Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 553/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71a ust. 1 pkt 1,2, ust. 2 i ust. 4, art. 71
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: § 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Maria Piórkowska NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 553/11

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r., nr [...] i jednocześnie nakazano P. K. zam. [...] – jako inwestorowi i właścicielowi działki nr 393/2 w T., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 393/2 położonej w T. gm. [...]. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) – zwana dalej P.b.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 393/2 położonej w T., gm. [...], użytkowanego niezgodnie z jego legalnym przeznaczeniem. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że na działce nr 393/2 w miejscowości T. (na której została wybudowany samowolnie plac składowy na węgiel i inne materiały, który objęto odrębnym postępowaniem administracyjnym i rozstrzygnięto decyzją ostateczną nakazującą jego rozbiórkę) istnieje murowany budynek jednokondygnacyjny o wymiarach 9,20m x 30,30m, który spełnia w części funkcję garażu (wym. 9,20m x 20,6m), a w pozostałej części pełni funkcję biurową z szatniami i zapleczem socjalnym. Budynek ten został dopuszczony do użytkowania jako budynek gospodarczy, co potwierdza wydana w dniu [...].08.2005r. decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Organ I instancji ustalił, że właściciel obiektu nie zgłaszał zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, nie uzyskał również pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zmiana przeznaczenia budynku dokonana została bez wymaganego zgłoszenia oraz faktyczne jego funkcjonowanie i użytkowanie narusza art. 71 ust. 1 P.b. i w związku z powyższym wszczął postępowanie w tej sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...].12.2009r., nr [...] nakazał P. K. wstrzymanie użytkowania przedmiotowego budynku zlokalizowanego na działce nr 393/2 w T., nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2010r. niezbędnych dokumentów, wyszczególnionych w sentencji postanowienia.

Wobec faktu, że obowiązek ten nie został wykonany Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...], wydaną na podstawie art. 71a ust. 4 P.b. nakazał P. K. – jako inwestorowi i właścicielowi działki nr 393/2 w T. przywrócić poprzedni sposób użytkowania ww. budynku, tj. jako budynek gospodarczy. Organ podał również, że w przypadku niewykonania obowiązku podejmie środki przewidziane prawem.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. – zastępowany przez pełnomocnika W. P. wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj.: art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona nie przedłożyła w terminie dokumentów uzasadniających legalizację obiektu, podczas, gdy strona wnioskowała

o zawieszenie postępowania, bowiem od 2008r. toczy się przed Wójtem Gminy [...] postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z bezczynności Wójta Gminy [...]. Stwierdził, że "wszystkich dokumentów nie mógł zawnioskować

w postępowaniu, bowiem pełnomocnik odwołującego nie został zawiadomiony

o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, zważywszy na fakt, że W. P. przystąpił do sprawy, już po wydaniu postanowienia zobowiązującego go do przedstawienia istotnych dla sprawy dokumentów. Brak powiadomienia strony

o możliwości zapoznania się z całością zebranych w sprawie dowodów narusza art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. Odwołujący zarzucił również naruszenia prawa materialnego tj. art. 71 ust. 2 i 4 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu P. K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku,

w sytuacji, gdy poczynił on wszelkie czynności zmierzające do wykonania wezwania organu. W szczególności sam w 2008r. wszczął postępowanie w sprawie zmiany warunków użytkowania budynku i uzyskał dokumenty wymagane dla legalizacji.

Po rozpatrzeniu odwołania i podjęciu dodatkowych czynności wyjaśniających wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał P. K. zam. [...] – jako inwestorowi i właścicielowi działki nr 393/2 w T., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 393/2 położonej w T. gm. [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że prowadzone prze organ I instancji postępowanie było prawidłowe, a wydana decyzja nie narusza obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Wszczęte postępowanie dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, dopuszczonego legalnie do użytkowania decyzją PINB z dnia [...].08.2005r., udzielająca pozwolenia na jego użytkowanie. W trakcie kontroli stwierdzono, że budynek ten użytkowany jest niezgodnie z przeznaczeniem tj. w części funkcjonuje jako obiekt garażowy, a pozostała część pełni funkcję biurową z szatniami i zapleczem socjalnym. Kwestie zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych regulowane są przepisami art. 71 i art. 71a P.b. Opisane powyżej wykorzystywanie budynku garażowego nosi znamiona zmiany sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., z uwagi na wprowadzenie działalności mogącej zmienić np. warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, wielkość i układ obciążeń. Stosownie do art. 71 ust. 2 P.b. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Do zgłoszenia dołącza się dokumenty wskazane w pkt 1-6 ww. przepisu. Samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części skutkuje koniecznością podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań wskazanych w art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., co też znalazło odzwierciedlenie w wydanym przez PINB postanowieniu z dnia [...].12.2009r. ([...]), nakazującym P. K. wstrzymania użytkowania przedmiotowego budynku i jednocześnie nakładającego obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów niezbędnych do legalizacji nowego sposobu użytkowania obiektu. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku (nieprzedłożenia dokumentów) organ I instancji uprawniony był do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku (art. 71a ust. 4 P.b.).

Za niezasadne organ uznał zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wniosku

o zawieszenie postępowania, albowiem wniosek ten został rozpatrzony i załatwiony postanowieniem PINB z dnia [...].11.2009r. (znak[...]) o odmowie zawieszenia postępowania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WINB z dnia [...] lutego 2010r. ([...]), a WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 12 października 2010r., sygn. akt II SA/Rz 344/10 oddalił skargę P. K. na ww. postanowienie z [...] lutego 2010r.

Organ odwoławczy podkreślił, że podjęcie przez zobowiązanego czynności zmierzających do pozyskania niezbędnych dokumentów, czy też posiadania części dokumentów, których nie przedłożono w wyznaczonym terminie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, które jest uzależnione wyłącznie od tego czy nałożony obowiązek zostanie w całości wykonany i czy wymagane dokumenty zostaną przedłożone. Odwołujący nie mógłby przedstawić całości wymaganej dokumentacji, gdyż decyzją z dnia [...].08.2010r. ([...]) Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na hadlowo-magazynowy na działce nr 393/2. SKO decyzją z dnia [...] listopada 2010r. ([...]) utrzymało ją w mocy.

W ocenie WINB za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż przed wydaniem ostatecznej decyzji strona – za pośrednictwem pełnomocnika została powiadomiona o możliwości zapoznania się z całością akt i wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Z możliwości tej nie skorzystała. Końcowo organ odwoławczy podniósł, że wobec faktu, nie sprecyzowania przez organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji konkretnie przedmiotowego budynku i miejsca jego lokalizacji (tj. nr działki), a sama sentencja zawiera zbędne i niewłaściwe elementy, w postaci zastrzeżenia czy pouczenia o konsekwencjach grożących w razie niewykonania obowiązku, koniecznym było wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. K. – zastępowany przez pełnomocnika adwokata P. D. i wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść decyzji tj.

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące jego zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego,

- art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ odwoławczy do starannego

i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;

- art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o możliwości zapoznania się z całością zebranych dowodów w sprawie zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i II instancji;

- art. 10 w zw. z art. 15 k.pa. poprzez pozbawienie strony uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie ustosunkowania się do poczynionych ustaleń, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie;

2/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 71 ust. 2 i 4 P.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku, podczas gdy skarżący poczynił wszelkie czynności zmierzające do wykonania wezwania organu, w szczególności sam wszczął postępowanie w sprawie zmiany warunków użytkowania budynku i uzyskał część dokumentów wymaganych dla legalizacji.

W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podkreślając, że to na organie ciąży obowiązek dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. P. K. podkreślił, że pozbawiony został zarówno przez organ I, jak i drugiej instancji prawa do pełnej obrony swych praw, poprzez pozbawienie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się co do całości dowodów, a także niemożnością zapoznania się przez organ z jego stanowiskiem w sprawie. Zarzucił, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały żadnych ustaleń w zakresie zbadania czy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego zmienia warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy lub warunki higieniczno-sanitarne, co rzutuje na niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 71 ust. 2 i ust. 4 P.b. Ponadto organ nie wskazał, czy w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzi jedna z okoliczności wskazanych w art. 71 ust. 2 pkt 2 P.b. Skarżący podkreślił, że podjął wszelkie możliwe do realizacji czynności zmierzające do legalizacji obiektu, co wyklucza możliwość wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 powyższej ustawy, który stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy cyt. wyżej). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Przepis art. 71 a wspólnie z art. 71 ustawy reguluje postępowanie organów nadzoru budowlanego w przypadkach samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W postanowieniu wstrzymującym użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 a ust. 1 pkt 1) właściwy organ nakłada na sprawcę samowolnej zmiany sposobu użytkowania obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i w razie stwierdzenia jego wykonania, postanowieniem ustala wysokość opłaty legalizacyjnej (art. 71 a ust. 2). Natomiast niewykonanie w wyznaczonym terminie obowiązku, albo dalsze użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, stanowi podstawę zastosowania art. 71 a ust. 4, tj. wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Prawidłowość zastosowania wskazanej powyżej normy prawnej wobec skarżącego jest przedmiotem osądu w rozpoznawanej sprawie.

Z ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją wynika, że skarżący zmienił sposób użytkowania budynku gospodarczego (o wymiarach 9,20 x 30,30 m), znajdującego się na działce nr 393/2 w T., dopuszczonego do użytkowania decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. ([...]) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Niezgodne z przeznaczeniem użytkowanie tego budynku polega na tym, że w części (9,20 x 20,60 m) wykorzystywany jest jako garaż, w części zaś pełni funkcję obiektu biurowego z szatniami i zapleczem. Zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego została dokonana przez skarżącego bez wymaganego zgłoszenia; wymóg zgłoszenia wynika z art. 71 ust. 2 ustawy.

Sąd in extenso podziela motywację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która przemawia za rozstrzygnięciem podjętym przez organ odwoławczy. Wykorzystanie budynku gospodarczego, w rozumieniu definicji zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) do celu ustalonego w postępowaniu organu nadzoru budowlanego, a więc w części jako garaż, w części zaś jako obiekt biurowy z szatniami i zapleczem socjalnym (tych z kolei dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej – handel materiałami budowlanymi i opałowymi na placu składowym urządzonym na działce nr 393/2), trafnie sklasyfikowano jako zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Niesporne też jest, że skarżący nie wykonał w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. ([...]) wstrzymującym użytkowanie przedmiotowego budynku, tj. nie przedstawił dokumentów wymienionych w tym postanowieniu, a w tym m.in. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (wobec braku obowiązującego planu miejscowego terenu obejmującego działkę nr 393/2). Stąd też wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, tj. jako budynek gospodarczy, jest prawidłowe i odpowiada prawu. Ziszczenie się bowiem stanu faktycznego określonego w art. 71 a ust. 4 ustawy – a więc m.in. niewykonanie w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu – obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania powyżej wskazanej normy prawnej; użycie w tym artykule zwrotu "... właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania..." jednoznacznie stanowi o obowiązku – a nie ewentualnej możliwości – wydania takiej decyzji.

Błędnie zarzucono w skardze naruszenie art. 71 ust. 2 i ust. 4 ustawy poprzez "niewłaściwe zastosowanie". Regulacje wskazanego powyżej przepisu odnoszą się do postępowania zgłoszeniowego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nie stanowił ten przepis podstawy orzekania przez organy nadzoru budowlanego w sprawie niniejszej, tj. samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, a zatem nie może być mowy o jego naruszeniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Sąd nie podziela także zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów procesowych, o istotnym wpływie na treść zaskarżonej decyzji. W szczególności chybiony jest zarzut sformułowany w pkt 4.I petitum skargi (naruszenie art. 10 w zw. z art. 15 K.p.a., a tym samym naruszenie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i wydanie decyzji merytoryczno-reformatoryjnej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa). Otóż przedstawiona w uzasadnieniu skargi argumentacja na poparcie tegoż zarzutu, w zestawieniu z materiałem zebranym w sprawie, nie daje żadnych podstaw do uznania, aby prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu było naruszone, względnie też naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego – wskutek zakwestionowania odwołaniem decyzji pierwszoinstancyjnej w tej sprawie – i dlatego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 15 Kpa, jak też jakoby wadliwego skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji merytoryczno-reformacyjnych przewidzianych w art. 138 § 1 pkt 2 zd. pierwsze Kpa); za aprobatą takiego rodzaju decyzji przemawia m.in. i to, że sentencja decyzji organu I instancji zawierała treść nie odpowiadającą normie art. 71 a ust. 4 ustawy stanowiącej materialnoprawną podstawę decyzji.

Błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 7 w związku z art. 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz "nie wyczerpujące jego zabranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego", a także naruszenie art. 8 Kpa. W ocenie Sądu, wbrew takim zarzutom, ustalony stan faktyczny sprawy znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został oceniony zgodnie z regułami Kpa (art. 77 § 1 i 80), dając podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 71 a ust. 4 ustawy i tym samym prowadząc do prawidłowego zastosowania powyżej wskazanej normy prawa materialnego. W szczególności z faktu podejmowania tylko działań zmierzających do uzyskania dokumentów określonych w postanowieniu wstrzymującym użytkowanie przedmiotowego budynku, gdy w obrocie prawnym – na dzień wydania zaskarżonej decyzji – pozostawała decyzja Wójta Gminy [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na handlowo-magazynowy (handel – biuro obsługi klienta składu węgla, magazyn dla maszyn i narzędzi składu) na działce nr 393/2 i jednocześnie zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazuje zmianę przeznaczenia przedmiotowego budynku, nie można wywodzić, ani tym bardziej skutecznie zarzucać organowi odwoławczemu zaniedbania obowiązków proceduralnych wyżej wskazanych. Nie znajduje też Sąd powodów do przypisania organowi odwoławczemu naruszenia art. 8 Kpa, zwłaszcza że zarzut ten nie został w uzasadnieniu skargi w żaden sposób rozwinięty.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.