Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 9/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1,2, art. 6 ust. 1,1a, art. 8, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 32
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 1a, art. 8 w związku z art. 20 ust. 3, art. 23, art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), przepisów rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 130, poz. 903) oraz art. 104 kpa, odmówił H. Z. przyznania zasiłku rodzinnego na dziecko oraz dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego i na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do miejscowości, w której znajduje się szkoła, uzasadniając decyzję nie spełnieniem kryterium dochodowego, które uprawniałoby przyznanie świadczeń. Decyzję zaskarżył H. Z., wskazując na niewłaściwe ustalenie dochodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) art. 3 ust. 2, art. 4, art. 5, art. 6 ww. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., § 2 ww. rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej i art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzją z 20 listopada 2008 r. znak: SKO – 4110/ 774/2008 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu dot. nieprawidłowego ustalenia dochodów, wskazano, iż argument ten nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że organy administracji przy ustalaniu dochodu są związane dokumentami przedłożonymi przez stronę, a wskazanymi w § 2 ww. rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2005 r. Fakt przedłożenia przez stronę zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o uzyskanym dochodzie za 2007 r., które nie było kwestionowane przez stronę w chwili jego odbioru nie upoważnia organu do przyjęcia innego dochodu niż ten, który został wskazany w zaświadczeniu, dlatego zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem i w oparciu o przedłożoną dokumentację. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Odnosząc powyższe zasady i uregulowania do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) oraz przepisami aktów wykonawczych do ww. ustawy z 28 listopada 2003 r. wydanymi na podstawie delegacji ustawowej zawartej w tej ustawie, tj. zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U . z 2005 r., Nr 105, poz. 881 z późn. zm.), przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 130, poz. 903).

Regulację prawną w zakresie ustalania prawa i przyznawania świadczeń rodzinnych stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy zasiłek rodzinny przysługuje osobom uprawnionym, które ustawodawca wymienia w treści art. 4, jeżeli dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504,00 zł. W przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym stopniu albo znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 583,00 zł. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 5 ust. 3 ustawy umożliwia przyznanie zasiłku rodzinnego w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego o kwotę niszą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu, przysługującemu w okresie, na który jest ustalony (obecnie jest to 48,00 zł), zasiłek przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. Pod pojęciem dochodu rodziny w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy należy rozumieć przeciętny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy.

Składając wniosek o przyznanie stosownych świadczeń w myśl § 2 ww. rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej należy dołączyć między innymi zaświadczenie z urzędu skarbowego o wysokości dochodów uzyskanych przez członków rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, jeżeli dochody te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Stosownie do § 15 tego rozporządzenia uzyskany na wyżej wymienionych zasadach dochód pomniejsza się o należny podatek, składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Jak wynika z akt sprawy wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych skarżący złożył w dniu 4 sierpnia 2008 r. Dokumentując dochód rodziny uzyskany w 2007 r. skarżący przedłożył zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] nr [...]. Uwzględniając przedłożone zaświadczenie oraz obowiązujące przepisy prawa ustalono dochód rodziny po odliczeniu należnego podatku oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne (obliczone zgodnie z § 15 rozporządzenia) i składek na ubezpieczenie społeczne. Złożone zaświadczenie Urzędu Skarbowego w sposób jednoznaczny odzwierciedla dochód uzyskany w 2007 r. przez skarżącego i organ nie miał żadnych podstaw prawnych do przyjęcia innego dochodu, niż to które wykazane zostało w wymienionym zaświadczeniu.

W świetle powyższego organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył więc obowiązującego prawa. To samo stwierdzenie odnosi się także do decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Należy także stwierdzić, że stwierdzenie to dotyczy także przepisów Kpa, tzn. że wydając powyższą decyzję dochowano wszystkich przepisów proceduralnych zawartych ww. ustawie z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego.

Skoro więc nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 i3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało po myśli art. 151 skargę oddalić. I dlatego orzeczono jak w sentencji.