Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 71/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2 pkt 8, art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Marszałka Województwa w udzieleniu informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego P. Z. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych akt administracyjnych sprawy wynika, że A. S. pismem z 21 stycznia 2014 r. skierowanym do Dyrektora Departamentu Zarządzania Europejskimi Funduszami Społecznymi Urzędu Marszałkowskiego Województwa A wystąpił o udzielenie następujących informacji:

I. podanie adresu i nazwy instytucji, do której może złożyć odwołanie od pisma z dnia 16 stycznia 2014 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w A w kwestii niewyjaśnienia w całości dyskryminacyjnego zachowania i odmowy zakwalifikowania do projektu,

II. podania adresu i nazwy Sądu, do którego może złożyć pozew w tej sprawie,

III. podanie adresu i pełnej nazwy instytucji, którą może i chce pozwać w tej sprawie w celu zasądzenia od pozwanego należnego mu szkolenia w projekcie w I edycji projektu i zadośćuczynienia na jego rzecz,

IV. podanie terminu i miejsca, gdzie pod wyznaczonym adresem może zapoznać się z całością dokumentacji zgromadzonej w jego sprawie.

Żądania udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w punktach I, II, III zostały wyłączone do odrębnego postępowania i były przedmiotem orzekania w sprawie o sygnaturze II SAB/Ol 33/14.

Odnośnie do żądania zawartego w pkt IV wniosku Marszałek Województwa A pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. poinformował skarżącego, że dokumentacja realizowanego projektu jest w posiadaniu projektodawcy i urzędu pracy i to właśnie te podmioty są właściwe do jej udostępnienia.

W skardze z dnia 20 lutego 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. S. zażądał zobowiązania Marszałka Województwa A do udzielenia informacji stanowiącej odpowiedź na jego pytania zawarte piśmie z 21 stycznia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa A wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia 29 stycznia 2014 r.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2014r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zaś pismem z dnia 14 lipca 2014r. zarzucił naruszenie nie tylko przepisów k.p.a., ale i ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej również jako p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy), a także w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010r., sygn.akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87).

Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji. W przypadku zaś, gdy informacja, o jaką ubiega się strona nie ma charakteru informacji publicznej, bądź organ nie dysponuje żądaną informacją to nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji administracyjnej. W sytuacji gdy organ nie dysponuje żądaną informacją powinien poinformować żądającego, że informacji nie posiada, a jeżeli jest to możliwe wskazać inny organ lub podmiot, który nią dysponuje ( np. wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/ 06, postanowienie NSA z 13 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 243/07, wyrok WSA w Rzeszowie, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia. nsa. gov.pl ).

Opisana wyżej sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż Marszałek Województwa na żądanie skarżącego dotyczące podania terminu i miejsca, gdzie pod wyznaczonym adresem może zapoznać się z całością dokumentacji zgromadzonej w jego sprawie odpowiedział mu pismem z dnia 29 stycznia 2014 r., w którym poinformował A. S. o tym kto jest w posiadaniu przedmiotowej dokumentacji

(Wojewódzki Urząd Pracy w A i firma A) oraz o tym, że są to podmioty właściwe do udostępnienia żądanej informacji.

Zaprezentowane stanowisko organ konsekwentnie podtrzymywał również w czasie rozprawy przed Sądem, kiedy pełnomocnik organu potwierdził to, że Marszałek nie dysponuje żądaną informacją, bowiem nie zajmował się przedmiotowym projektem, a zadania w zakresie jego realizacji zostały powierzone urzędowi pracy. Strona skarżąca ograniczyła się wyłącznie do negacji tego stwierdzenia, nie przedstawiła jednak żadnego racjonalnego argumentu mogącego wskazywać na to, że organ dysponuje żądaną informacją.

Analizując zachowanie skarżącego nie można również wyprowadzić wniosku, że zależało mu przede wszystkim na uzyskaniu żądanej informacji, a nie na potwierdzeniu swojego stanowiska dotyczącego tego, iż organ dysponuje tą informacją. Po pierwsze skarżący praktycznie nie zareagował na pismo Marszałka Województwa informujące go gdzie może uzyskać żądaną informację. Po drugie w dniu 13 sierpnia 2014 r. w sprawie II SAB/Ol 72/14 został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na mocy którego Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w A został zobowiązany do rozpoznania punktu 4 wniosku (identycznego i będącego kserokopią rozpoznawanego w tej sprawie) skarżącego z dnia 21 stycznia 2014 r. (k – 42 – 53 akt sądowych).

Tak więc jeżeli to, że skarżący złożył identyczny wniosek o udostępnienie informacji publicznej do dwóch różnych organów specjalnie dziwić nie może, to już domaganie się rozpoznania wniosku, do którego rozpoznania wcześniejszym wyrokiem Sądu został zobowiązany inny organ musi budzić wątpliwości co do rzeczywistej chęci zapoznania się z żądaną informacją publiczną.

Powyższe rozważania dotyczące motywów postępowania skarżącego pozostają jednak jakby na marginesie rozpoznawanej sprawy, gdyż rzeczą najistotniejszą jest to, że skarżący po ośmiu dniach od złożenia wniosku został poinformowany o tym, iż Marszałek Województwa A nie dysponuje żądaną informacją z jednoczesnym wskazaniem, gdzie skarżący może uzyskać informację dotyczącą zgromadzonej dokumentacji.

Podnieść należy również, że pisma pełnomocnika skarżącego i wnioski w nich zawarte nie mogły w żadnym stopniu wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Rzeczą oczywistą jest, że skarżący tak jak każdy inny obywatel ma prawo do uzyskania informacji publicznej, nie może jednak skarżący oczekiwać tego, że żądanie skierowane do dowolnie wybranego organu, który nie dysponuje tą informacją będzie spełnione. We wcześniejszej części uzasadnienia wyjaśnione zostało, że w sprawie tej nie należało wydawać decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej.

Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnym oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ).