Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1136/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Izabella Janson (spr.),, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie gospodarowania nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. przekazał Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości rolne o łącznej powierzchni 470,4916 ha znajdujące się w użytkowaniu wieczystym Szkoły G. w W., w tym nieruchomość położoną na terenie gminy W., stanowiła działkę nr [...] o powierzchni 39,6769 ha uregulowaną w Księdze Wieczystej nr [...].

W dniu [...] sierpnia 2005 r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynął wniosek "R." Sp. z o. o. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. nr [...] w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Nieruchomości Rolnych nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] lub co najmniej w części obejmującej obszar wydzielonej z niej nowej działki oznaczonej nr [...].

W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. nie wyjaśnia czy nieruchomości objęte tą decyzją, w tym działka [...], były w całości lub części funkcjonalnie powiązane z nieruchomościami nie podlegającymi przekazaniu, czy też z nieruchomościami wykorzystywanymi na cele rolnicze. Oznacza to, że działka [...] w całości lub odpowiedniej części nie podlegała przekazaniu na rzecz Agencji Własności Rolnej. Dodatkowo stwierdzono, że o nierolniczym charakterze działki nr [...] świadczy to, że nieruchomość ta w planie zagospodarowania przestrzennego była przeznaczona na funkcje usługowo-mieszkaniowe, a w kilka miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji część tej działki została nabyta przez Gminę R. i przeznaczona pod zabudowę budynkiem biurowo-mieszkalnym.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewoda [...] przekazał na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości Skarbu Państwa znajdujące się w użytkowaniu wieczystym S. w W. na podstawie art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 107 poz. 464 ze zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r.) przekazaniu podlegały nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i inne nieruchomości położone w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych. Oznacza to, że nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu Cywilnego zostały objęte zakresem stosowania w/w ustawy bez względu na ich przeznaczenie w planach zagospodarowania przestrzennego. Organ podniósł również, że przedmiotowa nieruchomość była zagospodarowana rolniczo, bowiem z wypisu z rejestru gruntów użytki rolne tej nieruchomości zostały sklasyfikowane jako grunty rolne i łąki klas IV, IV a, IV b, V oraz lasy i rowy, a ponadto obszar ten nie otrzymał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne.

Od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] odwołanie wniósł pełnomocnik "R." Sp. z o. o.

W uzasadnieniu podniósł, że Minister pominął fakt, iż niektóre z nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. były nieruchomościami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi nie wykorzystywanymi na cele rolnicze. Nieruchomości te nie podlegały przekazaniu na rzecz Agencji Własności Rolnej, a do tych nieruchomości zaliczała się działka nr [...], co najmniej w części obejmującej obszar obecnej działki [...]. Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że organ nie wyjaśnił, czy inne nieruchomości objęte tą samą decyzją Wojewody [...], w tym działka nr [...], były w całości lub w części funkcjonalnie powiązane z nieruchomościami nie podlegającymi przekazaniu. Jednocześnie podniósł, że nie trafny jest argument zaskarżonej decyzji, iż nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...], ponieważ działka nr [...] w części obejmującej obszar obecnej działki nr [...] nie była nieruchomością rolną.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeni tego odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podkreślił, że decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. nie naruszała obowiązujących w dacie jej wydania przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j.: z 1995 r. Dz. U.57 poz. 299 ze zm.). Minister podkreślił, że przedmiotowa działka podlegała przekazaniu, ponieważ nie stanowiła składników majątku państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, a była nieruchomością sklasyfikowaną jako użytki rolne. Jednocześnie organ podniósł, że działka nr [...] w momencie przekazania działki nr [...] jeszcze nie istniała, zatem nie może ona stanowić wyodrębnionej części decyzji wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. objętej postępowaniem w sprawie stwierdzenia jej nieważności.

Na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszenie przepisów art. 9, 77, 104 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 1 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Podniósł, że organ nie wyjaśnił, czy inne nieruchomości objęte tą samą decyzją Wojewody [...], w tym działka nr [...], były w całości lub w części funkcjonalnie powiązane z nieruchomościami nie podlegającymi przekazaniu. Jednocześnie podniósł, że nie trafny jest argument zaskarżonej decyzji, iż nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...], ponieważ działka nr [...] w części obejmującej obszar obecnej działki nr [...] nie była nieruchomością rolną. Jednocześnie podniósł, że skarżący nie jest obecnie właścicielem pozostałej części działki [...], nie ma zatem interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji w części wykraczającej poza obszar obecnej działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy I i II instancji słusznie uznały, że brak jest podstaw do stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r.

W ocenie Sądu niesłuszny jest zarzut pełnomocnika skarżącego naruszenia przepisów art. art. 1 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy z dnia 19 października 1991 r.o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t. j.: z 1995 r. Dz. U. Nr 57 poz. 299 ze zm. – zwanej dalej ustawą). Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. została wydana na podstawie art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, nie stanowiące składników majątku państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, podlegają przekazaniu Agencji w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na położenie nieruchomości. Natomiast zgodnie z art. 19 ustawy z przekazania nieruchomości rolnych sporządza się protokół zdawczo-odbiorczy który zawiera spis z natury przejmowanych składników majątku. Nieruchomościami rolnymi, w rozumieniu art. 46 1 Kodeksu Cywilnego są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

Jak słusznie organ zauważył, przedmiotowa nieruchomość była zagospodarowania rolniczo, co wynika z protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] listopada 1998 r. w sprawie wydania i przekazania do zasobów Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa znajdujących się w użytkowaniu wieczystym S. w W. Również z wypisu rejestru gruntów, użytki rolne tej nieruchomości zostały sklasyfikowane jako grunty rolne i łąki klas IV, IV a, IV b, V oraz lasy i rowy. Jednocześnie przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] nie naruszała przepisów art. 1 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy, ponieważ stanowiła nieruchomość rolną i spełniała warunki do przekazania jej na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Również zarzut pełnomocnika skarżącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można uznać za zasadny. Art. 156 § 1 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Za "rażące naruszenie prawa" należy uznać sytuację, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (zob. J.Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r. SA/Kr 914/92, opublikowana - Prz. Sąd 1994, nr 7-8, s. 163). Także orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego stwierdza, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia jedynie gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia nawet ostatecznej decyzji, co oznacza, iż nie chodzi w takim przypadku o spór o wykładnię, lecz o działanie wbrew nakazowi bądź zakazowi ustanowionemu w prawie (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. III SA 1705/03, Wspólnota 1994, nr 42 s.16).

Także zarzut naruszenia art. 9 (zasada udzielania informacji), art. 77 (przepis dotyczący zbierania i oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym) oraz art. 104 (określa formę załatwiania sprawy) Kodeksu postępowania administracyjnego nie można uznać za zasadny, ponieważ organ w trakcie postępowania administracyjnego organ stosował się do zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i pranych które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, również przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wydał rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zgodnie z dyspozycją art. 17 ust. 1 i art. 19 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, co skutkowało wydaniem przedmiotowych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu I i II instancji.

Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji ją poprzedzającej naruszenia prawa, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).