Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 336/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie NSA Bożena Wieczorska NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005r. na rozprawie- sprawy ze skarg "A" Spółka z o.o. w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] [...] [...] [...] w przedmiocie zgłoszeń celnych - oddala skargi -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 336/05

Uzasadnienie

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w T. /zwana dalej spółką A./ - w imieniu której działała jako przedstawiciel bezpośredni Agencja Celna B. sp. z o.o. w W. - dokonała w Oddziale Celnym w M. zgłoszeń celnych: w dniu 15 czerwca 2004r. nr [...], w dniu 17 czerwca 2004r. nr [...], w dniu 28 czerwca 2004r. nr [...], w dniu 5 lipca 2004r. nr [...] i w zgłoszeniach tych jako przedmiot importu z Rosji podała gacz parafinowy ze wskazaniem kodu CN 2712 90 99 /kod TARIC 2712 90 99 90/, stawki celnej w wysokości 2,2% oraz stawki podatku od towarów i usług w wysokości 22%.

W zgłoszeniach tych wnioskowała o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu a do zgłoszeń dołączyła - między innymi - dokumenty producenta, protokoły handlowe, listy przewozowe, deklaracje elementów dotyczących wartości celnej oraz faktury handlowe; do zgłoszeń z dnia 15 i 17 czerwca 2004r. dołączono /języku rosyjskim/ "paszport" nr 267 z dnia 12 maja 2004r. wystawiony przez firmę C., do zgłoszenia z dnia 18 czerwca 2004r. dołączono certyfikat jakości nr [...], do zgłoszenia z dnia 5 lipca 2004r. dołączono certyfikat jakości nr [...] z dnia 23 czerwca 2004r. - obydwa certyfikaty wystawione przez firmę "D." /w paszporcie i certyfikatach podano skład chemiczny gaczu/.

Powyższe zgłoszenia celne zostały przez organ celny przyjęte, towar dopuszczono do obrotu, należności celne zaksięgowano zgodnie z danymi i wyliczeniami zawartymi w tychże zgłoszeniach, próbki towaru nie były pobierane.

Następnie wnioskiem z dnia 6 grudnia 2004r. sprecyzowanym w piśmie z dnia 30 grudnia 2004r. spółka A. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego o sprostowanie opisanych wyżej zgłoszeń celnych a to poprzez zastosowanie kodu CN 2712 90 39 oraz stawki celnej w wysokości 0,7% i w konsekwencji o obliczenie należności celnych i podatkowych wynikających z danych po dokonaniu sprostowania. Na uzasadnienie wniosku spółka podała, że przedmiotem importu był w istocie gacz parafinowy spełniający wymogi gaczu surowego i na potwierdzenie tego stanowiska dołączyła wyniki badań przeprowadzonych w Laboratorium spółki z o.o. "E." w T. W informacjach o wynikach tych badań podano, że przeprowadzono je co do gaczu importowanego w wagonach - cysternach objętego zgłoszeniami:

z dnia 15 czerwca 2004r. - w dniach 20 czerwca i 2 października 2004r,

z dnia 17 czerwca 2004r. — w dniu 28 czerwca 2004r,

z dnia 18 czerwca 2004r. - w dniu 29 czerwca 2004r,

z dnia 5 lipca 2004r. - w dniu 4 lipca 2004r.

W wynikach tych badań podano procentową zawartość oleju i wskaźnik lepkości kinematycznej oraz informacje, że badanie zawartości oleju przeprowadzono obowiązującą w Polsce metodą zdefiniowaną w normie PN-80/C-04160 a lepkości kinematycznej w normie PN-ENIS03104, zaś metodyka wykonania badań i uzyskanie wyniki są całkowicie zgodne z normą odpowiednio ASTMD 721 i ASTMD445.

Po rozpoznaniu wniosku odnośnie powyższych zgłoszeń celnych, Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] marca 2005r. nr odpowiednio: [...], [...], [...], [...] orzekł, iż kwoty należności określone i uiszczone według przedmiotowych zgłoszeń celnych są prawnie należne - brak jest podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych odnośnie klasyfikacji towaru i stawki celnej.

Po rozpoznaniu odwołań spółki A. od wymienionych wyżej decyzji, Dyrektor Izby Celnej utrzymał je w mocy decyzjami z dnia [...] czerwca 2005r. numer odpowiednio: [...], [...], [...], [...] a jako podstawę rozstrzygnięć wskazał: art. 20 ust.1, ust.3, ust.6, art. 214 ust.1 Rozporządzenia Rady /EWG / nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.Urz WE L 302 z 19 października 1992r. z późn. zm./, art. l Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. zmieniającego Rozporządzenie Rady /EWG./ nr 2658 , art. 73 ust. l ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne /Dz.U. nr 68 póz. 622/ i art. 233 l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. nr 8 póz. 60 z 2005r./.

W uzasadnieniu powyższych decyzji organ II instancji przedstawiając sposób skonstruowania Wspólnej Taryfy Celnej oraz zasady korzystania z tejże Taryfy podał, że w zgłoszeniach celnych spółka A. wskazała gacz parafinowy według kodu 2712 90 99 90 i nie wnioskowała pobrania próbek towaru do badania, w dołączonych fakturach nie sprecyzowano rodzaju zakupionego gaczu parafinowego, zaś w dołączonych dokumentach producenta zestawiono wyniki badań gaczu wykonane zgodnie z metodyką badań obowiązującą w kraju producenta - inną, niż dopuszczona przez Wspólną Taryfę Celną. Powyższe dokumenty /z wynikami badań producenta/ nie mogą stanowić dowodu dla potrzeb dokonania klasyfikacji taryfowej towaru, ponadto dane zawarte w tych dokumentach /np. numery cystern, waga/ nie pozwalają we wszystkich przypadkach na powiązanie tychże dokumentów z konkretnymi dostawami towaru. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z § 28 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne /Dz.U. nr 94 póz. 902 z późn. zm./ do zgłoszenia celnego powinien być dołączony certyfikat producenta lub uprawnionej jednostki badawczej zawierający pełny skład surowcowy i chemiczny towaru /do 100%/ i informacje wymagane uwagami do poszczególnych działów taryfy celnej, jeśli taki dokument jest niezbędny do ustalenia klasyfikacji taryfowej; ponadto - zgodnie z art. 42 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 182 ust. 3 Rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady //EWG/ nr 2913/92...../Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993r. z późn. zm./ - możliwe jest pobranie próbek towaru ale pod kontrolą organów celnych w celu przeprowadzenia stosownych badań jednakże z tego uprawnienia spółka nie skorzystała. Do kodu CN 2712 90 39 /który wskazano we wniosku o sprostowanie/ klasyfikowany jest wyłącznie gacz parafinowy spełniający kryteria zawarte w uwadze dodatkowej nr 3 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej o określonej zawartości oleju i lepkości według określonych metod /które to kryteria organ II instancji przytoczył w uzasadnieniu/. Jeśli natomiast chodzi o dokumenty dołączone do wniosku o sprostowanie zgłoszeń celnych, to wynika z nich, że badanie gaczu parafinowego wykonane zostało po zwolnieniu towaru /za wyjątkiem towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 5 lipca 2004r./ przez Laboratorium "E." sp. z o.o. w T. i skoro badania te wykonane zostały dla próbek gaczu pobranych bez dozoru celnego, to nie mogą one stanowić wiarygodnej podstawy do dokonania zmiany klasyfikacji taryfowej, bo brak jest możliwości potwierdzenia tożsamości towaru.

Spółka A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jednobrzmiące skargi na opisane wyżej decyzje Dyrektora Izby Celnej wnosząc o ich zmianę " zgodnie z treścią wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego" lub o uchylenie tychże decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skarg spółka powołała się na swoje zarzuty i uwagi zawarte w odwołaniach od decyzji organu I instancji oraz w pismach wyjaśniających z dnia 12 kwietnia 2005r. Dodatkowo podniosła, iż od wielu lat funkcjonuje jako skład podatkowy i w związku z tym na codzień przebywaj ą u niej pracownicy Urzędu Celnego w K. a okoliczność ta ma istotny wpływ na ocenę wiarygodności jej działalności. Z tego względu chybiony jest argument organu II instancji odnośnie niewiary godności analiz próbek towaru dokonanych po dokonaniu odpraw celnych tym bardziej, że organy celne mają obowiązek wykorzystania wszelkich dostępnych sposobów dla sprawdzenia czy deklarowane przez importera właściwości towaru istotnie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. W niniejszych sprawach organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób nieobiektywny, zebrane dowody oceniły tendencyjnie, pominęły też okoliczność, iż zgodnie z wymaganiami normy ASTM D 4057 nie jest możliwe pobieranie próbek towaru na granicy i niezgodnie z prawdą wskazały na możliwość pobrania takich próbek przez firmę S.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Dodatkowo podkreślił, że pobranie próbek towaru na wniosek strony musi być dokonane pod kontrolą organów celnych i pobranie takie jest możliwe na granicy, zaś okoliczność, iż pracownicy Urzędu Celnego w K. ciągle przebywają w spółce nie może stanowić podstawy do zmiany ustaleń co do stanu faktycznego towaru dokonanych zarówno na podstawie treści zgłoszeń celnych, jak i treści dołączonych do nich dokumentów.

Po połączeniu spraw do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając wniesione skargi zważył co następuje:

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 póz. 12697 i art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm./- powoływanej dalej jako p.s.a.- oraz przy uwzględnieniu art. 4 pkt. 23 i art. 243 Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. z późn. zm./ - powoływanego dalej jako WKC - kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze.

W niniejszych sprawach zasadniczym przedmiotem sporu jest kwestia czy klasyfikacja taryfowa gaczu parafinowego do kodu CN 2712 90 99 wskazana przez skarżącą spółkę A. została zasadnie przyjęta przez organy celne, czy też istniały podstawy do uwzględnienia wniosku spółki o "sprostowanie" tychże zgłoszeń przez przyjęcie kodu CN 2712 90 39, co w konsekwencji powodowałoby też zmianę wysokości należności celnych przywozowych i podatkowych.

Jak wynika z ustaleń organów celnych przytoczonych wyżej, przedmiotowe zgłoszenia celne zostały przez organ celny przyjęte bez weryfikacji, czyli na podstawie danych podanych w tychże zgłoszeniach, co skutkowało zwolnieniem towaru i dopuszczeniem go do obrotu / art. 71 ust.2, art. 67, art. 79 WKC/.

Jeśli chodzi o zgłoszenie celne, to powinno ono zawierać wszystkie elementy, które konieczne są do zastosowania przepisów regulujących daną procedurę celną a do zgłoszenia należy dołączyć wszystkie dokumenty wymagane dla zastosowania tej procedury /art. 62 ust. l i 2 WKC/, przy czym rodzaje tych dokumentów wskazane zostały w art. 218 Rozporządzenia Komisji /EWG/ nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiające przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz.U. UE. L. 93.253.1 z dnia l października 1993r./ -powoływane dalej jako Rozporządzenie wykonawcze do WKC - oraz w § 28 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne / Dz.U. nr 94 póz. 902 z późn. zm./.

W niniejszej sprawie dotyczyło to procedury dopuszczenia do obrotu i skutkowało powstaniem długu celnego w przywozie /art. 79, art. 201 ust. l WKC/, czyli obowiązkiem uiszczenia należności celnych przywozowych określanych na podstawie stosownych przepisów wspólnotowych a w szczególności Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich /art. 20 ust.1 w związku z art. 4 pkt. 9 i l O WKC/ - a także należności podatkowych uregulowanych w odrębnych przepisach.

Wskazana w zgłoszeniach pozycja Wspólnej Taryfy Celnej /w obowiązującym wówczas brzmieniu według Rozporządzenia Komisji /WE/nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - Dz.U. UE L 281/1 z dnia 30 października 2003r. - powoływanego dalej jako Wspólna Taryfa Celna/ wskazująca kod 2712 obejmowała między innymi gacz parafinowy, przy czym w podpozycji 2712 90 99 /podanej w zgłoszeniach celnych/ wskazano parafiny "pozostałe". Natomiast do wskazanego we wniosku o "sprostowanie" kodu 2712 90 39 odnosiła się - jak zasadnie zauważyły organy celne - uwaga dodatkowa nr 3 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej wskazująca wymogi jakie musi spełniać dany produkt, aby możliwe było zastosowanie do niego określenia "surowy". W uwadze tej dla spełnienia tychże wymogów wskazano wielkość zawartości oleju według metody ASTM D 721 przy określonej lepkości według metody ASTM D 445 albo "wielkość" koloru naturalnego według metody ASTM D 1500 przy określonej lepkości według metody ASTM D 445. Ze względu na konieczność uwzględnienia tejże uwagi, dla zastosowana kodu wnioskowanego przez spółkę koniecznym byłoby - zgodnie z § 28 ust. 1 pkt. 4 cyt. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r.-dołączenie certyfikatu wystawionego przez producenta albo uprawnioną placówkę badawczą, zawierającego skład chemiczny i surowcowy towaru /do 100%/ oraz informacje wymagane uwagą do tegoż działu. Jak wskazano wyżej, w zgłoszeniach celnych nie był wskazywany gacz parafinoway "surowy" więc organy celne przyjęły te zgłoszenia zgodnie z danymi deklarowanymi przez importera. Nie zachodziła potrzeba uwzględniania omówionej wyżej uwagi dodatkowej nr 3 a organ celny był uprawniony do przyjęcia zgłoszeń jako prawidłowych, skoro to zgłaszający — zgodnie z art. 199 cyt. Rozporządzenia wykonawczego do WKC- ponosi odpowiedzialność za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, za autentyczność dołączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedura celną. Dane zawarte w zgłoszeniach celnych-łącznie ze wskazaną stawką celną - oraz dołączone do nich dokumenty a także brak w tym czasie jakichkolwiek wniosków co do rodzaju importowanego towaru wskazują na to, ze istotnie zgłoszenia te zostały zasadnie przyjęte jako prawidłowe.

Dokonanie przez uprawniony organ celny rewizji - kontroli zgłoszenia celnego zarówno z urzędu, jak i na wniosek zgłaszającego jest możliwe, jeśli organ ten po dokonaniu stosownej kontroli stwierdzi, iż przepisy regulujące daną procedurę celną /tj. w tym przypadku dopuszczenie do obrotu/ zostały zastosowane w oparciu o dane niekompletne lub nieprawidłowe i podejmie niezbędne działania - zgodnie z przepisami - w celu uregulowania sytuacji towaru przy uwzględnieniu nowych danych /art. 78 WKC/. Przepis ten daje taką możliwość po zwolnieniu towarów /dopuszczeniu do obrotu/ i nie stoi temu na przeszkodzie przepis art. 65 WKC odnoszący się do dokonania sprostowania zgłoszenia celnego do momentu dopuszczenia towarów do obrotu tj. kiedy organy celne mają jeszcze pełną możliwość kontroli tego zgłoszenia ze względu na pełną możliwość fizycznej kontroli towarów. Między innymi odnośnie tej właśnie kwestii tj. zastosowania przepisów art. 65 i art. 78 WKC wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 października 2005r. w sprawie C 468/03 Overland Footwear Ltd -Commissiones of Customs & Excise stwierdzając, iż do czasu dopuszczenia towaru to obrotu, to sam zgłaszający ma możliwość sprostowania dokonanego przez siebie zgłoszenia celnego, natomiast po dopuszczeniu towaru do obrotu możliwe jest skorzystanie z unormowania zawartego w art. 78 WKC i jeśli złożony zostanie wniosek na podstawie powyższego przepisu, to organ celny albo dokonuje stosownej rewizji albo też wniosek oddala.

Ponieważ jednak przepis art. 78 WKC odnosi się do sytuacji, kiedy towar został już zwolniony /dopuszczony do obrotu/ a więc nie pozostaje już pod dozorem celnym, to przyjęcie innych danych niż podane w zgłoszeniu celnym musi opierać się na miarodajnych, wiarygodnych podstawach. Skutkować to bowiem może - np. w przypadku zmiany wartości celnej lub zmiany stawki celnej-określeniem należności celnych przywozowych w innej wysokości; zaś jeśli chodzi o podatek od towarów i usług, to zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535 z późn. zm./ naczelnik urzędu celnego jest uprawniony do wydania decyzji określającej ten podatek w prawidłowej wysokości jeśli w zgłoszeniu celnym był on wykazany nieprawidłowo, przy czym określenie kwoty podatku może być zawarte w decyzji dotyczącej należności celnych.

W niniejszym przypadku skarżąca spółka A. na wykazanie zasadności zastosowania kodu CN 2712 90 39 /gacz surowy/ przedłożyła wskazane wyżej wyniki badań przy czym odnośnie wagonów objętych zgłoszeniem celnym z dnia 15 czerwca 2004r. są to dwa wyniki tj. z dnia 20 czerwca i 2 października 2004r. zawierające różne dane co do zawartości oleju, jak i lepkości kinematycznej , natomiast jeśli chodzi o badanie gaczu objętego zgłoszeniem z dnia 5 lipca 2004r. to przedłożono wynik badań z dnia 4 lipca 20004r. czyli sprzed przedstawienia towaru organom celnym i dokonania zgłoszenia ale nie wiadomo gdzie i w jakich okolicznościach pobrano próbki do tegoż badania.

Organy celne nie znajdując podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych tj. zastosowanie kodu wskazanego we wnioskach o sprostowanie /czyli kodu 2712 90 39 w miejsce kodu 2712 90 997 powołują się na okoliczność, że pobranie próbek do badań odbyło się bez zgody i wiedzy organu celnego /bez dozoru celnego/ a zatem nie może być wiarygodne.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 42 WKC, pobranie próbek towarów przedstawionych organom celnym może być dokonane za zgodą tychże organów, przy czym według treści art. 182 ust. l cyt. Rozporządzenia wykonawczego do WKC, zgoda na badanie towarów udzielana jest na wniosek /ustny lub pisemny/ osoby uprawnionej z tym, że pobranie próbek jest dozwolone tylko na pisemny wniosek osoby uprawnionej. W niniejszym przypadku skarżąca spółka nie zwracała się z takim wnioskiem ani też nie uzyskała zgody organów celnych, stąd też istotnie brak jest obiektywnej pewności jakich próbek towaru dotyczą przedłożone wyniki badań tj. z jakich cystern - wagonów zostały pobrane, czy zachowana została tożsamość towaru badanego z towarem objętym przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Ponadto ze względu na upływ czasu od daty dokonania zgłoszeń celnych do daty złożenia wniosku o "sprostowanie" danych zawartych w tychże zgłoszeniach, nie było już praktycznie możliwe zbadanie towaru rozdysponowanego już przez importera. Prawidłowości stanowiska organów celnych nie może zmieniać podnoszona w skardze okoliczność, że na terenie siedziby spółki /czy też jej zakładu, magazynu itd./ przebywają pracownicy innego organu celnego, gdyż-jak wskazano wyżej - sposób postępowania dla wykazania ewentualnych nieprawidłowości zaistniałych w zgłoszeniach celnych co do oznaczenia towaru /ze skutkiem dla określenia należności pieniężnych/ jest uregulowany obowiązującymi przepisami i wymaga przedstawienia określonych dokumentów sporządzonych przy zachowaniu określonych wymogów. Nie może też mieć wpływu na stanowisko organów w niniejszej sprawie podnoszona kwestia ewentualnych trudności z pobieraniem próbek towaru "na granicy", gdyż w przypadku zgłoszenia takiego wniosku, to organy celne miałyby obowiązek ustosunkowania się do niego i podjęcia w tym przedmiocie działań zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organów celnych, iż nie zostały spełnione przesłanki do dokonania zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych tj. co do klasyfikacji taryfowej zgłoszonego towaru i w konsekwencji do określenia w innej wysokości należności celnych przywozowych oraz podatkowych, przy czym Sąd nie znajduje też podstaw do stwierdzenia, by treść zgłoszeń celnych dokonana została pod presją funkcjonariuszy celnych. Dla oceny tego stanowiska nie zachodziły też podstawy do przeprowadzania w postępowaniu sądowym dowodów zawnioskowanych przez spółkę A., gdyż w postępowaniu tym nie jest możliwe przeprowadzanie dowodu z zeznań świadków i nie zachodziły też takie istotne wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzanie dowodu z dokumentów /art. 106 § 3 p.s.a./, skoro postępowanie celne przeprowadzono bez naruszenia obowiązujących przepisów a w toku tego postępowania takie wnioski nie były składane.

W konsekwencji więc, co do zasady stanowisko organów celnych w ostatecznym wyniku uznać należy za prawidłowe, bo wprawdzie sformułowanie rozstrzygnięć organu I instancji /utrzymane w mocy przez organ II instancji/ stwierdzające prawidłowość pobrania wszelkich należności /a więc celnych i podatkowych/ nie jest w ocenie Sądu formalnie prawidłowe, to jednak w istocie odpowiada ono stanowi rzeczywistemu tj. nieuwzględnieniu - oddaleniu wniosku spółki w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniach ze względu na brak możliwości dokonania fizycznej kontroli importowanego towaru i obiektywnego ustalenia jego właściwości, przy równoczesnym braku podstaw do dokonania takiej zmiany w oparciu o dokumentacją przedłożoną w chwili dokonywania zgłoszeń celnych oraz po dopuszczeniu towaru do obrotu.

Skoro więc — jak naprowadzono wyżej- skargi wniesione przez spółkę A. nie są uzasadnione, to w oparciu o art. 151 p.s.a. podlegają one oddaleniu.