Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1679/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 2 i  art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji

w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiającą H.W. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., z jednoczesnym zawieszeniem 50% ostatnio należnego uposażenia, od najbliższego terminu płatności.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

Komendant Powiatowy Policji w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 134i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), wszczął przeciwko H.W. postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że będąc po służbie w dniu [...] marca 2009 r. około godz. [...] w O., znajdując się w stanie nietrzeźwości - mając 1,38 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, tj. popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3).

W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 powołanej ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. c i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r.

w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), zawiesił H.W. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., z jednoczesnym zawieszeniem 50% ostatnio należnego uposażenia, od najbliższego terminu płatności. Przedmiotowej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na mocy art. 108 § 1 k.p.a.

W dniu 6 marca 2009 r. H.W. skierował do Komendanta Powiatowego Policji w O. raport o zwolnienie ze służby w Policji, w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniając go względami zdrowotnymi.

Następnie, Wojewódzka Komisja Lekarska w K. prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdziła u strony całkowitą niezdolność do służby w Policji.

W dniu 24 kwietnia 2009 r. policjant ponownie złożył raport o zwolnienie go ze służby, podając jako podstawę art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

W tych okolicznościach, Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił H.W. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2009 r.

Z uwagi na rozwiązanie z wyżej wymienionym stosunku służbowego, Komendant Powiatowy Policji w O. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] umorzył wszczęte wobec policjanta postępowanie dyscyplinarne, ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 maja 2010 r., H.W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji

w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając niewłaściwe powołanie w nim podstawy prawnej oraz braki

w uzasadnieniu. Zakwestionował również zasadność wszczęcia przeciwko niemu w dniu

[...] marca 2009 r. postępowania dyscyplinarnego.

W tej sytuacji, Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił H.W. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wskazując, że Komendant Powiatowy Policji w O. zasadnie powołał się na treść art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, bowiem w dniu wydania powyższego rozkazu personalnego istniały przesłanki do zastosowania powołanego przepisu. Podał, że przeciwko policjantowi wszczęto postępowanie dyscyplinarne, przedstawiając mu zarzut naruszenia zasad etyki zawodowej, polegający na prowadzeniu pojazdu pod wpływem alkoholu, natomiast charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego w pełni uzasadniał zawieszenie w czynnościach służbowych. Podkreślił ponadto, że kontrola merytoryczna legalności przesłanek wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania dyscyplinarnego nie może nastąpić w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, gdyż wykraczałoby to poza przedmiot tego postępowania.

Od powyższej decyzji H.W. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 16 § 1 k.p.a., art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, a także art. 29 ust. 2 powołanej ustawy. Zakwestionował także zasadność wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, stwierdzając, iż brak było podstaw do wydania mu rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia go w czynnościach służbowych. Ponadto wskazał, że przebywanie od dnia [...] marca 2009 r. na zwolnieniu lekarskim i zażywanie leków uniemożliwiło mu złożenie w ustawowym terminie odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., stanowiącą fundamentalną dla ochrony porządku prawnego zasadę trwałości decyzji ostatecznych, ostateczne decyzje administracyjne nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko i wyłącznie

w trybach nadzwyczajnych oraz w przypadkach określonych wprost w Kodeksie postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych, do których on odsyła. Jednym z trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie to jest nowym samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Następuje ono w przypadku, gdy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tej sytuacji postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmierza do ustalenia, czy decyzja wydana w trybie zwykłym jest dotknięta naruszeniem prawa i czy naruszenie to ma charakter "zwykły" czy "rażący", bądź też czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Wskazał, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem zatem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. Natomiast decyzja jest wydana bez podstawy prawnej wówczas, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [... ] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia H.W. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Podstawę materialnoprawną wydanego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, stosownie do którego policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Podkreślił, że bezspornym jest, że w dniu [...] marca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w O. wydał postanowienie o wszczęciu przeciwko H.W. postępowania dyscyplinarnego, na podstawie art. 134i ustawy o Policji, zgodnie z którym postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Tak więc w dniu [...] marca 2009 r. istniała przesłanka pozwalająca na zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych w oparciu o przepis art. 39 ust. 2 powołanej ustawy. Podał ponadto, iż w uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w O. przedstawił argumenty świadczące o celowości zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych z uwagi na dobro służby. Zasadnym zatem jest stwierdzenie, że wydanie niniejszej decyzji nastąpiło zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.

Komendant Główny Policji zaznaczył, że organ nie jest uprawniony do kontroli

w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, w związku z którym nastąpiło przedmiotowe zawieszenie. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone jest bowiem niezależnie od postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, w oparciu

o przepisy Rozdziału 10 ustawy o Policji, które w sposób kompleksowy regulują problematykę związaną z tym postępowaniem i z tych względów zarzuty strony co do postępowania dyscyplinarnego nie mogą zostać rozpatrzone.

Jednocześnie podał, że Komendant Powiatowy Policji w O. zawiesił H.W. 50% ostatnio należnego uposażenia, od najbliższego terminu płatności, zgodnie z art. 124 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, a zatem nie można uznać, że nastąpiło naruszenie wymienionego wyżej przepisu. Ponadto stosownie do § 1 ust. 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych Komendant Powiatowy Policji w O. był organem uprawnionym do wydania przedmiotowego rozkazu personalnego.

Organ podkreślił, że wskazany powyżej rozkaz personalny z dnia [...] marca 2009 r. zawiera wszelkie niezbędne elementy określone w § 2 powołanego rozporządzenia,

a niewielkie braki w jego uzasadnieniu nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że wydany on został z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje również fakt niezłożenia przez stronę odwołania od powołanego rozkazu personalnego, gdyż badanie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. następuje niezależnie od tego, czy była ona poddana kontroli organu II instancji, czy też nie. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 104 ust. 2 oraz art. 29 ust. 2 ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H.W. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 39 ust. 2 tej ustawy.

Wnoszący skargę wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w O. wydając rozkaz personalny z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] rażąco naruszył prawo, bowiem przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, na podstawie którego zawieszono go w czynnościach służbowych, jest fakultatywny ze względu na wszczęcie postępowania o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub dyscyplinarnego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, było właściwe, lecz nie należało zawieszać go w czynnościach służbowych i w konsekwencji doprowadzić do obniżenia mu emerytury o 50%.

Podkreślił również, że faktem jest, iż zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, ale został on zwolniony ze służby w Policji z dniem

[...] kwietnia 2009 r. ze względu na stan zdrowia.

Ponadto, w jego ocenie, przedmiotowy rozkaz personalny nie spełnia przesłanek określonych w § 2 ust. 2 pkt 3 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta

w czynnościach służbowych przez przełożonych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził aby Komendant Wojewódzki Policji w K., jak

i Komendant Główny Policji naruszyli przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych

w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 k.p.a.).

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone

w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Pozytywna decyzja organu I instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko

w sytuacji, gdyby organ stwierdził, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji

w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., z jednoczesnym zawieszeniem 50% ostatnio należnego uposażenia, od najbliższego terminu płatności, został podjęty w okolicznościach określonych przepisami art. 156 § 1 k.p.a.

O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje

w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze - Warszawa, 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny

i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.

Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstawy.

Niewątpliwie w stanie prawnym, obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], istniały przepisy prawne dające podstawę do zawieszenia H.W. w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe

z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Również ustalony stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, iż przepis powyższy miał zastosowanie w sprawie. Bezsporne jest bowiem, że postanowieniem ww. organu z dnia

[...] marca 2009 r. nr [...] zostało wobec skarżącego wszczęte postępowanie dyscyplinarne, na podstawie art. 134i ustawy o Policji, zaś zgodnie z ust. 5 powołanego przepisu, datą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest data wydania postanowienia o jego wszczęciu. Ponadto organ wyczerpująco uzasadnił, iż zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych było celowe ze względu na dobro służby przejawiające się w utracie zaufania przełożonych co do właściwego i zgodnego z prawem i zasadami etyki wykonywania przez niego obowiązków służbowych oraz kreowania pozytywnego wizerunku Policji w społeczeństwie.

Nie sposób więc uznać za zasadny zarzutu skargi dotyczącego wydania przedmiotowego rozkazu z rażącym naruszeniem art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Natomiast drobne uchybienia formalne polegające na odstąpieniu od wymogów zawartych w § 2 ust. 2 pkt 3 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) nie mogą zostać potraktowane jako rażące. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., albowiem rozkaz ten został wydany przez organ właściwy (art. 6a ust. 1 ustawy o Policji), nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, został skierowany do strony postępowania, nie był niewykonalny w dniu jej wydania, jego wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Nie można wobec tego podzielić stanowiska H.W. o naruszeniu przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego dotyczącej, jego zdaniem, bezzasadnego i naruszającego prawo wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, należy stwierdzić, iż nie mogła ona być wzięta pod uwagę przy badaniu legalności decyzji wydanych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności rozkazu o zawieszenie

w czynnościach służbowych. Trzeba bowiem podnieść, że postępowanie dyscyplinarne jest odrębnym i niezależnym postępowaniem od postępowania w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Z kolei zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, gdyż nie miał on zastosowania w rozstrzygnięciu dotyczącym zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Organ powołał się natomiast zasadnie na przepis art. 124 ust. 1 powołanej ustawy, którego zastosowanie w przedmiotowej sprawie było obligatoryjne.

W tej sytuacji wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.