Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1871/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r. A. O., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w A. z dnia [...], nr [...], wymierzającą A. O. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach [...] nr ser. [...] oraz [...] nr ser. [...] poza kasynem gry, w łącznej wysokości [...] zł.

W petitum skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że jednorazowe wydatkowanie kwoty określonej w decyzji wraz z odsetkami jest dla niego niemożliwe do zrealizowania bez zaciągnięcia zobowiązań na spłatę, tym bardziej, że łączna kwota zobowiązań, w związku z wydanymi decyzjami w przedmiocie rzekomo urządzanych przez niego gier na automatach, wynosi [...] zł. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że wymagalność spłaty całej kwoty będzie równoznaczna z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, ze jego firma zatrudnia sporą liczbę pracowników. Utrzymanie etatów wymaga utrzymania dyscypliny finansowej i wcześniejszego zaplanowania wydatków. Skarżący podniósł, że nie miał żadnych uzasadnionych podstaw aby przypuszczać, iż wobec niego zostanie wymierzona bliżej niezdefiniowana kara i dodatkowo w takiej wysokości. Oświadczył, że był zapewniany o zgodności z prawem zawartej umowy najmu, nie spodziewał się nieprawidłowości w tym zakresie. Ponadto wskazał, że posiada liczne zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Stwierdził także, że w przypadku podjęcia próby natychmiastowej realizacji należności określonej zaskarżoną decyzją nie będzie w stanie nie tylko zaspokajać własnych potrzeb materialnych, ale może utracić możliwość kontynuacji działalności gospodarczej, regulowania zobowiązań i zatrudniania pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14 i z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1205/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawca jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, iż nie dysponuje środkami finansowymi na pokrycie kary pieniężnej wymierzonej mu zaskarżoną decyzją oraz innymi decyzjami (łączną na kwotę [...] zł), a wykonanie tych decyzji spowoduje, iż nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań i zatrudniać pracowników, co z kolei może skutkować jego upadłością. Ponadto wskazał, że jego firma zatrudnia sporą liczbę pracowników, oraz że posiada liczne zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Sąd zauważa, że skarżący na potwierdzenie swojej aktualnej kondycji finansowej nie przedłożył żadnych dokumentów, w tym wskazujących na rentowność prowadzonej przez niego działalności, poświadczających wysokość osiąganych dochodów/ponoszonych strat. Nie wyjaśnił także, jaki jest jego stan majątkowy, jakie ciążą na nim zobowiązania, ilu zatrudnia pracowników. Wskazane zaniechania uniemożliwiły Sądowi ocenę ewentualnych następstw zapłaty nałożonej na skarżącego kary w kwocie [...] zł, a tym bardziej stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się dla niego wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący - w ocenie Sądu - w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że skarżący, wnosząc o przyznanie jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.