Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 787/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz B. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 787/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 2, 4, 5, 6, 7 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Nr. 62, poz. 628 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.), cofnął bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] przez PPUH Skup i Sprzedaż Przerób Surowców Wtórnych B. K., wydane decyzją Starosty [...] znak: [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że dnia [...] Starosta [...] wydał zgodnie z wnioskiem, zaopiniowanym pozytywnie przez Prezydenta Miasta P., decyzję znak: [...] na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów dla PPUH Skup i Sprzedaż, Przerób Surowców Wtórnych B. K. w P. przy ul. [...]. Od początku funkcjonowania skupu złomu, tj. od września 2002 r. okoliczni mieszkańcy skarżyli się na uciążliwości związane z jego działalnością. W celu określenia faktycznego oddziaływania skupu złomu na środowisko i zdrowie ludzi w dniu 11 grudnia 2002 r. Starosta [...] nakazał B. K. wykonać przegląd ekologiczny. W oparciu o uzyskane informacje i wnioski zobowiązano właścicielkę do podjęcia działań mających na celu wyeliminowanie i ograniczenie negatywnego oddziaływania prowadzonej działalności na środowisko poprzez wydanie zakazu zbierania odpadów w postaci zużytych olejów silnikowych, przekładniowych i smarowych oraz zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów. Powtarzające się skargi mieszkańców wymusiły na organach jednostek samorządu terytorialnego, inspekcji sanitarnej oraz inspekcji ochrony środowiska przeprowadzenie kolejnych kontroli, które wykazały, iż nadal nie są wypełniane warunki i obowiązki nałożone decyzją Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] zezwalającą na zbieranie i transport odpadów oraz decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie przeglądu ekologicznego. Nieprawidłowości te dotyczyły sposobu magazynowania zbieranych odpadów, tj. zbierany złom metali nie jest bezpośrednio magazynowany w kontenerach, lecz częściowo w pryzmach usytuowanych w różnych punktach placu składowego, w tym na terenie nieutwardzonym, nadal zbierany jest odpad nieobjęty ww. zezwoleniem w postaci zużytego oleju, wraki zużytych pojazdów przyjmowane są z elementami niebezpiecznymi, które magazynowane są na nieutwardzonym podłożu. Organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach wezwał B. K. - właścicielkę skupu złomu pismem z dnia 1 kwietnia 2005 r do zaniechania naruszeń. Dnia [...] Wydział przeprowadził kolejną kontrolę przy ul. [...], która wykazała, iż miejsce i sposób magazynowania odpadów nadal nie jest zgodny z warunkami decyzji. Ponadto bezpośrednio na gruncie znajdowały się odpady w postaci zanieczyszczonych części samochodowych. Teren skupu złomu nie jest odpowiednio przystosowany do zbierania odpadów niebezpiecznych, to jest brak jest szczelnego utwardzenia terenu, a także brak jest odprowadzenia wód opadowych w sposób zorganizowany, chroniący środowisko przed substancjami szczególnie szkodliwymi dla środowiska wodnego powodującymi zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane bądź ograniczane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K. Podniosła, iż na terenie nieruchomości, niezamieszkałej od kilkudziesięciu lat, brak jest przyłączy: energetycznych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Z przeglądu ekologicznego i z pomiarów hałasu, które wykonała na własny koszt wynika, iż wyniki badań mieszczą się w normie. Przeprowadzane liczne kontrole przez Starostwo Powiatowe w P. spowodowały, że teren pod kontenery dzierżawione od firmy odbierającej odpady został dokładnie utwardzony. Na bieżąco prowadzone są też karty przekazania oraz ewidencja odpadów i osób oddających te odpady do skupu. Zdarzyły się nieraz nieprzewidziane wcześniej drobne nieprawidłowości, ale z chwilą, gdy tylko docierały do niej takie informacje natychmiast starała się je usunąć.

Zdaniem odwołującej, gdy tylko czekały zapełnione kontenery do wywozu, a na placu czekał na wsad nowo zakupiony złom, wtedy zjawiała się kontrola inspirowana przez działającą obok przy ul. K. Panią Z. Teren Pani Z., gdzie odbywa się skup i sprzedaż odpadów nie spełnia żadnych warunków. Zdaniem odwołującej prawo nie jest równe dla wszystkich.

Ponadto odwołująca podniosła, iż ma zastrzeżenia do formy wykonywanych kontroli, które są tendencyjne, bowiem nie są przyjmowane jej wyjaśnienia. Odwołująca się wniosła o dokonanie wizji lokalnej, aby naocznie sprawdzić opisane przez nią fakty.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) art. l ust. l ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń (ust. l). Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. l, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania (ust. 2).

SKO w Ł. wskazało, iż na podstawie pierwszego z wymienionych przepisów organ pierwszej instancji wezwał B. K. pismem z dnia l kwietnia 2005 r. do przestrzegania obowiązków wynikających z decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak [...] i z dnia [...]znak [...] w zakresie miejsca i sposobu magazynowania odpadów oraz zakazu zbierania odpadów w postaci zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów oraz olejów silnikowych i przekładniowych. W aktach znajduje się zezwolenie z dnia [...] na zbieranie i transport odpadów oraz decyzja z dnia [...] znak [...], wydana na podstawie art. 154 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Z pierwszej z nich wynika, że zezwolenie obwarowane było następującymi warunkami: działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów obejmować miała odpady o kodach: 15 01 01 (opakowania z papieru i tektury); 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych), 15 01 04 (opakowania z metali); 16 01 06 (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, niezawierające elementów niebezpiecznych); 16 01 17 (metale żelazne); 16 01 20; 17 02 02 (szkło), 17 04 01 (miedź, mosiądz, brąz); 17 04 02 (aluminium); 17 04 03 (ołów), 17 04 04 (cynk); 17 04 05 (żelazo); 17 04 06 (cyna); 17 04 07 (mieszaniny metali); 17 04 11 (kable); 20 03 07 (odpady wielkogabarytowe); 13 02 08 (inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe). Do obowiązków B. K. należało: magazynowanie odpadów wielkogabarytowych w kontenerze nr l, żelaza i stali - w kontenerze nr 2, a odpadu o kodzie 13 02 08 (inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe) - w oznakowanej, metalowej, szczelnej beczce. W decyzji tej stwierdzono, że kontenery ustawione są na placu utwardzonym. Odpady metali kolorowych miały być magazynowane w pojemnikach metalowych, ustawionych wzdłuż posesji na utwardzonym terenie, zaś papier i makulatura - w zadaszonym budynku znajdującym się na terenie placu. Decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 154 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zobowiązano B. K. do podjęcia działań mających na celu eliminację i ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko poprzez podjęcie działań polegających na: magazynowaniu olejów w szczelnej beczce na utwardzonym podłożu (w celu wyeliminowania przecieków do gruntu), wykonaniu szczelnego utwardzenia terenu; stosowaniu materiałów sorpcyjnych w przypadku rozlania oleju lub innych ciekłych substancji niebezpiecznych, prowadzeniu ewidencji odpadów. Decyzją tą zabroniono także działalności w zakresie zbierania zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, niezawierających elementów niebezpiecznych (odpad o kodzie 16 01 06 objęty uprzednio zezwoleniem) oraz innych olejów silnikowych, przekładniowych i smarowych (odpad o kodzie 13 02 08 ). Decyzja ta nie została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i stała się ostateczna.

Ponadto Kolegium wskazało, iż w celu sprawdzenia realizacji obowiązków wynikających z powyższych decyzji organ pierwszej instancji przeprowadził kontrole działalności przedsiębiorstwa w dniach 2 lipca 2003 r., 19 listopada 2003 r. i 26 stycznia 2004 r. Kontrole te wykazały, że złom nie jest magazynowany w kontenerach, olej zlewany do metalowej beczki jest niewiadomego pochodzenia (brak karty odpadu), teren nie został utwardzony w zakresie objętym decyzjami i brakuje kart ewidencji odpadów od osób fizycznych (protokoły kontroli - w aktach). W czasie ostatniej kontroli z dnia [...]stwierdzono, że magazynowanie odpadów nie jest zgodne z warunkami zezwolenia. Jak ustalono, odpady metalowe czyste i zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi leżały bezpośrednio na nieutwardzonym podłożu, zaś beczka z olejem niewiadomego pochodzenia nadal znajdowala się przy budynku w wannie. Protokół został podpisany przez L. K. -przedstawiciela B. K. (protokół - w aktach).

Kolegium stwierdziło, że zaistniały podstawy cofnięcia zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. Mimo bowiem zakazu zbierania zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, niezawierających elementów niebezpiecznych oraz innych olejów silnikowych, przekładniowych i smarowych decyzją z dnia [...]w dacie kontroli odpady te nadal znajdowały się na terenie nieruchomości B. K.. Ponadto, mimo obowiązku utwardzenia terenu i właściwego magazynowania pozostałych odpadów, warunek ten nie został dopełniony.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż twierdzenie o konkurencyjnej działalności gospodarczej na nieruchomości sąsiedniej nie może mieć w sprawie znaczenia. Obowiązkiem prowadzącego działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów jest przestrzeganie warunków zezwolenia, a ustawa nie przewiduje w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu, a ponadto podała, iż zlokalizowanie wśród domków jednorodzinnych dwóch składów złomu sugeruje, że ten rodzaj działalności nie stwarza dużego zagrożenia dla mieszkańców ulicy. Obydwa składy złomu sąsiadują ze sobą, a składnica złomu przy ul. K. graniczy ponadto z jej domem mieszkalnym. Jeżeli skargi mieszkańców dotyczyły jej składu, to w równym stopniu powinny dotyczyć składu sąsiedniego, jeżeli tak nie było, to ocena prowadzona jest tendencyjnie. Podniosła, iż na terenie swojego punktu przy ul. [...] przeprowadziła na własny koszt przegląd ekologiczny i badanie hałasu. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że wytwarzany hałas mieści się w granicach normy. Punkt jest czynny w godzinach od 8-16. Demontaż urządzeń odbywa się ręcznie, ponieważ w obiekcie tym nie ma prądu, złom jest składowany na utwardzonym terenie oraz w kontenerach.

Wyjaśniła, że złom składowany w kontenerach jest odbierany przez firmy zewnętrzne, które nie zawsze wywiązują się z ustalonych terminów odbioru. Przechowywanie złomu w pryzmach jest czynnością tymczasową. Stwierdzony podczas kontroli olej nie pochodził z zakupionego złomu, lecz z jej służbowego samochodu. Olej jest magazynowany w beczce i przekazywany do stacji RAFIT w Z..

Podniosła, iż nie może i nie będzie skupowała samochodów z elementami niebezpiecznymi.

W piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu 2 lutego 2006 r., skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 19 ust. 2 pkt l ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. oraz art. 77, 80, 89 § 2, 107 § 3 i 136 k.p.a. i wniosła o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. podnosiła zastrzeżenia co do sposobu wykonywania kontroli i możliwości zgłoszenia uwag. Tym samym kwestionowała protokoły z dokonanych kontroli, jako sporządzone niezgodnie z art. 68 § l k.p.a. W myśl przywołanego przepisu protokół powinien być tak sporządzony, aby z niego m.in. wynikało jakie uwagi zgłosiły obecne przy czynnościach osoby. Takie zachowanie organu naruszyło także art.10 k.p.a. poprzez brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odwołaniu podnosiła, iż jej uwagi nie dość że nie były brane pod uwagę, to nawet nie zostały odnotowane w protokołach. Kwestia ta ma o tyle znaczenie, iż Kolegium wydając zaskarżoną decyzję oparło się na materiale dowodowym, którego główny trzon stanowiły protokoły z przeprowadzonych kontroli. Skarżąca podniosła, iż w odwołaniu do Kolegium wnosiła także o przeprowadzenie oględzin, gdyż ten dowód byłby najbardziej miarodajnym dowodem w postępowaniu. W takiej sytuacji zgodnie z art. 89 § 2 k.p.a. powinna zostać przeprowadzona rozprawa oraz w myśl art. 136 k.p.a. dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jednak takich czynności Kolegium nie wykonało, pomimo wyraźnego żądania. Zachowanie Kolegium naruszyło także przepisy ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez niezastosowanie art. 19 ust.2 pkt l cyt. ustawy, dającego Kolegium uprawnienie do żądania wszelkich informacji niezbędnych do wykonania przez nie funkcji orzeczniczej. Kolegium oparło swą decyzję na aktach organu pierwszej instancji, tzn. na protokołach i decyzjach, natomiast nie - jak wynika to z art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego i wbrew dyspozycji art. 77 k.p.a., obligującej organ administracji do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Ponadto skarżąca podniosła, iż nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, co stanowi naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. Zarzuciła, iż w decyzji Starosta [...] powoływał się na skargi mieszkańców na uciążliwą działalność skupu, nie wskazując kto takie skargi składał. Skarżąca podała, powołując się na przegląd ekologiczny, że w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu działania skupu brak jest dóbr kultury poddanych ochronie na mocy przepisów prawa, w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania skupu nie występują obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody...., miejsce prowadzenia działalności nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 24 września 2002 r., firma wykorzystuje jedynie ogólnie dostępne paliwo i oleje do eksploatacji posiadanego pojazdu, nie wytwarza i nie wykorzystuje żadnych dodatkowych źródeł energii, nie posiada instalacji mogącej powodować powstawanie odpadów, nie posiada instalacji i linii technologicznych, nie powoduje wzmożonej emisji pyłów i gazów do atmosfery, jedynym źródłem uciążliwości dla środowiska jest okresowa emisja hałasu powstałego przy załadunku i rozładunku odpadów, mieszcząca się jednak w dopuszczalnych normach, o czym zaświadcza opracowanie Akademickiego Ośrodka Naukowo-Technicznego sp. z o.o. w Ł., znajdujące się w aktach sprawy, firma działa na utwardzonym terenie, nie zajmuje się skupem odpadów płynnych / oleje /, ani wraków schodowych. Zdaniem skarżącej z uzasadnień organów orzekających nie wynika jednak, by te dwa dokumenty były rozpatrywane, a na pewno nie wzięto ich pod uwagę. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyczerpuje normy art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera przyczyn dla których innym dowodom chociażby w postaci przeglądu ekologicznego, czy też opracowania dot. oddziaływania na klimat akustyczny odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, iż w postępowaniu został naruszony art. 7 k.p.a., w myśl którego organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Zdaniem skarżącej organy administracji nie prowadziły postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywatela do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. skarżąca poparła skargę i oświadczyła, iż nie pamięta, czy w dniu [...]została przeprowadzona kontrola na terenie prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. W tym celu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a). Czy konkretna okoliczność została udowodniona, ocenia się na podstawie całokształtu materiału dowodowego – art. 80. k.p.a. Organ zatem nie może uchylić się od dokonania konkretnych ustaleń faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy. Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, zobligowany jest ocenić każdy dowód w sprawie i wypowiedzieć się, czy dany fakt uznaje za udowodniony, czy też nie. Wskazanie konkretnych dowodów, na których organ się oparł przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, jak i dowodów, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i przyczyn tego, musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zachowanie powyższych wymogów jest dla strony gwarancją prawidłowego rozpoznania i załatwienia jej sprawy.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uchybiły obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 620 ze zm.). Zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwolenie, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania (ust. 2 art. 30 tej ustawy). Stosownie do treści ust. 6 art. 30 postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

Nie jest sporne, iż w dniu [...] Starosta [...] wezwał skarżącą, w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach, do przestrzegania obowiązków wynikających z decyzji z dnia [...][...]oraz z dnia [...] [...] w zakresie miejsca i sposobu magazynowania zbieranych odpadów i zakazu zbierania odpadów w postaci zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów oraz olejów silnikowych i przekładniowych.

Należy zgodzić się z zarzutem skargi, iż organ pierwszej instancji nie powiadomił skarżącej o wszczęciu postępowania na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy o odpadach.

W decyzji z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] oparł się na protokołach kontroli przeprowadzonych przed 1 kwietnia 2005 r., a więc przed wezwaniem skarżącej do działania zgodnego z zezwoleniem. Wprawdzie organ pierwszej instancji powołał się w uzasadnieniu decyzji także na ustalenia dokonane podczas kontroli w dniu 30 czerwca 2005 r., jednak w aktach administracyjnych brak jest dowodu w postaci protokołu potwierdzającego jej przeprowadzenie w tym dniu, z którego wynikałoby działanie skarżącej niezgodne z wydanym zezwoleniem. Również organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na ten dowód, nie załączając go do postępowania odwoławczego.

Organy obu instancji nie wyjaśniły występujących rozbieżności pomiędzy ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2003 r., a ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu [...] oraz stanowiskiem skarżącej przedstawionym w odwołaniu. Z protokołu kontroli z dnia 19 listopada 2003 r. wynika, iż plac w części, gdzie stoją dwa duże kontenery na złom został utwardzony wylewką betonową, plac w części południowej, gdzie złom jest magazynowany również został utwardzony. Natomiast w protokole z dnia [...] podano, iż na placu, który nie jest utwardzony magazynowane jest żeliwo, rury stalowe. Teren nieutwardzony nosi znamiona zanieczyszczenia substancjami ropopochodnymi. Natomiast w odwołaniu i w skardze skarżąca oświadczyła, iż teren został dokładnie utwardzony.

Skarżąca w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie wizji lokalnej, kwestionując rzetelność wcześniej przeprowadzonych kontroli oraz wskazując na brak możliwości zgłaszania uwag. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego nie przeprowadził powyższego dowodu. W ocenie Sądu, występujące wątpliwości, co do prowadzenia działalności niezgodnie z wydanym zezwoleniem, uzasadniały, mając także na uwadze pogłębienie zaufania strony skarżącej do organów administracji, wykorzystanie wszelkich dostępnych środków dowodowych w celu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W aktach sprawy brak jest także przeglądu ekologicznego, na który powołuje się organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji oraz skarżąca w odwołaniu i w skardze. Przy czym podkreślić należy, iż skarżąca ocenia wyniki przeglądu ekologicznego, jako korzystne dla prowadzonej przez nią działalności.

Tym samym naruszone zostały art. 7, 8, 10, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.