Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 171/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 111 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Protokolant Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. R. im. prof. dr hab. med. E. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1847/07 w sprawie ze skargi I. R. im. prof. dr hab. med. E. R. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji z budżetu państwa postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1847/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę I. R. im. prof. dr hab. med. E. R. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] czerwca 2006 r. I. R. im. E. R. z siedzibą w W. złożył do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosek o dofinansowanie działalności statutowej na rok 2007 w wysokości 5.468.900 zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 238, poz. 2390 ze zm.) dalej: u.z.f.n. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. przyznał dotację podmiotową w wysokości 1.964.000 zł

I. R. im. E. R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z prośbą o zwiększenie przyznanej dotacji podmiotowej do wysokości poniesionych kosztów w roku 2006 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie stwierdzono uchybień w zakresie zgodności procedury przyznania dotacji podmiotowej z przepisami u.z.f.n. Wysokość dotacji podmiotowej została ustalona według pozytywnie zaopiniowanych w dniu [...] stycznia 2007 r. przez Komitet Polityki Naukowej i Naukowo-Technicznej "Wytycznych do określenia dotacji statutowej na rok 2007" oraz po zasięgnięciu opinii obu komisji Rady Nauki.

W skardze na powyższą decyzję I. R. im. E. R. w W. zwany dalej I. wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nieuwzględniającej wniosku skarżącego o przyznanie dotacji podmiotowej na rok 2007 w wysokości kosztów poniesionych w 2006 r. Skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 k.p.a. bowiem w jej uzasadnieniu brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat realizacji ustawowego obowiązku konsultacji wniosku z Zespołem Odwoławczym, jak też ewentualnych wniosków Zespołu Odwoławczego z przeprowadzonej oceny. Podniesiono ponadto, iż przyznanie Instytutowi dotacji podmiotowej na rok 2007 w kwocie 1.964.000 zł stanowi naruszenie art. 3 ust. 3 u.z.f.n.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem odrzucającym skargę wskazał, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a. jest ona niedopuszczalna bowiem ani decyzja I instancji z 18 stycznia 2007 r., ani decyzja z dnia 30 marca 2007 r. wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie odnosi się do wniosku skarżącego o dofinansowanie działalności statutowej w 2007 r. w części dotyczącej jego nieuwzględnienia. Skarga Instytutu nie dotyczy decyzji przyznającej dotację lecz decyzji "w części nieuwzględniającej wniosku skarżącego o przyznanie dotacji podmiotowej na rok 2007r. w wysokości kosztów poniesionych w 2006 r.", a więc nieistniejącej decyzji.

Sąd I instancji wskazał także, że strona po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie wniosła o jej uzupełnienie na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., w związku z tym nie doprowadziła do wydania negatywnego rozstrzygnięcia przez organ.

W skardze kasacyjnej I. R. im. E. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu I. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest:

1) naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi w sytuacji kiedy brak było przesłanek dla takiego rozstrzygnięcia,

2) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie złożonej przez I. R. skargi na "decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2007 r.", a rozpoznanie nieistniejącej skargi "na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej",

3) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., polegające na nie zastosowaniu się do obowiązku usunięcia naruszeń prawa, do których doszło w granicach sprawy, której dotyczyła skarga i zasady niezwiązania Sądu granicami skargi, poprzez niezbadanie przez WSA w W. naruszenia:

art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., w zw. z art. 5 ust. 2 u.z.f.n., polegającego na pominięciu w uzasadnieniu decyzji organu opinii Zespołu Odwoławczego Rady Nauki przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co utrudniło skarżącemu kontrolę prawidłowości przeprowadzonego postępowania odwoławczego,

art. 10 § 1 k.p.a., to jest zasady wysłuchania stron, polegającego na uniemożliwieniu skarżącemu wypowiedzenia się na temat dowodów i materiałów zebranych w postępowaniu odwoławczym,

art. 3 ust. 3 u.z.f.n., polegającego na uznaniu, że dotacja podmiotowa przyznana skarżącemu na rok 2007 w wysokości 1.964.000 zł, jest zgodna z pozytywnie zaopiniowanymi przez Komitet Polityki Naukowej i Naukowo-Technicznej Rady Nauki przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego "Wytycznymi dla określenia dotacji statutowej na rok 2007", w sytuacji kiedy jest ona niższa niż należna w oparciu o wyżej wspomniane wytyczne,

art. 111 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 9 k.p.a., polegającego na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej i zasady informowania stron, poprzez niezbadanie rzeczywistych intencji strony zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. dotyczącym części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji i nie zakwalifikowaniu jego treść jako żądania uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi I instancji, iż wydane postanowienie jest rażąco niesprawiedliwe. Przede wszystkim wskazał, iż skargą z dnia [...] maja 2007 r. I. R. zaskarżył decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2007 r., a nie - jak wskazał w skarżonym rozstrzygnięciu Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - "na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej" . Sentencja postanowienia w ocenie skarżącego wskazuje nieprawidłowy przedmiot zaskarżenia. Natomiast skarga z dnia [...] maja 2007 r. czyni zadość wymogom określonym w art. 57 § 1 p.p.s.a., to jest wypełnia wymogi stawiane pismom w postępowaniu sądowym, a ponadto wskazuje zaskarżoną decyzję i organ, który ją wydał w sposób precyzyjny i zawiera wykaz zarzucanych naruszeń prawa. Jedynie wniosek o uchylenie decyzji, (który nie jest elementem wskazanym w przepisie art. 57 § 1 p.p.s.a., jako konieczny element skargi) odnosi się do "części decyzji".

Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie jest związany granicami skargi, a przepis art. 135 p.p.s.a. nakłada na ten sąd obowiązek wyjścia poza jej granice i zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Tym samym skarżący zarzucił Sądowi I instancji, iż nie zastosował się do obowiązków nakładanych na niego wskazanymi wyżej przepisami prawa, nie zbadał w sposób należyty naruszeń prawa, do jakich doszło w granicach niniejszej sprawy, skupiając się jedynie na wniosku skargi, którym nie był związany.

Skarżący odpierając zarzut Sądu I instancji dotyczący nieskorzystania z możliwości ubiegania się o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 k.p.a., wskazał, iż w przypadku wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji, organ pierwszej instancji powinien traktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie organ odwoławczy w postępowaniu wszczętym odwołaniem Instytutu, nie dokonując oceny rzeczywistych intencji strony, wynikających z treści pisma, wydał decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, naruszając tym samym art. 111 § 1 k.p.a., art. 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a. Organ nie wyjaśnił rzeczywistej treści pisma zawierającego odwołanie, nie poinformował strony o ewentualnej możliwości zakwalifikowania go jako wniosku o uzupełnienie decyzji i nie uzyskał w tym zakresie ostatecznego wyjaśnienia skutkującego wszczęciem postępowania o uzupełnienie decyzji i umorzeniem postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie wobec braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia.

Organ wskazał, że skarga odnosi się do nieistniejącej części decyzji, która nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu.

Organ podniósł także, iż nie mogło dojść do naruszenia przepisów art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., ponieważ nie doszło w ogóle do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem organu tylko w przypadku rozpoznania sprawy co do meritum, Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby naruszyć wskazane przepisy, a mogłoby to nastąpić tylko w przypadku skutecznego wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Za trafne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 138 p.p.s.a., a także częściowo art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 9 k.p.a.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uznał, iż nie dotyczy ona decyzji przyznającej dotację bez decyzji "w części "nieuwzględniającej wniosku skarżącego o przyznanie dotacji podmiotowej na rok 2007 w wysokości kosztów poniesionych w 2006 r." a więc nieistniejącej decyzji.

Jak wynika z motywów zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji doszedł do powyższej konkluzji kierując się wyłącznie zawartym w skardze wnioskiem określającym żądanie skarżącego. Sąd zauważył przy tym, że ani decyzja organu I instancji z dnia 18 stycznia 2007 r., ani też decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie odnosi się do tak sformułowanego w skardze wniosku skarżącego, a ponadto strona skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a.

Stanowisko Sądu I instancji w świetle takich stwierdzeń jakie zostały sformułowane w motywach zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na aprobatę.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis ten przewiduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, m.in. w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia co ma miejsce gdy skarga zostanie wniesiona na nieistniejący akt.

Treść skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że dotyczy ona decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego organ z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2007 r. W stosunku do tak określonej decyzji zostały w skardze sformułowane konkretne zarzuty a także wnioski.

To zaś oznacza, że skarga Instytutu z dnia [...] maja 2007 r. czyni zadość warunkom określonym w art. 57 § 1 p.p.s.a., gdyż wypełnia wymogi stawiane pismom procesowym w postępowaniu sądowym, a ponadto wskazuje zaskarżoną decyzję i organ, który ją wydał. Zawiera także wykaz zarzucanych naruszeń prawa. Ponadto w skardze został sformułowany wniosek "o uchylenie zaskarżonej decyzji w części nieuwzględniającej wniosku skarżącego o przyznanie dotacji podmiotowej na rok 2007 w wysokości kosztów poniesionych w 2006 r." Właśnie ten wniosek stanowił podstawę do przyjęcia przez Sąd I instancji, że skarga złożona w niniejszej sprawie dotyczy nieistniejącej decyzji. Należy w związku z tym zauważyć, że z treści art. 57 § 1 p.p.s.a. nie wynika aby w skardze skarżący był zobowiązany określać swoje żądanie. Skarżący zatem nie musi precyzować czy żąda uchylenia zaskarżonego aktu, czy też stwierdzenia jego nieważności, czy jego żądanie dotyczy całej decyzji, czy też tylko jej części itp. Dodać należy, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przewidziane w powołanym przepisie niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd administracyjny nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Sąd jest jedynie związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.

Skarżący może przedmiotem skargi uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub w tylko w części. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd.

W związku z powyższym nie można uznać za trafne stanowisko, iż o tym jaki jest przedmiot zaskarżenia w konkretnej sprawie decyduje wyłącznie wniosek skarżącego sformułowany w skardze. Zwrócić zatem należy uwagę, iż w myśl. art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna m.in. zawierać oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, sentencję, na którą składa się komparycja oraz rozstrzygnięcie sprawy, przyjmuje się po naradzie sędziowskiej.

W komparycji powinien być określony przedmiot zaskarżenia, który należy tak zindywidualizować, aby nie było wątpliwości jakiego aktu dotyczy. Przedmiot zaskarżenia powinien zatem zawierać oznaczenie organu, akt który ten organ wydał przez określenie daty i numeru, a także krótkie określenie przedmiotu sprawy. Uregulowania zawarte w art. 138 p.p.s.a. mają odpowiednie zastosowanie do postanowień co wynika z art. 166 p.p.s.a.

Z uregulowań powyższych wynika zatem, że ograniczenie badania kwestii, czy skarga odnosi się do przedmiotu zaskarżenia objętego zaskarżoną decyzją nie może sprowadzać się wyłącznie do oceny wniosków (żądań) zawartych w tej skardze. W żadnym razie treść sformułowanych przez skarżącego żądań zawartych w skardze nie może być jedyną podstawą do oceny, czy zaskarżony do sądu administracyjnego akt rozstrzyga o całości żądań strony.

W myśl bowiem art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W przypadku postępowania wszczętego na wniosek podstawą oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji będzie żądanie strony. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniem strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami.

Brak w decyzji rozstrzygnięcia odnośnie do niektórych żądań strony daje podstawę do żądania uzupełnienia decyzji stosownie do art. 111 § 1 k.p.a.

Na tle uregulowań art. 111 § 1 k.p.a. w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, iż w razie wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji organ pierwszej instancji powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia (art. 111 § 1 k.p.a.).

Organ odwoławczy, któremu przedstawiono jednak takie odwołanie, powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony, w razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 k.p.a.), w razie zaś oświadczenia, że chodzi o żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji - umorzyć postępowania odwoławcze (art. 138 § 3 i art. 105 § 1 i 2 w zw. z art. 140 k.p.a.) (por. postanowienie SN z dnia 7 lipca 1988 r., sygn. akt III AZP 10/88, opubl. OSNC 1990, nr 9, poz. 116).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji powyższych poglądów nie miał na względzie rozważając, czy skarga z dnia [...] maja 2007 r. dotyczy decyzji o przyznaniu dotacji podmiotowej na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2007 r. Sąd stwierdził, że skarga ta dotyczy nieistniejącej decyzji gdyż żądna z decyzji wydanych w sprawie nie odnosi się do wniosku skarżącego sformułowanego w skardze. Jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby móc jednoznacznie rozstrzygnąć czy skarga ta dotyczy decyzji w niej określonej Sąd I instancji powinien oceny tej dokonać mając na względzie całokształt akt sprawy administracyjnej.

W szczególności Sąd powinien rozważyć jaki jest zakres żądania objętego wnioskiem skarżącego, który wszczął postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie porównać go z materiałami zawartymi w sprawie zgromadzonymi w postępowaniu wyjaśniającym, a także wydanymi rozstrzygnięciami w decyzjach z dnia 18 stycznia 2007 r., a następnie z dnia [...] marca 2007 r. Przy tej ocenie Sąd winien uwzględnić, iż wniosek Instytutu wszczynający postępowanie administracyjne w tej sprawie stanowi podstawę - w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 238, poz. 2390 ze zm.) - do przyznania przez Ministra środków finansowych na naukę w drodze decyzji.

Jednocześnie przy ocenie kompletności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Sąd winien mieć na uwadze treść art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji dotyczącej przyznania albo odmowy przyznania środków finansowych na naukę może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji.

Treść art. 5 ust. 1 ww. ustawy wskazywałaby, iż niezadowolenie strony skutkujące złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy może odnosić się także do decyzji dotyczącej przyznania dotacji.

Należy też zauważyć, że w skardze złożonej do sądu administracyjnego Instytut sformułował zarzuty dotyczące, w jego ocenie, nieprawidłowości przy ustalaniu wysokości dotacji podmiotowej. Stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zawarte w odpowiedzi na skargę odnosi się do tych zarzutów jako do stanowiska skarżącego w zakresie nieprawidłowości w obliczeniu wysokości przyznanej dotacji. Wszystkie te okoliczności Sąd I instancji winien uwzględnić ponownie rozpoznając sprawę przy ocenie czy skarga dotyczy decyzji przyznającej dotację, a więc czy skarga kwestionuje wysokość dotacji poprzez to, że w ocenie Instytutu nie została ona obliczona prawidłowo.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Ponieważ Sąd I instancji nie dokonał merytorycznej oceny wniesionej skargi zatem odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej było niemożliwe. Problematyka objęta zarzutami sformułowanymi w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej nie była w tym aspekcie rozważana przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących koszty zastępstwa procesowego nie orzekał, gdyż o zwrocie kosztów, stosownie do art. 209 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a., a więc gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, a nie postanowienia. Poniesione w niniejszym postępowaniu koszty mogą być zasądzone na rzecz strony skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 559/07, Lex nr 479004).