Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 grudnia 2018 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.470.2018.2.AS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 września 2918 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek T. S.A. z/s w W. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1038 ze zm., dalej Updop).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy A. Dla potrzeb prowadzonej działalności ubezpieczeniowej strona nabywa określone usługi od wyspecjalizowanych podmiotów z tej grupy. Wśród nabywanych usług wnioskodawca nabywa między innymi wyspecjalizowaną usługę informatyczną dedykowaną prowadzonej działalności ubezpieczeniowej. Usługa nabywana jest od podmiotu z grupy – A. z/s w Niemczech. W ramach wspomnianej usługi IT strona otrzymuje kompleksowe wsparcie w zakresie utrzymania i bieżącej obsługi systemu informatycznego A. służącego prowadzonej działalności ubezpieczeniowej. Usługodawca jest w szczególności odpowiedzialny za bieżące monitorowanie, utrzymywanie i naprawianie oprogramowania, zapewnianie określonego poziomu bezpieczeństwa danych gromadzonych przez wnioskodawcę w toku działalności ubezpieczeniowej, rozwiązywanie bieżących problemów związanych z funkcjonowaniem wirtualnego środowiska IT wnioskodawcy.

W ramach usługi IT usługodawca odpowiada za: utrzymanie całości systemu informatycznego w ciągłej gotowości; monitorowanie i wykrywanie awarii, błędu lub problemu poprzez automatyczne narzędzie diagnostyczne; bieżące usuwanie i naprawianie usterek i awarii systemu; wyjaśnienie przyczyn zgłaszanych nieprawidłowości, identyfikacja i lokalizacja źródła problemu oraz nieprawidłowości związanych z funkcjonowaniem systemu; wirtualizację i udostępnianie aplikacji w środowisku testowym, przedprodukcyjnym i produkcyjnych; instalację i konfigurację systemu informatycznego, wykorzystywanego przez A. w prowadzonej działalności; tworzenie kopii zapasowych danych zapisanych na dyskach oraz odzyskiwanie utraconych danych związanych z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością; przedstawianie i integracja nowych technologii (elementów systemu) z istniejącym środowiskiem informatycznym; przeprowadzanie aktualizacji i bieżących przeglądów systemu; prowadzenie fizycznych i wirtualnych operacji na serwerach; realizacja zleconych przez wnioskodawcę optymalizacji systemu, w zakresie funkcjonalności, konfiguracji, parametryzacji i rozmieszczenia systemu.

Z punktu widzenia strony, wszystkie opisane powyżej czynności stanowią integralną część jednego, kompleksowego świadczenia IT i służą nadrzędnemu celowi, jakim jest właściwe i efektywne prowadzenie działalności gospodarczej przez wnioskodawcę.

Skarżąca dodała, że w ramach usługi IT nie będzie ponosiła bezpośrednio lub pośrednio na rzecz usługodawcy kosztów wszelkiego rodzaju opłat i należności za: autorskie lub pokrewne prawa majątkowe; licencje; prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej; wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywanych przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencyjnej), umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

W uzupełnieniu wniosku Strona podała, że w stosunku do przedmiotowej usługi zasadne jest wskazanie symbolu PKWiU 2015 - 62.03.12.0 "usługi związane z zarządzaniem systemami informatycznymi".

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny skarżąca zapytała, czy koszty usługi IT opisanej w stanie faktycznym, na gruncie Updop w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., podlegają ograniczeniu w zakresie ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów określonemu w art. 15e Updop?

Przedstawiając własny pogląd wnioskodawca wskazał, że koszty wspomnianej usługi nie podlegają ograniczeniu przewidzianemu w art. 15e Updop.

W wydanej 7 grudnia 2018 r. interpretacji indywidualnej DKIS uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. wniosła o uchylenie wydanej interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona zarzuciła DKIS naruszenie:

1) art. 14b § 1 i 3 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. dalej Op), poprzez działanie naruszające zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego, polegające na przyjęciu, że wniosek o interpretację nie spełnia wymogów wyczerpującego przedstawieniu stanu taktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz własnego stanowiska w sprawie, w szczególności przyjęcie konieczności wskazania przez Skarżącą w opisie stanu faktycznego (stanu przyszłego) symbolu PKWiU usługi IT;

2) art. 14b § 1 w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 120 Op, poprzez brak podstaw do żądania w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Op aby skarżąca wskazała w terminie 7 dni symbol PKWiU dla wskazanej we wniosku usługi co w konsekwencji stanowi naruszenie przez organ przepisów przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie;

3) art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu w interpretacji, że opisana przez skarżącą usługa stanowi usługę zarządzania, i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez przyjęcie że koszty nabywanej usługi IT podlegają ograniczeniom w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wynikających z art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach jest, zgodnie z art. 57a Ppsa, związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na interpretację indywidualną może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Po analizie podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd stwierdza, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawno-podatkowej kwalifikacji opisanej we wniosku usługi IT, w ramach której usługodawca wykonuje określone czynności związane z obsługą systemu wykorzystywanego przez wnioskodawcę w ramach wykonywanej przez niego działalności ubezpieczeniowej. Skarżąca wyraziła wątpliwość, czy wynagrodzenie za owe czynności podmiotu powiązanego, składające się na kompleksową usługę informatyczną, będzie podlegało ograniczeniu w zaliczeniu go w poczet kosztów uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Stosownie do art. 7 ust. 1 zd. 1 Updop, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Na podstawie art. 7 ust. 2 Updop, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Koszt uzyskania przychodów stanowi zatem istotny element konstrukcyjny podatku dochodowego. Zaliczenie danego wydatku w poczet tych kosztów pozwala podatnikowi na obniżenie podstawy opodatkowania tym podatkiem. Podatnik, co do zasady, może uwzględnić w swych rozliczeniach wszelkie poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Od wspomnianej zasady ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków.

Jednym z tych wyjątków jest niewątpliwie ograniczenie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych z tytułu wykonania na rzecz podatnika określonych usług.

Na podstawie art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 6, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek.

W opisanym we wniosku stanie faktycznym strona przyznaje, że nabywa od podmiotu powiązanego kompleksową usługę IT, dotyczącą systemu informatycznego, który wykorzystuje w swojej działalności. Skarżąca podała, że usługodawca odpowiada za: utrzymanie całości systemu informatycznego w ciągłej gotowości; monitorowanie i wykrywanie awarii, błędu lub problemu poprzez automatyczne narzędzie diagnostyczne; bieżące usuwanie i naprawianie usterek i awarii systemu; wyjaśnienie przyczyn zgłaszanych nieprawidłowości, identyfikacja i lokalizacja źródła problemu oraz nieprawidłowości związanych z funkcjonowaniem systemu; wirtualizację i udostępnianie aplikacji w środowisku testowym, przedprodukcyjnym i produkcyjnych; instalację i konfigurację systemu informatycznego, wykorzystywanego przez A. w prowadzonej działalności; tworzenie kopii zapasowych danych zapisanych na dyskach oraz odzyskiwanie utraconych danych związanych z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością; przedstawianie i integracja nowych technologii (elementów systemu) z istniejącym środowiskiem informatycznym; przeprowadzanie aktualizacji i bieżących przeglądów systemu; prowadzenie fizycznych i wirtualnych operacji na serwerach; realizacja zleconych przez wnioskodawcę optymalizacji systemu, w zakresie funkcjonalności, konfiguracji, parametryzacji i rozmieszczenia systemu.

Organ uznał, że opisana usługa podlega ograniczeniu przewidzianemu w art. 15e ust. 1 Updop, gdyż stanowi wymienioną w tym przepisie usługę zarządzania. Przeciwnego zdania jest wnioskodawca, który twierdzi, że opisana usługa nie dość, iż nie została wymieniona w powołanym przepisie to nie jest również podobna to żadnego ze wskazanych w nim świadczeń.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać podatnikowi.

Należy bowiem wskazać, że art. 15e ust. 1 Updop stanowi wyjątek od zasady, iż podatnik ma prawo zaliczać określone wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji, wszelkie ograniczenia przewidziane w tym przepisie trzeba odnosić do usług wymienionych w nim wprost lub do usług, które mają do nich podobny charakter. Niedopuszczalnym jest zatem stosowanie odległych analogii, które prowadziłyby do nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu pojęciowego analizowanej normy prawnej.

Zdaniem Sądu analiza spornych usług, której dokonał DKIS nie prowadzi do wniosku, że sporna usługa jest usługą zarządzania. Wręcz przeciwnie, argumentacja organu w zasadzie wyklucza uznanie opisanej usługi informatycznej za usługę zarządzania, a także za usługę do niej podobną. Organ w zaskarżonym akcie odwołał się do wykładni językowej pojęcia "zarządzać" i wskazał, że oznacza ono "kierować, administrować czymś". DKIS dodał, że zarządzanie należy uznać za władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Pojęcie zarządzania musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania, oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów. Dalej DKIS wskazał, że zarządzanie w szerokim ujęciu oznacza "zrobienie czegoś za pomocą wysiłku innych osób", organizowanie działań dla osiągnięcia określonych celów przy zachowaniu zasad skuteczności i sprawności organizacyjnej z uwzględnieniem realnej odpowiedzialności za osiągnięte rezultaty.

W ocenie Sądu, powyższa wykładnia analizowanego pojęcia nie budzi większych zastrzeżeń. Nie mniej jednak organ nie wyjaśnia jakie elementy spornego świadczenia odpowiadają dokonanemu opisowi. W szczególności Sąd nie dostrzega elementów łączących nabytą przez wnioskodawcę usługę IT z zarządzaniem rozumianym w sposób przedstawiony przez DKIS. Nie widzi również podobieństwa między obsługą systemu informatycznego a tak definiowanym zarządzaniem.

Z treści wniosku wynika, że istotą opisanego świadczenia jest:

1) wdrożenie i rozwój systemu informatycznego w należącym do strony środowisku IT czego przejawem jest: instalacja i konfiguracja tego systemu; przedstawianie i integracją nowych elementów systemu z istniejącym środowiskiem informatycznym; przeprowadzanie aktualizacji systemu; wirtualizacja i udostępnianie aplikacji w środowisku testowym;

2) zapewnienie należytego działania systemu informatycznego poprzez: utrzymanie go w ciągłej gotowości; monitorowanie i wykrywanie awarii, błędu lub problemu poprzez automatyczne narzędzie diagnostyczne; przeprowadzanie przeglądów systemu; optymalizacja systemu w zakresie funkcjonalności, konfiguracji, parametryzacji i rozmieszczenia systemu;

3) czynności serwisowe (naprawcze) polegające na: usuwaniu i naprawianiu usterek i awarii systemu; wyjaśnianie przyczyn zgłaszanych nieprawidłowości; identyfikacja i lokalizacja źródeł problemów oraz nieprawidłowości; tworzenie kopii zapasowych i odzyskiwanie utraconych danych.

Skarżąca nabywa zatem prawa do wykorzystania systemu informatycznego oraz będącą przedmiotem zapytania usługę jego wdrożenia, rozwoju, monitorowania i serwisowania. Jest to więc usługa mająca charakter czysto techniczny, podobny do usług wsparcia typowego dla podmiotów oferujących produkty o pewnym zaawansowaniu technicznym, wymagającym fachowej wiedzy lub odpowiedniego przeszkolenia. Charakter tej usługi można porównać z obsługą wszelkich urządzeń, maszyn lub oprogramowania, których funkcje są udostępniane pracownikom danej firmy w określonym tylko zakresie, najczęściej pozwalającym na ich obsługę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Montażem sprzętu (instalacją oprogramowania), konfigurowaniem, zmianą zaawansowanych ustawień, bieżącym monitorowaniem, serwisowaniem oraz naprawami usterek mogą zajmować się (i najczęściej zajmują się) osoby specjalnie do tego przygotowane, pracujące w podmiotach zewnętrznych, często oferujących ów sprzęt lub oprogramowanie. Zdaniem Sądu, trudno uznać, że są to świadczenia o cechach typowych dla usług zarządzania lub administrowania. Nie są to również usługi do nich podobne.

Podsumowując tę część rozważań Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu w interpretacji, że opisana przez skarżącą usługa stanowi usługę zarządzania, i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez przyjęcie, iż koszty nabywanej usługi IT podlegają ograniczeniom w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wynikających z art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop.

Jeśli chodzi natomiast o zarzuty procesowe to zgodzić się należy z podatnikiem, że DKIS nie miał podstaw do wzywania o podanie klasyfikacji statystycznej dla usługi opisanej we wniosku. Skoro wnioskodawca takiej klasyfikacji nie podał to znaczy, że nie stanowiła ona dla niego elementu stanu faktycznego. We wniosku opisana została natomiast sporna usługa, w tym wszystkie świadczenia, które na rzecz podatnika wykonuje podmiot powiązany. Z punktu widzenia treści art. 15e ust. 1 Updop było to wystarczające, gdyż organ mógł ocenić, czy dana usługa podlega dyspozycji tego przepisu czy też nie.

W myśl art. 14b § 3 Op składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez wyczerpująco przedstawiony należy rozumieć taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości zastosowania przepisu prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia.

Zgodnie zaś z art. 14c § 1 i 2 Op interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednolicie, że organ wydający interpretację rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ interpretacyjny ogranicza się zatem do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku jego negatywnej oceny, organ zobligowany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - stosownie do art. 14c § 1 i § 1 Op.

Innymi słowy, specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji polega na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska).

Z kolei wyjście przez organ interpretacyjny poza ramy postępowania wyznaczone normami art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Op powoduje, że wydana zostaje interpretacja o innej treści niż należałoby oczekiwać, gdyby do tego naruszenia przepisów postępowania nie doszło. Organ nie może bowiem dokonywać oceny stanowiska, którego sam wnioskujący o udzielenie interpretacji nie wyraził, ani co do okoliczności nienależących do stanu faktycznego. Ten brak uniemożliwia realizację celu wydania interpretacji, czyli uzyskania przez podatnika rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym.

W ocenie Sądu, podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 Op. Przepis ten nakazuje wyczerpująco przedstawić stan faktyczny, czyli opis czynności faktycznych, składających się w całość, które mogą być źródłem powstania obowiązków podatkowych. Opisanie tych czynności przy użyciu klasyfikacji statystycznej jest dopuszczalne, ale może także zawierać nieścisłości.

W opinii Sądu, w postępowaniu interpretacyjnym organ może wspomagać się klasyfikacją PKWiU, jednakże klasyfikacja ta nie ma decydującego znaczenia dla oceny, czy dana usługa mieści się w katalogu czynności (świadczeń) opisanych w art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop. Prymat powinien mieć dokładny opis faktów, a nie ich ocena klasyfikacyjna. Co bowiem istotne, komentowany przepis nie zawiera odesłania do klasyfikacji PKWiU - ani pośredniego ani bezpośredniego. Specyfika postępowania interpretacyjnego wymaga zatem aby w niniejszej sprawie skoncentrować się na opisie usług przestawionym przez stronę we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji. Organy interpretacyjne nie są bowiem związane ewentualną klasyfikacją dokonaną przez podatnika, szczególnie w sytuacji, gdy klasyfikacja taka nie jest elementem normy prawnej, której dotyczy wniosek interpretacyjny. Może ona jedynie pośrednio, uzupełniająco wpływać na sposób wyjaśnienia znaczenia interpretowanych pojęć.

Z powyższych względów oba zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się zasadne. Wniosek o interpretację spełniał bowiem wymogi wyczerpującego przedstawienia stanu taktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz własnego stanowiska w sprawie. Nie było zatem konieczne uzupełnianie treści wniosku w trybie art. 169 § 1 Op. Za niedopuszczalne uznać należało natomiast przyjęcie konieczności wskazania przez skarżącą w opisie stanu faktycznego symbolu PKWiU dla będącej przedmiotem zapytania usługi IT.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c Ppsa, uchylił wydaną interpretację indywidualną.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 Ppsa. Na wspomniane koszty składał się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł.