Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 387/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i pkt 3 lit. a)
journal: Dz.U. 2021 poz 1255
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 9 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 8 lutego 2022 r . nr [...]; II. przyznaje adwokatowi M. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Skarżący B. H. złożył wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych.

Na skutek tego wniosku, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego zwrócił się do Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej o przekazanie informacji na podstawie art. 5 ust. 5 w/w ustawy o treści dokumentów zgromadzonych o wnioskodawcy. Ponieważ w wyniku przeprowadzonej kwerendy archiwalnej w IPN nie odnaleziono dokumentów mogących potwierdzić działalność opozycyjną strony lub doznane przez nią represje, organ działając na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych zwrócił się do D.Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej oraz Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych o zaopiniowanie wniosku strony.

W uchwale z dnia 17 listopada 2021 r. Rada ta negatywnie zaopiniowała wniosek strony o potwierdzenie tego statusu.

Bazując na zebranym w sprawie materiale dowodowym, który obejmował także notatkę urzędową z przeprowadzonej rozmowy ze świadkiem L. K. (o którym wspominał skarżący we wniosku) Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał w dniu 8 lutego 2022 r. decyzję (nr [...]), w której odmówił stronie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Dokonując ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy) Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał swoje stanowisko w zakresie niewykazania przez stronę, że spełnia ona przesłanki z art. 2 i art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 maja 2022 r. organ przytoczył brzmienie obu przepisów, a następnie w odniesieniu do treści art. 2 ustawy podniósł, że strona nie wykazała okoliczności prowadzenia działalności opozycyjnej w rozumieniu tego przepisu. Nie przecząc twierdzeniom strony, że była ona członkiem związków zawodowych i w ramach legalnej działalności związków zawodowych uczestniczyła w zebraniach związkowych a po wprowadzeniu stanu wojennego brała udział w manifestacjach i protestach na ulicach Wrocławia organ zwrócił jednocześnie uwagę, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można potwierdzić działalności opozycyjnej strony w strukturach zorganizowanych po grudniu 1981 r. Kontynuując ten wątek organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchy związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od 31 sierpnia 1980 r. do 12 grudnia 1981 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził także, że w świetle oświadczeń świadka L. K. i oświadczeń samego zainteresowanego nie można także uznać, by współpraca strony z tym świadkiem w latach 1982-1984 dawała podstawy do przyjęcia, że strona prowadziła działalność opozycyjną w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi. Jak podkreślił organ, w oświadczeniu świadka brak jest jakichkolwiek informacji wskazujących na przynależność strony do struktur opozycji antykomunistycznej, bądź ścisłej współpracy z nimi.

W decyzji odnotowano, że dokumentów wskazujących na działalność opozycyjną strony w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych brak jest również w zasobach archiwalnych IPN. Organ wskazał również, że Wojewódzka Rada Konsultacyjna do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej podjęła negatywną uchwalę w sprawie wniosku strony.

Zdaniem organu, strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 w/w ustawy. Organ wskazał, że strona została skierowana do odbywania ćwiczeń wojskowych na podstawie przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP i mimo subiektywnej oceny strony iż powołanie do odbywania ćwiczeń wojskowych miało charakter represyjny nie ma dowodów wskazujących na to, że powołanie to nastąpiło z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowiek w Polsce. Organ zaznaczył, że okoliczności tych nie udało się również dowieść w prowadzonym postępowaniu.

Zdaniem organu, w sprawie nie można również przyjąć, że strona doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia powyżej 7 dni w wyniku działalności organów bezpieczeństwa państwa bazując jedynie na oświadczeniu samego zainteresowanego i oświadczeniu świadka. Organ zwrócił uwagę, że z przedłożonej przez stronę karty informacyjnej leczenia szpitalnego z maja 1999 r. potwierdzającej odbytą operację plastyczną przegrody nosa z powodu skrzywienia części kostnej przegrody nie wynika co spowodowało taki stan rzeczy, w tym w szczególności dokument ten nie potwierdza, że do urazu nosa doszło w związku z udziałem strony w wystąpieniu wolnościowym.

W skardze wniesionej na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 9 maja 2022 r. skarżący ocenił tę decyzję jako krzywdzącą. Oświadczył, że spełnia warunek wymieniony w art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Zarzucił, że nie został przesłuchany przez Komisję Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej przy Urzędzie Wojewódzkim we W. przed wydaniem decyzji w sprawie.

Pełnomocnik strony na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 r. poparł skargę sporządzoną osobiście przez stronę i wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. W ramach uzupełnienia zarzutów skargi pełnomocnik strony dodatkowo zarzucił błędną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powiązał z argumentacją, że organ nie uwzględnił przyczyn dla których skarżący jako jedyny żywiciel rodziny był powołany do odbycia ćwiczeń wojskowych powyżej 30 dni, a także pominął ocenę przyczyny z powodu której skarżący doznał obrażeń ciała, w tym złamania nosa, co wywołało u niego rozstrój zdrowia powyżej 7 dni.

Pełnomocnik strony jednocześnie oświadczył, że skarżący podstawę swojego żądania wywodzi na podstawie art. 3 punkt 2 i 3a ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Skarżący na pytanie Sądu potwierdził, że te okoliczności, które podał jego pełnomocnik stanowiły podstawę faktyczną wniosku inicjującego postępowanie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że strona nie udowodniła okoliczności prowadzenia działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych oraz że nie przedstawiła również dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie przyznania stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Rozstrzygniecie to wydano na podstawie art. 2 i art. 3 ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1255).

Zważywszy na stanowisko strony zaprezentowane na rozprawie, rozpoznanie skargi ograniczono do oceny przesłanek z art. 3 punkt 2 i pkt. 3 lit. a) wspomnianej ustawy, jako że skarżący i jego pełnomocnik zgodnie oświadczyli przed Sądem, iż podstawę faktyczną wniosku inicjującego postępowanie w sprawie stanowią okoliczności wynikające z tego przepisu. Zgodnie zaś z powołaną regulacją, za represjonowaną z powodów politycznych uznaje się osobę, która w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 31 lipca 1990 r. przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (pkt 2 art. 3) lub brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2021 r. poz. 177), poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni (art. 3 pkt 3 lit. a).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do przesłanki z art. 3 pkt 3 lit. a) ustawy to trzeba przypomnieć, że zasadność wniosku na tej podstawie prawnej skarżący argumentował tym, że podczas jednej z manifestacji, został pobity przez funkcjonariuszy ZOMO i MO, czego skutkiem był złamany nos, a w konsekwencji, konieczność poddania się zabiegowi operacyjnemu (operacji plastycznej nosa w związku ze skrzywieniem części kostnej przegrody nosa). Na poparcie tych twierdzeń skarżący przedstawił kartę leczenia szpitalnego z dnia 9 maja 1999 r., a także przedłożył oświadczenie L.K. z dnia 5 marca 2021 r., z którego m.in.. wynikało, że był on świadkiem tego, jak podczas jednej z (kolejnych) demonstracji wolnościowych wnioskodawca został odepchnięty przez "zomowca, a następnie został pobity i zalał się krwią".

W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe w zakresie oceny zasadności żądania wniosku wywodzonego na podstawie art. 3 pkt 3 lit. a) ustawy budzi zastrzeżenia Sądu. W decyzji z dnia 8 lutego 2022 r. organ w podsumowaniu stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu na zasadność wniosku w powołaniu na wymieniony przepis, zaś w decyzji z dnia 9 maja 2022 r. organ m.in. uznał, że " nie można stwierdzić, iż strona doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia powyżej siedmiu dni w wyniku działalności organów bezpieczeństwa państwa, bazując jedynie na oświadczeniu samego wnioskodawcy oraz oświadczeniu świadka".

Oczywiście, o ile trzeba zgodzić się z organem, że z przedłożonej karty leczenia szpitalnego (operacji plastycznej z powodu skrzywienia części kostnej przegrody nosa) nie wynika, co spowodowało taki stan rzeczy, o tyle trudno przyjąć, ż organ wywiązał się w zakresie omawianej przesłanki z przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, zgodnie zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podnoszone przez stronę oraz świadka okoliczności związane z pobiciem i uszkodzeniem ciała wymagały niewątpliwie przesłuchania przede wszystkim L. K., który - wedle relacji tego świadka oraz relacji strony - miał być naocznym świadkiem zdarzenia, z którego strona wywodzi skutki prawne w postaci przyznania jej wnioskowanego statusu na podstawie art. 3 pkt 3 lit. a) w/w ustawy. W ocenie Sądu, nie przesądzając o kierunku sprawy, przeprowadzenie dowodu z osobowych źródeł (zeznań świadka, przy zagwarantowanym stronie prawu do zadawania temu świadkowi pytań) należało ocenić jako pożądane z punktu widzenia ciążącego na organie (jako gospodarzu postępowania) obowiązku wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. Sąd oczywiście dostrzega, że w sprawie organ ustalił, że brak jest stosownych dokumentów w zasobach archiwalnych IPN oraz że Wojewódzka Rada Konsultacyjna do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej dla Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych negatywnie zaopiniowała wniosek strony, niemniej, Sąd zwraca uwagę, że organ wiąże zasada wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Nie przesądzając o kierunku załatwienia sprawy Sąd podkreśla, że dopiero na podstawie wszechstronnie zebranych dowodów organ uprawniony jest do oceny, czy dana okoliczność została udowodniona oraz zobowiązany jednocześnie jest do wyjaśnienia dlaczego określonym dowodom dał wiarę, a innym odmówił waloru dowodowego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że choć z treści art. 5 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy wynika powinność dołączenia do wniosku składanego przez osobę zainteresowaną uzyskaniem statusu m.in. osoby represjonowanej z powodów politycznych dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 3 w/w ustawy, to jednak nie podobna na podstawie tego przepisu twierdzić o tym, że organ orzekający w sprawie jest zwolniony od prowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do rozpoznania wniosku. Zgodnie bowiem ze wskazanymi już przepisami k.p.a., gospodarzem postępowania jest organ administracji, którego zadaniem jest nie tylko dążenie do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, ale także dążenia do respektowania zasad postępowania takich jak zasada zaufania, czy informowania (art. 8 i art. 9 k.p.a). Mimo więc ciążących na stronie obowiązków dostarczenia dowodów istotnych dla sprawy organ nie jest zwolniony z powinności uzupełnienia materiału dowodowego, zwłaszcza wówczas, gdy dostarczone przez stronę dowody wskazują konkretne obszary, które winny zostać zbadane, czy uzupełnione. Pozycja organu administracji jest w każdym przypadku dominująca, a przyznane kompetencje, zakres obowiązków i doświadczenia pozwalają na szersze spojrzenie na sprawę oraz umiejętność właściwego pokierowania tokiem postępowania. Przywołany art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że organ administracji obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz podjąć wszelkie starania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania decyzji zgodnej z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 664/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; dalej CBOSA). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i ocenionego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 k.p.a.). W ocenie Sądu, organ jedynie częściowo wywiązał się z tak pojmowanego obowiązku (co odnieść trzeba do faktu zwrócenia się przez gospodarza postępowania do IPN oraz do Wojewódzkiej Rady Konsultacyjnej).

Niezależnie od dotąd podniesionych uwag w sprawie dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji, przy umawianiu przesłanki z art. 3 pkt 3 lit. a) w/w ustawy organ ogólnie odwołuje się do "oświadczenia świadka". Nie jest zatem jasne, czy organ miał tu na myśli oświadczenie świadka z dnia 5 marca 2021 r. dołączone do wniosku, czy też oświadczenie utrwalone w formie notatki służbowej z dnia 25 marca 2022 r. Co do tego ostatniego dokumentu to trzeba zwrócić uwagę, że obejmuje on informacje uzyskane w toku telefonicznej rozmowy z L. K., który wypowiadał się na temat "wspólnej działalności opozycyjnej" ze skarżącym. Przedmiotem rozmowy była zatem antykomunistyczna działalność obu wspomnianych osób, nie zaś kwesta represji (pobicia), jakie miały dotknąć skarżącego ze strony ZOMO podczas jednej z manifestacji na ulicach W. Tym samym, niezależnie od opisanych wcześniej uchybień w procedowaniu organu, omawiana notatka nie może stanowić dowodu dotyczącego okoliczności, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. a) ustawy. Jak już wspomniano, działanie organu polegające na zastąpieniu dowodu z przesłuchania świadka dowodem z dokumentu w postaci notatki obejmującej elementy wypowiedzi osoby mogącej mieć informacje istotne dla postępowania stoi w sprzeczności z regułami dowodowymi wynikającymi z Kodeksu postepowania administracyjnego. Przewidziany w ustawie dowód z zeznań świadka nie powinien być bowiem zastąpiony pisemnym oświadczeniem, względnie notatką pracownika organu, który relacjonuje w ten sposób wypowiedź osoby trzeciej w sytuacji, gdy możliwe jest przesłuchanie osoby składającej oświadczenie. Procedura przesłuchania świadka zakłada bowiem bezpośredniość czynności procesowej, weryfikację tożsamości osoby składającej zeznania, przede wszystkim zaś dowód taki przeprowadzany jest w obecności stron, które uzyskują w ten sposób możliwość zadawania pytań i dokonania krytycznej analizy wypowiedzi świadka. W sytuacji zatem, gdy osoba mogąca posiadać informacje istotne dla sprawy może złożyć zeznania, "zastąpienie" dowodu z przesłuchania świadka dokumentem w postaci notatki, czy oświadczenia nie będzie zgodne z regułami prowadzenia postępowania dowodowego.

Godzi się również dodać, że informacje, jakie organ uzyska na temat ewentualnego pobicia skarżącego przez funkcjonariuszy ZOMO, powinny być odniesione do dokumentacji medycznej, dotyczącej leczenia strony w 1999 r. Z karty informacyjnej przedstawionej przez zainteresowanego wynika bowiem, że był on poddany operacji plastycznej. Zagadnienie to organ w istocie pominął, poprzestając na stwierdzeniu, że brak jest opinii stwierdzającej związek zabiegu z urazem nosa związanym z udziałem strony w wystąpieniu wolnościowym. Tymczasem, o ile zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdziłby uraz twarzoczaszki w efekcie interwencji funkcjonariuszy ZOMO, w gestii organu będzie przeprowadzenie odpowiednich dowodów (w tym ewentualnie i stosownej ekspertyzy) w celu ustalenia związku pomiędzy tym zdarzeniem a późniejszym zabiegiem chirurgicznym.

Niezależnie od omówionych kwestii godzi się także odnotować, że organ zbyt zdawkowo potraktował zagadnienie służby wojskowej skarżącego, nie odnosząc się w ogóle do przedstawionych przez stronę dokumentów (kserokopii z książeczki wojskowej).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza się bowiem jedynie, że stronę skierowano na ćwiczenia wojskowe na podstawie ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL, wobec czego nie mają podstaw twierdzenia o represyjnym charakterze takiego działania. Nie przesądzając w tym miejscu o trafności takiego wnioskowania należy zaznaczyć, że z przedstawionych przez skarżącego kopii jego książeczki wojskowej wynika, iż obowiązek odbycia służby wojskowej odroczono w jego przypadku do 31 grudnia 1984 r., wobec ówczesnego statusu jedynego żywiciela rodziny. Skarżącego przeniesiono do rezerwy z dniem 1 stycznia 1985 r. Niemniej jednak od 1 kwietnia 1985 r. do 30 maja 1985 r. skarżący odbył służbę w jednostce wojskowej nr [...] w O.

Oceny wymaga zatem to, czy powołanie do służby w tym czasie faktycznie stanowiło jedynie realizację powszechnego obowiązku obrony kraju, czy też wiązało się z dążeniem władz do zapobieżenia działalności opozycyjnej strony. W tym kontekście zasadne wydaje się poczynienie ustaleń dotyczących stanu rodzinnego i majątkowego strony. Skoro bowiem do końca roku 1984 służbę wojskową skarżącego odroczono, przyjmując iż był on wówczas jedynym żywicielem rodziny, wątpliwości

może budzić fakt powołania go do służby zaledwie kilka miesięcy po przeniesieniu do rezerwy.

Podsumowując, postępowanie dowodowe wymaga zatem niewątpliwie uzupełnienia. W pierwszej kolejności organ powinien dostatecznie dokładnie i zgodnie z procedurą uzupełnić postępowanie dowodowe dotyczące uszkodzenia ciała strony. W tym celu niezbędne będzie przesłuchanie w charakterze świadka L. K., a w dalszej kolejności zaś dokonanie ewentualnej oceny związku urazów z zabiegiem przeprowadzonym w 1999 r. Dokładnej weryfikacji wymagać będzie także rzeczywista przesłanka powołania strony do służby wojskowej w jednostce w O., mimo wcześniejszego przeniesienia do rezerwy i uprzedniego uznania B. H. za jedynego żywiciela rodziny, co wpłynęło na odroczenie obowiązku odbycia służby wojskowej.

Kierując się tymi wytycznymi organ przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe w sprawie.

Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 8 lutego 2022 r. , o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji wyroku stanowił art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).