Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 759/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007r. (nr [...]), działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane, i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. - o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy [...] - wniósł sprzeciw do zgłoszenia A. S.A. dotyczącego montażu tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem - to jest urządzenia reklamowego o wym. 4,00 x 3,00 m (na działce nr ew. [...] z obrębu [...]) przy ul. M. [...] w W.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor zgłosił, w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zamiar montażu tymczasowego urządzenia reklamowego, nie określając jednak terminu krótszego niż 120 dni, co oznacza, że jest to inwestycja o charakterze stałym. Inwestycja składa się z konstrukcji nośnej oraz zainstalowanej na niej tablicy reklamowej. Skala i charakter zgłoszonych prac (fundament 2,80m 2,00 x 0,40m, słup i tablica o wym. 4,00 x 3,00 i wys. 5,00m) wskazuje, że chodzi o budowę obiektu budowlanego w określonym miejscu.

Budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach, przenoszącej duże siły i momenty nie może korzystać ze zwolnienia dotyczącego "instalowania" i wymaga pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego.

Powołując się na definicję terminów "budować" i "instalować" organ stwierdził, że obiekt budowlany wolnostojący można jedynie wybudować, a nie zainstalować, co oznacza, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ograniczone zostało do instalowania na budynkach lub budowlach, natomiast wykonywanie wolnostojących tablic i urządzeń dotyczy budowy.

Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że obejmuje on instalację (montaż) tablicy lub urządzenia reklamowego na lub do konstrukcji nośnej, a nie obejmuje budowy konstrukcji nośnej.

Przedmiotowe zgłoszenie, nie dotyczy również obiektu tymczasowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, gdyż nie określono w nim planowanego terminu użytkowania.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r

- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze

zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2007r.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację przedstawioną przez organ I instancji i dodał - powołując się na treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - że wielkość i masa całkowita planowanego urządzenia, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że jest ono budowlą, co pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Na poparcie swego stanowiska Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Organ odwoławczy przyznał również, że wprawdzie decyzja o sprzeciwie została wydana po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, to jednak - jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - jeżeli zgłoszenie dotyczy pozwolenia na budowę, to nie jest zgłoszeniem, a zatem nie wywołuje skutków prawnych wynikających z niedoręczenia sprzeciwu w terminie wskazanym ww. przepisie.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. S.A. i wnosząc ojej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie:

art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie, że organ I instancji

wniósł sprzeciw, po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia;

art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że

istnieje podstawa do wzniesienia sprzeciwu, z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w

rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego;

art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i

niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że zgłoszenia dokonała w dniu 15 stycznia 2007r., natomiast organ doręczył sprzeciw pełnomocnikowi skarżącej dopiero w dniu 9 marca 2007r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust, 5 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, jeśli od dnia zgłoszenia zamiaru montażu reklamy do dnia doręczenia sprzeciwu upłynęło 30 dni, to zaskarżona decyzja winna być uchylona

Zdaniem A. S.A., nie jest właściwe przyjęcie, że do wniesienia sprzeciwu w terminie, wystarczające jest samo wydanie decyzji, ponieważ dopóki decyzja nie zostanie doręczona pełnomocnikowi wnioskodawcy, dopóty nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych, co wynika z art. 110 kpa. Przy czym, do terminów ustanowionych dla organu nie stosuje się przepisu art. 57 § 5 kpa, ani też przepisów o przywracaniu uchybionego terminu, gdyż przepisy te dotyczą stron i uczestników postępowania. Nie wniesienie sprzeciwu w terminie, oznacza zatem milczące udzielenie zgody na realizację zgłoszonej inwestycji.

Ponadto, z treści przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bez względu na ich wielkość, czy sposób posadowienia. Zwolnienie to dotyczy nie tylko tablic reklamowych, ale także urządzeń reklamowych, co oznacza całość urządzenia reklamowego.

Na poparcie swego stanowiska skarżąca przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych oraz piśmiennictwo.

W związku z powyższym, organ błędnie zastosował również przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie robót zgłoszonych przez inwestora.

W ocenie skarżącej, Wojewoda [...] naruszył art. 7, 77 kpa, gdyż w ogóle nie zbadał, kiedy nastąpiło doręczenie decyzji o sprzeciwie pełnomocnikowi skarżącej, jak też nie wyjaśnił dlaczego zgłoszenie inwestora nie jest zgłoszeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej zw. ppsa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 6 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 5 tej ustawy, a w konsekwencji organ odwoławczy naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem - które skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie podziela -instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie od wielkości, stopnia ich skomplikowania oraz niezależnie od tego, czy są umieszczane na budynkach, czy są to samodzielne obiekty na własnym fundamencie, nie powiązane w żaden sposób z innymi obiektami budowlanymi, jak również instalacja urządzeń trwale związanych z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 można uznać za budowlę, objęta jest regulacją art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane, z wyjątkami w tym przepisie wymienionymi. W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wskazano bowiem wprost, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Użyty przez ustawodawcę termin "instalowanie", może dotyczyć zarówno robót budowlanych polegających na połączeniu różnych elementów w jedną całość, zamontowaniu na jakimś obiekcie budowlanym, czy też posadowieniu na gruncie. Urządzenie reklamowe stanowi bowiem jedną całość, do którego zalicza się wszystkie elementy składowe, bez względu na sposób i miejsce ich zamontowania.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że decyzja o sprzeciwie została wniesiona po terminie wskazanym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie złożono w Urzędzie Dzielnicy W. [...] w dniu 15 stycznia 2007r,, natomiast sprzeciw został nadany w placówce pocztowej w dniu 20 lutego 2007r., a zatem niewątpliwie po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa ww. przepisie.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że do skuteczności zgłoszenia sprzeciwu nie jest wymagane doręczenie decyzji stronie, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze. W treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się terminem "wnosi", który nie jest tożsamy z terminem "doręcza". Z tej przyczyny, termin 30 dniowy uważa się za zachowany, jeżeli zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 kpa, organ przed jego upływem nada decyzję w urzędzie pocztowym (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., II OSK 79/06, LEX nr 319177).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, jak również okoliczność, że upływ terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skutkuje nabyciem uprawnienia do realizacji inwestycji przez inwestora.

Wobec poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa.