Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2205/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 144 par. 1, art. 101 par. 3, art. 12, art. 35, art. 142, art. 134.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 123 § 1 K.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2013 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości obejmującej blok częstotliwości o szerokości 2x5 MHz z zakresu 1744,9 - 1759,9 MHz oraz 1844,9 - 1844,9 MHz na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej, do dnia 31 grudnia 2027 r. ("Rezerwacja częstotliwości E"), po przeprowadzeniu przetargu na pięć rezerwacji częstotliwości z zakresu 1729,9 - 1754,9 MHz oraz 1824,9 - 1849,9 MHz na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej.

W uzasadnieniu Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przypomniał przebieg postępowania administracyjnego w sprawie. Wyjaśnił m.in., że dnia [...] sierpnia 2012 r. ogłosił Przetarg oferty na rezerwację częstotliwości. Oferty złożyły: E. sp. z o.o. z siedzibą w K., [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., P., C. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: [...] S.A.), C. sp. z o.o. z siedzibą w W. i S. S.A. z siedzibą w W.

W dniu [...] lutego 2013 r. po przeprowadzeniu Przetargu, działając w oparciu o art. 118c ust. 1 PT, ogłosił w siedzibie Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej UKE wyniki Przetargu.

W terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników Przetargu, strony postępowania złożyły wnioski o dokonanie Rezerwacji częstotliwości B.

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Prezes zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z dniem [...] lutego 2013 r. postępowania administracyjnego w sprawie dokonania Rezerwacji częstotliwości E oraz pouczył o treści art. 10 i art. 73 K.p.a.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. P. wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie dokonania Rezerwacji częstotliwości E wskazując, iż jest ono konieczne w związku z powstaniem zagadnienia wstępnego tzn. w związku ż koniecznością rozstrzygnięcia kwestii unieważnienia Przetargu na skutek złożonego przez P. wniosku z dnia [...] marca 2013 r. w tym zakresie.

Prezes UKE podniósł, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek:

a) postępowanie administracyjne jest w toku;

b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

W opinii organu zawieszenie postępowania w sprawie rezerwacji po przeprowadzonym przetargu w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie może mieć miejsca, bowiem przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania nie została spełniona, gdyż rozstrzygnięcie w postępowaniu w sprawie unieważnienia Przetargu, czego konsekwencją jest zmiana wyników Przetargu, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu w sprawie rezerwacji częstotliwości.

Prezes wskazał, iż w świetle normy wynikającej z art. 118d ust. 1 Pt, wniosek o unieważnienie przetargu można złożyć w terminie 21 dni od ogłoszenia jego wyników, a unieważnienie przetargu stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości dokonanej po przeprowadzeniu tego przetargu. Natomiast analiza art. 114 ust. 4a Pt oraz art. 118c ust. 4 Pt prowadzi do wniosku, że wnioski o rezerwację częstotliwości powinny być złożone w terminie 7 dni od ogłoszenia wyników przetargu, a organ ma obowiązek rozpatrzyć owe wnioski w terminie 6 tygodni od tego ogłoszenia. Z przepisów powyższych wynika, że wszczęcie, prowadzenie, a także w konsekwencji wydanie decyzji w przedmiocie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu jest całkowicie odrębne od ewentualnego postępowania w sprawie unieważnienia przetargu. W szczególności decyzja w sprawie rezerwacji częstotliwości może być wydana, zanim wpłyną i zostaną rozstrzygnięte wnioski o unieważnienie przeprowadzonego przetargu. W razie przyjęcia przeciwnego stanowiska nie zachodziłaby potrzeba stanowienia przez ustawodawcę, że unieważnienie przetargu jest podstawą do wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji. Ustawodawca natomiast, jak wynika z analizy normy art. 118 d ust. 4 Pt, przyjął, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania w przedmiocie rezerwacji częstotliwości i wydanie decyzji w tej sprawie, a także - ewentualnie - wznowienie przeprowadzonego postępowania z uwagi na zakończenie innego, odrębnego postępowania tj. postępowania w przedmiocie unieważnienia przetargu i to tylko wtedy, gdy unieważnienie takie nastąpiło.

Zdaniem Prezesa UKE dopóty przetarg nie zostanie unieważniony, postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości toczy się, zaś wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia pozostają w obrocie prawnym (aż do momentu ewentualnego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania).

W dalszej części uzasadnienia Prezes UKE odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uznał je za bezzasadne.

W konsekwencji organ stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki warunkujące obowiązek organu do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia:

-art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. poprzez postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania rezerwacyjnego, mimo kumulatywnego spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 pkt: 4 k.p.a., a zatem mimo istnienia obligatoryjnej podstawy takiego zawieszenia;

-art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne poprzez świadome dopuszczenie przez Prezesa UKE możliwości wznowienia postępowania rezerwacyjnego w związku z unieważnieniem i zmianą wyników Przetargu, w sytuacji, gdy w gestii tego organu leży uniknięcie wady postępowania, skutkującej taką koniecznością, a także od niego zależy zapobieżenie negatywnym skutkom takiego wznowienia w zakresie rozwoju równoprawnej konkurencji, rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej oraz zapewnienia ładu w gospodarce częstotliwościami.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała istotne elementy stanu faktycznego i szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty.

Przytaczając treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżąca zauważyła, że

1. nie ulega wątpliwości, że kwestia ważności (unieważnienia) przetargu na rezerwacje częstotliwości z zakresu 1800 MHz wyłoniła się w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia rezerwacji "E", bowiem postępowanie owo zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2013 r., podczas gdy wniosek P. o unieważnienie przetargu został złożony przez Spółkę w dniu [...] marca 2013 r. (a zatem po wszczęciu rzeczonych postępowań);

2. w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być ten sam organ administracji publicznej w sytuacji, gdy prowadzi lub jest właściwy do prowadzenia innego, odrębnego przedmiotowo postępowania administracyjnego lub innego postępowania, w którym podejmowane jest rozstrzygnięcie, a zatem należy uznać, iż na gruncie niniejszego postępowania został spełniony powyższy warunek, bowiem ustalenie ważności Przetargu należy do kompetencji Prezesa UKE, realizowanej w ramach przedmiotowo odrębnego postępowania;

3. rozstrzygnięcie "zagadnienia wstępnego" w postaci ustalenia ważności Przetargu powinno poprzedzać udzielenie rezerwacji, bowiem z przepisów Prawa telekomunikacyjnego jednoznacznie wynika, iż postępowanie to stanowi "fazę wstępną", warunkującą przebieg i determinującą wyniki postępowania rezerwacyjnego; wskazują na to m.in. art. 116 ust. 1 pkt 2 art. 118 ust. 2 oraz art. 118c ust. 4 Pt.,

4. między unieważnieniem Przetargu (względnie ustaleniem jego ważności) a decyzją o rezerwacji częstotliwości zachodzi zależność o charakterze "prejudycjalnym", bowiem wyniki Przetargu (a tym samym ich ważność) determinuje, na rzecz jakich podmiotów udzielane są rezerwacje; w orzecznictwie podkreśla się, iż zależność między postępowaniami, uzasadniająca zawieszenie jednego z nich na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ma charakter związku faktycznego.

W ocenie skarżącej powyższe prowadzi do wniosku, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku P. o unieważnienie przetargu z dnia 6 marca 2013 r. nosiło wszystkie cechy "zagadnienia wstępnego" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem, że na gruncie niniejszego postępowania zachodziła obligatoryjna podstawa jego zawieszenia i na Prezesie UKE spoczywał obowiązek zawieszenia postępowania w udzielenia rezerwacji częstotliwości "E" do czasu rozstrzygnięcia o ważności przetargu.

Na poparcie swojej argumentacji skarżąca wskazała na wyrok NSA z dnia 19 maja 1998 r. sygn. I SA 1874/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. sygn.. VI SA/Wa 2024/05.

Nadto skarżąca zauważyła, iż konieczność rozstrzygnięcia przez organ uprzednio w przedmiocie ważności Przetargu, a dopiero następczo w sprawie udzielenia rezerwacji - w sytuacji, w której decyzja co do rezerwacji pozostaje w ścisłym funkcjonalnym związku z postępowaniem przetargowym - wynikała także z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. przede wszystkim z zasady praworządności oraz z zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 6 i 8 k.p.a.). Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ z góry godzi się na ewentualne wzruszenie podejmowanej przezeń decyzji administracyjnej, zamiast uniknąć potencjalnej wady swojego rozstrzygnięcia i negatywnych następstw jego wydania.

Następnie skarżąca wywodziła, że Prezes UKE, który pominął znaczną część jej twierdzeń, powinien był wszechstronnie zbadać zagadnienia czy w ramach postępowania rezerwacyjnego nie zaistniało "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a pojęcie "innego organu", o którym mowa w tym przepisie oraz kwestia wspomnianej przez Prezesa UKE "zależności czasowej", stanowią dwie z czterech koniecznych przesłanek do uznania, iż zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania ze względu na istniejący "prejudykat" oraz winien rozważyć argumentację P. w tym zakresie, a aprioryczne założenie przez organ, iż jest to "niecelowe", nosi znamiona działania dowolnego i sprzecznego z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak również z zasadą przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).

Skarżąca argumentowała, że określenie w przepisie art. 118d ust. 7 Pt "podstawy wznowieniowej" - wbrew temu, co twierdzi Prezes UKE - bynajmniej nie wyklucza potrzeby zawieszenia postępowania rezerwacyjnego w razie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 97 § 1 k.p.a., w tym w szczególności w razie zaistnienia zagadnienia wstępnego i podkreśliła, iż wada postępowania, uzasadniająca jego wznowienie, ma szczególny ciężar gatunkowy, a zatem działający na podstawie przepisów prawa organ, powinien zachować szczególną uwagę, celem uniknięcia konieczności wznowienia.

Wskazała również, że iż wydanie decyzji rezerwacyjnej, mimo jej nieostateczności oraz mimo toczącego się postępowania w sprawie unieważnienia Przetargu, poddającego w wątpliwość jej trwałość powodować będzie szereg trudnych do odwrócenia konsekwencji ekonomicznych dla wszystkich uczestników rynku usług telekomunikacyjnych. Dodała, że standard szybkości i prostoty postępowania nie może stanowić uzasadnienia dla podejmowania błędnych i naruszających przepisy rozstrzygnięć i to zwłaszcza w sytuacji, w której organ dostrzega potencjalną istotną bo uzasadniającą wznowienie wadę postępowania.

W ocenie skarżącej Prezes UKE błędnie utożsamia dwa niejednorodne pojęcia: zależności "prejudycjalnej" oraz tożsamości przedmiotowej postępowań albowiem w razie tożsamego przedmiotu dwóch postępowań nie może być mowy o związku uzasadniającym zawieszenie jednego z nich na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w takim przypadku w istocie mamy do czynienia z jednym postępowaniem. Zależność, o której mowa w powyższym przepisie, z natury rzeczy dotyczyć musi zatem "dwóch odrębnych postępowań o odmiennym przedmiocie", gdyż w innym przypadku nie sposób w ogóle mówić o dwóch postępowaniach i jakiejkolwiek relacji między nimi. Fakt, iż postępowanie unieważnieniowe ma inny przedmiot niż postępowanie rezerwacyjne, jest oczywisty i w żadnym wypadku nie uzasadnia odmowy zawieszenia tego drugiego postępowania.

Skarżąca przytoczyła także argumenty na uzasadnienie swojego stanowiska, że orzeczenia przywołane przez Prezesa UKE na potwierdzenie tezy o rzekomej niezasadności zawieszenia postępowania rezerwacyjnego (tj. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2008 r., VI SA/Wa 201/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2010 r., II GZ 61/10), są nieprzekonywające.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnik postępowania [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

W okolicznościach niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że podstawę rozpoznania określonego środka zaskarżenia stanowi ustalenie o jego dopuszczalności. Możliwość, bowiem przeprowadzenia kontroli wywołanej jego wniesieniem uzależniona jest od tego, czy w obowiązującym porządku prawnym stronie zostało przyznane uprawnienie do domagania się kontroli określonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie obarczone jest wadą proceduralną. Zgodnie z art. 144 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000.98.1071), na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Do dnia [...] kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj. 1/ postanowienie o zawieszeniu postępowania, 2/ postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, 3/ postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, 4/ postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca w dacie wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego) zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

Wolą ustawodawcy dokonującego m.in. nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a., było wykluczenie możliwości zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia postępowania i poddanie kontroli instancyjnej jedynie tych postanowień, które skutkują wstrzymaniem toku postępowania, a więc postanowień o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego podjęcia. Oprócz treści uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej kodeks, wskazuje na to także wyodrębnienie w redakcji ww. przepisu expressis verbis postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania jako tego aktu, na które przysługuje omawiany środek zaskarżenia. Zważyć bowiem należy, że gdyby celem prawodawcy było poddanie kontroli instancyjnej wszystkich tych postanowień, a za taką interpretacją przepisu art. 103 § 3 k.p.a., w jego pierwotnym brzmieniu opowiadało się orzecznictwo i doktryna, wówczas zbędna byłaby jego nowelizacja.

Aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 K.p.a. należy zatem odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, iż taki był też cel nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a., którą m.in. wprowadzono do porządku prawnego nowy rodzaj środka zaskarżenia, tj. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Cel ten został również niejako wzmocniony ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).

Podkreślić przy tym należy, iż strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie, bowiem z art. 142 K.p.a. strona wskazane wyżej rozstrzygnięcie może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Ponadto, należy zwrócić uwagę na podobne regulacje dotyczące możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania, które zawarto w procedurze sądowoadministracyjnej i cywilnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Nie budzi żadnych wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (por. postanowienie z dnia 15 września 2008 r. sygn. akt II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009 r. Nr 2, poz. 22; z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 301/08, Lex nr 551916; z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OZ 407/10, Lex nr 663658). Pozostałe dwa rodzaje postanowień "w przedmiocie" czy też "w sprawie" zawieszenia", tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r., IV SA/Po 991/12).

Treść art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest również zbieżna z art. 394 § 1 pkt 6 K.p.c. Na gruncie także poglądów doktryny procedury cywilnej ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (m. in. W. Siedlecki [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, s. 648; A. Zieliński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, pod red. prof. A. Zielińskiego, Warszawa 2005, s. 963).

Przedstawiona powyżej argumentacja stanowi odzwierciedlenie kształtujących się na tle przedmiotowego zagadnienia poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2921/12 oraz sygn. akt II OSK 2991/12 i z dnia 23 maja 2013 r. sygn. II OSK 1617/12, wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. II OSK 2296/12 LEX nr 1356312) jak również wojewódzkich sądów administracyjnych (por.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 513/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 112/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 464/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 715/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 208/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 991/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1165/12).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienie przepisy procedury administracyjnej nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie nie przysługuje.

Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja ta w myśl art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Podkreślić należy, że przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania. Dopuszczalność odwołania jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe natomiast - to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 209/08,).

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie zaszedł przypadek przedmiotowej niedopuszczalności środka zaskarżenia, z racji tego, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Taka zaś sytuacja obligowała organ do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności zażalenia.

Organ rozpatrując sprawę ponownie uwzględni przedstawioną ocenę prawną.

Mając powyższe na względzie Sąd uchylił zaskarżone postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.