Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 2 i 3, art. 1a pkt 12 lit. b, art. 127, art. 119 par. 1 i 2, art. 122 par. 1-3, art. 125 par. 1, art. 126, art. 6 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 119 § 2, art. 121 § 1, 2 i 3, art. 122 oraz art. 124 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") w dniu [...] r. wydał postanowienie o nr [...], w którym nałożył na firmę [...] Sp. z o.o. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł - z uwagi na uchylanie się przez Spółkę od wykonania obowiązku określonego w tytułe wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. - i wezwał do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (pkt 1). Jednocześnie organ I instancji wezwał do niezwłocznego wykonania obowiązku określonego w wymienionym tytule wykonawczym (pkt 2), a także poinformował, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej środków pieniężnych. Ponadto pouczył, że w przypadku niewykonania obowiązku na zobowiązaną będą nakładane kolejne grzywny w tej samej lub wyższej kwocie albo zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, że w dniu [...] r. wydał postanowienie o nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w kwocie [...]zł na firmę [...] Sp. z o. o. w celu przymuszenia do wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...], w sprawie nakazania usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z działki o numerze [...], ark. [...], obręb [...] ([...]) położonej w [...] przy zbiegu ul. [...] i ul. [...], jednak w wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., r [...] uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę Prezydentowi Miasta [...] do ponownego rozpatrzenia. Wobec tego Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] r. zawiadomił zobowiązaną o ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że podczas wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] r. ustalono, że obowiązek usunięcia odpadów orzeczony decyzją Prezydenta Miasta [...] [...] r., nr [...], nie został wykonany, a nadto, że na skutek braku zabezpieczenia terenu, prócz odpadów zmagazynowanych wcześniej znajdują się nowe odpady. Organ egzekucyjny ustalił także, że zobowiązana w toku postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., Nr [...] zwracała się do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] w sprawie terminu wykonania obowiązku. Jednakże Spółka nie zakwestionowała terminu wyznaczonego w decyzji i nie wniosła od niej odwołania. Ustalono także, że dla przedmiotowej działki obecnie toczy się postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego z funkcją usługową.

Przechodząc do meritum sprawy Prezydent wyjaśnił, że określając kwotę grzywny w celu przymuszenia na kwotę [...]zł uznał, że kwota ta będzie wystarczająca aby stymulować zobowiązaną do wykonania obowiązku, a równocześnie nie jest tak wysoka, by mogła negatywnie wpłynąć na możliwość prawidłowego jej funkcjonowania. Co istotne, w niniejszej sprawie oczywistym jest, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej dotkliwym niż wykonanie zastępcze. Przede wszystkim wykonanie zastępcze jest środkiem zaspakajającym, który generuje bezzwrotne, nierzadko znaczne koszty dla zobowiązanego. Natomiast grzywna w celu przymuszenia, nawet pomimo jej uiszczenia, może zostać w razie wykonania obowiązku zwrócona zobowiązanemu.

W zażaleniu z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka [...] Sp. z o. o. wyjaśniła, że działka nr [...] położona w [...] przy zbiegu ul. [...] i ul. [...] jest przeznaczona pod zabudowę i była ogrodzona, jednak nieznani sprawcy zdemontowali słupki wraz z siatką ogrodzeniową. W związku z tą sytuacją działka stała się gruntem ogólnodostępnym, co zachęciło nieznanych sprawców do składania w sposób nieuprawniony odpadów budowlanych i innych.

Następnie wskazano, że pomimo wielokrotnego informowania Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w [...], że prowadzone są obecnie rozmowy na temat uruchomienia inwestycji na tym gruncie oraz że niebawem działka zostanie ogrodzona, a złożone bezprawnie odpady zostaną wywiezione, nie uwzględniono tej argumentacji i składanych próśb o przesunięcie terminu oczyszczenia terenu.

Spółka wyjaśniła również, że w dniu [...] r. złożyła wniosek o wydanie warunków zabudowy, uzupełniony w dniu [...] r., do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...]. Decyzja o warunkach zabudowy powinna być wydana prawdopodobnie z końcem kwietnia 2017 r. Po jej uzyskaniu zostanie uruchomiony proces projektowania obiektu budowlanego. Uruchomienie placu budowy powinno nastąpić w III kwartale 2017 r. Wówczas spółka zobowiązuje się do usunięcia złożonych bez jej zgody odpadów i ogrodzenia całości terenu działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.) oraz art. 18 i art. 119 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że nakaz usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich magazynowania, tj. działki o numerze [...], ark. [...], obręb [...] ([...]) został nałożony na spółkę prawomocną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Obowiązek ten nie został przez spółkę dobrowolnie wykonany, co obligowało Prezydenta Miasta [...] do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Co istotne, w sprawie wystosowano do zobowiązanej upomnienie i wystawiono tytuł wykonawczy.

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanej, albowiem wykonanie zastępcze obowiązku odbywa się na koszt oraz niebezpieczeństwo osoby zobowiązanej. Oznacza to, że ponosi ona wszystkie koszty związane z realizacją zastępczą obowiązku oraz ryzyko skutków jego wykonania.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że ustalenie w niniejszej sprawie grzywny w wysokości [...] zł nastąpiło w granicach przewidzianych prawem, albowiem nie spowodowało przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. spółka [...] podniosła, że w związku z planowaną realizacją inwestycji na działce [...] nie podjęto do tej pory wywózki odpadów, jednak spółka wystąpiła o zgodę na ich wywóz w terminie późniejszym (z chwilą uruchomienia placu budowy). Pomimo wizyt w Wydziale Ochrony Środowiska, pism i rozmów nie uwzględniono prośby, chociaż jednocześnie były prowadzone rozmowy z Miejską Pracownią Urbanistyczną oraz Wydziałem Urbanistyki i Architektury dotyczące planowanej na tej działce inwestycji. Na chwilę obecną spółka otrzymała decyzję o warunkach zabudowy i prowadzone są prace projektowe w celu przedłożeniu planu obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że na [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] została nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z uwagi na niewykonanie ciążącego na niej obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z działki o numerze [...], ark. [...], obręb [...] ([...]) położonej w P. przy zbiegu ul. [...] i ul. [...], nałożonego na nią decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] Decyzja ta jest ostateczna i nie wstrzymano jej wykonania.

Materialnoprawną podstawę wydania poddanych sądowej kontroli rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 7 § 2 tej ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym organ może zastosować następujące środki: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, a także przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit b u.p.e.a.). W będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy postępowaniu dotyczącym usunięcia odpadów z nieruchomości możliwe było zastosowanie jedynie dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego.

W kontekście powyższego należy podkreślić, że z regulacji prawnej zawartej w art. 7 § 2 u.p.e.a. nie wynika, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny w sprawie dotyczącej wykonania tzw. obowiązku zastępowalnego ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać grzywnę w celu przymuszenia. Rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego należy uwzględnić przesłanki stosowania tych środków ustanowione w przepisach u.p.e.a. W takiej sytuacji obowiązkiem organu egzekucyjnego jest rozważenie, zastosowanie którego z tych środków jest właściwe przy realizacji obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 705/14; wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Z kolei zgodnie z art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Z przepisów tych nie wynika pierwszeństwo stosowania grzywny w celu przymuszenia. Przy rozważaniu relacji jaka między tymi środkami egzekucyjnymi występuje należy uwzględnić treść art. 122 § 2 u.p.e.a., który określając elementy postanowienia o nałożeniu grzywny co prawda nie stanowi o kolejności stosowania grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego, może jednak stanowić normę systemową pozwalającą na odczytanie wzajemnych relacji przepisów art. 119 oraz art. 127, a także zakresu obowiązywania w procesie egzekwowania obowiązku zastępowalnego zasad ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10). W myśl art. 122 § 2 u.p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Powyższe regulacje wskazują na to, że przy egzekucji dotyczącej obowiązku usunięcia odpadów zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Nadto należy wskazać, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych należy stosować ten, który w możliwie najmniejszym stopniu będzie ingerował w prawa i wolności zobowiązanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 179/11). Niewątpliwie takim środkiem jest właśnie grzywna w celu przymuszenia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jak wynika z treści art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e.a., to od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty wymierzonej grzywny. Przywołane powyżej przepisy wskazują bowiem, że w sytuacji wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Taka sytuacja, zwolnienia ze zobowiązania finansowego, którym niewątpliwie jest uiszczenie grzywny, nie zaistnieje w sytuacji zarządzenia w stosunku do dłużnika wykonania zastępczego, co już samo przez się wskazuje, że ten środek egzekucyjny wiązałby się ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącej. Nie może ujść uwadze, że wykonanie zastępcze polega na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę, na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżąca zostałaby zatem obciążona kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu. Koszt ten z pewnością byłby większy niż dobrowolne, samodzielnie wykonanie obowiązku. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a stąd wybór ten spełnia wymogi określone w art. 7 § 2 u.p.e.a.

Wobec powyższego w dalszej kolejności należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Zdaniem Sądu kontrolowane postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., albowiem zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania.

Odnosząc się z kolei do wysokości wymierzonej grzywny w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 121 § 2 i 3 u.p.e.a., z zastrzeżeniem § 5 niemającym zastosowania w sprawie, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł. W tym kontekście należy wyjaśnić, że ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony.

W kontekście powyższego Sąd zauważa, że wysokość grzywny w niniejszej sprawie nie przekracza dopuszczalnej kwoty 50 000 zł i jak słusznie wskazały organy rozstrzygające w niniejszej sprawie, na jej wysokość wpływa cel postępowania egzekucyjnego, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązku, a jednocześnie grzywna nie jest tak wysoka, by mogła negatywnie wpłynąć na możliwość prawidłowego funkcjonowania skarżącej. W ocenie Sądu, organy działając w ramach uznania administracyjnego wywiązały się z obowiązku należytego wyjaśnienia i uzasadnienia takiej, a nie innej wysokości grzywny stosując się do wyrażonych w art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. zasad praworządności (stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie) i celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku). W świetle okoliczności sprawy, organy prawidłowo dokonały wyboru tego środka i należycie umotywowały swoje stanowisko co do jego zastosowania i wysokości wymierzonej grzywny, wypełniając wymóg z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.a.e.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki należy wskazać, że podnoszone przez nią okoliczności nie mogły mieć wpływu na działania organów. Należy bowiem zauważyć, że decyzja zobowiązująca spółkę do usunięcia odpadów z miejsca do tego nieprzeznaczonego określała termin wykonania tego obowiązku do dnia [...] r., a skarżąca nie kwestionowała go w drodze przysługującego jej odwołania. Kwestia ta nie mogła być więc badana na etapie postępowania egzekucyjnego, które zmierza wyłącznie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej. Nie może być w nim już badane ani to, o czym ostatecznie rozstrzygnięto na etapie jurysdykcyjnym, ani aktualność tego rozstrzygnięcia po zmianie stanu faktycznego innego rodzaju, niż wykonanie obowiązku.

Co więcej, poza sporem pozostaje, że skarżąca jako zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. Tymczasem z treści art. 6 § 1 u.p.e.a. wynika przede wszystkim powinność wierzyciela podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Sytuacja taka ma miejsce, gdy po doręczeniu upomnienia zobowiązany nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku. Podkreślić należy, że bezpośrednim adresatem powołanego przepisu jest wierzyciel, który ma obowiązek podjęcia wszystkich przewidzianych prawem czynności, jakie doprowadzą do zastosowania środka egzekucyjnego, a w rezultacie - do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, od którego wykonania się uchyla. Treść przepisu nie wskazuje zatem, że nakazuje on podejmowanie egzekucji organowi egzekucyjnemu. Niemniej jednak można stwierdzić, że na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązuje zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji - skutkiem podjętych przez wierzyciela "czynności" zasadniczo jest powstanie obowiązku wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania i przystąpienia do egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1013/16).

Nadto, zgodnie z art. 7 § 3 u.p.e.a., zastosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. W niniejszej sprawie żadna z tych przesłanek nie zaistniała.

Wobec tego obowiązkiem organu egzekucyjnego było zastosowanie środków egzekucyjnych, w tym przypadku grzywny w celu przymuszenia, albowiem spółka uchylała się od wykonania ciążącego na niej obowiązku. Na marginesie należy przy tym wskazać, że podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] r. ujawniono, że oprócz odpadów udokumentowanych podczas oględzin w dniu [...] r., na działce nr [...] znajdują się nowe odpady (k. 24 – 37 akt adm. organu I instancji).

Powyższe uzasadniało podjęcie przez organ egzekucyjny działań zmierzających do wyegzekwowania ciążącego na spółce obowiązku pomimo planów inwestycyjnych spółki, które, jak już wskazano powyżej, nie mogły mieć wpływu na działania organów egzekucyjnych. Należy zauważyć, że proces uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, a także decyzji o pozwolenie na budowę może okazać się procesem długotrwałym, zwłaszcza w przypadku sprzeciwu wobec inwestycji pozostałych stron postępowania i zaskarżania wydanych decyzji. Nie do przyjęcia byłaby więc sytuacja, w której plany inwestycyjne mogłyby w jakikolwiek sposób wpływać na działania organu egzekucyjnego służące wyegzekwowanie ciążącego na inwestorze obowiązku. W tym przypadku bowiem mogłoby dojść do sytuacji, w której podmiot zobowiązany przez parę lat uchylałby się od ciążącego na nim obowiązku, co należy uznać za niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.