Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 537/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od środków transportowych za lata 2015 - 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z[...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.z [...] marca 2019 r. odmawiającą J. W. umorzenia zaległego podatku od środków transportowych za lata 2015 - 2017 w łącznej kwocie 4.315 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 918 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podatnik wnioskami z 4 grudnia 2017 r. oraz 10 maja 2018 r. zwrócił się o umorzenie zaległości podatkowych - w grudniu 2017 r. - za rok 2015, a wnioskiem z 10 maja 2018 r. - o umorzenie zaległości podatkowych za lata 2016 i 2017. Uzasadniając wniosek podatnik wskazał na swoją sytuację zdrowotną, a ponadto podniósł, że naliczenie podatku drogowego za 35-letni pojazd Star A-200, który nie porusza się po drogach gdyż nie został przywrócony do ruchu, w wysokości przewyższającej jego wartość, jest krzywdzące i niesprawiedliwe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. oceniło, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeanalizował sytuację finansową podatnika. Wskazało, że podatnik jest osobą, która posiada oszczędności oraz inne aktywa w postaci mieszkań i pojazdów. Wskazując na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że skoro podatnik posiada majątek, z którego możliwa jest egzekucja należności publicznoprawnych, to umorzenie zaległości byłoby przedwczesne. Posiadane przez podatnika składniki majątku wskazują, że jego sytuacja nie uległa znacznemu pogorszeniu na skutek niezależnych od niego okoliczności i że nie zachodzi sytuacja, w której nie mógłby się on wywiązać ze zobowiązań publicznoprawnych, które na nim ciążą. Kolegium podkreśliło, że pomoc publiczna nie może zastępować dbałości podatnika o własne interesy i służyć do unikania uiszczania należności publicznoprawnych w wyznaczonych prawem terminach. Podatnik posiada środki pozwalające mu na zapłatę zaległego podatku, a jedynie nie chce ich wykorzystać na ten cel w trosce o niepogarszanie swej sytuacji majątkowej (str. 10 i 11 zaskarżonej decyzji).

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. podatnik zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta Ł. i odmowy umorzenia zaległego podatku wraz z odsetkami;

b) art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie w sposób wystarczający okoliczności, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej decyzji.

2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie dokładnej analizy stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziłoby do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji;

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym winno dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy.

Mając na uwadze wymienione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podatnik zarzucił, przeprowadzona przez organ ocena sytuacji zdrowotnej, życiowej i majątkowej skarżącego jest wadliwa, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie: "O.p." organ podatkowy, na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo oceniło, że skarżący, pomimo zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, pozostaje przedsiębiorcą, zatem jego wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, podlega ocenie w oparciu o art. 67b O.p., tj. przy zachowaniu reguł udzielania pomocy de minimis.

Rozpoznając wniosek o udzielenie pomocy de minimis prawidłowo w pierwszej kolejności badał, czy spełnione zostały przesłanki określone art. 67a § 1 O.p., a zatem czy wystąpił ważny interes podatnika lub interes publiczny, ponieważ dopiero wystąpienie tych przesłanek lub jednej z nich obliguje organ do badania dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej na gruncie art. 67b § 1 pkt 2 O.p. (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 roku, o sygn. akt II FSK 532/12, Lex nr 1452548).

Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p. nie stanowią formę pomocy udzielonej podatnikowi przez państwo bądź jednostkę samorządu terytorialnego (jak w tej sprawie) po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia społecznego i indywidualnego, odnoszącego się do podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo (gmina) nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Wprowadzenie do art. 67a § 1 O.p. przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (wyrok NSA z 22 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3690/17).

Wbrew twierdzeniom strony w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo rozważyły istnienie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i oceniły, że z akt sprawy nie wynikają żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie ulgi.

Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnik i jego rodzina posiadają stałe źródło dochodu oraz majątek o znacznej wartości. Zarówno skarżący jak i jego żona uzyskują dochody ze stosunku pracy jak i z innych źródeł. Łączny dochód małżonków w 2017 r., po odliczeniach wyniósł 70.104,87 zł, a zatem wysokość miesięcznego dochodu rodziny wynosiła 5.842,07 zł.

Z przedstawionych wyciągów z rachunków bankowych wynika, że podatnik i jego żona posiadają oszczędności. B. W., poza środkami na rachunku bieżącym w kwocie 1.821,47 zł, zgromadziła na koncie oszczędnościowym kwotę 8.039,30 zł (stan 31.05.2018 r.), a J.W. posiadał na koncie osobistym kwotę 6.480,03 zł (stan na 20.04.18 r.). Oznacza to, że skarżący posiada środki finansowe pozwalające uregulować zaległości z tytułu podatku transportowego w wysokości 4.315 zł.

Prezydent Miasta Ł. trafnie podkreślił, że skarżący jest właścicielem dwóch lokali mieszkalnych i trzech samochodów. Zgodnie z oświadczenia, które złożył posiada własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni 78 m2, położonego w Ł., przy ul. A. 8 m. 14a, mieszkanie komunalne o pow. 36 m2, w Ł., przy ul. B. 1 oraz samochody marki: Toyota Yaris, rocznik 2008, Opel Corsa, rocznik 2003 oraz ciężarowy Fiat Doblo, rocznik 2010, Podatnik wyjaśnił, że do mieszkania przy ul. B. l zamierza przeprowadzić się w przyszłości, a obecnie jest tam siedziba i sekretariat jego "[...]". Skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym od 10 kwietnia 1987 r. działalność gospodarczą.

Z dniem 1 grudnia 2016 r. skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, zaś w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej widnieje wpis z 14 września 2017 r., dotyczący zakazu prowadzenia [...] na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z uwagi na rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Organ podatkowy słusznie argumentuje, że lokal przy ul. B. 1 stanowi w efekcie sekretariat przedsiębiorstwa, które nie funkcjonuje, a podatnik opłaca koszty jego utrzymania. Z oświadczenia skarżącego wynika, że koszty te wynoszą 205,41 zł z tytułu czynszu i 19,59 zł z tytułu nabycia energii elektrycznej.

Na aprobatę zasługuje również argument organu, zgodnie z którym skarżący ponosi cały czas koszty utrzymania trzech samochodów, w tym dwóch pojazdów, które były wykorzystywane do nauki jazdy. Sąd podziela ocenę organu podatkowego, który stwierdził, że powyższe okoliczności wskazują, że zapłata zaległego podatku od środków transportowych mieści się w możliwościach finansowych podatnika. W sytuacji gdy podatnik bez uszczerbku dla finansów swojej rodziny jest w stanie utrzymywać dwa lokale mieszkalne, trzy samochody, a także zgromadzić środki finansowe na rachunkach bankowych, to jego sytuację finansową należy uznać za na tyle dobrą, że przyznanie ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległych podatków, jest niezasadne.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały i zastosowały art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut niewyjaśnienia w sposób wystarczający okoliczności, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej decyzji, a także zgłoszony w uzasadnieniu skargi zarzut wadliwej oceny sytuacji zdrowotnej, życiowej i majątkowej skarżącego. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów dlaczego jego zdaniem ocena jego sytuacji zdrowotnej i majątkowej, jest wadliwa. Nie wskazał również jakie okoliczności zostały pominięte przez organy podatkowe.

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe przeanalizowały wszelkie zgłoszone przez skarżącego oświadczenia i argumenty. W związku ich ocena nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.

W ocenie sądu za uwzględnieniem skargi nie przemawia zgłoszony na rozprawie dokument w postaci wyroku Sądu Okręgowego z 2 lipca 2019 r. dotyczący rozwiązania małżeństwa skarżącego poprzez rozwód. Wyrok ten zapadł już po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie może zatem świadczyć o wadliwości ustaleń faktycznych oragnów podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

AKE.