Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 71/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 1a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. A., P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 rok, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 10 września 2014 r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 listopada 2014 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, wydaną po wznowieniu postępowania, decyzję Burmistrza z dnia 10 września 2014 r. nr [...] , którą odmówiono K. A. i P. A. uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że jej podjęcie nastąpiło w następującym stanie sprawy.

Burmistrz decyzją z dnia 23 stycznia 2014 r. ustalił K. A. i P. A. (zwani dalej "Stronami" bądź "Skarżącymi") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł, od stanowiącej własność Stron nieruchomości położonej w B. przy al. [...] , składającej się z zabudowanej działki nr [...] oraz trzech niezabudowanych działek o nr [...]. Za podstawę opodatkowania organ podatkowy I instancji przyjął - zgodnie ze złożoną przez Strony 26 września 2013 r. informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 - powierzchnię gruntów pozostałych ([...] m2), powierzchnię budynków mieszkalnych ([...]m2) i powierzchnię budynków pozostałych ([...] m2).

Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Strona wniosła o korektę podatku od nieruchomości za lata 2010-2014, przedkładając organowi podatkowemu I instancji korektę informacji IN-1 oraz wskazując w uzasadnieniu, że od roku 2010 ww. działka nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako "B" (tereny mieszkaniowe), więc cały budynek posadowiony na tej działce powinien być opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych.

Organ podatkowy I instancji, postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r., wznowił postępowanie w sprawie ustalenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2014 r. wskazując w jego treści, że w sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W toku postępowania organ zebrał dokumenty związane z przedmiotem opodatkowania i 12 sierpnia 2014 r. przeprowadził oględziny budynku będącego przedmiotem opodatkowania.

W następstwie powyższego, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2014 r., poz. 183 ze zm.; zwana dalej: "o.p."), organ podatkowy I instancji wydał decyzję z dnia 10 września 2014 r., którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 23 stycznia 2014 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał na ustalenia poczynione w toku postępowania dowodowego i stwierdził, że nie znalazł podstaw do uchylenia i zmiany dotychczasowej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 rok, ponieważ w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W ocenie organu, argumenty Strony, że budynek posadowiony na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako "B" (tereny mieszkaniowe) powinien być opodatkowany według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych są nieuzasadnione i nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. W ocenie organu I instancji zmiana sposobu wykorzystania budynku ma miejsce wówczas, gdy budynek otrzyma nowe przeznaczenie na podstawie decyzji właściwego organu budowlanego, którym jest Starosta Powiatowy. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono zaś, że Strona nie dokonała przebudowy parteru budynku na mieszkanie (brak decyzji o pozwoleniu na przebudowę, decyzji o zakończeniu przebudowy użytkowego parteru na mieszkalny).

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, Strony wniosły odwołanie, w którym ponownie wskazały, że przedmiot opodatkowania oznaczony jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B", a w budynku będącym przedmiotem opodatkowania nie jest prowadzona działalność gospodarcza zaś Strony od 2010 r. wynajmowały część parterową budynku osobom trzecim, które prowadziły w nim małą działalność gospodarczą i ze względu na wielkość budynku latem cześć pomieszczeń Strony wynajmowały jako pokoje gościnne. Zdaniem Stron, uznanie wskazanego budynku za budynek usługowy i opodatkowanie go według wyższej stawki podatkowej jest nieprawidłowe. Strony wskazały także na błędy decyzji organu podatkowy I instancji, które powinny skutkować stwierdzeniem jej nieważności, tj.: błędne oznaczenie stron, posłużenie się przez organ czasownikiem "postanawia", brak uzasadnienia prawnego decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 17 listopada 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; zwana dalej: "u.p.o.l."), zawierającego definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, i stwierdził, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisanego do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana; jak intensywnie (tj. czy nieprzerwanie, czy w całości albo w części) oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Organ wskazał, że w sprawie niekwestionowane jest, że podatnik P. A. legitymuje się statusem przedsiębiorcy. Zdaniem organu, jest to wystarczająca przesłanka do zastosowania wobec posiadanej przez niego nieruchomości stawki podatkowej w podwyższonej wysokości, co też uczynił organ podatkowy I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przedmiotowa nieruchomość nie może zostać zakwalifikowana do nieruchomości, która nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje bowiem sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. W ocenie organu taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym przypadku.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał także oparcie się przez organ podatkowy I instancji na dokonanej wizji lokalnej. Stwierdził, że bezspornie analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż funkcję mieszkalną posiada jedynie część budynku (poddasze), a pomieszczenia znajdujące się

na parterze budynku posiadają funkcję usługową. Strony, pomimo przeprowadzonych prac budowlanych, nie dokonały zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji usługowej na funkcję mieszkalną. Oznacza to, że brak jest możliwości opodatkowania części budynku mających funkcję usługową stawką podatkową przeznaczoną dla pomieszczeń mieszkalnych.

Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów odwołania. Uznał, że Strony zostały oznaczone właściwie, że użycie przez organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji słowa "postanawiam", zamiast "orzekam" nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, oraz że decyzja organu podatkowego I instancji zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa.

Strony wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu II instancji.

Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest dla nich niezrozumiała. Budynek w ewidencji gruntów i budynków jest obecnie (od 2010 r. po przekształceniach przeprowadzonych po byłych terenach wojskowych) oznaczony jako "B" - mieszkaniowy, przy czym nie wiedzą oni, jakie były podstawy danej zmiany. Domagają się korekty podatku od nieruchomości, gdyż, nie wiedząc o wskazanej zmianie, płacili podatek od gruntów i budynku według najwyższej stawki – dotyczącej działalności gospodarczej.

Skarżący podnieśli również, że jeżeli istotny wpływ na wynik sprawy mają wyniki z wizji lokalnej to mogą przedstawić zdjęcia, że dany obiekt może być używany jako mieszkanie bez żadnych prac remontowych.

Zdaniem Skarżących wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają bowiem ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 o.p.) i organy nie mogą ich pomijać. W przypadku wprowadzenia zmian w ewidencji organy podatkowe zobowiązane są do ich uwzględnienia w postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości podatku należnego

z tytułu własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu II instancji, zarzuty co do kwalifikacji podatkowej gruntu są chybione, ponieważ grunty te są opodatkowane w decyzji jako grunty pozostałe, czyli najniższą stawką podatkową przewidzianą dla gruntów. Fakt zaklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków jako "B" nie ma wpływu na wybór stawki podatku od nieruchomości, jeśli właściciel nie jest przedsiębiorcą. Budynek opodatkowany jest po części jako budynek mieszkalny, zaś po części jako budynek pozostały, ponieważ jest to część użytkowa budynku. Skarżący nie wykazali, że stan faktyczny odbiegał od tego, który stanowił podstawę opodatkowania w dniu wydawania decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej podniesione.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 10 września 2014 r. została wydana w trybie postępowania wznowieniowego.

Istotą sporu, w pierwszej kolejności, jest zatem ocena wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek do ewentualnego uchylenia decyzji podatkowej w trybie wznowienia postępowania podatkowego.

Wobec powyższego należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 o.p., zgodnie z którym decyzje,

od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w o.p. oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w o.p.

Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 o.p.).

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 o.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, niepubl.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894; vide: B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz. B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s. 952).

Z normy art. 243 § 2 o.p. wprost wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście

na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 o.p.). Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona, gdy:

– w sprawie ujawnią się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

– okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku

do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

– powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22; LEX nr 109536).

Sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 10 pkt 5 o.p., oznacza,

że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, ONSA 2001, nr 3, poz. 123).

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, niepubl.).

Podstawę prawną rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 245 § 1 pkt 2 o.p., w myśl którego organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 o.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania.

Zarówno podjęte czynności w sprawie wznowionego postępowania (gromadzenie dokumentacji budowlanej, oględziny budynku), jak i wydane w trybie wznowieniowym decyzje organów obu instancji, zmierzały w istocie, wbrew ww. przepisowi, do ustalenia, czy wchodzący w skład posiadanej przez Skarżących nieruchomości budynek powinien być w całości opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, czy też jego część (o powierzchni [...] m2) powinna być opodatkowana stawką wyższą. Równocześnie organy podatkowe w przedmiotowej sprawie, co do zasady, pominęły ustalenie i zbadanie w pierwszej kolejności czy w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 o.p. Podkreślić przy tym należy, że organ podatkowy I instancji dążył do stwierdzenia, czy wskazana powierzchnia powinna być opodatkowana – tak jak w decyzji z dnia 23 stycznia 2014 r. – według stawki określonej dla budynków "pozostałych". Z kolei, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji skoncentrował się na wykazaniu, że powierzchnia ta winna zostać opodatkowana stawką najwyższą - przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto organy I i II instancji podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, nie wskazały w uzasadnieniu decyzji, czy jakakolwiek przesłanka wznowieniowa, a w szczególności przywołana w uzasadnieniu decyzji organu podatkowego I instancji przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., zaistniała bądź nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, to jest czy i jakie ujawniły się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ustalającej Skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 rok, które nie były znane organowi, który wydał decyzję. Okoliczność ta powinna być w pierwszej kolejności wykazana przez organy podatkowe, albowiem jedynie jej wystąpienie – w myśl normy art. 245 § 1 o.p. otwierało organowi drogę do ponownej, merytorycznej weryfikacji rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji wydanej w sprawie będącej przedmiotem wznowionego postępowania podatkowego. W przypadku zaś ustalenia przez organ, iż w sprawie nie wystąpiła jakakolwiek z przesłanek wznowienia ww. postępowania określona w art. 240 § 1 o.p. organ, zgodnie z normą art. 245 § 1 pkt. 2 o.p. winien już tylko na tej podstawie odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej (bez przechodzenia do etapu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną).

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia decyzji organów podatkowych, organy przystąpiły do ponownego, merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy bez uprzedniego wykazania, że w sprawie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania. Co prawda organ I instancji wskazał, że w sprawie nie zaistniały nowe fakty i dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p., jednakże równocześnie dokonał ponownej, merytorycznej oceny ww. ostatecznej decyzji ustalającej stronom podatek od nieruchomości za 2014 r. wskazując, że przeprowadził postępowanie dowodowe, mające na celu ustalenie okoliczności faktycznych istniejących w sierpniu 2014 r. i, jak wynika z uzasadnienia decyzji, to na ich podstawie wydał rozstrzygnięcie w sprawie uznając, że jedynie część budynku posadowionego na ww. działce 81/1 (poddasze) pełni funkcję mieszkalną. Ponadto wyłącznie takie okoliczności - w nawiązaniu do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - zostały zawarte w wydanej przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

Wskazać w tym miejscu należy, że z art. 210 § 1 o.p. wynika, że niezbędnymi elementami decyzji są m.in. powołanie podstawy prawnej (art. 210 § 1 pkt 4), rozstrzygnięcie (art. 210 § 1 pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210

§ 1 pkt 6).

Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.). Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiąc jego integralną część.

Jest zatem oczywiste, że pomiędzy sentencją decyzji a jego uzasadnieniem musi zachodzić spójność, gdyż uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia określonej treści. Te dwa elementy decyzji muszą być ze sobą ściśle powiązane, komplementarne względem siebie, a celem argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu jest nie tylko odtworzeniem procesu stosowania prawa przez organ, co umożliwia sądową kontrolę legalności decyzji, lecz także powinno być ono tak sporządzone, aby ściśle wiążąc się z przedmiotem i sposobem rozstrzygnięcia zmierzało do przekonania strony o jego zasadności, a tym samym realizowało zasadę przekonywania wrażoną w art. 124 o.p. Przedstawionych wymogów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji, w ocenie Sądu, nie spełniły.

Argumentacja organu odwoławczego, ograniczająca się do wyjaśnienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i przedstawienia stanu faktycznego poddanej w dniu 12 sierpnia 2014 r. oględzinom nieruchomości nie może stanowić uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję odmawiającą na podstawie art. 245 § 1 pkt. 2 o.p., po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2014. Zwłaszcza, że jak wynika z treści skargi, zaprezentowane przez organ odwoławczy uzasadnienie budzi u Skarżących uzasadnione wątpliwości co do stawki, podatkowej, która winna mieć zastosowanie w ich sprawie (cyt.: "Według nas decyzja wydana przez SKO jest niezrozumiała. (...) Chcielibyśmy wiedzieć definitywnie jaki mamy płacić podatek."). Zgodnie bowiem z art. 245 § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. – w takim przypadku uzasadnienie decyzji winno w sposób precyzyjny odnosić się do tej podstawy odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej (brak przesłanek wznowienia postępowania). Natomiast zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit a) o.p. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p., lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowe – przy czym w takim przypadku, zgodnie z art. 245 § 2 o.p., organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. oraz wskazuje powody uniemożliwiające uchylenia decyzji.

Powyższe naruszenia przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie organy podatkowe podejmą, w konsekwencji wznowionego postępowania w sprawie podatku

od nieruchomości na 2014 rok, działania mające na celu ustalenie, czy w sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z dnia 23 stycznia 2014 r., co znajdzie swoje odzwierciedlenie w prawidłowo uzasadnionym rozstrzygnięciu jak i przywołanej w nim podstawie prawnej.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.