Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 980/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. S., R. S., M. S., K. S., G. S., I. P. i M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej jako "organ"/"Minister") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej jako "kpa" utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o powierzchni 18715 m2, położonej w rejonie ul. [...] w [...] stanowiącej własność R. S. i W. S.

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Minister przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Naczelnik Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1975 r. [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o powierzchni 18715 m2, położonej w rejonie ul. [...] w [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 6448 m2, działka nr [...] o powierzchni 8535 m2, działka nr [...] o powierzchni 2879 m2 oraz działka nr [...] o powierzchni 853 m2, stanowiącej własność R. S. i W. S.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. M. S., E. S., R. S., K. S., M. S., G. S. i I. P. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca1975 r. w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem działek oznaczonych obecnie jako działki nr [...] (dawniej część działki nr [...]) i nr [...] (dawniej działka nr [...]).

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca 1975 r.

Od decyzji powyższej odwołanie złożyli M. S., E. S., R. S., K. S., M. S., G. S. i I. P. W uzasadnieniu odwołania zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. 1961 r. Nr 18 poz. 94 ze zm. zwanej dalej ustawą) poprzez orzeczenie o wywłaszczeniu gruntu, który nie był niezbędny dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, gdyż planowana inwestycja w postaci budowy linii [...] znajdowała się poza terenem obejmującym działki gruntu nr [...] i nr [...] stanowiącymi obecnie działki nr [...] i nr [...]. Zarzucili ponadto rażące naruszenie art. 6 ust. 1 ww. ustawy poprzez orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości z zaniechaniem wystąpienia do właścicieli o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i zawarcia z nimi umowy sprzedaży, a także naruszenie art. 22 ustawy polegające na przeprowadzeniu rozprawy pomimo nieobecności biegłych rzeczoznawców majątkowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wyjaśnił, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Minister przywołał w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 1987 r. Sygn. akt IV S 1062/86.

Organ wyjaśnił, że choć wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] orzekł ponad żądanie wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r., który dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] znak [...] jedynie co do części wywłaszczonej nieruchomości, to rozszerzenie to było prawidłowe. Ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej jedynie w żądanym we wniosku zakresie skutkowałoby bowiem, w ocenie Ministra, pozostawieniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji w zakresie dotyczącym pozostałych działek.

Organ podał następnie, że kwestionowana przez strony decyzja o wywłaszczeniu została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z jej art. 3 ust. 1 wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była, ubiegającemu się o wywłaszczenie, niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. W sprawie niniejszej wywłaszczenia dokonano pod budowę [...]. Minister wyjaśnił, że niezbędność wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości na ten cel potwierdzały decyzje lokalizacyjne z dnia [...] października 1974 r. nr [...] i [...], na które powołują się znajdujące się w aktach sprawy decyzje o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowalnej z dnia [...] kwietnia 1977 r. Nr [...] i nr [...]. W związku z powyższym Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka dopuszczalności wywłaszczenia zawarta w art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.

Powołując się na treść art. 6 ust. 1 ww. ustawy organ wyjaśnił, że w sprawie przeprowadzono w dniu 28 lutego 1975 r. rokowania o dobrowolne nabycie nieruchomości jednak ani w protokole z rokowań ani w żadnym innym dokumencie zgromadzonym w aktach sprawy nie ma zgody właścicieli nieruchomości na dobrowolną jej sprzedaż. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu nie zaproponowania konkretnej ceny, organ wskazał, że brak w ofercie konkretnej ceny, przy jednoczesnym wskazaniu jedynie zasad jej określania nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Powołał się w tym zakresie na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 2/08. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 6 ww. ustawy.

Powołując się na art. 16 ustawy oraz wynikającą z jego treści konieczność złożenia stosownego wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 1975 r. Nr [...] znak [...] Dyrekcja Rozbudowy Miasta [...] wystąpiła o wywłaszczenie nieruchomości położonej w rejonie ul. [...], stanowiącej własność R. S. i W. S. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] maja 1975 r. Naczelnik Dzielnicy [...] poinformował o wszczęciu postępowania o wyznaczeniu rozprawy wywłaszczeniowej na dzień [...] maja 1975 r., w której jak wynika z protokołu, udział wziął właściciel nieruchomości W. S. oraz jego syn R. S. Z protokołu wynika ponadto, że właściciel nieruchomości wniósł o wywłaszczenie całych działek. Odpierając twierdzenia skarżących, Minister wyjaśnił, że organ wywłaszczeniowy nie miał obowiązku wskazywania w jakiej części wywłaszczenie następuje na wniosek inwestora, a w jakiej na wniosek właścicieli. W decyzji wywłaszczeniowej wskazano, że zgodnie z wnioskiem, wywłaszczeniem objęto całą powierzchnię przejmowanych działek.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku wskazania w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] czerwca 1975 r. art. 5 ustawy jako podstawy wywłaszczenia organ wskazał, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Na poparcie swego stanowiska, organ powołał się w tym zakresie na wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 1983 r. sygn. akt I SA 1294/82. Minister stwierdził zatem, że Wojewoda [...] prawidłowo uznał w zaskarżonej decyzji, że w sprawie niniejszej w części dotyczącej wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. została wydana prawidłowo.

Odnosząc się do oceny części odszkodowawczej zaskarżonej decyzji, Minister wskazał na przepis art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zgodnie z którym odszkodowanie ustalano na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez właściwy organ. Podniósł w tym miejscu, że w dniu [...] maja 1975 r. przeprowadzono rozprawę wywłaszczeniowo-odszkodowawczą, w której wziął udział W. S. i jego syn R. S., natomiast nie brał udziału biegły. Organ uznał jednak, że choć nieobecność biegłych na rozprawie stanowi naruszenie art. 22 ustawy, to należy je rozważyć w kontekście całości postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości a więc badać czy powyższe uchybienia miały wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania. W sprawie niniejszej biegły mimo, że nie wziął udziału w rozprawie wywłaszczeniowej, to brał udział w postępowaniu poprzez sporządzenie opinii szacunkowej. W aktach znajdują się elaboraty szacunkowego sporządzone przez biegłych Urzędu [...], którzy ustalili wartość gruntu na podstawie zarządzenia nr [...] Naczelnika Dzielnicy [...] w sprawie ustalenia podwyższonych cen za grunty podlegające wywłaszczeniu. Wartość poczynionych nakładów natomiast wyceniono na podstawie instrukcji wykonawczej z dnia [...] listopada 1970 r. do wyceny roślin sadowniczych z dnia [...] października 1970 r. Organ uznał zatem, że odszkodowanie za grunt zostało ustalone w prawidłowej wysokości na podstawie opinii biegłych, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaś współuczestniczący w postępowaniu współwłaściciele nie kwestionowali wysokości odszkodowania.

Ostatecznie organ stwierdził, że Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1975 r.

W skardze na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju M. S., E. S., R. S., K. S., M. S., G. S. i I. P. (dalej "skarżący") zarzucili organowi:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. :

art. 7, art. 8 i art. 77 w zw. z art. 140 kpa, poprzez brak należytej analizy treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, niewyjaśnienie całości sprawy tj. niewskazanie dokumentów, na których podstawie organ pierwszej instancji uznał, że z wnioskiem o wywłaszczenie całej nieruchomości wystąpili tak W. S. jak i R. S. a ponadto przez niewskazanie dokumentów, na których podstawie organ przyjął, że cała nieruchomość była niezbędna na cele wywłaszczeniowe;

art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez nierozważenie zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu;

art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...], w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego;

art. 138 § 2 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji Wojewody [...], w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez przyjęcie, że wywłaszczenie nastąpiło na cel wskazany w decyzjach lokalizacyjnych z dnia [...] października 1974 r. podczas gdy działki nr [...] i nr [...] nie były niezbędne dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych;

art. 6 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że niezaproponowanie konkretnej ceny za zbycie nieruchomości, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa;

art. 22 ustawy poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność biegłych rzeczoznawców majątkowych nie było rażącym naruszeniem prawa;

art. 5 ustawy poprzez uznanie, że brak wskazania podstawy prawnej w decyzji nie stanowi przesłanki do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "ppsa", dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy art. 156-158 kpa, a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z 1975r. została wydana z wadami, o których mowa art. 156 § 1 kpa. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 kpa.

W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Z powyższego wynika, że wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta w sposób oczywisty naruszała w chwili jej wydania przepis prawa.

Skarżący w niniejszej sprawie swoje żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej uzasadniali rażącym naruszeniem prawa przez organ, tj. wystąpieniem przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie przyjęto, iż naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarzuty podniesione przez skarżących, tak w postępowaniu przed organem jak i w złożonej do Sądu skardze, nie uzasadniają stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu orzeczenia Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. nr [...], a w konsekwencji, że nie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy postępowanie wywłaszczeniowe zakończone kwestionowaną w postępowaniu nadzorczym decyzją, przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Postępowanie poprzedzone zostało rokowaniami, a w związku z ich niepowodzeniem zostało wszczęte na skutek wniosku z dnia [...] marca 1975 r. złożonego przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta [...]. W sprawie została przeprowadzona w dniu [...] maja 1975 r. rozprawa administracyjna, o której powiadomiono strony postępowania i w której brał udział współwłaściciel wywłaszczonej nieruchomości W. S. oraz jego syn R. S. Wysokość odszkodowania została natomiast ustalona na podstawie sporządzonych przez biegłych rzeczoznawców elaboratów szacunkowych. Co prawda, jak podnoszą skarżący, biegli nie brali udziału w rozprawie administracyjnej, jednakże, orzecznictwo sądów administracyjnych prezentuje w tym przedmiocie jednolite stanowisko, że uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej. Podkreślić bowiem należy, że instytucja stwierdzenia nieważności nie ma na celu usuwania formalnych wad postępowania administracyjnego, lecz służy wyłącznie usuwaniu z obrotu prawnego nie "wadliwego" lecz "rażąco wadliwego" rozstrzygnięcia. Dla oceny czy decyzję wywłaszczeniowo-odszkodowawczą wydano z rażącym naruszeniem prawa nie można pominąć okoliczności, czy - niezależnie od podnoszonych uchybień organu wywłaszczeniowego - orzeczona wysokość odszkodowania odpowiadała prawu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1770/08 a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., I OSK 1981/2012, LexPolonica nr 8358558). Uznać zatem należy, że podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia przez organ art. 22 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości jest chybiony.

Również zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie jest zasadny. Słusznie bowiem organ uznał, że decyzja, która ogólnikowo lub błędnie powołuje podstawę prawną nie jest decyzją wydaną "bez podstawy prawnej" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Stanowisko takie niejednokrotnie zresztą prezentowały sądy administracyjne w swoich orzeczeniach (por. np. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1369/06, LEX nr 315975). Wyjaśnić tu należy, że brak powołania w decyzji administracyjnej podstawy prawnej nie jest równoznaczne z brakiem podstawy do jej wydania. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza bowiem, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

Odnosząc się do kwestii zaistnienia przesłanki niezbędności nieruchomości dla realizacji celu wywłaszczenia, trzeba podnieść, że wywłaszczenie tej części nieruchomości nastąpiło przy zaistnieniu przesłanek z art. 5 ust. 3 ustawy tj. na wniosek właściciela, zgłoszony podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] maja 1975 r. Niezbędność wywłaszczenia pozostałej części potwierdzają natomiast, jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wydane w sprawie decyzje lokalizacyjne.

W tym miejscu podkreślenia również wymaga, że choć jak podnoszą skarżący, drugi ze współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości tj. R. S. nie brała udziału w rozprawie administracyjnej, nie oznacza, że wywłaszczenie części nieruchomości oznaczonych obecnie jako działki nr [...] i nr [...] nie nastąpiło na wniosek ich właścicieli. Przede wszystkim z treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] wprost wynika, że wywłaszczenia całości nieruchomości dokonano na wniosek "współwłaścicieli". Ponadto z rozdzielnika tej decyzji wynika, że została ona doręczona zarówno W. S. jak i R. S. W aktach brak jest natomiast dowodu na to aby R. S. kiedykolwiek kwestionowała tę okoliczność, choćby poprzez złożenie odwołania od decyzji wywłaszczeniowej. Trudno zatem zgodzić się ze skarżącymi jakoby kwestia wniosku właścicieli budziła wątpliwości i należało ją wyjaśniać w trybie nadzwyczajnym.

W konsekwencji, prawidłowo zatem, w ocenie Sądu Minister uznał, że decyzja Wojewody [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1975 r., nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W związku z czym podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenia art. 138 § 2 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, uznać należy za chybione.

Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia przepisów postępowania ani norm prawa materialnego a zarzuty skargi okazały się bezpodstawne. Organ nie naruszył w szczególności art. 156 § 1 pkt. 2 kpa a decyzja zawiera wyczerpujące i rzeczowe uzasadnienie. Nie sposób zatem zarzucić organowi, że naruszył art. 6, 7, 11, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Merytoryczne odniesienie się do zarzutów odwołania nie wskazuje także aby organ naruszył wymienione w skardze przepisy prawa materialnego.