Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1172/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacza-Rutkowska Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant: Aleksandra Madej Po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 207 i art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Nr [...]określającą M. C. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości [...]zł. Wskazał organ, iż w toku postępowania podatkowego ustalono, że strona w 1998 r. przeprowadziła trzy transakcje sprzedaży nieruchomości uzyskując przychód w kwocie [...]zł., opodatkowując go zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), tj. 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że strona nieprawidłowo zakwalifikowała źródło przychodu, co doprowadziło do zaniżenia podatku. Wskazał organ na przepis art. 10 ust. 3 ustawy, wyjaśniając znaczenie pojęcia "działalność gospodarcza" przy pomocy wykładni systemowej sięgając do regulacji zawartej w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.). Podniósł organ, że strona nabyła i sprzedała, po okresie nieznacznie przekraczającym rok od nabycia, trzy nieruchomości ze znacznym zyskiem, przy czym w latach następnych dokonała kolejnej sprzedaży nieruchomości – w 1999 r. – 5 transakcji, w 2000 r. – 3 transakcje. Aktywność podatnika w zakresie obrotu nieruchomościami wykonywana była w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności w sposób ciągły. Podsumował organ odwoławczy, że strona czyniła zadość zasadzie racjonalnego gospodarowania kupując a następnie sprzedając nieruchomości ze znacznym zyskiem (72,8 %, 251,2 %, 326 % zysku w 1998 r.). Zakupione nieruchomości strona wydzierżawiała, a w umowach dzierżawy zastrzegano prawo pierwokupu dla dzierżawcy, z czego skorzystało dwóch dzierżawców. Zdaniem organu odwoławczego przychody ze sprzedaży nieruchomości w 1998 r. należało zakwalifikować jako przychody uzyskane z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym. Odnosząc się do zarzutu strony stwierdził organ odwoławczy, że uzyskana przez skarżącego odpowiedź z urzędu skarbowego, na złożone w toku postępowania podatkowego przez stronę informacja dotycząca stosowania przepisów prawa podatkowego nie ma w sprawie zastosowania, bowiem uzyskana została w dniu [...]r., podczas gdy wyboru opodatkowania strona dokonała w 1998 r., podatnik nie wskazał, iż toczy się w stosunku do niego postępowanie podatkowe, strona w sposób mało zindywidualizowany opisana w pytaniu sytuację , a nadto organ udzielający odpowiedzi nie stwierdził, aby prowadzący działalność obejmującą handel nieruchomościami winni opodatkować przychód z tej działalności zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) w zw. z art. 28 ustawy. Podzielił także organ stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego, który nie uznał za koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości prowizję z tytułu pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości wypłaconej rzekomo pośrednikowi F.K. Wskazał organ na posługiwanie się przez stronę przetłumaczonymi oświadczeniami, brakiem wiarygodności faktu posługiwania się przez stronę pośrednikiem przy sprzedaży nieruchomości, skoro dwie z tych nieruchomości zostały sprzedane podmiotom je wydzierżawiającym, mającym zagwarantowane prawo pierwokupu, a trzecią sprzedała strona swojemu pracodawcy. Nadto wskazał organ na brak realności kwoty prowizji, która miała wynosić kwotę [...]DM, a po przyporządkowaniu jej do poszczególnych transakcji wynosiłaby 22% przy pierwszej transakcji, 42 % - przy drugiej i 55 % ceny sprzedaży przy trzeciej transakcji, co skutkowałoby wyższym zyskiem pośrednika, aniżeli strony jako sprzedawcy. Przeprowadzona analiza porównawcza wykazała, że prowizja firm trudniących się obrotem nieruchomościami na rynku wrocławskim wynosi od 1 – 3 % wartości nieruchomości. Uznał w związku z tym organ za bez znaczenia nieskuteczne przeprowadzenie przez Ministerstwo Finansów dowodu z informacji dotyczącej opodatkowania przedmiotowej kwoty przez pośrednika w Niemczech. Nie zgodził się organ również z zarzutem braku właściwości organu I instancji do przeprowadzenia postępowania podatkowego. Wskazał, że w dniu [...]r. miejsce zamieszkania strony znajdowało się we W. przy ul B. nr [...]. Fakty potwierdzające miejsce zamieszkania strony wskazują dokonane przez stronę zgłoszenia identyfikacyjne/aktualizacyjne, rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług, zeznania roczne za lata 1998 – 2000, a także uzyskiwanie przez stronę przychodów ze stosunku pracy za cały 1998 r., dzierżawy nieruchomości, przychody z pozarolniczej działalności objęte przedmiotową sprawą. Podkreślił organ, że analiza akt wskazuje, że strona prowadziła na terenie Polski "interesy" wymagające dużego zaangażowania czasowego. W konsekwencji, zdaniem organu, strona podlegała w 1998 r. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał także organ, że strona dopiero po 12-tu miesiącach postępowania zakwestionowała właściwość organu podatkowego w związku z jego miejscem zamieszkania sprzed kilku lat.

W skardze skarżący M. C. zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) w zw. z art. 28 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego niezastosowanie, art.10 ust. 1 pkt. 3 ustawy przez jego nieuzasadnione niezastosowanie, art. art. 122, 187 § 1 w zw. z art. 188 oraz art. 191, art. 17, art. 121, art. 127 Ordynacji podatkowej przez uchybienie nakazowi zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, naruszenie zasad jego oceny, wydanie decyzji z naruszeniem właściwości miejscowej organu orzekającego, narażenie podatnika na szkodę w postaci odsetek za zwłokę w związku z zastosowaniem się przez niego do interpretacji organu podatkowego, uniemożliwienie stronie skorzystania z prawa dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia kwestii właściwości miejscowej organu orzekającego I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze polemizuje skarżący z oceną organu, że sprzedaż nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zarzucił, że organ nie wskazał elementów charakteryzujących działalność gospodarczą, jak zawodowy, stały charakter, cyklicznie podejmowane działania, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania. Podniósł, że nie zajmuje się stale sprzedażą nieruchomości, nie ma w tym kierunku uprawnień, jego zawodem jest świadczenie usług menadżerskich i doradczych dla firm w Polsce i Niemczech. Zarzucił stronniczość oceny w stosunku do skierowanego pytania o interpretację jego sytuacji podatkowej, naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w odniesieniu do wydatku skarżącego związanego z prowizją na rzecz F. K.. W dalszym ciągu kwestionował właściwość organu I instancji do rozpoznania sprawy, podkreślając, że jego centrum życiowe znajduje się w Niemczech, gdzie mieszka jego rodzina i gdzie od 1990 r. składa zeznania podatkowe. Powoła się skarżący na umowę między PRL a RFN podpisaną w dniu 18.12.1987 r. w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatku dochodowego, które to przepisy organ winien uwzględnić. Gdyby nie uwzględnić tego stanowiska podniósł skarżącym, że należy odwołać się do § 5 rozporz. R. M. z dnia 18.02.1992 r. w sprawie właściwości miejscowej organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych oraz § 2 rozporz. R. M. z dnia 12.01.1999 r. w sprawie właściwości miejscowej organów podatkowych. Zarzucił nadto naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem organ I instancji nie przeanalizował zarzutu, iż w stosunku do skarżącego nie można stosować zasady nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Po myśli przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przeprowadzając w tym zakresie kontrolę zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Istotę sporu stanowi uznanie przez organy podatkowe obu instancji, że skarżący dokonując w 1998 r. nabycia nieruchomości, a następnie, po krótkim okresie oddania nabytych nieruchomości w dzierżawę, sprzedaży ich z dużym zyskiem, wyczerpał znamiona prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a w konsekwencji - kwalifikacja uzyskanych z tego tytułu przez skarżącego przychodów jako przychodów opisanych w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie uznały organy, iż rozliczenie przez skarżącego osiągniętych z tytułu sprzedaży nieruchomości przychodów w oparciu o przepis art. 10 ust 1 pkt. 8 lit. a) ustawy jest nieprawidłowe.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sposób wyczerpujący wymagania przepisów art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej materiał dowodowy w sprawie, oraz jego ocena nie przekraczająca ram swobodnej oceny dowodów zagwarantowanej w treści przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, pozwala uznać za prawidłowe stanowisko organów podatkowych kwalifikujące działalność skarżącego polegającą na dokonywaniu zakupów i sprzedaży nieruchomości, za działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu w myśl art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy.

Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z 1998 r. wymieniał poszczególne źródła przychodów, a prawidłowe przyporządkowanie uzyskanych przychodów do źródła ich uzyskania miało wpływ na odmienność sposobu obliczania podstawy opodatkowania, stawki podatkowej, wysokość opodatkowania.

W przepisie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawodawca jako źródło przychodu wymieniał "pozarolniczą działalność gospodarczą".

Nie ulega wątpliwości, że pojęcie działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w ówczesnym okresie w ustawie podatkowej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowany został pogląd, że działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą trzeba oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych, wypełniających lub nie wypełniających znamiona tej działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem kategorią obiektywną, niezależnie od tego jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa, oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych, czy też nie (por. wyroki NSA: z dnia 2.12.1994 sygn. SA/Łd 741/94 niepubl.; sygn. SA/Łd 143/94 – POP 1996/4/124). Należy zatem, przeprowadzając analizę zakresu pojęcia działalności gospodarczej na tle konkretnej sprawy, uwzględniać zamiar podmiotu prowadzącego określoną działalność i to w kategoriach obiektywnych, mających na uwadze objęty tym zamiarem cel podjętych działań.

Ustawowa definicja pojęcia "działalność gospodarcza" zawarta została w przepisie art. 2 ust. 1 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), wg którego "działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność". Do istotnych cech działalności gospodarczej należy zaliczyć jej zawodowy (stały) charakter, powtarzalność podejmowanych działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania i uczestnictwo w obrocie gospodarczym (por. uchwała SN z dnia 6.12.1991 r. syg. III CZP 117/91 – OSNC 1992/5/65; wyrok SN z dnia 11.10.1996 r. sygn. III RN 4/96 OSN 1997, nr 10, poz. 160; wyrok NSA z dnia 26.11.1999 r. sygn. ISA/Lu 1041/98 niepubl.).

Podjęcie działalności gospodarczej, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. wymaga zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, w którym podmiot podejmujący taką działalność winien określić jej przedmiot (art. 16 pkt. 2 ustawy).

Ewidencja działalności gospodarczej jest rejestrem publicznym dla osób fizycznych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, prowadzących działalność gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 13.06.2000 r. sygn. IISA 1446/98 – Pr. Gosp. 2000/12/40), a wpis do ewidencji nie ma charakteru prawnego decyzji, stanowi jedynie potwierdzenie zgłoszenia działalności gospodarczej zgodnie z przepisami art. 15 i 16 ustawy o działalności gospodarczej, o czym Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już w swoim orzecznictwie. W związku z tym okoliczność, że określony rodzaj działalności gospodarczej realizowanej przez dany podmiot gospodarczy, nie został zgłoszony i ujęty we wpisie do ewidencji, czy to przez niedopełnienie zgłoszenia do ewidencji, czy z innych przyczyn, nie ma znaczenia decydującego w ocenie czy realizowana działalność jest działalnością gospodarczą.

Jedynie spełnienie przez określony rodzaj działalności ustawowych przesłanek działalności gospodarczej, zawartych w cytowanym przepisie art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej, a więc zawodowy (stały) charakter, ciągłość (powtarzalność) wykonywania podejmowanych działań, racjonalność gospodarowania i uczestnictwo w obrocie gospodarczym, decyduje o uznaniu wykonywanej działalności za działalność gospodarczą.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na ustalenie, że w 1998 r. skarżący dokonał trzech transakcji zakupu, a następnie sprzedaży nieruchomości. Nieruchomości te, po zakupie, wydzierżawił na krótki okres, zastrzegając dla dzierżawców w umowach prawo pierwokupu przy ich sprzedaży. Dwie nieruchomości sprzedał dotychczasowym dzierżawcom, trzecią – zatrudniającemu go podmiotowi. W wyniku sprzedaży nieruchomości osiągnął skarżący dochód w kwocie [...]zł. (przychód [...]zł. – koszty jego uzyskania - [...]zł.). W następnych latach także dokonywał transakcji sprzedaży nieruchomości – w 1999 r. – pięciu, w 2000 r. – trzech, a powtarzalność tych zachowań gospodarczych potwierdza stały charakter działań.

Jak wynika z tych ustaleń działalność skarżącego miała charakter zawodowy, działania podejmowane cyklicznie, na przestrzeni już tylko 1998 r., nie wspominając o latach następnych, racjonalność gospodarowania przejawiająca się ekonomicznymi efektami, świadczą o gospodarczym charakterze prowadzonej przez skarżącego działalności w postaci obrotu, z dużym zyskiem, nieruchomościami.

W tej sytuacji prawidłowo organy podatkowe uznały, że przychód ze sprzedaży nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej skarżącego, a jego źródło wymienione zostało w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ "O zakwalifikowaniu przychodów do określonego źródła decyduje bowiem faktyczny sposób wykonywania działalności, a nie wynikający ze stanu deklarowanego przez podatnika dla celów ewidencji działalności gospodarczej" (wyrok z dnia 10.09.1998 r. sygn. SA/Sz 2223/97 – Serwis Podatkowy 1999/6, także wyrok z dnia 28.08.1997 r. sygn. ISA/Łd 641/91 niepubl.).

W związku z tym za nieprawidłowe należało uznać zakwalifikowanie przez skarżącego przychodu ze sprzedaży przedmiotowych nieruchomości do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) ustawy, który odnosi się do przychodów uzyskanych ze sprzedaży nie będącej następstwem wykonywania działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Podzielił Sąd również stanowisko organów podatkowych kwestionujących wiarygodność stanowiska skarżącego odnośnie wypłacenia obywatelowi Niemiec F. K. prowizji w kwocie [...]DEM z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, jako kosztu prowadzonej działalności. Prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że niewiarygodny jest fakt korzystania z pośrednictwa w sprzedaży, skoro dwie nieruchomości sprzedał skarżący posiadającym je na podstawie umowy dzierżawy podmiotom, a trzecią – podmiotowi, który go zatrudniał. Ponadto wysokość prowizji w stosunku do ceny sprzedaży każdej z tych nieruchomości, kształtująca zysk pośrednika wyżej aniżeli sprzedawcy, a także wyżej w stosunku do stawek prowizji obowiązujących na rynku w., nie pozwala na uznanie iż taki wydatek wystąpił. Słusznie organ II instancji zwrócił uwagę, że opodatkowując przychód z tytułu sprzedaży 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym skarżący nie uwzględnił kosztów sprzedaży z tytułu pośrednictwo, na co zezwalał mu przepis art. 19 ust. 1 ustawy i co niewątpliwie uczyniłby, gdyby takie koszty poniósł. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie i jego ocena, zdaniem Sądu, pozwoliły na przyjęcie, że wydatek z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży nie miał miejsca.

Nie podzielił Sąd także pozostałych zarzutów skarżącego, odnoszących się do właściwości miejscowej organu I instancji, a także posiadania przez skarżącego nieograniczonego obowiązku podatkowego w Niemczech, gdzie zamieszkuje jego rodzina.

Nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący w 1998 r. zamieszkiwał w Polsce, we W. przy ul. B. nr [...], skąd wyprowadził się w trakcie roku 2001 r. zamieszkując w gminie D., w miejscowości S. ul. M. nr [...]. Fakt zamieszkania skarżącego przy ul. B. nr [...] wynika ze wskazanych w decyzji dokumentów 2 sporządzanych przez skarżącego w 1998 r. jak zgłoszenia identyfikacyjne/aktualizacyjne, rejestrowe w zakresie podatku VAT, zeznanie roczne za 1998 – 2000 r., zapisy w dokumentach dotyczących środków trwałych, zapisy w zawieranych umowach dzierżawy. O fakcie zamieszkiwania w 1998 r. na terenie Polski i pod wyżej wskazanym adresem świadczy również fakt pozostawania przez skarżącego w stosunku pracy, a także, jak podkreślił organ odwoławczy, prowadzenie ożywionej działalności.

Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ówczesnym brzmieniu stanowił: "Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy)".

Istotą nieograniczonego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy jest to, że podatnik zobowiązany jest do płacenia podatku od całości swoich dochodów, niezależnie od tego, gdzie znajduje się źródło przychodów. Jak wynika z przytoczonego przepisu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają dwie kategorie osób:

a) osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) osoby mające miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej, przebywające czasowo na tym terytorium dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni.

Skoro ustalenie, że skarżący w 1998 r. miał miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, skarżący podlegał w tym roku nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Nie zmieni tego fakt przedłożenia do skargi kserokopii zaświadczenia w sprawach podatkowych stwierdzającego, że skarżący figuruje w ewidencji Urzędu Skarbowego w E.

Przeciwną tezę – a więc, że skarżący nie posiadał miejsca zamieszkania w Polsce lub też, że zamieszkiwał poza terenem Polski, a jego pobyt czasowy w Polsce w 1998 r. trwał krócej aniżeli 183 dni, winien wykazać skarżący.

Nie budzi wątpliwości, że właściwym do wydania decyzji w I – szej instancji był Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – F., jako organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego, zgodnie z treścią art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącego, że ponosi negatywne skutki w postaci narażenia go na szkodę w postaci odsetek za zwłokę, będące konsekwencją zastosowania się przez niego do interpretacji organu podatkowego. Przede wszystkim przypomnieć należy skarżącemu, że podlegająca zaskarżeniu decyzja organu II instancji dotyczy rozliczenia z zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a pismo skarżącego, które traktuje on jako interpretację organu podatkowego, której rzekomo się podporządkował, uzyskał w odpowiedzi na wniesione przez niego, w toku trwania postępowania podatkowego, w dniu [...]r., zapytanie, a więc od rozliczenia na formularzu PIT-32 o wysokości dochodu osiągniętego przez skarżącego w 1998 r., złożonego w dniu [...]r. upłynęło 2 lata i ok. 9 miesięcy. Trudno zatem bronić tezy, że w 1998 r. podatnik rozliczał się posługując się informacją organu podatkowego uzyskaną w 2002 r.

Ponadto organ odwoławczy (jak i I instancji) poinformował skarżącego o treści art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji.

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne lub prawo procesowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że prawidłowo organy podatkowe oceniły zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, rozstrzygając, że działalność skarżącego w 1998 r. polegająca na zakupie i sprzedaży trzech nieruchomości wyczerpuje znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy, co skutkuje opodatkowaniem uzyskanego z tej działalności dochodu na zasadach ogólnych (z zastosowaniem skali podatkowej), oddalił skargę.