Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 125/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki Oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] Urząd Skarbowy w Ł. wszczął postępowanie podatkowe wobec A. R., byłego członka zarządu Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego Spółki Akcyjnej "T" w Ł., w sprawie jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2000 roku i styczeń, luty 2001 roku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako członka zarządu Spółki Akcyjnej "T" za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za wymienione okresy rozliczeniowe w kwocie ogółem [...] zł.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego i przekazała sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na:

• nie wydanie decyzji określających wysokość zaległości podatkowych Spółki za listopad, grudzień 2000 r. i styczeń 2001 r.,

• brak podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe za luty 2001 r.,

• nie wskazanie daty złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz sytuacji finansowej i majątku Spółki w tym okresie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o solidarnej odpowiedzialności A. R., jako członka zarządu Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego Spółki Akcyjnej "T" za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2000 roku w kwocie ogółem [...] zł oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości. Wymienioną decyzją umorzono natomiast postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności za zaległości w tym podatku za listopad, grudzień 2000 roku oraz za styczeń i luty 2001 roku. W decyzji stwierdzono, że zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za wymienione okresy rozliczeniowe powstały w związku z nieopłaceniem podatku wykazanego w deklaracjach VAT-7. Zaległości za sierpień, wrzesień i październik 2000 roku określono Spółce w decyzjach. Stwierdzono, że w związku ze zbiegiem egzekucji sądowej i administracyjnej łączne prowadzenie egzekucji wobec Spółki prowadził Komornik Sądowy na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z [...].04.1999 r. W wyniku tej egzekucji Urząd uzyskał jedynie część zgłoszonych należności. Nie zostały zrealizowane zaległości za sierpień i wrzesień 2000 roku. Urząd stwierdził, że wskazany przez A. R. w trakcie postępowania majątek Spółki został oszacowany na kwotę [...] zł. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji sprzedano część przedmiotów na kwotę [...] zł, a na pozostałe brak było nabywców nawet za 35% ich wartości tj. za [...] zł. (w przypadku sprzedaży wszystkich ruchomości uzyskana kwota nie pokryłaby nawet kosztów egzekucyjnych). Stwierdzono, że egzekucja przeprowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna, Spółka nie posiada środków pieniężnych na rachunku bankowym oraz żadnego majątku, z którego egzekucja jest możliwa. Organ pierwszej instancji przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym terminie, o którym mowa w art. 5 Prawa Upadłościowego. Wskazano, w oparciu o aktualny odpis z Rejestru Handlowego, że A. R. stanowił jednoosobowy zarząd Spółki, a funkcję prezesa pełnił od [...] sierpnia 1992 r. do [...] lutego 2001 r. Postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług z listopad, grudzień 2000 roku oraz styczeń i luty 2001 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył z uwagi na nie wydanie wobec Spółki decyzji określających zaległości podatkowe za te okresy rozliczeniowe.

W odwołaniu od decyzji wniesiono o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzucono, że nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym stwierdzenie,

iż wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym terminie. Zdaniem Skarżącego opinia nadzorcy sądowego była napisana tendencyjnie,

a hipoteki ustanowione na nieruchomości Spółki nie odzwierciedlały stanu faktycznego. Zarzucono, że nie jest prawdą jakoby zadłużenie Spółki cały czas się pogłębiało i rosły zobowiązania przekraczające 3-krotność majątku Spółki, gdyż

za 1997 rok Spółka posiadała stratę około [...] zł, a za dziesięć miesięcy 1999 roku strata wynosiła tylko [...] zł. Stwierdzono, że upadłość zgłoszona została

we właściwym czasie, a do wyłączenia odpowiedzialności za zaległości Spółki nie ma znaczenia, kto zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości. Wyrażono zdanie,

że postępowanie w sprawie powinno być umorzone, z uwagi na wskazanie majątku Spółki oraz zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki. Skarżący stwierdził, że Urząd Skarbowy miał prawo zgłosić zaległości Spółki do Komornika Sądowego i zaspokoić całość wierzytelności z kwoty uzyskanej ze sprzedanej przez Komornika nieruchomości. Wskazał, że wpis w rejestrze sądowym, iż nadal jest członkiem zarządu Spółki nie jest zgodny ze stanem faktycznym, gdyż zgromadzenie akcjonariuszy na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2001 r. przyjęło jego rezygnację i powierzyło jej pełnienie do [...] lutego 2001 r. Zarzucił ponadto,

iż przedstawione przez Komornika Sądowego w piśmie z [...] października 2003 r. rozliczenie kwot uzyskanych z zajęcia czynszów nie jest zgodne ze stanem faktycznym, gdyż wskazane w nim tytuły pokrywają się z tytułami wskazanymi

w postanowieniu Sądu z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie zatwierdzenia planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że podstawą prawną do orzeczenia o odpowiedzialności A. R. był art. 107 § 2 pkt 2, art. 108 § l, art. 116 i art. 207 Ordynacji podatkowej w brzemieniu obowiązującym przed 01.01.2003 r. w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387). Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 116 w/w ustawy za zaległości podatkowe spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że:

• we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo

• niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też

• wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Art. 107 § 2 pkt 2 stanowi, że osoby trzecie odpowiadają również za odsetki

za zwłokę od zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji podkreślono,

że zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług, z tytułu których orzeczono odpowiedzialność, powstały w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz ponowił zarzuty podnoszone na etapie postępowania odwoławczego. Wskazano, że w sierpniu 1999 r. został zgłoszony wniosek o postępowanie upadłościowe, przywołując wyrok NSA z dnia 19 listopada 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1734/00, zgodnie, z którym "nie ma znaczenia kto zgłosi żądanie ogłoszenie upadłości". Ponadto zarzucił, że Urząd Skarbowy miał prawo zgłosić nieuregulowaną zaległość

i przy wylicytowanej kwocie ze sprzedaży przez Komornika Sądowego nieruchomości należącej do Spółki, zaspokoić całość wierzytelności. Stwierdza,

że na konta Spółki od połowy 1999 roku do marca 2001 roku wpłynęło [...] zł

z tytułu dzierżawy nieruchomości i całość tej sumy została zabrana przez Komornika Sądowego. Zdaniem Skarżącego w ostatnim planie podziału środków w wysokości [...] zł z dnia [...].03.2001r. nie uwzględniono Urzędu Skarbowego w Ł., który był w pierwszej kolejności zaspokajania. Zarzuca, że do dnia dzisiejszego nie została rozliczona przez Komornika Sądowego kwota [...] zł. Skarżący argumentuje, że Urząd Skarbowy jako przedstawiciel Skarbu Państwa mógł w każdym momencie wnieść poprawki co do wysokości roszczeń. Stwierdza, że w chwili odejścia Skarżącego ze stanowiska członka zarządu Spółka posiadała środki na zaspokojenie wszelkich zobowiązań.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił:

Sąd Rejonowy w Ł. w postanowieniu z dnia [...] października 1999 r. sygn. akt

[...] stwierdził, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został zgłoszony we właściwym terminie z powodu braku jakichkolwiek środków nawet na koszty postępowania upadłościowego. Jak wskazał Skarżący, dla wyłączenia z odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe nie ma znaczenia kto zgłosił upadłość. Jednakże postanowienie Sądu i zawarte w nim uzasadnienie jednoznacznie wskazują, ze wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony

we właściwym terminie. Wskazane przez Skarżącego w trakcie postępowania podatkowego ruchomości nie zostały sprzedane z powodu braku nabywców,

a w przypadku ich sprzedaży, uzyskana kwota nie pokryje nawet kosztów egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu drugiej instancji, nie można uznać, że Skarżący wskazał majątek, z którego możliwa była egzekucja.

Ponadto wskazano na niezasadność zarzutu dotyczącego prawa zgłoszenia przez organ pierwszej instancji, zaległości i prawa jej zaspokojenia z kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości Spółki w związku z tym, że nieruchomość Spółki sprzedano w dniu [...] września 2000r. (do tego dnia został również wyznaczony termin na zgłoszenie wierzytelności do Komornika Sądowego).

Na wezwanie Komornika Sądowego z [...] sierpnia 2000 r. Urząd Skarbowy pismem

z [...] września 2000 r. zgłosił istniejące w tym okresie zaległości podatkowe Spółki. Do dnia sprzedaży nieruchomości nie powstały jeszcze zaległości Spółki, z tytułu których orzeczono o odpowiedzialności Skarżącego.

Odnośnie zarzutu nie uwzględnienia Urzędu Skarbowego, jako wierzyciela, przez Komornika Sądowego w planie podziału z dnia [...] marca 2001 r. wyjaśniono,

że kwoty podlegające podziałowi pochodziły z zajęć czynszów za lokale znajdujące się w sprzedanej nieruchomości. Pochodziły, zatem z zajęć dokonanych przed sprzedażą nieruchomości przez Komornika Sądowego i kwoty te Komornik rozliczył na rzecz wierzycieli, którzy zgłosili swoje wierzytelności do dnia sprzedaży nieruchomości. Ponieważ Urząd Skarbowy uzyskał całość wierzytelności zgłoszonych do dnia sprzedaży, stąd tez Komornik Sądowy nie przesłał do Urzędu Skarbowego planu podziału z dnia [...] marca 2001 r. Podnoszony przez Skarżącego zarzut nie rozliczenia przez Komornika Sądowego kwoty [...] zł nie mógł być rozpatrywany przez organy podatkowe, gdyż dotyczył działania Komornika Sądowego. Podkreślono, że w piśmie z dnia [...] października 2003 r. Komornik Sądowy przedstawił rozliczenie kwot uzyskanych z zajęcia czynszów należnych Spółce oraz stwierdził, że zostały całkowicie rozliczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa

(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika lub jego następcę prawnego. Jest ona zależna od istnienia zobowiązania podatkowego podatnika oraz od jego realizacji, co powoduje, że ma charakter posiłkowy (subsydiarny). Osoby trzecie odpowiadają głównie ze względu na ich powiązania

z podmiotem lub przedmiotem opodatkowania wyraźnie wskazane przez przepisy prawa.

Przewidziana w art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki kapitałowej ukształtowana została prawie identycznie, jak to czyni art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037). Członkowie zarządu spółek kapitałowych ponoszą solidarną odpowiedzialność całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo,

że niezgłoszenie upadłości lub brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przesłankami odpowiedzialności warunkującymi wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu są:

1. istnienie zaległości podatkowej spółki kapitałowej powstałej w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu,

2. stwierdzona bezskuteczność egzekucji wobec samej spółki.

W oparciu o odpis z Rejestru Handlowego oraz Uchwałę Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy PHP "T" S.A. (akt notarialny Rep. [...]), organy podatkowe ustaliły, że Skarżący w okresie, gdy powstała zaległość Spółki w podatku od towarów i usług (sierpień – grudzień 2000 roku oraz styczeń 2001 r.) pełnił funkcję prezesa oraz, że stanowił jednoosobowy zarząd Spółki.

Przeciwko Spółce zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w trybie egzekucji sądowej i administracyjnej, w jej wyniku Urząd Skarbowy w Ł. uzyskał tylko część zgłoszonych zaległości. Po sprzedaży w dniu [...] września 2000 r. przez Komornika Sądowego budynku, w którym mieściła się siedziba Spółki skończyły się jedyne dochody Spółki uzyskiwane z najmu mieszczących się tam lokali. Egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna, Spółka nie posiadała środków pieniężnych na rachunku bankowym oraz żadnego majątku, z którego egzekucja była możliwa.

Z powyższego wynika, że bezskuteczność egzekucji wobec Spółki wystąpiła, po sprzedaży jej majątku (nieruchomości) w okresie, gdy nie powstały jeszcze zaległości Spółki, będące podstawą orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego.

Mimo zaistnienia, wymienionych wyżej, przesłanek członek zarządu mógł uwolnić się od odpowiedzialności wskazując na istnienie przesłanek egzoneracyjnych, tj., że:

• we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo

• niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też

• wskaże mienie, z którego egzekucja jest możliwa (mienie to by skutecznie chronić od odpowiedzialności członka zarządu spółki, musi istnieć i być wskazane w momencie, w którym toczy się postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki).

Z treści art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia

24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512

ze zm.) wynika, że przedsiębiorca zobowiązany jest, nie później niż w okresie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek

o ogłoszenie upadłości. Podobne przesłanki decydują o wszczęciu postępowania układowego, bowiem jak wynika z art. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo o postępowaniu układowym (Dz. U. z 1950 r. Nr 38, poz.349 ze zm.), przedsiębiorca, który wskutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności zaprzestanie płacenia lub przewiduje w najbliższej przyszłości zaprzestanie ich płacenia, może żądać otwarcia postępowania celem zawarcia układu z wierzycielami. W celu stwierdzenia istnienia tych przesłanek zwalniających od omawianej odpowiedzialności ważne jest ustalenie czy i kiedy wystąpił stan trwałego zaprzestania płacenia długów, a w konsekwencji tego, czy w terminie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości bądź o wszczęcie postępowania układowego. Członek zarządu, który chciałby uwolnić się od odpowiedzialności

za zaległości spółki powinien udowodnić, że we właściwym czasie zgłosił wniosek

o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), gdyż to on z faktu tego zamierza wywieść korzystne dla siebie następstwa.

W złożonej skardze podniesiono, że w sierpniu 1999 r. został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki Akcyjnej "T", jednak postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] października 1999 r. wniosek oddalono z powodu braku środków na postępowanie upadłościowe. Skarżący polemizuje przy tym z treścią tego postanowienia wskazując, że "Opinia Nadzorcy Sądowego była napisana tendencyjnie".

Z akt sprawy wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony

[...] sierpnia 1999 r. przez wierzyciela spółki J. J., a nie reprezentanta spółki, a sąd oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości ze względu na brak środków pozwalających na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego (postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] października 1999r. Sygn. akt [...]), uznał w oparciu o akta postępowania układowego, że już w 1998 r. zobowiązania dłużnika stanowiły 3-krotność jego majątku oraz, że "wszystkie przedmioty majątkowe dłużnika są przedmiotem przewłaszczenia, a nieruchomości są objęte hipoteką".

Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że dla wyłączenia omawianej odpowiedzialności nie jest ważne, kto zgłosił żądanie ogłoszenia upadłości, byleby uczynił to we właściwym czasie. Przytoczony w skardze wyrok NSA z dnia

19 listopada 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1734/00 dotyczył innego stanu faktycznego.

Z jego treści wynika, że nie jest ważne, która z zobowiązanych osób zgłosi taki wniosek oraz, że niekoniecznie winna to uczynić ta osoba, która zamierza zwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Osobą zobowiązaną do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy będącego osobą prawną jest jej reprezentant, a nie wierzyciel. Z powyższego wynika, że nie jest ważne, który

z reprezentantów spółki kapitałowej złoży wspomniany wniosek, byleby uczynił

to w terminie. Złożenie takiego wniosku przez wierzyciela spółki nie daje podstaw do wyłączenia omawianej odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości.

W omawianej sprawie nie można, zatem uznać, że Skarżący we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, potwierdzają to łącznie

ze wspomnianym postanowieniem z dnia [...] października 1999 r., znajdujące się

w aktach administracyjnych, postanowienia Sądu Rejonowego w Ł.:

• z dnia [...] czerwca 1998 r. sygn. akt [...] w sprawie umorzenia postępowania układowego (w związku z podjętymi przez dłużnika bezprawnymi działaniami na szkodę wierzycieli), oraz

• z dnia [...] marca 2000 r. sygn. akt [...] w przedmiocie orzeczenia wobec Pana A. R. w trybie art. 172 § l Prawa Upadłościowego na okres 5 lat zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni,

z których w sposób jednoznaczny wynika, wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym terminie. Z treści tego ostatniego postanowienia wynika, że działanie "prezesa zarządu Spółki doprowadziło do całkowitej niewypłacalności firmy i znacznych strat finansowych wierzycieli", "stanowi też podstawę

do przyjęcia, że A. R. nie zgłosił wniosku o upadłość S. A. T. w terminie 2 tygodniowym, o jakim mówi ustawa w art. 5 Prawa Upadłościowego".

Stąd też za niezasadny uznano zarzut Skarżącego, że nie znajduje potwierdzenia w całokształcie okoliczności faktycznych niezgłoszenie w terminie wniosku o upadłość Spółki.

Skarżący, na żadnym z etapów postępowania, nie podnosił, że nie ponosi winy za niezgłoszenie upadłości (wniosku o wszczęcie postępowania układowego), należy, więc uznać, że ta przesłanka egzoneracyjna nie zachodziła w omawianej sprawie.

Ruchomości wskazane przez Skarżącego w trakcie postępowania wyceniono na kwotę [...] zł. Do dnia [...] grudnia 2003 r. sprzedano jedynie część ze wskazanych przez Skarżącego ruchomości za kwotę [...] zł. Nie można, tym samym uznać,

że Skarżący wskazał mienie, z którego egzekucja była możliwa, ponieważ w przypadku sprzedaży wszystkich przedmiotów, uzyskana kwota nie pokryłaby nawet kosztów egzekucyjnych.

Reasumując w ocenie Sądu nie wskazano na istnienie którejkolwiek

z przesłanek wyłączających odpowiedzialność Skarżącego, jako członka zarządu Spółki za zaległości, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.