Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1057/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 50
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2011 r. sprawy ze skargi G. O., W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż G. i W.O. złożyli wniosek o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000/98/1071 – j.t. ze zm., dalej - kpa) w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 roku sygn. akt P 58/08 (Dz. U. nr 24, poz.124, dalej – wyrok TK), w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 ze zm., dalej – ustawa o planowaniu przestrzennym) w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 roku, jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podnieśli, iż już poprzednio obowiązujący plan przewidywał budowę zbiornika wodnego "[...]", a zatem plan z roku 2005 w zakresie przeznaczenia terenu nie wprowadził żadnych zmian w porównaniu z planami wcześniejszymi. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wznowieniowego, zgodnie z wnioskiem skarżących, Kolegium przeprowadziło dowód z uchwał Rady Gminy K. dotyczących zbiornika wodnego i ustalono, że plan z roku 1994 przewidywał powstanie zbiornika wodnego i teren ten oznaczony był symbolem W - wody otwarte. Zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. w częściach wsi: J., E. i O. podjęto prace planistyczne związane z powiększeniem terenów pod planowany zbiornik "[...]" do około [...] ha oraz określeniem zagospodarowania obrzeży na cele turystyki, wypoczynku oraz budownictwa letniskowego i jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą - § 3 uchwały. Jednocześnie w § 7 uchwały uchylono uchwałę z dnia [...] lutego 1998 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian w planie ogólnym obejmujących powiększenie zbiornika "[...]". Prace planistyczne prowadzone na podstawie opisanej uchwały zakończyły się uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. w częściach wsi: J., E. i O. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...], poz. [...]. W § 2 uchwały podano, że celem zawartych w niej regulacji jest umożliwienie realizacji zbiornika retencyjnego "[...]" na rzece S. realizowanego przede wszystkim dla potrzeb rolnictwa - do nawodnień podsiąkowych i deszczownianych, a także dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowych. Z analizy zapisów uchwały wynika, że nie zawiera unormowań obejmujących tereny obrzeży zbiornika. Rada Gminy K. w dniu [...] czerwca 2000 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrzeży zbiornika wodnego [...]" i prace planistyczne prowadzone w oparciu o zapisy tej uchwały zakończyły się właśnie uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] roku, stanowiącą podstawę naliczenia kwestionowanej opłaty planistycznej.

Organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem objętym wyrokiem Trybunału bowiem nowy plan określił odmienne przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, która z gruntu leśnego z możliwością dolesień stała się terenem zieleni krajobrazowej z dopuszczalną możliwością zabudowy (letniskowej).

Ponadto Kolegium nie uwzględniło wniosku skarżących o powołanie biegłego dla dokonania analizy regulacji związanych ze zbiornikiem wodnym "[...]" przyjętych przez Radę Gminy w K. w okresie od 1994 r. do uchwalenia ostatniego planu, z uwagi na fakt, że do odczytania zapisów uchwał rady gminy nie jest wymagana wiedza specjalistyczna i Kolegium we własnym zakresie dokonało analizy wymienionych wyżej aktów prawa miejscowego. Kolegium po rozpatrzeniu wniosku skarżących stwierdziło, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 145 a § 1 kpa i z tego względu po wznowieniu postępowania odmówiło uchylenia zakwestionowanych decyzji.

Od powyższej decyzji odwołali się G. i W.O. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podali, iż konieczne jest ponowne porównanie jednostek bilansowych, którymi została objęta nieruchomość w "nowym" i "starym" planie przez biegłego rzeczoznawcę z dziedziny planowania przestrzennego. Zdaniem skarżących określenie przeznaczeń zastosowane w obu planach ma te same funkcje. Skarżący wskazali ponadto, że nie zostało uwzględnione to, że działki wyszczególnione w decyzjach planistycznych od 1998 r. w planach zagospodarowania obrzeża zbiornika [...] były przeznaczone na stworzenie bezpiecznej strefy zalewowej oraz na cele turystyczne i wypoczynkowe z możliwością zabudowy.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium szeroko omówiło kwestię wyroku TK.

Na gruncie tych rozważań Kolegium wskazało, iż postanowienia powyższego wyroku znajdują zastosowanie tylko w przypadku gdy poprzednio obowiązujący plan miejscowy przewidywał przeznaczenie terenu identyczne jak nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podkreśliło, iż w myśl poprzednio obowiązującego planu zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia 1994 nr [...] (Dz. Urz Województwa K. z [...] marca 1994 roku, nr [...], poz. [...], dalej – uchwała RG z dnia [...] stycznia 1994 r.) teren przedmiotowej działki, będącej przedmiotem postępowania, objęty był jednostką bilansową 06 RL - tereny lasów i zadrzewień. Zgodnie natomiast z uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] roku nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrzeży zbiornika wodnego "[...]" (ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] marca 2006 roku, nr [...], poz. [...], dalej - uchwała RG z dnia [...]) przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład jednostki bilansowej 3.5.1 ZKc tj. tereny zieleni krajobrazowej z uzupełniającym przeznaczeniem - zabudowa letniskowa bądź usługowa. Zdaniem Kolegium porównanie jednostek bilansowych, którymi został objęty przedmiotowy teren w "nowym" i "starym" planie miejscowym nie pozostawia wątpliwości, iż nowy plan określił przeznaczenie terenu odmiennie od planu poprzednio obowiązującego. Kolegium nie podziela przy tym twierdzeń skarżących jakoby przeznaczenie uzupełniające tj. zabudowa letniskowa bądź usługowa nie miała istotnego znaczenia. Należy bowiem podkreślić, ze względu na istniejący zalew wodny "[...]" teren ten posiada istotne walory rekreacyjno-turystyczne, które mogą zostać wykorzystane właśnie przez zabudowę letniskową bądź usługową. Zdaniem Kolegium fakt, iż "nowy" plan dopuścił możliwość ograniczonej zabudowy ma istotne znaczenie choćby z punktu wiedzenia zainteresowania potencjalnych nabywców przedmiotowego terenu jak i powoduje niewątpliwie wzrost jego wartości.

W ocenie Kolegium przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie ma znaczenia natomiast fakt, iż przedmiotowy teren w obu planach uznany był za strefę zalewową, gdyż czynnikiem decydującym jest określenie przeznaczenia terenu w "nowym" i "starym" planie oraz ustalenie czy zachodzi między nimi zbieżność, co zresztą jak już wskazano powyżej nie ma miejsca w omawianym przypadku.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o powołanie biegłego specjalisty dla dokonania analizy regulacji związanych ze zbiornikiem wodnym "[...]" przyjętych przez Radę Gminy w K. w okresie od 1998 r. do uchwalenia ostatniego planu Kolegium podziela stanowisko, iż nie jest konieczne powołanie ww. biegłego, gdyż do odczytania uchwał rady gminy oraz porównania ich regulacji nie jest wymagana wiedza specjalistyczna

Skargę na powyższą decyzję złożyli G. O. i W. O. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżących Kolegium wprawdzie przeprowadziło dowód z uchwał Rady Gminy K. dotyczących zbiornika wodnego jednakże było to jedynie częściową realizacją wniosku skarżących. Zdaniem skarżących do przeprowadzenia właściwej analizy zawartych w tych uchwałach regulacji niezbędna jest wiedza specjalistyczna i dlatego wnioskowali o powołanie biegłego ze specjalnością z architektury przestrzennej lub zieleni czy też urbanisty. Kolegium odmówiło powołania biegłego. Odmowa ta prowadzi, zdaniem skarżących, do sytuacji, w której nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszono art. 84 § 1 kpa. Skarżący wskazali, iż skoro okoliczności sprawy nie zostały w pełni wyjaśnione, a wnioski strony nie zostały uwzględnione, to decyzja taka dotknięta jest wadą prawną i podlega zaskarżeniu. Podkreślono, że większość powierzchni nieruchomości zarówno w poprzednim planie jak i w uchwalonym w 2005 roku stanowią bezwzględną strefę zalewową, w żaden sposób nie może być zagospodarowana. O tym fakcie Kolegium nie wspomniało, a jest to okoliczność bardzo istotna, gdyż strefa ta zajmuje powierzchnię każdej nieruchomości w wielkości przekraczającej 50 % ogólnej powierzchni. Taki stan przemawia za tym, iż w obu planach wielkość i przeznaczenie terenów jest takie same. Ponadto skarżący wskazali, iż ujęte w planach jednostki bilansowe oznaczają: z roku 1994 - jednostka bilansowa 06 RL - tereny lasów i zadrzewień, z roku 2005 - jednostka bilansowa 3.5.1 ZKc - tereny zieleni krajobrazowej z uzupełniającym przeznaczeniem - zabudowa letniskowa bądź usługowa. Zdaniem skarżących rozumowanie Kolegium, iż - porównanie jednostek bilansowych zarówno w "starym" jak i "nowym" planie zagospodarowania przestrzennego nie pozostawia wątpliwości, iż są to odmienne jednostki bilansowe - jest błędne i prowadzi do niewłaściwych wniosków i wydania decyzji niezgodnej z prawem. Jeśli bowiem weźmie się pod uwagę tylko określenia użyte jako nazwy jednostek bilansowych to odmienność jest wyraźna, jednak powyższych jednostek bilansowych nie można porównywać w oderwaniu od istniejącego prawa, lecz analizy poszczególnych jednostek bilansowych trzeba dokonać na gruncie prawa ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody, ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. W świetle powyższego stan drzew i krzewów w planie zagospodarowania przestrzennego z 1994 roku był praktycznie taki sam jak w planie z 2005 roku. W takim zaś przypadku, zdaniem skarżących, należy uznać, iż przeznaczenie tych terenów było takie same, a nazwy jako lasy i drzewostan na tereny zieleni krajobrazowej nie mogą prowadzić do wniosku o innym przeznaczeniu tych terenów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej oraz podtrzymało w całości swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ppsa).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a procedurę podjęcia zapadłych w sprawie postanowień organów obu instancji regulują przepisy kpa.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości (dalej – opłata). Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż wójt zobowiązany jest do pobrania opłaty, jeżeli właściciel zbywa nieruchomość przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

Art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu stwierdza, iż wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Bezspornym jest, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej - plan miejscowy) zatwierdzonym uchwalą RG z dnia [...] stycznia 1994 teren działki nr [...][...] o powierzchni [...] ha położonej w M. (obręb J., dalej – działka [...] ), będącej przedmiotem postępowania, objęty był jednostką bilansową 06 RL - tereny lasów i zadrzewień.

Bezspornym jest także, iż na mocy uchwały Rady RG z dnia [...] r., która weszła w życie [...] marca 2006 r., wprowadzono zmianę przeznaczenia tego obszaru - przedmiotowa nieruchomość wchodziła odtąd w skład jednostki bilansowej 3.5.1 ZKc tj. terenów zieleni krajobrazowej z uzupełniającym przeznaczeniem - zabudowa letniskowa bądź usługowa.

Nie jest sporne również, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Wójt Gminy K. zatwierdził podział działki nr [...][...] o powierzchni [...] ha na działki: [...], [...], [...] i [...].

Strony nie kwestionują, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha (dalej – działka [...]), będąca własnością skarżących została zbyta aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] lipca 2007 r., czyli przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu miejscowego.

Wobec powyższego organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] Wójt Gminy K. ustalił skarżącym jednorazowa opłatę w wysokości 6.870,00 zł z tytułu zbycia działki [...], której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrzeża zbiornika wodnego [...]".

Z ta decyzją nie zgodzili się skarżący i wnieśli od niej odwołanie, na skutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Skarżący złożyli następnie wniosek o wznowienie postępowania, oparty na art. 145 a kpa, w związku z wejściem w życie wyroku TK z dnia 9 lutego 2010 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. SKO odmówiło uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdzając brak podstaw do ich uchylenia. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy.

Sporną w niniejszej sprawie okolicznością jest to, czy w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła. Skarżący kwestionują przy tym sam fakt wystąpienia zmiany przeznaczenia nieruchomości w wyniku uchwalenia planu, której konsekwencją miałby być wzrost wartości nieruchomości (działka nr [...]). Zdaniem skarżących zmiana taka nie nastąpiła, stąd niesłusznie ustalono wysokość opłaty. Organ zaś stoi na stanowisku, iż zmiana nastąpiła, a w konsekwencji tej zmiany wzrosła wartość nieruchomości i słusznie orzeczono o ustaleniu opłaty.

Z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu wynika, iż przesłankami do pobrania jednorazowej opłaty są:

a. uchwalenie planu miejscowego albo jego zmianą;

b. wzrost wartości nieruchomości będący skutkiem uchwalenia lub zmiany planu miejscowego;

c. zbycie przez właściciela nieruchomości objętej planem miejscowym.

Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie miało miejsce uchwalenie "nowego" planu miejscowego, o czym była mowa powyżej.

Przeznaczenie nieruchomości w planie "starym" (z roku 1994) o raz "nowym" (z roku 2005) różni się. Pierwotnie zatem obszar działki, będącej przedmiotem niniejszego postępowania objęty był jednostką bilansową 06 RL - tereny lasów i zadrzewień. Następnie zmieniono przeznaczenie nieruchomości i wchodziła odtąd w skład jednostki bilansowej 3.5.1 ZKc tj. terenów zieleni krajobrazowej z uzupełniającym przeznaczeniem - zabudowa letniskowa bądź usługowa. Z uwagi na istniejący zalew wodny przedmiotowy teren posiada istotne walory rekreacyjno-turystyczne, mogące zostać wykorzystane przez zabudowę letniskową bądź usługową, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia zainteresowanych nabywców przedmiotowego terenu i powoduje niewątpliwie wzrost jego wartości.

Nie ma natomiast znaczenia fakt, że przedmiotowy teren w obu planach uznany był za strefę zalewową, gdyż czynnikiem decydującym jest określenie przeznaczenia terenu w "nowym" i "starym" planie oraz ustalenie czy zachodzi między nimi zbieżność. Jednakże sama zmiana przeznaczenia też nie powoduje ipso facto wzrostu wartości nieruchomości. Jak słusznie wskazują organy dla ustalenia opłaty konieczne jest wykazanie, iż uchwalenie planu spowodowało wzrost wartości nieruchomości. Okoliczność ta była przedmiotem badania organu w toku postępowania dowodowego. Wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określił rzeczoznawca majątkowy w operacie z lutego 2009 r. Organy oceniły operat i uznały, że sporządzony został w sposób zgodny z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. 2004/207/2109 ze zm.). Sąd podziela ten pogląd i nie doszukał się w kontekście zarzutów skarżących błędów, które powodowałyby nieprawidłowość operatu oraz wadliwą w tej mierze ocenę organów.

Zgodnie z § 50 cyt. rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia opłaty planistycznej, określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Ponadto dla określenia wartości rynkowej nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu lub jego zmiany, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. W świetle przytoczonych wyżej zasad, organ słusznie wskazał (w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.), iż istotne jest określenie przeznaczenie nieruchomości przed i po uchwaleniu planu. Zdaniem Kolegium, które Sąd podziela, porównanie jednostek bilansowych, którymi został objęty przedmiotowy teren w "nowym" i "starym" planie miejscowym nie pozostawia wątpliwości, iż nowy plan określił przeznaczenie terenu odmiennie od planu poprzednio obowiązującego. Zgodnie zaś z operatem szacunkowym wartość nieruchomości wzrosła, a zatem zaistniała druga ze wskazanych przesłanek.

Nie ulega również wątpliwości, że ziściła się trzecia z wymienionych przesłanek tj. działka nr [...] została zbyta przez upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu.

Wobec powyższego organy słusznie ustaliły skarżącym opłatę.

Zgodnie z art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Głównym jednak postępowaniem w niniejszej sprawie jest postępowanie wznowieniowe, a zatem decyzje z dnia [...] lipca 2010 r. oraz [...] października 2010 r.

Zdaniem Sądu decyzje te są prawidłowe pod względem merytorycznym – zgodne z przepisami prawa materialnego, jak również pod względem formalnym, spełniając wymagania stawiane im przez przepisy kpa.

W tym miejscu odnieść się należy do powoływanego w kontekście podstaw wznowieniowych wyroku TK. Zdaniem Sądu, który popiera w tej mierze argumentację organów, wyrok TK odnosił się do odmiennego stanu faktycznego, aniżeli ten występujący w niniejszej sprawie. Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Wyrok TK znajduje zatem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy poprzednio obowiązujący plan miejscowy przewidywał przeznaczenie terenu identyczne jak nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, o czym była mowa.

Zgodnie z art. 145 a § 1 można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Nie każde jednak orzeczenie TK dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcie skutkuje zaistnieniem podstawy wznowieniowej. Sąd zwraca uwagę, iż wyrok TK powoływany w niniejszej sprawie ma charakter zakresowy. TK stwierdził, iż art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu jest niekonstytucyjny, ale tylko w określonym zakresie - w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. W niniejszej sprawie przeznaczenie nieruchomości zostało określone odmiennie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1995 roku oraz w planie, który wszedł w życie w 2006 r., co powoduje, iż wyrok TK nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i nie mógł stanowić podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji. Chociaż bowiem Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności przepisu art. 37 ust. 1 w określonym wyżej zakresie, to w zakresie pozostałym (tj. poza tym, w którym stwierdził niekonstytucyjność) przepis ten jest zgodny z Konstytucją.

Organy zatem orzekły prawidłowo ustalając opłaty dla skarżących z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a związku z faktem, iż powoływane orzeczenie TK nie obejmowało swoim zakresem podstawy prawnej, na której oparły się organy orzekając o ustaleniu opłaty, nie było podstaw do uchylenia w ramach postępowania wznowieniowego decyzji ustalającej oraz utrzymującej ją w mocy. Decyzja zatem z dnia [...] lipca 2010 r. oraz decyzja z [...] października 2010 r. odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji