Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2514/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt. 2, ust. 2  pkt. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 227/14 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 stycznia 2014 r. nr SKO 41623/2014 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kat. B oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 227/14, po rozpatrzeniu skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 stycznia 2014 r., nr SKO 41623/2014 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Skarżący uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A i B uzyskał w 1987 r. Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II K 540/13 Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu na okres 2 lat prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kat. B. Starosta Z. decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r. cofnął skarżącemu prawo jazdy kat. A. W tej sytuacji skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. wniósł o wydanie mu prawa jazdy kat. B. Po jego rozpatrzeniu organ I instancji decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. odmówił skarżącemu wydania prawa jazdy kat. B z powodu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, dla których wymagane jest prawo jazdy kat. A. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy kat. B nie może być wydane w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. AM, A1 lub A.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł odwołanie. W jego uzasadnieniu wskazał na naruszenie art. 7 i 8 kpa oraz art. 12 ustawy o kierujących pojazdami poprzez rozszerzenie orzeczonego wyrokiem karnym zakazu kierowania pojazdami kat. A również na pojazdy, do kierowania którymi wymagane jest prawo jazdy kat. B.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz treść § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 1005, ze zm.), a następnie wyjaśnił, że skarżący ma orzeczony na okres 2 lat zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kat. B. Biorąc pod uwagę przepis art. 12 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kat. B1, B w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. AM, A1, A nie może być wydane prawo jazdy kat. B1 i B.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. W..

W uzasadnieniu skargi zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 174 Konstytucji poprzez rozszerzenie środka karnego w postaci utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów określonej kategorii przez Starostę, w sytuacji gdy uprawniony jest w tej kwestii jedynie sąd powszechny, oraz

- art. 12 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, że wskazany w tym przepisie pkt 2 ust. 1 ma zastosowanie także do skarżącego.

Skarżący zarzucił nadto nierozpoznanie istoty skargi i nieodniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, a nadto zwrócił uwagę na rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I KZP 29/13, w świetle którego to postanowienia Starosta nie może interpretować rozszerzająco treści wyroku sądu karnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 227/14 uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne obu instancji zastosowały wobec skarżącego przepis prawa materialnego wyrażony w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze. zm.). Ustawodawca w treści powyższej regulacji zobowiązał administrację publiczną do niewydawania prawa jazdy w określonych w tym przepisie sytuacjach. Prawo jazdy nie może zostać wydane między innymi osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jeżeli więc o wydanie prawa jazdy określonej kategorii zwróci się osoba z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdu w zakresie tej kategorii, to organ, będąc związanym powołanym art. 12 ust. 1 pkt 2, jest zobowiązany wydać decyzję odmowną. Sąd wyjaśnił, że art. 12 ust. 2 zawiera natomiast zakaz wydawania prawa jazdy innych kategorii niż ta kategoria, której dotyczy sądowy zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego. Otóż w myśl art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii B1 lub B w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A. W konsekwencji, jeżeli osoba, w stosunku do której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii A, zwróci się o wydanie prawa jazdy kategorii B, to przyjąć należy, w ocenie Sądu, że organ, będąc związany treścią art. 12 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, obowiązany jest wydać rozstrzygnięcie o odmowie wydania prawa jazdy kategorii B.

Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II K 540/13 Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu na okres 2 lat prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kat. B. Skarżący posiadał natomiast uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A i B, które uzyskał w 1987 r. Innymi słowy wobec skarżącego wydany został zakaz prowadzenia pojazdów kategorii A. Skarżący wystąpił zaś o wydanie prawa jazdy kategorii B. W ocenie Sądu I instancji na tle powołanych przepisów prawa nie sposób za skarżącym przyjąć, aby organy mogły wydać inne rozstrzygnięcie niż to, które zapadło w sprawie, a zatem rozstrzygnięcie o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B. Prawomocne orzeczenie sądu karnego spowodowało bowiem, że skarżącemu nie można wydać nie tylko prawa jazdy kategorii A, ale także tej kategorii, o którą się ubiegał, czyli kategorii B. W istocie z wyroku sądu karnego wynika dla strony bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A, a pośrednio - poprzez obowiązującą organy administracji publicznej treść przepisu art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami - również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B. Sąd podkreślił, że decyzja organów konkretyzuje jedynie swą treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy z uwzględnieniem zapisów ustawy o kierujących pojazdami. Nie modyfikuje zatem w żaden sposób środka karnego. Uwzględnia jedynie treść ustawy o kierujących pojazdami, zawierającej wykaz dolegliwości będących skutkiem (wprost) środka karnego orzeczonego przez sąd karny. Ustawodawca w ustawie o kierujących pojazdami nałożył na organy administracji publicznej określone obowiązki (np. zakaz wydania prawa jazdy w sytuacjach dookreślonych w art. 12 ustawy). Tym samym niedopuszczalnym jest, zdaniem Sądu, przyjęcie, że poprzez wykonanie tych obowiązków organy administracji publicznej "wkraczają" w kompetencje sądu karnego, czy też modyfikują treść zapadłych przed tym sądem wyroków. Organy podejmują czynności jedynie w zakresie swoich właściwości. Stąd też Sąd nie podzielił w tym zakresie poglądu wyrażonego w przywołanym przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014 r. o sygn. akt I KZP 29/13.

W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o sprzeczności art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami z przepisami Konstytucji. Zdaniem Sądu zakaz wydawania prawa jazdy kategorii B w sytuacji orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów kategorii A jest uzasadniony potrzebą ochrony użytkowników dróg publicznych, która niewątpliwie miała istotne znaczenie w przypadku wydania przez sąd karny wyroku zakazującego skarżącemu kierowania pojazdami kategorii A.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 227/14 wniósł P. W.. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, czyli art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu przez Sąd, że organ administracji jest władny rozszerzyć bezpośredni zakaz wydawania prawa jazdy określonej kategorii - wynikający z zastosowania przez Sąd środka karnego - pośrednio także na inne uprawnienia do kierowania pojazdami, a także poprzez przyjęcie, że przepis art. 12 ma zastosowanie do kierowców już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii, a nie, jak wynika z jego treści, wyłącznie do osób po raz pierwszy ubiegających się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii, oraz

2. naruszenie

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, oraz

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 i 8 kpa.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie wypełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrujący sprawę zgromadził materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Sąd natomiast dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone.

Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji "art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię...". Również ten zarzut uznać należy za niezasadny, a na dodatek wadliwie sformułowany. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Ze względu na to jest ona obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej prawidłowo wskazać konkretny, właściwy w sprawie przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez Sąd I instancji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też aktor skargi kasacyjnej ma obowiązek sformułowania zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia w sposób precyzyjny. Nie może ono być ogólnikowe. Należy dokładnie określić, który przepis prawa zdaniem skarżącego został naruszony. Dla profesjonalnego prawnika zobowiązanego do sporządzenia skargi kasacyjnej nie powinno ulegać wątpliwości, że jeżeli dany przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych), to w skardze kasacyjnej trzeba wyraźnie wskazać, która z tych norm prawnych została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na art. 12 ustawy o kierujących pojazdami stanowi istotne naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. Przepis ten ma bowiem złożoną strukturę wewnętrzną. Autor skargi nie wskazuje zaś konkretnej jednostki redakcyjnej art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, który dzieli się na kilka ustępów i kilkanaście punktów. Brak niezbędnej konkretyzacji zarzutu naruszenia wskazanego przepisu powoduje niemożność jego merytorycznego rozpoznania. Braki w tym zakresie, które nie mogą być usunięte nawet na podstawie analizy bardzo krótkiego i lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną w tym zakresie nieskuteczną.

W tej sytuacji jedynie dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że sporna kwestia wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 dotyczącej analogicznych sytuacji była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym w wyroku z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I OSK 382/14 uznał, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd i argumenty na jego poparcie przedstawione w uzasadnieniu powołanego wyroku, który ma pełne zastosowanie także w sytuacji, w której na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego kierujący pojazdem został pozbawiony, na określony przez sąd czas, prawa prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyjątkiem pojazdów, do których kierowania uprawnia prawo jazdy kat. B.

Za taką interpretacją omawianego przepisu przemawia zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno sobie wyobrazić, by racjonalny ustawodawca, pozbawiając prawa jazdy kat. A upoważniającego do kierowania motocyklem, równocześnie zezwolił na prowadzenie przez takiego kierowcę samochodów osobowych (kat. B). Inne rozumienie art. 12 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy prowadziłoby również do sytuacji, w której osoby nieposiadające w dacie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A prawa jazdy innej kategorii nie mogłyby się ubiegać o wydanie prawa jazdy i kierować pojazdami np. kategorii B, C, D, gdy tymczasem osoby posiadające już takie uprawnienia w dacie orzeczonego zakazu mogłyby je swobodnie wykonywać. Oznaczałoby to nierówne traktowanie sprawców, wobec których orzeczono sądownie taki sam zakaz i byłoby sprzeczne z celem przyjętych rozwiązań prawnych, jakim jest niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które swoim postępowaniem, przez prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, zagroziły bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zarówno przy interpretacji, jak i zastosowaniu w sprawie wymienionych przepisów należało mieć na względzie, że przepisy i zasady ruchu drogowego odznaczają się rygoryzmem służącym przede wszystkim zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego.

Prawomocne orzeczenie sądu karnego spowodowało, że skarżącemu nie można wydać nie tylko prawa jazdy kategorii A, ale także tych kategorii, o które się ubiegał, czyli kategorii B. Decyzja organów administracji konkretyzuje swą treścią obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami, które to dolegliwości są skutkiem środka karnego orzeczonego przez sąd karny. Z wyroku sądu karnego wynika dla skarżącego kasacyjnie bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A, a pośrednio również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, ponieważ ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kategorii A także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym stanie prawnym regulującym omawianą kwestię. Art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. poz. 970) nadał nowe brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, o treści: "Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii:..." W stosunku do poprzedniej treści dodane zostały słowa: "lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie". Z uzasadnienia projektu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1957) wynika, że zaproponowane zmiany miały na celu ujednolicenie stosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami. Pozwala to przyjąć, że we wskazanym zakresie nowelizacja miała na celu doprecyzowanie przepisów rodzących trudności interpretacyjne w praktyce i w orzecznictwie sądowym, w tym poprzez nadanie art. 12 ust. 2 nowego brzmienia, eliminującego wątpliwości w kwestii, czy przepis ten obejmuje swym zakresem tylko osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy czy także osoby ubiegające się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy oraz o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy określonej kategorii – czyli osoby, które stosowne uprawnienia wcześniej już posiadały.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718) Sąd orzekł jak w sentencji.