Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 382/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 165b par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 54 ust. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 145 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "W." w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej "W." w R. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 i art. 220 § 2 ustawy z 28.09.1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1235 ze zm.) (zwanej dalej: o.p.) (znak sprawy: [...]) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...].12.2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za podanie w zgłoszeniu do rejestry monitorowania przewozów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym oraz zaliczenia na poczet kary kaucji w wysokości 10.000 zł pobranej w formie gotówkowej za pokwitowaniem PL/MF/AP nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] marca 2020 r. w godzinach 8:00-12:00 w miejscowości B. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadzili kontrolę środka transportu o numerze rejestracyjnym [...] – S. i naczepy o numerze rejestracyjnym [...]-Schmitz. W trakcie kontroli ustalono, że podmiotem wysyłającym jest SIA W. z siedzibą w R. (Łotwa). Zgodnie z dokumentem przewozowym CMR LV – [...] packing list nr [...] z dnia [...].02.2020 r. towarem przewożonym jest CN 2710 Titan, Renolit products 3497,59 kg oraz CN 3403 Reniso, Titan, Renolit products – 1269,48 kg.

W trakcie kontroli kierowca pojazdu przedstawił następujące dokumenty:

- dokument CMR LV-[...]

- packing list nr [...] z dnia [...].02.2020

- dowód rejestracyjny ciągnika ciężarowego o nr rej. [...]

- dowód rejestracyjny naczepy o nr rej. [...]

- paszport [...]

Podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że wysyłający w zgłoszeniu [...] podał niezgodne ze stanem faktycznym dane w postaci numeru rejestracyjnego naczepy. Mianowicie podano [...] zamiast [...]. Stwierdzono również brak przekazywania do rejestru SENT danych geolokalizacyjnych o aktualnym położeniu środka transportu w podanym przedziale czasu: od [...].02.2020 r. od godziny 16:53:05 do 29.02.2020 r. do godziny 18:37:16 (długość przerwy wyniosła 1:44:11). Nałożono mandat karny w [...] na kwotę 5.000 zł (pięć tysięcy złotych). Pobrano kaucję w wysokości 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) za pokwitowaniem PL/MF/AP WR nr [...].

W adnotacji do kontroli uwzględniono, że kierowca nie zgadza się z protokołem nr . [...] Podnosił, że w dniu [...].02.2020 r. miał problemy z Internetem a o godz. 16:33 11-godzinną przerwę.

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. na podstawie art. 165 § 1 i § 2, art. 180 § 1, art. 236 § 1, art. 237 o.p. w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 859 j.t) (dalej zwana: ustawą SENT) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia warunków przewozu towarów za zgłoszeniem do rejestru monitorowania przewozów [...] oraz dopuścił jako dowód w sprawie protokół z kontroli nr [...] wraz z załącznikami.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w dniu

4 grudnia 2020 r. Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt. 2, art. 207 § 1 i 2 o.p i art. 2 pkt.2a, 8,9,10,16, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. c oraz lit. f, art. 7 ust 1 i ust, 2 lit. k, art. 24 ust. 1 pkt. 2, art. 26 ust. 1, ust. 2, ust. 5 ustawy o SENTwydał decyzję, którą:

- umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary za niezapewnienie przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem

- nałożył karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł (dziesięciu tysięcy złotych) za podanie w zgłoszeniu do rejestru monitorowania przewozów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym

- na poczet kary zaliczył kaucję w wysokości 10 000,00 zł pobraną w formie gotówkowej za pokwitowaniem PL/MF/AP nr [...]

Organ I instancji ustalił, że podczas prowadzonej kontroli w dniu 1 marca 2020 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. zespołu pojazdów o nr rejestracyjnym [...], którego kierowcą był A. G. przewożący towary podlegające rygorom ustawy SENT. Podczas kontroli dokonano sprawdzenia zgłoszenia [...] i stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- brak przekazywania do rejestru SENT danych geolokalizacyjnych o aktualny położeniu od [...].02.2020 godz. 16:53:05 do [...].02.2020 godz. 18:37:16,

- w polu dot. środka transportu niewłaściwy nr. rejestracyjny naczepy wpisano [...] zamiast [...].

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ wymienia definicje legalne z art. 2 pkt. 2a, art. 3a, art. 2 pkt.8, art. 2 pkt. 9, art. 2 pkt. 10, art. 2 pkt. 11a, art. 2 pkt. 16 ustawy o SENT. Wskazuje również na elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów (art. 3 ust. 1 ustawy o SENT) oraz katalog towarów podlegających monitorowaniu (art. 3 ust. 2 ustawy o SENT). Wskazuje również, że w myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o SENT środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony w systemie teleinformatycznym.

Podnosi, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o SENT obowiązkowe jest przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłanie zgłoszenia o podanych w ust. 2 pkt. 1 ustawy o SENT elementach m.in. numerów rejestracyjnych środka transportu (art. 2 pkt. 11 lit. a ustawy o SENT). Wskazano, że przewoźnik zgłosił do systemu dane dotyczące numerów rejestracyjnych niezgodnych ze stanem rzeczywistym (w zgłoszeniu podano dane dot. nr rejestracyjnego naczepy J9800, natomiast transport wykonywany był naczepą o numerze [...]).

Wobec wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika strony, który wskazuje, że jeszcze podczas kontroli przez funkcjonariuszy KAS przewoźnik dokonał korekty zgłoszenia i że podanie pierwotnych danych nie utrudniło monitorowania i kontroli konkretnego środka transportu, organ stoi na stanowisku, że obowiązkiem przewoźnika jest zapoznanie się z obowiązującymi przepisami prawa. Organ podnosi również, że ustawa o SENT nie wyłącza odpowiedzialności nawet za drobne uchybienia popełnione w skutek nieświadomego działania lub omyłki a przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez przewoźników towarów wrażliwych. Wobec faktu podania danych niezgodnych ze stanem faktycznym doszło do naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o SENT. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Przechodząc do nieprawidłowości dotyczącej nieuruchomienia geokalizatora nr A19-AW99BY-9, organ wskazuje, ze zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru obligowany jest przekazywania aktualnych danych. W trakcie przeprowadzanej kontroli funkcjonariusze stwierdzili brak przekazywania do rejestru SENT danych w przedziale czasu od [...].02.2020 godz. 16:53:05 do [...].02.2020 godz. 18:37:16. Zgodnie z przedłożonym wydrukiem karty czasu pracy kierowcy ustalono, że od godziny 16:33 dnia [...].02.2020 do godziny 03:35 dnia 01.03.2020 kierowca odbierał 11-godzinny okres odpoczynku (od godziny 15:33 przebywał na stacji paliw O. w miejscowości T.).

Organ wskazując na powyższe wyjaśnienia, treść art. 2 pkt. 9 oraz art. 10c ust. 1 ustawy o SENT oraz z uwagi na fakt, że okres wypoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy nie wpływa na naruszenie obowiązku przekazywania danych o trasie, w przypadku gdy do systemu przekazywana będzie kompletna informacja obrazująca całą trasę pojazdu na terytorium Polski, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w tym zakresie.

Organ poruszył również kwestie związane z analizą przesłanek przemawiających za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Przytaczając treść i argumentację zawartą w pismach z dnia [...] września 2020 roku (pismo Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w B. spółki) oraz z dnia [...] października 2020 roku (odpowiedź na pismo spółki) odnośnie zasadności udzielenia pomocy de mimis w niniejszej sprawie, organ wskazuje, że zgodnie z art. 22 ust. 1-2a i 3 oraz art. 26 ustawy o SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, organ celno-skarbowy może na wniosek przewoźnika lub z urzędu odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Odnosząc się do przesłanek zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ zauważa, że ma ona charakter wyjątkowy z uwagi na użyte sformułowanie "ważnego" interesu. Pojęcia nieostre będące przesłankami są analizowane w oparciu o całokształt materiału dowodowego przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy oraz biorąc pod uwagę założenie, że zadaniem organów administracji publicznej jest dbanie o przestrzeganie przez uczestników systemy monitorowania drogowego przewozu towarów dotyczących ich przepisów prawa. Ponadto organ wskazał również na uznaniowy charakter tej decyzji.

W pierwszej kolejności organ przeanalizował pojęcie "ważnego interesu przewoźnika" i stwierdził, że jest nim sytuacja, która mogłaby zachwiać podstawy egzystencji strony lub jej rodziny, uniemożliwiłaby prowadzenie działalności gospodarczej lub stopowałaby rozwój firmy. Wskazał, że pojęcia ważnego interesu strony nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej. Powołując się na dokonaną analizę dokumentów (rachunków zysków i strat, bilansów) organ wskazał, że spółka jest w dobrej kondycji finansowej (m.in. w roku 2019 uzyskała ona zysk w wysokości 216 432, 00 EUR) oraz akcentował, że spółka jako podmiot profesjonalny musi liczyć się z ryzykiem, że w przypadku nieprzestrzegania przepisów prawa może dojść do nałożenia kary pieniężnej. Organ stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie istnieją okoliczności odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na zaistnienie "ważnego interesu strony".

W drugiej kolejności organ analizował pojęcie "interesu publicznego" w oparciu o okoliczności niniejszej sprawy. Organ zgodził się ze stwierdzeniem strony, że "interes publiczny" jest oceniany z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa – sprawiedliwości, bezpieczeństwa, zaufania do organów państwa. Organ podkreślił, że w interesie publicznym pozostaje również to, aby przestrzegane były obowiązki wynikające z przepisów prawa a kary pieniężne mają mieć charakter prewencyjny i odstraszający. Organ powołując się na uzasadnienie ustawy o SENT wskazał, że jej celem jest walka z tzw. "szarą strefą" oraz ograniczenie uszczupleń dla budżetu państwa. Za konieczne organ uznał powiązanie przepływu dokumentów i faktycznego przepływu towaru (tj. podane zgodnych ze stanem faktycznym danych) na skuteczne dokonanie kontroli drogowej. Organ podniósł, że w przypadku zbyt pochopnego i liberalnego podchodzenia do nałożonych obowiązków dojdzie do sytuacji, gdy zamierzone przez ustawodawcę cele ustawy o SENT nie będą realizowane.

Organ podniósł, że ustawa o SENT nie jest ustawą podatkową, stąd też nie należy uzależniać nakładania kary pieniężnej od powstania uszczuplenia. Zatem organ nie poparł stanowiska strony, że fakt braku uszczuplenia jest argumentem przemawiającym na jej korzyść.

Organ akcentował, że interes publiczny nie może być przekładany ponad nadrzędną zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji RP i art. 120 o.p.), zaś odstąpienie od wymierzenia kary traktowane winno być jako przywilej. A w związku z tym, że konieczność przekazywania do rejestru monitorowania danych dotyczących numeru rejestracyjnego środka transportu wynika z powszechnie dostępnych informacji, nie jest sytuacją nadzwyczajną zasługującą na skorzystanie z instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W opisanym stanie faktycznym, zdaniem organu, nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej jest konsekwencją jego własnych działań. Konsekwencje te mogłyby przez niego przewidziane przy zachowaniu należytej staranności.

Dodatkowo organ podniósł, że przewoźnik miał dostatecznie wiele czasu na korektę błędnie podanych danych (od godziny 15:17 dnia 28.02.2020 r. do godziny 8:00 dnia [...].02.2020 r. tj. do rozpoczęcia kontroli). Co więcej organ zanegował, aby w niniejszej sprawie doszło do pierwszego naruszenia ustawy o SENT, powołując się na decyzję z dnia [...].04.2020 r. Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w G. (decyzja nr [...]).

Reasumując organ stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na spełnienie przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego". Dodatkowo stwierdził, że nie ma podstaw do udzielenia pomocy publicznej, zatem nie jest zasadne rozpatrywanie wniosku o jej udzielenie. Stąd też w okolicznościach niniejszej sprawy na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT nałożono na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2020 r. W odwołaniu zaskarżyła decyzję w części, w zakresie punktu 2 i 3 i wniosła o uchylenie decyzji w tej części i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając:

naruszenie przepisów postępowania – art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału i błędne przyjęcie, że nie zaistniały okoliczności uzasadniających odstąpienie w całości lub w znaczniej części od nałożenia kary ze względu na "interes publiczny",

naruszenie art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie doszło do spełnienia przesłanek, gdyż przewoźnik zgłosił w systemie dane zgodne ze stanem faktycznym przed zakończeniem kontroli,

naruszenie art. 26 ust 3 ustawy o SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak odstąpienie od nałożenia na przewodnika kary pomimo spełnienia przesłanki "interesu publicznego".

Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji w powyższym zakresie i podała następujące uzasadnienie do poszczególnych zarzutów.

Odnośnie podniesionych zarzutów naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188 o.p. skarżąca spółka podniosła, że organ I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjął, że nie zaistniały okoliczności uzasadniających odstąpienie w całości lub w znaczniej części od nałożenia kary ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Spółka zauważa, że organ I instancji pominął okoliczność, że w czasie kontroli przewoźnik dokonał zgłoszenia do rejestru prawidłowych danych, a jego pojazd został zwolniony celem kontynuowania przewozu.

Odnośnie podniesionego zarzutu naruszenie art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT skarżąca spółka podniosła, że wskazany artykuł stanowił podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej przez organ I instancji. Zdaniem skarżącej spółki w ustalonym stanie faktycznym do zakończenie kontroli przewoźnik dokonał zgłoszenia do rejestru prawidłowych danych.

W dniu [...] marca 2021 roku Dyrektor Administracji Skarbowej w B. decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 i art. 220 § 2 o.p. po rozpoznaniu odwołania od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...].12.2020 r. odnoszącego się do punktów 2 i 3 sentencji tej decyzji tj.

- nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za podanie w zgłoszeniu do rejestru o numerze [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, oraz

- zaliczenia na poczet kary kaucji w kwocie 10.000 zł pobranej w formie gotówkowej za pokwitowaniem PL/MF/AP nr [...],

utrzymał zaskarżoną w tym zakresie decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nałożył na przewoźnika – SIA "W." karę pieniężną w kwocie 10. 000 zł za podanie w zgłoszeniu do rejestru monitorowania przewozów pod numerem [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, zaliczając na poczet kary kaucję w tejże wysokości. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary za niezapewnienie przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu danych geolokalizacyjnych.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło wszczęcie postanowieniem z dnia [...].09.2020 r. zainicjowane kontrolą zestawu ciężarowego o nr rej. [...] (kierowca: A. G.), przeprowadzoną w dniu [...] marca 2020 r. w miejscowości B. (woj. p.). Podstawą nałożenia kary pieniężnej był art. 24 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 lit. k ustawy o SENT.

Organ przedstawił przebieg postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w decyzji wydanej w wyniku złożenia odwołania w pierwszej kolejności odstąpił od omówienia pkt. 1 decyzji wobec umorzenia postępowania w zakresie wymierzenia kary za niezapewnienie przez przewoźnika na całej trasie przesyłu danych geolokalizacyjnych.

Organ odwoławczy podniósł, że mając na uwadze cele ustawy o SENT (wskazane w rządowym uzasadnieniu projektu ustawy druk nr 1244), którym jest m.in. ochrona legalnego handlu towarami wrażliwymi, zwiększenie skuteczności ochrony w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia przepisów prawa, ratio legis ustawy o SENT jest w jego ocenie i ocenie organu I instancji wskazówką do postępowania przy rozpatrywaniu przypadków naruszenia norm prawnych zawartych w przepisach tej ustawy. Organ odwoławczy uznał, że zarzut pełnomocnika odnośnie pominięcia w zaskarżonej decyzji ratio legis przepisów ustawy o SENT jest chybiony.

Organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu. Ustalenia dokonanie przez funkcjonariuszy P. UC-S nie zostały w żaden sposób podważone. Strona nie wnosiła o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenia czynności dowodowych.

Powołując się na przepisy postępowania z o.p – art. 122, 180 § 1, 187 §1, 188, i 191 – organ odwoławczy ocenił argumentację organu I instancji, uznając ją za w pełni uzasadnioną i nie wykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że przewoźnik strony posiadał w zgłoszeniu [...] błędny wpis odnośnie numeru rejestracyjnego przyczepy.

Organ odwoławczy nie przychyla się do stanowiska pełnomocnika strony, że w sprawie ma zastosowanie art. 8 ustawy SENT, gdyż dokonanie korekty danych w trakcie kontroli nie zwalnia przewoźnika od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że obowiązki wskazane w art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o SENT mają charakter formalny, a ich naruszenie skutkuje wymierzeniem grzywny wskazanej w art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT. Nałożenie kary pieniężnej oraz jej wysokość nie zależy od uznania organu. Kara pieniężna nie jest zależna od stopnia i przyczyn zawinienia. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów.

Odnosząc się do żądania strony co do odstąpienia od nałożenia kary, wskazał na treść art. 24 ust. 3 ustawy o SENT i akcentował, że odstępstwo takie jest możliwe jedynie w bardzo szczególnych i wyjątkowych sytuacjach, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, tym samym, że w niniejszej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki "interesu publicznego", gdyż to właśnie ta wartość wskazuje na konieczność, aby organy KAS sprawowały właściwy monitoring przewozu drogowego towarów szczególnie wrażliwych oraz to, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili konsekwencje ich naruszenia. Organ odwoławczy stanął również na stanowisku, że kryterium istnienia "ważnego interesu przewoźnika" ma charakter zobiektywizowany. Pojęcie "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia i nie może odnosić się wyłącznie do sytuacji, w której zobowiązany dąży do zminimalizowania obciążeń finansowych. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji nadzwyczajnej uzasadniającej skorzystanie z organu z instytucji odstąpienia od wymierzania kary. Organ odwoławczy wskazał również na fakt, że art. 24 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy, zaś organ I instancji granic uznania nie przekroczył m.in. z uwagi na profesjonalną działalność spółki, która winna posiadać wiedzę o ciążących na niej obowiązkach prawnych.

Organ odwoławczy wbrew zarzutom odwołującego się stwierdził, że organ I instancji dokonał dogłębnej analizy interesu publicznego zarówno w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną, jak i odnosząc się do płaszczyzny pozaekonomicznej (np. wartości sprawiedliwości, zaufania obywateli do organów władzy publicznej).

Organ II instancji stanął na stanowisku, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za podanie błędnych danych w numerze rejestracyjnym naczepy stanowiłoby naruszenie zasady proporcjonalności oraz doprowadziłoby do uprzywilejowanego traktowania odwołującego się.

Jako całkowicie niezasadny organ ocenił zarzut naruszenia zasady proporcjonalności, co miałoby przejawiać się niewspółmiernością kary względem celów ustawy o SENT. Wskazał, że z treści ustawy o SENT nie wynika, aby nakładanie kar pieniężnych było uzależnione od powstania uszczupleń finansowych i stoi na stanowisku, ze wysokość tej kary jest adekwatna do roli prewencyjnej.

Reasumując, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 24 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o SENT.

Spółka SIA "W." reprezentowana przez radcę prawnego M. Ś. (zwana dalej: skarżącą), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. wydaną [...] marca 2021 roku wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji

- uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika L. (oczywista omyłka pisarka – powinno być P.) Urzędu Celno-Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w zakresie pkt. 2 i 3.

- umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

- zasądzenie o strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie nie było możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego i nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, z uwagi na upływ wskazanego w art. 165b § 1 o.p. 6-miesicznego terminu od przeprowadzenia kontroli do wszczęcia postępowania. Skarżąca wskazała, że jak wynika z akt sprawy protokół kontroli nr [...] został sporządzony w dniu [...] marca 2020 r. , zaś postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia warunków przewozu towarów zostało wydane w dniu [...] września 2020 r. Zatem w ocenie skarżącej doszło do naruszenia terminu wskazanego w art. 165b § 1 o.p. Powyższe stanowisko skarżący popiera również treścią art. 54 ust. 2 pkt. 13 Ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 422 z późn. zm.) (dalej: ustawa o KAS), który stanowi m.in. że kontroli celno-skarbowej podlega również wykonywanie innych obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, których kontrola przestrzegania należy do zadań KAS. Do obowiązków tych zalicza się również wykonywanie obowiązków wynikających z ustawy o KAS (art. 2 ust. 1 pkt. 16b ustawy o KAS). Zatem w ocenie skarżącego kontrolę przewozów towarów prowadzoną przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej utożsamiać należy z kontrolą – celną w rozumieniu rozdziału 1 działu V ustawy o KAS.

W konsekwencji w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach do tej kontroli należy stosować odpowiednio art. 165b o.p. zgodnie z dyspozycją art. 94 ust. 1 pkt. 1 ustawy o KAS. Skarżący wskazuje, że w art. 165b o.p. ustanowiono termin końcowy, do którego upływu dopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie, która była przedmiotem kontroli na 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Formuła odpowiedniego stosowania wynikająca z art. 94 ust. 1 in fine ustawy o KAS i art. 26 ustawy o SENT obliguje do stosowania art. 165b § o.p. także do kontroli celno-skarbowej.

Podsumowując, zdaniem skarżącego, wszczęcie i wydanie decyzji w niniejszej sprawie było niedopuszczalne, ponieważ przed doręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania upłynął ustawowy 6-miesięczny termin wynikający z art. 165b o.p.

W drugiej kolejności skarżąca spółka odniosła się do kwestii merytorycznej. Jej zdaniem, w tej konkretnej sprawie rozsądna analiza przepisów ustawy o SENT pozwalała na stwierdzenie, że skarżący nie powinien zostać obciążony karą pieniężną z powodu uchybienia, które zdaniem skarżącej jest drobne i które zostało niezwłocznie wyeliminowane. Skarżąca podniosła następujące zarzuty:

naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału i błędne przyjęcie, że nie zaistniały okoliczności uzasadniających odstąpienie w całości lub w znaczniej części od nałożenia kary ze względu na "interes publiczny",

naruszenie art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie doszło do spełnienia przesłanek, gdyż przewoźnik zgłosił w systemie dane zgodne ze stanem faktycznym przed zakończeniem kontroli,

naruszenie art. 24 ust. 3 zw. z art. 26 ust 3 ustawy o SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak odstąpienie od nałożenia na przewodnika kary pomimo spełnienia przesłanki "interesu publicznego".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SENT w decyzjach organów obu instancji skarżący podniósł, że przy wykładni przepisów ustawy o SENT należało zastosować oprócz wykładni językowej również wykładnię systemową i celościową, biorąc pod uwagę pod uwagę założenia wprowadzenia ustawy o SENT. Zdaniem skarżącej skorygowanie błędnych danych w toku kontroli uzasadniało odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Ponadto wskazano, że w niniejszej sprawie organy nie rozważył dostatecznie wnikliwie, czy uchybienie formalne zgłoszenia mogło skutkować zniweczeniem osiągnięcia celów ustawy o SENT.

Skarżąca zanegowała stanowisko organu, że podanie nieprawidłowego numeru na naczepie "w znacznym stopniu utrudnia prowadzenie monitoringu przewozu towarów wrażliwych" oraz że "wpisanie oprawnych numerów rejestracyjnych ciągnika przy jednoczesnym podaniu innych numerów naczepy nie pozwala na prowadzenie rzetelnych analiz przepływu towarów pojazdami samochodowymi oraz ich typowania do kontroli". Zdaniem skarżącej monitoring był możliwy w takim samym zakresie, gdy podano prawidłowe dane od samego początku. Ponadto wskazano, że korekta danych w trakcie kontroli nie może stanowić podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej jest błędne (wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 września 2019 r. sygn.. akt. III SA/Kr 450/19).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT skarżąca podniosła, że organ II instancji w decyzji niewłaściwie ww. przepisy zastosował i nie odstąpił nałożenia na przewodnika kary pomimo spełnienia przesłanki "interesu publicznego". Wskazując na liczne orzeczenia sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że "interes publiczny" związany jest z zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Skarżąca stanęła na stanowisku, że organ winien rozważyć, czy nałożenie kary pieniężnej w tej konkretnej sprawie realizuje cel ustawy o SENT oraz czy w interesie publicznym będzie nałożenie dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że podmiot dopuścił się uchybienia, które usunął w możliwie najszybszym terminie. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie organ nie rozważył dostatecznie wnikliwie czy stwierdzone uchybienie formalne zgłoszenia mogło skutkować zniweczeniem osiągnięcia celów ustawy o SENT.

Skarżąca zanegowała również stanowisko organu, że zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej stanowiłoby przejaw nierównego traktowania, gdyż instytucja ta przewidziana jest w ustawie, a więc ustawodawca zezwala na różnicowanie podmiotów. Zdaniem skarżącej, skoro w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT przewidziano instytucję odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej to jej zastosowanie może być zbieżne z interesem publicznym. Na poparcie stanowiska skarżąca przytacza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zdaniem skarżącej przy analizie spełniania przesłanek odstąpienia od nałożenia kary organ nie powinien pomijać okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn naruszenia okoliczności, postawy skarżącego w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli, czy zaistniała przesłanka "interesu publicznego", powinien rozważyć czy nałożenie kary pieniężnej realizuje cel ustawy o SENT, czy wymierzona kara narusza zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

Skarżąca wskazała, że w działalności związanej z rejestracją przewozów towarów w systemie SENT nie dopuszczał się licznych nieprawidłowości oraz, że organ winien zbadać cele regulacji dotyczących kar, biorąc pod uwagę uzasadnienie projektu ustawy o SENT. Skarżąca stwierdziła, że nie bez zaznaczenia jest fakt, że nie doszło do uszczuplenia należności podatkowej, osiągnięcia korzyści majątkowej oraz, że nie działano w celu popełnienia przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Administracji Skarbowej w Białymstoku wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wszczęcia i prowadzenia postępowania, w związku z naruszeniem art. 165b § 1 o.p. organ odwoławczy podniósł, opierając się na dosłownym brzmieniu przepisu, że ma on zastosowanie wyłącznie do kontroli podatkowej prowadzonej przeciwko podatnikowi. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło nałożenia kary pieniężnej, która nie jest podatkiem a stanowi sankcję administracyjną. Przewoźnikowi, na którego nałożono karę pieniężną wskazaną w art. 24 ustawy o SENT nie można przypisać przymiotu podatnika. Zatem przepis art. 165b § 1 o.p. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy w zakresie pozostałych podniesionych zarzutów w zasadzie podtrzymał w tym samym brzmieniu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podnosi, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu oraz wskazuje, że zarzut naruszenia art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 o.p. jest niezasadny. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzony wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny, nie nosi cech dowolności oraz nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.

Ponadto wskazano, że błędy odnośnie numeru rejestracyjnego naczepy zostały stwierdzone ponad wszelką wątpliwość. W ocenie organu wskazanie nieprawidłowego oznaczenia numeru naczepy, którą transportowany jest towar wrażliwy powoduje nałożenie sankcji w postaci kary pieniężnej. Ponadto organ podniósł, że ustalenia poczynione w trakcie przeprowadzanej kontroli nie zostały w żadnym ich elemencie podważone.

Za błędny oceniono pogląd skarżącego, że aktualizacja zgłoszenia SENT w trakcie kontroli stanowi przesłankę odstąpienia od wymierzenia kary przewoźnikowi. Dokonanie korekty zgłoszenia w trakcie kontroli przewozu nie wypełnia dyspozycji art. 8 ust. 1 ustawy o SENT, a w konsekwencji nie zwalnia przewoźnika od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że obowiązki nałożone na przewoźnika na mocy art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o SENT mają charakter formalny, a za ich niewypełnienie ustawodawca przewidział karę pieniężną w kwocie 10. 000 zł. Ponadto organ odwoławczy stanął na stanowisku, że decyzja o karze pieniężnej nie ma charakteru uznaniowego i organ nie jest uprawniony do wartościowania przyczyn zaniechania dopełnienia obowiązków. Stanowisko to popiera licznym orzecznictwem sądów administracyjnych.

Organ odwoławczy wskazał, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na "interes publiczny" ma charakter wyjątkowy. Wysuwa również pogląd, że w interesie publicznym pozostaje przestrzeganie prawa, ponoszenie przez podmioty zobowiązane należności oraz wypełnianie należycie obowiązków związanych z systemem kontroli przewozu towarów wrażliwych.

Organ odwoławczy wskazał również, że nie spełniono przesłanki istnienia ważnego interesu przewoźnika, która ma charakter zobiektywizowany. Pojęcie "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia i nie może odnosić się wyłącznie do sytuacji, w której zobowiązany dąży do zminimalizowania obciążeń finansowych. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji nadzwyczajnej uzasadniającej skorzystanie z organu z instytucji odstąpienia od wymierzania kary. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w decyzji odnośnie wieloaspektowego rozpatrzenia ww. sprawy.

Organ odwoławczy wskazał również na fakt, że art. 24 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy, zaś organ I instancji granic uznania nie przekroczył. Z uwagi na profesjonalną działalność spółka powinna posiadać wiedzę o ciążących na niej obowiązkach prawnych.

Dodatkowo organ odwoławczy ocenił zarzut naruszenia zasady proporcjonalności jako niezasadny. Wskazał, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, co zdaniem skarżącego miałoby przejawiać się niewspółmiernością kary względem celów ustawy o SENT. Z treści ustawy o SENT nie wynika, aby nakładanie kar pieniężnych było uzależnione od powstania uszczupleń finansowych a wysokość tej kary jest adekwatna w szczególności do roli prewencyjnej.

Podsumowując organ odwoławczy podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i z uwagi na podaną argumentację wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ), zwana: p.p.s.a.

Sąd uznał za zasadny zarzut formalny naruszenia art. 165b § 1 o.p. poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, w sytuacji gdy doszło do przedawnienia prawa do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tej sprawie.

Po analizie przepisów ustawy o SENT, o.p. i ustawy o KAS Sąd przyjmuje, że w rozpoznawanej sprawie wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego było niedopuszczalne z uwagi na fakt, że przed doręczeniem skarżącej dnia 1 października 2020 r. postanowienia o wszczęciu postępowania, upłynął wyznaczony przez ustawodawcę termin na dokonanie tej czynności.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie miał art. 54 ust. 2 pkt 13 ustawy o KAS, który wskazuje, że zakresem kontroli celno-skarbowej objęto m.in. wykonywanie innych obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, których kontrola przestrzegania należy do zadań Krajowej Administracji Skarbowej. Do obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16b ustawy o KAS, należy wykonywanie zadań wynikających z ustawy o SENT. Na podstawie art. 13 ust. 3 i ust. 1 pkt 1 - 2 ustawy o SENT czynności uregulowanej kontroli przewozu towarów powierzono funkcjonariuszom służby celno-skarbowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie zauważa się, że "nie ulega wątpliwości, że kontrolę przewozu towarów, prowadzoną przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, utożsamiać należy z kontrolą celno-skarbową, o której mowa w przepisach rozdziału 1 Działu V ustawy o KAS. Jest to bowiem w istocie jedna z form kontroli celno-skarbowej." (wyrok WSA w Warszawie z 17.12.2020 r., VI SA/Wa 915/20, LEX nr 3151811.)

W konsekwencji w ocenie Sądu, zgodnie z dyspozycją przepisu art. art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach do tej kontroli celno-skarbowej należy odpowiednio stosować art. 165b o.p. Za powyższym stanowiskiem przemawia również treść art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy o.p.

W treści art. 165b § 1 o.p. ustawodawca uregulował 6-miesięczny termin końcowy, do którego upływu dopuszczalne jest wszczęcie postępowania w sprawie, która była przedmiotem kontroli. W literalnym brzmieniu przepisu wskazano, że art. 165b o.p. znajduje zastosowanie do postępowania podatkowego prowadzonego przy kontroli podatkowej. Jednakże z uwagi na regulacje art. 94 ust. 1 in fine ustawy o KAS oraz art. 26 ust. 5 ustawy o SENT należy odpowiednio stosować art. 165b § 1 o.p. także do kontroli celno-skarbowej towarów. W odniesieniu do kontroli celno-skarbowej prowadzonej pod względem przestrzegania przepisów ustawy o SENT przepis art. 165b § 1 o.p. doznawać musi modyfikacji, wynikających z faktu, że mamy do czynienia z inną niż kontrola podatkowa kontrolą i inną niż podatkowa sprawą rozstrzyganą następnie przez właściwe organy. "Odpowiednie" zastosowanie terminu z art. 165b § 1 o.p. znajduje uzasadnienie w charakterze sprawy oraz jej regulacji.

Warto wskazać, że w literaturze przedmiotu wysuwa się tezę, że "termin wskazany w art. 165b § 1 o.p. ma charakter przedawniający i – oprócz przypadków przewidzianych w § 2 – organ podatkowy, w następstwie uchybienia terminowi, nie ma prawnej możliwości wszczęcia postępowania podatkowego." (zob. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 165(b).) Również w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że upływ tego terminu należy traktować jako bezwzględną przeszkodę do wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego, opisywaną w nauce także jako ujemną przesłankę procesową, blokującą dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego, a w przypadku jego uruchomienia - obligującą do umorzenia procesu

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że postanowieniem z [...] września 2020 r. Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na Skarżącą spółkę kary pieniężnej. Z kolei przeprowadzenie kontroli drogowej towarów miało miejsce w dniu [...] marca 2020 r. Zatem postępowanie zostało wszczęte z urzędu po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli. Postanowienie o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo doręczone Skarżącej w dniu [...] pażdziernika 2020 r. W związku z tym, okoliczność wydania i doręczenia postanowienia po upływie 6-ciu miesięcy od sporządzenia protokołu kontroli stała na przeszkodzie wszczęciu, prowadzeniu a w konsekwencji zakończeniu postępowania w formie decyzji o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o SENT.

Mając na uwadze, że wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, ze wskazanych wyżej przyczyn formalnych było niedopuszczalne, Sąd nie odnosi się do innych wywiedzionych w skardze zarzutów co do istoty, z uwagi na fakt, że byłoby to bezprzedmiotowe.

W tym miejscu Sąd przyznaje, że motywy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zostały zaczerpnięte z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 17.12.2020 r. sygn.. akt VI SA/Wa 915/20. Wyrok powyższy ( chociaż nieprawomocny ) znajduje analogiczne zastosowanie do stanu faktycznego sprawy niniejszej. Argumentacja tam przedstawiona, całkowicie odpowiada przekonaniom prawnym składu orzekającego w niniejszej sprawie co do konieczności zastosowania art. 165 b o.p. Należy dodatkowo zauważyć, że w sprawach celno-skarbowych stosuje się procedurę zawartą w przepisach o.p. a nie w przepisach k.p.a. Zatem wyłączenie z zastosowania art. 165 b o.p. ( wbrew stanowisku organu), byłoby pozbawione logiki.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji. Ponadto na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego obejmuje: wpis sądowy – 400 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 1800 zł, zgodnie z par. 14 ust. 1pkt 1 a w zw. z par. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Nadto kwota 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa.