Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 680/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 17, 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Teza: Przy ocenie charakteru uchybień trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy przede wszystkim widzieć cel regulacji prawnej art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a ten ma stanowić gwarancję ochrony praw osób, których interesy mogą zostać naruszone przez ustalenia planu.

Uzyskanie zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej po wyłożeniu projektu planu i wyznaczeniu terminu na zgłaszanie uwag - w sytuacji wskazania przeznaczenia tych gruntów w projekcie planu z założeniem uzyskanej zgody - nie narusza uprawnień zainteresowanych podmiotów do ochrony swoich praw i możliwości wpływu na rozwiązania przyjęte w uchwalonym planie. Nie stanowi więc istotnego naruszenia prawa.

Organ planistyczny uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nie ma obowiązku uwzględnienia wszystkich wydanych decyzji o warunkach zabudowy i wyłączenia terenów objętych tymi decyzjami z obszaru objętego procedurą planistyczną. Kwestia ewentualnej kolizji między decyzjami o warunkach zabudowy a planem została przez ustawodawcę uregulowana w treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

TEZY

Przy ocenie charakteru uchybień trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy przede wszystkim widzieć cel regulacji prawnej art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a ten ma stanowić gwarancję ochrony praw osób, których interesy mogą zostać naruszone przez ustalenia planu.

Uzyskanie zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej po wyłożeniu projektu planu i wyznaczeniu terminu na zgłaszanie uwag - w sytuacji wskazania przeznaczenia tych gruntów w projekcie planu z założeniem uzyskanej zgody - nie narusza uprawnień zainteresowanych podmiotów do ochrony swoich praw i możliwości wpływu na rozwiązania przyjęte w uchwalonym planie. Nie stanowi więc istotnego naruszenia prawa.

Organ planistyczny uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nie ma obowiązku uwzględnienia wszystkich wydanych decyzji o warunkach zabudowy i wyłączenia terenów objętych tymi decyzjami z obszaru objętego procedurą planistyczną. Kwestia ewentualnej kolizji między decyzjami o warunkach zabudowy a planem została przez ustawodawcę uregulowana w treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. B. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 19 czerwca 2008 r. nr XXIX/332/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bk 680/08

UZASADNIENIE

P. B. [...] Sp. z o.o. w B. zaskarżyło w trybie art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 19 czerwca 2008 r. nr XXIX/332/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki Białej w Białymstoku (odcinek od ulicy Antoniukowskiej do torów kolejowych) opublikowanej w Dz. Urz. Wojewody Podlaskiego z dnia 08 lipca 2008 r. (Nr 159, poz. 1551). Zarzucono podjęcie uchwały z naruszeniem następujących przepisów:

1. art. 17 pkt 10 w zw. z art. 17 pkt 7 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez nieuprawnione naruszenie procedury planistycznej w zakresie związanym z ogłoszeniem o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu;

2. art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego – poprzez zbyt daleko idące ograniczenie prawa własności nieruchomości i prawa użytkowania wieczystego skarżącego, uwarunkowane przyjęciem pasa przestrzeni publicznej na gruncie "prywatnym" oraz ustalenie wyłącznie jako jedynego przeznaczenia gruntu na cele sportu i rekreacji bez alternatywnego przeznaczenia terenu objętego symbolem 1.2 US, ZP, WS oraz

3. naruszenie zasady równości tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego – poprzez ustalenie tylko jednego sposobu przeznaczenia terenu, podczas gdy na gruncie oznaczonym symbolem 4.1 ZD i 4.2 ZD/U, sąsiadującym z gruntem należącym do skarżącej Spółki, ustalono przeznaczenie gruntu w sposób alternatywny zachowując dotychczasowe przeznaczenie i wprowadzając dodatkowe przeznaczenie terenu na cele sakralne.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały w całości lub w części dotyczącej obszaru objętego oznaczeniem 1.2 US, ZP, WS. Powołując się na tytuł prawny do nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego planem zagospodarowania przestrzennego – w tym prawo własności – dowodził, że na skutek uchwalenia spornej uchwały jego prawo właścicielskie zostanie ograniczone przez niedopuszczalność zabudowy. W § 7 ust. 1, 2 i 3 planu miejscowego przyjęto bowiem rozwiązania wprowadzające m.in.:

a. przeznaczenie terenu objętego symbolem 1.2 US, ZP, WS wyłącznie na usługi z zakresu sportu i rekreacji, bez uwzględnienia alternatywnego przeznaczenia na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami towarzyszącymi i parkingami oraz publiczną zieleń urządzoną,

b. zagospodarowanie terenu w sposób umożliwiający stworzenie przestrzeni ogólnodostępnych będących miejscem rekreacji i wypoczynku, tzw. przestrzeni publicznej,

c. lokalizację ścieżki rowerowej i ciągu pieszego wzdłuż rzeki B.,

d. całkowity zakaz lokalizacji innych obiektów budowlanych niezwiązanych z funkcją terenu.

Skarżący zarzucił przekroczenie prawa gminy do ustalania sposobu zagospodarowania terenu wskazując na, jego zdaniem, dowolność w przyjętych rozwiązaniach. Zarzucił naruszenie procedury uchwalania planu polegające na wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu przed uzyskaniem zgody Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Projekt planu wyłożony był do dnia 09 czerwca 2008 r., a wówczas jeszcze wskazanego "uzgodnienia" nie było. Kwestia ta, jak podniesiono w skardze, nie pozostawała bez znaczenia dla skorzystania przez skarżącego z jego uprawnień w postaci możliwości wniesienia uwag do wyłożonego projektu planu.

Odnosząc się do ustaleń miejscowego planu uchwalonego przez Radę Miejską B. w kontekście naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego – poprzez ustalenie tylko jednego ze sposobów przeznaczenia terenu, podczas gdy na gruncie oznaczonym symbolem 4.1 ZD, i 4.2 ZD/U, sąsiadującym z gruntem należącym do skarżącej Spółki, ustalono przeznaczenie gruntu w sposób alternatywny, zachowując dotychczasowe przeznaczenie i wprowadzając dodatkowe przeznaczenie terenu na cele sakralne – podkreślono treść art. 32 Konstytucji RP stanowiącego o równości wobec prawa i konieczności równego traktowania przez władze publiczne. Jak podniesiono - w ramach ustaleń przyjętych w zaskarżonej uchwale grunty skarżącej Spółki, zlokalizowane na terenie objętym symbolem 1.2 US, ZP, WS posiadały jako dotychczasowe przeznaczenie (według ewidencji gruntów i budynków) status gruntów rolnych i terenów rekreacyjnych, identycznie jak grunty położone na terenie objętym symbolem 4.1 ZD i 4.2 ZD/U ("ogródki działkowe"). Natomiast w zaskarżonej uchwale przyjęto ograniczone rozwiązania dla terenu o symbolu 1.2 US, ZP, WS, zachowując jedynie dotychczasowe przeznaczenie terenu, zaś dla terenu o symbolu 4.1 ZD i 4.2 ZD/U pozostawiono dotychczasowe przeznaczenie z jednoczesnym alternatywnym przeznaczeniem na cele budowlane. Podniesiono, że wprawdzie są to cele sakralne, niemniej ogólnie istnieje jakakolwiek możliwość zabudowy tego terenu, gdyż nie wprowadzono tam zakazu, takiego jak w § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały. Nadto nie uzasadniono braku alternatywnego przeznaczenia terenu objętego symbolem 1.2 US, ZP, WS.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. reprezentujący Gminę B. wnosił o jej oddalenie.

Podkreślił fakt udziału przedstawiciela skarżącej Spółki w pracach planistycznych (zgłaszane uwagi i zastrzeżenia). Zdaniem organu planistycznego procedura uchwalania planu miejscowego przewidziana w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zachowana. Nieistotnym odstępstwem było uzyskanie pisemnej zgody Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w dniu 10 czerwca 2008 r. (dla obszaru o pow. 1, 8498 ha), podczas gdy po wyłożeniu projektu planu wyznaczono termin do składania uwag do dnia 09 czerwca 2008 r. Sytuacja taka zaistniała z powodu konieczności dokonania poprawek we wniosku o zgodę na wyłączenie gruntów oraz z powodu zapewnienia realizacji terminów przyjętych w procedurze planistycznej, jak też z powodu zainicjowanego postępowania o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr [...]/12, [...]/14, [...]/15 i [...]/16 położonych na terenie objętym planem, przeznaczonym w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B." pod usługi sportu i rekreacji. Jak wskazano - pierwotna uchwała intencyjna z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki B. w B. (odcinek od ul. A. do torów kolejowych) została uchylona i podjęta ponownie ze zmienionymi granicami dnia [...] lutego 2007 r. Powodem było wydanie w 2006 r. przez Prezydenta B. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wysokiej wraz z usługami na terenie sąsiednim, leżącym poza granicami planu, obejmującym działki nr [...]/10, [...]/9, [...]/8, [...]/13, [...]/11, [...]/15, [...]/5, [...], [...]/2, [...]/2, [...]/2, [...]/2, [...]. Realizacja zabudowy na tych terenach nie byłaby zgodna z prowadzoną od wielu lat polityką przestrzenną miasta i ustaleniami Studium, zgodnie z którym przedmiotowy teren jest położony na obszarze współtworzącym podstawowy system przyrodniczy miasta i terenach aktywnych biologicznie, w ramach których wyodrębniono obszar terenów sportowo – rekreacyjnych. Podkreślono, że zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – wyłożeniu do publicznego wglądu podlega projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, zaś inna dokumentacja prac planistycznych nie podlega wyłożeniu do publicznego wglądu i nie może być przedmiotem uwag. W związku z tym informacja dotycząca treści opinii, uzgodnień lub innych elementów procedury nie miałaby wpływu na zagadnienia, które stanowią uwagi do planu. Wyłożono prawidłowo projekt i prognozy oddziaływania na środowisko. Skarżąca Spółka miała możność zapoznania się z nimi i z prawa tego skorzystała, nadto na działkach o nr geod. [...]/6, [...]/7, [...]/14, [...]/11, [...]/12, [...]/16 obręb [...] położonych przy ul. A. i ul. Ś., będących własnością P. B. [...] Sp. z o.o., nie występowały grunty stanowiące użytki rolne III klasy, ani żadne inne wymagające zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Na przedmiotowym terenie położone były grunty oznaczone symbolami: Bz – tereny rekreacyjno – wypoczynkowe i Bi – inne tereny zabudowane (występujące na obszarze lokalizacji hali sportowej). Te okoliczności, w ocenie organu, usprawiedliwiały nieistotne odstępstwa od kolejności czynności planistycznych. Nieistotne odstępstwa, jak uznano, nie skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podniesiono element zgodności planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wskazano, że to właśnie przeznaczenie terenu w studium przesądziło o treści § 7 uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego.

W kwestii alternatywnych rozwiązań dla terenów sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego wyłożono, że teren oznaczony w planie symbolem 4.1 ZD przeznaczony jest pod ogrody działkowe i nie ma przeznaczenia równorzędnego.

Teren o symbolu 4.2 ZD/U stanowi obszar istniejących ogrodów działkowych, który tymczasowo przeznacza się do zachowania w dotychczasowym użytkowaniu, z docelową zmianą przeznaczenia pod zabudowę usługową z możliwością wprowadzenia zabudowy usługowej z zakresu użyteczności publicznej w tym obiektu kultu religijnego. Podano, że plan miejscowy może ustalić tymczasowe zagospodarowanie terenów. Podział obszaru ogrodów działkowych przez projektowane ulice Ś. i S. spowodował, że teren oznaczony symbolem 4.2 ZD/U został oddzielony od zwartego kompleksu ogrodów działkowych. Znalazł się on przy głównej drodze w dobrej ekspozycji i predestynuje do lokalizacji usług wskazanych w uchwale, w tym również sakralnych.

W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2009 r. (k. 57) skarżąca Spółka podtrzymała w całości argumentację podaną w skardze oraz rozbudowała uzasadnienie dwóch zarzutów oznaczonych w skardze jako nr 1 i 2. Podniosła dwa nowe zarzuty.

Pierwszy dotyczył naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego poprzez niewłaściwe i lakoniczne rozpatrzenie zgłoszonych przez skarżącą uwag do planu. Jej zdaniem uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 r., jak i zarządzenie Prezydenta B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nie wskazują przyczyn nieuwzględnienia uwag, pomimo że w orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność rozpatrywania uwag indywidualnie, a nie w formie wykazu. W ocenie skarżącej organ, znając z urzędu stan faktyczny zagospodarowania terenu, jak też stan prawny go dotyczący, w sposób wadliwy wykonał załącznik graficzny do planu nie uwzględniając granicy terenu projektowanego i przeprowadzając tę granicę przez działkę nr [...]/15, na której w oparciu o ostateczne pozwolenia budowlane zrealizowano wielorodzinny budynek mieszkalny.

Skarżąca zakwestionowała również prawo występowania Prezydenta w imieniu Gminy B. jako przeciwnej strony postępowania. Podniosła, że organem występującym w imieniu Gminy B. jako strony powinna być Rada Gminy w oparciu o treść art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak stwierdzono w piśmie uzupełniającym skargę organem jest Rada Gminy, "bez stosownej uchwały nie może jej reprezentować jednoosobowo jej przewodniczący, jak też Rady Gminy nie może reprezentować Prezydent Miasta" (k. 61). Zwróciła uwagę na odmienność reprezentacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym i w procesie cywilnym.

Gmina B. reprezentowana przez Prezydenta Miasta nie uznała także zasadności nowych zarzutów. W piśmie procesowym wyłożono zasady rozpoznania uwag i zarzutów złożonych przez Spółkę [...] wskazując zachowanie wymogów art. 17 pkt 12 i pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej reprezentacji powołano się na orzecznictwo NSA w tym przedmiocie mające stanowić potwierdzenie bezzasadności zarzutu skarżącego.

Na rozprawie przed WSA pełnomocnik skarżącego podniósł kolejne zarzuty do zaskarżonej uchwały:

- naruszenia art. 9 ust. 4, art. 17 pkt 4 i 5 oraz art. 17 pkt 13 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- niezgodności treści zaskarżonej uchwały z treścią Studium dla strefy nr [...] polegający na ustaleniu w Studium jako podstawowego przeznaczenia terenu pod mieszkalnictwo i usługi, a jako uzupełniającego pod sport i rekreację, podczas gdy dla tej jednostki strukturalnej w uchwale z 19 czerwca 2008 r. ustalono wyłącznie funkcję rekreacyjną.

Wnosił o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 19 czerwca 2008 r. w całości.

Pełnomocnicy Gminy B. wnosili o oddalenie także nowozgłoszonych zarzutów wskazując, że jednostka obszarowa nr [...] obejmuje duży teren, w ramach którego znajdują się różne elementy zagospodarowania, w tym pozostawiono na przeważającej jego części funkcję mieszkaniową przeznaczając jedynie fragment – objęty planem – na sport i rekreację. Dlatego, ich zdaniem, podnoszone przez skarżącego jako nieprawidłowe zróżnicowanie funkcji jednostki strukturalnej nr [...] pozostaje w zgodności ze Studium. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 17 pkt 13 i art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pełnomocnicy organu wskazali, że art. 19 ust. 1 tej ustawy nie ma w sprawie zastosowania, bowiem odnosi się do zupełnie innego etapu procedury planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej została oparta na podstawie art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej jako u.s.g. Zgodnie z treścią powołanego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia przed sądem uchwały organu gminy są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa (które w sprawie niniejszej zostało skutecznie dokonane, a skarga została wniesiona z zachowaniem terminu) oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny (vide wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1627/06, Lex nr 315977, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 706/07, Lex nr 437515). Przy tym naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Ten powstaje wówczas, gdy naruszenie prawa lub interesu prawnego jest jednocześnie związane z naruszeniem przepisu prawa materialnego (vide wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1765/07, Lex nr 437511 i WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 799/07).

Zdaniem sądu skarżąca Spółka wykazała posiadanie legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Bezspornie ustalenia zawarte w § 7 zaskarżonej uchwały co do przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 1.2 US, ZP, WS ("usługi z zakresu sportu i rekreacji wraz z urządzeniami towarzyszącymi i parkingami oraz publiczną zielenią urządzoną wraz z rzeką B.") - przy dotychczasowym ich geodezyjnym oznakowaniu jako tereny rolne – ograniczą właścicielskie prawa skarżącej Spółki w zakresie możliwości zabudowy. Ustalone w § 7 ust. 2 zasady zagospodarowania danego terenu wraz z wprowadzonymi w § 7 ust. 3 zakazami bezsprzecznie wpływają w sposób ograniczający na sposób gospodarowania gruntami wchodzącymi do terenu oznaczonego wskazanym symbolem.

Nie ulega wątpliwości, że skoro skarżący miał zamiar wykorzystać sporny teren pod zabudowę, w tym urealnił ten zamiar już do części tego terenu i jest przedsiębiorstwem o profilu budowlanym, to zakazy zabudowy wprowadzone w § 7 ust. 3 przedmiotowej uchwały uniemożliwiają mu planowane wykorzystanie swego prawa. Dlatego uznać należało, że uchwała z dnia 19 czerwca 2008 r., jako naruszająca prawo skarżącego, legitymuje go materialnie do wniesienia skargi.

Jak wyżej wspomniano – naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów prawa tj. obowiązującej w dacie uchwalania planu normy prawa materialnego. W orzecznictwie podnosi się, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. powinno być obiektywne tzn. takie, które polega na naruszeniu subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (vide wyrok NSA z 09 czerwca 1995 r. w sprawie sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125).

Jednocześnie nie jest wykluczona sytuacja, w której ustalone naruszenie nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. W przypadku skarg na uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego ma to miejsce wówczas, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.z.p. Władztwo to obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 02 października 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 342/08, Lex 463507).

W sprawie niniejszej, aczkolwiek został naruszony zaskarżoną uchwałą interes prawny skarżącej Spółki (polegający na ograniczeniu uprawnień właścicielskich w zakresie dysponowania przedmiotem własności i realizacji uprawnień wieczystego użytkownika), to naruszenie to nie wynikało jednocześnie z naruszenia przepisów prawa, a więc nie miało charakteru obiektywnego.

W tych okolicznościach zarzuty skargi zarówno odnoszące się do naruszenia zasad procedury planistycznej, jak i naruszenia art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 140 Kc i art. 32 Konstytucji RP pozostają nieuzasadnione.

Odnośnie zarzutu naruszenia procedury planistycznej wskazać trzeba, że nieważnością uchwały dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., skutkują: a) istotne naruszenie trybu sporządzania planu, b) każde naruszenie zasad sporządzania planu, c) każde naruszenie właściwości organów.

Sprecyzowany w sprawie niniejszej zarzut nr 1 skargi (naruszenia przepisów art. 17 pkt 10 w zw. z art. 17 pkt 7 i 8 u.p.z.p. w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) –obejmował czynność wyłożenia projektu planu wraz z prognozą przed uzyskaniem zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, którą to zgodę uzyskano po upływie terminu do zgłaszania uwag i wniosków. Zaliczyć ten zarzut należy do trybu sporządzania planu, co odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu. Są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17 u.p.z.p.

Zasady sporządzania planu nie zostały w całości skatalogowane. Do pojęcia zasad odwołuje się art. 1 pkt 1 u.p.z.p. stanowiący, że ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Dlatego zasady rozumieć należy jako wartości i wymogi merytoryczne, które muszą być uwzględnione w działalności planistycznej (vide wyrok NSA z dnia 09 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1481/06, Lex nr 337469).

Jednolita pozostaje linia orzecznicza i doktryny, że głównym celem art. 28 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ochrony podmiotom, których prawa mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Inaczej mówiąc celem sformalizowanej procedury jest m.in. zagwarantowanie znajomości aktu planistycznego, którego treść będzie kształtowała sposób wykonywania prawa własności nieruchomości oraz zagwarantowanie możliwości wpływu na treść przyszłego planu. Podjęcie wymaganych do uchwalenia planu czynności gwarantuje możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania, jak i pośrednią kontrolę legalności przyjmowanych w projekcie rozwiązań (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1046/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 372/08 – obydwa opublikowane na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne zatem naruszenie trybu (a tylko takie, w aktualnym stanie prawnym, skutkuje nieważnością uchwały) miałoby miejsce wówczas, gdyby naruszenie procedury w zakresie kolejności podejmowanych czynności miało wpływ na treść postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy do istotnego naruszenia doszłoby wówczas, gdyby naruszenie procedury dawało podstawy do przyjęcia, że przy zachowaniu prawidłowego trybu, w tym prawidłowej kolejności działań, postanowienia aktu planistycznego byłyby odmienne od podjętych (vide powoływany wyrok WSA w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1046/07 oraz wyroki WSA w Łodzi z 27 października 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 473/07, Lex nr 381607, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2007 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1035/07, Lex nr 424665, jak również Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie ...", s. 257).

Odnosząc powyższe rozważania do ocenianego zarzutu skargi w sprawie niniejszej uznać należy, że naruszenie procedury polegające na "przedwczesnym" – bo przed uzyskaniem zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej – wyłożenie projektu planu, stanowiło nieistotne naruszenie trybu sporządzania planu, nieskutkujące jego nieważnością w całości lub w części.

Poza sporem pozostaje fakt wyłożenia projektu planu w dniach 05 – 26 maja 2008 r., dyskusja publiczna w dniu 05 czerwca 2008 r. i termin do zgłaszania uwag i zarzutów – 09 czerwca 2008 r. oraz wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji – zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze - w dniu 10 czerwca 2008 r.

Zauważyć należy, że wyłożeniu podlega projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.). Nie są udostępniane publicznie, do oceny i uwag - uzgodnienia, zgody i opinie, które muszą być uzyskane w trakcie uchwalania planu. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 u.p.z.p. uwagi, jakie mogą zgłosić zainteresowane podmioty, dotyczą ustaleń przyjętych w projekcie wyłożonym do publicznego wglądu, a nie w dokumentacji planistycznej. Brak przedmiotowej zgody w żadnym razie nie ograniczył uprawnień skarżącej Spółki do złożenia takich uwagi i wniosków. Uwagi te zostały złożone 06 czerwca 2008 r. i rozpatrzone przez Prezydenta Miasta, a następnie Radę Miejską. Na treść uwag nie mógł rzutować brak zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej w dacie ich zgłoszenia, bowiem w projekcie uwidoczniono już przyszłe, nowe przeznaczenie terenu (na cele nierolnicze), które ostatecznie przyjęte zostały w zaskarżonej uchwale z 19 czerwca 2008 r. Nota bene skarżący w uwagach nie kwestionował nowego przeznaczenia terenu, a wnosił o zmianę projektu planu w § 7 ust. 1, 2 i 3 "poprzez przyjęcie nie tylko wyłącznie jedynego przeznaczenia przedmiotowego terenu na usługi z zakresu sportu i rekreacji, lecz również przyjęcie alternatywnego przeznaczenia na cele zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami towarzyszącymi oraz określenia tychże alternatywnych warunków dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, w szczególności określenia linii zabudowy w odległości 70 m od rzeki B. (analogicznie do linii wyznaczonej dla budowanych aktualnie obiektów przy ul. Ś. i A.)".

Należy zauważyć, że brak zgody na wyłączenie gruntów rolnych istotny byłby w dacie uchwalania planu, zgodnego z projektem, bowiem objęte zgodą grunty nie mogłyby być przeznaczone na cele nierolne. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodziła, jako że wymagana zgoda została uzyskana w dniu 10 czerwca 2008 r., przed podjęciem zaskarżonej uchwały. W konsekwencji skład orzekający w sprawie niniejszej uznał, że opisane naruszenie trybu sporządzania spornego planu zagospodarowania przestrzennego nie kwalifikuje się do naruszeń istotnych, skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

W ocenie tej oparł się sąd m.in. na wyżej przytoczonym stanowisku orzecznictwa oraz doktryny, która prezentuje nawet pogląd, że pominięcie którejkolwiek z czynności przewidzianych dla trybu sporządzania planu nie musi zawsze i bezwzględnie skutkować nieważnością aktu planistycznego (vide Z. Niewiadomski "Planowaniu i zagospodarowanie ...", s. 250). Zatem tym bardziej spóźnienie takiej czynności w procedurze uchwalania planu nie musi wywołać skutku nieważności. Natomiast sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Po 605/07, Lex nr 440165 i WSA w Olsztynie z 16 maja 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ol 180/08, Lex nr 424617, które pozostają zbyt rygorystyczne w swojej ocenie i odbiegające od zaprezentowanej linii.

Zdaniem składu orzekającego przy ocenie charakteru uchybień trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy przede wszystkim widzieć cel regulacji prawnej art. 17 u.p.z.p., a ten, jak wyżej wskazano, ma stanowić gwarancję ochrony praw osób, których interesy mogą zostać naruszone przez ustalenia planu. Uzyskanie zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej po wyłożeniu projektu planu i wyznaczeniu terminu na zgłaszanie uwag w sytuacji przeznaczenia tych gruntów w projekcie planu z założeniem uzyskanej zgody nie narusza uprawnień zainteresowanych podmiotów do ochrony swoich praw i możliwości wpływu na rozwiązania przyjęte w uchwalonym planie. Nie stanowi więc istotnego naruszenia prawa.

W tym miejscu należy zauważyć, że w aktualnym stanie prawnym w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego zgoda na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych z produkcji rolniczej i leśnej nie byłaby potrzebna. Z dniem bowiem 01 stycznia 2009 r. weszła w życie nowela do ustawy z dnia 03 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonana ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 237, poz. 1657), którą dodano art. 5 lit. b następującej treści: "Przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast". Oznacza to, że grunty dotychczas rolne położone w granicach administracyjnych miast z dniem 01 stycznia 2009 r. utraciły charakter gruntów rolnych. Bezspornie odnosi się to do gruntów rolnych skarżącej Spółki objętych zgodą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 czerwca 2008 r. na wyłączenie spod produkcji rolnej.

Inaczej mówiąc, gdyby procedura sporządzania planu miała miejsce w aktualnym stanie prawnym, to sporna czynność (uzyskanie zgody Ministra) nie byłaby w ogóle wymagana.

Kolejny procesowy zarzut, sformułowany w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 13 stycznia 2009 r. (k. 59), obejmował naruszenie, według skarżącego, zasad sporządzania planu przyjmujące postać niewłaściwego i lakonicznego rozpatrzenia uwag do planu przez Radę Miasta oraz organ planistyczny – Prezydenta Miasta, polegające na niewskazaniu przyczyn nieuwzględnienia uwag.

Zdaniem sądu także ten zarzut pozostaje nieuzasadniony. Zgodzić się trzeba z przekonaniem skarżącego, że rozpoznanie uwag do projektu planu i zastrzeżeń powinno nastąpić indywidualnie, nie zaś w formie wykazu. Tak, indywidualnie, zostały rozpatrzone uwagi Spółki z dnia 06 czerwca 2008 r. (wyżej przytoczone) i uwagi innych podmiotów. W zarządzeniu Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], w załączniku - w poszczególnych jego punktach - odniesiono się do uwag nieuwzględnionych i wyłożono powody stanowiska organu planistycznego. Wskazano skarżącej Spółce, że proponowane przez nią zmiany w projekcie planu byłyby sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, bowiem wskazane w uwagach nieruchomości położone są na obszarze współtworzącym podstawowy system przyrodniczy miasta i terenów aktywnych biologicznie, w ramach których wyodrębniono obszar terenów sportowo – rekreacyjnych. W ramach głównej funkcji sportowo – rekreacyjnej dopuszczono wyłącznie zabudowę kubaturową towarzyszącą, związaną z tą funkcją, zaś proponowana przez zgłaszającego w uwagach zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna nie byłaby zgodna z ustaleniami studium. O zajętym stanowisku i jego motywach powiadomiono pisemnie P. B. [...] Spółkę z o.o. w dniu 02 lipca 2008 r. Następnie, zgodnie z wymogami procedury planistycznej (art. 17 pkt 14 u.p.z.p.), Prezydent Miasta przedstawił Radzie Gminy projekt planu wraz z wykazem nieuwzględnionych uwag. Z protokołu sesji Rady z dnia 19 czerwca 2008 r. wynika, że poszczególne uwagi były indywidualnie przedstawione i oceniane oraz poddane indywidualnemu głosowaniu, jak również podjęto stosowne uchwały. Zauważyć należy, że uwagi skarżącej Spółki dotyczyły wyłącznie działek nr [...]/6, [...]/7, [...]/12 i [...]/16. Natomiast obecne zarzuty skargi pozostają znacznie szersze.

Rozpatrując uwagi do projektu planu organ planistyczny ma obowiązek ustosunkowania się do nich, ale nie ma obowiązku przedstawienia całościowej analizy sytuacji podmiotu składającego uwagi, jaka wytworzy się na skutek uchwalenia (zmiany) planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ma rozpatrzyć wniosek podmiotu złożony do projektu wyłożonego planu. Obowiązek ten nie musi oznaczać wydania przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta osobnych zarządzeń dla każdego wniosku. Może się on ograniczyć do zarządzeń zbiorczych, w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia wniosków zestawionych w dołączonej tabeli. Konieczna jest jednak identyfikacja i oznaczenie w zarządzeniach i w dokumentacji prac planistycznych wniosków złożonych przez oznaczone osoby.

Podobnie rzecz się ma ze zgłoszonymi do projektu planu uwagami. Formą prawną rozpatrzenia uwag jest zarządzenie. Nie ma przeszkód do wydawania zarządzenia zbiorczego, w sprawie uwag uwzględnionych oraz zarządzenia zawierającego listę uwag nieuwzględnionych, które zostają przedstawione radzie gminy (art. 17 pkt 14, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt planu nie wymagają uzasadnienia, jednak organ jest zobowiązany do zachowania wniesionych uwag dla celów dokumentacji procesu planistycznego. Przekazaniu wojewodzie w trybie art. 20 ust. 2 u.p.z.p. podlega wykaz wniesionych uwag (vide Z. Niewiadomski " Planowanie i zagospodarowanie ...", s. 176, 178).

Wymogi ustawowe rozpoznania uwag skarżącej Spółki z dnia 06 czerwca 2008 r. zostały spełnione, a powody ich nieuwzględnienia pozostają czytelne i jasne. Uwag nie uwzględniono ze względu na treść regulacji studium, z którym były sprzeczne. W tym miejscu wskazać należy na treść art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który to przepis stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organu gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zaznaczyć należy, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym ustawodawca wymagał jedynie spójności między studium a planem. Zmiana regulacji prawnej dokonana obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. nie pozostawia wątpliwości, że pod jej rządami plan zagospodarowania przestrzennego winien być nie tylko spójny, ale i zgodny z ustaleniami studium. Oznacza to, że lokalny prawodawca stanowiąc plan miejscowy jest aktualnie silniej związany ustaleniami studium niż to było dotąd. Fakt ten stanowi istotną dyrektywę dla wykładni przepisu art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 359/07, Lex nr 341275).

Reasumując – skoro postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące, to oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do zmiany kierunków i zasad zagospodarowania terenu uchwalonych w studium, a do tego doszłoby na skutek uwzględnienia uwag Spółki [...]. Dlatego zasady planistyczne w postaci sposobu i trybu rozpatrywania uwag nie zostały w sprawie niniejszej naruszone.

Skarżący na rozprawie przed sądem w dniu 02 czerwca 2009 r. podniósł zarzut niezgodności treści planu ze studium dotyczący strefy nr [...] wskazując, że w studium jako podstawowe przeznaczenie terenu przewidziano mieszkalnictwo i usługi, zaś sport i rekreacja miały przyznaną funkcję uzupełniającą, natomiast według regulacji planu dla danej strefy przewidziano jako podstawową funkcję sportu i rekreacji, a nie mieszkalnictwa.

Zarzut ten pozostaje całkowicie chybiony, bowiem strefa nr [...] w studium z zapisem: "Funkcja podstawowa: mieszkalnictwo, usługi, funkcja uzupełniająca: sport i rekreacja" dotyczy dużego terenu, znacznie przekraczającego granice spornego planu zagospodarowania przestrzennego, co uwidaczniają załączniki do studium (k. 127-129) przedłożonego na żądanie sądu. W ramach strefy znajdują się różne elementy zagospodarowania, w tym zabudowa mieszkaniowa. Jak ustalono w pkt 2.2. Studium (k. 118 odwrót): "Jest to strefa położona w północno – zachodniej części miasta, zabudowana różnymi formami budownictwa mieszkaniowego. W południowej części strefy występuje teren wyrobiska oraz enklawa terenów niezabudowanych. Północna część terenów niezabudowanych to korytarz głównych sieci elektroenergetycznych miasta". Plan zaś obejmuje jedynie fragment obszaru strefy nr [...] studium, stąd zapis dla terenu oznaczonego symbolem 1.2 US, ZP, WS w § 7 ust. 1 uchwały z dnia 19 czerwca 2008 r. "Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1.2US,ZP,WS przeznacza się pod usługi z zakresu sportu i rekreacji, wraz z urządzeniami towarzyszącymi i parkingami oraz publiczną zieleń urządzoną wraz z rzeką B." wraz z pozostałymi zapisami kwestionowanymi w skardze (§ 7 ust. 2 i 3 planu) - nie kolidują z treścią studium i nie czynią zmiany w tej treści, jak uważa skarżący.

Z rysunku studium (k. 129) wynika jednoznacznie, że część strefy nr [...] w postaci istniejącego mieszkalnictwa – znajduje się poza granicami planu i terenów skarżącego. Zatem przeznaczenie w planie miejscowym części strefy nr [...] na inne cele, niż mieszkaniowe, przy pozostałych zapisach studium, szczególnie dotyczących systemów funkcjonalnych miasta (poz. 2.3 Studium) - nie pozbawia spornych terenów zamierzonych funkcji wynikających z ustaleń studium i nie zakłóca ustaleń przewidzianych w studium dla danej strefy. Reasumując, przeznaczenie obszaru objętego spornym planem w pełni konweniuje z ustaleniami studium dla strefy, w której ten obszar się znajduje i której część stanowi.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym w dniu 02 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącego nadto zgłosił zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. prezentując stanowisko, że w sytuacji uwzględnienia uwag K. M. do projektu planu polegających na zwiększeniu wskaźnika zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 1.7M i zmniejszenia ilości miejsc postojowych, winien być zastosowany w procedurze planistycznej tryb z art. 19 ust. 1 u.p.z.p., a nie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Uwagi te bowiem miały charakter ogólny, a nie indywidualny. Powołał się na wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 367/08.

Skład orzekający w sprawie niniejszej całkowicie zgadza się z zaprezentowanym w powołanym wyroku stanowiskiem, ale należy stwierdzić, że uwag K. M. objętych § 1 zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu ani pozostałych uwzględnionych uwag w tymże § 1 nie można zaliczyć do uwag o ogólnym charakterze, wprowadzających zmiany generalne, mogących naruszać interesy innych właścicieli terenów, czyli uwag wymagających powtórzenia procedury. Z rysunku planu jednoznacznie bowiem wynika, że oznaczony symbolem 1.7M teren obejmuje niewielką część planu, z zaznaczoną bryłą budynku kościoła i nie wpływa na inne tereny, w tym teren skarżącego ani tereny innych podmiotów. Położony jest za rzeką, stanowi odrębny kompleks i uwzględnione dla danego terenu uwagi dotyczące dopuszczenia zabudowy czy liczby miejsc postojowych w żaden sposób nie oddziaływują na realizację uprawnień właścicielskich innych podmiotów. Nie jest to "taki sam teren", jak dowodzi skarżący. Dlatego prawidłowo zastosowano do rozpatrzonych pozytywnie uwag K. M. procedurę z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. i nie zachodziła potrzeba ponawiania czynności w oparciu o art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Dodać można, że w interpretacji art. 19 ust. 1 u.p.z.p. przeważa linia, że wskazówką jest zasada wyjątkowości ponawiania procedury, która to zasada wynika z obecnego stanu prawnego przewidującego możliwość zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po jego uchwaleniu, a przed uchwaleniem – tylko zgłaszanie uwag i wniosków. W tej sytuacji, gdy uchwalenie planu nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonych w nim rozwiązań (poprzez zaskarżenie w trybie art. 101 u.s.g.) – znacznie mniejsze znaczenie i uzasadnienie znajduje ponowne wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu. Nie oznacza to zupełnego wyłączenia takiego ponowionego wyłożenia, ale powinno ono następować tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdyby chodziło o daleko idące zmiany projektu planu, naruszające jego podstawowe założenia lub prowadzące w istocie do zmiany jego treści (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne ...", s. 187 oraz powoływany wyrok WSA w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 373/08). Dlatego skład orzekający w sprawie niniejszej ocenił jako legalne przeprowadzenie procedury planistycznej bez powtarzania wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Nie można też nie zauważyć, że o potrzebie powtórzenia procedury planistycznej decyduje rada gminy. W przedstawionej sprawie Rada Miejska B. nie widziała takiej potrzeby mimo pisemnego wniosku P. [...] (z dnia 19 czerwca 2008 r.) o powtórzenie procedury, o czym świadczy protokół z sesji Rady, w tym wynik głosowania w zakresie uwag i zarzutów Spółki oraz jednogłośne przyjęcie zaskarżonej uchwały.

Jako niezasadny należało też ocenić zarzut naruszenia art. 17 pkt 4 u.p.z.p. w postaci niezgodności załącznika graficznego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XXIX/332/08 z załącznikiem graficznym do uchwały intencyjnej. Niezgodność ta miała polegać według Spółki [...] na tym, że część działki nr [...]/15 została objęta planem a nie była objęta granicami przyszłego planu w uchwale intencyjnej z dnia [...] lutego 2007 r. Taki sam zarzut dodano też w stosunku do działki nr [...]/07, na której, jak podano, wykonano parkingi z zachowaniem formalności wynikających z przepisów prawa budowlanego a więc legalnie, czego plan nie uwzględnia.

Zauważyć należy, iż powoływana decyzja z dnia [...] października 2006 r. (k. 63) nie obejmuje ani działki nr [...]/15, ani drugiej wskazanej nieruchomości nr [...]/07.

Działka nr [...]/15 została włączona do terenu inwestycji (dodanie do zakresu I etapu realizacji budynku C) dopiero decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. (k. 64). Przedłożona przez skarżącego mapa mająca świadczyć o niezgodności granic obydwu uchwał uwzględnia stan wynikający z decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., a nie decyzji z [...] października 2006 r., a więc zaistniały już po podjęciu uchwały intencyjnej. Zatem nie oznacza, by plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 19 czerwca 2008 r. obejmujący swoim zasięgiem także sporny fragment w postaci działki nr [...]/15 pozostawał w sprzeczności z uchwałą intencyjną. Ostatecznie tę okoliczność przyznali pełnomocnicy skarżącej Spółki na rozprawie w dniu 02 czerwca 2009 r.

W tym miejscu należy przywołać twierdzenia Gminy B., iż właśnie dla celu wyłączenia uzyskanego przez P. [...] pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2006 r. podjęto nową uchwałę intencyjną w dniu [...] lutego 2007 r. unieważniając pierwotną uchwałę intencyjną z [...] listopada 2004 r., a załącznik graficzny do uchwały intencyjnej z [...] lutego 2007 r. przyjął taką linię granic planu, by nie zachodziła kolizja z uzyskanym przez skarżącego pozwoleniem na budowę z [...] października 2006 r. Dodać trzeba, że pozostała inwestycja Spółki, w tym rozszerzenie pozwolenia na budowę z [...] października 2006 r., czyniona w granicach objętych planem (w tym kolejne decyzje o warunkach zabudowy i parkingi wykonane w maju 2008 r. na działce nr [...]/07) w trakcie trwania procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego i to na etapie bardzo zaawansowanym, gdy inwestor wiedział o nieuwzględnieniu jego zarzutów do projektu planu - mogą być zakwalifikowane wyłącznie jako czynione na własne ryzyko, a nie świadczą o sprzeczności planu ze studium. Błędne jest przekonanie skarżącego, że organ planistyczny uchwalając plan ma obowiązek uwzględnienia wszystkich wydanych decyzji o warunkach zabudowy i wyłączenia terenów objętych tymi decyzjami. Kwestia ewentualnej kolizji między decyzjami o warunkach zabudowy a planem została przez ustawodawcę uregulowana w treści art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust 2 u.p.z.p.

Niezasadny pozostaje również zgłoszony na rozprawie w dniu 02 czerwca 2009 r. zarzut naruszenia procedury planistycznej w postaci niewykonania obowiązku z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. poprzez niesporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu.

Zauważyć należy, że prognoza skutków finansowych nie jest załącznikiem do projektu planu wykładanym do publicznego wglądu i dyskusji, a przedkładana jest radzie gminy przy zwracaniu się o uchwalenie danego planu. Pełni ona funkcję analizy ekonomicznej. "Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dotyczącej rzeki B. w B. (odcinek od ul. A. do torów kolejowych)" była sporządzona, co jednoznacznie wynika z kierowanego do Rady uzasadnienia podjęcia uchwały w przedmiocie spornego planu (wniosek Prezydenta Miasta B. k. 38, strona 13 tego wniosku). Podano kwotę bilansu 74.124.748 zł.

Nie można podzielić także zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 Kc i naruszenia zasady równości – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p.

W tej kwestii podniesiono w skardze, że uchwała z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbyt głęboko ingeruje w prawa Spółki dysponującej tytułami własności i użytkowania wieczystego do części terenu objętego planem, gdyż ustanawia tzw. przestrzeń publiczną na terenie prywatnym oznaczonym w planie jako 1.2.US.ZP.WS, wprowadza na tym terenie całkowity zakaz zabudowy innej niż na cele sportu i rekreacji oraz nierówno traktuje podmioty, które dysponują tytułami prawnymi do terenu objętego planem, gdyż w/w zakazu - wprowadzonego na terenie należącym do Spółki - nie ustanawia na terenie sąsiednim oznaczonym jako 4.1 ZD i 4.2. ZD/U, na którym dopuszczono zabudowę sakralną. Wszystkie wymienione zarzuty dotyczą ustaleń planu zawartych w jego § 7 ust. 1, 2 i 3.

Skład orzekający w sprawie niniejszej stwierdził, co już wyżej podnoszono, że istotnie, w § 7 uchwały z 19 czerwca 2008 r. dotyczącym terenu oznaczonego symbolem 1.2 US. ZP.WS, na którym znajdują się grunty skarżącego, wprowadzono zakazy podane w skardze. Jako główną funkcję terenu 1.2. US.ZP.WS wprowadzono usługi z zakresu sportu i rekreacji z urządzeniami towarzyszącymi i parkingami oraz zielenią publiczną (§ 7 ust. 1). Również z ustaleń § 7 ust. 2 planu wynika, że jako zasadę zabudowy i zagospodarowania w/w terenu wprowadzono obiekty o funkcji sportowej i rekreacyjnej oraz im towarzyszące (ścieżki rowerowe, ciągi piesze itp.), z zachowaniem znacznego obszaru biologicznie czynnego nad rzeką B. Także w §7 ust. 3 planu wprowadzono na tym terenie zakaz zabudowy innej niż związana z funkcją rekreacyjną terenu, zaś – jak podniesiono w skardze – na pobliskim terenie oznaczonym symbolem 4.2. ZD/U wprowadzono możliwość zabudowy usługowej z zakresu użyteczności publicznej, w tym obiekty kultu religijnego (§ 23 uchwały). Na terenie sąsiednim 4.1 ZD pozostawiono dotychczasowe użytkowanie (ogrody działkowe) z dopuszczeniem tymczasowych obiektów kubaturowych związanych z funkcją ogrodów i zakazano innej zabudowy (§ 22 uchwały).

Skład orzekający w wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym przede wszystkim treści studium – ocenił przyjęte rozwiązania jako legalne, a więc dopuszczalne i nie stanowiące naruszenia prawa.

Niewątpliwie proces uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z koniecznością ingerencji w istniejące na terenie objętym planem prawa podmiotów prywatnych, a tym samym prowadzi do ujawnienia sprzecznych interesów pomiędzy wspólnotą samorządową a obywatelami. Sprzeczności te dotyczą zwłaszcza sposobu wykonywania uprawnień właścicielskich do gruntu i uprawnień użytkownika wieczystego (w szczególności prawa do zagospodarowania i zabudowy). Prawo własności jest najsilniejszym prawem podmiotowym. Mniejszy co prawda, ale stosunkowo szeroki zakres uprawnień wynika też z prawa użytkowania wieczystego (art. 232 – 243 Kodeksu cywilnego). Te dwa prawa podmiotowe, a w szczególności prawo własności, korzystają z najsilniejszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych.

Podkreślić jednak trzeba, że wszystkie przepisy ustanawiające te gwarancje nie kształtują prawa własności (użytkowania wieczystego) jako absolutnego i nieograniczonego. Świadczy o tym fakt, że regulacjom przewidującym ochronę własności towarzyszą normy dopuszczające ingerencję w to prawo. Wymienić trzeba przede wszystkim przepisy konstytucyjne: art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 stanowiące, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej, obok których znajdują się przepisy art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 dopuszczające ograniczoną ingerencję we własność: w granicach określonych ustawowo i w zakresie nienaruszającym istoty własności (art. 64 ust. 3), w tym przy wywłaszczeniu - jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2).

Również w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wskazano jako zasadę, że dopuszczalne są ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw (w tym prawa własności), jednak tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Również i w tym przepisie podkreślono, że ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Ochronę, acz nie absolutną, prawa własności przewiduje również art. 6 ust. 1 ratyfikowanej przez Polskę w 1993 r. Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji, zgodnie z którymi własność może być ograniczona w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego.

Spośród przepisów o randze ustawowej wskazać należy przede wszystkim art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane "w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego", a zatem również nie w sposób absolutny.

Zasygnalizowane wyżej ogólne normy ustanawiające standardy ochrony prawa własności i przewidujące zasady dopuszczalnej ingerencji w to prawo doznają skonkretyzowania w szczegółowych przepisach prawa materialnego. W szczególności ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności wynikają z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymogi zachowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wymagają, by państwo i jednostki samorządu terytorialnego kształtowały zasady polityki przestrzennej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz zasad ustalania zagospodarowania i zabudowy. W treści art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 tej ustawy wprost postanowiono, że gmina jest uprawniona, w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego, do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej, co następuje przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Niewątpliwie powyższe uprawnienie, mające charakter szczególny, bo ustanawiający ograniczenia, nie może być interpretowane rozszerzająco, tzn. tak jak własność nie jest prawem absolutnym, tak też uprawnienie (władztwo planistyczne) gminy nie oznacza monopolu na dowolne kształtowanie przestrzeni publicznej. Sposób wykonywania (ograniczania) prawa własności określany w planie miejscowym przez gminę podlega bowiem kontroli z punktu widzenia konkretnych kryteriów i ich niezachowanie może doprowadzić do wyeliminowania rozwiązań planistycznych z obrotu prawnego. Takim kryterium jest przede wszystkim zasada proporcjonalności ograniczenia zawarta w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji, z której wynika konieczność (niezbędność) wprowadzenia ograniczenia uzasadniona uniwersalnymi wartościami, których nośnikiem jest zamierzony cel publiczny, racjonalność ograniczenia, jego współmierność odniesiona do zakresu ciężaru ponoszonego przez obywatela i legalność wprowadzenia ograniczenia (por. wyrok TK z dnia 31 stycznia 1996 r. w sprawie sygn. akt K 9/95, OTK ZU 1/1996).

Powyższe przesłanki, jakkolwiek brzmią abstrakcyjnie, uzyskują treść dopiero w indywidualnym przypadku i ich zachowanie lub brak spełnienia może zostać ustalone tylko indywidualnie.

Następne ograniczenia władztwa planistycznego gminy wskazano w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. i są to ustanowione w przepisach poszczególnych ustaw materialnych wymagania ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych.

Także wskazać trzeba, że realizacji zarówno zasady proporcjonalności ograniczenia, jak i wymagań ładu przestrzennego wynikających z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. powinna przyświecać zasada równości wprowadzonego ograniczenia praw wynikająca z art. 32 Konstytucji RP.

Wszystkie powyższe wymogi gmina jest zobowiązana uwzględnić najpierw w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia powinny być, jak to już wyżej wskazano, nie tylko spójne, ale przede wszystkim zgodne z ustaleniami studium, co zakłada większe uzależnienie treści planu od treści studium (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Mając powyższe na uwadze nie można, zdaniem sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, ocenić dokonanej ingerencji w prawa skarżącej Spółki jako nieproporcjonalnej (nadmiernej), naruszającej przepisy u.p.z.p. i niezgodnej z zasadą równości wobec prawa, a przez to nielegalnej.

Wiodące znaczenie dla takiej oceny ma porównanie treści planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 19 czerwca 2008 r. z treścią studium – uchwała Nr XX/256/99 z 29 listopada 1999 r., następnie kilkukrotnie zmieniana, ostatnio uchwałą nr XXVIII/317/08 z dnia 26 maja 2008 r. (k. 116).

Treść studium wskazuje, że miasto B. zostało podzielone na kilka stref strukturalnych, wśród których, jak to już wyżej podnoszono – teren należący do skarżącej Spółki mieści się w strefie nr 8. Ze studium wynika również wyróżnienie czterech systemów funkcjonalnych: przyrodniczego, komunikacji miejskiej, infrastruktury technicznej i miejskich przestrzeni publicznych. Wskazano przy tym, że "występowanie i rozwój tych systemów determinuje często możliwość wyznaczania nowych terenów inwestycyjnych i właściwe funkcjonowanie w strukturze miasta". Podkreślono, że istnieje możliwość przenikania się poszczególnych funkcji ze strefami strukturalnymi (vide strona 17 studium). Pokreślenia wymaga, że obszar 1.2 US.ZP.WS, na którym grunty posiada skarżąca Spółka, jest położony w dolinie rzeki B., co ma istotne znaczenie dla ukształtowania na nim warunków zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z części tekstowej studium - doliny rzek występujących w obszarze miasta B. są szczególnie silnym elementem systemu przyrodniczego miasta. Wskazano, że w obszarze systemu przyrodniczego (zamierzonego w dolinie rzeki B.) dopuszczalne jest przenikanie się wzajemnych funkcji, jednak nie może to być związane z budową obiektów kubaturowych (s. 17 studium). System przyrodniczy ma na celu ochronę walorów przyrodniczych zapewniających prawidłowe funkcjonowanie przyrody, a także prawidłowe standardy zamieszkiwania w mieście (s. 21 studium), jak również występujące w obszarze systemu przyrodniczego doliny rzek są elementem systemu przewietrzania miasta (s. 39 studium). W zakresie polityki przestrzennej wskazano m.in. na bezwzględne utrzymanie prawidłowości funkcjonowania systemu przyrodniczego jako systemu przewietrzania miasta oraz systemu korytarzy ekologicznych w jego strukturze funkcjonalno – przestrzennej (s. 51 studium). Jak z powyższego wynika, obszar należący do Spółki [...] oznaczony symbolem 1.2. US.ZP.WS znajduje się niewątpliwie w miejscu przeznaczonym przez władze planistyczne na realizację funkcji ogólnodostępnych (system miejskich przestrzeni publicznych) przy jednoczesnym zachowaniu i wykorzystaniu jego walorów przyrodniczych (system przyrodniczy). Powyższe wynika ze studium, którego treść powinna być znana inwestorowi, zamierzającemu zrealizować inwestycje o tak poważnym charakterze jak budowa wielorodzinnych budynków mieszkalnych.

Scharakteryzowane wyżej przeznaczenie terenu 1.2.US.ZP.WS, ustalone w studium, ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy nastąpiło ograniczenie prawa własności skarżącej Spółki z naruszeniem zasady proporcjonalności, równości i wymagań ładu przestrzennego. Wskazać bowiem trzeba, że przeznaczenie w/w terenu w planie miejscowym pod sport i rekreację, które wpisują się we współrealizację funkcji przewidzianych dla zamierzonego na tym terenie systemu przyrodniczego miasta, nie zostało uzasadnione przypadkowo, ale jest wynikiem długofalowego procesu kształtowania przestrzeni B. uwzględniającej walory przyrodnicze miasta i zachowanie co najmniej dotychczasowego stanu środowiska naturalnego. Dlatego w sprawie niniejszej sąd ocenił, że założenia polityki przestrzennej miasta B., wynikające ze studium, wśród których dla terenu skarżącego przewidziano realizację celów o charakterze uniwersalnym, pomimo że wkraczają w sposób wykonywania przez skarżącego jego prawa własności, nie stanowią ingerencji nadmiernej i nieproporcjonalnej, w tym pozostającej w sprzeczności z wartościami wymienionymi w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. . Doszło bowiem, zdaniem sądu, do odpowiedniego wyważenia w tych ustaleniach interesów obydwu stron (gminy i skarżącego), przy czym w tym przypadku założenia polityki przestrzennej miasta, z uwagi na ich długofalowy, kompleksowy, służący dobru publicznemu charakter, uzasadniały przewagę celów publicznych nad zamierzeniami skarżącej spółki dotyczącymi tego terenu. Dodać można, że strona skarżąca decydując się na tak poważne inwestycje jak budowa wielorodzinnych budynków powinna zdawać sobie sprawę z podejmowania ryzyka budowy w sytuacji, gdy treść studium wyraźnie wskazywała na konieczność zachowania przestrzeni publicznej i przyrodniczej. Zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.z.p. "obszar przestrzeni publicznej" to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Powinna zatem skarżąca Spółka brać pod uwagę prawdopodobieństwo uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia niedopuszczałyby zabudowy przez nią planowanej.

Nie można się również zgodzić, że uchwalenie planu zawierającego w § 7 ust. 3 zakaz zabudowy terenu 1.2. US.ZP.WS narusza zasadę równości wynikającą z art. 32 Konstytucji RP. Skarżąca Spółka wywodzi, że przedmiotowy zakaz zabudowy jest niezrozumiały w kontekście ustaleń dotyczących terenu sąsiedniego oznaczonego symbolem 4.1 ZD i 4.2 ZD/U, na którym zachowano dotychczasowe przeznaczenie wprowadzając dodatkowe przeznaczenie na cele sakralne, a więc dopuszczając, jak to określono: "jakąkolwiek możliwość zabudowy".

Powyższe stwierdzenia zawierają pewne uogólnienia i wnioski, które, jak słusznie zwrócił uwagę organ planistyczny, nie znajdują odzwierciedlenia w treści planu zagospodarowania przestrzennego, a stanowią próbę interpretowania faktów na korzyść skarżącej Spółki, w oderwaniu od treści studium i planu.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 października 2006 r. w sprawie sygn. akt P 27/05, OTK-A 2006/9/124 dokonując interpretacji art. 32 Konstytucji RP, z zasady równości wynika "nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii)". Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości, należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równie traktowanie podmiotów prawa". Zróżnicowanie podmiotów może występować gdy: jego kryterium pozostaje w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji, waga interesu przemawiającego za zróżnicowaniem jest proporcjonalna do wagi interesu naruszonego zróżnicowaniem, a kryterium różnicowania pozostaje w związku z wartościami konstytucyjnymi uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych.

W ocenie składu orzekającego wszystkie wskazane przez TK zasady odstępstw od jednakowego traktowania podmiotów prawa w sprawie niniejszej w zakresie ustanowienia reguł zabudowy terenów oznaczonych jako 1.2.US, ZP.WS i 4.1 ZD oraz 4.2 ZD/U zostały w pełni zachowane. Przede wszystkim nie można mówić o identyczności sytuacji terenu 1.2 US.ZP.WS należącego do skarżącej Spółki i terenów 4.1 ZD i 4.2 ZD/U (ogródki działkowe). Istotne różnice w ich położeniu wprowadziły projektowane ulice Ś. i S., co wyeliminowało przesłankę identyczności sytuacji prawnej podmiotów dysponujących tymi terenami. Oddzielono bowiem w/w ulicami wskazane tereny w ten sposób, że obszar 1.2 US, ZP, WS pozostał w znacznej części doliną rzeki B., co musiało wpłynąć, jak to już wyżej uzasadniono, na ukształtowanie jego zagospodarowania w ramach sytemu przyrodniczego miasta i systemu miejskich przestrzeni publicznych. Teren 4.1 ZD został oddzielony od poprzednio wskazanego ul. Ś. i nie przewidziano na nim – tak samo jak dla terenu 1.2 US,ZP,WS - alternatywnego przeznaczenia zachowując dotychczasowe ogródki działkowe, a teren 4.2 ZD/U – został oddzielony od dwóch poprzednich ul. S. i uzyskał położenie optymalne do częściowego wprowadzenia na nim zabudowy użyteczności publicznej innej niż rekreacyjno - sportowa. Zatem wszystkie te obszary, wskutek zaprojektowania określonych ciągów komunikacyjnych ulic Ś. i S., utraciły charakter zwartego kompleksu obszarowego i uzasadnione było zróżnicowanie ich funkcji. Ponadto nie ma racji skarżący, że na terenie 4.2. ZD/U "ogólnie istnieje jakakolwiek możliwość zabudowy", bowiem ta "możliwość" jest znacznie ograniczona wskazaniem, że chodzi o "zabudowę usługową z możliwością wprowadzenia zabudowy usługowej z zakresu użyteczności publicznej w tym obiekty kultu religijnego". Nie jest to zabudowa mieszkaniowa, o jaką chodzi skarżącemu. Dodać trzeba, że na terenie 1.2. US.ZP.WS, na którym położone są nieruchomości skarżącej Spółki - § 7 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały, także dopuszcza zabudowę – "innych obiektów sportowych takich jak: pływalnia, basen, aquapark, hala sportowa itp., z możliwością lokalizacji usług towarzyszących takich jak: handel i gastronomia". Zatem i ten teren nie jest objęty całkowitym zakazem zabudowy jak dowodzi skarga.

Ponadto podkreślić jeszcze raz należy, że po uzyskaniu przez skarżącego pozwolenia na budowę w październiku 2006 r. - doszło w dniu [...] lutego 2007 r. do zmiany pierwotnej uchwały intencyjnej z [...] grudnia 2004 r. i wyłączenia z terenów objętych pierwotnie planem - terenów przeznaczonych w tym pozwoleniu pod zabudowę wielorodzinną. Zatem organy planistyczne uwzględniały zamierzenia skarżącej Spółki na wstępnym etapie procesu planistycznego, starając się "dostosować" granice planu do aktualnych wówczas ujawnionych zamierzeń inwestycyjnych P. [...]. Uczyniły to nawet przy jednoznacznych ustaleniach studium dotyczących strefy nr [...] i założeniach dotyczących polityki przestrzennej miasta. Zwrócono na to uwagę w odpowiedzi na skargę wskazując, że powodem odstępstwa był fakt, że zgodnie z obowiązującym prawem decyzje o ustaleniu warunków zabudowy opierają się na analizie sąsiedztwa i nie muszą być zgodne ze studium (k. 18). Jak wynika jednak z akt, Spółka [...], pomimo zaawansowanego już w 2008 r. procesu planistycznego, zdecydowała o kontynuowaniu i rozwinięciu inwestycji na terenie objętym tym procesem uzyskując 02 maja 2008 r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy na kolejnych 11 budynków mieszkalnych wielorodzinnych zamierzonych w B. przy ul. Ś. na działkach nr [...]/12, [...]/14, [...]/15 i [...]/16 oraz zgłaszając zamiar budowy parkingów i wykonując je. Uprawnia to do wniosku o działaniu "metodą faktów dokonanych" celem zmiany ustalonego w studium przeznaczenia terenu, co nie może znaleźć akceptacji.

Reasumując – analiza czynności planistycznych i działań gminy przy ustalaniu przeznaczenia terenu w spornym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do wniosku, by władztwo planistyczne gminy realizowane było wyłącznie autorytatywnie i odgórnie, bez liczenia się i analizy potrzeb właścicieli terenów objętych planem oraz z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości.

Prawidłowo kierowano się przeznaczeniem terenu w studium, a w tymże akcie działki skarżącego znajdują się na obszarze współtworzącym podstawowy system przyrodniczy miasta i terenów przewietrzania miasta i korytarzy ekologicznych w strukturze funkcjonalno – przestrzennej. Wyklucza to zabudowę kubaturową mieszkaniową, jaką chciałby skarżący kontynuować.

Skarżąca Spółka podniosła również zarzut nieprawidłowej reprezentacji Gminy B. wskazując, że w przypadku zaskarżenia do sądu uchwał rady gminy organem uprawnionym do reprezentacji Gminy jest przewodniczący rady upoważniony stosowną uchwałą rady, a nie – jak ma miejsce w sprawie niniejszej – Prezydent Miasta.

Sąd nie podziela powyższego zarzutu. Wskazać trzeba, że rada gminy uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przez którą to czynność realizuje swoje kompetencje organu stanowiącego gminy (art. 15 ust. 1 u.s.g.). Rada gminy (ani jej przewodniczący) nie są natomiast uprawnieni do reprezentowania gminy na zewnątrz, bowiem takie kompetencje przyznane zostały wójtowi (art. 31 u.s.g.). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pomimo że przedmiotem zaskarżenia jest akt uchwalony przez radę gminy – stroną jest gmina a uprawnionym do jej reprezentacji jej organ wykonawczy czyli wójt (burmistrz, prezydent miasta). W rozpoznawanej sprawie kompetencję zatem do występowania w imieniu Gminy B. posiada Prezydent Miasta B. i to uprawnienie wynika z art. 31 u.s.g., zatem nie wymaga odrębnego stosownego upoważnienia w postaci uchwały rady gminy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 września 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/GL 772/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, uznając podniesione w skardze zarzuty jako nieznajdujące uzasadnienia, oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.