Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2113/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędzia WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2006 roku przy udziale sprawy ze skargi W. J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] i [...] w przedmiocie wymiaru cła oddala skargę /-/ W. Długaszewska /-/ T. M. Geremek /-/ B. Sokołowska WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu [...].11.2000r. przez przejście graniczne w S. wprowadzono na polski obszar celny towar w postaci 500 sztuk sukni ślubnych o wartości 17.500.000,00 BEF oraz 630 sztuk termometrów "Therma 200" ( 7.087.500,00 BEF ), przewożony w ramach wspólnej procedury tranzytowej i objęty notami tranzytowymi [...] i [...] (świadectwo przekroczenia granicy [...] i [...]), którą należało zakończyć w W. w terminie do dnia [...].11.2000r. włącznie. Towar ten i dotyczące go dokumenty nie zostały jednak przedstawione w przepisanym terminie, albowiem w dniu [...].11.2000r. nastąpiła jego kradzież wraz ze środkiem przewozowym (samochodem ciężarowym).

Z tego względu wszczęto postępowania celne w sprawie niezakończenia powyższych procedur tranzytu, w wyniku których Naczelnik Urzędu Celnego - działając na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej , art. 2 § 2, art. 13 § 1 , art. 35, art. 38, art. 36 § 2, art. 98, art. 211, art. 220 § 1, art. 221, art. 222 § 1, art. 226 i art. 231 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego oraz art. 11 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 37 ust. 3 załącznika nr 1 Konwencji z dnia 20.05.1987r. o wspólnej procedurze tranzytowej ( Dz. U. Nr 46 z 1998r., poz. 290 ) i taryfy celnej importowej stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1999r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej ( Dz. U. Nr 107, poz. 1217 ) - wydał w dniu [...] decyzje :

- nr [...] orzekającą o objęciu 500 sztuk sukni ślubnych procedurą dopuszczenia do obrotu oraz wymierzeniu cła w kwocie 1.025.409,00 PLN wraz z odsetkami za okres od [...].11.2000r. do [...].03.2003r. w kwocie 763.620,70 PLN oraz

- nr [...] orzekającą o objęciu 630 sztuk termometrów procedurą dopuszczenia do obrotu oraz wymierzeniu cła w kwocie 62.293.60 PLN wraz z odsetkami za okres od [...].11.2000r. do [...].03.2003r. w kwocie 46.390,00 PLN.

W uzasadnieniu obu powyższych decyzji organ I instancji podniósł, że na skutek kradzieży sporny towar został usunięty spod dozoru celnego, wobec czego zgodnie z art. 211 § 2 Kodeksu celnego powstał dług celny w przywozie. Za dłużników uznano osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu - firmę "A" z siedzibą w A. (Belgia) jako głównego zobowiązanego oraz Zakład "B" z K. jako przewoźnika (art. 211 § 3 pkt. 4 Kodeksu celnego). Są oni przy tym zobowiązani solidarnie do zapłacenia kwoty wynikającej z obliczonego długu celnego. Jako podstawę prawną nałożenia obowiązku uiszczenia odsetek wskazano art. 242 § 3 Kodeksu celnego, zgodnie z którym należy je pobierać od dnia powstania długu celnego, czyli od daty kradzieży.

W odwołaniach od decyzji właściciel firmy "B" - W. J. K zarzucił organowi celnemu nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych powstania długu w wyniku kradzieży oraz obciążenie winą za powstały dług przewoźnika. Podniósł on, iż odbiorca towaru firma "C" w W. została objęta w toku postępowania karnego zarzutem współdziałania w kradzieży samochodu i przedmiotowego towaru.

Decyzjami nr [...] i nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy orzeczenia organu I instancji.

Jego zdaniem to firma "A" jako główny zobowiązany winna uiścić przedmiotowy dług celny, pomimo tego, że nie odpowiada za kradzież towaru. Drugim podmiotem odpowiedzialnym jest natomiast Zakład "B" (ich odpowiedzialność ma charakter solidarny na zasadzie art. 221 Kodeksu celnego). Ponieważ w toku procedury tranzytu stwierdzono naruszenie przepisów w postaci usunięcia towaru spod dozoru celnego polski organ celny był władny - na podstawie art. 34 ust. 1 Załącznika nr 1 do powyżej cytowanej Konwencji - do pobrania cła na podstawie Kodeksu celnego. Odpowiedzialność określonych podmiotów jest przy tym odpowiedzialnością na zasadzie ryzyka, wobec czego organy celne nie badają stopnia przyczynienia się danego dłużnika do niewykonania obowiązków wynikających z procedury tranzytu. Organ odwoławczy podkreślił także, iż kradzież nie stanowi podstawy do zwolnienia danego towaru z opłat celnych.

W skargach do Naczelnego Sądu Administracyjnego firma "B" - W. J. K wniosła o uchylenie powyższych orzeczeń organów celnych II i I instancji, zarzucając im błędne ustalenie podmiotów zobowiązanych do zapłaty długu celnego. Belgijska firma "A" nie była bowiem właścicielem spornego towaru, należącego według strony skarżącej do odbiorcy przedmiotowego tranzytu - firmy "C" w W. Przewoźnik nie miał natomiast wpływu na niezakończenie procedury tranzytu ze względu na kradzież towaru, odpowiednio przez niego zabezpieczonego (parking strzeżony). Organ celny nie powołał jako dowodu akt sprawy karnej dotyczącej przedmiotowej kradzieży, prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową (sygn. akt [...]). Nie wziął też pod uwagę, iż towar został odnaleziony w siedzibie odbiorcy - firmie "C" , która znajduje się w nadal w jego posiadaniu.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniach swoich decyzji.

Na rozprawie w dniu 11.04.2006r. oraz w piśmie z dnia [...].04.2006r. uczestnik postępowania - firma "A" oświadczyła o poparciu powyższych skarg, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. Zarzuciła organom celnym naruszenie :

- art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez zaniechanie powiadomienia jej (jako strony postępowania) o końcowym terminie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Pomimo poinformowania przez organ odwoławczy o wniesieniu przez przewoźnika odwołań od orzeczeń I instancji nie zapewniono jej możliwości wzięcia aktywnego udziału w postępowaniach odwoławczych, a w szczególności końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawach. Z tego względu firma "A" nie zdążyła przedłożyć organowi odwoławczemu duplikatu świadectwa EUR 1 dotyczącego pochodzenia sukni ślubnych, uprawniającego do zastosowania obniżonej stawki celnej.

- rażące naruszenie art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie wartości celnej sukni ślubnej z faktury dołączonej do zgłoszenia pomimo uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości danych w niej zawartych,

- rażące naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawą normatywną działania organów celnych w niniejszej sprawie był Kodeks celny oraz przepisy umowy międzynarodowej tzn. art. 11 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 37 ust. 3 załącznika nr 1 Konwencji z dnia 20 maja 1987r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania przedmiotowego tranzytu ( treść przepisów - według Dziennika Ustaw Nr 46 z 1998r., pozycja 290 ). Przepisy Konwencji dotyczące obowiązków w zakresie uiszczania cła i innych opłat winny mieć przy tym - stosownie do art. 2 § 2 Kodeksu celnego - pierwszeństwo przed przepisami tego Kodeksu ( zob. m. in. wyrok NSA z 28.04.2004r., sygn. GSK 39/04, ONSAiWSA 2004/2/47). Konwencja ta jest bowiem źródłem powszechnie obowiązującego prawa i jako część krajowego porządku prawnego podlega w powyższym zakresie bezpośredniemu stosowaniu na mocy art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 1 Konstytucji RP. W ramach określonej przez Konwencję wspólnej procedury tranzytowej dane towary są przewożone z urzędu wyjścia jednego z państw - sygnatariuszy umowy do urzędu przeznaczenia w drugim państwie, na podstawie jednego dokumentu celnego i jednego zabezpieczenia (z reguły gwarancji), ważnych od rozpoczęcia do zakończenia procedury. Wspólna procedura tranzytowa jest przy tym stosowana bądź do towarów pochodzących z krajów EFTA (czyli spoza Unii Europejskiej - tzw. procedura T 1), bądź też dotyczyć może towarów pochodzących z krajów Unii Europejskiej (procedura T 2). Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 załącznika nr 1 Konwencji, w przypadku stwierdzenia, że w toku procedury tranzytu w określonym kraju popełnione zostały naruszenia przepisów, wówczas, bez uszczerbku dla postępowania karnego dany kraj był uprawniony do pobrania - zgodnie z jego przepisami prawnymi i administracyjnymi - należnego wskutek tego cła i innych opłat.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt nie przedstawienia urzędowi przeznaczenia przedmiotowych sukni ślubnych i termometrów oraz nie przedłożenia not tranzytowych, do czego był zobligowany główny zobowiązany oraz przewoźnik (art. 11 ust. 1 a i ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 załącznika). Główny zobowiązany winien być przy tym obciążony - zgodnie z postanowieniami omawianej umowy międzynarodowej - obowiązkiem uiszczenia cła oraz innych opłat, wynikających z naruszenia przepisów lub innych nieprawidłowości związanych z procedurą tranzytu (art. 11 ust. 1 pkt. c załącznika).

Zdaniem Sądu uregulowania dotyczące obowiązku uiszczenia cła wynikające z Konwencji nie kolidowały z rozwiązaniami przyjętymi w myśl przepisów Kodeksu celnego, wobec czego należało uznać, że wprowadzenie spornego towaru na polski obszar celny spowodowało z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w polskich przepisach celnych (zgodnie z art. 2 § 2 Kodeksu celnego). Skoro na skutek kradzieży towar ten został usunięty spod dozoru celnego i nie zakończono przez to procedury tranzytu, organ celny I instancji był zobowiązany na podstawie art. 38 Kodeksu celnego do wszczęcia postępowań w zakresie uregulowania jego sytuacji prawnej.

Z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego - tzn. w dniu kradzieży przedmiotowych sukni ślubnych i termometrów - powstał z mocy prawa dług celny (art. 211 § 2 Kodeksu celnego). W tym momencie ustała bowiem możliwość podejmowania wobec tego towaru jakichkolwiek czynności związanych ze stosowaniem prawa celnego oraz innych przepisów dotyczących obrotu towarowego z zagranicą ( zob. J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser i H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001, s. 413 ). Przepis art. 211 § 3 ustawy wymienia z kolei krąg podmiotów będących w takiej sytuacji dłużnikami . Należą do nich osoby, które usunęły towar spod dozoru, lub uczestniczyły w tej czynności, albo mogły się o niej dowiedzieć. Są to również osoby, które nabyły lub posiadają towar usunięty spod dozoru. Odrębną kategorię dłużników stanowią osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z zastosowanej procedury celnej, którą dany towar został objęty, czyli - procedury tranzytu ( art. 211 § 3 pkt. 4 Kodeksu ).

W ocenie Sądu organy celne trafnie stwierdziły, że w niniejszej sprawie za dłużników zobowiązanych do uiszczenia cła uznać należy firmę "A" oraz przewoźnika sukni ślubnych i termometrów. Były to bowiem osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z przeprowadzanego tranzytu w rozumieniu powyższego przepisu art. 211 § 3 pkt. 4 Kodeksu celnego. Dla kwestii odpowiedzialności tych podmiotów za powstały dług celny nie ma przy tym znaczenia ewentualne ustalenie w toku prowadzonego postępowania karnego osób innych potencjalnych dłużników - sprawców kradzieży towaru lub jego posiadaczy, gdyż zgodnie z jednoznacznym przepisem art. 221 Kodeksu celnego wszyscy dłużnicy przedmiotowego długu celnego są zobowiązani solidarnie do zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu. Istnienie solidarnego zobowiązania celnego polega natomiast na tym, iż organ celny może żądać od każdego z dłużników zapłaty całej kwoty długu celnego, a zapłata przez jednego z nich zwalnia z obowiązku pozostałych. Wobec każdego z dłużników można też wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne ( zob. J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser i H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001, s. 428 ; A. Gołoś, A, Wantuch, Kodeks celny. Komentarz, s. 278 ; F. Prusak, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2000, s. 942 - 943 ). Organ celny mógł wobec tego żądać zapłaty całego długu od jednoznacznie wskazanych w niniejszej sprawie dłużników (tzn. firmy "A" i przewoźnika ). Z tego względu ustalenia dokonane przez organy ścigania w zakresie sprawców kradzieży spornego towaru nie mogły mieć decydującego wpływu na prawidłowe ustalenie osób zobowiązanych przez normy prawa celnego do uiszczenia przedmiotowego długu. Sąd podzielił tym samym stanowisko organów celnych odnośnie braku potrzeby powoływania jako dowodu w sprawie akt postępowania przygotowawczego, dotyczącego dokonanej kradzieży.

Wprawdzie utrata towaru nie nastąpiła bezpośrednio z winy strony skarżącej, jednakże przypadek kradzieży nie zwalnia od obowiązku zapłaty cła, gdyż zgodnie z wyraźnym uregulowaniem zawartym w przepisie art. 214 § 2 Kodeksu celnego dokonanie kradzieży nie może być traktowane jako całkowite zniszczenie lub ostateczna utrata rzeczy, które to przesłanki skutkują zwolnieniem od obowiązku uiszczenia długu celnego. Nie można było również uznać, iż kradzież towaru jest jednoznaczna z jego zniszczeniem na skutek działania siły wyższej, w stopniu uniemożliwiającym używanie (podstawa do zwolnienia od cła towarów objętych procedurą tranzytu, określona z kolei w art. 190 § 1 pkt. 28 Kodeksu celnego). Kradzież oznacza bowiem świadome działanie człowieka polegające na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu jej przywłaszczenia, a nie jej częściowe czy tym bardziej całkowite zniszczenie . Pojęcie siły wyższej jest przy tym definiowane w orzecznictwie i doktrynie jako zdarzenie zewnętrzne, nadzwyczajne i niemożliwe do zapobieżenia (zob. m. in. J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser i H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001, s. 350 ; wyrok NSA z 05.12.1991r., III SA 924/91, ONSA 1992/1/12). Należało wobec tego uznać , iż w niniejszej sprawie nie zachodziła również przesłanka warunkująca zwolnienie od obowiązku uiszczenia cła określona w art. 30 załącznika 1 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, który również dotyczy wyłącznie towarów co do których udowodniono, że uległy zniszczeniu na skutek siły wyższej lub przypadkowego zdarzenia.

Trzeba zatem podkreślić, iż odpowiedzialność strony skarżącej za uiszczenie kwoty długu celnego ma w świetle art. 211 § 3 pkt. 4 Kodeksu celnego charakter obiektywny, jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka (zob. m. in. wyroki SN z 08.03.2001r., syg. III RN 135/00 i III RN 138/00, OSNP 2001/23/682 i OSNP 2001/15/477). Korzystanie z procedury celnej (w tym także procedury tranzytu) jest bowiem prawem, z którego wynikają określone ustawą przywileje, ale także szczególne obowiązki, określone w art. 98 § 1, art. 99 i art. 101 Kodeksu celnego. W razie usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu (przesłanka obiektywna), osoba zobowiązana staje się z mocy prawa dłużnikiem i ponosi za powstały dług celny odpowiedzialność na zasadzie ryzyka - odmiennie aniżeli pozostali dłużnicy, których dotyczy art. 211 § 3 pkt. 1- 3 Kodeksu celnego. W przeciwnym razie ryzyko utraty towaru wprowadzonego na polski obszar celny, od którego nie uiszczono należności celnych, musiałoby ponosić państwo. Bez znaczenia jest zatem to, czy zdarzenie, z którym przepisy Kodeksu celnego łączą powstanie długu celnego, było działaniem podmiotu zobowiązanego, czy też osób trzecich, jak również czy było to działanie celowe, czy też efekt niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności. Organ celny był wobec tego zobligowany do określenia podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązków wynikających z przedmiotowego tranzytu oraz ustalenia, czy obowiązki te zostały wykonane, tzn. czy sporny towar został dostarczony do urzędu przeznaczenia. Nie bada przy tym stopnia przyczynienia się danej osoby ( fizycznej czy prawnej ) do ich niewykonania, konieczność dokonywania ustaleń tego typu nie wynika bowiem z przepisów Kodeksu celnego.

Firma "A" jako profesjonalista zawodowo zlecający przewóz towarów przez terytorium Polski w ramach procedury tranzytu, winna znać omawiane powyżej polskie przepisy celne dotyczące zasad odpowiedzialności za dług celny i w jej interesie leżało ubezpieczenie się od następstw kradzieży, które zdarzają się w transporcie międzynarodowym ( zob. m. in. wyrok NSA z 29.05.2001r. sygn. SA/Bk 1036/00 ).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania powiadomienia firmy "A" (jako strony postępowania) o końcowym terminie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, Sąd uznał, iż nie może zostać uwzględniony. Z analizy akt administracyjnych obu przedmiotowych postępowań celnych wynika bowiem jednoznacznie, iż firma ta została powiadomiona w pismach z dnia [...].05.2003r. o wniesieniu odwołań od decyzji organu I instancji przez przewoźnika i jednocześnie pouczono ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, zapoznania z aktami sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii czy odpisów - w terminie 7 dni od doręczenia pisma (zob. k. 73 akt administracyjnych w sprawie 3 I SA/Po 2113/03 oraz k. 119 akt adm. w sprawie 3 I SA/Po 2163/03). Pomimo skutecznego doręczenia obu pism w dniu [...].05.2003 r. (k. 129-130 akt adm. w sprawie 3 I SA/Po 2163/03) główny zobowiązany nie skorzystał z powyższego uprawnienia.

Sąd uznał również za bezzasadny zarzut strony skarżącej odnośnie rażącego naruszenia art. 23 § 3 i § 7 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie wartości celnej sukni ślubnych z faktury dołączonej do zgłoszenia pomimo uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości danych w niej zawartych. Należy bowiem podkreślić, iż przedmiotowy towar nie był przeznaczony do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, określonej w art. 84 Kodeksu celnego. Nie podlegał on wobec tego ocenie pod kątem naliczenia należności celnych przywozowych, wymagalnych według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek celnych w tym dniu obowiązujących ( art. 85 § 1 ustawy ).

Sporne suknie ślubne i termometry były zgłoszone do procedury tranzytu, polegającej na ich przewozie przez polski obszar celny bez konieczności uiszczenia odpowiednich należności celnych ( art. 97 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego ). Procedura ta nie została prawidłowo zakończona ze względu na nie przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towaru wraz z odpowiednimi dokumentami (art. 98 § 1 Kodeksu). Z powodu usunięcia towaru spod dozoru celnego organ był zmuszony do obliczenia kwoty długu celnego i dokonał tego na podstawie zgłoszenia celnego przyjętego przez belgijski organ celny wraz z załączonymi do niego dokumentami, co w sposób nie budzący wątpliwości wynika z zaskarżonych decyzji (podstawa prawna, uzasadnienie).

W ocenie Sądu dokumenty przedłożone przez stronę w związku ze zgłoszeniem towaru do procedury tranzytu stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń dotyczących wysokości należności celnych, w tym także w zakresie zadeklarowanej wartości celnej towaru. Możliwość taka wynika zresztą bezpośrednio z uregulowania zawartego w art. 8 ust. 1 załącznika nr 1 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, według którego dokumenty wystawione prawidłowo lub akceptowane przez właściwe władze jednego kraju, mają w innych krajach ten sam skutek prawny, jaki tego rodzaju dokumentom nadają ich władze. Organ celny trafnie przyjął zatem brak podstaw do zakwestionowania faktur i zadeklarowanej wartości celnej oraz szczegółowego analizowania transakcji kupna sukni ślubnych i termometrów w sytuacji zwolnienia tego towaru przez belgijski organ celny do celów przewidzianych we wspólnej procedurze tranzytu.

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż nie ma podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) - o jej oddaleniu.

/-/B. Sokołowska /-/ T. Geremek /-/ W. Długaszewska