Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 204/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Mysłowicach w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Mysłowicach (dalej jako KMP w Mysłowicach).

Zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 3 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej jako K.p.a.) przez niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącego z [...] r. dotyczącego wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, pełnomocnik strony wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący [...] r. zwrócił się do KMP w Mysłowicach z wnioskiem o wypłatę należności pieniężnej w postaci ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a w razie odmowy tejże wypłaty o wszczęcie postępowania administracyjnego i zakończenie go wydaniem decyzji administracyjnej. Ponieważ wniosek ten nie został rozpoznany, a organ nie zachował się w żaden sposób przewidziany w ustawie, to jest nie wydał rozstrzygnięcia, a także nie wypłacił należnego świadczenia finansowego, [...] r. skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej jako KWP w K.) ponaglenie. Mimo to jego wniosek z [...] r. nie został przez organ załatwiony. To oznacza, że naruszył on przewidziany w art. 35 § 3 K.p.a. termin załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W żadnym z terminów wyżej przewidzianych organ nie podjął czynności w niniejszej sprawie. Nie zakończył też postępowania wydaniem stosownej decyzji lub postanowienia, pozostając bezczynnym.

Na potwierdzenie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. IV SAB/Wa 68/2008 oraz z dnia 31 lipca 2019 r. (bez podania sygn. akt), wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Olsztynie i Szczecinie (bez podania daty i sygn. akt), gdzie Sąd w podobnym stanie faktycznym uznał, że organ pozostawał w zwłoce, co oznacza, że złożona w rozpoznawanej sprawie skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżący był funkcjonariuszem KMP w Mysłowicach do [...] r. Rozkazem personalnym nr [...] został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161). Akt sprawy dotyczących wniosku skarżącego z [...] r. o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie posiada (vide: pismo z [...] r. nr [...]), albowiem wniosek ten nie wpłynął do KWP w K. oraz KMP w Mysłowicach (vide: notatka urzędowa z [...] r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Na wstępie należy przywołać art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W wyżej wymienionych sprawach chodzi o brak efektywnych działań organów administracji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na te organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Co istotne opieszałość organu może przybrać dwie postacie: bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. "bezczynność" to niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Natomiast "przewlekłość" to zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. sytuacja, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a.

Ponadto stosownie do art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie takie zgodnie z art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. składa się do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania wymienionego wyżej toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że strona złożyła stosowny środek. Przy ocenie przez sąd dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia przez właściwy organ.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżący ponaglenie do KWP w K. złożył. Następnie wniósł skargę na bezczynność KMP w Mysłowicach. Zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 3 i nast. K.p.a. przez niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z [...] r. dotyczącego wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w terminie wskazanym w art. 35 § 3 K.p.a., domagał się zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 30 dni licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponieważ z odpowiedzi na skargę organu Sąd ustalił, że wniosek o którym mowa w skardze nie wpłynął do KMP w Mysłowicach. Podobnie nie wpłynął on do KWP w K. Wydziału Finansów, który zajmuje się sprawami dotyczącymi wypłaty ekwiwalentu pieniężnego policjantom zwolnionym ze służby w [...] r. i później. Wobec powyższego nie doszło w niniejszej sprawie do wszczęcia w myśl art. 61 § 3 K.p.a. postępowania. W konsekwencji, skoro postępowanie nie zostało wszczęte, to nie może być mowy o bezczynności organu w załatwieniu sprawy. To oznacza, że nie prowadząc postępowania organ nie mógł naruszyć wskazanych w skardze przepisów procesowych (art. 35 § 3 i nast. K.p.a.), a zarzucany organowi stan bezczynności nie zaistniał.

Podobnie ponaglenie dla swej skuteczności musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie żadne postępowanie się nie toczyło nie można zarzucić organowi bezczynności w jego załatwieniu.

Z podanych wyżej przyczyn skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.