Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2112/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 158/19 w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji.

Wyrokiem z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 158/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 7 grudnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 12 września 2018 r., przedłużające termin zwrotu kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym wykazanych w deklaracjach ww. spółki dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień i październik 2016 r., w kwotach odpowiednio: 95.032 zł i 49.952 zł do dnia 28 grudnia 2018 r.

Sąd przyjął, że w dniu 29 czerwca 2018 r, Spółce doręczono skutecznie uprzednie postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2018 r., w którym przedłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wskazane okresy do dnia 28 września 2018 r. Przedłużenie tego terminu nastąpiło w dniu 29 czerwca 2018 r., tj. przed upływem terminu (30 czerwca 2018 r.) wskazanego w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 9 stycznia 2018 r. (dot. września 2016 r.) i postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 13 grudnia 2017 r. (dot. października 2016 r.).

W związku z powyższym w niniejszej sprawie Sąd uznał, że doręczenie Spółce postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 12 września 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wskazane okresy rozliczeniowe do dnia 28 grudnia 2018 r. nastąpiło przed upływem terminu (28 września 2018 r.) wskazanego w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2018 r.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Strona wniosła o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając przy tym Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, ze zm.; dalej: "u.p.t.u."), poprzez przedłużenie terminu zwrotu podatku po upływie terminu wyznaczonego poprzednim postanowieniem. Jednocześnie Strona oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie tej skargi, a także o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ oświadczył przy tym, iż zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 P.p.s.a.), w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.) stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji, oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, nie naruszył wskazanych w jej zarzutach przepisów.

3.2. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność przedłużenia do 28 grudnia 2018 r. terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień i październik 2016 r. dokonanego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 12 września 2018 r., znak [...].

3.3. Sformułowanym zarzutem kasacyjnym Strona kwestionuje prawidłowość powyższego przedłużenia terminu zwrotu, z uwagi na fakt jego dokonania po upływie stosownego terminu. Strona formułując zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., de facto naruszenia tych przepisów upatruje w wadliwym - jej zdaniem - doręczeniu postanowienia z dnia 29 czerwca 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia 28 września 2018r., poprzedzającego ww. postanowienie z dnia 12 września 2018 r. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w oparciu o art. 134 P.p.s.a. Strona podnosi, że nastąpiło uchybienie art. 151 § 1 i art. 151a § 1 O.p. w zakresie doręczenia ww. postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2018 r.

Zarzut ten uznać jednak należy za chybiony, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, że kwestia zgodności z prawem doręczenia postanowienia z dnia 29 czerwca 2018 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do dnia 28 września 2018 r., została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2019 r., o sygn. akt I SA/Sz 9/19. Sąd ten po analizie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy stwierdził, że doręczenie spornego postanowienia dnia 29 czerwca 2018 r. nastąpiło zgodnie z art. 151a O.p., a tym samym było skuteczne.

3.4. Strona nie zaskarżyła tego wyroku, a tym samym wyrażonego w nim stanowiska Sądu pierwszej instancji, do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli Strona nie zgadzała się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna była kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie zawierające ocenę prawną i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko, w tym również w zakresie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jest wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1840/17).

3.5. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Powyższe oznacza, że w niniejszym postępowaniu nie podlega ponownemu badaniu kwestia doręczenia Stronie postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku za wrzesień i październik 2016 r. - do dnia 28 września 2018 r.

Jak stwierdził NSA w wyroku z 15 maja 2019 r. (sygn. akt I OSK 892/18) moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona ponownie badana. Podobnie w wyroku z dnia 3 lipca 2019 r. (sygn. akt II FSK 2625/17) NSA orzekł, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. też: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

3.6. W świetle powyższego brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art.87 ust. 2 u.p.t.u.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 oraz art. 184 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.