Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 954/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3; art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2012 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie ma majątku ani oszczędności. Posiada jedynie zobowiązania wobec urzędów skarbowych i celnych oraz zobowiązania kredytowe.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwójką dzieci (ur. w [...] i [...] r.). Nie posiada nieruchomości ani zasobów pieniężnych poza wierzytelnością w kwocie 50.000 zł, której dochodzi w sądzie. Żona prowadzi firmę [...], która dopiero się rozwija, nie ma majątku, natomiast ma zaciągnięty kredyt. Rachunki bankowe skarżącego zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Rubryka dotycząca dochodów została zakreślona. jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały: kredyt bankowy w wysokości 1.000.000 zł, pożyczki od rodziny oraz zobowiązania wobec urzędu skarbowego i urzędów celnych.

Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wnioskodawca uiścił na rachunek Sądu tytułem wpisów sądowych w sprawach I SA/Wr 953-955/17 oraz I SA/Wr 1120/17 kwotę 4.561 zł, która została odpowiednio została rozdysponowana do ww. spraw.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną rozpoznania wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).

W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych.

Nie zostały potwierdzone kwoty przychodów rodziny skarżącego, brak informacji co do miesięcznie ponoszonych wydatków, źródeł ich finansowania, a także źródeł finansowania pełnomocnika zastępującego wnioskodawcę w tutejszym Sądzie.

W tym stanie rzeczy nie było jakichkolwiek podstaw do dokonania oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy poza faktem, iż dokonana została wpłata na rachunek Sądu kwoty ponad 4.000 zł, będącej równowartością wpisów od skarg w czterech sprawach.

Ty samym na obecnym etapie postępowania brak jest przeszkód do rozpoznania merytorycznego niniejszej sprawy przez Sąd.

Mając zatem na uwadze powyższe, wniosku nie można było uznać za uzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.