Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1303/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1 i 2 w zw z art 285 i 287
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Dnia 17 października 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia NSA Zofia Flasińska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. R. i M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1865/13 w sprawie ze skarg E. R., J. R. i M. R. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., IV SA/Wa 1865/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargi E. R., J. R. i M. R. na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania E. R., J. R., M. R. i K. G., uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn. "Przebudowa stacji Brzesko Okocim w km od 48,800 do 52,100", w zakresie układu torowego i odwodnienia torów, obiektów inżynieryjnych, obiektów drogowych i przejazdów, urządzeń sterowania ruchem, sieci trakcyjnej, sieci elektroenergetycznej, sieci telekomunikacyjnych, sieci sanitarnej i odwodnienia terenu, peronów, małej architektury, obiektów kubaturowych, ekranów akustycznych, nasadzeń, w ramach zamierzenia: "Zaprojektowanie i wykonanie robót budowlanych na linii kolejowej Kraków-Medyka-Granica Państwa, na odcinku Bochnia – Biadoliny w km 39,000-61,300 w ramach projektu: "Modernizacja linii kolejowej E30/C-E30 Kraków-Rzeszów, etap 111".

E. R. zaskarżyła decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. w pkt III, w odniesieniu do części dotyczącej zatwierdzenia na potrzeby planowanej inwestycji projektu podziału działki o nr ewid. [...], w taki sposób, że powstała wskutek tego podziału działka o nr ewid. [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Dokonany podział, w ocenie skarżącej, doprowadził także do pozbawienia dojazdu do drogi publicznej nieruchomość o nr ewid. [...]. W skardze tej zawarto wniosek, aby wobec wyodrębnienia na potrzeby planowanej inwestycji działki nr [...] ustanowić dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową przejazdu i przechodu w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej oznaczonej nr [...] lub zobowiązać inwestora do ustanowienia takiej służebności. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej podziału działki nr [...].

W konsekwencji wniesienia powyższej skargi decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: Ppsa) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Minister) uchylił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2013 r. w części zapewniając działce o nr ewid. [...], jednostka ewidencyjna Brzesko-miasto, obręb ewidencyjny 1 Brzesko, o pow. [...] (powstałej w wyniku podziału działki o nr ewid. [...]), dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę o nr ewid. [...], jednostka ewidencyjna Brzesko-miasto, obręb ewidencyjny 1 Brzesko (powstałą w wyniku podziału działki o nr ewid. [...]), będącą własnością Skarbu Państwa. Minister stwierdził, że tym samym dostęp do drogi publicznej uzyskała również działka o nr ewid. [...].

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. R. oraz M. R., w której domagali się stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., oraz decyzji Wojewody Małopolskiego w zakresie działki nr [...]. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zawartego w decyzji Wojewody Małopolskiego, w części dotyczącej podziału ww. nieruchomości. Zdaniem skarżących, mimo szczegółowego wyjaśnienia sprawy oraz "prawidłowej analizy problemu" dokonanej przez organ II instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., rozstrzygnięcie to nie zapewnia dostępu do drogi publicznej działce o nr [...], której współwłaścicielami są skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 i 2 w zw. z art. 285 i 287 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: K.c.), poprzez nieustanowienie służebności drogi koniecznej po działce nr [...] dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] i [...]. Powyższe - zdaniem skarżących - mija się z twierdzeniem Ministra, że uwzględnił skargę w całości.

Skargę na powyższą decyzję Ministra z dnia [...] czerwca 2013 r. wniosła także działająca przez pełnomocnika E. R. domagając się stwierdzenia nieważności, względnie uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...], decyzji Ministra z dnia [...] czerwca 2013 r., znak sprawy: [...] oraz decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w części dotyczącej podziału działki nr [...] obr. Brzesko 1. Zaskarżonej decyzji Ministra zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego art. 145 § 1 i § 2 w zw. z art. 285 i 287 K.c. poprzez nieustanowienie służebności drogowej w postaci drogi koniecznej po działce nr [...] dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] i działki nr [...]. Brak służebności drogi koniecznej po działce [...] dla działki nr [...] stwarzać ma dla niej brak dostępu do drogi publicznej i czyni bezużyteczną służebność po działce [...], która do chwili wywłaszczenia gwarantowała działce [...] dostęp do drogi publicznej.

Skarżący zarzucili, że w zaskarżonej decyzji Minister powinien ustalić - stosownie do przepisu art. 289 K.c. oraz działając w oparciu o art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej Ugn) – trasę drogi koniecznej oraz jej parametry wraz ze stosowną korektą załącznika do decyzji, jaką jest mapa, stanowiącą integralną część decyzji lokalizacyjnej. Zaskarżona decyzja powinna także określać obowiązek budowy i utrzymania zjazdu z drogi publicznej do działki [...], przeznaczonego również dla działki [...] wraz z obowiązkiem budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody i niedogodnościom poprzez zobowiązanie inwestora do wypełnienia powyższych obowiązków. Skarżący podnieśli, że działka nr [...] jest nieruchomością niezależną od działki [...]. Zagwarantowanie działce [...] dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności po działce [...] nadal utrzymuje niezgodny z prawem stan faktyczny dla działki nr [...], gdyż każdoczesny właściciel tej działki nie będzie miał prawa korzystania ze służebności po działce [...], która przysługuje właścicielowi działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

W motywach wyroku oddalającego skargi WSA w Warszawie podzielił stanowisko Ministra, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. została poprawnie zweryfikowana w trybie autokontroli zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Spełnione zostały przesłanki art. 54 Ppsa, bowiem z treści skargi z dnia 16 maja 2013 r. jednoznacznie wynikało, że przedmiotem żądania skarżących było ustanowienie dla "każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebności gruntowej przejazdu i przechodu w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej nr [...]" lub zobowiązania inwestora do ustanowienia takiej służebności.

Sąd I instancji zgodził się z konkluzją Ministra, że w tej sytuacji całkowicie bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych jest twierdzenie skarżących, że należało "ponownie ustalić służebność" wobec działki nr [...]. Wyżej cytowane przepisy K.c. chronią w pełni interes prawny skarżących, bowiem mimo podziału działki nr [...] istniejąca służebność utrzyma się na działce nr [...]. W ocenie tegoż sądu trafnie zauważył Minister, że brak dostępu działki nr [...] do drogi publicznej miałby miejsce wyłącznie wówczas, gdyby nie ustanowił służebności na działce [...], a tymczasem w zaskarżonej decyzji ustanowienie takiego ograniczonego prawa rzeczowego nastąpiło. Sąd ten zgodził się z poglądem Ministra, że jego działanie w tej kwestii było prawidłowe, jako że nie zachodziła konieczność ustanawiania służebności na działkach innych, niż działka nr [...], gwarantując dostęp do drogi publicznej.

Sąd I instancji podzielił również stanowisko Ministra, że nieuzasadnione są zarzuty braku prawidłowego ustalenia trasy drogi koniecznej oraz jej parametrów, z uwagi m. in. na prowadzoną na ww. działce działalność gospodarczą. WSA w Warszawie w ślad za organem przyjął, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji linii kolejowej może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Zauważono również, iż skarżący, jako współwłaściciele działki nr [...] nie mogą skutecznie żądać podjęcia przez organ czy też inwestora działań w zakresie ewentualnego zrealizowania zjazdu na nieruchomość nr [...], która do nich nie należy. Podnoszenie zarzutów w kontekście rozwiązań, przyjętych na innych nieruchomościach, nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego, zwłaszcza, że interes prawny skarżących - w zakresie dostępu do drogi publicznej - nie został naruszony. WSA w Warszawie zgodził się z konkluzją Ministra, że żądanie budowy zjazdu na nieruchomość sąsiednią może być upatrywane wyłącznie w charakterze interesu faktycznego. Sąd ten podzielił też ocenę Ministra, że skarżący nie uprawdopodobnili w skardze przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Zawarty w niej wniosek nie zawiera bowiem argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skargą kasacyjną J. R. i M. R. reprezentowanych przez pełnomocnika zaskarżono ww. wyrok w całości, sądowi I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię "art. 9q pkt 4" ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94 z późn. zm., dalej Utk) poprzez błędne przyjęcie, że ustanowienie służebności przejazdu i przechodu dla działki nr [...] zapewnia równocześnie dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...] i tym samym spełnia wymogi określone w "pkt 4 cyt. przepisu" o ochronie interesów osób trzecich, oraz przepisów art. 145 § 1 i § 2 w zw. z art. 285 i 287 K.c. poprzez nieustanowienie służebności drogowej w postaci drogi koniecznej po działce nr [...] dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] i działki nr [...].

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem I Instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że nie można zgodzić się poglądem sądu wojewódzkiego, według którego dopiero w postępowaniu związanym z wydaniem pozwolenia na budowę należy spodziewać się szczegółowych rozwiązań związanych z dostępem działki nr [...] do drogi publicznej oraz z ustaleniem przebiegu trasy dojazdu. O ile sama trasa przebiegu służebności może być przedmiotem takiego postępowania, o tyle sama zasada związana z zapewnieniem prawa dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...] winna być rozpoznana w pierwszym postępowaniu związanym z decyzją lokalizacyjną. Wynika to z faktu, iż działka nr [...] jest nieruchomością niezależną od działki [...]. Zagwarantowanie działce [...] dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności po działce [...] nadal utrzymywać ma niezgodny z prawem stan faktyczny dla działki nr [...], gdyż każdoczesny właściciel tej działki nie będzie miał prawa korzystania ze służebności po działce [...], która przysługuje właścicielowi działki nr [...]. Bez zagwarantowania tego prawa decyzją lokalizacyjną odrębnie dla działki nr [...] nie można, zdaniem skarżących, czynić "wykładni rozszerzających". Za dowód, że brak ustanowienia służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] dla każdoczesnego właściciela działki nr [...], skutkuje przyjęciem, że działka ta nie ma dostępu do drogi publicznej, świadczyć ma w ocenie skarżących kasacyjnie stanowisko przyjmowane przez Urząd Miasta w Brzesku (kopię pisma z 5 sierpnia 2013 r. nr NZ.ITK.III.6730.88.2013.KG dołączono do skargi kasacyjnej).

W odpowiedzi Ministra Infrastruktury i Rozwoju na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, podnosząc w uzasadnieniu, że twierdzenie skarżących, iż ustanowienie służebności przejazdu i przechodu dla działki nr [...] nie zapewnia równocześnie dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...], należy uznać za całkowicie bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zaznaczyć wypada, że w skardze kasacyjnej ograniczono zarzuty wyłącznie do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, nie dokonując powiązania tych zarzutów z przepisami Ppsa, stosowanymi przez sąd I instancji. Przy tym ułomnie w petitum skargi kasacyjnej wywiedziono, że sąd I instancji dopuścił się wadliwej wykładni "art. 9q pkt 4" Utk. Art. 9q dzieli się na ustępy, z których ust. 1 dzieli się na punkty. Biorąc jednakże pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej, w której wyłuszczono, że chodzić ma o błędną wykładnię art. 9 ust. 1 pkt 4 Utk, a także uwzględniając regułę, wedle której falsa demonstratio non nocet (por. uchwałę Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09), Sąd przyjmuje, że skarżący kasacyjnie kwestionują wadliwą wykładnię cyt. przepisu Utk w powiązaniu z art. 151 Ppsa, skoro sąd I instancji uznając skargi za nieuzasadnione oddalił je. Tak zrekonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej Sąd nie podziela.

Niesporne jest, że przedmiotem rozpoznania przez sąd wojewódzki podlegała decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2013 r., podjęta na podstawie art. 54 § 3 Ppsa, w trybie tzw. autokontroli. Decyzję tę podjęto na skutek skargi E. R. na decyzję tegoż Ministra z [...] kwietnia 2013 r., w skardze tej pełnomocnik E. R. wyraźnie oznaczył, że zaskarża powyższą decyzję w pkt III w części dotyczącej zatwierdzenia na potrzeby przebudowy stacji Brzesko Okocim projektu podziału działki nr [...] w taki sposób, że nowopowstała działka [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej, a w efekcie takiego dostępu pozbawiona została także działka nr [...]. W skardze znalazł się wniosek, aby stosownie do art. 93 ust. 3 Ugn ustanowić dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] służebność gruntową przejazdu i przechodu lub zobowiązać inwestora do ustanowienia takiej służebności. Trafnie sąd I instancji doszedł do wniosku, że decyzja Ministra z [...] czerwca 2013 r., w której zapewniono działce nr [...] dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], będącą własnością Skarbu Państwa, uwidocznioną na arkuszu nr 2.2 mapy przedstawiającej przebieg linii kolejowej, stanowiącej załącznik nr 1/A-F do decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] lipca 2012 r., odpowiadała prawu i dlatego zasadnie skargi E. R., J. R. i M. R. na tę decyzję oddalono.

Prawidłowo sąd wojewódzki przyjął, biorąc pod uwagę treść skargi E. R. na decyzję Ministra z [...] kwietnia 2013 r., że decyzja tego organu wydana w ramach autokontroli, uwzględniała w istocie żądanie skarżącej ustanowienia służebności przejazdu i przechodu po działce nr [...] dla działki nr [...]. Wedle art. 9q ust. 1 pkt 4 Utk decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zawiera w szczególności "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich". Niewątpliwie decyzją Ministra z [...] czerwca 2013 r. wskutek skargi E. R. ustanowiono na działce nr [...] służebność przejazdu i przechodu dla działki nr [...]. Na załączniku mapowym znajdującym się w aktach sprawy wyrysowano urządzenie dojazdu z drogi publicznej dla działki nr [...]. Zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego sprowadzać ma się do sytuacji, w której sąd I instancji nieprawidłowo odczytał normę prawną w przepisach prawa materialnego, konstruując materialnoprawny wzorzec kontroli rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Biorąc pod uwagę treść zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu w realiach kontrolowanej sprawy nie można sądowi wojewódzkiemu postawić skutecznego zarzutu naruszenia przepisu art. 9q ust. 1 pkt 4 Utk. Niesporne jest także, iż działka nr [...] posiada ustanowioną uprzednio służebność przejazdu i przechodu poprzez działkę nr [...] (powstałą z podziału działki [...]), przeto zasadnie Minister i sąd a quo przyjęły, że w ten sposób, także i działka nr [...] uzyskała dostęp do drogi publicznej. Okoliczności tej nie może obalić treść pisma inspektora w Urzędzie Miejskim w Brzesku, nie działającego zresztą imieniem żadnego organu, której kopię dołączono do skargi kasacyjnej. Jak wynika z wypisów z ksiąg wieczystych znajdujących się w aktach organu odwoławczego działka nr [...], z której powstały działki nr [...] i [...], była obciążona służebnością gruntową przechodu i przejazdu istniejącym szlakiem drożnym o szerokości 4 m na rzecz działki nr [...], z której powstały działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] należeć ma do E. R., co się tyczy działki nr [...], działka ta stanowiła współwłasność E. R., J. R., M. R. i K. R. (prawdopodobnie po zmianie nazwiska K. G.). Jak wynika z treści pisma kierownika projektu z 28 listopada 2012 r. skierowanego do Ministra, na prośbę właścicieli działek nr [...] i [...] dokonano znacznego poszerzenia zjazdu z drogi DW nr [...], aby zwiększyć wygodę wjazdu na posesję samochodów ciężarowych. Trafnie sąd wojewódzki uznał, że podział nieruchomości władnącej nie spowodował utraty służebności dla działki nr [...] powstałej w wyniku podziału działki nr [...], a służebność ta utrzyma się na działce nr [...]. Z tego względu Sąd nie podziela zarzutu wadliwej wykładni przepisu art. 9q ust. 1 pkt 4 Utk. Podnoszone w skardze kasacyjnej wywody odnośnie ochrony interesów osób trzecich na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennych są bezprzedmiotowe, skoro ta ustawa nie stanowiła podstawy podejmowania zaskarżonych decyzji, ani sąd wojewódzki nie prowadził wykładni jej przepisów.

Zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 i 2 K.c. w zw. z art. 285 i 287 K.c. nie został prawidłowo sformułowany, skoro wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 176 Ppsa nie uzasadniono tej podstawy kasacyjnej w jakikolwiek sposób. Nie wskazano na czym ma polegać naruszenie przytoczonych przepisów – czy na ich błędnej wykładni czy też na niewłaściwym zastosowaniu. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie wskazuje się, że samo ogólnikowe uzasadnienie zarzutu kasacyjnego, bez wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, nie może być uznane za spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej, tak samo jak wskazanie podstaw kasacyjnych bez ich uzasadnienia (por. wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., I OSK 841/13, LEX nr 1374762). Ten zatem zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać rozpatrzony.

Powyższe okoliczności legły u podstaw przekonania, ze skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, z tej przyczyny i na zasadzie art. 184 Ppsa należało ją oddalić.