Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 23/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. P.(P.) na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie kary za nielegalne użytkowanie obiektu 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wymierzył M. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. "A", karę z tytułu nielegalnego użytkowania warsztatu lakierniczo - blacharskiego i mechaniki pojazdowej z zapleczem socjalno - administracyjnym w P. przy ul. [...] na działce nr 1 (dawniej dz. nr 2) w kwocie 112 500,00 zł

Zażalenie na to postanowienie dnia 5 września 2017 r. złożył M. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

W wyniku rozpoznania tego zażalenia Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W rozstrzyganej sprawie przesyłka zawierająca postanowienie nie została podjęta przez adresata. Sama koperta z niepodjętą przesyłką zaginęła w organie I instancji. Dlatego organ odwoławczy oparł się na piśmie Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia [...] r. Z pisma tego wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, po czym zwrócona do nadawcy. Pierwsza próba doręczenia pisma nastąpiła dnia 14 sierpnia 2017 r. Wtedy wystawiono pierwsze awizo. Ponowne zawiadomienia wystawiono dnia 22 sierpnia 2017 r., natomiast zwrot obu listów nastąpił dnia 29 sierpnia 2017 r. Licząc 14-dniowy termin określony art. 44 § 1 k.p.a. począwszy od dnia 15 sierpnia 2017 r. (pierwsze awizo w dniu 14 sierpnia 2017 r.) fikcja doręczenia nastąpiła w dniu 28 sierpnia 2017 r. Powyższe oznacza, iż termin do złożenia zażalenia na postanowienie nr [...] rozpoczął bieg w dniu 29 sierpnia 2017 r. Przedmiotowe zażalenie nadano w placówce Poczty Polskiej S.A. w dniu 5 września 2017 r., o czym świadczy data na stemplu pocztowym. Mając na względzie opisane powyżej kodeksowe zasady obliczania terminów, organ stwierdził, że termin do wniesienia zażalenia, upłynął skarżącemu w dniu 4 września 2017 r., a tym samym zażalenie nadane w dniu 5 września 2017 r. traktować należy jako złożone po terminie.

Z uwagi na powyższe w dniu 23 października 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji, w którym wskazał, iż operator pocztowy w niniejszej sprawie dokonał wadliwego awizowania, a w aktach sprawy organu I instancji brak jest oryginału zaskarżanego postanowienia nr [...], bowiem miało być odebrane przez skarżącego w oryginale. Wniosek o przywrócenie terminu nadano 7 dnia od daty otrzymania postanowienia organu II instancji z dnia [...] r., w którym dowiedziano się o uchybieniu tegoż terminu.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego organ II instancji skarżonym postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do wniesienia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji wskazał, iż skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z art. 58 k.p.a. W niniejszej sprawie wedle organu nie sposób uznać bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Skarżący jako uprawdopodobnienie braku winy wskazał na okoliczność, iż z winy Poczty Polskiej S.A. doszło do wadliwego awizowania przesyłki, natomiast skarżący nie przedłożył na poparcie tejże tezy żadnego dokumentu potwierdzającego powyższe.

Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył M. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1. art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB w P. nr [...] z własnej winy;

2. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie odniesienie się - faktyczne oraz prawne - w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do istoty wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Odpowiadając na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W świetle art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jednocześnie na podstawie art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Natomiast przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Sąd zwraca organowi administracji uwagę, że w rozpatrywanej sprawie zaginęła koperta, która miała zawierać postanowienie o wymierzeniu kary. Przyjęcie domniemania dwukrotnego prawidłowego awizowania przesyłki musi zostać poprzedzone analizą opisów znajdujących się na tej kopercie. Tam doręczyciel oznacza kiedy podjął próbę doręczenia przesyłki oraz gdzie zamieścił informację o tym fakcie. Tak więc koperta ta w przypadku braku dostarczenia przesyłki staje się dokumentem, który służy następnie nadawcy do weryfikacji prawidłowości doręczenia.

Okoliczności prawidłowego awizowania przesyłki nie można w rozpatrywanej sprawie bezspornie wykazać. W ocenie Sądu nie można tego uczynić również poprzez dowód z treści pisma operatora. Nie spełnia ono bowiem warunków określonych w art. 44 k.p.a.

Konkludując, jeśli doręczenie zastępcze nie miało miejsca to również termin na wniesienie zażalenia nie biegł, więc niemożliwym było uchybienie mu. Dlatego też organ bardziej wnikliwiej powinien przeprowadzić postępowanie zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący podniósł we wniosku, że nie otrzymał w sprawie żadnego awizo. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ, który powziął wątpliwość co do stanu faktycznego sprawy, powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności do ich wyjaśnienia, a jeśli nie da się tychże wątpliwości usunąć, powinien rozstrzygnąć na korzyść strony. W tym miejscu Sąd zwraca organowi uwagę na treść 81a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.

Zdaniem Sądu powyższe naruszenia były wystarczające do wydania wyroku, dlatego też pozostałe zarzuty nie zostały poddane ocenie Sądu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż skarga jest zasadna, ponieważ doszło do naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, które zdaniem Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 206 p.p.s.a. Sprawa powyższa jest w istocie tożsamą ze sprawą rozpatrywaną pod sygnaturą II SA/Gl 1127/17. Dlatego w ocenie składu orzekającego przyznanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł jest wystarczające.