Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 920/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w P. Z. P. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] października 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", w zw. z art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.), dalej: "u.g.h.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] lipca 2016 r. nr [...] o wymierzeniu D. K. kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

W dniu 25 listopada 2015 r. funkcjonariusze celni ustalili, że w lokalu [...] przy ul. [...] w K., w którym działalność gospodarczą prowadziła D. K., znajdują się dwa automaty do gry. Były one wyłączone, stąd nie wykonano na nich eksperymentów pozwalających ustalić rodzaj oferowanych na nich gier. Gry te są jednak grami na automatach w rozumieniu u.g.h., a wynika to z ekspertyzy sporządzonej 25 maja 2016 r. na potrzeby postępowania karnego (sygn. akt [...]) przez biegłego sądowego inż. W. K., dopuszczonej jako dowód na podstawie art. 180 § 1 O.p. Zgodnie z tą ekspertyzą gry miały charakter losowy, gdyż ich rezultat był nieprzewidywalny. Zdobycie punktów zależało od odpowiedniego układu symboli graficznych na obracających się bębnach, na który gracz nie ma wpływu (poza naciśnięciem przycisku startowego w celu uruchomienia gry). Nie było więc elementu zręcznościowego. Ponadto gry były urządzane w celach komercyjnych, gdyż w celu rozpoczęcia gry trzeba było zasilić automat środkami pieniężnymi. Automaty umożliwiały wypłatę wygranych pieniężnych, jak i możliwe były wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h.

Nie jest tak, że tylko upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jednostka badająca może ustalić, czy dane urządzenie spełnia warunki określone w u.g.h. Opinia takiej jednostki jest dowodem jedynie w przypadku zakwestionowania prawidłowości działania automatu do gier, działającego na podstawie wcześniej uzyskanego poświadczenia rejestracji, a w trakcie kontroli ustalono, że dochodzi do naruszenia warunków rejestracji urządzenia i przepisów u.g.h. Tymczasem co do przedmiotowych urządzeń nie wystąpiono uprzednio o uzyskania stosownych poświadczeń rejestracji, stąd nie było konieczne przeprowadzenie badania automatów przez upoważnioną jednostkę.

Odnośnie zastosowania przepisów technicznych u.g.h., które wobec braku notyfikacji miałyby być bezskuteczne wskazano, że kontrola nastąpiła 25 listopada 2015 r., a więc już po wejściu w życie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201), dalej: "nowela". Nowelę notyfikowano Komisji Europejskiej 5 listopada 2014 r., a weszła w życie 3 września 2015 r. Oznacza to, że przepisy u.g.h. zastosowano zgodnie z prawem. Ponadto, w dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok o sygn. akt P 4/14), w którym orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodnie z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9, jak również art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Gry losowe mogą odbywać się wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Brak koncesji stanowi podstawę do wymierzenia udostępniającemu lokal kary pieniężnej. Podlega jej urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) i wynosi ona 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.).

Strona na podstawie umowy z 1 czerwca 2014 r. zawartej z dysponentem automatów do gry wydzierżawiła część swego lokalu w celu prowadzenia gier na automatach, za co miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 200 zł. Czynsz miał być płatny jedynie w przypadku faktycznej eksploatacji urządzeń. Strona zobowiązała się do niezwłocznego informowania dysponenta automatów o ich usterkach i zachowania poufności informacji o wysokości przychodu z ich eksploatacji. Umożliwia to korzystanie z urządzeń, stąd stronę uznano za urządzającego gry.

W skardze strona zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. art. 2 ust. 6 u.g.h. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że uprawnienie w zakresie stwierdzenia, iż gry na urządzeniu stanowią gry na automatach w rozumieniu u.g.h. posiadają funkcjonariusze celni bądź organy celne, podczas gdy tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych ma wyłączną kompetencję w tym zakresie;

2. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że można przyjąć za urządzającego gry właściciela lokalu wynajmującego albo wydzierżawiającego swój lokal lub jego część pod działalność hazardową;

3. art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.), dalej "dyrektywa 98/34/WE" w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), dalej: "rozporządzenie notyfikacyjne", przez zastosowanie art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h., podczas gdy nie powinny mieć one zastosowania z uwagi na posiadanie przez nich charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, wobec których nie dopełniono obowiązku notyfikacji;

4. art. 2 ust. 3 i 5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE polegające na nieuwzględnieniu odwołania w sytuacji naruszenia przez organ celny tych przepisów oraz oparcie decyzji o przepisy u.g.h. uchwalone z pominięciem konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców i przepisy art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, a także przyjęcie jako podstawę prawną art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewidującego sankcję za naruszenie przepisu wprowadzającego zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier, a który to przepis uznano za techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, a ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi .

Na rozprawie Prokurator Prokuratury Regionalnej w P. Z. P. zgłosił swój udział w sprawie i wniósł o oddalenie skargi podzielając w całości stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela w całości stanowisko organu. W związku z obszernym jego omówieniem, jego powtarzanie byłoby zbędne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje.

Pierwszy zarzut sformułowany w skardze dotyczy trybu, w jakim powinno dojść do ustalenia charakteru gier na spornych urządzeniach. Jako że z uwagi na wyłączone automaty w dniu kontroli nie było możliwe przeprowadzenie ekspertyzy, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), organ dokonał w tym względzie ustaleń na podstawie ekspertyzy sporządzonej 25 maja 2016 r. na potrzeby postępowania karnego (sygn. akt [...]) przez biegłego sądowego inż. W. K., dopuszczonej jako dowód na podstawie art. 180 § 1 O.p. Skarżąca kwestionując te ustalenia zarzuciła, że o charakterze gier na spornych urządzeniach mógł orzec wyłącznie minister właściwy do spraw finansów publicznych w ramach procedury, o której mowa w art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Organ celny posiada autonomiczne uprawnienia do dokonania własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier.

Stosownie do art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h. Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu (art. 2 ust. 7 u.g.h.).

Decyzja ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest wydawana na wniosek strony przede wszystkim w sytuacji, kiedy zamierza ona podjąć przedsięwzięcie i chce mieć pewność co do jego charakteru, a więc posiadać wiedzę, czy będzie ono podlegać uregulowaniom u.g.h. Brak decyzji tego ministra nie stanowi przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy o wymierzenie kary pieniężnej, na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. W toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej organ, aby zastosować sankcję, nie jest zobligowany do uzyskania decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Przepis art. 2 ust. 7 u.g.h. nie daje organowi celnemu legitymacji do zainicjowania postępowania przed ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Strona nie wykazała, aby przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia w zakresie urządzania gier na automatach albo w toku jego realizacji wystąpiła do tego ministra o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Organ prawidłowo uznał, że załatwienie sprawy w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Nie doszło w tej sytuacji do naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h.

Zasadnie zatem organ dopuścił na podstawie art. 180 § 1 O.p. dowód z ekspertyzy sporządzonej 25 maja 2016 r. na potrzeby postępowania karnego przez biegłego sądowego inż. W. K. Zgodnie z tym dokumentem gry miały charakter losowy, gdyż ich rezultat był nieprzewidywalny. Zdobycie punktów zależało od odpowiedniego układu symboli graficznych na obracających się bębnach, na który gracz nie ma wpływu (poza naciśnięciem przycisku startowego w celu uruchomienia gry). Nie było więc elementu zręcznościowego. Ponadto gry były urządzane w celach komercyjnych, gdyż w celu rozpoczęcia gry trzeba było zasilić automat środkami pieniężnymi. Automaty umożliwiały wypłatę wygranych pieniężnych, jak i możliwe były wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi polegającego na niezasadnym uznaniu skarżącej jako urządzającego gry należy podnieść, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Na podstawie art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 12 000 zł od każdego automatu.

Skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzeń grającym zadośćuczyniła obowiązkowi ich rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Nie ulega zaś wątpliwości, że skontrolowane automaty był automatami do gry w rozumieniu u.g.h.

Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem urządzającego gry w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry (por. wyrok NSA o sygn. akt II GSK 3726/16 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA"). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna, która nie posiada osobowości prawnej, ani też osoba prawna, która nie działa w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Oznacza to, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Wyrażenie urządzanie gier należy rozumieć szeroko. Rozumiane jest ono jako synonim takich pojęć, jak utworzyć, uporządkować, zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić (Słownik poprawnej polszczyzny, PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście urządzanie gier obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący te działania. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Uznanie danego podmiotu za urządzającego gry w rozumieniu analizowanego przepisu wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka podejmowała czynności polegające na opisanych wyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych.

Zdaniem Sądu takie działania podjęła skarżąca, która 1 czerwca 2014 r. zawarła umowę dzierżawy z G. sp. z o. o. w organizacji z siedzibą w R. Obowiązki skarżącej wykraczają poza typową umowę dzierżawy (tu: 3 m² powierzchni lokalu), gdyż wskazano w niej, że celem umowy jest zainstalowanie urządzeń do gier, na których dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą (§ 1 ust. 2 umowy). Za realizację tego celu dzierżawca miał płacić skarżącej miesięczny czynsz w wysokości 200 zł brutto (§ 3 umowy), przy czym płatność ta miała następować jedynie wtedy, gdy automaty są eksploatowane (§ 4 umowy). W przypadku włamania do lokalu bądź istotnego uszkodzenia urządzeń skarżąca miała niezwłocznie powiadomić o tym dzierżawcę (§ 2 ust. 1 umowy). Zobowiązała się także do zachowania poufności informacji dotyczącej wysokości przychodu z działalności automatów (§ 2 ust. 2 umowy). Oznacza to, że skarżąca nie ograniczyła się do udostępnienia powierzchni pod lokalizację urządzeń do gry, ale również aktywnie uczestniczyła w ich eksploatacji. Organy nie naruszyły więc przepisów prawa materialnego przez zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, dotyczących technicznego charakteru art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i braku notyfikacji Komisji Europejskiej tych przepisów należy wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA o sygn. akt II GPS 1/16 (dostępna w CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - stanowiący podstawę wydania poddanego sądowej kontroli aktu - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym w nim mowa oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. Zgodnie z pierwszym z powyższych przepisów urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów u.g.h. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry.

Powyższa uchwała wiąże w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por.: wyrok NSA o sygn. akt II FSK 1474/14 - dostępny w CBOSA).

Mając na uwadze, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, organy były zobowiązane prowadzić postępowanie w przedmiocie nałożenia kary finansowej przewidzianej tym przepisem, jeśli stwierdziły, że jakikolwiek podmiot urządzał gry na automatach poza kasynem gry (por. wyrok NSA o sygn. akt II GSK 1877/16 - dostępny w CBOSA).

Oznacza to, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 i 5, art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia notyfikacyjnego.

W ocenie Sądu niezasadny jest też zarzut uchwalenia powyższych przepisów z pominięciem konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców.

Organy nie naruszyły ustawowych reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia reguł oceny dowodów. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Dokonano jej z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poparto przekonującą argumentacją. Dokonanie ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od oczekiwań strony nie może być automatycznie utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Organ uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania urządzeń w lokalu skarżącej za automaty do gier w rozumieniu u.g.h., uzasadnił je obszernie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.