Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 344/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1, art. 41 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 13 ust. 1 pkt 5, § 14 ust. 2, § 23 pkt 1
journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008r. sprawy ze skargi K.Z. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr 3692 z dnia 30 czerwca 2008 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji K. Z., L. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że raportem z dnia 29 maja 2008 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w C. o zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity - Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.).

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 roku Komendant Miejski Policji w C. odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z dnia 28 maja 2007 r., zatwierdzonym w dniu 25 czerwca 2007 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie, skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Jednocześnie wskazanym orzeczeniem lekarskim, w odniesieniu do orzeczonego inwalidztwa, wyznaczono policjantowi termin badania kontrolnego na maj 2008 r.

Stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby w Policji skutkuje obligatoryjnym zwolnieniem z tej służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zwolnienie takie zgodnie z art. 43 ust. 1 powołanej wyżej ustawy nie może jednak nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne I wystąpienie ze służby.

Skarżący odwołał się od postanowienia organu I instancji do Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, podnosząc rażące naruszenie zapisu art. 97 § 1 kpa. Twierdzi on, że po wykonaniu badań kontrolnych zleconych na miesiąc maj 2008 r. oczekuje na wydanie orzeczenia komisji lekarskiej i orzeczenie to w toczącym się postępowaniu stanowić będzie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przed ewentualnym wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby.

Organ II instancji po rozpoznaniu kwestii będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia stwierdził, że w toku postępowania bezwzględnie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 97 pkt 1-3 kpa. Nie zachodzi również w sprawie zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji personalnej o zwolnieniu go ze służby.

Ostatecznym orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z dnia 28 maja 2007 r. skarżący został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Inwalidztwo uznano za czasowe, wskazując termin badania kontrolnego. Jednocześnie skarżący od dnia 8 czerwca 2007 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Komendant Miejski Policji w Chełmie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Organ przyjął więc, że skarżący został już w dniu 28 maja 2007 r. uznany przez właściwą Komisję za całkowicie niezdolnego do służby.

Wyznaczenie przez Komisję lekarską terminu kontrolnego badania lekarskiego dotyczy jedynie orzeczonego czasowo inwalidztwa. Kolejne orzeczenie komisji lekarskiej, które zostanie wydane po wykonaniu zleconych badań lekarskich, nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem trwała niezdolność do służby w Policji została już przez komisję lekarską stwierdzona w powołanym wyżej orzeczeniu nr [...]. Nie można zatem uznać, iż orzeczenie komisji lekarskiej - oczekiwane obecnie przez skarżącego - stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie niezbędne jest do rozpoznania i zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego w kierunku zwolnienia go ze służby w Policji.

Skarżący wniósł na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenia poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. stwierdzające całkowitą niezdolność do służby jest równoznaczne z orzeczeniem trwałej niezdolności, ale po 31 maja 2008 r. nie miało ono mocy obowiązującej. Uznanie jego inwalidztwa za czasowe, a stwierdzonej w tym samym orzeczeniu komisji lekarskiej całkowitej niezdolności do służby za bezterminowe - nie znajduje żadnego uzasadnienia. Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania - pierwsze badania kontrolne inwalidy przeprowadza się po upływie trzech lat od. wydania orzeczenia o inwalidztwie, a następne badania kontrolne - nie rzadziej niż co pięć lat. Jednak w przypadku skarżącego Komisja wyznaczyła termin badania kontrolnego w okresie wcześniejszym (na podstawie ust. 2 w/w przepisu). Było to możliwe wyłącznie wówczas, jeżeli zachodziło przypuszczenie, że ustalona w orzeczeniu grupa inwalidztwa może ulec zmianie przed upływem terminów określonych w ust. 1. Natomiast § 11 w/w rozporządzenia stanowi jednoznacznie, że podczas badania kontrolnego inwalidy ocenia się, czy naruszenie sprawności organizmu uzasadniające uznanie funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby nadal istnieje, czy badany inwalida jest zdolny do pracy i czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do podjęcia określonych rodzajów zatrudnienia.

Zatem, do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czy naruszenie sprawności organizmu uzasadniające uznanie skarżącego za całkowicie lub trwale niezdolnego do służby nadal istniało po 31 maja 2008 r. była uprawniona wyłącznie komisja lekarska. Dokonanie tej oceny przez inne organy należy zdaniem skarżącego uznać za przekroczenie uprawnień i obrazę art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W sprawie nie zaistniała żądna przesłanka nakazująca zawieszenie postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie zaistniała też przesłanka wskazana w art. 97 § 1 kpa, polegająca na tym, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodzić się należy z organem, że kolejne orzeczenie komisji lekarskiej, które zostałoby wydane po wykonaniu zleconych badań lekarskich, nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem trwała niezdolność do służby w Policji została już przez komisję lekarską stwierdzona w orzeczeniu nr [...]. Nie można zatem było uznać, iż orzeczenie komisji lekarskiej - oczekiwane przez skarżącego - stanowiło zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie niezbędne jest do rozpoznania i zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego w kierunku zwolnienia go ze służby w Policji.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. I OSK 691/06, LEX nr 344065 - Orzeczenie komisji lekarskiej, które przeszło cały tok instancyjny przewidziany przepisami rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) i podlegało ocenie merytorycznej, jest wiążące dla organu wydającego decyzje w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. nr 79 poz. 349 ze zm.) orzeczenie komisji lekarskiej może zawierać: określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby.

Jak to wynika ze skargi, skarżącemu znany jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. I OSK 605/07, gdzie wskazano, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby wydane na podstawie § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia jest tożsame z pojęciem trwałej niezdolności policjanta do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wskazana tożsamość wynika z zaznaczonej wyżej cechy trwałości diagnozowanego stanu zdrowia na moment orzekania przez komisję, która zresztą nie może inaczej określić trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby, jak tylko przez zastosowanie zwrotu zawartego w powyższym przepisie. Przepis ten nie używa pojęcia "trwałej niezdolności do służby", lecz zawiera pojęcie "całkowitej niezdolności do służby", co przesądza o tym jakich sformułowań obowiązana jest używać komisja lekarska.

Podobnie wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. I OSK 1338/05 uznając, że całkowita niezdolność do służby dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza - w ogóle, a nie tylko okresowo - możliwość pełnienia służby w danej formacji uzbrojonej. Ma tym samym charakter trwały. Takie, jedynie możliwe, rozumienie "całkowitej niezdolności do służby" wskazuje na tożsamość znaczeniową tego pojęcia z określeniem "trwałej niezdolności do służby". Orzeczenie komisji lekarskiej zawierające rozstrzygnięcie przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 5 jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w § 14 ust. 2 i § 23 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi więc podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Sąd w składzie obecnym podziela ten pogląd.

Skoro zatem organ dysponował wszelkimi dowodami niezbędnymi do ustalenia stanu faktycznego w chwili orzekania, podlegającego ocenie prawnej, nie było podstaw do zwieszenia tegoż postępowania w oczekiwaniu na orzeczenie Komisji lekarskiej w wyniku późniejszych badan kontrolnych o ewentualnym ustaniu trwałej niezdolności do służby. W chwili orzekania można było przyjąć, że stan skarżącego całkowicie, a więc również trwale uniemożliwia pełnienie służby.

Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania mających wpływ na wynik postępowania, ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, na mocy art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił.