Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1478/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9, art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 50 ust. 1, 4, art. 51 ust. 3, art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 1, 5, art. 54 pkt 2 lit. d, art. 56, art. 63 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. B. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz") z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej

w skrócie: "inwestor"), Burmistrz decyzją z dnia [...] września 2019 r.

nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 53 ust. 1, 3, 4 pkt 2, 4, 6, 9, 11a, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") – ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej SN 15 kV, stacji transformatorowych "[...]", "[...]" i "[...]" oraz budowie sieci elektroenergetycznej nn 0,4 kV w miejscowościach K., B. i Ż., na terenie działek o nr ewid.: 1, 12, 23, 22, 21, 20, 76, 35, 67, 55, 54, 53, 52, 51, 50, 49, 48, 47, 46, 45, 44, 43, 41, 37 w miejscowości B. obręb B. [0001], 858, 861, 862, 863, 864, 865, 868, 867, 866, 873, 874, 876, 875, 881, 882, 883, 857/2, 750, 1378/2, 1378/1, 886, 887, 888/2, 888/1, 889, 890, 892, 893, 894, 895, 896, 898, 899, 900, 901, 902, 857/1, 734/1, 734/2, 721, 723, 722, 717, 716, 711, 712, 710, 699, 650, 594, 591, 592, 595, 598, 599, 542, 541, 473, 472, 474, 471, 470, 469, 467, 468, 440, 384, 385, 387, 392, 397, 398/2, 403, 409, 411, 414, 415, 418, 419, 424, 427, 428, 429/1, 436, 437, 438, 439, 388, 435, 357, 341, 342, 343, 344, 345, 349/2, 356, 355, 528, 530, 531, 243, 534, 535, 536, 537, 540, 1113/1, 1084/1, 1091/2, 1091/1, 235, 234, 232, 231, 179, 177, 171, 170, 1114, 1115/4, 1115/1, 1128, 1141, 1149, 1156, 1150, 1157, 1158/1, 1027, 1026, 1025, 944, 945, 946, 947, 948, 949, 950, 956, 957, 958, 960, 940, 926/5, 961, 962, 963, 964/1, 964/2, 965, 966, 971, 972, 973, 974, 975, 976, 978, 979, 981, 1000, 1001, 939, 916, 1159, 1158/2 w miejscowości K. obręb K. [0003], 1929, 1892, 1891, 1626, 1625, 1624/2, 1631/2, 1631/3, 1631/4, 1632, 1633, 1634, 1638/5, 1639/1, 1639/2, 1642/5, 1642/6, 1643/8, 1643/5, 1643/2, 1657/2, 1658, 1659, 1660, 1664, 1665/1, 1666, 1667/1, 1667/2, 1668, 1669, 1675, 1676, 1677, 1678, 1679, 1680, 1683, 1687, 1688, 1689, 1846, 1847, 1864, 1623, 1249 w miejscowości Ż. obręb [...]. [0009] gmina [...], określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn zm. – dalej w skrócie: "u.g.n.") powyższą inwestycję zalicza się do inwestycji celu publicznego. W związku z tym, że dla terenu objętego inwestycją Gmina [...] nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt decyzji przygotowała osoba posiadająca kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa.

Burmistrz podał, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto analizując wniosek oraz ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Burmistrz stwierdził, że nie zachodzi okoliczność dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji.

Burmistrz podał, że decyzja została wydana po uzgodnieniach z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie milczące), Okręgowym Urzędem Górniczym - [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Starostą [...] (uzgodnienie milczące), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Zarządem Dróg Powiatowych (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza.

W uzasadnieniu decyzji SKO przytoczyło treść art. 6 pkt 2, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 54 u.p.z.p. Następnie SKO podkreśliło, że nie można uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Nie można też odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta ma zatem charakter związany, a nie uznaniowy. Spełnienie wymagań określonych w prawie obliguje właściwy organ do wydania decyzji lokalizacyjnej.

W ocenie SKO spór w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do tego, czy budowa przedmiotowej linii energetycznej naruszy interesy własnościowe skarżącej poprzez uniemożliwienie zagospodarowania posiadanej przez nią działki zabudową mieszkaniową.

SKO powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 1576/12 wskazało, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych).

Zdaniem SKO, zarzuty dotyczące utrudnień w zabudowie, czy rozbudowie działki skarżącej, nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale dopiero na ewentualnym kolejnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji planowanej inwestycji, tj. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wkracza bowiem w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Decyzja ta ani po stronie inwestora ani po stronie właściciela nieruchomości nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości.

SKO stwierdziło, że osoba sporządzająca projekt decyzji lokalizacyjnej posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty (zaświadczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydane przez Polską Izbę Urbanistów - w aktach sprawy).

SKO wskazało, że o możliwości zapoznania się z dowodami (także dokonanymi uzgodnieniami) i materiałami dołączonymi do wniosku - Burmistrz poinformował w drodze obwieszczenia z dnia 12 sierpnia 2019 r. Obwieszczenie to wywieszono także na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...]. Wymaganych uzgodnień dokonano w lipcu 2019 r. Informację o takich okolicznościach (zawiadomienie z dnia 12 sierpnia 2019 r.) Burmistrz przesłał także do właścicieli działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Tym samym strony postępowania mogły zapoznać się ze stanowiskami organów uzgadniających. Przesyłka skierowana do skarżącej była dwukrotnie awizowana w dniach 14 i 22 sierpnia 2019 r., zaś w takim przypadku zgodnie z art. 44 k.p.a. doręczenie (zastępcze) uważa się za dokonane. SKO zwróciło uwagę, że w myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi, co czyni niemożliwym zaskarżenie przez skarżącą wydanego postanowienie uzgodnieniowego.

Zdaniem SKO sporządzona analiza spełnia wymogi obowiązujących rozwiązań prawnych. W analizie Burmistrz ustalił w szczególności, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym: prawa budowlanego, prawa wodnego, ochrony przyrody, jak i ustawą o drogach publicznych. Realizacja linii kablowej sieci elektrycznej możliwa jest zarówno na terenie wykorzystywanym rolniczo, jak i o przeznaczeniu budowlanym. SKO stwierdziło, że linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji oznaczone zostały na mapie zasadniczej w skali 1:2000. Mapa ta została sporządzona przez Starostę [...] na dzień 15 maja 2019 r.

W ocenie SKO Burmistrz prawidłowo zawiadomił skarżącą o prawie do zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami dowodowymi. Natomiast zawarte w decyzji uzasadnienie spełnia minimalne wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując w ocenie SKO postępowanie przeprowadzone zostało przez Burmistrza w zgodzie z przepisami k.p.a, w sposób kompleksowy zgromadzono materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonano jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.z.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 i nast. u.p.z.p., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1) art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie uwzględnia prawa do zabudowy działki skarżącej o nr ew. 1677 i ustalenie tej lokalizacji w sposób naruszający własność skarżącej poprzez uniemożliwienie jej zabudowy działki, pomimo wydania prawomocnej i ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki;

2) art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. poprzez pominięcie, iż działka ew. nr 1677 została przekształcona na wniosek skarżącej na cele nierolnicze na potrzeby uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a utrzymana w mocy decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego uniemożliwia skarżącej zabudowanie tej działki;

3) art. 50 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, pomimo iż brak jest wykazania, iż osoba sporządzająca projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz część tekstową do analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu rzeczywiście posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty, uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (brak podpisów na wszystkich załącznikach);

4) art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, pomimo iż organ ten nie doręczył stronom postanowień uzgadniających lokalizację inwestycji;

5) art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez dokonanie niedokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego naruszającej prawo własności skarżącej poprzez uniemożliwienie jej zabudowy na terenie działki ew. nr 1677, pomimo uzyskania prawomocnej i ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy na tej działce. Organ II instancji zredukował powyższą normę do stwierdzenia, że "skoro podmiot uprawniony złożył wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to zawsze należy taką decyzję wydać". Tymczasem organ poza oceną formalną jest również zobowiązany do dokładnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. W ocenie skarżącej do powyższego stanu prawnego terenu należy m. in. decyzja o wyłączeniu jej działki z produkcji rolnej, która umożliwia jej zabudowę kolidującą z planowaną inwestycją celu publicznego. Organy obydwu instancji nie rozstrzygnęły tej kolizji (nawet nie brały jej pod uwagę), zatem nie sposób przyjąć, iż dokonały analizy stanu prawnego terenu;

6) art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Burmistrza pomimo nie przeprowadzenia wszystkich, przewidzianych ustawą uzgodnień projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

7) art. 54 pkt 2 ppkt d) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, zawierającej jedynie pozorne określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podczas gdy interesy skarżącej, jako właścicielki działki ew. nr 1677 zostały naruszone poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na jej działce w sposób uniemożliwiający jej zabudowę tej działki;

8) art. 54 pkt 2 ppkt e) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nie określającej wymagań dotyczących ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, a określającej jedynie, iż "inwestycja znajduje się w granicach Obszaru Górniczego Gazu Ziemnego";

9) art. 54 pkt 3 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, która nie zawiera określenia linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, gdyż mapy te nie zawierają obligatoryjnego podpisu urbanisty upoważnionego i posiadającego uprawnienia do ich sporządzenia;

10) art. 54 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która zawiera wyznaczenie obszaru analizowanego na nieaktualnej mapie ewidencyjnej, nieuwzględniającej decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla działki ew. nr 1677.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, która została wydana z następującymi uchybieniami przepisom prawa:

a) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie;

b) art. 107 § 1 pkt 6) k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, szczególnie w zakresie uzasadnienia umiejscowienia tej inwestycji i trasy jej przebiegu;

c) art. 106 § 2 i 5 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska oraz nie doręczenie stronie postanowień organów, które dokonywały uzgodnień, zawierających stanowiska organów uzgodnieniowych, co uniemożliwiło stronie wniesienie środka zaskarżenia od tych postanowień;

d) art. 16 k.p.a. poprzez pominięcie zasady trwałości decyzji i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji nieruchomości na działce, co do której istniała już wcześniej wydana i prawomocna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy;

oraz w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, polegające na:

- przyjęciu, iż zachodzi konieczność ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce ew. nr 1677, podczas gdy istnieje możliwość poprowadzenia linii kablowej i budowy sieci elektroenergetycznej z pominięciem tej działki, prowadząc tę linię dalej od innego istniejącej rozdzielni transformatorowej, usytuowanej na działce ew. nr 1666;

- pominięciu, iż dla działki ew. nr 1677 została wcześniej wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz że zmiana przeznaczenia tego gruntu na nierolniczy nastąpiła właśnie na wniosek skarżącej w celu umożliwienia jej zabudowy na przedmiotowej działce, która po wykonaniu inwestycji będzie niemożliwa;

- błędnym ustaleniu, że lokalizacja inwestycji celu publicznego przez środek działki ew. nr 1677 nie koliduje z przeznaczeniem gruntu, podczas gdy taka lokalizacja sieci uniemożliwi zabudowę przedmiotowej działki.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła szczegółową argumentację na poparcie zajętego stanowiska.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana skargą decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.

W sprawie nie ma sporu co do tego, że planowana inwestycja: budowa linii kablowej SN 15 kV, stacji transformatorowych "[...]", "[...]"

i "[...]" oraz budowa sieci elektroenergetycznej nn 0,4 kV w miejscowościach K., B. i Ż., na terenie wielu działek, w tym działki skarżącej o nr 1677 w Ż. stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2020 r. poz. 65; dalej w skrócie: "u.g.n.") w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Zasadą jest, że lokalizacja inwestycji celu publicznego następuje

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast w razie jego braku, w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Nie ma sporu co do tego, że teren którego dotyczy zaskarżona decyzja nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponieważ inwestycja ma przebiegać przez teren dwóch gmin: Gminą [...] oraz Miastem i Gmina [...], w dniu [...] lipca 2019 roku zostało zawarte porozumienie w trybie art. 51 ust. 3 u.p.z.p.

Z systemowej zasady wyartykułowanej w art. 56 u.p.z.p. wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Już wstępnie należy zastrzec, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu, którego dotyczy. Rolą takiej decyzji, ujmując rzecz dość zwięźle, jest odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju, polegająca na realizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja taka nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. A zatem, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana w niniejszej sprawie przesądziła jedynie o tym, że na danym terenie taka inwestycja jest możliwa. Podmiot, który uzyskał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek porozumieć się z właścicielem, co do możliwości przeprowadzenia prac realizujących taką inwestycje, ewentualnie, w razie braku zgody właściciela, uzyskać decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania

z nieruchomości – art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. W konsekwencji, udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą inwestycję celu publicznego musi poprzedzać uzyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Prawa takiego nie gwarantuje decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz udzielona w odpowiedniej formie zgoda właściciela nieruchomości, względnie wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja

o ograniczeniu prawa korzystania z nieruchomości.

Sąd podziela ogóle stwierdzenie skarżącej, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna uwzględniać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich – w tym wypadku właściciela nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana – art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Powołana regulacja stanowi refleks gwarancji ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie

z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tę ogólną formułę należy rozumieć w ten sposób, że prawo właściciela do zagospodarowania należącej do niego działki może zostać ograniczone, między innymi wtedy, gdy na podstawie ustawy – u.p.z.p. – zostanie wydana decyzja o lokalizacji na jej terenie inwestycji celu publicznego. Właściciel może zatem decydować o sposobie zagospodarowania swojej nieruchomości

w granicach wyznaczonych nieusuwalną kolizją z interesem publicznym. Z jednej strony interes publiczny może więc ograniczać interes indywidualny inkorporowany

w prawie własności nieruchomości, z drugiej zaś, może to czynić wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla jego realizacji, nie szerszym. Prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów – wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Gl 1050/19.

Skarżąca podnosi, że kwestionowana decyzja nie uwzględnia faktu, że uzyskała decyzje o warunkach zabudowy dla działki 1677, doprowadzając wcześniej do zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze.

Rozstrzygając eksponowaną kolizję Sąd stwierdza, że:

1) Realizacja inwestycji celu publicznego na terenie działki nr 1677 wyznacza prawne ramy jej przyszłego zagospodarowania, co oznacza, że w takim wypadku uprawnienia właścicielskie skarżącej muszą ustąpić interesowi publicznemu, którego nośnikiem jest planowana inwestycja. Inwestycja celu publicznego ze swej istoty zawsze będzie ukierunkowana na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla lokalnej wspólnoty samorządowej – zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 2031/17. Planując inwestycję celu publicznego organy zobowiązane są uwzględnić, tak potrzeby interesu publicznego – art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. – jaki

i prawo własności – art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.

Zgodnie z wnioskiem planowana inwestycja ma służyć interesowi gospodarczemu i społecznemu poprzez pozwoli na zasilenie w energię elektryczną napięciu 0,4kV i łącznej mocy około 1000kVA obiekty budowlane na obszarze lokalnym (gminy [...] i [...]) nie posiadającym infrastruktury do tego przeznaczonej.

Wnioskujący o wydanie decyzji jest zobowiązany określić granice terenu objętego wnioskiem, co zostało uczynione – art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Inwestor określił linie rozgraniczające teren inwestycji, wiążąc się tym samym, że w ich granicach inwestycja zostanie zrealizowana. Rozpatrując wniosek organ nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej i nie ma również możliwości odmowy wydania decyzji, jeżeli zamierzenie jest zgodne

z przepisami odrębnymi – wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. II OSK 2874/14. Żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Nie ma również możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na rozważaniu różnych wersji przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami – wyrok WSA w Krakowie

z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Kr 1576/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Łd 831/17,

W decyzji wskazano zakres ochrony interesów osób trzecich i uczyniono to

w sposób prawidłowy – pkt 2 lit d decyzji organu I instancji.

Przyjęte w decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji wskazują, że inwestycja została zaplanowana w sposób przemyślany, wzdłuż drogi, z pominięciem terenów zabudowanych. W bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej inwestycja przebiega analogicznie, jak przez działkę 1677, obejmując wyłącznie tę część nieruchomości, która przylega do drogi. Inwestycja nie przebiega więc przez środek działki skarżącej. Poza terenem inwestycji pozostaje – aproksymatywnie – 2/3 działki 1677. Sąd przyjmuje więc, że interesy skarżącej zostały uwzględnione w najwyższym możliwym stopniu. Lokalizowanie przebiegu inwestycji z wyłączeniem działki skarżącej nie jest podyktowane żadnym przepisem prawa, a samo powołanie się na art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nie może zostać ocenione jako skuteczne – art. 56 zd. 2 u.p.z.p.

Uzyskana przez skarżącą decyzja o warunkach zabudowy, podobnie jak

i uprzednie wyłączenie działki z produkcji rolnej nie przesądzają, że nieruchomość zastanie zagospodarowana (zabudowana) w sposób w nich wskazany. Do tej samej nieruchomości można wydać więcej niż jedną decyzję o warunkach zabudowy, lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże żadna z nich nie rodzi praw do terenu i nie narusza interesu osób trzecich – art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Są to decyzje, które jedynie wskazują, jakiego rodzaju inwestycje mogą zostać zrealizowane na danym terenie. Ostateczne rozstrzygnięcie o sposobie zabudowy działki 1677 nastąpi poprzez udzielenie pozwolenia na budowę.

2) Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać

w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę – analogicznie NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. II OSK 826/17. Na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego określane są warunki brzegowe dla planowanej inwestycji.

Nie oznacza to oczywiście, że interesy skarżącej pozostają bez ochrony. Na obecnym etapie postępowania nie jest jednak możliwe kategoryczne ustalenie, że realizacja inwestycji objętej skarżoną decyzją uniemożliwi skarżącej zabudowę jej działki. Gdyby jednak, realizacja inwestycji obniżyła wartość działki 1677, uniemożliwiła jej dotychczasowe użytkowanie, lub planowane przeznaczenie, skarżącej będę przysługiwać roszczenia odszkodowawcze, względnie roszczenie

o wykup działki na podstawie przepisów u.g.n. (art. 124 ust. 4 i ust. 5, art. 128 ust. 4)

Z tych względów zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 50 ust. 1 zd. 2,

art. 53 ust. 1, art. 54 pkt 2 lit. d, u.p.z.p. okazały się niezasadne.

Sąd nie podziela zarzutu skargi eksponującego niedoręczenie wszystkim stronom postępowania postanowień uzgodnieniowych, czym uniemożliwiono im ich zaskarżenie. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe przysługuje wyłącznie inwestorowi. Tym samym, nawet gdyby przyjąć obowiązek jego doręczenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p., to jego naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Ocena taka wynika z faktu, że skarżąca została poinformowana o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie przez organ I instancji. Zawiadomienie w tej sprawie zostało dwukrotnie awizowane (14 i 22 sierpnia 2019 roku) i ostatecznie doręczone

w trybie art. 44 K.p.a. Skarżąca miała więc możliwość kwestionowania postanowień uzgodnieniowych w odwołaniu, a zatem jej uprawnienia procesowe nie zostały naruszone. Powoływane w skardze orzeczenia sądów odnoszą się do nieaktualnego stanu prawnego.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Jak ustaliło SKO osoba sporządzająca projekt decyzji lokalizacyjnej posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty (zaświadczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydane przez Polską Izbę Urbanistów - w aktach sprawy).

Nietrafny jest zarzut posłużenia się przez organ nieaktualną mapą ewidencyjną, która nie uwzględnia postanowień uzyskanej przez skarżącą decyzji

o warunkach zabudowy. Treść decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na swój wysoce potencjalny i niepewny charakter nie jest uwzględniana w mapach ewidencyjnych. Dopiero inwestycje istniejące, zrealizowane, odzwierciedla się graficznie w wyrysach z ewidencji gruntów.

Stosownie do art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. określenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno zostać przedstawione na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Z akt sprawy wynika, że stanowiące załączniki do decyzji mapy zostały sporządzone w skali 1:2000. Wprawdzie nie wynika z nich bezpośrednio, iż są to mapy przyjęte do zasobu, jednakże konkluzję taką można wywieść z faktu, że te same mapy zostały załączone do wniosku inwestora, i znajduje się na nich identyfikator ewidencyjny materiału zasobu: [...]. Z tych względów Sąd nie dostrzega, aby przedmiotowe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Zarówno decyzja, jak i wszystkie jej załączniki zostały podpisane przez osobę upoważnioną. Zarzucany w skardze brak podpisu podmiotu sporządzającego projekt decyzji na załącznikach graficznych do tego projektu jest chybiony. Art. 50 ust. 4 u.p.z.p. wymaga, aby projekt decyzji sporządził uprawniony urbanista i wymóg ten został zachowany – pod projektem widnieje stosowny podpis. Faktycznie, załączniki graficzne do projektu nie zostały opatrzone takim podpisem, jednakże nie ma żadnych wątpliwości, iż stanowią one jego integralną cześć, a zatem zostały "objęte" tym podpisem – zob. analogicznie wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r. II OSK 346/12.

Z wyłożonych względów, żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji również w zakresie nieobjętym zarzutami i nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości.

Wniosek inwestora spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Dokonywane przez organ zawiadomienia spełniały rygory wskazane w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. – obwieszczenia i zawiadomienia pisemne były prawidłowe.

Przed wydaniem decyzji organ dokonał niezbędnych uzgodnień, realizując tym samym postanowienia art. 53 ust. 4 u.p.z.p.; uzgodnienia z: Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie milczące), Okręgowym Urzędem Górniczym - [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Starostą [...] (uzgodnienie milczące), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Zarządem Dróg Powiatowych (postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.), Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.).

Sama decyzja zawiera natomiast wszystkie elementy przewidziane treścią

art. 54 u.p.z.p. oraz K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

i

i