Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2476/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1  pkt 1 art. 36 a ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") z [...] września 2017 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "organ pierwszej instancji", "Wojewoda") z [...] września 2017 r., Nr [...], znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] września 2017 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził, po wszczęciu postępowania na wniosek A. F., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] września 2010 r., Nr [...], znak: [...], [zmieniającej decyzję Starosty [...] z [...] października 2009 r., Nr [...], znak: [...] (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. F. pozwolenia na budowę budynku stacji demontażu pojazdów, przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz produkcji paliwa alternatywnego, w I i II etapie realizacji, na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...]), poprzez zatwierdzenie zamiennego planu zagospodarowania terenu i zamiennego projektu budowlanego budynku w zakresie rozbudowy części biurowej, dobudowanie wiat do części produkcyjnej i dobudowie pomieszczeń gospodarczych do części demontażowej budynku] w części dotyczącej dobudowy wiat oznaczonych symbolem "f i "g", dwóch parkingów oraz zbiornika na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2010 r., Nr [...], znak: [...].

Od powyższej decyzji organu K. F. i S. F., reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego J. F., oraz [...] Sp. z o.o., wnieśli odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2017 r., Nr [...], znak: [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności), w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji (zob. wyrok NSA z 11 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 340/07; wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2010 r" sygn. akt VII SA/Wa 1929/09; wyrok WSA w Warszawie z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 25/11). Organ odwoławczy wskazał, że z zamiennego projektu budowlanego, zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] września 2010 r., Nr [...], znak: [...], wynika iż zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] października 2009 r., Nr [...], znak: [...], polegają m.in. na rozbudowie części biurowej; dobudowie dwóch pomieszczeń gospodarczych parterowych; rozbudowie części produkcyjnej o wiatę magazynowoprzeładunkową; dobudowie dwóch wiat od strony północnej i południowej, wykonanych na bazie kontenerów oraz dwóch wiat od strony północnej i południowej, przeznaczonych na parkowanie pojazdów oczekujących na rozbiórkę; budowie przyłącza gazowego i instalacji zbiornikowej na gaz płynny propan do projektowanego budynku stacji demontażu i przetwarzania zużytego sprzętu oraz budowie miejsc parkingowych. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 36 a ust. 1, art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36 a ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wskazał, że inwestor - J. F., złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działki nr ewid. [...]) na cele budowlane, wobec czego nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy przytoczył następnie treść art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego i stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż działka inwestycyjna nr ewid. [...] w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...] objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2003 r (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]). Organ wskazał, że południowa część działki inwestycyjnej nr ewid. [...] (od ul. [...] w kierunku południowym) znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem AUP. Zgodnie z § 33 ust. 5 pkt 1 miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolem AUP ustala się przeznaczenie pod zabudowę usługową i produkcyjną. Organ wskazał dalej, że północna część działki inwestycyjnej nr ewid. [...] (od ul. [...] w kierunku północnym) znajduje się na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem AMN. Zgodnie z § 33 ust. 6 pkt 1 i 2 ww. miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolem AMN ustala się przeznaczenie podstawowe mieszkaniowe, przeznaczenie dopuszczalne usługowe. Z zamiennego projektu zagospodarowania działki wynika, że budynek stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego produkcji paliwa alternatywnego, objęty decyzją Starosty [...] z [...] października 2009 r., nr [...], zlokalizowany jest w środkowej części działki nr ewid. [...], na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem AUP. Ponadto analiza zamiennego projektu zagospodarowania działki wykazała, że w północnej części działki inwestycyjnej nr ewid. [...] (na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem AMN), w ramach inwestycji, objętej kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] września 2010 r., nr [...] przewidziano dobudowę do ww. budynku stacji demontażu pojazdów wiat oznaczonych symbolem "f" oraz "g", budowę dwóch parkingów, a także budowę zbiornika na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE. Natomiast na południowej części działki inwestycyjnej nr ewid. [...] (na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem AUP), w ramach kontrolowanej decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę zaplanowano rozbudowę części biurowej, dobudowę pomieszczeń gospodarczych, dobudowę wiaty zamkniętej na kontenerach, dobudowę dwóch wiat. Organ odwoławczy stwierdził, że § 21 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu, dla ochrony czystości powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych ustala zakaz realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach szczególnych na całym obszarze za wyjątkiem dróg oraz terenów oznaczonych w planie symbolami UH, UP, RP, P, NU, NO przeznaczonych pod usługi, produkcję rolniczą, przemysłową, oczyszczalnię ścieków i wysypisko śmieci, gdzie dopuszcza się przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z zamiennego projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...] wynika, że "Konieczność powstania projektu zamiennego powstała w związku z nową koncepcją inwestora, zmierzającą do wykonywania wszystkich czynności zakładu pod dachem, w zamkniętym pomieszczeniu. Pod dachem ma również odbywać się parkowanie i składowanie sprzętu do rozbiórki. Nowym zamierzeniem jest również gromadzenie i załadunek w wiatach materiału do recyklingu, a nie wynoszenie ich poza obręb zakładu i składowanie na zewnątrz. W tym celu zaprojektowano dobudowę wiat do części przeznaczonej na produkcję paliwa alternatywnego." "Dwie wiaty boczne od południa i północy będą wykonane na bazie kontenerów. (...) Kontenery wiat przeznaczone będą głównie do składowania części zamiennych pochodzących z demontażu oraz części przeznaczonych do utylizacji w innych specjalistycznych zakładach. Korytarze opisywanych wiat, szerokości 10,30 m, będą głównie służyły do komunikacji (wjazdu i wyjazdu z hali produkującej paliwo), oraz do usuwania sprzętu elektrycznego i elektronicznego oczekującego na demontaż. (...) Zaprojektowano również dwie wiaty od strony południowej i północnej budynku hali." (zob. proj. bud., opis zagospodarowania działki do projektu zamiennego, III. Projektowane Zagospodarowanie działki; opis zmian wprowadzonych projektem zamiennym wraz z opisem etapowania budowy). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że projektowane wiaty oznaczone symbolem "f i "g" (dobudowane do budynku stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego, produkcji paliwa alternatywnego) oraz projektowane parkingi i zbiornik na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE zaplanowano na tej części działki nr ewid. [...], która położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem AMN. Na terenie AMN obowiązuje zakaz realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie, wskazane powyżej projektowane obiekty budowlane nie są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. u. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 - według stanu na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji) wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak ze względu na istniejące powiązanie funkcjonalne i technologiczne (co wynika z projektu budowlanego i co wskazano powyżej) między projektowanymi obiektami budowlanymi a już istniejącym budynkiem stacji demontażu pojazdów, powyższe inwestycje – zdaniem organu odwoławczego - należało uznać za jedno przedsięwzięcie. Sporna inwestycja, objęta kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...], zdaniem organu odwoławczego prowadzi do zwiększenia zakresu pierwotnej inwestycji - budynku stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Dlatego sporną inwestycję, podobnie jak już istniejący budynek stacji demontażu pojazdów, zdaniem organu odwoławczego należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym według organu odwoławczego należało decyzja Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...], w części dotyczącej dobudowy wiat oznaczonych symbolem "f" i "g", dwóch parkingów oraz zbiornika na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE, wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu z uwagi na wynikający z przepisu miejscowego planu zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na obszarze oznaczonym symbolem AMN. Ponadto w ocenie GINB, kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] wrześnią 2010 r. nr [...], w części dotyczącej dobudowy wiat oznaczonych symbolem "f i "g", dwóch parkingów oraz zbiornika na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE, rażąco narusza ustalenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2009 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji demontażu pojazdów, zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zakładu produkcji paliwa alternatywnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", przewidzianego do realizacji na części działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że SKO w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2009 r., znak: [...], wskazuje że "realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (...) terenem realizacji planowanej inwestycji nie jest cały obszar tej działki a wyłącznie jej cześć oznaczona na załączniku graficznym do wniosku liniami przerywanymi oraz literami A, B, C, D, zlokalizowana w jednostce planistycznej o symbolu ,,AUP"(...) przeznaczenie całej działki nr [...] na realizację planowanego zamierzenia, musiałoby skutkować odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na ustalenia planu miejscowego dla jednostki "AMN", które na tym obszarze wprowadzają zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika wprost z § 21 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu." W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...] w części dotyczącej dobudowy wiat oznaczonych symbolem "f" i "g", dwóch parkingów oraz zbiornika na gaz propan 6700 I wraz z instalacją gazową 932PE (które to części inwestycji przewidziano na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem "AMN") wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 36 a Prawa budowlanego, z uwagi na jej niezgodność z ustaleniami decyzji SKO w [...] z [...] września 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, iż naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społecznoekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie GINB powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie rozpoznawanej sprawy. Rażąco naruszone wskazane powyżej przepisy, są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. Według organu odwoławczego skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny oraz dają pewność, że inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko. Utrzymanie w mocy kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, zdaniem organu odwoławczego akceptowałoby zakłócenie wprowadzonego miejscowym planem ładu przestrzennego oraz byłoby próbą obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Ponadto akceptowanie tego rodzaju naruszeń byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. względami ekonomicznymi, stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia, lub wręcz ewidentnego naruszenia, przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu, oraz decyzja środowiskową poprzez uniknięcie wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z naruszeniem § 21 ust. 1 pkt 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] (Dz.U. Woj. [...] z 2003 r. Nr [...], poz. [...]), poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do przyjęcia przez organ, że zatwierdzony projekt zamienny naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji, kiedy prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do wniosków, iż zatwierdzony projekt zamienny nie naruszał ustaleń rzeczonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ została ona wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz nie doszło do rażącego naruszenia prawa w toku jej wydania;

3. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, które jest obligatoryjnym elementem składowym decyzji, kiedy to w przedmiotowej sprawie organ w uzasadnieniu decyzji nie przytoczył jakichkolwiek faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stwierdzając, że wiaty oznaczone symbolami "f" i "g", parkingi i zbiornik na gaz propan wraz z instalacją gazową 932PE są powiązane technologicznie i funkcjonalnie z główną inwestycją znajdującą się w jednostce planistycznej AUP;

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oraz wybiórczej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego i stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż wiaty oznaczone symbolami "f" i "g", parkingi i zbiornik na gaz propan wraz z instalacją gazową 932PE są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko naturalne oraz są powiązane technologicznie i funkcjonalnie z główną inwestycją, znajdującą się w jednostce planistycznej AUP, kiedy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosków, iż wspomniane inwestycje nie są wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 - wg stanu na dzień wydania decyzji zatwierdzającej zamienny projekt zagospodarowania terenu i zamienny projekt budowlany), a co za tym idzie nie mają szkodliwego wpływu na środowisko i zostały zrealizowane zgodnie z przepisami prawa;

5. art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów skarżącego na etapie odwołania, tj. organ w żaden sposób nie ustosunkował się do całości zarzutów podniesionych przez skarżącego, a co a tym idzie nie wskazał w uzasadnieniu, z którymi zarzutami organ się nie zgadza, takie zachowanie organu doprowadziło do sytuacji, iż organ sam sobie poniekąd przyznał prawo do pominięcia niektórych zarzutów przedstawionych przez skarżącego, pomimo iż zarzuty te zasługiwały na rozpatrzenie i uwzględnienie;

6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. ze względu na brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak dokonania przez organ ustaleń stanu faktycznego co doprowadziło do zaniechania przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego i poprzestaniu na kontroli decyzji organu pierwszej instancji tylko i wyłącznie w granicach zarzutów odwołania.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] września 2017 r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, w związku z czym sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GINB z [...] września 2017 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Powodem stwierdzenia nieważności części decyzji starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę było uznanie przez organy, że doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W dacie wydania kontrolowanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.

Z dokumentacji projektowej bezspornie wynika, że w projekcie budowlanym zamiennym, zatwierdzonym kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją o zmianie pozwolenia na budowę, przewidziano budowę dodatkowych obiektów związanych z funkcjonowaniem stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego, produkcji paliwa alternatywnego, której to stacji dotyczyło pierwotne pozwolenie na budowę. Część tych nowych obiektów (2 parkingi, 2 wiaty, zbiornik na gaz z instalacją gazową), została zaprojektowana na obszarze działki który nie był objęty pierwotnym pozwoleniem na budowę i dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sytuujący tę część działki w jednostce planistycznej o symbolu AMN. Plan miejscowy ustala w jednostce planistycznej o symbolu AMN zakaz realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego, produkcji paliwa alternatywnego, sklasyfikowała to przedsięwzięcie jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawo ochrony środowiska. Decyzja ta stanowczo wykluczyła możliwość realizacji tego przedsięwzięcia na części działki zlokalizowanej w jednostce planistycznej o symbolu AMN, dla której ustalenia planu miejscowego w § 21 ust. 1 pkt 1 wprowadzają zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z zamiennego projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że zaprojektowane nowe obiekty mają stanowić część jednego zakładu - stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego, produkcji paliwa alternatywnego.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że pomimo iż projektowane dodatkowe obiekty budowlane, traktowane z osobna, nie są wymienione w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to jednak należy uznać je za część przedsięwzięcia budowy stacji demontażu pojazdów, przetwarzania sprzętu elektrycznego i elektronicznego, produkcji paliwa alternatywnego. Obiekty budowlane objęte projektem zamiennym wchodzą w skład jednego zakładu produkcyjnego, są funkcjonalnie i fizycznie powiązane w jego obrębie, a zatem nie można traktować ich oddzielnie, tylko jako elementy jednego przedsięwzięcia. Powołane rozporządzenie w § 2 ust. 1 pkt 39a) stanowiło, że stacje demontażu pojazdów, a także zakłady przetwarzania odpadów powstałych z tych pojazdów, w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202), wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako rodzaj przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt zamienny, przewidujący lokalizację części urządzeń zakładu, zakwalifikowanego jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, na obszarze, na którym obowiązujący plan miejscowy wyklucza tego rodzaju przedsięwzięcia, obarczony jest kwalifikowaną wadą prawną. Projekt ten bowiem w sposób oczywisty narusza przepisy prawa w postaci ustaleń planu miejscowego, wprowadzających ograniczenia w lokalizacji na terenach z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Treść naruszonego przepisu prawa miejscowego jest jednoznaczna i nie wymaga rekonstrukcji. Charakter dokonanego naruszenia powoduje, że kontrolowane rozstrzygnięcie o zmianie pozwolenia na budowę nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W sposób istotny zaburza ono bowiem ustalony planem miejscowym ład przestrzenny, rozszerzając obszar zakładu, prowadzącego działalność podlegającą ograniczeniom w planie miejscowym, na teren, na którym taka działalność jest niedopuszczalna.

W tych okolicznościach zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na budowę, w części przewidującej lokalizację urządzeń zakładu na terenie wyłączonym przez plan miejscowy z tego rodzaju działalności oraz z naruszeniem warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stanowiło rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.