Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 551/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji


UZASADNIENIE

Starosta Dąbrowski postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 5 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 3 lutego

1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.), w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6, ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.), art. 106 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Szczucina znak: [...] z dnia 27 października 2020 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "Dąbrówka Szczucin IV" o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na dz. nr [...] obręb Dąbrowica Gm. Szczucin".

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że Burmistrz Szczucina (wykonując wezwanie organu) wyjaśnił w piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. dlaczego inwestycja jest istotna i ważna dla gminy, a także nie zgodził się traktowaniem inwestycji jako zabudowy przemysłowej.

Odwołując się do brzmienia art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276 z późn. zm.), dalej organ podał, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów) jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopane, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W odniesieniu do gruntów wykazanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Uzgodnienie inwestycji jest możliwe wówczas, gdy inwestycja ta nie będzie stała w sprzeczności z celami określonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W nawiązaniu do regulacji zawartej w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale wtedy, gdy wymagają zgody, o której mowa w ust. 2. W aktualnym stanie prawnym nie dotyczy to zatem jedynie gruntów stanowiących użytki rolne klas IV-VI. Przy czym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych i leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Co istotne przepis ten każe chronić wszystkie grunty rolne niezależnie od tego czy są to grunty klasy I-III czy też IV-VI. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 528/18. Organ opiniujący jest zobowiązany m.in. do weryfikacji czy określona w decyzji o warunkach zabudowy nowa funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji nie będzie stała w sprzeczności z celami określonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ ustalił, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na gruntach:

1) oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne: RIVb, ŁV o łącznej powierzchni 1,25 ha oraz użytki gruntowe: dr, N o łącznej powierzchni 0.06 ha;

1) przeznaczonych wg nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Szczucin zatwierdzonym uchwałą Nr XXXII/120/84 z dnia 21 marca 1984 r. wraz z późn. zm. na tereny rolne oznaczone symbolem "C 29R";

2) nieobjętych zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w pkt 2;

4) w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Szczucin, przedmiotowa działka nr [...] położona jest w terenach oznaczonych jako "ZN" obszary zieleni nieurządzonej (obudowa cieków wodnych, łąki, pastwiska);

5) na których nie występują urządzenia melioracji wodnych;

6) zlokalizowanych w zwartym obszarze gruntów rolnych.

Dalej wskazał, że w pkt 1 projektu decyzji Burmistrza Szczucina o warunkach zabudowy określono "Rodzaj inwestycji" jako "obiekty infrastruktury technicznej".

Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) systemy fotowoltaiczne wprost zaliczane są do zabudowy przemysłowej. Przepis ten odnosi się bowiem do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi" stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej". Cytowany przepis jednoznacznie wskazuje, że systemy fotowoltaiczne mają charakter przemysłowy i mogą być realizowane na terenach przewidzianych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się jeszcze do orzecznictwa tj. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 794/16 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II SA/Go 63/19. Pogląd powyższy wzmacnia również aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem wynika z niego, że ustawodawca różnicuje takie kategorie jak: urządzenia infrastruktury technicznej i instalację odnawialnego źródła energii. Te dwie kategorie wymienione są osobno, a zatem nie mogą stanowić pojęć tożsamych.

Kolejną kwestią, którą organ opiniujący objął weryfikacją była analiza, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ ustalił, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana w zwartym obszarze gruntów rolnych. Obszar ten znajduje się w bezpośrednim zapleczu działek zabudowanych, jednakże zabudowanych (zgodnie z zalegającą w aktach sprawy mapą zasadniczą) na cele mieszkaniowe a nie przemysłowe. Od strony wschodniej, zachodniej i południowej znajdują się grunty rolne niezabudowane. Biorąc powyższe pod uwagę, oraz przeznaczenie gruntów w nieobowiązującym już planie miejscowym (brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego) wprowadzenie zabudowy przemysłowej, w kształcie zaproponowanym w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, spowodowałoby rozczłonkowanie dużego i zwartego kompleksu rolnego.

Powyższe stanowisko organu opiniującego wzmacnia fakt, że objęta wnioskiem inwestora działka w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Szczucin położona jest w obszarach zieleni nieurządzonej (obudowa cieków wodnych, łąki, pastwiska).

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Firma A z siedzibą w K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz uzgodnienia inwestycji. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem, że grunty wszystkich klas podlegają bezwzględnej ochronie na mocy przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Praktyka stosowania tych przepisów w skali kraju i to zarówno przez sądy administracyjne i organy administracji publicznej, wskazuje, że tylko grunty klasy niższych (I-III) są szczególne chronione. Zaskakujące, w opinii strony żalącej, jest odwoływanie się do poprzedniego miejscowego planu, który obowiązywał na tym terenie. Kwestia ta nie należy do przesłanek uzgodnienia określonych w przepisach w/w ustawy, ani też w art. 7 i art. 77 oraz art. 6 Kpa. Nawet gdyby jednak organy procedujące w sprawie, chciały szeroko badać jej okoliczności, to obowiązane są uwzględnić fakt, że na skutek tej inwestycji grunt nie traci rolnego charakteru. Jak wynika z ewidencji gruntów występują tu użytki rolne oraz łąki. l mimo zrealizowania inwestycji takie pozostaną. Już wydana wcześniej w sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wskazuje, że pod panelami pozostanie zachowana agrocenoza. A także, że grunt będzie wykorzystany rolniczo. Co więcej lektura wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że nie powstanie żadna budowla. Stoły z panelami nie wymagają fundamentów; będą mocowane w gruncie za pomocą szpilek wbijanych do ziemi. Jak wskazuje sposób eksploatacji takich farm, na ich terenie uprawia się dalej rośliny łąkowe - facelię itd. a także zakłada hodowle pszczół. Aktualnie też elektrownie fotowoltaiczne kwalifikowane są nie tylko jako urządzenia infrastruktury technicznej, ale jako odnawialne źródło energii. Zasadniczo więc "odnawialne" oznacza "ekologiczne" i "bezpieczne dla środowiska", w tym dla gruntu rolnego. Wywody organu l instancji, co do kwalifikowania farm PV jako zabudowy przemysłowej nie mają znaczenia, bowiem po pierwsze organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a po drugie obowiązany jest do samodzielnych ustaleń faktycznych. W ich toku powinien więc dojść do wniosku, że nie ma związku między produkcją energii z tej elektrowni, a zagrożeniem dla gruntów rolnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że nie budzi wątpliwości, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka ewidencyjna nr [...] położona w Dąbrowicy stanowi grunt składający się z gruntów ornych klasy RIVb (0,93 ha), łąki trwałe LV (pow. 0,32 ha), drogi dr (pow. 0,04 ha) i nieużytki N (pow. 0,02 ha). A zatem teren ten stanowi obszar, który nie wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przeznaczeniu na cele nierolnicze (art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), ale nie zmienia to faktu, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nakazuje chronić wszystkie grunty rolne niezależnie od tego czy są to grunty klasy I-III, czy też IV-V. Potwierdzono to w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. sygn. akt: II OSK 528/18.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że działka nr [...] w Dąbrowicy leży w terenie zwartego obszaru gruntów rolnych. Potwierdza to mapa znajdująca się w aktach sprawy, z której wynika, że tereny sąsiednie to także tereny rolne. Wzdłuż drogi znajduje się zabudowa, jest to jednak, co wykazał organ w toku postępowania, zabudowa mieszkaniowa. Teren ten nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W poprzednio obowiązującym planie miejscowym obszar ten oznaczony był w całości jako tereny rolne ("C29R"). Również w aktualnie obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego działka nr [...] znajduje się w terenach oznaczonych jako "ZN" - obszary zieleni nieurządzonej (obudowa cieków wodnych, łąki, pastwiska). Wprawdzie Studium nie jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak ustalenia zawarte w studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planu miejscowego (art. 9 ust. 4 w/w ustawy). W konsekwencji organ - przy dokonywaniu uzgodnienia -powinien uwzględniać postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium mają istotne znaczenie przy kształtowaniu ładu przestrzennego i ustalaniu obszarów szczególnie chronionych ze względu na wartości składające się na dobro wspólne, a więc m.in. gruntów rolnych (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 424/09; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 528/18)

W poprzednio obowiązującym planie przedmiotowa działka miała rolniczy charakter. Nie została wydana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Po wtóre Gmina Szczucin na tym terenie, według studium, zdecydowała o zachowaniu rolnego charakteru tego terenu. Znajdująca się w aktach sprawy mapa wskazuje konkretnie, iż teren działki nr [...] leży pośród działek rolnych. Objęta wnioskiem działka leży zatem w zwartym obszarze gruntów rolnych. Niewątpliwie inwestycja polegająca na realizacji farmy fotowoltaicznej spowoduje utratę przez przedmiotową działkę charakteru rolnego. Z zalegającej w aktach sprawy karty informacyjnej przedsięwzięcia (wymaganej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej) wynika, iż przedsięwzięcie na działce nr [...] oznacza przekształcenie terenu o powierzchni, jaką wynosi działka tj. 13100 m2. W elektrowni słonecznej przewiduje się zastosowanie 8000 szt. paneli, które zostaną podłączone do stacji kontenerowych. W decyzji Burmistrza Szczucina z 15 maja 2020 r. znak: [...] w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia stwierdzono, że w skład planowanej instalacji wchodzą: panele fotowoltaiczne do 2 MW, konstrukcje nośne do instalacji paneli (tzw. stoły fotowoltaiczne) pod kątem nachylenia 20°- 40° posadowione na gruncie, falowniki (inwertery) przekształcające energię prądu stałego na prąd zmienny, instalacja monitorująca ilość wyprowadzanej energii, instalacja odgromowa, maksymalnie dwie prefabrykowane stacje kontenerowe wraz z transformatorem i linią kablową doziemną, maksymalnie dwa prefabrykowane kontenery techniczne, ogrodzenie, droga dojazdowa i plac manewrowy, pozostałe elementy infrastruktury niezbędne do funkcjonowania inwestycji.

Uwzględniając powyższe, realizacja farmy fotowoltaicznej spowoduje, iż działka ta utraci dotychczasowy charakter i przestanie być działką wykorzystywaną do działalności rolniczej. Przykładowo wystarczy oglądnąć zdjęcie farmy fotowoltaicznej i już na tej podstawie można stwierdzić, że teren gdzie taka fama jest zainstalowana nie nadaje się do produkcji rolniczej.

Nie można, w przekonaniu Kolegium, przyznawać pierwszeństwo poszukiwaniu okoliczności uzasadniających zastosowanie wyjątku kosztem konieczności ochrony gruntów rolnych, albowiem stanowi to naruszenie tego przepisu. Przepis 3 ust. 1 pkt 1 ustawy nie różnicuje gruntów rolnych w zależności od klasy bonitacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut, iż organ l instancji uznał planowaną inwestycję za zabudowę o charakterze przemysłowym, bowiem w orzecznictwie dominuje taki pogląd (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II SA/Go 63/19 i przywołane w tym wyroku orzeczenia, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r.; II OSK 794/16). Farmy fotowoltaiczne mają charakter przemysłowy, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). W konsekwencji, jak to ujął Naczelny Sąd Administracyjny, elektrownia fotowoltaiczna pełni funkcję zabudowy przemysłowej, a realizacja inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej może prowadzić do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu na funkcję przemysłową. Za taką bowiem uznać należy produkcję, (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej (zob. wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 243/19). Wydanie decyzji Burmistrza Szczucina z dnia 15 maja 2020 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko albowiem przedsięwzięcie to nie jest szkodliwe dla fauny i flory, nie ma znaczenia, gdyż przedmiotem postępowania jest zagadnienie ochrony gruntów rolnych, a nie ochrony środowiska.

Organ II instancji wskazał, że w podobnym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r. (II SA/Kr 1261/20) oddalił skargę Firma A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie w przedmiocie odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Firma A z siedzibą w K., zarzucając naruszenie:

- art. 138 Kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi określonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy nieruchomości, na których jest ona planowana leżą poza tymi przewidzianymi w przepisach art. 6, art. 7 i art. 11 tej ustawy, a mimo tego ta przyczyna (materialnoprawna) nie stała się podstawą uchylenia postanowienia organu I instancji: naruszeniem objęte są również powołane przepisy ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

- art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 K.p.a., w ten sposób, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił swojego stanowiska, co do tego czy art. 3 ustawy obliguje do wydania postanowienia o związanym charakterze oraz czy i jakie kryteria oceny przewiduje; a także art. 7a §1 K.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie powstałych wątpliwości na korzyść strony skarżącej, w sytuacji gdy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie ocenia się powstałą kwestię, w ten sposób, że to nie art. 3 ustawy, lecz kolejne - art. 6, art. 7 i art. 11 wprowadzają szczegółowe kryteria ochrony gruntów i obejmują nią użytki rolne wyższych klas I-III, z wyłączeniem pozostałych;

- art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez przyjęcie, że są one podstawą wydawania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w świetle art. 6 K.p.a. są nimi tylko wymogi określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że doszło do naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez wprowadzenie kryterium nieznanego ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych w postaci ustalenia przydatności gruntów, na których planowana jest inwestycja, pod kątem produkcji rolnej. I to pomimo tego, że strona skarżąca przedłożyła w poczet dowodów w sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną w dniu 14 maja 2020 r. przez Burmistrza Szczucina wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, z których jednoznacznie wynika, że budowa i eksploatacja elektrowni słonecznej pozostanie bez wpływu na grunt rolny. Co więcej pozostanie on nadal aktywny biologicznie i jest możliwy do wykorzystania w rolnictwie.

Błędne było również zaakceptowanie przez organ II instancji sytuacji, w której organ uzgadniający zwrócił się do organu głównego (Burmistrza Szczucina) o udzielenie informacji czy i dlaczego inwestycja jest ważna dla Gminy Szczucin tak, aby można było odstąpić od ochrony gruntów rolnych. Zgodnie z przepisami art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP organy administracji nie tworzą, lecz stosują prawo administracyjne, a w tej sprawie, w obliczu takich działań organów, było odwrotnie. Przydatność czy ważność inwestycji dla jednostki samorządu terytorialnego, nie jest żadnym kryterium wydania decyzji o warunkach zabudowy czy jej uzgodnienie. Takie działanie dyskwalifikuje zaskarżone postanowienie.

W treści postanowienia organu I instancji powołano przepisy art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego - co również jest wadliwe. Po pierwsze w świetle art. 6 K.p.a. przepisy te nie są podstawą wydawania ani decyzji o warunkach zabudowy, ani uzgodnień z art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie powołany przepis art. 53a w ogóle nie dotyczy problematyki tej sprawy. Po trzecie rolny charakter przedmiotowych nieruchomości nie jest sporny w tej sprawie. Strona skarżąca nie zgodziła się też z kolejnym pozaustawowym kryterium, przez pryzmat którego oceniona została jej sprawa, tj. poszukiwaniu zgodności inwestycji z uprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Strona skarżąca wskazała, że przychyla się do stanowiska wyrażonego przez WSA w Krakowie w analogicznej sprawie rozpoznanej pod sygn. II SA/Kr 1278/20, gdzie podano, że nie ma niezgodności jej inwestycji z przepisami w/w ustawy, a tylko wówczas odmowa uzgodnienia byłaby prawnie możliwa. W omawianym wyroku sąd przyznał rację skarżącej, że art. 3 tej ustawy nie może być podstawą odmowy uzgodnienia inwestycji, bowiem jest normą ogólną w zakresie ochrony gruntów rolnych, a szczególe zasady tej ochrony normują dalsze przepisy ustawy, chroniąc grunty klas I-III. Inne stanowisko nie ma normatywnego uzasadnienia.

Skarżąca nadal i konsekwentnie argumentuje więc, że ochrona gruntów z art. 3 ustawy nie jest bezwzględna i nieograniczona. Nie dotyczy ona gruntów wszystkich klas bonitacyjnych. Proces oceny gruntu pod kątem możliwości zainwestowania realizowany może być też wyłącznie o ścisłe kryteria ustawowe (postanowienie związane), a nie w oparciu o uznanie administracyjne.

Zaskarżone postanowienie jest także wadliwe z tego powodu, że organ lI instancji nie rozwinął swojego stanowiska, co do tego czy art. 3 ustawy obliguje do wydania postanowienia o związanym charakterze oraz czy i jakie kryteria oceny przewiduje. W tej części uzasadnienie nie odpowiada wymogom art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 K.p.a., szczególnie dlatego, że organowi II instancji - już obecnie - znany jest wyrok w sprawie skarżącej o sygn. akt II SA/Kr 1278/20. A zatem zgodnie z art. 7a §1 Kpa powstałe wątpliwości powinien rozstrzygnąć na jej korzyść.

Jeżeli grunt rolny spełnia warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy, czyli wtedy, gdy: a) nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych; b) stanowi użytek rolny klas I-III, c) spełnia łącznie następujące warunki techniczne z pkt 1-4 - wtedy nie wymaga on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, co za tym idzie grunt, taki może być terenem, dla którego organ ustala warunki zabudowy. Tym bardziej więc takim terenem (dla którego ustala warunki zabudowy) jest grunt, który do klas I-III użytków rolnych nie należy. A taka sytuacja występuje w tej sprawie. Dla poparcia swojego stanowiska strona skarżąca odwołała się do wyroków: NSA wydanego do sygn. akt II OSK 3752/18 oraz WSA w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 1539/18.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 16 marca 2021 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Dąbrowskiego z dnia 26 stycznia 2021 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych "Dąbrówka Szczucin IV" o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na dz. nr [...] obręb Dąbrowica Gm. Szczucin". Spór między organami a stroną skarżącą sprowadza się do ustalenia, czy w odniesieniu do gruntów klasy IV i nast., co do których przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) – dalej "u.o.g.r.l." nie formułują żadnych szczegółowych warunków pod jakimi możliwa byłaby zmiana przeznaczenia (jak w przypadku gruntów I-III w art. 7) uzasadnienia dla odmowy uzgodnienia można poszukiwać w zasadach ogólnych sformułowanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy. Skarżący chce by ocena taka była przeprowadzana wyłącznie pod kątem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co wyklucza odmowę uzgodnienia w przypadku gruntów innych niż I-III.

W tak zarysowanym sporze rację co do zasady należy przyznać organom administracji publicznej. Stosownie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.

z 2020 r. poz. 293 ze zm.) dalej "u.p.z.p." decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnień o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). Cytowany przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. odsyła do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) który stanowi, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei w art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1987 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm.) postanowiono, że do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez użyte w ustawie pojęcie "kataster" rozumie się tę ewidencję.

Z cytowanych przepisów wynika zatem, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty są kwalifikowane jako użytki rolne lub leśne, gdy figurują jako takie w ewidencji gruntów. Rodzaje użytków rolnych i leśnych określa § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Przepis ten wskazuje, że użytki rolne stanowią: grunty orne (R), sady (S), łąki trwałe (Ł), pastwiska trwałe (Ps), grunty rolne zabudowane (Br), grunty pod stawami (Wsr), grunty pod rowami (W), grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr), a także nieużytki (N). Natomiast gruntami leśnymi są zarówno lasy (Ls), jak i grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz).

Dalej należy również wskazać, że w myśl art. 3 ust. 1 u.o.g.r.l. ochrona gruntów rolnych polega na:

1) ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne;

2) zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi;

3) rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze;

4) zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych;

5) ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.

Przy czym pod pojęciem przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne – należy rozumieć ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l.). W art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. ustanowiono zasadę, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. W art. 6 ust. 2 wskazano, że przy budowie, rozbudowie lub modernizacji obiektów związanych z działalnością przemysłową, a także innych obiektów budowlanych należy stosować takie rozwiązania, które ograniczają skutki ujemnego oddziaływania na grunty. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne:

1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a,

2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, (...)

5) pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Natomiast w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. określono dodatkowe warunki przy spełnieniu których grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III nie wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne.

W świetle przedstawionych uregulowań nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym został przewidziany dla wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Wymóg ten pozostaje więc aktualny zarówno wobec gruntów o klasach I-III, których to dotyczą szczególne regulacje zawarte w art. 7 u.o.g.r.l., jak i do pozostałych gruntów, o niższej przydatności produkcyjnej. Z okoliczności, że ustawodawca przewidział w art. 7 u.o.g.r.l. szczególną ochronę dla gruntów o klasach I-III, nie można jeszcze wywodzić, że pozostałe grunty, jako nie objęte wprost konkretnymi nakazami nie podlegają jakiejkolwiek ochronie. Stanowisko przeciwne, prezentowane przez stronę skarżącą w praktyce oznaczałaby sytuację, że zakres merytorycznego uzgodnienia dotyczyłby wyłącznie gruntów klasy I-III, niejako automatycznie obligując organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych do pozytywnego uzgodnienia w odniesieniu do pozostałych, gorszych jakościowo gruntów. Interpretacja taka jest nie do pogodzenia z celami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, których nadrzędną funkcją jest ochrona gruntów rolnych i leśnych przed utratą rolnego/leśnego charakteru. Należy zauważyć, że postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy ma cechy rozstrzygnięcia mieszczącego się w zakresie uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne jest uprawnieniem administracji do kształtowania w danej sprawie, w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody administracji, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł proceduralnych. Organ administracji działając w oparciu o uznanie ma obowiązek wyważyć interes publiczny oraz słuszny interes strony. W konsekwencji organ administracji ma zasadniczo rozstrzygać zgodnie z żądaniem strony, chyba że takie rozstrzygnięcie pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1970/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. IV SA/Wa 499/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. IV SA/Wa 104/20, a także pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r., sygn. II OSK 1376/18 odnośnie uzgodnienia o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; wszystkie orzeczenie publ. CBOSA). Postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza że przepis umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2545/16). Skoro uzgodnienie dokonywane jest w ramach "uznania administracyjnego", to należy uznać, że właściwy organ dysponując specjalistyczną wiedzą dokonuje oceny przedmiotu postępowania przez pryzmat uregulowań dotyczących ochrony określonych dóbr. Zatem starosta jako podmiot wykwalifikowany w ochronie gruntów rolnych i leśnych decyduje w oparciu o posiadaną merytoryczną wiedzę, czy dana inwestycja może być zrealizowana na danym terenie bez nadmiernego uszczerbku dla chronionych ustawą gruntów. Każda konkretna sytuacja faktyczna wymaga zatem wnikliwej oceny.

Za słusznością prezentowanego stanowiska przemawia również brzmienie art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z którego wynika zakaz wydania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, w którym teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Racjonalny ustawodawca nakładając na organ prowadzący postępowanie obowiązek zbadania przesłanki określonej w tym przepisie, nie nakazywałby jednocześnie uzyskania uzgodnienia innego organu którego ocena sprowadzałaby się w zasadzie do identycznych ustaleń.

Należy przy tym zauważyć, że uznanie nie oznacza dowolności organu. Wynikający z uznania wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty na czytelnych kryteriach, znajdujących umocowanie w normach powszechnie obowiązujących. W przypadku rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym szczególnego znaczenia nabiera sporządzenie uzasadnienia wydanego aktu, z którego będzie jednoznacznie wynikało, jakimi okolicznościami faktycznymi i prawnymi kierował się organ przy orzekaniu (art. 124 § 1 i 2 K.p.a.). Kontroli Sądu podlega ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego i czy podane przez niego argumenty nie noszą znamion dowolności. Zgodnie bowiem z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) organy mają obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do zastosowania właściwego przepisu prawa. Należy podkreślić, że zasada ustalenia prawdy obiektywnej w sprawie dotyczy każdego etapu postępowania. Realizację zasady prawdy obiektywnej zawierają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu dokonana przez organy I i II instancji ocena o celowości zachowania gruntów w ich dotychczasowym stanie, a w efekcie wykluczenie realizacji planowanej inwestycji nie zostało w niniejszej sprawie w sposób przekonujący uzasadnione. Starosta Dąbrowski odwołał się do ustaleń w poprzednio obowiązującym planie, postanowień studium oraz faktu, że teren stanowi zwarty obszar gruntów rolnych. Wywody organu cechuje jednak daleko idąca ogólnikowość i brak odniesienia się do konkretnej inwestycji, albowiem wystarczające, zdaniem organu, w kontekście planowanego przeznaczenia gruntów było poprzestanie na konstatacji o przemysłowym charakterze farm fotowoltaicznych. W zasadzie można odnieść wrażenie, że w ocenie Starosty Dąbrowskiego rolniczy charakter gruntu będzie wyłączał każdą inwestycję. Nie można więc uznać, aby organ wskazał na szczególne okoliczności jakie zachodzą w sprawie, które uzasadniałyby danie prymatu ochronie gruntów rolnych nad korzyściami z jakimi wiązać się będzie planowana inwestycja. W ocenie Sądu, odwołanie się do postanowień nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również zapisów studium nie może być uznane za kluczowy argument przemawiający przeciwko odmiennemu niż rolnicze przeznaczeniu gruntu. Wspomniany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w 1984 r. Zważywszy na znaczny upływ czasu oraz zmiany w strukturze zagospodarowania jakie niewątpliwie miały miejsce w gminie na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, przytoczenie zapisów nieobowiązującego planu miejscowego jawi się jako dalece niewystarczające. Podobnie należy ocenić przeznaczenie działki w studium, który to akt nie ma charakteru prawa powszechnie obowiązującego. Wypada też zaznaczyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy Szczucin wyjaśnił, że: "Przedmiotowa inwestycja jest istotna i ważna dla Gminy Szczucin. Rozwój energetyki ze źródeł odnawialnych stanowi niezbędny element rozwoju gospodarczego kraju i regionu, tym bardziej konieczny ze względu na zabezpieczenie rosnących potrzeb energetycznych. Energia pozyskiwana ze źródeł odnawialnych pozwala na zmniejszenie emisji gazów i cząstek stałych do atmosfery, a w konsekwencji zmniejszenie efektu cieplarnianego i poprawę stanu środowiska przyrodniczego." Wobec jednoznacznie wyrażonej przez Burmistrza woli realizacji inwestycji trudno zatem poszukiwać uzasadnienia dla odmowy uzgodnienia jedynie w założeniach planistycznych gminy.

Niedostateczne było również poprzestanie na wskazaniu, że działka nr [...] znajduje się w zwartym obszarze gruntów rolnych. Z postanowienia organu I instancji wynika, że teren objęty wnioskiem oznaczony jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne: RIVb, ŁV o łącznej powierzchni 1,25 ha oraz użytki gruntowe: dr, N o łącznej powierzchni 0.06 ha. Wspólne ujęcie użytków rolnych RIVb i ŁV nie wskazuje jaki w istocie procent terenu zajmują grunty orne, a jaki łąka, nie ustalono również w jaki sposób teren ten jest faktycznie wykorzystywany. Innymi słowy w sprawie zabrakło ustaleń dotyczących przydatności produkcyjnej gruntów na działce nr [...]. W dalszej kolejności ustaleń w tym zakresie nie odniesiono do planowanej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem jej charakterystyki oraz celu. Z postanowienia organu I instancji nie wynika, aby organ przeanalizował w jaki sposób realizowana inwestycja wpłynie na stan gruntów rolnych, w tym czy wpływ ten będzie miał charakter odwracalny. Organ II instancji bezrefleksyjnie podzielił stanowisko Starosty Dąbrowskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nie odniosło się wyczerpująco do argumentów wysuwanych w zażaleniu odnośnie zachowania rolnego charakteru gruntu, poprzestając na wyliczeniu obiektów wchodzących w skład infrastruktury instalacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych. Szczególnie cenna dla dokonania istotnych ustaleń w sprawie mogła okazać się przedłożona na etapie postępowania zażaleniowego Karta Informacyjna Przedsięwzięcia sporządzona na potrzeby postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokument ten nie został jednak poddany wnikliwej analizie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie.

Tytułem podsumowania należy więc stwierdzić, że nie sposób uznać, aby organy uzasadniły wydane rozstrzygnięcie indywidualnymi przesłankami. Dokonana ocena która legła u podstaw odmowy wydania uzgodnienia podyktowana została okolicznościami natury ogólnej i dokonana w oderwaniu do planowanej inwestycji. Organy nie wzięły również pod uwagę korzyści jakie wiążą się z funkcjonowaniem systemów fotowoltaicznych jako odnawialnych źródeł energii. W ocenie Sądu kwestia ta nie może pozostawać zupełnie poza sferą zainteresowania organu, skoro pozyskiwanie energii z odnawialnych źródeł ma wymiar również ekologiczny i służy szeroko rozumianej ochronie środowiska przed ujemnymi skutkami pozyskiwania energii w tradycyjny sposób.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 124 § 1 i 2 k.p.a. Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie rzetelnej analizy stanu faktycznego i prawnego z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. W efekcie organy dokonają zindywidualizowanej oceny możliwości zrealizowania inwestycji na działce nr [...] w Dąbrownicy, zestawiając dane dotyczące charakteru gruntów, jak i ich aktualnego wykorzystania z wpływem realizowanej inwestycji na te grunty, przy wszechstronnym uwzględnieniu pozyskanego do sprawy materiału dowodowego.

Z tych też racji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W związku z faktem, że radca prawny działający w niniejszej sprawie w imieniu strony skarżącej nie złożył wniosku o przyznanie należnych kosztów, brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania od organu (art. 210 § 2 p.p.s.a.).