Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1417/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1; art. 6 ust. 1, 4 i 5;
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] listopada 2012 r., którą nałożono na A. J. (dalej skarżący) karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Jako podstawę organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 4 pkt 22, art. 5. art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm., Dz. U z 2011 r. nr 244, poz. 1454), dalej u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] kwietnia 2012 r. w W. na ul. M. zatrzymano do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...]. Podczas kontroli funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Policji ustalili, że kontrolowanym pojazdem kierował skarżący, posiadający licencję uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Miasta i Gminy W. W chwili zatrzymania skarżący wykonywał usługę przewozu pasażera z ul. O. w W. na ul. M. także w W. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem, którego podpisania skarżący odmówił.

W toku prawidłowo wszczętego postępowania WITD zwrócił się do Urzędu [...] W. z prośbą o udzielenie informacji, czy skarżący posiada, bądź posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi Urząd [...] W. poinformował, iż nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Wobec tego WITD zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy W. z zapytaniem czy skarżący posiada, bądź posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi podano, że dnia [...] marca 2012 r. skarżącemu przyznano licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie Miasta i Gminy W., do której został zgłoszony ww. pojazd.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez WITD decyzji, nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w całości postępowania w sprawie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WITD. Jego zdaniem decyzja stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez zaniechanie jego zastosowania w zakresie przewidującym możliwość wykonania przewozu taksówką w drodze powrotnej z obszaru innego niż określony w licencji. Skarżący wskazał, iż pasażer, którego przewoził w trakcie kontroli, złożył zamówienie na kurs z obszaru innego niż określony, zaś kurs jaki wykonał skarżący stanowił odcinek drogi powrotnej do obszaru określonego w posiadanej przez niego licencji taksówkowej. Nadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez zaniechanie prawidłowych ustaleń w sprawie i złożył wniosek o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność, iż w dniu kontroli bezpośrednio przed podjęciem pasażera z ul. O. w W. wykonał przewóz z W. do W., a dopiero w drodze powrotnej zabrał owego pasażera. Skarżący zaakcentował, iż dojazd do pasażera na ul. O. realizowany był drogą powrotną do W. bez modyfikacji tej drogi. W ocenie skarżącego przesłanki przewidziane w art. 6 ust. 5 u.t.d. zostały spełnione i przewóz z dnia kontroli nie stanowił naruszenia prawa.

GITD utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji na wstępie podkreślił, że stosownie do treści art. 93 ust. 4 u.t.d., funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego i w przypadku o którym mowa powyżej postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego (art. 93 ust. 5 u.t.d.).

Następnie odwołując się do art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 4 i 5, art. 87 ust. 4 oraz art. 92a ust. 1, ust. 2, a także art. 92 ust. 6 u.t.d. stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie drogowego transportu taksówką, a argumenty zgłoszone przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli skarżący będąc w W. podjął się realizacji kursu z ul. O. na ul. M., poprzez zabranie pasażera, bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w tymże obszarze. Skarżący w chwili kontroli posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszar miasta i gminy W. Przedmiotowa licencja nie obejmowała natomiast prawa do prowadzenia przewozów na terenie W. Skarżący w trakcie kontroli odmówił składania zeznań.

GITD nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego i wskazał, że świetle bowiem art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar, obejmujący określoną jednostkę terytorialną tj. gmina, gminy sąsiadujące czy miasto stołeczne W. W drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 u.t.d. Z brzmienia tego przepisu wynika jednak, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z analizowanego przepisu, należy więc wyprowadzić wniosek, że przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami.

GITD podniósł również, że warunkowo dopuszcza się wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji, jedynie gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Niedopuszczalne jest zaś podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Organ stanął więc na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej jeden z punktów - początkowy albo końcowy, na terenie obszaru określonego w licencji.

Przekładając powyższe na niniejszą sprawą GITD stwierdził, że licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu włącznie na obszar Miasta i Gminy W. W rozpatrywanej sprawie skarżący mógł więc wykonywać przewozy osób taksówką jedynie na terenie Gminy W. Poza ww. obszar mógł w drodze wyjątku wykonać jedynie przewóz w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu będzie obszar gminy W. Skarżący będąc zatem w W. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu, mógł wyruszyć z pasażerem z W. do W., a następnie bezpośrednio po zabraniu klienta powrócić bezpośrednio na obszar W. Niedopuszczalne było więc wykonywanie przewozu pasażera poza obszarem objętym licencją. W niniejszej sprawie skarżący wykonywał na życzenie klienta usługę przewozu na terenie W., poruszając się z jednego punktu tego miasta do drugiego.

Zdaniem GITD stanowisko skarżącego, iż może on przewozić pasażerów poza obszarem wskazanym w licencji jest nieuprawnione. Interpretacja art. 6 ust. 5 u.t.d., którą przedstawił jest niesłuszna i nie do zaakceptowania, gdyż stanowiłaby odejście od uprawnienia udzielonego przewoźnikowi na określony obszar, będący miejscem, w którym stale realizuje obowiązki przewoźnika. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wyjątki opisane w art. 6 ust. 5 u.t.d. mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków, a ponad to przepis ów zawsze powinien być interpretowany zawężająco.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że miejsce, w którym przewoźnik rozpoczyna przewóz ma ogromne znaczenie z punktu widzenia realizacji udzielonego mu uprawnienia. Toteż w sytuacji, gdy przewóz drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. GITD nie uznał zatem stanowiska skarżącego, iż wykonywał on usługę przewozu zgodnie z prawem, bowiem będąc w W. podjął się wykonania usługi przewozu pasażera na terenie tego miasta, co do którego nie miał uprawnień. Zdaniem organu analiza przedmiotowej trasy przejazdu, tj. z ul. O. na ul. M. w W. wskazuje, iż skarżący poruszał się na życzenie klienta po W., świadcząc tym samym usługę przewozu na tym obszarze.

W ocenie GITD materiał dowodowy sprawy w pełni potwierdzał fakt naruszenia przez skarżącego ww. przepisów, a postępowanie WITD zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem zrzut skarżącego, iż WITD naruszył zasady określone w art. 7 i 77 k.p.a. organ odwoławczy uznał za bezpodstawny.

W zakresie wniosku o przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, organ odwoławczy powołując się na art. 85 k.p.a. stwierdził, iż skoro kwestionowane przez skarżącego ustalenia zostały bezspornie wyjaśnione w trakcie kontroli zatem przeprowadzenie takiego dowodu było niecelowe. Ponadto w toku postępowania administracyjnego, skarżącemu zapewniono czynny udział. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący miał już możliwość złożenia zeznań w charakterze strony podczas kontroli drogowej, lecz z powyższego prawa nie skorzystał - odmówił składania zeznań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący zarzucił naruszenie

1. prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego błędną - zadeklarowaną – "zawężającą" wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w myśl tego przepisu "niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji", podczas gdy przepis tak nie stanowi, a "zawężanie" jego interpretacji celem zastosowania sankcji jest niedopuszczalne;

2. prawa procesowego, tj.:

a. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, 77 § 1 i art. 136 k.p.a. poprzez:

i. błędną ocenę, iż WITD nie miał obowiązku badać okoliczności materiałnoprawnych dopuszczających w myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. wykonywanie przewozu poza obszarem określonym w licencji;

ii. niesłuszne przyjęcie, że przesłuchanie skarżącego byłoby "niecelowe i nie miałoby wpływu na wynik sprawy", podczas gdy skarżący wnosił o przesłuchanie na istotne dla sprawy okoliczności;

b. art. 86 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne wskazanie, że w postępowaniu odwoławczym nie było przesłanek do przesłuchania skarżącego, bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego stanowiska.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji WITD.

Uzasadniając skargę skarżący podał, że skarżona decyzja powiela uchybienia poprzedzającej ją decyzji WITD, dlatego też w pełni odwołał się do treści odwołania, podtrzymując i powołując argumentację tam zawartą. Skarżący wskazał, że GITD wprawdzie dostrzegł, że art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątki od zasady wykonywania przewozów taksówkowych na obszarze określonym w licencji, jednakże wyjątki te interpretuje "zawężająco", owocem czego jest pogląd, że w myśl tego przepisu "niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji". Dodatkowo organ stwierdził, że "strona będąc zatem w W. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu mogła wyruszyć z pasażerem z W. do W., a następnie bezpośrednio po zabraniu klienta powrócić bezpośrednio na obszar W.".

Zdaniem skarżącego jakkolwiek uzasadnienie skarżonej decyzji jest obszerne, to wyjaśnienie podstaw wykładni ww. przepisu dokonanej przez GITD nie, gdyż zawiera się tylko w jednej linii tekstu. Organ stwierdza mianowicie, że inna wykładnia (postulowana przez skarżącego) "stanowiłaby odejście od uprawnienia udzielonego przewoźnikowi na określony obszar, będący miejscem, w którym stale realizuje obowiązki przewoźnika". Skarżący podał, że jego zdaniem z tego stwierdzenia wiele nie wynika, zważywszy, że ustawa o transporcie drogowym wprost, choć pod pewnymi warunkami - w ramach uprawnienia licencyjnego - pozwala na wykonywanie przewozu taksówka poza "obszarem, będącym miejscem, w którym stale realizuje obowiązki przewoźnika".

Przywołując brzmienie art. 6 ust. 5 u.t.d. oraz mając na uwadze stwierdzenia GITD skarżący zakwestionował wykładnię tego przepisu dokonaną przez organ. Zdaniem skarżącego organ ten dokonał innej niż literalna wykładni cytowanego przepisu, tj. swego rodzaju "zawężającej" wykładni celowościowej, z którą skarżący się nie zgodził. W ocenie strony skarżącej jeśli nałożoną karę rozumieć należy jako "opartą na przepisach szeroko rozumianego prawa karnego" to interpretacja polegająca na zawężeniu owych wyjątków ustawowych stanowi zatem wykładnię art. 6 ust. 5 u.t.d., polegającą na rozszerzeniu na niekorzyść "sprawcy" zakresu zbioru czynów zabronionych. Skarżący podkreślił zatem, że bezsprzecznie przyjmuje się, iż "niedopuszczalna jest w prawie karnym wykładnia rozszerzająca na niekorzyść sprawcy" i przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 marca 2010 r., sygn. akt K 19/2009 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1980 r., sygn. akt VI KZP 5/80. Zasadnym jest w jego ocenie, aby cytowaną regułę uznać za stosowną także do interpretacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym przepisach o karach, co należy do sfery "szeroko rozumianego prawa karnego". W myśl powyższego wykładnia "zawężająca", jakiej dokonał organ z zasady w ocenie skarżącego jest niedopuszczalna, tym bardziej, że GITD wprost zadeklarował, że ww. przepis interpretuje "zawężająco". Nadto skarżący podniósł, że wykładnia zawężająca w prawie - jak się powszechnie przyjmuje - polega na wyborze spośród różnych zakresów przepisu prawnego rozumienia uzyskanego za pomocą dyrektyw pozajęzykowych, które jest węższe od rozumienia językowego. Oznacza to, że przechodząc do wykładni zawężającej, organ uznać musiał, że wykładnia językowa art. 6 ust. 5 u.t.d. daje szerszy zakres uprawnień, a nadto, że działanie skarżącego było legalne w myśl wykładni literalnej tego przepisu. Mając to na uwadze skarżący uznał, że GITD nie dał ani jednego argumentu, który mógłby przemawiać za tym, że językowa wykładnia ww. przepisu nie jest właściwa.

Zdaniem wnoszącego skargę w istniejącym stanie rzeczy nie ma przeszkód, a wręcz jest powinność, aby wspomniany przepis czytać wprost, co dla niego jest korzystne, a czego z kolei chciał uniknąć GITD, dla utrzymania kary. Skoro art. 6 ust. 5 u.t.d. z zasady zabrania wykonywania przewozów "poza" obszarem określonym w licencji, poza dwoma wyjątkami, to rozumieć trzeba - a contrario - że zgodnie z tymi dwoma wyjątkami, przewóz może być wykonany "poza" obszarem określonym w licencji. Słowo "poza" oznaczać w tym wypadku musi - wbrew temu co twierdzi organ - że zarówno początek, jak i koniec kursu mogą znajdować się "poza" obszarem określonym w licencji.

Skarżący wyjaśnił, że w ramach pierwszego z ww. wyjątków przewóz poza obszarem określonym w licencji może być wykonany, jeżeli zamówienie złożył klient także spoza obszaru określonego w licencji. Tak też w realiach niniejszej sprawy się stało i dlatego zdaniem skarżącego przewóz wykonany przez niego w dniu kontroli był legalny, mimo, że odbył się w całości w W., a nie w W.

Skarżący wskazał, że bezpośrednio przed podjęciem tego pasażera, wykonywał kurs z pasażerem z W. z ul. H. na ul. K. w W. Po zakończeniu tego kursu miał zamiar powrócić do W., a trasa powrotna miała wieść ulicami: S., O., S., M., T., R., następnie drogą do Z. i z Z. do W. na ul. H.. Będąc na ul. K., przez radio otrzymał informację o zamówieniu na kurs z ul. O. w W. do rejonu skrzyżowania ul. M. i ul. K. w W. Wedle tej informacji, pasażer oczekiwał na podjęcie, co oznacza, że składając zamówienie na kurs znajdował się w W. przy ul. O. Po otrzymaniu informacji o zamówieniu tego kursu skarżący stwierdził, że trasa kursu stanowi odcinek jego drogi powrotnej do W. Zdaniem skarżącego przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. nie wymaga, by w drodze powrotnej kurs miał być realizowany z tym samym pasażerem. Przewóz wykonany przez niego w W. pomiędzy ul. O. a ul. M. był kursem realizowanym w drodze powrotnej do W. Jednocześnie skarżący podniósł, że nie ma ustawowej definicji pojęcia "drogi powrotnej", dlatego też interpretować je można i należy w sposób zgodny z rozumieniem potocznym.

Reasumując skarżący wskazał, że GITD uchyli się od zbadania w sprawie tego, że:

1. w W., w rejonie miejsca, z którego podjął ww. pasażera, znalazł się po wykonaniu zgodnego z prawem przewozu z W. do W.,

2. po przybyciu na miejsce, o którym mowa wyżej, miał zamiar powrócić do W.;

3. ww. pasażer złożył zamówienie na kurs z W., tj. spoza obszaru określonego w mojej licencji, na trasie drogi powrotnej do W.;

4. ww. pasażera podjął w miejscu leżącym dokładnie na trasie powrotu z W. do W.;

5. miejsce, w którym miał wysadzić pasażera - zgodnie z jego zamówieniem, także znajdowało się na trasie powrotu z W. do W.

Skarżący wyraził pogląd, że gdyby - przy właściwym rozumieniu art. 6 ust. 5 u.t.d. – GITD poddał analizie przepis art. 86 k.p.a., to musiałby uznać, że zeznania jego wniosą do sprawy informacje o tych elementach stanu faktycznego, których organ nie ustalił innymi dowodami, a które dla sprawy mają znaczenie. Wskazał, że odmowa przesłuchania nie nastąpiła w formie postanowienia, dlatego też w uzasadnieniu decyzji GITD - stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a., miał obowiązek wyjaśnić, jakie były motywy pominięcia przesłuchania.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak już wspomniano licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji skarżący został zatrzymany do kontroli w W. W chwili zatrzymania skarżący wykonywał usługę przewozu pasażera z ul. O. w W. na ul. M. także w W. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem, którego podpisania skarżący odmówił. W toku postępowania ustalono, że skarżący posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie Miasta i Gminy W. Jednocześnie Urząd [...] W. poinformował WITD, iż nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie [...] W.

Skarżący nie kwestionuje, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. wykonywał przewóz pasażera z ul. z ul. O. w W. na ul. M. także w W. lecz twierdzi , iż przewóz ten był wykonywany w drodze powrotnej do W. w rozumieniu art. 6 ust. 5 u.t.d. Na te okoliczność wskazuje, że bezpośrednio przed podjęciem tego pasażera, wykonywał kurs z pasażerem z W. z ul. H. na ul. K. w W. Po zakończeniu tego kursu w drodze powrotnej do W., przez radio otrzymał informację o zamówieniu na kurs z ul. O. w W. do rejonu skrzyżowania ul. M. i ul. K. w W. tak więc trasa kursu stanowiła odcinek jego drogi powrotnej do W. Zdaniem skarżącego przepis art. 6 ust. 5 u.t.d. nie wymaga, aby w drodze powrotnej kurs miał być realizowany z tym samym pasażerem. Przewóz wykonany przez niego w W. pomiędzy ul. O., a ul. M. był kursem realizowanym w drodze powrotnej do W. Jednocześnie skarżący podniósł, że nie ma ustawowej definicji pojęcia "drogi powrotnej", dlatego też interpretować je można i należy w sposób zgodny z rozumieniem potocznym.

W ocenie Sądu stanowiska skarżącego nie sposób podzielić. Co prawda od powyższej zasady wykonywania przewozu na obszarze przewidzianym w licencji istnieje wyjątek , o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.d.p. Jednakże stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Oznacza to, jak słusznie przyjął organ, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie W. Natomiast skarżący w ramach posiadanej licencji nie jest uprawniony do dokonywania przewozów pasażerów na terenie W. czyli początek i koniec kursu nie może znajdować się w W., co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z treści analizowanego przepisu bezspornie wynika, że posiadana przez skarżącego licencja nie uprawniała go do wykonywania przewozów na terenie W. Nie jest słuszne stanowisko skarżącego, że skoro wracał do W. to w ramach tej trasy powrotnej był uprawniony do przewozu pasażera z innego obszaru czyli z W. i w ramach posiadanej licencji na przewozy w W. mógł zgodnie z ww. wyjątkiem wykonać kurs, którego początek i koniec mieścił się w W.

Wbrew twierdzeniom skarżącego sformułowanie przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. "z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru" należy rozumieć w ten sposób, iż każdy bez wyjątku kurs podjęty przez skarżącego musi zaczynać sie lub kończyć w W., przy czym pasażerem może być klient z innego obszaru czyli spoza W. Odnosząc się do stanu faktycznego ustalonego w sprawie skarżący na podstawie posiadanej licencji był uprawniony do przewozu;

- pasażera z W. na trasie z W. do W. ( droga powrotna),

- pasażera z W. na trasie z W. do W. (klient z innego obszaru).

W konsekwencji nie można podzielić argumentów podnoszonych przez skarżącego dotyczących dopuszczalności wykonywania przez niego kursów na terenie W. nawet wówczas, gdy odbywa kurs ten odbywa się na trasie w W. lecz prowadzącej w kierunku "do W.". W ocenie Sądu bez znaczenia jest także okoliczność, że otrzymane przez skarżącego przez radio zlecenie pochodziło od pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji bowiem w efekcie przewożąc tego pasażera na trasie znajdującej się w całości w W. wykonywał przewóz niezgodnie z posiadaną licencją. Innymi słowy skarżący wykonywał niedozwolony przewóz, którego początek i koniec znajdował się w W. Po drugie stwierdzenie dopuszczalności prawnej dokonywania takich przewozów niwelowałoby w całości sens i celowość przepisów dotyczących zasad przyznawania licencji w szczególności, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.).

W tym stanie rzeczy brak przesłuchania skarżącego przez organy transportu drogowego na okoliczności dokonywanego przewozu pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanych decyzji.

Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania , że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 ust. 5 u.d.p. okazały się bezzasadne.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.