Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 799/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1 lit. o, art. 4 ust. 1, ust. 3, art. 6 ust. 1 a pkt 1, art. 85a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej bez dokonania rejestracji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: "WLW", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii ( dalej: "PLW" lub "organ I instancji" ) z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], wymierzającą firmie A. (dalej: "strona skarżąca" lub "strona") karę pieniężną w wysokości 13.700,00 zł za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie produktów pochodnych, bez dokonania rejestracji.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz.256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 4, ust. 1 i ust. 3, art. 26a, art. 26d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2018 r. poz. 1967 ze zm.; dalej: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt" lub "u.o.z.z." lub "ustawa"), art. 2, art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. b oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1557 z późn. zm.), §3 pkt 1, lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. 2014 r. poz. 629; dalej też: "rozporządzenie MR w sprawie wysokości kar pieniężnych") i w związku z art. 5, art. 23 ust. 1 i 2, art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Dz. U. UE.L. z 2009, str. 1, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 1069/2009"); art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. U. UE.L. 2011.54.1 z 26.02.2011, dalej: "rozporządzenie wykonawcze nr 142/2011").

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii pismem z dnia 4 lipca 2019 r., znak: [...], z dołączonym załącznikiem (kserokopią losowo wybranego dokumentu handlowego), poinformował Powiatowego Lekarza Weterynarii o wynikach kontroli weterynaryjnej zakładu przetwórczego kategorii 3, tj. B. zajmującego się wytopem tłuszczu. W trakcie tej kontroli stwierdzono w dokumentach handlowych nieprawidłowości dotyczące sprzedaży produktu gotowego do firmy A. W dokumentach nie wpisano WNI (weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego) oraz nie odnaleziono tego podmiotu w Rejestrze Podmiotów Utylizacyjnych, który uprawnia do dokonywania zakupów.

W związku z powyższym zwrócił się z zapytaniem "czy ww. podmiot znajduje się pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii i czy jest on uprawniony do odbioru wytopionego tłuszczu kategorii 3?"

Pismem z dnia 5 lipca 2019 r. znak: [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii poinformował PLW w W., że podmiot A. nie znajduje się pod jego nadzorem i zwrócił się z prośbą o przesłanie kserokopii wszystkich dokumentów handlowych poświadczonych "za zgodność z oryginałem", towarzyszących zakupionym partiom tłuszczu wytopionego kategorii 3 z zakładu w M. do firmy A..

Przy piśmie z dnia 9 lipca 2019 r. znak: [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii przesłał Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [....] żądane i poświadczone "za zgodność z oryginałem" dokumenty handlowe w łącznej ilości 16 sztuk.

PLW w [...] pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. znak: [...], skierowanym (za potwierdzeniem odbioru) do A., zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej, w związku z prowadzeniem przez ten podmiot działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1, lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji. Jednocześnie zawiadomił, iż stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., strona ma możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami w ww. sprawie oraz że przysługuje jej prawo wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także możliwość zgłoszenia żądania przeprowadzenia dodatkowych dowodów mogących mieć znaczenie w sprawie. Równocześnie określił, że prawo to przysługuje w ciągu 7 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2019 r. (bez sygnatury) strona skarżąca złożyła wyjaśnienia dotyczące m. in. szczegółów zakupu tłuszczu zwierzęcego kategorii 3 używanego w firmie do produkcji zniczy i świeczek. Przyznała, że nie zna dokładnie technologii produkcji zakupionego tłuszczu, ale zgodnie z danymi uzyskanymi od jednego z dostawców i zgodnie ze specyfikacją, jest to tłuszcz kategorii 3, poddawany obróbce termicznej i parowej oraz różnym procesom w tym rafinacji i frakcjonowaniu. Według skarżącej nie prowadzi ona działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009 w związku z czym nie dotyczy jej obowiązek rejestracji. Podniosła, że "intencją ustawodawcy z pewnością nie było to, żeby każdy podmiot dokonujący zakupu i wykorzystujący tłuszcz zwierzęcy do celów technicznych podlegał nadzorowi weterynaryjnemu, a jeśli tak to należałoby ukarać za brak rejestracji kilka tysięcy firm w Unii Europejskiej, które wykorzystują tłuszcz zwierzęcy do produkcji". Jej zdaniem stosowany do produkcji zniczy tłuszcz zwierzęcy kategorii 3 należy sklasyfikować nie jako typowy "produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego", a jako produkt pochodny, który osiągnął punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego i nie stanowi zagrożenia dla ludzi i zwierząt, który zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 1069/2009 nie podlega już wymogom tego rozporządzenia oraz urzędowym kontrolom.

W ocenie strony nie powinny mieć w sprawie zastosowania również przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, ani rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych.

W odpowiedzi, organ I instancji ponownie udzielił wyjaśnień dotyczących stanu faktycznego i prawnego w sprawie na podstawie posiadanej dokumentacji i wymogów prawnych. Podkreślił, że skarżąca w okresie od 19 września 2018 r. do 9 maja 2019 r. zgodnie z danymi zawartymi w dokumentach handlowych nabywała "produkt pochodny" - tłuszcze wytopione kategorii 3 "Łój wołowy wstępnie oczyszczony - filtrowany" od podmiotu B.. Przywołał w piśmie z załącznika 1 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011 podając definicję "tłuszczów wytopionych", a także art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 1069/2009 podając definicję "produktów pochodnych" i zwrócił uwagę na treść art. 5 tego rozporządzenia, który dokładnie określa, kiedy oraz które produkty pochodne osiągają punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego, poza którym nie podlegają już wymogom tego rozporządzenia. Produkty pochodne wymienione z nazwy w art. 33 rozporządzenia nr 1069/2009 podmioty mogą wprowadzać do obrotu. Natomiast art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011, na który zwrócił uwagę organ I instancji w piśmie, wymienia produkty pochodne, co do których uznano, że osiągnęły punkt końcowy i mogą być wprowadzane do obrotu bez ograniczeń. Taki zapis nie budzi wątpliwości, jest jasny i nie podlega interpretacji. Tłuszcze zakupione przez skarżącą i używane do produkcji zniczy i świecze, zgodnie z obowiązującym prawem, nie osiągnęły punktu końcowego, a więc podlegają urzędowym kontrolom na podstawie przytoczonych przepisów tego rozporządzenia. Organ I instancji w piśmie wyjaśnił, że w myśl przepisu art. 1 pkt 1 lit. o ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, każda działalność w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit a rozporządzenia 1069/2009 jest działalnością nadzorowaną, tak więc stosownie do przepisu art. 4 ust. 3 tej ustawy wymagania weterynaryjne dla prowadzenia takiej działalności są określone w tym rozporządzeniu oraz innych przepisach wydanych w trybie ww rozporządzenia oraz w ustawie. Każda firma lub przedsiębiorstwo, w którym prowadzone są czynności związane m. in. z produktami pochodnymi stosownie do art. 4 ust 2 rozporządzenia nr 1069/2009 na wszystkich etapach zapewnia zgodność z wymogami tego rozporządzenia mającymi zastosowanie do ich działalności. Zanim jednak rozpoczną taką działalność, zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009 muszą powiadomić właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli i które biorą udział na jakimkolwiek etapie w produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i informują o ich kategorii i charakterze czynności. Organem tym jest powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla miejsca prowadzenia działalności, który na wniosek podmiotu, dokonuje jego rejestracji, o której mowa w art. 6 ust. 1a pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. W świetle powyższego organ I instancji stwierdził, że skoro strona skarżąca nabywała tłuszcze wytopione kategorii 3, to należało uznać ją za podmiot, pod którego faktyczną kontrolą pozostaje kupowany produkt pochodny w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 1069/2009, a tym samym podmiot nadzorowany, który ma obowiązek dopełnienia rejestracji i wszelkich innych czynności wynikających z obowiązującego prawa. Podmiot nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku rejestracji, w związku z tym obligowało to organ I instancji do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 85a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania , tj. art. 7, 77, 80, 107 k.p.a. oraz

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1, ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 lit a) i b) rozporządzenia nr 1069/2009, oraz art. 85a ust. 1, pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i wniosła o uchylenia decyzji oraz o rozstrzygnięcie przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii sprawy co do istoty, tj. umorzenie postępowania względnie niewymierzanie kary pieniężnej, ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi.

WLW nie podzielił powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Według organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca nie dopełniła obowiązku rejestracji działalności w zakresie dokonywania zakupów i wykorzystania do produkcji zniczy i świec produktów pochodnych, które nie osiągnęły punktu końcowego wynikającego bezpośrednio z przytoczonych powyżej przepisów prawa. Zasadniczą rolę organ przypisał w sprawie pisemnemu powiadomieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] o fakcie prowadzenia działalności przez A. bez posiadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Zostało to potwierdzone przez organ I instancji na podstawie informacji zawartych w dokumentach handlowych towarzyszących kolejnym partiom zakupu produktów pochodnych i jest dowodem niedopełnienia ciążącego na stronie obowiązku dokonania rejestracji działalności oraz uzyskania takiego numeru oraz wpisu do rejestru podmiotów prowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [....]. Organ podkreślił, że produkt pochodny, który osiągnął punkt końcowy w jakiejkolwiek firmie lub podmiocie może być wprowadzany do obrotu bez ograniczeń wynikających z przepisów prawa utylizacyjnego, ponieważ nie podlega wymaganiom tego prawa, a skoro tak, to powyższe oznacza również, że nie musi towarzyszyć każdej partii takiego towaru dokument handlowy. Skoro skarżąca dokonywała zakupu produktów pochodnych z wymogiem obowiązkowego dołączania do każdej partii tych produktów dokumentów handlowych, to świadczyło, w ocenie organu II instancji o konieczności spełnienia przez spółkę wymogu wcześniejszego spełnienia rejestracji prowadzonej działalności u Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...].

Organ II instancji stwierdził również, że organ I instancji w sposób dokładny policzył masę wagową zakupionych przez skarżącą w R. produktów pochodnych i prawidłowo zaszeregował wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej w oparciu o ustalenia wynikające z posiadanej w sprawie dokumentacji i wskazał w wydanej decyzji właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również dokonał w sposób wyczerpujący uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak dokonania należytych ustaleń w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przez organ wydający decyzję, a w rezultacie błędne uznanie, że produkty nabywane przez skarżącą pozostają produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego, podlegającymi pod działalność nadzorowaną, w sytuacji gdy skarżąca przedstawiła argumenty przemawiające za zasadnością uznania nabywanych produktów za "produkty pochodne" wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 1069/2009, a służące do produkcji zniczy i świec;

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a tym samym błędne uznanie, że samo wystawienie dokumentu handlowego przesądza o uznaniu produktów nabywanych przez skarżącego za produkty powodujące powstanie obowiązku rejestracyjnego, w sytuacji gdy z żadnego przepisu prawa taka wykładnia nie wynika;

- art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, z powodu których innym dowodom oraz twierdzeniom odwołującego się odmówił wiarygodności w kontekście braku podstaw do uznania nabywanych przez A. towarów za "produkty pochodne", w tym za brak uzasadnienia możliwości określenia punktu końcowego dla innych produktów (w tym dla produktów nabywanych przez A.) niestanowiących znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009;

- art. 107 w zw. z art. 8 § 1 oraz w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do stanowiska skarżącego jako subiektywnego, prywatnego i niepokojącego, w sytuacji gdy skarżący w świetle art. 10 § 1 k.p.a. ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a sposób dokonania takiej oceny przez organ wykracza poza elementy składowe decyzji wskazane w art. 107 oraz może świadczyć o naruszeniu prawa strony do bezstronności, proporcjonalności oraz równego traktowania w prowadzonym postępowaniu;

2. naruszenie prawa materialnego:

-art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji nieuznanie nabywanych towarów przez A. za produkty pochodne, które nie podlegają już przepisom w/w rozporządzenia, chociaż osiągnęły już swój punkt końcowy na etapie produkcyjnym u sprzedawcy B., a w dalszym obrocie pozostawały już nie jako typowy produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego, a jedynie jako produkt pochodny;

- art. 5 ust. 2 w zw. z art. 36 rozporządzenia nr 1069/2009 poprzez nieokreślenie punktu końcowego dla innych produktów, w tym dla towarów nabywanych przez A., jeszcze przed momentem przeniesienia ich własności na spółkę i wykorzystania do produkcji zniczy i świec, w sytuacji gdy w momencie zakupu przez skarżącą nie stanowiły one już znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub ochrony zwierząt, nie były przeznaczone do karmienia zwierząt oraz zapewniały kontrolę zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt;

- art. 23 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1069/2009 oraz art. 85a ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt poprzez uznanie, że na skarżącej spoczywał obowiązek rejestracji przed rozpoczęciem działalności i powiadomienia właściwego organu, w sytuacji gdy na żadnym etapie produkcji nie użyto produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a jedynie produktów, które zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 wyłączone są z reżimu przedmiotowego rozporządzenia, a w konsekwencji zastosowanie w/w przepisu pomimo braku istnienia podstaw oraz nałożenie na A. kary pieniężnej.

- art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009 poprzez jego błędną interpretację oraz uznanie, że samo wystawienie dokumentu handlowego przesądza o zakwalifikowaniu nabywanego produktu za produkt podlegający reżimowi przedmiotowej ustawy w zakresie obowiązku rejestracyjnego jak również wywiedzenie z w/w przepisu, że strony nie mogłyby fakultatywnie - dla własnych celów - wystawiać tego rodzaju dokumentów w transakcji.

Na tych podstawach wniosła o :

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji;

- zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących wprowadzania do obrotu produktów pochodnych poza reżimem rozporządzenia 1069/2009 wskazał, że art. 33 tego rozporządzenia wymienia enumeratywnie produkty pochodne wprowadzane do obrotu bez ograniczeń tego rozporządzenia, wśród których nie ma tłuszczu – łoju wołowego. Końcowo wskazał, że ów łój wołowy zaliczany jest do kategorii 3 produktów ubocznych, o jakich mowa w art. 10 lit.o rozporządzenia 1069/2009, stąd też jego obrót podlega ograniczeniom rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2020 r. wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Sąd nie dysponuje środkami przekazu obrazu i dźwięku na odległość na odpowiednim poziomie, przy pomocy których można byłoby bezproblemowo przeprowadzić rozprawę. Biorąc jednak pod uwagę inną konstytucyjną wartość jaką jest prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie a przede wszystkim zwiększone ryzyko zakażenia wirusem reprezentantów stron i pracowników Sądu z uwagi na bardzo dużą ilość stwierdzonych zakażeń na terenie RP uznano, że w interesie strony skarżącej jest możliwie najszybsze rozpoznanie sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym od jej rozpoznania na rozprawie różni jedynie brak możliwości osobistego udziału stron w posiedzeniu poprzedzającym wydanie wyroku. Sam zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jest natomiast jednakowy w obydwu przypadkach.

Po zbadaniu sprawy w przedstawionych wcześniej aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do zakwestionowania legalności kontrolowanych decyzji.

W niniejszej sprawie stan faktyczny był w zasadzie bezsporny. Przedmiotem kontrowersji była natomiast kwalifikacja zakupionego przez stronę skarżącą tłuszczu wytopionego w celu produkcji zniczów i czy wiązał się z powyższym obowiązek rejestracji w Rejestrze Podmiotów Utylizacyjnych.

Z nadesłanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. potwierdzonych "za zgodność z oryginałem" kopii dokumentów handlowych wynika, że w okresie od 19 września 2018 r. do 9 maja 2019 r. skarżący 16-krotnie nabył od J. Ś. i T. Ś. prowadzących działalność pod firmą B. łój wołowy wstępnie oczyszczony – filtrowany kategorii 3 w ilościach jednorazowo od 3 000 – 19 620 kg w celu produkcji zniczy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.o.z.z. podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, z wyłączeniem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o, jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej. W art. 1 pkt 1 lit. o tej ustawy wskazano wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), nieuregulowane w przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia.

Według art. 4 ust. 3 u.o.z.z. wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, zwanej działalnością nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, są określone w rozporządzeniu nr 1069/2009, w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie.

W art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 wymieniono do jakich produktów stosuje się to rozporządzenie. Są to:

a) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty pochodne, które nie mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi na mocy prawodawstwa wspólnotowego i oraz

b) następujące produkty, które nieodwołalną decyzją danego podmiotu zostały przeznaczone do celów innych niż spożycie przez ludzi:

i) produkty pochodzenia zwierzęcego, które mogą zostać przeznaczone do spożycia przez ludzi na podstawie prawodawstwa wspólnotowego;

ii) surowce do produkcji wyrobów pochodzenia zwierzęcego.

W przepisie art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 wymieniono produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, do których rozporządzenia nie stosuje się. Wytopiony łój zwierzęcy oczyszczony i filtrowany nie został tam wymieniony.

Według załącznika I pkt 8 rozporządzenia Komisji (EU) 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia P.E. i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. UE.L.2011.54.1 ze zm. "tłuszcze wytopione" to tłuszcze otrzymywane w wyniku przetwarzania:

1) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub

2) produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które podmiot przeznaczył do celów innych niż spożycie przez ludzi.

Jest to definicja legalna, do której odsyła art. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011.

Przepis art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 1069/2009 definiuje pojęcie "produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego" jako oznaczające całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie. Według definicji z art. 3 pkt 2 tego rozporządzenia "produkty pochodne" oznaczają produkty otrzymane w wyniku przynajmniej jednej obróbki, przekształcenia lub etapu przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.

Z kolei w art. 5 rozporządzenia nr 1069/2009 zostały określone produkty pochodne, które nie podlegają już wymogom ww rozporządzenia. W ust. 1 tego przepisu wskazano, że produkty pochodne, o których mowa w tym artykule, uznaje się za produkty, które osiągnęły punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego, poza którym nie podlegają już wymogom niniejszego rozporządzenia. W związku z tym takie produkty pochodne można wprowadzać do obrotu bez ograniczeń, o których mowa w tym rozporządzeniu i nie podlegają już one urzędowym kontrolom, zgodnie z tym rozporządzeniem. I tak: końcowy punkt łańcucha może zostać zmieniony:

a) dla produktów, o których mowa w art. 33 lit. a) – d), w przypadku zagrożenia zdrowia zwierząt;

b) dla produktów, o których mowa w art. 33 lit. e i f), w przypadku zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedura regulacyjną, połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 52 ust. 6.

Zgodnie z art. 33 rozporządzenia nr 1069/2009 podmioty mogą wprowadzać do obrotu następujące produkty pochodne:

a) produkty kosmetyczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 76/768/EWG;

b) wyroby medyczne aktywnego osadzenia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 90/385/EWG;

c) wyroby medyczne w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a dyrektywy 93/42/EWG;

d) wyroby medyczne używane do diagnozy in vitro, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. B) dyrektywy 9+8/79/WE;

e) weterynaryjne produkty lecznicze w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE;

f) produkty lecznicze w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE.

Z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 wynika, że w odniesieniu do produktów pochodnych, o których mowa w art. 32, 35 i 36, które nie stanowią już znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, można określić punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, po osiągnieciu którego nie podlegają już one wymogom niniejszego rozporządzenia. Takie produkty pochodne mogą następnie być wprowadzane do obrotu bez ograniczeń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, i nie podlegają już one urzędowym kontrolom zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Komisja jest uprawniona do przyjmowana zgodnie z art. 51a aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym, poza którym produkty pochodne, o których mowa w niniejszym ustępie, nie podlegają już wymogom niniejszego rozporządzenia.

W oparciu o powyższe w art. 3 rozporządzenia nr 142/2011 wskazano jakie produkty pochodne mogą być wprowadzane do obrotu (z wyjątkiem przewozu) bez ograniczeń w myśl art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009. I są to następujące produkty:

a) biodiesel spełniający wymogi dotyczące usuwania i wykorzystywania produktów pochodnych, określone w załączniku IV rozdział IV sekcja 3 pkt 2 lit. b);

b) przetworzona karma dla zwierząt domowych spełniająca szczegółowe wymogi dotyczące przetworzonej karmy dla zwierząt domowych określone w załączniku XIII rozdział II pkt 7 lit. a);

c) gryzaki dla psów spełniające szczegółowe wymogi dotyczące gryzaków dla psów określone w załączniku XIII rozdział II pkt 7 lit. b);

d) skóry i skórki zwierząt kopytnych spełniające szczegółowe wymogi dotyczące punktu końcowego dla tych produktów, określone w załączniku XIII rozdział V pkt C;

e) wełna i sierść, spełniające szczegółowe wymogi dotyczące punktu końcowego dla tych produktów, określone w załączniku XIII rozdział VII pkt B;

f) pióra i pierze, spełniające szczegółowe wymogi dotyczące punktu końcowego dla tych produktów, określone w załączniku XIII rozdział VII pkt C;

g) futro spełniające wymogi szczególne dotyczące punktu końcowego dla tego produktu, określone w załączniku XIII rozdział VIII;

h) olej z ryb przeznaczony do wytwarzania produktów leczniczych spełniający wymogi szczególne dotyczące punktu końcowego dla tego produktu, określone w załączniku XIII rozdział VIII;

i) benzyna i paliwa spełniające wymogi szczególne dla produktów pochodzących z wieloetapowego procesu katalitycznego służącego do produkcji paliw odnawialnych, określone w załączniku IV rozdział IV sekcja 3 pkt 2 lit. c);

j) produkty oleochemiczne uzyskane z tłuszczów wytopionych, które spełniają wymogi określone w rozdziale XI załącznika XIII;

k) odnawialny olej napędowy, odnawialne paliwo do silników odrzutowych, odnawialny propan i odnawialna benzyna, spełniające szczegółowe wymogi dotyczące produktów wielostopniowej hydrorafinacji katalitycznej do produkcji paliw odnawialnych określone w załączniku IV rozdział IV sekcja 3 pkt 2 lit. f).

Z zacytowanych wyłączeń jasno wynika, że wytopiony łój wołowy wstępnie oczyszczony filtrowany nie znalazł się wśród nich. Dopiero produkty oleochemiczne uzyskane z tłuszczów wytopionych, które spełniają jeszcze dodatkowe wymogi (art. 3 lit. j rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011) mogą być wprowadzane do obrotu bez ograniczeń i nie podlegają nadzorowi, a w konsekwencji z nabyciem takich produktów nie wiąże się obowiązek rejestracji.

W świetle przedstawionych regulacji będących częścią porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej nie ulega wątpliwości, że łój wołowy wstępnie oczyszczony i filtrowany nie jest produktem, który osiągnął punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego, nie jest uznawany za taki produkt i nie ma znaczenia dla tej kwalifikacji, że nie został przeznaczony do karmienia zwierząt, czy nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w świetle cytowanych przepisów bez znaczenia co najmniej pozostaje też to, że został poddany jednej obróbce przez sprzedającego, skoro nie może być w świetle tych przepisów uznany za produkt, który osiągnął punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1062/2009 stosuje się je do:

a) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych, które nie mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi na mocy prawodawstwa wspólnotowego; oraz

b) następujących produktów, które nieodwołalną decyzją danego podmiotu zostały przeznaczone do celów innych niż spożycie przez ludzi:

i) produktów pochodzenia zwierzęcego, które mogą zostać przeznaczone do spożycia przez ludzi na podstawie prawodawstwa wspólnotowego;

i) surowców do produkcji wyrobów pochodzenia zwierzęcego.

Według art. 2 ust. 2 przepisów ww rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do:

a) całych zwierząt dzikich, z wyjątkiem zwierzyny łownej, lub ich części, które nie są podejrzane o zakażenie ani zakażone chorobą przenoszoną na ludzi lub zwierzęta, z wyjątkiem zwierząt wodnych, wyłowionych w celach handlowych;

b) całych zwierząt łownych lub ich części, które nie są gromadzone po zabiciu, zgodnie z dobrą praktyką myśliwską, bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 853/2004;

c) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt łownych i z mięsa zwierząt łownych, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit, e) rozporządzenia (WE) nr 853/2004;

d) komórek jajowych, zarodków i nasienia przeznaczonych do celów hodowlanych;

e) surowego mleka, siary i ich produktów pochodnych, uzyskiwanych, przechowywanych, usuwanych lub stosowanych w gospodarstwie ich pochodzenia;

f) skorup skorupiaków i mięczaków po usunięciu tkanki miękkiej i mięsa;

g) odpadów gastronomicznych, chyba że:

i) pochodzą ze środków przewozu międzynarodowego;

i) są przeznaczone na paszę;

i) są przeznaczone do przetworzenia za pomocą sterylizacji ciśnieniowej lub do przetworzenia metodami, o których mowa w art. 15 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), lub też do przekształcenia w biogaz lub do kompostowania;

a) bez uszczerbku dla wspólnotowego prawa ochrony środowiska, materiału ze statków spełniających wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, powstałego w trakcie prowadzonych przez nie operacji połowowych i usuniętego do morza, z wyjątkiem materiału pochodzącego z patroszenia na pokładzie ryb wykazujących objawy choroby przenoszonej na ludzi, włącznie z pasożytami;

h) surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej ze sklepów detalicznych, w których mięso jest dzielone i przechowywane wyłącznie w celu dostarczenia go konsumentowi bezpośrednio na miejscu;

i) surowej karmy dla zwierząt domowych pochodzącej z uboju, którego dokonano w gospodarstwie, z którego pochodzą zwierzęta, na użytek własny; oraz

j) kału i moczu, z wyjątkiem obornika i niezmineralizowanego guana.

Niniejsze rozporządzenie nie narusza wspólnotowych przepisów weterynaryjnych, mających na celu kontrolę i zwalczanie chorób zwierząt.

Stosownie do art. 1 ust. 1 lit. o u.o.z.z. podejmowanie i prowadzenie działalności w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 jest działalnością, która podlega rejestracji. Pojęcie "podmiot", do którego ma zastosowanie art. 23 ust. 1 lit. a ww rozporządzenia, zgodnie z legalną definicją z art. 3 pkt 11rozporządzenia nr 1069/2009 oznacza osobę fizyczną lub prawną, pod której faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźnicy, handlowcy i użytkownicy. W art. 3 pkt 3 rozporządzenia nr 1069/2009 zdefiniowano z kolei pojęcia "przedsiębiorstwo" i "zakład", które oznaczają każde miejsce, w którym prowadzone są czynności związane z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami pochodnymi, inne niż statki rybackie.

Z przepisów art. 4 ust. 2 i art. 23 rozporządzenia nr 1069/2009 wynika, że na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą, podmioty zapewniają zgodność produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych z wymaganiami tego rozporządzenia, mającymi zastosowanie do ich działalności. Podmioty mają obowiązek rejestracji i informowania właściwego organu o określonym ich działaniu w zakresie działalności nadzorowanej.

W oparciu o wystawione przez podmiot zbywający łój wołowy wstępnie oczyszczony – filtrowany dokumenty handlowe, stosowane przy przewozie na terytorium RP produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub produktów pochodnych kategorii 3 w rozumieniu rozporządzenia nr 1069/2009, które są związane z działalnością rejestrowaną dokumenty handlowe, organ I instancji ustalił, że strona skarżąca nabyła te produkty w celu produkcji zniczy.

Ponieważ taki produkt w świetle wcześniej przytoczonych przepisów rozporządzenia nr 1069/2009, w tym wyłączeń (wśród których brak tłuszczy wytopionych – łoju wołowego filtrowanego i oczyszczonego), nie może być uznany za produkt, który osiągnął punkt końcowy na etapie łańcucha produkcyjnego, rację mają organy, że podlega on kontrolom urzędowym stosownie do przepisów tego rozporządzenia. Stosownie zaś do art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, do którego odsyła art. 1 ust. 1 lit. o u.o.z.z.

W celu rejestracji podmioty:

a) przed rozpoczęciem działalności, powiadamiają właściwy organ o wszystkich przedsiębiorstwach lub zakładach, które podlegają ich kontroli, które biorą udział na jakimkolwiek etapie produkcji, przewozie, obróbce, przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, dystrybucji, użyciu lub usuwaniu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych;

b) informują właściwy organ o:

i) kategorii stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych podlegających ich kontroli,

i) charakterze czynności wykonywanych z wykorzystaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jako materiału wyjściowego.

Obowiązek rejestracji przed podjęciem działalności nadzorowanej wynika też z art. 6 ust. 1 a pkt 1 u.o.z.z.

Według art. 85a ust. 1 pkt 1 u.o.z.z. kto prowadzi działalność nadzorowaną (a więc sprawuje kontrolę nad produktem, włada nim) w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych bez dokonania rejestracji podlega karze pieniężnej. Zgodnie z art. 85b u.o.z.z. kary pieniężne wymierza w drodze decyzji administracyjnej powiatowy lekarz weterynarii.

W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 85a ust. 2 ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz.U. z 2014r., poz. 629). W świetle treści dokumentów handlowych dokumentujących obrót tłuszczem wołowym filtrowanym oczyszczonym nie ulega wątpliwości, że kara pieniężna adekwatna do stwierdzonego obrotu została przewidziana w § 3 ust. 1 lit. a tiret czwarty rozporządzenia, bo masa produktów pochodnych zakupionych przez stronę przekraczała 1 000 kg. Skarżący prowadził bowiem działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji. Wysokość kary została w § 3 pkt 1 lit. a tiret 4 określona w kwocie 13 700 zł w sytuacji jeżeli masa produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych poddanych co najmniej jednej z czynności wymienionych w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009 wykonywanych w ramach działalności nadzorowanej przekraczała 1 000 kg. Według poświadczonych kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i wykorzystanych jako dowody, skarżąca Spółka w okresie od 19 września 2018 do 9 maja 2019 r. 16 razy nabywała opisany łój wołowy, który nie jest produktem niepodpadającym pod przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 w ilościach od 3 000 – 19 620 kg. W konsekwencji jako podmiot, który brał udział na jakimkolwiek etapie "w przetwarzaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, użyciu tych produktów pochodnych" skarżący miał przewidziany w art. 23 ww rozporządzenia i art. 6 ust. 1a pkt 1 u.o.z.z. obowiązek rejestracji i powyższemu obowiązkowi nie uczynił zadość, zaistniały przewidziane przepisami prawa okoliczności obligujące organ do nałożenia kary pieniężnej w stosownej do ustalonych okoliczności wysokości.

Zasadnie też organy uznały, że w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych. Zgodnie bowiem z art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. skoro w odrębnych przepisach zostały uregulowane przesłanki wymiaru tej kary, to przepisów działu IVa k.p.a. nie stosuje się .

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów postępowania takich jak art. 7, 77, 80 k.p.a. Ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, wynika ze zgromadzonych dowodów. Kwalifikacja zaś omawianego produktu jest kwestią z zakresu prawa materialnego. W szczególności brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska strony skarżącej w tym zakresie, bo nie znajduje ono oparcia w obowiązujących, przedstawionych przez organy, a wyżej przez Sąd przepisach rozporządzeń nr 1069/2009 i wykonawczego nr 142/2011.

Rację ma skarżący, że samo wystawienie przez zbywcę produktu dokumentu handlowego nie przesądza, że nabycie określonych produktów wiąże się z powstaniem obowiązku rejestracyjnego. Niewątpliwym mankamentem decyzji organów obydwu instancji jest brak w uzasadnieniu decyzji wywodu i przytoczenia przepisów, z których wynika kwalifikacja łoju wołowego oczyszczonego i filtrowanego jako produktu pochodnego. Narusza to art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. Jednakże Sąd miał na względzie, że takie stanowisko przedstawił stronie organ I instancji w piśmie z dnia 23 września 2019 r. i jest ono prawidłowe merytorycznie. W ocenie Sądu takie uchybienie nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Jak już wskazano wcześniej, aby produkt pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny mógł zostać uznany za produkt, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, muszą zostać wydane odpowiednie przepisy, które w odniesieniu do takich produktów spełniających określone warunki (nie stanowienie już znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt) określą na jakim etapie dla nich ustanowiony zostanie punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, po osiągnięciu którego nie podlegają już one wymogom tego rozporządzenia. Dla łoju wołowego oczyszczonego filtrowanego takie przepisy nie zostały wydane, więc mimo oczyszczenia i filtrowania nie może być on traktowany jako niepodlegający przepisom rozporządzenia nr 1069/2009. Z tego powodu zarzuty strony skarżącej dotyczące tych kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Łój wołowy nie mieści się bowiem ani w dyspozycji art. 33 rozporządzenia nr 1069/2009 ani w art. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 142/2011. Nie ma też innych przepisów, w których łój wołowy filtrowany i oczyszczony zostałby wyjęty spod zakresu rozporządzenia. Nawet jeśli produkt nie stanowi zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt (co zostało poparte tylko teoretycznymi wywodami strony skarżącej ale i tak nie ma znaczenia) to jeśli nie zostały ustanowione przepisy, z których wynikałoby, że dla takiego produktu pochodzenia zwierzęcego lub produktu pochodnego inaczej określono punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia, brak podstaw do twierdzenia, że taki produkt nie podpada pod przepisy tego rozporządzenia nr 1069/2009.

Ocena stanowiska skarżącego dokonana przez organy była właściwa i wobec tego brak również podstaw do stwierdzenia w okolicznościach sprawy, że doszło do naruszenia art. 107 w zw. z art. 8 § 1 i w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i to jeszcze w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jak wcześniej wskazano nie każde naruszenie prawa procesowego uprawnia do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący brał udział w postępowaniu na każdym etapie i wyraził swoje stanowisko. Organy zaś nie mają obowiązku uwzględnienia każdego stanowiska strony, jeżeli nie znajduje ono podstaw w przepisach obowiązującego prawa. Oczywiście dość nieprofesjonalne jest używanie sformułowań takich jak "niepokojące jest stanowisko strony", ale w okolicznościach sprawy rzeczywiście było ono subiektywne. Nie miało to jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, a skoro tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy daje sądowi podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, to brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Jak wynika z przestawionych wcześniej wywodów i przytoczonych przepisów, brak podstaw do stwierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 23 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1069/2009.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 21 ust. 3 ww rozporządzenia. Wynika z niego, że towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie.

Jednakże w odniesieniu do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych przewożonych na terytorium państwa członkowskiego właściwy organ tego państwa członkowskiego może zezwolić na przekazanie informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, za pomocą alternatywnego systemu. Wystawienie dokumentów handlowych w okolicznościach sprawy było zgodne z prawem i stosowne do okoliczności, jako że dokumentowały one obrót produktami pochodnymi podlegającymi przepisom rozporządzenia.

Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach dokonanych na podstawie dokumentów handlowych, które zawierały dane pozwalające na dokonanie istotnych dla sprawy faktów. Obiektywnie jednak rzecz biorąc to nie dokumenty handlowe przesądzają o kwalifikacji danego produktu lecz przepisy prawa, z których taka kwalifikacja wynika. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu ta kwalifikacja wobec braku wyłączenia łoju wołowego filtrowanego i oczyszczonego objętego wspomnianymi dokumentami z zakresu obowiązywania rozporządzenia nr 1069/2009 spowodowała, że ostatecznie decyzja, mimo wspomnianych mankamentów nie narusza prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 czy 2 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.