Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 578/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1 i  art. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy D. do rozpoznania wniosku L. D. z dnia [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 4. zasądza od Wójta Gminy D. na rzecz L. D. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

L. D. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r., który wpłynął do organu

w dniu [...] czerwca 2016 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) decyzji lokalizacyjnej, powiązanego wniosku i załączników, dla umieszczenia sieci kanalizacyjnej na działce [...], obręb [...], oraz na ul. [...] w [...], wykonanych w latach 2014-2016;

2) wniosków, decyzji i powiązanych z nimi załączników w związku z "wydaniem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w celu przeprowadzenia robót", związanych z budową sieci kanalizacji sanitarnej w latach 2014-2016 dla drogi zlokalizowanej na działce o numerze [...], obręb [...], oraz na ul. [...]

w [...];

3) umów o przyłączenie do kanalizacji dla nieruchomości zlokalizowanych na działkach [...],[...],[...],[...] obręb [...].

Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2016 r.

nr [...], poinformował, że informacje, o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku, nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, że decyzje zezwalające na lokalizację w pasie drogowym drogi gminnej obiektu budowlanego lub urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklamy i decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w celu prowadzenia robót rozstrzygają indywidualne sprawy obywateli, które nie dotyczą spraw publicznych. Podobnie wnioski o wydanie decyzji na lokalizację w pasie drogowym drogi gminnej obiektu budowlanego lub urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklamy i zajęcia pasa drogowego drogi gminnej wraz z załącznikami zostały udostępnione przez poszczególnych wnioskodawców i jedynie oni są ich dysponentami.

W odniesieniu do punktu 3 wniosku w zakresie udostępnienia (kserokopii) umów o przyłączenie do sieci kanalizacyjnej organ wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku w tej części bez rozpoznania -żądania poprzez wskazanie, jakich informacji zawartych w przedmiotowych umowach wnioskodawca oczekuje. Organ wskazał, że kopie umów są jedynie nośnikiem informacji i nie stanowią informacji publicznej.

Wnioskodawca w dniu [...] czerwca 2016 r. ponowił żądanie wniosku wzywając organ do prawidłowego rozpatrzenia wniosku, zgodnie z przepisami u.d.i.p. i k.p.a.

Organ w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], w całości podtrzymał swoje stanowisko oraz zawiadomił o pozostawieniu punktu 3 wniosku bez rozpoznania z uwagi na niesprecyzowanie żądania w wyznaczonym terminie.

L. D. w dniu [...] lipca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d- e, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem wniósł o stwierdzenie dopuszczenia się bezczynności przez organ w zakresie rozpatrzenia złożonego wniosku; stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa; zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, tj. w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zarówno pismo organu z dnia [...] czerwca 2016 r., jak i z dnia [...] lipca 2016 r., pełniły funkcję informacyjną i nie posiadały cech decyzji administracyjnej, stąd należy uznać je wyłącznie za zawiadomienia, pozbawione cech rozstrzygnięcia administracyjnego.

W ocenie skarżącego organ nie rozpatrzył prawidłowo złożonego wniosku

o udostępnienie informacji publicznej i na dzień składania niniejszej skargi pozostaje

w bezczynności, ponieważ przesłanych pism z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz [...] lipca 2016 r. nie można uznać za rozpatrzenie wniosku. Tym samym organ w sposób rażący naruszył przepisy regulujące uzyskiwanie informacji publicznych przez obywateli.

Skarżący powołał się na art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności oraz art. 61 Konstytucji RP. Wskazał, że złożył wniosek

o udzielenie informacji, które na gruncie u.d.i.p. posiadają walor informacji publicznej. Skarżący podał, że chciał uzyskać przede wszystkim rozstrzygnięcia administracyjne wydane przez Wójta gminy [...], dotyczące umieszczenia sieci kanalizacyjnej na określonym terenie oraz zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej. Takie dokumenty zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jako informacje publiczne. Ponadto wniosek dotyczył spraw publicznych związanych

z infrastrukturą kanalizacyjną oraz zarządzaniem infrastrukturą drogową — kwestie te mieszczą się w zakresie kompetencji organu i dotyczą spraw o charakterze ponadindywidualnym, gdyż odnoszą się do potrzeb lokalnej społeczności samorządowej. W orzecznictwie sądów administracyjnie wielokrotnie rozpatrywano skargi związane z nieudostępnianiem danych o infrastrukturze przesyłowej i składy orzekające opowiadały się za dostępem obywateli do takich informacji: "Informacja

w postaci kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, eksploatacji i remontów urządzeń infrastruktury przesyłowej na nieruchomości oraz innych dokumentów techniczno-prawnych, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. II SAB/Wa 217/14).

W ocenie skarżącego organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdy odmówił udostępnienia dokumentacji i argumentował, że rozstrzygnięcia dotyczące indywidualnych podmiotów z zasady nie są informacjami publicznymi. Ustawodawca postanowił wprost, że akty wydawane przez organy należy traktować jako informacje publiczne. Również umowy cywilnoprawne zawarte z organem lub podmiotem dysponującym mieniem samorządowym (np. spółką komunalną) podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ zawieranie takich umów bezpośrednio wiąże się z gospodarowaniem majątkiem gminy

i zobowiązaniami zaciąganymi przez jednostkę samorządu terytorialnego (lub innymi podmiotami). Za niezrozumiałe skarżący uznał zażądał sprecyzowania zakresu informacji, jakie chciałby uzyskać na podstawie żądanych umów. Podał, że jasno

i wyraźnie określił dokumenty, z którymi chciałby się zapoznać.

Skarżący wskazał, że organ był zobowiązany dokonać czynności materialno- technicznej w postaci udostępnienia dokumentów lub wydać decyzję administracyjną

o odmowie udostępnienia informacji. Brak któregokolwiek z wymienionych działań powoduje, że do dnia składania niniejszej skargi wniosek nie został rozpatrzony prawidłowo w ustawowym terminie, a zatem organ pozostaje w bezczynności.

Wójt Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Podtrzymał stanowisko wyrażone

w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. i w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. W ocenie organu nie wszystkie wydane przez organy administracji decyzje stanowią informacje publiczne. Wobec uznania, iż skarżący nie wnioskował o udostępnienie informacji publicznej brak było podstaw do wydawania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Wskazano, że organ prawidłowo rozpatrzył wniosek informując o braku możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji z uwagi na sposób jej kwalifikacji przez organ.

Organ podniósł, że przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. prawo wglądu do dokumentów publicznych dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną - wynika to ze wstępnej części przepisu art. 3 ust. 1 oraz z art. 1 i 2 u.d.i.p. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych (i tylko taka informacja) stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Tak samo art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, dotyczący udostępniania treści dokumentów urzędowych, należy interpretować w powiązaniu z art. 1 i 2 u.d.i.p. Tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną podlega udostępnieniu. Z powyższych przepisów nie wynika powszechny dostęp do każdego aktu administracyjnego. Ustawa nie zawiera reguły, zgodnie z którą każdy dokument urzędowy traktowany jest jako informacja publiczna. Decyzje administracyjne rozstrzygają indywidualne sprawy obywateli, te sprawy nie dotyczą (przynajmniej nie zawsze) spraw publicznych.

Decyzja administracyjna niewątpliwie jest dokumentem urzędowym, ale to nie jest wystarczająca przesłanka do udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania

w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem swojej skargi, uczynił bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki

w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U.

z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając

w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone

w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy

i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wójt Gminy [...] jest zatem podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Przechodząc do oceny charakteru żądanej informacji wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Przykładowy zakres przedmiotowy informacji publicznej ustawodawca wskazał w przepisie art. 6 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, a także treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej oraz informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.

Sprawą publiczną jest sprawa mająca znaczenie dla większej ilości osób

i grup obywateli oraz dla funkcjonowania organów państwa (v. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 918/14).

W ocenie Sądu, wniosek z dnia [...] czerwca 2016 r. nie został przez organ należycie rozpatrzony na gruncie u.d.i.p., a tym samym Wójt Gminy [...] pozostawał w bezczynności tak w dniu wniesienia skargi, jak i pozostaje

w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniu organu zawartemu w odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. żądane we wniosku decyzje administracyjne stanowią informację publiczną. Decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzje administracyjne, o których mowa we wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r., są niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawierają bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, iż informacji publicznej nie stanowią indywidualne decyzje administracyjne było zatem błędne. Poglądowi organu przeczy brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p. Decyzja traci przy tym charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych (v. wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 83/10 orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc żądane przez wnioskodawcę decyzje, jako stanowiące treść aktów administracyjnych, należą do informacji o sprawach publicznych i tym samym stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jednocześnie Sąd zauważa, że z wniosku nie wynika jednoznacznie,

czy wnioskodawca żąda załączników do decyzji, czy załączników do wniosku wszczynającego postępowanie. Nie ulega jednakże wątpliwości, że gdy mowa

o załącznikach do decyzji, to stanowią one informację publiczną, tak jak akt administracyjny. Zarówno z wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r., jak i odpowiedzi organu do wnioskodawcy nie wynika, czyją własność stanowi działka, czy działki, o których mowa w punkcie 1 i 2 wniosku, a tym samym przez kogo wnioski wszczynające postępowanie zostały złożone. Stąd też Sąd na tym etapie nie miał podstaw do stwierdzenia, że wnioski, o których mowa w punkcie 1 i 2 wniosku z [...] czerwca 2016 r. nie stanowią informacji publicznej. Organ powinien w pierwszej kolejności dokonać ustaleń, kto był wnioskodawcą w sprawie zakończonej żądaną decyzją administracyjną i odpowiednio do ustaleń dokonanych w tym zakresie rozpoznać żądanie dotyczące udostępnienia wniosku (i ewentualnych załączników do niego, jeśli takie zostały złożone, także zależnie od tego, jakiego rodzaju dokumenty (prywatne, czy urzędowe) zostały do wniosku ewentualnie załączone). Ogólna odpowiedź organu,

że dysponentem wniosków wszczynających z załącznikami są poszczególni wnioskodawcy nie stanowi należytego, w rozumieniu u.d.i.p., rozpatrzenia w tym zakresie wniosku z [...] czerwca 2016 r. Również żądane umowy o przyłączenie

do kanalizacji należy zakwalifikować jako informację publiczną. Informację publiczną stanowi bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.

Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Z tego też względu Sąd nie podzielił poglądu organu zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r., że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Niezrozumiałe jest zaś w istocie i nie znajduje żadnego oparcia w u.d.i.p. domaganie

się przez organ od wnioskodawcy sprecyzowania, jakich informacji zawartych

w umowach żąda. Wniosek w zakresie punktu 3 jest jasny i nie wymaga doprecyzowania. U.d.i.p. nie przewiduje także możliwości pozostawienia wniosku

o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Natomiast jeżeli objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, który to przypadek w niniejszej sprawie – na tym jej etapie, biorąc pod uwagę pismo organu z dnia [...] czerwca 2016 r. i [...] lipca 2016 r. – nie zachodził, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę, przy czym powiadomienie to nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej.

Rozpatrując skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r., Sąd stwierdził, iż jest ona zasadna. Organ nie udostępnił bowiem żądanych informacji publicznych w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych danych. Organ nie wykazał też w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r., że wnioski wszczynające postępowanie i ewentualne załączniki do nich, nie stanowią informacji publicznej. Wobec tego, odpowiedź organu z dnia [...] czerwca 2016 r. i z dnia [...] lipca 2016 r. nie stanowiła rozpatrzenia wniosku (pkt 1, 2, 3).

Z tego względu Sąd zobowiązał Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku l. D. z dnia [...] czerwca 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała w niniejszej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy, w tym z treści odpowiedzi organu udzielonej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, wynika,

że stan bezczynności nie był wynikiem złej woli organu. Doszło do niej na skutek błędnej wykładni przepisów u.d.i.p., jak też braku pełnych ustaleń organu, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie u.d.i.p. Stąd też, w tym stanie, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy.