Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 485/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 71 , art 73 , art 75 ust 1 pkt 4 i art 80 ust 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art 138 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 7 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2022 roku, znak: SKO.OŚ/4170/476/2020 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 15 października 2020r., Nr WS-04.6220.132.2020.AD, odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na realizacji zabudowy usługowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzysząca im infrastrukturą oraz dróg o nawierzchni twardej w ramach inwestycji pn.: "Budowa Komisu Samochodowego przy ul. [...] w K." na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] - wariant II.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając, iż wbrew stanowisku organu I instancji, w niniejszej sprawie nie zachodzi niezgodność przedsięwzięcia z MPZP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r. nr SKO.OŚ/4170/476/2020, na podstawie przepisów art. 71, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4) i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021.2373) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję

Organ wskazał w uzasadnieniu, iż działki na których zlokalizowane ma być przedsięwzięcie objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice Małe - Tetmajera" (Uchwała Nr LIX/813/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r., Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 6 listopada 2012 r. poz. 5524). Przedmiotowy teren znajduje się:

- w części w Terenach Zabudowy Usługowej oznaczonych na rysunku planu symbolami: U.2.2 i U.2.3,

- w części w Terenach Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej oznaczonych na rysunku planu symbolami: MN.2.1, MN.2.4,

- w części w Terenach Komunikacji - tereny dróg publicznych klasy zbiorczej oznaczonych na rysunku planu symbolem: KD/Z.3,

- w części w Terenach Komunikacji - tereny dróg publicznych klasy dojazdowej oznaczonych na rysunku planu symbolem: KD/D.12,

- w części nie posiada ustalonego przeznaczenia.

Zgodnie z zapisami miejscowego planu część terenu objętego przedmiotowym wnioskiem, tj. dz. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] znajdują się w terenach oznaczonych w miejscowym planie symbolem MN.2.1, czyli w terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, tj. § 18 ust. 1 MPZP. Zgodnie z przepisem § 18 ust. 2 MPZP - dopuszcza się lokalizację wolnostojących obiektów usług z zakresu handlu detalicznego. Na działkach Nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], w terenie MN.2.1 zaplanowano miejsca postojowe. Miejscowy plan w § 6 ust. 1 lit. e) stanowi, iż w ramach przeznaczenia terenów oznaczonych m.in. symbolem MN.2.1 mogą zawierać się miejsca postojowe, jako elementy towarzyszące jego urządzeniu i funkcjonowaniu. Jednakże należy mieć na względzie, że w przypadku terenu oznaczonego symbolem MN.2.1 miejsca postojowe mają być elementem towarzyszącym zabudowie jednorodzinnej lub dopuszczonym tam wolnostojącym obiektom usług z zakresu handlu detalicznego. Natomiast w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia planowane tam miejsca postojowe nie są związane z zabudową jednorodzinną lub wolnostojącymi obiektami usług z zakresu handlu detalicznego, a ma to być parking pracowniczy komisu samochodowego, który planowany jest w innym terenie, tj. Terenie Zabudowy Usługowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. zarzucając naruszenie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,; miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i kpa poprzez:

- niezapewnieniu Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniach przed SKO jak i Prezydentem, skutkującym niemożliwością przedstawienia przez Skarżącego wszystkich racji i argumentów, w tym zawartych w niniejszej skardze, które pozwoliłoby na należyte wyjaśnienie sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji zgodnej z wnioskami Skarżącego;

- w konsekwencji błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędnym uznaniu, że przedsięwzięcie jest niezgodne z postanowienia obowiązującego dla terenu na którym jest planowane miejscowym planem;

- zaniechaniu kontynuowania "merytorycznego" postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji (w tym przeprowadzania postępowania uzgodnieniowego z innymi organami), mimo braku podstaw do tego - wobec zgodności przedsięwzięcia z MPZP.

W ocenie skarżącego prawidłowa wykładnia postanowień MPZP, a następnie porównanie zagospodarowania w/w części terenu przedsięwzięcia z postanowieniami MPZP nie pozwala na ustalenie, że pozostają one w sprzeczności, przeciwnie, kształt przestrzenny i sposób przeznaczenia w/w części terenu przedsięwzięcia (niezależnie od oczywistego pozostawania tego terenu w związku z resztą przedsięwzięcia), jak i całe przedsięwzięcie, odpowiadają regulacjom MPZP.

Skarżący wskazał, że przewidziany w ramach przedsięwzięcia sposób przeznaczenia

terenów oznaczonych w MPZP symbolem "MN.2.1" to w części - 95% tereny zieleni / wyłącznie powierzchnia biologicznie czynna - która (z uwagi na obecny stan terenu) nie zostanie przetworzona; a w części - 5% powierzchnia planowanych miejsc postojowych - która w związku z tym, towarzysząc w/w terenom zieleni, zostanie przetworzona. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu pod pojęciem "przeznaczenia" (danego terenu w MPZP) należy rozumieć każdy "możliwy sposób zagospodarowania terenu na warunkach określonych ustaleniami plonu" (§ 4 ust 1 pkt 3 MPZP). Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolem "MN.2.1", w ramach realizacji prawa właściciela do zagospodarowania terenu wg jego "przeznaczenia" przewidzianego przez plan miejscowy, tj. w szczególności w ramach realizacji podstawowego przeznaczenia terenu - pod zabudowę jednorodzinną, przewidziano minimalny wskaźnik przeznaczenia gruntu jako terenu biologicznie czynnego, który wynosi 60% (§ 18 ust 4 MPZP). Jednocześnie w MPZP w żaden sposób nie limituje górnej granicy przeznaczenia gruntu określonego symbolem "MN.2.1" - w ramach realizacji podstawowego przeznaczenia terenu - pod zabudowę jednorodzinny - jako terenu powierzchni biologicznie czynnej. W powyższym zakresie - wobec przeznaczenia w przedsięwzięciu jako powierzchni biologicznie czynnej/terenu zieleni 95% terenu oznaczonego w MPZP symbolem ,,MN.2.1": po pierwsze powyższy wymóg ponad wszelką wątpliwość jest w ramach przedsięwzięcia spełniony; a po wtóre, takie przeznaczenie terenu, jako zawierające się w ramach realizacji jego podstawowego przeznaczenia - pod zabudowę jednorodzinną, stanowi dopuszczony przez MPZP rodzaj korzystania z gruntu, stanowiący przy tym realizację podstawowego "przeznaczenia" terenu. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolem "MN.2.1", w ramach realizacji prawa właściciela do zagospodarowania terenu wg jego przeznaczenia przewidzianego przez plan miejscowy, przewidziano możliwość lokowania – jako elementów "towarzyszących" jego urządzeniu zgodnie z określonym w MPZP "przeznaczeniem" - m.in. miejsc postojowych (§ 6 ust 1 lit "e" MPZP). W powyższym zakresie, uwzględniając, że zgodnie z w/w § 4 ust 1 pkt 3 zagospodarowanie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej/terenu zieleni ewidentnie stanowi "możliwy sposób zagospodarowania terenu na warunkach określonych ustaleniami planu", który w związku z tym - jeśli objęty jest procedurą administracyjną przewidującą ocenę i kwalifikację przez pryzmat przepisów MPZP - właściwy organ administracji nie tylko może, lecz powinien uznać za realizację podstawowego przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "MN.2.1", planowanie przez Skarżącego na niewielkiej części przeznaczonych planistycznie w w/w sposób ("MN.2.1") gruntów miejsc postojowych nie stoi w sprzeczności z dyspozycją przepisu § 6 ust 1 lit "e" MPZP. W konsekwencji, w ramach przeznaczenia całości objętych przedsięwzięciem gruntów wchodzących w skład terenu "MN.2.1", planowane miejsca postojowe są elementem towarzyszącym jego urządzeniu zgodnemu z podstawowym przeznaczeniem, a to przesądza o zgodności przedsięwzięcia (jako całości), z MPZ.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku bezzasadności skargi, Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana posiedzeniu niejawnym Sądu w składzie trzech sędziów w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego dla terenu planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowym wypadku, działki na których zlokalizowane ma być przedsięwzięcie objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bronowice Małe - Tetmajera". Organ odmówił wydania decyzji uznając, że zamierzane przedsięwzięcie jest niezgodne z postanowieniami w/w planu. W takiej natomiast sytuacji, organ zwolniony jest z konieczności przeprowadzania postępowania w szerszym zakresie, w tym przeprowadzania postępowania uzgodnieniowego. Orzecznictwo w tym zakresie, którego część przywołał organ, uznać należy za utrwalone. Istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem, czy ocena organu co do sprzeczności zamierzanego przedsięwzięcia z w/w planem miejscowym była trafna. Analiza charakteru i parametrów planowanej inwestycji oraz postanowień planu, prowadzi do konkluzji, że ocena wyrażona przez organ była prawidłowa.

Przechodząc w tym zakresie do szczegółów należy najpierw wyrazić pogląd, że zarzuty skargi nawiązujące do kwestii spełnienia warunków w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, są bezprzedmiotowe tzn. nie determinują oceny w zakresie sprzeczności inwestycji z planem miejscowym. Istotne na tej płaszczyźnie jest jedynie to, czy usytuowanie miejsc postojowych zapewniających obsługę dla planowanej inwestycji jest, czy też nie jest z planem zgodne. Przypomnieć należy, że część zamierzenia obejmuje teren o symbolu ,,MN.2.1" i na części terenu objętego tym przeznaczeniem, inwestor zaplanował miejsca postojowe, które mają stanowić obsługę parkingową dla zamierzanej inwestycji tj. dla budowy komisu samochodowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą w postaci m.in. dróg, garaży, czy parkingów samochodowych. Planowane na terenie ,,MN.2.1" miejsca postojowe stanowią zatem część infrastruktury dla w/w inwestycji.

Tymczasem teren o symbolu ,,MN.2.1", zgodnie z § 18 ust. 1 MPZP, przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, na którym w myśl ust. 2 dopuszcza się lokalizację wolnostojących obiektów usług z zakresu handlu detalicznego. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt. e MPZP, na terenie tym jest możliwość realizacji miejsc postojowych, z tym że zgodnie z tym przepisem, miejsca takie w ramach przeznaczenia ,,MN.2.1" mają stanowić element towarzyszący urządzeniu i funkcjonowaniu terenu ,,MN.2.1". Wynika to wprost z w/w przepisu, który czytany jako całość stanowi, że w ramach przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem "MN.2.1" mogą zawierać się miejsca postojowe jako element towarzyszący jego urządzeniu i funkcjonowaniu. Trafnie zatem uznał organ, że miejsca postojowe w terenie "MN.2.1" mogą być sytuowane jako element towarzyszący zabudowie jednorodzinnej lub dopuszczonych tam wolnostojącym obiektom usług z zakresu handlu detalicznego. Planowane przez inwestora miejsca postojowe, mają natomiast pełnić fragment rozległej infrastruktury komunikacyjnej dla całkiem innego przedsięwzięcia tj. dla budowy komisu samochodowego. Oznacza to, że planowana inwestycja jest z tego powodu niezgodna z obowiązującym dla terenu inwestycji planem miejscowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nawiązującego do naruszenia art. 10 k.p.a., należy wskazać, że w myśl utrwalonego orzecznictwa, zarzut taki może być skutecznie podniesiony, jeśli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszego postępowania taka sytuacja nie miała miejsca.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.