Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 71/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Zakładu H. Sp. j. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 730/12 w sprawie ze skargi Zakładu H. Sp. j. w P. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 71/13

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu H. Sp. j. w P. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn.. akt II SA/Rz 730/12 skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi Zakładu H. Sp. j. z siedzibą w K. (dalej Skarżący) było postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], znak [...], wydane w oparciu o art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 28 i art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.).

Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. ww. postanowieniem, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o wydanie decyzji zobowiązującej Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną [...] w J. do wykonania miejsca do składowania obornika w miejscowości W. dla fermy należącej do Spółdzielni oraz o wstrzymanie produkcji chowu drobiu do czasu wykonania miejsca do składowania obornika na podstawie art. 61a § 1 Kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

Organ ustalił na podstawie pisma Skarżącego zawierającego wniosek o wszczęcie postepowania, iż podstawą żądania była okoliczność, iż ferma nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek (Dz.U. Nr 168, poz. 1643 – zwane dalej rozporządzeniem MRiRW z dnia 18.09.2003 r.).

W ocenie organów administracji rozpoznających wniosek Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony. W uzasadnieniu powyższych postanowień wskazano, że Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna [...] w J. prowadzi działalność gospodarczą w miejscowości W. w zakresie utrzymywania drobiu towarowego. Działalność ta została zarejestrowana w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w R. i widnieje w rejestrze podmiotów nadzorowanych, prowadzonym przez organ. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. wskazał, że wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia przez Spółdzielnię działalności gospodarczej oraz możliwości działania organu w przypadku naruszenia wymagań weterynaryjnych wynikają z art. 8 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. n) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt /Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm. – zwanej dalej ustawą o ochronie zwierząt /. Organ podał, wskazując na art. 8 ww. ustawy, że stroną postępowania jest podmiot prowadzący działalność nadzorowaną w rozumieniu art. 1 ustawy o ochronie zwierząt, a postępowanie w tych sprawach wszczynane jest z urzędu przez upoważniony organ Inspekcji Weterynaryjnej.

Organ wskazał też, iż wnioskująca Spółka nie wskazała przepisu prawa, który uprawniałby ja do skutecznego żądania podjęcia stosownych czynności przez organ I instancji. Spółka nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego, który pozwalałaby na uznanie jej za stronę postępowania. Organ podkreślił, iż podstawę ochrony interesu faktycznego Spółki mogą stanowić art. 222 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego, których zastosowanie może nastąpić w postępowaniu przed sądami powszechnymi.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył Zakład H. Sp. j. z siedzibą w K., wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji niezgodnie z prawem odmówiły uznania jej za stronę postępowania w sprawie zobowiązania Spółdzielni [...] do usunięcia naruszenia polegającego na braku na fermie, prowadzonej w miejscowości W., wymaganego miejsca do składowania obornika oraz wstrzymania działalności, prowadzonej na podstawie art. 8 ustawy o ochronie zwierząt do czasu usunięcia tego naruszenia. Skarżący wskazał, iż w kierowanych do organów pismach dostatecznie wykazano, że przysługuje jej status strony zgodnie z art. 28 k.p.a. oraz że legitymuje się interesem prawnym wynikającym z § 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 19.09.2003 r. Skarżący odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu postanowienia pouczenia o możliwości ochrony interesu prawnego na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego i powołując się na uchwałę NSA z dnia 11 października 1999 r., sygn. akt OPS 11/99, podał, że z uwagi na posiadany interes prawny, a nie faktyczny, skarżący posiada status strony postępowania i niezależnie od postępowania cywilnego, może skutecznie żądać od organów Inspekcji Weterynaryjnej przeprowadzenia postępowania mającego na celu usunięcie przez Spółdzielnię stwierdzonych uchybień.

Strona skarżąca podniosła, że odmawiając wszczęcia postępowania organy naruszyły art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 18 września 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krośnie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za niezasadną. Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 61 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei art. 61a K.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Sąd I instancji uznał na podstawie pisma Skarżącej z dnia 26 kwietnia 2012 r., skierowanego do Powiatowego Inspektora Weterynarii w R., że strona skarżąca zawarła w nim żądanie natychmiastowego wydania decyzji zobowiązującej do wykonania miejsca do składania obornika w miejscowości W. dla fermy należącej do RSP [...] w J., jak również wstrzymania produkcji chowu drobiu do czasu wykonania miejsca do składania obornika. Wg twierdzeń skarżącej legitymuje się ona interesem prawnym wynikającym z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia z tych gospodarstw są wprowadzone na rynek (Dz.U. Nr 168, poz. 1643), który stanowi: "W gospodarstwie, z którego zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego wprowadzanie są na rynek, powinny znajdować się wydzielone miejsca do składowania obornika". Spółka wywiodła jednocześnie, że ferma w miejscowości W. nie spełnia tego wymogu, a obornik z tej fermy jest przewożony i składowany na fermie w miejscowości J. Niewątpliwie w ocenie Spółki narusza to interes prawny strony skarżącej. Nielegalne działanie RSP [...] w J. skutkuje bowiem "ogromnymi uciążliwościami" dla nieruchomości sąsiedniej położonej w miejscowości Jasionka, na której prowadzona jest przez stronę skarżącą działalność gospodarcza z uwagi na składowanie na nieruchomości sąsiedniej obornika z dwóch ferm, tj. z fermy w W. i fermy w J.

Sąd I instancji podkreślił, iż pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym opiera się na materialnoprawnej kategorii interesu prawnego, co oznacza, iż z prawa materialnego musi zostać wywiedziona norma przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania decyzji administracyjnej. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, jak również kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Sąd uznał zatem, iż w świetle okoliczności niniejszej sprawy organy orzekające prawidłowo oceniły, iż strona skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym "stosownie do jej pisma z dnia 26.04.2012 r.", czyli przestrzegania wymagań weterynaryjnych określonych powołanym wyżej rozporządzeniem MRiRW z dnia 18 września 2003 r.

Sąd I instancji wywiódł, iż z przepisów art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt w związku z § 1 pkt 2 rozporządzenia powoływanego przez stronę skarżącą (czyli MRiRW z dnia 18.09.2003 r.) nie wynikają dla niej żadne uprawnienia lub obowiązki (nie obejmują swą dyspozycją skarżącego jako właściciela działki sąsiadującej z działką RSP [...] której dotyczy obowiązek z § 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia), nie ma więc przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., nie jest tym samym legitymowana do żądania wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Z powyższych przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd I instancji skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zakład H. Spółka jawna z siedzibą w P. (zwany dalej Skarżącym).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania w postaci:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo wydania zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia z istotnym naruszeniem art. 28 i art. 61 a ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.);

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w motywach wyroku do kluczowych dla wyniku sprawy dowodów w postaci: argumentów podania o wszczęcie postępowania, wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt V GC 931/11 i protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], które to dokumenty jednoznacznie wskazują na interes prawny skarżącej Spółki w domaganiu się w postępowaniu przed organem weterynaryjnym wykonania przez Spółdzielnię [...] miejsca składowania obornika w miejscowości W.oraz do wstrzymania produkcji chowu drobiu na tej fermie do czasu wykonania takiego miejsca;

c) art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez nieuwzględnienie, że Sąd I instancji był związany oceną Sądu Rejonowego w Rzeszowie wyrażoną w wyroku z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt V GC 931/11, co do interesu prawnego Skarżącej wynikającego z uwzględnienia powództwa o zaprzestanie składowania nawozu z fermy Spółdzielni w W. na nieruchomości graniczącej z przedsiębiorstwem Skarżącej.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dalej skarżąca Spółka wskazała, iż posiada, wbrew ocenie Sądu I instancji, status strony w postępowaniu, jakie pragnęła wszcząć przed Powiatowym Inspektorem Weterynarii w R. domagając się zobowiązania Spółdzielni [...] do wykonania miejsca składowania obornika w W. oraz do wstrzymania produkcji chowu drobiu na tej fermie do czasu wykonania takiego miejsca. Skarżący spełnia wymogi posiadania interesu prawnego określone w art. 28 k.p.a. W uzasadnieniu podania inicjującego postępowanie administracyjne I instancji, podał (zgodnie ze stanem faktycznym niekwestionowanym przez Sąd I instancji), że prowadzone przez Spółdzielnię [...] przedsiębiorstwo (gospodarstwo) w postaci fermy kur, obejmuje dwa zakłady: w W. i w J. Obornik z fermy w W. przywożony jest przez Spółdzielnię do zakładu w J. Ferma gromadząca obornik mieści się na działce bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której jest zlokalizowany zakład Skarżącej w J. W ocenie Skarżącej, skoro na podmioty prowadzące produkcję zwierzęcą w postaci fermy kur (nie wyłączając produkcji dwuzakładowej) nałożono w przepisach prawa materialnego (w postaci art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm. oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek, Dz.U. Nr 168, poz. 1643) obowiązek prowadzenia gospodarki odpadami poprzez wydzielenie miejsca składowania obornika pozwalającego na gromadzenie 6-cio miesięcznej produkcji odchodów fermy, to prowadzenie gospodarki odchodami z pominięciem takiego wymogu (składowanie odchodów w zakładzie w J. w związku z brakiem stosownego urządzenia w zakładzie w W.) narusza interes prawny Skarżącego.

W postępowaniu w sprawie wydania nakazu wykonania urządzenia gromadzącego odchody kurze oraz w sprawie czasowego zakazu produkcji przez zakład nieposiadający takiego urządzenia Skarżący ma interes prawny, gdyż zarzucane Spółdzielni [...] zwielokrotnienie liczby gromadzonych na sąsiadującej nieruchomości odchodów tworzy dla nieruchomości Skarżącego nie dające się zaakceptować uciążliwości. Główną z nich jest woń ogromnej liczby odchodów, która w zasadzie dyskwalifikuje możliwość kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącego, z zakresu usług hotelowych i gastronomii, a więc pobytem osób w celach wypoczynkowych i estetycznych. Co istotne, natężenie tej woni, uniemożliwiające normalne czynienie użytku z nieruchomości, prowadzi do naruszenie wymogów zdrowia publicznego. Prowadzi bowiem do zagrożenia chorobowego i dolegliwości wynikających ze stałego wdychania przez ludzi rozkładających się odchodów; tworzy warunki dla rozwoju ognisk chorób, wskutek zamieszkiwania składowiska przez gryzonie i ogromną wręcz liczbę, przyciąganych wonią, owadów (much, w tym szczególnie groźnych pod względem epidemiologicznym plujek). Skarżąca ponosi nadto znaczne koszty związane z wydatkami na środki owadobójcze (stosowne faktury w dyspozycji żalącego się).

Co więcej, urzędowo udowodniono już prowadzenie przez Spółdzielnię [...] produkcji z naruszeniem prawa polegającym na nieposiadaniu urządzenia na obornik w zakładzie w W. i przewożenie go w celu składowania na nieruchomość sąsiadującą z gruntem Skarżącego, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (k. nr 3; część zatytułowana "Zagospodarowanie nawozów naturalnych").

Wyrokując zupełnie też pominięto, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn akt V GC 931/11 w postępowaniu cywilnym z powództwa Skarżącego przeciwko Spółdzielni [...], Spółdzielnia ta została zobowiązana do usunięcia składowiska odchodów kurzych pochodzących z ww. fermy «wraz z nawozem z W.», właśnie z uwagi na konieczność ochrony interesu prawnego Skarżącego. Pominięcie przez WSA w Rzeszowie tego wyroku prowadzi do naruszenia art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. WSA jest przecież, jako "inny sąd" w rozumieniu tego przepisu, związany prawomocnym orzeczeniem wydanym w sprawie V GC 931/11.

Bezsprzecznie zatem Skarżący ma tytuł aby wywodzić swój interes prawny i domagać się ochrony w postaci decyzji (pozytywnej lub negatywnej) właściwego organu Inspekcji Weterynaryjnej w sprawie zobowiązania producenta naruszającego wymagania z zakresu utrzymania zwierząt gospodarskich do usunięcia naruszenia polegającego na braku w jednym z zakładów wymaganego urządzenia na składowanie obornika oraz wstrzymania działalności do czasu usunięcia tego naruszenia (zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. n oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ona zaskarżona w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia lub zmiany.

Oceniając rozpoznawaną kasację w granicach określonych art. 183 § 1 P.p.s.a. podkreślić trzeba, iż przedmiot niniejszego postępowania stanowiła ocena dopuszczalności żądania przez stronę skarżącą wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji zobowiązującej Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną [...] w J. do wykonania miejsca składania obornika w miejscowości W. dla fermy należącej do tej Spółdzielni, jak również wstrzymania produkcji chowu drobiu do czasu wykonania miejsca do składania obornika. Podstawą żądania wskazywaną przez skarżącego kasacyjnie był art. 28 kpa w związku z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych, jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia z tych gospodarstw są wprowadzone na rynek (Dz.U. Nr 168, poz. 1643).

Przechodząc do oceny legitymacji strony skarżącej odnośnie wszczęcia postępowania w ww. sprawie, podzielić trzeba stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku. Jak wynika wprost z treści art. 8 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. n) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt, powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej /.../ są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt wydaje decyzję nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie, nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień lub zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Nie budzi wątpliwości, iż adresatem powyższych nakazów może być jedynie prowadzący działalność nadzorowaną, o której jest mowa w art. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zatem w niniejszej sprawie Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna [...] w J. Z powyższych przepisów nie wynikają natomiast dla skarżącego kasacyjnie jakiekolwiek ograniczenia, prawa czy też nakazy określonego zachowania mające swoje źródło w prawie administracyjnym. Tym samym nie może być on traktowany jak strona postępowania stosownie do brzmienia art. 28 Kpa. Wyjaśnienia ponadto wymaga, iż skarżący wniósł o podjęcie działań organu co do zakładu produkcyjnego znajdującego się w znacznej odległości od nieruchomości na której skarżący kasacyjnie prowadzi działalność gospodarczą. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż zakład produkcyjny w W. funkcjonuje niezgodnie przepisami, w szczególności z przepisem § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 18.09.2003 r. Zawiadomienie organu o nieprawidłowościach w tym zakresie winno spowodować interwencję organu w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Z zawiadomienia jednakże, ani z sąsiedztwa nie wynikają dla skarżącego kasacyjnie uprawnienia związane z prawem do skutecznego żądania wszczęcia postępowania lub uczestnictwa w tym postępowaniu.

Z tej też przyczyny za bezzasadne należało uznać zarzut naruszenia art. 28 i art. 61a § 1 Kpa. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, którego wszczęcia się domagał.

Nie może zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sprowadzający się do wytknięcia Sądowi I instancji braku odniesienia w motywach wyroku do kluczowych dla wyniku sprawy, w ocenie Skarżącego, dowodów w postaci: argumentów podania o wszczęcie postępowania, wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt V GC 931/11 i protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], które to dokumenty jednoznacznie wskazują jego zdaniem na interes prawny skarżącej Spółki.

Wbrew jednakże twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do treści wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie, czego potwierdzeniem jest stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu /k.6 i 7 uzasadnienia / wyroku. Niezgodne z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie stanowisko Sądu w tym zakresie nie oznacza, iż Sąd nie ocenił argumentacji skarżącego odnoszącej się do jego uprawnień procesowych. Nie można Sądowi I instancji czynić zarzutów, iż nie odniósł się do argumentacji zawartej w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2012 r. Stanowisko takie może wynikać z nieznajomości podstawowych zasad procedury sądowo administracyjnej. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania w sprawie, Sąd ten jest z mocy art. 3 ppsa uprawniony do kontroli aktów wydanych przez organy administracji. Oceny takiej Sąd dokonuje na datę wydania zaskarżonej decyzji bądź postanowienia. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] czerwca 2012 r. Z prostego zestawienia dat wynika, iż wyrok ten został wydany już po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy przez organy administracji. Nie mógł on mieć zatem wpływu na ocenę legalności zaskarżonych do Sądu I instancji postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Z powyższych przyczyn nie mógł być zasadny również zarzut naruszenia art. art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.), Zgodnie z tym przepisem prawomocne orzeczenie sądu w sprawie cywilnej wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. W niniejszej sprawie oznacza to, że organ administracji publicznej jakim jest Podkarpacki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krośnie, byłby związany prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego tj. wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2012 r., gdyby wyrok ten stał się prawomocny przed datą rozstrzygania sprawy w ramach postępowania zażaleniowego. Nie oznacza to jednakże automatycznie przyznania skarżącemu kasacyjnie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt /Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm./. Aktualne pozostaje bowiem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż przepis ten przymiot strony wiąże z podmiotem prowadzącym działalność nadzorowaną, o której jest mowa w art. 1 tej ustawy.

Z wyżej przedstawionych względów, biorąc pod uwagę, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji