Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1105/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący NSA Włodzimierz Zygmont WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz (spr.) Protokolant sekr.sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2006r. oddala skargę /-/M.Jaśniewicz /-/W.Zygmont /-/K.Wolna-Kubicka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy K. ustalił T. G. podatek rolny za 2006 r. w kwocie [...] zł,- płatny w czterech ratach.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie z dnia [...], domagając się zmiany decyzji i obniżenia podatku rolnego poniżej poziomu z 2005 r. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że obecnie cena skupu żyta jest niższa niż cena żyta z ostatnich 3 kwartałów 2004 r., co powinno skutkować obniżeniem podatku.

W związku z wniesionym odwołaniem, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano jednak na zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji.

Postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowiło wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] r. organ ten stwierdził nieważności powołanej powyżej decyzji. W decyzji podniesiono, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji przeczyło jego treści, gdyż wykazywało prawidłowość zaskarżonego wymiaru. Wyjaśniono, że sentencja decyzji była w istocie wynikiem omyłki powstałej przy komputerowym redagowaniu tekstu i nie odzwierciedlała rzeczywistej woli składu orzekającego. Wobec tego jednak, że wyeliminowanie takiego błędu nie mogło nastąpić w trybie naprawczym z art. 215 Ordynacji podatkowej, ponieważ w drodze sprostowania nie można zmieniać istoty rozstrzygnięcia, zachodziła konieczność wyeliminowania wadliwego orzeczenia poprzez stwierdzenie jego nieważności.

W związku z powyższym po ponownym rozpoznaniu sprawy z odwołania T. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w świetle obowiązującego stanu prawnego zarzuty sformułowane w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia. Wypis z rejestru gruntów potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że T. G. był w roku podatkowym właścicielem użytków rolnych o łącznym obszarze 3,8179 ha, w tym gruntów oranych kl. IVA – o pow. 0,5942 ha, gruntów ornych kl. V – o pow. 3,1169 ha i gruntów rolnych kl. VI – o pow. 0,1068 ha. Skarżący należał więc do kręgu podatników podatku rolnego, a należące do niego grunty spełniały normę obszarową uzasadniającą uznanie ich za gospodarstwo rolne. Podatek mógł być na wymierzony tylko do użytków klasy IVA, jednak obszar opodatkowanych gruntów podlegał przeliczeniu na hektary przeliczeniowe a stawka wynosiła równowartość 2,5 q żyta. W uzasadnieniu podkreślono także, iż wszystkie elementy przyjmowane do obliczenia podatku rolnego mają charakter sztywny i nie podlegają żadnej modyfikacji na etapie wymiaru podatku.

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. G. wniósł skargę z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że decyzje naruszają jego interes prawny, gdyż podatek został ustalony w kwocie wyższej niż powinna wynikać z obowiązujących przepisów prawnych. Skarżący podkreślił, że pomimo spadku ceny żyta, mającej wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, w jego przypadku podatek wzrósł w porównaniu z rokiem poprzednim o ok. 55%.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało podniesione zarzuty za bezpodstawne i wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art.3 ustawy z dnia 30.08.2008 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także nie podnoszonych w skardze, które to są związane z przedmiotem zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 3,8173 ha, w tym gruntów oranych kl. IVA – o pow. 0,5942 ha, gruntów ornych kl. V – o pow. 3,1169 ha i gruntów rolnych kl. VI – o pow. 0,1068 ha.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. - Dz. U z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej ustawa o podatku rolnym ) podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów. Zasady ustalania podatku zostały natomiast unormowane w art.4 tej ustawy. Na mocy tego przepisu podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi - dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. W rozpatrywanej sprawie opodatkowaniu podlegają jedynie grunty orne zaliczone do klasy IVA o powierzchni 0,5942 ha. W pozostałym zakresie grunty orne będące własnością skarżącego są zwolnione z opodatkowania. Należy bowiem podkreślić, że na podstawie art.12 ust.1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego w szczególności użytki rolne klasy V, VI. Tak ustaloną powierzchnię przelicza się na hektary przeliczeniowe na podstawie przelicznika 1,10. Po przeliczeniu powierzchni na hektary przeliczeniowe według przelicznika 1,10 podstawa opodatkowania wynosić będzie zatem 0,6536. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi, na mocy art.6 ust.1 pkt.1) ustawy o podatku rolnym równowartość pieniężną 2,5 q żyta od 1 ha przeliczeniowego gruntów. Ogłoszona na podstawie art.6 ust.2 ustawy o podatku rolnym średnia cena skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2005 r. wynosiła 27,88 zł ( publ. M.P. z 2005 r. nr 62 poz.867). W 2006 r. podstawa obliczenia podatku dla 1 ha przeliczeniowego wynosiła zatem 69,70 zł (2,5q x 27,88 zł). Wobec powyższego zobowiązanie podatkowe skarżącego za rok 2006 wynosi po zaokrągleniu 46,- zł (0,6536 x 69,70 zł = 45,56 zł).

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia należy stwierdzić, iż zaskarżony akt nie narusza obowiązującego prawa wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych powodów Sąd wniesioną skargę uznał za nieuzasadnioną i na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponadto należy wyjaśnić, że Sąd nie przyznał, na podstawie art. 250 p.p.s.a., wynagrodzenia ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi, gdyż przyznanie wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne następuje wyłącznie na wniosek złożony w trybie art.209 p.p.s.a. W przypadku nie zgłoszenia takiego wniosku z mocy art.210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów. Ponadto na podstawie § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) wniosek adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpatrywanej sprawie stosowny wniosek oraz oświadczenie nie zostały złożone.

/-/M. Jaśniewicz /-/ W. Zygmont /-/K. Wolna-Kubicka