Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 354/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 120, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2021r. sprawy ze skargi W. B. przy uczestnictwie K. B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2021r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020r. I.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 4.000,00 zł (cztery tysiące złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2020r. nr [...] Burmistrz C. ustalił K. B., S. B. i W. B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020r. w kwocie 11.613,00 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji szczegółowo opisał tok postępowania w sprawie. Burmistrz C. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2002r. w stosunku do W. B., S. B. i K. B. dla nieruchomości położonej w C. przy [...], działka nr [...] o pow. 509m˛, zabudowanej budynkiem (segmentem) handlowo-usługowym. Strony postępowania ustalono na podstawie prawomocnego postanowienie Sądu Rejonowego w Oświęcimiu Wydział I Cywilny z dnia 12 kwietnia 2016r. sygn. akt: I Ns 1461/15, na mocy którego spadek po E. B. nabyli na podstawie ustawy wprost: K. B., S. B. i W. B..

Postanowienie to nie zostało przez spadkobierców uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków oraz księdze wieczystej.

Organ podatkowy ustalił, że (w oparciu o informację o nieruchomościach złożoną w organu w dniu 22 lipca 2008r.), że podatnicy wykazali do opodatkowania budynek związany z działalnością gospodarczą (sklep) o pow. 130,71m˛, budynki pozostałe o łącznej pow. 177,07m˛ oraz grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 509m˛. Składniki majątkowe zostały nabyte w dniu 28 listopada 2000r. , na podstawie której doszło do zawarcia umowy sprzedaży i ustanowienia służebności gruntowej pomiędzy Gminą C. a K. i E. B. i S. B., nabyli na prawach ustawowej własności udział w wysokości [...] części w prawie użytkowania wieczystego działki nr [...] o pow. 509m˛ oraz udział w tej samej wysokości we własności budynku-segmentu, stanowiącego część składową gruntu. S. B. nabył udział w wysokości [...] części tego majątku. Piwnice oraz parter segmentu użytkował S. B. a piętro budynku K. i E. B..

Zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków wg stanu na dzień 23 czerwca 2020r. oraz pisma Starostwa Powiatowego w O. nr [...] z dnia 7 lipca 2020r., dane ujawnione w tych dokumentach nie uległy zmianie i podmiotami uwidocznionymi są: K. i E. B. oraz S. B.. Stan taki wynika również zapisów księgi wieczystej nr [...] Biorąc pod uwagę , że w miejsce zmarłego E. B. wstąpili spadkobiercy, aktualnymi współwłaścicielami, nieujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków oraz księdze wieczystej są: K. B., S. B. i W. B..

Podatnicy w trakcie postępowania zostali wezwani do podania informacji czy powierzchnia użytkowa budynku-segmentu, wynikająca z inwentaryzacji z dnia 19 grudnia 2011r. sporządzonej na wniosek Burmistrza C. uległa zmianie, jednakże strony nie udzieliły żadnych wyjaśnień.

Organ włączył do akt sprawy: inwentaryzację sporządzoną w dniu 19 grudnia 2011r. przez M. K. i E. T., wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 września 2014r. sygn. akt: III SA/Kr 1362/14, postanowienie SN z dnia 19 listopada 2015r. sygn. akt: III CSK 252/15, pismo S. B. z dnia 12 października 2018r. złożone w sprawie dotyczącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nr [...]

Burmistrz C., wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o podanie informacji czy od 1 stycznia 2020r. S. B. dokonywał czynności świadczących o wykonywaniu działalności gospodarczej. Organ administracji skarbowej podał, że S. B. złożył w organie deklarację VAT-7K za I kw/2020.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2019r. sygn. akt: I SA/Kr 79/17 WSA w Krakowie oddalił skargę podatników w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012r., nie podzielając ich stanowiska, iż z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza C. o podziale działki nr [...] na działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...] działka nr [...] przestała istnieć. Organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego dotyczącego odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo Burmistrz C. zacytował fragment postanowienia Sądu Rejonowego w O. Wydział I Cywilny z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt I Ns 964/12 o oddaleniu wniosku K. B., S. B. i E. B. w sprawie zniesienia współużytkowania wieczystego działki nr [...] wraz ze zniesieniem współwłasności posadowionego na niej budynku użytkowego. Organ I instancji wskazał, że przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie stanowi działka nr [...] o powierzchni 509,00 m2, której współużytkownikami wieczystymi są: K. B., S. B. i W. B.. Powierzchnię użytkową budynku organ I instancji obliczył w oparciu o inwentaryzację sporządzoną na zlecenie Burmistrza C. w dniu 19 grudnia 2011r. Organ podatkowy zaznaczył, iż według rzeczonego dokumentu powierzchnia użytkowa budynku łącznie z piwnicami wynosi 527,48 m2, z czego 85,00 m2 to powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m. Powierzchnia użytkowa budynku podlegająca opodatkowaniu stanowi więc 484,98 m2.

Organ wskazał, że współwłaściciele, najprawdopodobniej stoją na stanowisku, iż wobec stwierdzenia przez SKO w K. nieważności decyzji podziałowej Burmistrza C. z dnia 5 listopada 1999r. nie ma mowy o odrębności działek, które wydzielone zostały z działki nr [...] i mamy do czynienia ze współwłasnością ułamkową, wobec czego postępowanie winno zostać wszczęte wobec wszystkich rzekomych współużytkowników działki nr [...].

Zdaniem Burmistrza C. przedmiotowe nieruchomości (grunt i budynek) są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. S. B. ma bowiem status przedsiębiorcy i wykonuje pod adresem: pl. [...] w C. działalność gospodarczą polegającą w przeważającej części na sprzedaży detalicznej obuwia i wyrobów skórzanych. W konsekwencji Burmistrz C. zastosował do ww. nieruchomości stawki właściwe dla gruntów oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Burmistrza C. K. Bochenek, S. B. i W. B. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu I instancji odwołujący zarzucili naruszenie:

-art. 187§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 900 ze zm. dalej-O.p.) poprzez niewłaściwe określenie powierzchni oraz wysokości poszczególnych kondygnacji podlegających opodatkowaniu;

-art. 191 O.p. wobec dokonania dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i przyjęcie większej powierzchni budynku niż wynika to ze stanu faktycznego.

Zaskarżoną Decyzją z dnia 28 stycznia 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C..

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Kolegium przytoczyło treść art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 1170 ze zm. dalej-u.p.o.l.), Uchwałę Nr X/92/19 Rady Miejskiej w Chełmku z dnia 17 października 2019r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019r. poz. 7458) oraz art. 233§1 pkt 1 O.p.

Organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Powołując się na treść art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ II instancji stwierdził, że S. B. jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEIDG). Stałym miejscem prowadzenia przez niego działalności - zgodnie z danymi z CEIDG - jest pl. [...] w C.. Natomiast K. B. i W. B. nie figurują w CEIDG. Bezsprzecznie jednak opodatkowane nieruchomości (grunt i budynek) są w posiadaniu przedsiębiorcy - S. B., co implikuje konieczność opodatkowania ich stawkami podatkowymi przewidzianymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że Burmistrz C. dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego należnego od K. B., S. B. i W. B. za 2020r., stosując właściwe stawki podatkowe określone w uchwale nr X/92/2019 Rady Miejskiej w Chełmku z dnia 17 października 2019r.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł W. B., zarzucając:

1.naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

a.art. 187§1 O.p. przez:

-niewłaściwe określenie powierzchni podlegającej opodatkowaniu,

-niewłaściwe określenie wysokości poszczególnych kondygnacji, co spowodowało zawyżenie powierzchni podlegającej opodatkowaniu,

b.art. 191 O.p. przez dowolną ocenę zgromadzonych dowodów w aktach sprawy i przyjęcie wyższej powierzchni budynku niż wynika to ze stanu faktycznego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego, podstawa opodatkowania i kwota podatku zostały zawyżone a organ nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił powierzchnię budynków i przyjął podstawę opodatkowania.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez Sąd w dniu 23 września 2021r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.), który dopuszcza rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na wniosek strony, o ile żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o jego złożeniu nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożony został przez uczestnika postępowania.

Zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134§1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 145§1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola decyzji organów obu instancji doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy podatkowe dopuściły się bowiem istotnych naruszeń przepisów postępowania podatkowego, które to naruszenia mogły mieć wpływ na końcowy wynik niniejszej sprawy. Stwierdzone przez Sąd naruszenia skutkowały potrzebą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 lub użytkownikami wieczystymi gruntów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...). Art. 4 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji powierzchnię użytkową budynku przy [...] w C. ustalono na podstawie dokumentu zatytułowanego "Inwentaryzacja budynku użytkowego położonego w C. przy [...] na działce nr [...]", sporządzonego na zamówienie Burmistrza C. w dniu 19 grudnia 2011r. W oparciu o ten dokument organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowy budynek ma powierzchnię użytkową 527,48 m2. Z uwagi jednak na to, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m wynosi 85,00 m2, to, zdaniem organów, do opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości należy przyjąć powierzchnię użytkową 484,98 m2.

W ocenie Sądu, na podstawie danych zawartych w "Inwentaryzacji budynku użytkowego położonego w C. przy [...] na działce nr [...]", jak również na podstawie pozostałych zgromadzonych w sprawie dokumentów, nie da się ustalić powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m, gdyż brak jest w materiale dowodowym informacji o wysokości poszczególnych pomieszczeń. Nie wiadomo zatem, które pomieszczenia mają wysokość powyżej, a które poniżej 2,20 m.

Tym samym na podstawie akt sprawy nie da się zweryfikować ustaleń organów co do powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m, podlegającej odliczeniu od powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku. Wobec zatem nie wykazania przez organy prawidłowości ustalenia podstawy opodatkowania konieczne stało się uchylenie decyzji organów obu instancji.

Co więcej, w trakcie analizy akt sprawy Sąd stwierdził istotne braki w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym.

W treści swojej decyzji Burmistrz C., opisując stan faktyczny sprawy, powołał się m.in. na następujące dokumenty: postanowienie Sądu Rejonowego w Oświęcimiu Wydział I Cywilny z dnia 12 kwietnia 2016r. sygn. akt: I Ns 1461/15 o stwierdzeniu nabycia spadku po E. B., akt notarialny z dnia 28 listopada 2000r. Repetytorium A nr [...], wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2019r. sygn. akt I SA/Kr 79/17, decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr [...], postanowienie Sądu Rejonowego w O. Wydział I Cywilny z dnia 9 września 2013r. sygn. akt I Ns 964/12.

Tymczasem w aktach sprawy nie ma tych dokumentów. Rozpoznając odwołanie organ II instancji również oparł swoją decyzję na dokumentach, których nie ma w aktach sprawy.

Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. W konsekwencji braku pełnego materiału dowodowego ( w tym wymienionych powyżej dokumentów) uniemożliwia Sądowi nie tylko kontrolę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, ale również uniemożliwia zbadanie zasadności zarzutów skargi.

Obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych, rolą Sądu nie jest bowiem poszukiwanie akt w celu ich skompletowania. Niedopuszczalne jest, aby Sąd orzekał nie dysponując zebranymi i powoływanymi przez organy dokumentami, a w konsekwencji nie zapoznawszy się z nimi. W rozpoznawanej sprawie akta nie pozwalają ustalić pełnego stanu faktycznego sprawy a w konsekwencji nie jest możliwa ocena zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym. Oznacza to, że zapadła decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 122 O.p., art. 187 O.p., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia przy tym wymaga i to, że to na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem.

Co ważne i co wymaga szczególnego zaakcentowania, organ ustalił krąg podatników w oparciu o postanowienie o stwierdzenie nabycia spadku mimo, że dokumentu tego nie ma w aktach sprawy. Dokument ten ma zasadnicze znaczenie w sprawie bowiem pozwala na określenie podatników ale także na dokonanie stosownych zmian w pozostałych dokumentach dotyczących opodatkowanej nieruchomości.

Organ powinien również dołączyć do akt sprawy aktualny wypis z księgi wieczystej.

Powyższe braki w materiale dowodowym uniemożliwiają Sądowi zbadanie prawidłowości wydanych przez organy obu instancji decyzji. Sąd nie jest bowiem w stanie zweryfikować ustaleń organów, które legły u podstaw wydanych przez nie decyzji. Sąd nie wzywał organów o nadesłanie brakujących dokumentów, gdyż braki te występowały już na etapie postępowania przed organem I instancji. W wyniku tego organ II instancji nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym umożliwiającym mu rozpoznanie odwołania. Konieczne zatem stało się uchylenie obu decyzji by organy podatkowe mogły zebrać cały potrzebny materiał dowodowy i ponownie rozpoznać sprawę.

Mając zatem powyższe na względzie Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji nie mogą się ostać albowiem naruszają one przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w oparciu o kompletny materiał dowodowy, jest warunkiem koniecznym do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i w konsekwencji wydania trafnego rozstrzygnięcia.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe powinny działać praworządnie, a zatem na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Przepis art. 121§1 O.p. obliguje organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Stosownie do treści art. 180§1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187§1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przypomnieć również trzeba, że art. 191 O.p. formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, jednak owa swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, a ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy obu instancji nie zebrały w niniejszej sprawie kompletnego materiału dowodowego w sposób prawidłowy, naruszając tym samym opisane powyżej normy regulujące podstawowe zasady dotyczące postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie da się bowiem stwierdzić, czy organy prawidłowo ustaliły powierzchnię użytkową pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m, zaś braki w dokumentach nie pozwalają na weryfikację ustaleń organów co do okoliczności faktycznych sprawy. Konieczność ustalenia prawidłowej wielkości powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku jest kluczowa dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, a tym samym wymiaru spornego podatku od nieruchomości.

Na podstawie więc art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe będą zatem zobowiązane do uzupełnienia postępowania dowodowego o brakujące dokumenty oraz wykazania stosownymi dowodami sposobu w jaki ustaliły powierzchnię użytkową pomieszczeń, w tym szczególności pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m.

Z omówionych względów Sąd uznał, że tym samym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu - stosownie do art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205§2 i art. 209 p.p.s.a. i w związku z §14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265 ze zm.). Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 4.00,00 zł, na którą składa się 400,00 zł tytułem wpisu sądowego i 3.600,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika