Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 975/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 140
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 144
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1692/14 w sprawie ze skargi M. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1692/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę M. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta Torunia, jako inwestor, działając na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687, z późn. zm., dalej "specustawa drogowa"), wystąpił do Wojewody Kujawsko - Pomorskiego wnioskiem z 8 lipca 2013 r., skorygowanym pismem z 9 lipca 2013 r., o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa Północna - odcinek Trasa Mostowa w osi ul. Wschodniej do ul. Grudziądzkiej, Toruń"; wniósł także o nadanie decyzji, na podstawie art. 17 ust. 1 ww. ustawy, rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny i gospodarczy. Wojewoda Kujawsko - Pomorski zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji; pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Wojewoda Kujawsko - Pomorski decyzją z [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, ust. 4c-e, art. 16 i art. 17 specustawy drogowej, zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa Północna - odcinek Trasa Mostowa w osi ul. Wschodniej do ul. Grudziądzkiej, Toruń" oraz nadał wydanej przez siebie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł, m. in. M. Ż., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak również uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.) w zw. z art. 8, 9 i 11 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej. Odwołujący się podniósł, że uzasadnienie decyzji powinno być realne i adekwatne, nie zaś pozorne oraz podkreślił, że postępowanie administracyjne powinno być prowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 8, 9 i 11 K.p.a.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] czerwca 2014 r. znak: [...] - umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie ww. odwołania. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postępowanie odwoławcze jest oparte w pełni na zasadzie skargowości; podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego, przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, jest ustalenie, czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do skorzystania z takiego środka zaskarżenia. Za niedopuszczalne należy uznać rozpatrzenie odwołania, które zostało złożone przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Organ stwierdził, że skarżący nie wykazał przed organem odwoławczym posiadania indywidualnego interesu prawnego, który uprawniałby go do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że M. Ż. nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających przysługiwanie mu ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi teren projektowanej inwestycji, lub podlegających ograniczeniu w korzystaniu dla realizacji obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu.

Z uwagi na powyższe, Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 20 marca 2014 r., działając na podstawie art. 136 K.p.a., wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Odwołujący się w piśmie z 1 kwietnia 2014 r. wskazał, że swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności nieruchomości lokalowej położonej w Toruniu przy ul. [...].

Mając powyższe na względzie organ drugiej instancji ocenił, że M. Ż. nie wykazał, iż posiada interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego. Organ podkreślił, że o posiadaniu przez dany podmiot przymiotu strony można mówić jedynie w przypadku istnienia indywidualnego, aktualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego, który musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy i przesłankach zastosowania w niej określonego przepisu prawa materialnego. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze fakt, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] czerwca 2014 r. do WSA w Warszawie złożył M. Ż., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 K.c. poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę postępowania wynikający z ograniczenia jego prawa do korzystania ze swojej nieruchomości - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że Minister słusznie ocenił, że M. Ż. nie wykazał, iż posiada interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego. Nie wystarczy bowiem samo subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, że ma on w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej interes prawny, a tym samym powinien być traktowany przez organ jako strona. O posiadaniu przez właścicieli bądź użytkowników wieczystych innych nieruchomości niż te objęte wnioskiem inwestora legitymacji do występowania w charakterze strony postępowania można mówić wówczas, gdy planowana inwestycja będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomości tychże osób.

W ocenie sądu I instancji skarżący nie wykazał, w jaki sposób przedmiotowa decyzja i zawarte w niej rozstrzygnięcie negatywnie oddziałuje na jego interes prawny, w jakiej sferze doznaje on uszczerbku i na czym ten uszczerbek polega, powołując się jedynie na niedogodności związane z realizacją przedmiotowej inwestycji, takie jak potencjalny hałas, zanieczyszczenia, czy wibracje w trakcie budowy. Zdaniem tegoż sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd I instancji nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym podniesionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargą kasacyjną pełnomocnik M. Ż. zaskarżył w całości ww. wyrok i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 144 K.c. poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją ma prawo ustalenia czy inwestycja narusza jego uprawnienia właścicielskie i czy korzystanie z nieruchomości skarżącego nie zostanie zakłócone ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a w konsekwencji czy prowadzi do swoistego "wywłaszczenia" skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego wynikające z art. 140 K.c. oraz art. 144 K.c., która to regulacja, mimo że nie wskazuje wyczerpującego wyliczenia uprawnień właściciela, to jednak określa uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienie do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią oraz wolność od negatywnych oddziaływań z sąsiednich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydenta Miasta Torunia reprezentowanego przez p.o. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Toruniu wniesiono o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. Zdaniem uczestnika postępowania skarga kasacyjna M. Ż. jest niezasadna, a uzasadnienie wyroku odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej "K.c.") oraz w zw. z art. 144 K.c., poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją ma prawo ustalenia czy inwestycja narusza jego uprawnienia właścicielskie i czy korzystanie z nieruchomości skarżącego nie zostanie zakłócone

W odniesieniu do tego zarzutu w pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że autor skargi kasacyjnej wadliwie uznał art. 28 K.p.a. za przepis prawa procesowego, tym samym nieprawidłowo zarzut jego naruszenia oparł na art. 174 pkt 2 Ppsa. Wyjaśnić zatem należy, że art. 28 K.p.a. jest przepisem prawa materialnego, ponieważ kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego podanie do organu, a obowiązującym systemem prawa. Wobec tego prawidłowo winien być on oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 Ppsa. Nie mają także procesowego charakteru przywołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 140 i 144 K.c. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą", drugi zaś, iż "W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód".

Istota sporu między stroną skarżącą a organem administracji sprowadzała się do oceny, czy w realiach sprawy M. Ż. posiada status strony postępowania. Postępowanie przed organami toczyło się w trybie przepisów specustawy drogowej. Akt ten został uchwalony w celu usprawnienia postępowania w sprawach dotyczących realizacji dróg publicznych. Chodziło o uproszczenie procedur inwestycyjnych oraz przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. W sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, specustawa drogowa w art. 11c zawiera odesłanie do K.p.a., z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Wykładnia literalna klauzuli odsyłającej z art. 11c specustawy drogowej prowadzi do wniosku, że chodzi o stosowanie "wprost" a nie "odpowiednio", norm procedury administracyjnej. Decyzje wydawane w oparciu o regulacje specustawy drogowej nie różnią się od decyzji wydawanych w postępowaniu "zwyczajnym", kiedy lokalizacja inwestycji celu publicznego, w tym także drogi publicznej następuje w oparciu o przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 647).

Specustawa drogowa wprowadza dwie kategorie stron postępowania, tj. wnioskodawcę, (którego prawo do uczestnictwa w postępowaniu i byciu adresatem decyzji wiąże się nie tyle z samym interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., ile z posiadaniem statusu zarządcy drogi) oraz inne strony, które powinny legitymować się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. Cyt. przepis stanowi, że "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 629/97). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Orzecznictwo, na gruncie stosowania przepisu art. 28 K.p.a. w sprawach realizacji inwestycji drogowych, przyznaje przymiot strony właścicielom nieruchomości przylegających do terenu inwestycji drogowej, "Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c., jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania), że będzie to miało wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności" (por. wyrok WSA w Kielcach z 28 grudnia 2010 r., II SA/Ke 728/10, LEX nr 753359). Przyjmuje się ponadto, że właściciel działki znajdującej się w obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji drogowej powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu, czy inwestycja drogowa wpływa na jego sytuację prawną. Należy przyjąć, że jeżeli decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powoduje ograniczenia lub utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli uregulowane w prawie materialnym (np. warunkach technicznych), to ci właściciele są stroną postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2013 r., II OSK 2763/12, LEX nr 1354938 oraz z 24 stycznia 2014 r., II OSK 2600/13, LEX nr 1568312).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko sądu I instancji, że skarżący nie wykazał swojego indywidualnego interesu prawnego opartego na konkretnie wskazanej normie prawa materialnego uprawniającej do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z [...] listopada 2013 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa Północna - odcinek Trasa Mostowa w osi ul. Wschodniej do ul. Grudziądzkiej, Toruń". Argumenty strony skarżącej, że planowana inwestycja będzie powodować uciążliwości takie jak np.: hałas, zanieczyszczenia, wibracje w trakcie budowy, które negatywnie będą oddziaływać na nieruchomość lokalową skarżącego są niewystarczające dla stwierdzenia o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., bowiem o legitymacji prawnej do bycia stroną w konkretnym postępowaniu przesądza przepis prawa, którego skarżący nie wskazał ani w postępowaniu odwoławczym, ani w skardze do sądu I instancji. Podkreślić należy, że możliwość wykazania tego interesu umożliwił organ odwoławczy, kierując do skarżącego stosowne wezwanie.

Błędnie wywodzi autor skargi kasacyjnej, że interes prawny skarżącego do skutecznego wniesienia odwołania wynika z faktu położenia jego nieruchomości lokalowej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym ma być realizowana planowana inwestycja. Interes prawny do skutecznego złożenia odwołania nie wynika z miejsca i odległości położenia nieruchomości właściciela kwestionującego przedmiotową decyzję względem planowanej inwestycji, ale od wskazania konkretnego przepisu prawa, stanowiącego źródło takiego interesu. W ocenie Sądu nie można uznać, aby subiektywne odczucie skarżącego ewentualnych następstw spodziewanego hałasu czy np. spadku wartości nieruchomości lokalowej mogło mieć wpływ na ocenę interesu prawnego (było jego źródłem). Żaden właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu I instancji, że skarżący wykazał się jedynie interesem faktycznym w kwestionowaniu decyzji organu I instancji, bowiem z okoliczności stanu faktycznego sprawy niewątpliwie wynika, iż planowana inwestycja nie ma wpływu na jego sytuację prawną. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że realizacja planowanej inwestycji negatywnie wpłynie na jego nieruchomość lokalową, wynika w istocie z obaw o zakłócenie dotychczasowego sposobu korzystania z niej. Nie stanowi źródła interesu prawnego kwalifikującego M. Ż. jako strony w postępowaniu administracyjnym subiektywne przekonanie o utracie atrakcyjności gospodarczej czy "swoistym wywłaszczeniu" przedmiotu jego własności w wyniku realizacji inwestycji drogowej. Prezentowana argumentacja ma ogólnikowy charakter, nie wskazuje, aby poprzez wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej skarżącego miano pozbawić prawa do korzystania z lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Co się tyczy wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz Prezydenta Miasta Torunia, to nie ma ku temu podstaw prawnych. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 (ONSAiwsa 2013, nr 3, poz. 38) wskazano, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 Ppsa, wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W przedmiotowej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił wniesioną skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.