Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 995/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b, art. 10 ust. 2pkt 4 i ust. 7pkt 2, art. 72, art. 73 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 października 2014 roku sprawy ze skargi M. Cz. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z zm.) oraz art. 104 Kpa- Prezydent Miasta B. decyzją nr ... z ... 2014 r. orzekł o utracie z dniem ... 2014 r. przez skarżącego M. C. prawa do zasiłku, z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W odwołaniu M. C. zakwestionował okres jak również wysokość zasiłku, wnosząc o jego wypłatę w wysokości 120% w okresie co najmniej roku od dnia ... 2013 r., gdyż legitymuje się ponad 20-letnim okresem podlegania ubezpieczeniu w ZUS (okresem składkowym), ale takiego okresu nie ustalił PUP w B., gdyż nie uwzględnił okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Wojewoda K.-P. decyzją ... na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 72 i art. 73 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 139 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy ww. decyzję, wywodząc że M. C. nie legitymował się wskazanym w art. 73 ust. 1 20-letnim okresem upoważniającym do pobierania zasiłku przez 12 miesięcy, natomiast kwestie jego wysokości reguluje art. 72 ust. 1-3, z którego wynika, że jego wysokość wynosi 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 3 miesięcy i 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy, przy czym bezrobotnemu przysługuje zasiłek w wysokości: 80% kwoty zasiłku określonego wyżej, jeżeli legitymuje się łącznym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze do 5 lat, 120% kwoty zasiłku określonego wyżej, jeżeli legitymuje się łącznym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze co najmniej 20 lat.

W skardze M. C. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, domagając się jak w odwołaniu zasiłku w wysokości 100% w okresie co najmniej roku od ... 2013 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy natomiast wynika, że decyzją ... 2013 r. nr ... na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 i art. 72 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Prezydent Miasta B. uznał skarżącego z dniem ... 2013 r. za osobę bezrobotną przyznając zasiłek dla bezrobotnych od ... 2013 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku. W decyzji tej nie określono daty końcowej statusu bezrobotnego ani daty końcowej wypłaty przyznanego zasiłku, co należy w tym miejscu szczególnie mocno podkreślić.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przepisy art. 72 ust. 1-3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z zm.) stanowią, że wysokość zasiłku wynosi 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 3 miesięcy posiadania prawa do zasiłku i 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa, przy czym bezrobotnemu przysługuje zasiłek w wysokości:

- 80% kwoty zasiłku określonego wyżej, jeżeli legitymuje się łącznym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze do 5 lat,

- 120% kwoty zasiłku określonego wyżej, jeżeli legitymuje się łącznym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze co najmniej 20 lat.

Natomiast przepisami regulującymi kwestię okresów uprawniających do zasiłku są przepisy art. 72 ust. 2, 4, 5 i 5a przywoływanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: ustęp 2 odsyła do art. 71 ust. 1 pkt 2, ust 2 pkt 1,2,4 i 5 oraz ust. 7 tej ustawy. Stanowi ona, że okres pobierania zasiłku może wynosić 6 miesięcy albo 12 miesięcy, co uzależnione jest m.in. od miejsca zamieszkania, stażu pracy i wieku. Art. 73 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju,

2)12 miesięcy dla bezrobotnych:

- zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, lub

- powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub

- którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat a małżonek bezrobotnego jest również bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący pobierał zasiłek od ....2013 r. do ....2014 r. tj. przez 6 miesięcy zamieszkiwania w rejonie, gdzie stopa bezrobocia nie przekraczała 150% stopy bezrobocia w kraju, co oznacza, że nie spełniał art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nie mieszkał w rejonie, gdzie stopa bezrobocia przekracza 150 % stopy bezrobocia w kraju i nie posiadał 20-letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Z przepisu art. 73 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zasiłek dla bezrobotnych, którzy ukończyli 50 rok życia wypłacany jest przez okres 12 miesięcy, jeżeli jednocześnie jest spełniona druga konieczna przesłanka - co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie posiadał 20 – letniego okresu uprawniającego do pobierania zasiłku przez okres 12 miesięcy. Przepisy art. 71 i art. 72 przewidują, że podstawowym kryterium zaliczania okresów zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej do okresu uprawniającego do zasiłku jest istnienie obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy od osiąganego wynagrodzenia lub dochodu. Wynika z nich że okresami uprawniającymi do zasiłku dla bezrobotnych nie są okresy, za które osobie bezrobotnej wypłacono zasiłki dla bezrobotnych oraz okresy pobierania renty inwalidzkiej, bowiem przepis art. 71 ust. 2 określa wyczerpująco sytuacje uznawane za równorzędne wykonywaniu pracy, co nie oznacza, że są równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku. Okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy i zasiłku dla bezrobotnych, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 ww. ustawy, nie zostały zaliczone przez ustawodawcę, w przepisie art. 72 ust. 2 do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt lit. b w art. 72 ust. 2 ustawodawca pominął bowiem pkt 3 art. 71 ust. 2, a pkt 4 tego przepisu dotyczy okresów, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, natomiast od zasiłków dla bezrobotnych nie są opłacane składki na Fundusz Pracy, a zatem ustawodawca wykluczył okresy pobierania zasiłków dla bezrobotnych oraz renty z tytułu niezdolności do pracy z zaliczenia tych okresów do okresu uprawniającego do zasiłku.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący udokumentował co najmniej 20 lat "okresu uprawniającego do zasiłku" o którym stanowi art. 72 ustawy. Z akt wynika natomiast, że skarżący udokumentował i legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 17 lat, 6 miesięcy i 1 dzień. Do ww. okresu nie można zaliczyć dwóch okresów pobierania przez skarżącego zasiłku (od ....2005 r. do ....2005 i od ....2007 r. do ....2007 r.) oraz okresu pobierania świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy (od ....2008 r. do ....2013 r.).

Mając więc na uwadze treść przywołanych przepisów jak i to – o czym już wspomniano w niniejszym uzasadnieniu, że decyzja z ... 2013 r. nr ... nie określała daty końcowej zarówno statusu bezrobotnego jak i wypłaty przyznanego zasiłku, należało uznać, że wydając zaskarżoną decyzję organ postąpił prawidłowo i nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa; zarówno formalnego jak i materialnego. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki nakazujące uchylenie zaskarżonej decyzji wskazane treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie dopatrzył się także jakichkolwiek przesłanek nakazujących stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. I dlatego mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 tej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.