość wezwania strony w razie uzasadnionych wątpliwości okazania oryginałów tych dokumentów (katalog otwarty) i organ z tej możliwości nie skorzystał. Uzasadnienie bowiem wezwania do osobistego stawiennictwa nie zostało w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadnione, organ nie wykazał "uzasadnionych wątpliwości". Wobec tego pozostawienie wniosku bez rozpoznania z uwagi na "oryginału dokumentu potwierdzającego prawo pobytu na terytorium RP cudzoziemca" w niniejszej sprawie było przedwczesne, a dokonana interpretacja przepisów ustawy o ewidencji ludności nieprawidłowa.

W powyższym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ był w sprawie bezczynny (pkt 2 sentencji wyroku), bowiem wbrew prawu pozostawił wniosek strony skarżącej o zameldowanie bez rozpoznania. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ będzie zobowiązany do rozpoznania tego wniosku, uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną i faktyczną sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, że termin jednego miesiąca jest wystarczający do rozpoznania niniejszej sprawy przez organ, a jej realia nie wymagają wyznaczenia dłuższego okresu jej procedowania (pkt 1 sentencji wyroku).

Sąd uznał równocześnie, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy taka sytuacja ma miejsce. Sąd podziela pogląd, że prawo takiego zakwalifikowania bezczynności lub przewlekłości zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. np. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 2424/16, CBOSA). Ogólnie rzecz ujmując, taka kwalifikacja będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2234/15, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). W realiach niniejszej sprawy trzeba przede wszystkim zauważyć okoliczność, że organ po otrzymaniu podania dokonał jego formalnej kontroli i wystosował wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Nierozpoznanie przez organ podania o zameldowanie cudzoziemca, również nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Takie postępowanie organu było bowiem wynikiem przyjęcia określonej wykładni art. 64 § 2 k.p.a. Wykładnia ta, zdaniem Sądu, była co prawda nieprawidłowa, ale mieściła się w granicach wyznaczonych przez przyjęte powszechnie metody wykładni, a przy tym prawidłowa interpretacja przepisów była niewątpliwie utrudniona z uwagi na wątpliwości wynikające z nieścisłości przepisów ustawy COVID, na które organ nie mógł mieć przecież żadnego wpływu.

Sąd nie dostrzegł także podstaw do orzeczenia o przyznaniu stronie skarżącej sumy pieniężnej, czy też podstaw do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie o tych środkach jest fakultatywne, tj. zostało oparte na uznaniu sędziowskim. Zastosowanie tych dodatkowych środków jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy zaniechanie rozpoznania podania było wyłącznie wynikiem przyjęcia określonego wariantu interpretacyjnego art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art.43 ust. 3 ustawy o ewidencji przez organ, a nie rezultatem opieszałego działania organu.

Ponadto, co istotne, jak też wcześniej wskazano do spraw o wymeldowanie stosuje się przepisy Kodeks postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na art. art. 76a k.p.a., który wskazuje, jakie podmioty mogą uwierzytelnić kopię dokumentu.

Zgodnie z art. 76a § 1 k.p.a. jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (§ 2). Natomiast w myśl art. 76a § 2a k.p.a. jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Ponadto w sprawie zastosowanie znalazł art. 4 ust. 1b ustawy o adwokaturze, zgodnie z którym adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu.

Jak wynika z akt sprawy Strona przedłożyła dokumenty urzędowo poświadczone, podpisane przez adwokata, opatrzone datą uwierzytelnienia, ze wskazaniem miejsca i czynności tj. poświadczenia odpisu dokumentów z oryginałem. Organ w odpowiedzi na skargę natomiast wskazał, że pełnomocnik Skarżącego nadinterpretuje istnienie przesłanki możliwości poświadczenia elektronicznego w oparciu o art. 4 ust. 1b ustawy Prawo o adwokaturze. Przy czym wskazać należy, że Organ - jak wynika z wezwania - kwestionował jedynie dokumenty pobytowe cudzoziemca - a nie inne przedłożone przez stronę do wniosku. Ponownie rozpoznając sprawę należy rozważyć w ocenie Sądu, wbrew wywodom organu, czy powołane wyżej przepisy k.p.a. umożliwiają wykonanie poświadczenia w formie elektronicznej.

Mając na uwadze treść art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 597 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, opłaty za czynności radcy prawnego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.