Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 4013/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 193
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2419/15 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. B. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2419/15, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] marca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

Skarżący stwierdził, że ewentualne wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki, przede wszystkim z uwagi na jej wysokość. Skarżący nie dysponuje wolnymi środkami w tak znacznej kwocie, zawiesił dotychczasową działalność gospodarczą. Wykonanie decyzji może wpłynąć negatywnie na wywiązywaniu się skarżącego z ciążących na nim obowiązków płacenia danin publicznoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został uwzględniony.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Powinien on uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zadaniem sądu jest zaś jedynie ocena okoliczności przedstawionych przez stronę. Niedopełnienie obowiązku prawidłowego i pełnego uzasadnienia wniosku należy uznać za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uzasadniający oddalenie wniosku (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. tej ustawy w postępowaniu kasacyjnym.

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. P. B. zawarł w skardze kasacyjnej ogólnikowo uzasadniony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, w którym stwierdził, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości nałożonej kary (12.000 zł), a ponadto jej wykonanie może wpłynąć negatywnie na wywiązywanie się przez skarżącego z ciążących na nim obowiązków płacenia dani publicznoprawnych.

Zdaniem NSA tak uzasadniony wniosek nie mógł stanowić podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący nie wykazał bowiem, w jaki sposób wykonanie decyzji może spowodować ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama okoliczność, że majątek skarżącego może ulec zmniejszeniu jest naturalną konsekwencją wykonania decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia sumy pieniężnej i nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej. Wnioskodawca poza samą wysokością kary nie powołał się na żadne okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania decyzji. Ponadto, do wniosku nie załączył żadnych dokumentów, potwierdzających powołane we wniosku trudności finansowe.

Wobec tego NSA uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił zasadności zastosowania w stosunku do niego ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.