Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3529/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 100 ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3529/15

UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].09.2015 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].07.2015 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń.

W dniu [...].03.2015 r. E. K. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W części D pkt I ww. wniosku jako cel pobytu cudzoziemca oraz w części F pkt I, tj. w uzasadnieniu wniosku wskazano: ,,kontynuacja pracy w firmie E. Sp. z o. o. na stanowisku prezesa zarządu.", również w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano te same okoliczności pobytu. Decyzją z dnia [...].07.2015 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a w zw. z art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach odmówił udzielenia E. K. wnioskowanego zezwolenia. Po rozpatrzeniu wniosku cudzoziemca i zbadaniu dostępnego materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy Wojewoda [...] stwierdził, iż wnioskodawca wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, nie wskazał w części D pkt XIII wniosku, iż był karany sądownie, a tym samym złożył wniosek zawierający fałszywą informację w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Od powyższego rozstrzygnięcia w dniu [...].07.2015r. E. K. złożył odwołanie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, E. K. przebywał ostatnio na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie udzielonego w dniu [...].01.2014r. przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...].06.2015r. Przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone w trybie art. 53 ust. 1 pkt 19 w związku z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j. t. Dz. U. z 201 lr., Nr 264 poz. 1573 z późn. zm.). Jak wynika z akt sprawy, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dalszym ciągu uzasadniony jest prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wykonywaniem pracy na stanowisku prezesa zarządu. Podstawę odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiły m.in. ustalenia dokonane przez Wojewodę [...] pozwalające na stwierdzenie, iż cudzoziemiec wypełnił obligatoryjne przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach przemawiające za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Organ odwoławczy odniósł, że stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 5 lit a powołanej ustawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje. Organ zauważył, że z akt sprawy wynika że, w części D pkt XIII wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec na pytanie: "Czy był Pan (Pani) karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej polskiej ? " udzielił odpowiedzi; "Nie ".

W toku prowadzonego postępowania o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy organ I instancji ustalił, iż wobec cudzoziemca prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez Komendę Powiatową Policji w P. oraz, że sprawę przekazano do Prokuratury Rejonowej w P. nr [...] (k. 129). Dodatkowe ustalenia dokonane przez organ I instancji we współpracy z Prokuraturą Rejonową w P. wykazały, iż Prokuratura w dniu [...] .01,2014r. skierowała akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział karny, sygn. akt. [...]. Wraz z pismem z dnia [...].07.2015 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny przesłał do Wojewody [...] następujące kserokopie akt sprawy o sygn. [...]:

• odpis wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].03.2014r., na mocy którego E. K. za popełnienie czynu z art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2000r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2014r. poz. 455 z późn.zm.) w zw. z art. 58 § 3 Kodeksu karnego został skazany na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 300 zł oraz zasądzono od oskarżonego koszty postępowania sądowego w kwocie trzy tysiące dziewięćdziesiąt złotych. Wyrok uprawomocnił się [...].05.2014r., a cała kwota została uiszczona w dniu [...].10.2014r.;

• kserokopie z protokołów przesłuchań cudzoziemca z dnia [...].12.2013 r. i z dnia [...].01,2014r. przeprowadzonych przez Komendę Powiatową w P.;

• kserokopię postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...].01.2014r. o powołaniu biegłego tłumacza języka [...] celem przetłumaczenia aktu oskarżenia z dnia [...].01.2014r. z języka polskiego na język [...];

• kserokopię zawiadomienia z dnia [...].01,2014r. o przesłaniu aktu oskarżenia przez Prokuraturę Rejonową w P. do Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny;

• kserokopię doręczenia odpisu aktu oskarżenia z dnia [...].01.2014r. wniesionego przez Prokuraturę Rejonową w P.;

• doręczenie odpisu wyroku nakazowego z dnia [...].03.2014r. wraz z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru;

• kserokopię pełnomocnictwa udzielonego do sprawy [...] adwokatowi panu W. R.;

• kserokopię wezwania Sądu Rejonowego [...] Wydział Wykonywania Orzeczeń z dnia [...].07.2014r. do uiszczenia należności przez E. K. w wysokości 33.090.00 zł wraz z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru;

• kserokopię pisma z dnia [...].10.2014r. pana W. R. do Sądu Rejonowego [...], w którym informuje on o zapłaceniu kary grzywny i prosi o umorzenie postępowania oraz poinformowanie Urzędu do Spraw Cudzoziemców o dokonanej wpłacie w celu umożliwienia wjazdu panu E. K. na terytorium Polski;

• kserokopię potwierdzenia wpłaty przez P. D. w dniu [...].10.2014r. na rzecz Sądu Rejonowego [...] należności tytułem uiszczenia kary grzywny dot. sprawy sygn. [...];

• kserokopię informacji z dnia [...].10.2014r. przesłanej przez Sekretariat Sądu Rejonowego [...] do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie uiszczenia kary grzywny oraz kosztów sądowych przez E. K..

Z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, organ I instancji wezwał cudzoziemca do osobistego stawiennictwa w celu złożenia zeznań w charakterze strony. W dniu [...].06.2015 r. E. K., przy udziale tłumacza złożył do protokołu przesłuchania m.in. następujące zeznania:

• na pytanie : "Czym się pan zajmuje?" cudzoziemiec odpowiedział: ,,Prowadzę w Polsce dwie spółki. Jedna firma [...] w W., druga firma [...]. "

• na pytanie: "Czy mial Pan problemy z prawem w Polsce? Czy był Pan karany sądownie na terytorium RP, czy toczy się przeciwko Panu postępowanie karne łub w sprawach o wykroczenia? " cudzoziemiec zeznał: " Była sprawa w sądzie około półtora roku temu. Jak byłem na urlopie jeden z moich pracowników dokonał sprzedaży wałutowej. Była kontrola z banku, że paragon nie został wydany. Później okazało się, że nie zgadzały się dokumenty z kas z księgowością, następnie okazało się, że był wirus w systemie. Była policja i wszystko zostało wyjaśnione. ";

• cudzoziemiec zeznał, że postępowanie zostało zakończone wpłaceniem grzywny w wysokości 32 tysiące złotych;

• ponadto pan E. K. stwierdził, iż " Była sprawa w sądzie, był wyrok ale ja się od niego odwołałem. Ktoś w moim imieniu odebrał korespondencję z sądu, ja o niej nie wiedziałem i nie stawiałem się w sądzie. Zostało udowodnione, że to nie mój podpis "(...);

• na pytanie: " Kto wypełniał wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy?" strona zeznała: "Pani W. G.";

• na zadane pytanie: ,, Czy pytała Pana o karalność, toczące się postępowanie analogicznie do punktu XIII strona 9 wniosku?" wnioskujący odpowiedział, iż: ,,Pytała. Ja powiedziałem jej to samo co tutaj teraz. Podpisałem wniosek, przejrzałem go ale nie pamiętam co w nim było. Nie wiem dlaczego zaznaczone jest w obydwu rubrykach "NIE "(...) Ja nie mam nic do ubycia, to jest zwykła pomyłka. "

Organ wskazał, że w dniu [...].06.2015 r. W. G. uprzedzona o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny za składanie fałszywych zeznań, po zapoznaniu z materiałem dowodowym złożyła do protokołu przesłuchania m.in. następujące zeznania: " Wypełniając wniosek pytałam klienta, czy był karany. On wtedy był z tłumaczem. Powiedział, że nie był karany i nie ma żadnego dokumentu. Nadmienił, że ktoś jakąś pocztę odebrał, on niczego nie miał, dopiero później dostał jakieś wezwanie, być może było to wezwanie do zapłaty kary grzywny. Na dzień złożenia wniosku on nie wiedział, że ma zapłacić grzywnę, i że coś toczyło się w sądzie. ". Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, że cudzoziemiec zapłacił karę grzywny w wysokości 33.090.00 zł za pośrednictwem swojego adwokata pana W. R. w dniu [...].10.2014r. Natomiast przedmiotowy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony w dniu [...].03.2015r. W związku z powyższym twierdzenia pełnomocnika strony stoją w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Uwzględniając powyższe ustalenia, a w szczególności treść zeznania złożonego do ww. protokołu przesłuchania w charakterze strony, organ stwierdził, iż E. K. był świadomy faktu, iż toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne oraz, że został wydany w sprawie wobec niego wyrok o sygn. [...]. O powyższym zdaniem organu świadczą następujące fakty:

• E.K. był dwukrotnie przesłuchiwany w Komendzie Powiatowej w P., osobiście podpisując protokoły przesłuchań;

• w dniu [...].03.2014r. wobec cudzoziemca został wydany wyrok nakazowy w jego sprawie, sygn. akt [...];

• cudzoziemiec udzielił pełnomocnictwa panu W. R. do reprezentowania go przed Sądem w sprawie [...];

• dnia [...].10.2014r. adwokat strony uiścił karę grzywny w wysokości 33.090,00 zł na rzecz Sądu Rejonowego w P., w sprawie [...];

• cudzoziemiec był świadomy, że jego dane figurują w wykazie osób niepożądanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wydanym w dniu [...].03.2014r. wyrokiem Sądu.

W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż E. K. wypełnił obligatoryjne przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach, przemawiające za odmową udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Organ podkreślił, że w części G. na 13 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest zamieszczone oświadczenie dot. m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i ww. oświadczenie, potwierdzając świadomość ww. konsekwencji. Organ wyjaśnił, iż wypełnienie wszystkich pól formularza wniosku zgodnie z prawdą oraz złożenie zeznań zgodnych ze stanem faktycznym z punktu widzenia ustawodawcy jest istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i warunkuje również kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, zmierzającego m.in. do stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Należy podkreślić, iż informacje zawarte we wniosku oraz prawdziwość składanych zeznań mają wpływ na podejmowane przez organ czynności dowodowe, ich ukierunkowanie, szybkość postępowania w sprawie, a także mogą mieć wpływ na zasadność wydanego rozstrzygnięcia. Informacje zawarte w części D pkt XIII i XIV formularza wniosku, dot. karalności wnioskodawcy mają istotne znaczenie dla stwierdzenia, czy w sprawie nie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, tj. czy odmowa udzielenia wnioskowanego zezwolenia nie jest uzasadniona względami obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu materiał dowodowy sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż E. K. złożył wniosek zawierający fałszywe informacje w kwestii karalności. Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż wobec wnioskodawcy zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż złożenie zeznań w kwestii karalności podczas przesłuchania nie jest jednoznaczne z prawidłowym wypełnieniem wniosku. Podkreślił, iż niewskazanie w przedmiotowym wniosku informacji o karalności ma istotne znaczenie dla sprawy. Zeznania złożone przez cudzoziemca w dniu [...].06.2015 r. podczas przesłuchania w charakterze strony wskazują, iż E. K. wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym, oraz o wydanym wyroku. Jeżeli cudzoziemiec nie wiedział o wydanym wyroku powinien był zaznaczyć, że toczy się wobec niego postępowanie sądowe. Mimo to w części D pkt XIII przedmiotowego wniosku cudzoziemiec odpowiedział, iż nie był karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku wątpliwości, co do zasadności wypełniania danych rubryk lub problemów z wypełnieniem wniosku pełnomocnik cudzoziemca zobowiązany był poprosić pracownika urzędu wojewódzkiego o pomoc. Powyższe leżało w interesie samej strony. Mając na uwadze powyższe oraz informacje przekazane przez Sąd Rejonowy w P., iż E. K. informowany był o toczącym się postępowaniu, należy stwierdzić, iż znał on otaczającą go rzeczywistość i rozumiał okoliczności związane z toczącym się przeciw niemu postępowaniem karnym. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie wskazuje, aby w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy E. K. był nieświadomy popełnionego czynu karalnego, lub że przy wypełnianiu wniosku miała miejsce oczywista omyłka, zatem w związku z powyższymi ustaleniami organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Stwierdzenie, iż wobec wnioskodawcy zachodzi ww. przesłanka obligowało organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy odstąpił od badania, czy E. K. spełnia przesłanki określone w art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzja o odmowie udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie ma możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy zainteresowany złoży wniosek zawierający informacje zgodne z prawdą i nie wystąpią inne przesłanki obligujące organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, strona może uzyskać ww. zezwolenie z uwagi na wskazane przez nią okoliczności.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I, Naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie że cudzoziemiec wypełni! obligatoryjne przesłanki przemawiające za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, w szczególności uznanie iż:

a) skarżący złożył fałszywe informacje, podczas gdy jedynie złożył podpis pod błędnie wypełnionym wnioskiem w sprawie wydania zezwolenia na pobyt;

b) podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku było działaniem zawinionym Skarżącego, podczas gdy, udzielenie nieprawdziwej informacji o karalności stanowiło oczywista omyłkę pisarską pełnomocnika Skarżącego przy wypełnianiu wniosku, co świadczy o braku winy i zamiaru Skarżącego wprowadzenia organu administracyjnego w błąd.

c) nie wystąpiło w sprawie omyłkowe wypełnienie wniosku, podczas gdy z zeznań Skarżącego wynika iż wniosek został wypełniony przez profesjonalnego pełnomocnika który posiadał wiedzę o karalności Skarżącego.

II, Naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść wydanej decyzji tj.:

1 art. 7 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a mianowicie zamiaru Skarżącego wprowadzenia w błąd organu administracji oraz winy Skarżącego w podaniu nieprawdziwej informacji o karalności, a która to warunkuje możliwość wydania decyzji o odmowie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2 art. 80 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnej i samowolnej a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie że cudzoziemiec wypełnił obligatoryjne przesłanki przemawiające za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy oraz że nie wystąpiła oczywista omyłka przy wypełnianiu wniosku, w sytuacji gdzie:

a) z zeznań Pana E. K. wynika brak winy i zamiaru wprowadzenia organu administracyjnego w błąd, w szczególności w sytuacji wskazania przez Skarżącego wszystkich okoliczności skazania oraz okoliczności, że Skarżący po zapłaceniu zasądzonej grzywny został wykreślony z wykazu osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany - co tym samym świadczy o braku znamion działania umyślnego i winy Skarżącego oraz o możliwości bycia w przekonaniu, iż fakt skazania został uznany za niebyły;

b) z pisma pełnomocnika W. G. z dnia [...] lipca 2015 roku wynika że wyłączną winę za podanie nieprawdziwej informacji o karalności Skarżącego ponosi pełnomocnik W.G., a które to nastąpiło na skutek omyłki pisarskiej przy wypełnianiu wniosków, pomimo posiadania wiedzy o karalności Skarżącego;

3 art. 80 w zw. z art. 77 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o wniosek o udzielenie zezwolenia, z pominięciem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji istotnych dowód w sprawie (zeznania Skarżącego) i uznania iż przy wypełnianiu wniosku nie miała miejsce oczywista omyłka, w sytuacji gdzie organ zobowiązany jest do oceny całokształtu materiału dowodowego, a z zeznań Skarżącego oraz pisma pełnomocnika W. G. wynika że takowa omyłka pisarska przy wypełnianiu wniosku miała miejsce z winy wskazanego pełnomocnika i tym samym świadczy to o braku winy Skarżącego oraz iż nie zostały wypełnione przesłanki do wydania decyzji o odmowie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4 art. 80 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego ustawy poprzez błędną ocenę dowodu z akt postępowania karnego o sygn. akt [...] i ustalenie iż niemożliwym jest aby Skarżący nie był świadomy popełnienia czynu karalnego ,w sytuacji gdzie Skarżący nie kwestionował faktu skazania, a analiza wskazanych akt postępowania powinna wskazywać iż Skarżący wobec faktu uregulowania kary grzywny mógł być w błędnym przekonaniu iż doszło do uznania skazania za niebyłe.

5 art. 136 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji powzięcia wątpliwości co do winy i zamiaru Skarżącego oraz rozbieżności w zeznaniach pełnomocnika W. G. nie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności ponownego przesłuchania Skarżącego czy pełnomocnika W. G..

6 art. 107 § 3 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nie zastosowanie i nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji co do zeznań Skarżącego w przedmiocie sprostowania wniosku o udzielenie zezwolenia.

Powyższe uchybienia organu II instancji doprowadziło do ustalenia iż z winy Skarżącego organ administracji został wprowadzony w błąd i tym samym wypełnił wszystkie przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 roku, orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenie na pobyt czasowy w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ stwierdził, iż podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku było działaniem świadomym Skarżącego, podczas gdy, udzielenie nieprawdziwej informacji o karalności stanowiło oczywistą omyłkę pisarską pełnomocnika Skarżącego przy wypełnianiu wniosku i jednoznacznie świadczy o braku winy i zamiaru Skarżącego wprowadzenia organu administracyjnego w błąd. Organ ustalił że omyłkowe wypełnienie wniosku nie miało miejsca (s.9 uzasadnienia), chociaż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika iż pełnomocnik W. G. omyłkowo wypełniła przedmiotowy wniosek pomimo posiadania przez nią wiedzy o skazaniu Skarżącego i Jednocześnie, organ wskazał że okoliczności te są bez znaczenia dla niniejszej sprawy chociaż to wina Skarżącego w podaniu nieprawdziwej informacji o karalności warunkuje możliwość wydania decyzji o odmowie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia musi być zawinione podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku - na co l wskazuje organ II instancji w uzasadnieniu decyzji (s.8 uzasadnienia). W niniejszej sprawie niemożliwym jest przypisanie Skarżącemu winy. Organ został wprowadzony w błąd na skutek błędnie wypełnionego wniosku przez poprzedniego pełnomocnika Skarżącego - Panią W. G., która posiadała wiedzę o skazaniu Skarżącego. W oświadczeniu z dnia [...] września 2015 roku, załączonego do niniejszej skargi Pani W. G. przyznaje wprost, iż: " Pan E. informował mnie o fakcie bycia skazanym na terytorium Polski oraz o -wykonaniu orzeczonej kary grzywny i spłacie innych zobowiązań finansowych wynikających z wyroku. Informacja powyższa została błędnie przeze mnie zrozumiana i wpisana do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy lako ,,nie był karany na terytorium Polski" choć w rzeczywistości był karany, ale wykonał wszystkie orzeczone wobec niego kary". Powyższe oświadczenie nie było przedmiotem rozpoznania przez organy administracyjne bowiem pełnomocnik W. G. złożyła je Skarżącemu dopiero w późniejszym czasie to jest po dacie wydania skarżonej decyzji. Wobec czego niemożliwym było przedstawienie ww. dowodu na wcześniejszym etapie postępowania. Organ II instancji rozstrzygnięcie decyzji oparł wyłącznie o wniosek o udzielenie zezwolenia, z pominięciem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji istotnych dowodów w sprawie, w sytuacji gdzie organ zobowiązany jest do oceny całokształtu materiału dowodowego, a z zeznań Skarżącego oraz pisma pełnomocnika W. G. wynika że takowa omyłka pisarska przy wypełnianiu wniosku miała miejsce z winy wskazanego pełnomocnika i tym samym świadczy to o braku winy Skarżącego oraz iż nie zostały wypełnione przesłanki do wydania decyzji o odmowie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ nie podjął jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a mianowicie zamiaru Skarżącego wprowadzenia w błąd organu administracji oraz winy Skarżącego w podaniu nieprawdziwej informacji o karalności, a która to warunkuje możliwość wydania decyzji o odmowie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku powzięcia wątpliwości co do istnienia okoliczności wystąpienia błędu pisarskiego, organ zobligowany był do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności ponownego przesłuchania Skarżącego czy pełnomocnika W. G. na okoliczność ustalenia faktu wystąpienia omyłkowego wypełnienia wniosku i podmiotu odpowiedzialnego za ww. błąd, jak również ustalenia czy Skarżący przekazał pełnomocnikowi informację o skazaniu- co zostało przez organ I jak i II instancji pominięte - co tym samym doprowadziło do naruszenia art. 7 k. p. a poprzez niedokładne jaśnienie sprawy oraz 136 k. p. a. poprzez jego niezastosowanie. W niniejszej sprawie kluczową okolicznością jest ustalenie czy Skarżący jest winny udzielenia nieprawdziwej informacji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału tj. zeznań Pana E. K., odwołania od decyzji Wojewody, oświadczenia pełnomocnika z dnia [...] września 2015 roku wynika że, poprzez omyłkę pisarską z winy pełnomocnika W. G. organ został wprowadzony w błąd. Skarżący wskazał, że rozbieżności w zeznaniach pełnomocnika W. G. świadczyły wyłącznie o nieudolnej próbie ekskulpacji bowiem takie zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika stanowią podstawę do pociągnięcia pełnomocnika do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Skarżący z uwagi na brak znajomości języka polskiego w stopniu wystarczającym do wypełnienia wniosku korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który trudni się wypełnianiem wniosków w sprawach cudzoziemców, aby uniknąć sytuacji błędnego wypełnienia wniosku w tak istotniej sprawie. Nadto, należy podkreślić, iż Skarżący nigdy nie zatajał czy ukrywał faktu bycia skazanym. Podczas przesłuchania w dniu [...] czerwca 2015 roku Skarżący na pytanie urzędnika dotyczące karalności odpowiedział zgodnie z prawdą, że został skazany na karę grzywny, wskazując iż kwota 32 tys. złotych została w całości uiszczona. Wobec czego, ustalenie organu iż niemożliwym jest aby Skarżący nie był świadomy popełnienia czynu karalnego jest bez znaczenia bowiem Skarżący nie kwestionował faktu skazania. Analiza wskazanych akt postępowania karnego powinna wskazywać iż Skarżący wobec faktu uregulowania kary grzywny mógł być w błędnym przekonaniu iż doszło do uznania skazania za niebyłe. Należy zwrócić uwagę, iż formularz, który został błędnie wypełniony przez Panią W. G., a następnie podpisany przez Skarżącego służy wyłącznie do zebrania podstawowych informacji pozwalających na wszczęcie postępowania administracyjnego w celu udzielenia cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy na terenie kraju. Spełnienie warunków koniecznych do udzielenia zezwolenia winno być oceniane na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu. Dlatego też wobec przyznania się Skarżącego podczas przesłuchania w dniu [...] czerwca 2015 roku, iż został skazany na grzywnę, którą w całości zapłacił winno skutkować wydaniem decyzji pozytywnej. W świetle powyższego, niezrozumiałym jest uznanie przez organ I jak i II instancji, że Skarżący zawinił udzielając nieprawdziwej informacji. Niezależnie od powyższej argumentacji, w niniejszej sprawie cudzoziemiec nie złożył fałszywej informację. Analizując pojęcie fałszywej informacji należy odnieść się do treści art. 233 par 1 Kodeksu karnego, który penalizuje zachowanie polegające na zeznawaniu nieprawdy lub zatajaniu prawy przy składaniu zeznań mających stanowić dowód w sprawie. Zatem treści zawarte w fałszywych zeznaniach muszą być obiektywnie niezgodne z prawdą, jak również subiektywnie nieprawdziwe. Jak słusznie wskazuje A. Marek: "Jest to przestępstwo, które można popełnić umyślnie - w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego, tzn. że sprawca musi chcieć zeznać nieprawdę lub zataić prawdę albo przewidywać taką możliwość i na to się godzić. Nieświadome mówienie nieprawdy, chociażby sprawca mógł błędu uniknąć, jak też działanie lekkomyślne nie wypełniają podmiotowych znamion przestępstwa". (A. Marek, Kodeks karny - Komentarz, Warszawa 2010 r.). W świetle przedstawionych faktów oraz załączonych do skargi dokumentów jasno wynika, iż Skarżący nigdy nie ukrywał faktu, iż był skazany na co wskazują wyjaśnienia Skarżącego z dnia [...] czerwca 2015 roku. Ponadto, koniecznym jest wskazanie, iż z oświadczenia Pani W. G. z dnia [...] września 2015 roku w sposób oczywisty wynika, iż to W. G. wypełniła wniosek niezgodny ze stanem faktycznym, mimo posiadania wiedzy o skazaniu Skarżącego. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż Skarżący nie wypełnił ustawowej przesłanki złożenia fałszywych informacji na które wskazuje art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a Ustawy o cudzoziemcach, gdyż z uwagi na brzmienie tego przepisu, cudzoziemiec musi działać umyślnie a po drugie udzielenie fałszywych informacji ma pomóc mu w uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia, a więc musi mieć istotne znaczenie dla sprawy. Należy wskazać, że w niniejszej sprawie kwestia karalności Skarżącego nie miała żadnego znaczenia ponieważ popełniony przez niego występek nie znajdował się w grupie przestępstw z art. 177 ustawy o cudzoziemcach, co oznacza iż był indyferentny dla oceny złożonego wniosku. Skarżący nie był świadomy nieprawdziwości informacji zawartych we wniosku wypełnionym przez Panią W. G.. W przedmiotowej sprawie mimo, iż obiektywna niezgodność wystąpiła, to nie można mówić o subiektywnej niezgodności, gdyż Skarżący nigdy nie ukrywał informacji o skazaniu, a w skutek błędnie wypełnionego przez pełnomocnika wniosku pozostawał w nieświadomości co do zawartych w nim informacji i tym samym nie możliwym jest przypisanie winy Skarżącemu. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, według której złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie, obligatoryjnie powinno powodować wydanie decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por, wyrok NSA z dnia 12.3.2008 r. sygn. II OSK 125/07; wyrok NSA z dnia 28.3.2007 r. sygn. II OSK 488/06). Takie stanowisko uzasadnione jest tym, że przyjęcie szerokiego zakresu znaczeniowego pojęcia "informacji" sprawiałoby, iż wskazanie przez cudzoziemca wszelkich danych niezgodnych z rzeczywistością powodowałoby odmowę wydania zezwolenia. Dotyczyłoby to więc nie tylko informacji mających zasadnicze znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia, ale także danych o znaczeniu zazwyczaj jedynie pobocznym, które nie mogły mieć żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia in concreto. Kwestia karalności Skarżącego za przestępstwo nie objęte dyspozycją art. 117 ustawy o cudzoziemcach pozostawała bez znaczenia. Ponadto, organ nie wykazał, iż działanie Skarżącego było umyślne i zawinione oraz skierowane na wprowadzenie w błąd. Z przedstawionych dowodów klarownie wynika, że Skarżący nigdy nie zatajał faktu skazania. Niezależnie od powyższej argumentacji, należy wskazać, że organ posiadał wiedzę w zakresie wykreślenia Skarżącego z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany wobec faktu uiszczenia przez Skarżącego orzeczonej kary grzywny, która to informacja została przez organ I i II instancji w całości pominięta. Powyższa notoryjność miała w ocenie Skarżącego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z informacji tej wynika, że Pan E. K. postępuje zgodnie z prawem, wywiązał się z nałożonej kary grzywny, dopełnił wszystkich nałożonych na niego obowiązków. Niezależnie od powyższego, należy uznać iż Skarżący mógł być w błędnym przekonaniu iż pomimo uiszczenia przez niego kary grzywny wyrok Sądu Rejonowego w P. w sprawie o sygn. akt: [...] nie jest prawomocny. Wyrok nakazowy w przedmiotowej sprawie został doręczony Skarżącemu na adres [...] w W., w sytuacji gdzie Skarżący w tym czasie nie przebywał pod wskazanym powyżej adresem. Sąd Rejonowy w P. uznał iż skutecznie został doręczony ww. wyrok z uwagi na złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji z ww. Sądu, który to podpis nie został złożony przez Skarżącego. W związku z powyższym Komenda Rejonowa Policji [...] pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] prowadziła dochodzenie w sprawie podrobienia w kwietniu 2014 roku w W. przy ul. [...] podpisu E. K. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji z Sądu Rejonowego w P., sygn. akt: [...] W toku dochodzenia powołano biegłego z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów mgr. inż. J. S., który wydał opinię iż podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji o treści ".[...]" nie został nakreślony przez E. K.. Aczkolwiek wobec nie wykrycia sprawców przestępstwa dochodzenie zostało umorzone. Skarżący nie poczuwa się do odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Nigdy nie miał nawet możliwości obrony swoich praw, a karę grzywny uiścił wyłącznie z powodu odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto, wobec stwierdzenia iż podpis nie został złożony przez Skarżącego, pozostawał on w błędnym przekonaniu iż sprawa przed Sądem Rejonowym w P. ulegnie wznowieniu, co potwierdzają zeznania Skarżącego złożone w postępowaniu administracyjnym. Jednakże, Skarżący nigdy nie ukrywał ani przed pełnomocnikiem W. G. ani przed organami administracyjnymi faktu skazania. W związku z czym Skarżący zamierza podjąć wszelkie możliwe działania w celu wznowienia postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015r. nie naruszają przepisów prawa.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny.

W przedmiotowej sprawie podstawę odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowił art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013r., poz.1650). Stosownie do treści tego przepisu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje. Użyte w przepisie sformułowanie wskazuje, że odmowa udzielenia zezwolenia we wskazanym przypadku ma charakter obligatoryjny. A zatem w sytuacji, gdy wskazana przez cudzoziemca informacja jest nieprawdziwa, dotyczy okoliczności która może mieć istotne znaczenie i została świadomie przez cudzoziemca podana, przepis ten stanowi wystarczającą podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia.

Bezsporne w niniejszym postępowaniu jest to, że w złożonym w dniu [...] marca 2015r. wniosku skarżący w części D pkt XIII i XIV formularza wniosku zaznaczył odpowiedzi przeczące w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania o karalność oraz prowadzone wobec niego postępowanie karne. Tym samym cudzoziemiec zawarł we wniosku niezgodną z rzeczywistym stanem informację dotyczącą jego karalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W sprawie bezsporny jest również fakt skazania skarżącego wyrokiem nakazowym z dnia [...] marca 2014r. za popełnienie czynu z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 16 listopada 2000r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2014r., poz. 455 z późn. zm.) w zw. z art. 58 § 3 k.k na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych (wysokość 1 stawki określono na kwotę 300 zł) oraz wykonania tej kary przez skarżącego w dniu [...] października 2014r.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to czy skarżący wypełniając w wyżej opisany sposób wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy podał świadomie nieprawdziwą informację w przedmiocie karalności i czy okoliczność ta mogła stanowić podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie wskazanego wyżej przepisu.

W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że podana przez skarżącego we wniosku informacja była informacją fałszywą, podaną świadomie i dotyczyła okoliczności istotnej z punktu widzenia przesłanek uzasadniających udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Twierdzenia skarżącego, iż podanie nieprawdziwej informacji o niekaralności nie było jego zawinionym działaniem, a stanowiło jedynie omyłkę pisarską popełnioną przez jego pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący mimo, iż skorzystał z pomocy pełnomocnika przy wypełnianiu wniosku, ponosi w pełni odpowiedzialność za treść w nim podaną i nie może zwolnić się od niej ze względu na błąd osoby, której powierzył wypełnienie formularza wniosku. Ostatecznie to cudzoziemiec, nie jego pełnomocnik podpisał wniosek i potwierdził w ten sposób prawdziwość wskazanych w nim danych. Złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie wiedzy potwierdzone podpisem skarżącego stanowi w momencie tej akceptacji oświadczenie samego cudzoziemca. Brak staranności w zapoznaniu się z informacjami zawartymi w formularzu wniosku na co wskazują zeznania skarżącego, w których stwierdził, że jedynie pobieżnie zapoznał się z wypełnionym wnioskiem niewątpliwe obciąża skarżącego. Jednak zdaniem sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do twierdzenia, iż doszło jedynie do braku staranności po stronie skarżącego przy wypełnianiu wniosku, lecz do zawinionego działania. Nie zasługuje na wiarę twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, że podana informacja była wynikiem omyłki pisarskiej do której doszło w wyniku niezrozumienia przez pełnomocnika sytuacji skarżącego przez niego opisanej. Rzekomy błąd miał powstać w wyniku przekazania przez skarżącego pełnomocnikowi informacji o skazaniu i jednocześnie o wykonaniu orzeczonej kary grzywny, co doprowadziło do błędnego zinterpretowania stanu karalności przez pełnomocnika. Należy wskazać, że z zeznań ówczesnego pełnomocnika skarżącego W. G. wynika, że przekazywanie przez skarżącego informacji koniecznych do wypełnienia wniosku odbywało się w obecności tłumacza co z pewnością wyklucza błędy w komunikacji dotyczące zadawanych pytań i udzielanych odpowiedzi, a także brak możliwości rzetelnego zapoznania się z treścią oświadczeń wpisanych do wniosku. Twierdzenie to jest nielogiczne w sytuacji, gdy pomocy skarżącemu w wypełnieniu formularza wniosku udziela osoba, która na co dzień, w ramach wykonywanej działalności zajmuje się świadczeniem usług polegających na wypełnianiu tego rodzaju wniosków cudzoziemcom. Nie jest możliwe, by osobie tej nie były znane pytania stawiane w formularzu wniosku, zarówno pytania główne, jak też pytania pomocnicze. Należy wskazać, że w przypadku części D pkt XIII wniosku pytanie pomocnicze dotyczy informacji: kiedy, za jaki czyn, jaki zapadł wyrok i czy został wykonany. Niewątpliwe treść tego pytania wykluczała nieporozumienie i popełnienie na skutek tego pomyłki w wypełnieniu wniosku, gdyby istotnie skarżący przekazał informację o skazaniu go na grzywnę i wykonaniu tego orzeczenia. Wykonanie orzeczenia zostało we wniosku wyszczególnione jako odrębna informacja i nikomu, a tym bardziej pełnomocnikowi fakt wykonania wyroku nie mógł zasugerować błędnej interpretacji i doprowadzić do udzielenia błędnej odpowiedzi we wniosku. Co więcej choć twierdzenie o pomyłce w wypełnieniu wniosku sugeruje skarżący w swoich zeznaniach w dniu [...] czerwca 2015r., kiedy nie ukrywa już faktu skazania na karę grzywny i wykonania tego orzeczenia, to jednak zeznania jego pełnomocnika złożone w dniu następnym temu przeczą. W. G. stwierdziła wówczas, że skarżący udzielając odpowiedzi podczas wypełniania przez nią wniosku przekazał jej informację, że nie był karany i dopiero w odwołaniu od decyzji jako pełnomocnik skarżącego podniosła argument popełnienia oczywistej omyłki pisarskiej przy wypełnianiu wniosku. Słusznie więc organ odwoławczy ocenił, że podania nieprawdziwej informacji we wniosku nie można uznać za oczywistą omyłkę czy zwykły błąd pisarski lecz jako odzwierciedlenie przekazanej przez skarżącego informacji pełnomocnikowi wypełniającemu wniosek. W ocenie sądu oświadczenie skarżącego o niekaralności było wynikiem zawinionego działania skarżącego, który podając fałszywą informację w tym zakresie co najmniej godził się na to, że podaje nieprawdziwą informację. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące braku świadomości co do nieprawdziwości podanej informacji są niezasadne i wzajemnie się wykluczają. Nie można bowiem twierdzić, że skarżący mógł pozostawać w błędnym przekonaniu co do nieprawomocności orzeczenia i jednocześnie wskazywać, że mógł pozostawać w błędnym przekonaniu o uznaniu skazania za niebyłe wobec uiszczenia grzywny. Te dwa stany świadomości są ze sobą sprzeczne. Albo ktoś wie, że został skazany nieprawomocnie i nie wykonuje orzeczonej kary do czasu uprawomocnienia się orzeczenia, albo wykonuje karę z uwagi na to, że orzeczenie jest prawomocne i ma obowiązek karę wykonać, nawet jeśli nie pogodził się z jej wymierzeniem. Gdyby skarżący pozostawał w uprawnionym przekonaniu co do nieprawomocności orzeczenia, gdyż nie zostało mu ono skutecznie doręczone, jego obowiązkiem było wskazać we wniosku, że toczy się wobec niego postępowanie karne (część D pkt XIV), czemu jednak również zaprzeczył. Nie mógł mieć przecież wątpliwości, że postępowanie karne było prowadzone, ponieważ był przesłuchiwany, postawiono mu zarzut i skierowano do sądu akt oskarżenia. Z kolei skarżący wykonując orzeczenie przez uiszczenie kary grzywny i zasądzonych kosztów postępowania w dniu [...] października 2014r. nie miał żadnych przesłanek, by przypuszczać, że skazanie można uznać za niebyłe, tym bardziej że przeczyła temu treść pomocniczego pytania przytoczonego wyżej, dotyczącego właśnie wykonania kary. Zatem dowolnie interpretując skutki skazania godził się na podanie nieprawdziwej informacji we wniosku. Na podstawie materiału dowodowego, jak słusznie wskazał w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie ma żadnych przesłanek, by przypuszczać, że skarżący w dacie wypełniania wniosku nie miał wiedzy o prawomocnym skazaniu na karę grzywny. Przede wszystkim skarżący w dniu [...] października 2014r. uiścił karę grzywny i koszty postępowania w wysokości 33.090 zł, miał świadomość, że jego dane figurowały w wykazie osób niepożądanych na terytorium RP w związku z wydanym w dniu [...] marca 2014r. wyrokiem (po uiszczeniu grzywny wystąpił zarówno o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak też o wykreślenie danych z wykazu). Nadto na miesiąc przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt na terytorium RP dysponował już opinią prawną sporządzoną przez jego pełnomocnika w sprawie karnej dotyczącą prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie [...] i przesłanek do wznowienia postępowania ( m.in., z uwagi na niedoręczenie nakazu karnego skarżącemu), którą złożył do akt postępowania w dniu [...] czerwca 2015r.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że podana przez niego we wniosku nieprawdziwa informacja dotycząca karalności nie była informacją istotną z punktu widzenia tego postępowania i przesłanek do udzielenia zezwolenia, gdyż ukaranie nie dotyczyło przestępstwa, wymienionego w art. 117 ustawy o cudzoziemcach, a więc uzasadniającego odmowę udzielenia zezwolenia. Informacja o karalności cudzoziemca ma istotne znaczenie w tym postępowaniu ze względu na treść art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy według którego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Bezpośrednio więc dotyczy okoliczności, które stanowią podstawę odmowy udzielenia takiego zezwolenia. Celem wprowadzenia rygorystycznego wymogu zamieszczania zgodnych z rzeczywistością informacji o osobie wnioskodawcy jest nie tylko ułatwienie organowi ustalenia istnienia pozytywnych lub negatywnych przesłanek udzielenia zezwolenia, ale też ocena postawy cudzoziemca i poszanowania przez niego porządku prawnego. Informacja zatem o karalności wnioskującego o udzielenie zezwolenia ma kluczowe znaczenie dla oceny jego postawy w odniesieniu do bezpieczeństwa i porządku publicznego, w sytuacji gdy do takiego skazania doszło. Dla oceny zaś postawy cudzoziemca nie ma znaczenia, że organ samodzielnie może uzyskać informację o jego skazaniu, czy też jak w tym przypadku posiadał wiedzę o wpisaniu skarżącego do wykazu osób niepożądanych, bowiem istotne znaczenia ma okoliczność, że swoją postawą wnioskodawca utrudnia organowi ustalenie ewentualnych przesłanek negatywnych do udzielenia zezwolenia na pobyt. Dodatkowo w przedmiotowej sprawie przestępstwo za które skarżący został skazany miało związek z pełnioną przez niego funkcją prezesa spółki, w związku z którą to funkcją w dalszym ciągu cudzoziemiec zamierzał pozostać w Polsce i starał się uzyskać zezwolenie na pobyt z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie sądu organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy. Zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy i dokonał jego wszechstronnej i rzetelnej oceny, a dokonaną ocenę dowodów umotywował w sposób logiczny i wyczerpujący w uzasadnieniu decyzji. Nie można zarzucić więc organowi dowolności w ocenie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ ocenił cały materiał dowodowy, a nie tylko informacje zawarte we wniosku. Niesłuszny jest zarzut nie zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego z uwagi na nie przeprowadzenie przez organ uzupełniającego dowodu z zeznań skarżącego i W. G. na okoliczność ustalenia faktu omyłkowego wypełnienia wniosku, bowiem w ocenie organu, którą sąd podziela, okoliczność ta została wyjaśniona w sposób nie budzący wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego okoliczność, że skarżący składając zeznania w toku postępowania nie ukrywał już faktu skazania nie mogła zmienić oceny, że wobec podania we wniosku fałszywej informacji, zaistniała negatywna przesłanka udzielenia zezwolenia na pobyt. Podanie prawdziwej informacji przez wnioskodawcę w toku postępowania nie konwaliduje naruszenia dokonanego we wniosku.

Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów z oświadczeń W. G., tłumacza D. J. oraz kserokopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji z sądu i umowy najmu mieszkania, gdyż nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawnioskowane dokumenty prywatne powstały po dacie wydania decyzji, a więc nie mogły mieć wpływu na ocenę jej legalności, zaś kwestia nieskutecznego doręczenia nakazu karnego skarżącemu wynikała pośrednio z opinii prawnej pełnomocnika skarżącego uwzględnionej w materiale dowodowym sprawy.

Z tych względów sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.