Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 39/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono dokonania wykładni postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 285 f par. 3 w zw z art. 285 l
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 39/13 odrzucającego zażalenie Z. R. na pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznana odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.

Pismem z dnia 12 marca 2013 r. skarżący złożył wniosek o "rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego".

Pismem z dnia 14 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału IV poinformował skarżącego, że sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy nie zostali przeniesieni do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostając, po reformie sądownictwa administracyjnego w wojewódzkich sądach administracyjnych, wykonują obowiązki orzecznicze na równi z sędziami wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z tym brak podstaw by uznać wniosek skarżącego za zasadny i zarządzić rozpoznanie tych spraw w składzie trzech sędziów NSA.

W dniu 19 marca 2013 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "skarga na zarządzenie przewodniczącego z 14 marca 2013 r. o sygn. IV SAB/Wr 39/13 o odmowie rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych".

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. R. na pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznana odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania zasiłku okresowego.

Wyznaczona na dzień 26 czerwca 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego w dniu 17 czerwca 2013 r. wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OW 198/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu.

Prawomocnym zarządzeniem z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 31/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 27 lipca 2015 r.

W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadmninistracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń opublikowanych w sygnowanych sprawach (...)", w tym m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 39/13.

Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, w ostatnim z wymienionych pism wskazując, że swoim żądaniem obejmuje prawomocne orzeczenia kończące postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń, gdyż stanowią one o jego uprzedmiotowieniu, prowadzą do obejścia prawa, zamykają mu drogę do obrony swoich praw i do sprawiedliwego wyroku oraz przeciwstawiają się przepisom o pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Na wstępie należy podkreślić, że skarżący wskazując na przedmiot swojej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podał, że dotyczy ona orzeczeń kończących postępowanie w sprawach wskazanych w piśmie z 10 września 2013 r., a więc także w sprawie IV SAB/Wr 39/13. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wydał jednakże żadnego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie, co oznacza że sprawa nadal jest w toku. Jedynym zaś prawomocnym orzeczeniem zapadłym przed tym Sądem było postanowienie z 11 kwietnia 2013 r., którym odrzucono zażalenie skarżącego na pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2013 r. Stąd też orzeczeniem, w stosunku do którego strona mogła wywieść przedmiotową skargę było wspomniane powyżej postanowienie, które choć nie kończyło prowadzonego postępowania sądowego, stało się rozstrzygnięciem ostatecznym. Sąd zobligowany był zatem do rozstrzygnięcia przedmiotowego żądania przyjmując za przedmiot zaskarżenia rozstrzygnięcie, które w sprawie prawomocnie zapadło.

Wniesiona skarga nie mogła zostać rozpatrzona przez tut. Sąd, albowiem zaistniały przesłanki formalne uniemożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie.

W myśl bowiem art. 285f §3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie zaś do treści art. 285I p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Zgodnie zatem z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich podmiotom.

W rozpoznawanej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem skarga ta nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 285f § 3 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, nie jest bowiem sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tej sytuacji, na podstawie art. 285f § 3 w związku z art. 285I p.p.s.a., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Odnosząc się również do pozostałych oczekiwań skarżącego w pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Ponadto niezasadnym byłoby orzekanie także w zakresie wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia, w szczególności w sytuacji, w której ten wniosek – jako zawarty w piśmie z 10 września 2013 r. – dotyczyć miał prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, które – jak już to zostało wykazane –w przedmiotowym postępowaniu nie zostało jeszcze wydane.