Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1957/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1  pkt 1  lit. k
journal: Dz.U. 2010 nr 101 poz 649
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1969 nr 249 poz 25  art. 7  ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (69/335/EWG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. spółka z o.o. spółka komandytowo- akcyjna z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

|

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 października 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia A. spółka z o. o. s.k.a. nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 38.483,00 zł, pobranego przez płatnika z tytułu zawiązania spółki komandytowo – akcyjnej.

Wnioskiem z dnia 5 maja 2015 r. spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 38.483,00 zł. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że notariusz pobrał w dniu 4 listopada 2011 r. podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie 38.483,00 zł z tytułu zawarcia umowy spółki "B." spółka z o. o. spółka komandytowo – akcyjna (obecnie A. spółka z o. o. spółka komandytowo – akcyjna) w związku z wniesieniem wkładu pieniężnego przez akcjonariusza na kapitał zakładowy spółki. Według spółki nadpłata powstała w związku z błędnym zastosowaniem Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. 69/335/EWG, zastąpionej Dyrektywą Rady z dnia 12 lutego 2008 r. 2008/7/WE, ponieważ uznanie spółki komandytowo – akcyjnej za spółkę kapitałową w rozumieniu Dyrektywy powinno skutkować brakiem opodatkowania tej czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG państwa członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,5 % lub niższą. Dlatego też Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej obowiązana była do zwolnienia z podatku wniesienie wkładów kapitałowych do spółki komandytowo – akcyjnej, gdyż w dniu 1 lipca 1984 r. spółka komandytowo – akcyjna nie istniała w polskim porządku prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 38.483,00 zł, pobranego przez płatnika. Organ podatkowy wyjaśnił, że w dniu 1 lipca 1984 r. umowa spółki podlegała opodatkowaniu opłatą skarbową według stawki 5 % lub 10 % zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 45, poz. 226) oraz § 54 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U. Nr 34, poz. 161). Czynność utworzenia spółki kapitałowej objęta jest zakresem podatku kapitałowego, skoro w dniu 1 lipca 1984 r. istniał w Polsce podatek w wysokości przekraczającej 0,5 %, podatek był utrzymany przed akcesją oraz był naliczany w dniu 1 stycznia 2006 r. Organ podatkowy wyjaśnił, że dla zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 Dyrektywy istotne jest, czy dana operacja kapitałowa podlegała opodatkowaniu w dniu 1 lipca 1984 r. Bez znaczenia jest natomiast, czy dana czynność mogła być dokonana przez podmiot działający w określonej formie.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Strona wskazała, że Polska nie skorzystała z klauzuli opt – out, która daje członkowi Unii możliwość wyłączenia obowiązku wypełnienia części wymogów prawa unijnego. Przepisy ustawy o opłacie skarbowej nie mogły obowiązywać w stosunku do spółek komandytowo – akcyjnych, gdyż takiego rodzaju formy prawnej spółki nie przewidywał ówczesny porządek prawny. Spółka komandytowo – akcyjna weszła do obrotu prawnego z dniem 1 stycznia 2001 r. Ustawodawca objął zakresem podmiotowym podatku od czynności cywilnoprawnych spółki komandytowo – akcyjne od dnia 1 stycznia 2004 r. Tym samym przez 3 lata i 4 miesiące spółka komandytowo – akcyjna nie była w zakresie podmiotowym podatku od czynności cywilnoprawnych, a więc nie była opodatkowana tym podatkiem. Polska nie miała więc możliwości ponownego wprowadzenia tego podatku w stosunku do tego rodzaju spółek. Dodatkowo strona wskazała, że w dniu 1 lipca 1984 r. opłatą skarbową objęty był jedynie dokument stwierdzający zawiązanie spółki, a nie czynność prawna zawiązania spółki.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 1 lipca 1984 r. umowy spółki opodatkowane były w Polsce stawką wyższą niż wskazana w art. 7 ust. 1 Dyrektywy (5 % i 10 %"). Dla zwolnienia z art. 7 ust. 1 Dyrektywy znaczenie ma wyłącznie, czy dana operacja kapitałowa podlegała opodatkowaniu w dniu 1 lipca 1984 r., a nie to, czy czynność mogła zostać dokonana przez podmiot działający w określonej formie prawnoorganizacyjnej. Ustawa o opłacie skarbowej nakazywała pobranie podatku od pisma stwierdzającego zawiązanie każdego rodzaju spółki, niezależnie od jej formy prawnej. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych od dnia 1 stycznia 2004 r. miała służyć jedynie doprecyzowaniu przepisu dotyczącego opodatkowania zmiany umowy spółki przez objęcie nim dwóch rodzajów spółek – partnerskiej i komandytowo – akcyjnej, a nie rozszerzeniu zakresu opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych o spółki komandytowo- akcyjne. W ocenie organu odwoławczego, państwo polskie nie naruszyło przepisów Dyrektywy 69/335/EWG, albowiem nigdy nie odstąpiło od opodatkowania podatkiem kapitałowym czynności zawiązania umowy spółki, a od dnia akcesji stosowało nieprzerwanie jednolitą stawkę podatkową wynoszącą 0,5 %.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 73 § 1 pkt 2, art. 76, art. 120, art. 121 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 lit. a Dyrektywy Rady z dnia 12 lutego 2008 r. 2008/7/WE, art. 1 ust. 1 lit. k w związku z art. 1a pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Strona wniosła również o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE, czy art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1984 r. 69/335/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że Rzeczpospolita Polska przystępując do Unii Europejskiej była zobowiązana do zwolnienia z podatku kapitałowego operacje wskazane w Dyrektywie 69/335/EWG, inne niż operacje określone w art. 9 tej Dyrektywy, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,5 % lub niższą na podstawie Dyrektywy 69/335/EWG.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że Polska dokonała błędnej implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 69/335/EWG oraz Dyrektywy 2008/7/WE. W stosunku do Dyrektywy 69/335/EWG Polska nie skorzystała z klauzuli opt – out, która daje członkowi Unii możliwość wyłączenia obowiązku wypełnienia części wymogów prawa unijnego. Artykuł 7 ust. 1 stanowi ogólnie o operacjach zwolnionych w dniu 1 lipca 1984 r. Przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem zastosowania Dyrektywy. Na państwie członkowskim ciąży więc obowiązek zwolnienia operacji zwolnionych w dniu 1 lipca 1984 r. na gruncie Dyrektywy 69/335/EWG. Zgodnie z Dyrektywą w brzmieniu na dzień 1 lipca 1984 r. na podstawie art. 10 lit. a w związku z art. 4 pkt 1 lit. a, państwa członkowskie nie mogły naliczać oprócz podatku kapitałowego, żadnych podatków w odniesieniu do spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk w odniesieniu do utworzenia spółki kapitałowej. W związku z tym Polska nielegalnie pobierała podatek od czynności cywilnoprawnych (a wcześniej opłatę skarbową) od operacji utworzenia spółki kapitałowej, gdyż na dzień 1 lipca 1984 r. operacja ta, zgodnie z art. 10 lit. a w związku z art. 4 pkt 1 lit. a Dyrektywy 69/335/EWG (stan prawny na dzień 1 lipca 1984 r.) w związku z art. 7 ust. 1 tej Dyrektywy (stan prawny na dzień 1 maja 2004 r.) powinna być zwolniona od tego rodzaju danin publicznych. Polska powinna zwolnić z podatku kapitałowego operację utworzenia spółki kapitałowej, gdyż w dniu 1 lipca 1984 r. operacje te były zwolnione z podatku na mocy Dyrektywy 69/335/EWG.

Zdaniem skarżącej, skoro Polska w dniu 1 maja 2004 r. miała obowiązek zwolnić z opodatkowania utworzenie spółki kapitałowej na podstawie Dyrektywy 69/335/EWG, to nie miała prawa do utrzymania opodatkowania tej operacji. Polska nie miała prawa opodatkować tej operacji na podstawie art. 1 ust. 1 lit. k w związku z art. 1a pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkiem kapitałowym, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG czynności te powinny pozostać zwolnione, skoro w dniu 1 lipca 1984 r. operacje te nie były opodatkowane. Od dnia 1 maja 2004 r. do 1 stycznia 2009 r. na podstawie Dyrektywy 69/335/EWG Polska nielegalnie pobierała podatek od operacji utworzenia spółek kapitałowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Obie strony sporu zgodne są, że polska spółka komandytowo-akcyjna jest objęta zakresem podmiotowym obu unijnych dyrektyw kapitałowych. Zagadnienie uznania w rozumieniu dyrektyw unijnych spółki o wskazanej formie prawno-organizacyjnej za spółkę kapitałową zostało jednoznacznie przesądzone w wyroku TSUE z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie C-357/13 Drukarnia Multipress sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów (publ. http://curia.europa.eu ). W wyroku tym stwierdzono, że art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że spółkę kapitałowo-akcyjną prawa polskiego uznaje się za spółkę kapitałową w rozumieniu owego przepisu, nawet jeżeli jedynie część jej kapitału i członków może spełnić przesłanki przewidziane w tym przepisie. W przedmiocie regulacji unijnych należy jedynie dodać, że w dniu przystąpienia Polski do UE w systemie prawa wspólnotowego obowiązywała Dyrektywa Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L Nr 249, poz. 25 ze zm.). Z uwagi na brak odmiennych regulacji, powinność implementacji tej Dyrektywy stała się aktualna wobec Polski z dniem 1 maja 2004 r. Dyrektywa ta utraciła zaś swoją moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2009 r., gdyż została zmieniona właśnie Dyrektywą 2008/7/WE. Jednakże treść normatywna wynikająca z art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2008/7/WE w pełni odpowiada przepisowi zawartemu w art. 3 ust. 1 pkt b) Dyrektywy 69/335, a zatem wykładnię prawa dokonaną przez TSUE można wprost odnieść do regulacji Dyrektywy 69/335. We wskazanym orzeczeniu TSUE podkreślił, że artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2008/7/WE ( a zatem wcześniej także art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335) ujmuje szeroko pojęcie "spółki kapitałowej", nie wiążąc go z żadną szczególną formą spółki (pkt 23 wyroku). Ponadto art. 2 ust. 2 dyrektywy 2008/7/WE ( a wcześniej także art. 3 ust. 2 Dyrektywy 69/335) uznaje za spółki kapitałowe każdą inną spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną prowadzące działalność skierowaną na zysk. Cel omawianego przepisu polega na zapobieganiu temu, by wybór określonej formy prawnej mógł prowadzić do odmiennego traktowania pod względem podatkowym czynności, które z gospodarczego punktu widzenia są równoważne. Tym samym, przepis ten pozwala objąć podmioty, które służą takim samym celom gospodarczym, jak spółki kapitałowe w pełnym tego słowa znaczeniu, a mianowicie dążeniu do osiągnięcia zysku poprzez wspólne wnoszenie kapitału do wyodrębnionego majątku, i które nie spełniają kryteriów pojęcia "spółki kapitałowej" zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy (pkt 26 wyroku). TSUE przypomniał także, że art. 9 Dyrektywy 2008/7/WE (wcześniej art. 3 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy 69/335) pozostawia państwom członkowskim swobodę decyzji o nieuznawaniu podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2008/7/WE (wcześniej art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 69/335) za spółki kapitałowe do celów nakładania podatku kapitałowego, jednak możliwość zastosowania tego odstępstwa nie została przewidziana w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2008/7/WE (wcześniej art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335), określającym w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich państw członkowskich spółki mające charakter spółek kapitałowych w rozumieniu tej dyrektywy (pkt 27 wyroku). Dodatkowo TSUE podkreślił, że brzmienie art. 2 ust. 1 lit. b) i c) Dyrektywy 2008/7/WE (wcześniej art. 3 ust. 1 pkt b i c Dyrektywy 69/335) nie zawiera żadnej wskazówki pozwalającej przyjąć, że prawodawca Unii zamierzał wyłączyć z pojęcia "spółki kapitałowej" podmioty prawne o charakterze mieszanym, takie jak polska spółka komandytowo-akcyjna, w których jedynie część udziałów w kapitale lub majątku może być przedmiotem transakcji na giełdzie lub w których jedynie część członków ma prawo zbycia udziałów osobom trzecim bez uzyskania uprzedniego upoważnienia i odpowiada za długi spółki tylko do wysokości swoich udziałów. W konsekwencji TSUE uznał, że art. 2 ust. 1 lit. b) i c) Dyrektywy 2008/7/WE należy interpretować w ten sposób, że spółkę komandytowo-akcyjną prawa polskiego uznaje się za spółkę kapitałową w rozumieniu tego przepisu, nawet jeżeli jedynie część jej kapitału i członków może spełnić przesłanki przewidziane w tym przepisie (pkt 36 wyroku). W świetle wskazanej interpretacji dyrektywy kapitałowej należało również na podstawie art. 3 ust. 1 pkt b Dyrektywy 69/335 klasyfikować spółkę komandytowo-akcyjną jako kapitałową (wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015, sygn. akt II FSK 1685/15, wyrok NSA z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt II FSK 1825/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 1409/15).

Natomiast dla rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych zawiązania spółki komandytowo-akcyjnej kluczowe znaczenie ma pogląd TSUE wyrażony w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. C-372/10 Pak – Holdco. Z wyroku tego wynika, że w przypadku państwa takiego jak Rzeczypospolita Polska, które przystąpiło do Unii ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii lub w innym akcie prawa Unii, art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG, zmienionej dyrektywą 85/303, powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy (ze zmianami), które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem wg stawki obniżonej wynoszącej 0,5% lub niższej.

Nieuzasadniony jest więc pogląd skarżącej spółki, że badaniu na dzień 1 lipca 1984 r. nie podlega treść przepisów prawa polskiego, obowiązującego w zakresie opodatkowania czynności tworzenia spółek.

Obciążenia publicznoprawne w Polsce na dzień 1 lipca 1984 roku, w omawianym zakresie, uregulowane były w ustawie z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej oraz, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 tej ustawy, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej. Zgodnie z art. 1 ust.1 pkt 3 lit. d) ustawy opłata skarbowa pobierana była od pism stwierdzających zawiązanie spółki przez osoby fizyczne i osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej. Stosownie natomiast do § 54 ust. 3 cyt. rozporządzenia, podstawę obliczenia opłaty skarbowej przy umowie spółki stanowił kapitał zakładowy przy zawiązaniu spółki (pkt 1) oraz kwota, o którą powiększono kapitał zakładowy – przy powiększeniu kapitału zakładowego (pkt 2). Opodatkowaniu podlegało zatem, zarówno zawiązanie spółki, jak i powiększenie jej kapitału zakładowego. Natomiast według § 54 ust. 1 rozporządzenia stawka opłaty skarbowej od wkładów, których przedmiotem nie była nieruchomość lub użytkowanie wieczyste, wynosiła 5% (a więc powyżej 0,5%). W świetle § 54 ust. 4 rozporządzenia za kapitał zakładowy uważane były wszelkie wkłady wspólników, z wyjątkiem wkładów polegających na wykonywaniu pracy, a w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością również dopłaty. Z treści § 54 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia z 1983 r. w sprawie opłaty skarbowej wynika, więc objęcie opłatą skarbową każdej czynności prawnej, polegającej na zawiązaniu spółki i wniesieniu wkładów do tej spółki. Skoro zatem § 54 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia przewidywał w dacie 1 lipca 1984 r. opodatkowanie opłatą skarbową, mającą charakter podatku kapitałowego, każdej czynności prawnej polegającej na związaniu spółki, a przyjęta dla niej stawka podatku wynosiła ponad 0,5 %, to uznać należy, że przewidziane w obowiązujących w 2011 r. przepisach polskiej ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych opodatkowanie czynności utworzenia spółki komandytowo-akcyjnej, nie pozostawało w sprzeczności z warunkiem określonym w art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze Dyrektywy 69/335/EWG, w brzmieniu obowiązującym w dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2841/13, wyrok NSA z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II FSK 2145/13, wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II FSK 1800/13). Po 1 maja 2004 r. Polska była więc uprawniona do utrzymania opodatkowania podatkiem kapitałowym czynności utworzenia spółki komandytowo-akcyjnej.

Odnosząc się do kwestii respektowania zasady stand-still, podnieść można, iż określone w dyrektywie 69/335/EWG "operacje" mogły w dacie akcesji państwa nadal podlegać opodatkowaniu, jeżeli w dniu 1 lipca 1984 r. były opodatkowane stawką wyższą niż 0,5% (art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG ze zm.) i podatek ten nie został po dacie 1 lipca 1984 r. zniesiony. Natomiast możliwość utrzymania opodatkowania tych czynności, według stawki 0,5% w 2011 r., musi wynikać z faktu, że podatek był naliczany w dniu 1 stycznia 2006 r. (art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/7/WE) oraz nieprzerwanie po dniu 1 stycznia 2006 r. (art. 7 ust. 2 dyrektywy 2008/7/WE) i po tej dacie stawka nie była obniżana (art. 8 ust. 2 zd. 2 dyrektywy 2008/7/WE).

W kontekście analizowanego stanu faktycznego, nie można dopatrzyć się naruszenia przez Polskę klauzuli stand-still, w związku z naliczaniem w dacie akcesji podatku kapitałowego od utworzenia spółki komandytowo-akcyjnej. Polska nie przestała naliczać tego podatku, ani też nie obniżyła jego stawki, w jakimkolwiek momencie po dniu 1 stycznia 2006 r. Dla objęcia zakresem przedmiotowym podatku kapitałowego omawianych czynności prawnych i przyjęcia stawki 0,5% podstawy opodatkowania zasadnicze znaczenie miało łączne wystąpienie następujących przesłanek: (1) istnienie w Polsce, w dacie 1 lipca 1984 r., podatku w wysokości przekraczającej 0,5% (art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG); (2) utrzymywanie tego podatku przed akcesją (w Polskim systemie prawnym podatek ten, w odniesieniu do omawianych czynności prawnych, istniał faktycznie również po 1 lipca 1984 r., w tym bezpośrednio przed datą akcesji); (3) naliczanie tego podatku w dniu 1 stycznia 2006 r. Przesłanki te zostały spełnione.

Zasadnie zatem płatnik pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych od skarżącej spółki w dniu 4 listopada 2011 r. Nieuzasadnione są więc zarzuty naruszenia art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 73 § 1 pkt 2, art. 76, art. 120, art. 121 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 lit. a Dyrektywy Rady z dnia 12 lutego 2008 r. 2008/7/WE, art. 1 ust. 1 lit. k w związku z art. 1a pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Sąd oddalił wniosek strony o skierowanie pytania prejudycjalnego TSUE, skoro sporna kwestia została rozstrzygnięta w wyroku TSUE z dnia 16 lutego 2012 r. C-372/10 Pak – Holdco oraz w jednolitym w tej kwestii orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.