Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 34/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

W dniu 7 kwietnia 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęły dwa podania Z. Ś., z których wynikało, że stanowią zażalenie na postanowienia Prezydenta Miasta w sprawie cofnięcia prawa pomocy w formie dodatku gazowego i elektrycznego.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o ich przekazaniu organowi I instancji celem rozpatrzenia według właściwości i nadania biegu sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 19 K.p.a. organ administracyjny obowiązany jest z urzędu przestrzegać swojej właściwości miejscowej i rzeczowej. W myśl art. 129 §1i§2 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zaś w myśl art. 141 § 1 i 2, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

Uwzględniając powyższy wymóg, jak również okoliczność, że zażalenia wpłynęły bezpośrednio do organu odwoławczego z pominięciem organu I instancji, który wydał postanowienie, a więc niezgodnie z trybem przewidzianym w art. 129 § 1 K.p.a., zażalenie należało przekazać temu organowi, celem rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 lub art. 133 K.p.a. Przekazanie nastąpiło w drugim dniu, od dnia wpływu na dziennik podawczy żądań strony.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się jednak Z. Ś. składając w dniu 18 kwietnia 2014 r. skargę na bezczynność Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. przekazał przedmiotową skargę na bezczynność Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Z tych względów Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej zwanej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.

Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skarga służy wyłącznie na wydane akty, a nie na bezczynność w ich wydaniu.

Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest natomiast bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca na niezałatwieniu podania skarżącego z dnia 7 kwietnia 2014 r. Pismo to było adresowane do Prezydenta, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało je jedynie przekazać do organu, co też uczyniło pismem dnia 9 kwietnia 2014 r. Należy zauważyć, że pismo skarżącego z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie dotyczyło materii przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., gdyż nie podlegało ono załatwieniu w formie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a zatem nie mogło być przedmiotem skargi na bezczynność organu.

W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.

W konsekwencji, skoro więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało obowiązku rozpoznać nadesłanego przez skarżącego pisma, to skarga Z. Ś. na bezczynność Kolegium w tym zakresie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł – jak w sentencji.