Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 596/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: § 4 pkt 9 lit. a ,
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego
article: art. 15 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekretarz sądowy Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., na obszarze wsi: [...], [...], P., [...], C., D., [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 8 ust.1 pkt 3, § 8 ust. 7 pkt 2, § 9 ust.1 pkt 3, § 10 ust.1 pkt 2, § 16 ust. 1 pkt 2 oraz załączników nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] do zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy D. na rzecz skarżącego W. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Pismem z dnia 16 maja 2018 r. W. W. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., na obszarze wsi: [...], [...], P., [...], C., D. i [...] i wnosząc o:

1) stwierdzenie nieważności § 8 ust. 1 pkt 3, § 8 ust. 7 pkt 2, § 9 ust. 1 pkt 3, § 10 ust. 1 pkt 2. § 16 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., na obszarze wsi: [...], [...], P., [...], C., D. i [...] oraz załączników nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] do uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., na obszarze wsi: [...], [...], P., [...], C., D. i [...] w zakresie terenów pod poszerzenie drogi oznaczonych na rysunkach KDR.

2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164. poz. 1587, zwanego dalej rozporządzeniem) plan miejscowy powinien zawierać ustalenia określające klasyfikację ulic. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr [...] do rozporządzenia, określającym "Podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego", tereny dróg publicznych oznacza się kolorem białym, natomiast tereny dróg wewnętrznych - kolorem jasnoszarym.

W przepisach § 8 ust. 1pkt 3, § 9 ust. 1 pkt 3, § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 16 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały na obszarze objętym planem wyznaczono "teren pod poszerzenie drogi - oznaczony na rysunku KDR", dla których w dalszych ustaleniach uchwały nie określono klasy dróg. Nie ustalono również, że wyznaczone tereny stanowią części dróg publicznych, co przy wprowadzonym na rysunku oznaczeniu kolorem szarym właściwym dla oznaczenia dróg wewnętrznych, może wprowadzać problemy interpretacyjne dotyczące zasad zagospodarowania tych terenów.

Wyznaczenie terenu KDR miedzy innymi na rysunku nr [...] w obrębie P., także od strony wschodniej części rysunku planu został! on wyznaczony wzdłuż przyległej drogi publicznej znajdującej się poza granicami planu, a w części północnej wzdłuż drogi wewnętrznej znajdującej się poza granicami planu szczególnie wskazuje na istotne naruszenie zasad sporządzania planu. W takiej sytuacji, w ocenie Wojewody nie można stwierdzić, czy wyznaczony teren KDR stanowi części drogi publicznej czy wewnętrznej.

Skarżący wskazał, że tereny dróg publicznych podlegają np. przepisom ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.) czy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., które nie obowiązują w odniesieniu do dróg wewnętrznych. Ponadto w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne zastosowanie znajdują ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 tej ustawy "Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych".

Zdaniem Wojewody przywołany przepis reguluje zatem kwestie związane z podziałem przewidującym wydzielenie działki na cel związany z budową drogi, który zatwierdzany jest na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości. Przejście zaś własności części nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną następuje automatycznie w chwili uzyskania przez decyzję podziałową cech ostateczności z jednoczesnym obowiązkiem wypłaty dotychczasowemu właścicielowi odszkodowania. Przepis ten dotyczy wyłącznie wydzielania działek pod drogi publiczne. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają zastosowania do działek gruntu przeznaczonych pod drogi wewnętrzne.

Zatem ustalenia planu, które nie określają jednoznacznie czy wyznaczony teren przeznaczony jest pod drogę wewnętrzną czy publiczną bez określenia jej klasy, znacznie utrudnia odczyt normy ustaleń planu, stanowi o naruszeniu przywołanych przepisów rozporządzenia, a tym samym istotnym naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2017 r. IV SA/Po 21/17).

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do czego odnoszą się także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na mocy których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać m.in. określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania.

Z kolei zapisy § 8 ust. 7 pkt 2 zaskarżonej uchwały ustalające zasady zagospodarowania terenu rolniczego oznaczonego symbolem R zgodnie z którym przewiduje się "zagospodarowanie rolnicze do czasu eksploatacji złoża" mogą wprowadzać wątpliwości interpretacyjne, co do możliwości eksploatacji złoża znajdującego się na tym terenie lub co do określenia jego tymczasowego sposobu użytkowania. Istotnym jest. że ustalenie przeznaczenia rolniczego nie uprawnia do prowadzenia prac związanych z eksploatacja surowca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wyznaczenie terenów oznaczonych symbolem KDR, stanowiących poszerzenie dróg publicznych, zaznaczono na rysunku planu dla większej czytelności kolorem szarym właściwym do oznaczenia dróg wewnętrznych, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren oznaczony symbolem KDR występuje na rysunkach: nr [...] wsi K., nr [...] wsi P., nr [...] wsi P., nr [...] wsi K. i przylega bezpośrednio do pasów drogowych dróg publicznych. Stanowi to kontynuację przeznaczenia z dotychczas obowiązującego planu miejscowego. Sam teren KDR poszerzy pas drogowy istniejących dróg publicznych, ale nie spełnia parametrów wymaganych dla dróg publicznych. Planem objęte są działki - bez przyległych dróg publicznych. Dla większej czytelności i przejrzystości zastosowano kolor szary (ponieważ bardzo wąskie pasy mogą być nieczytelne). Drogi publiczne spełniają aktualnie swoje funkcje w węższych pasach drogowych i nie były objęte granicami planu miejscowego.

Jeśli chodzi o teren oznaczony na rys. nr [...] wsi K. symbolem R to jest to teren rolniczy, który obejmuje niewielki fragment udokumentowanego złoża kruszywa naturalnego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zostały określone granice terenu tego złoża. Plan miejscowy ma chronić teren złoża dotychczas użytkowany rolniczo przed zabudową. Na wydobycie złoża konieczne byłoby sporządzenie planu miejscowego i uzyskanie koncesji na wydobycie w oparciu o plan miejscowy umożliwiający takie działanie. Obecny zapis mówi o możliwym tymczasowym zagospodarowaniu rolniczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za uzasadnioną.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako, że podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302, zwanej dalej – Ppsa). Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 Ppsa dokonuje się na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy, w myśl którego istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Rolą sądu administracyjnego jest ocena prawidłowości czynności i aktów nadzorczych, a także legalności kontrolowanych decyzji i aktów, a więc w tym przypadku zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących MPZP nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Stosownie do art. 91 Usg uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takim przypadku organ nadzoru może jedynie zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 Usg).

W niniejszej sprawie organ nadzoru w ustawowym terminie nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W związku z tym Wojewoda był władny zaskarżyć uchwałę do sądu w trybie art. 93 Usg. Co istotne, organ nadzoru realizując swe kompetencje na podstawie tej regulacji nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej: NSA) z 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, ONSAiWSA z 2006 r. nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29 listopada 2005 r., I OSK 572/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (zwanego dalej: WSA) w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r., IV SA/Po 732/13; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: CBOSA).

Ponieważ skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 Usg podkreślenia wymaga, że ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1 Usg), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 Usg przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSA i WSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

W tym stanie rzeczy skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Uwzględniając przedmiot regulacji zawartych w zaskarżonej uchwale należy wskazać, że podstawę prawną wydania przez radę gminy uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie MPZP, należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu MPZP i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z treścią art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Powyższa zasada konstytucyjna oznacza, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09, LEX 646458).

Przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akty te mianowicie, nie mogą wykraczając poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.02.2013 r. IV SA/Wa 2595/12).

Akty prawa miejscowego nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Tak więc uregulowanie przez gminę w inny sposób tego, co zostało już zamieszczone w akcie powszechnie obowiązującego prawa, w istotnym stopniu narusza porządek prawny.

Zaskarżona przez W. W. uchwała Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., na obszarze wsi: [...], [...], P., [...], C., D. i [...] dotyczyła zapisów :

- § 8 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 1 pkt 3, § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 16 ust. 1 pkt 2, w których na obszarze objętym planem wyznaczono "teren pod poszerzenie drogi - oznaczony na rysunku KDR", dla którego w dalszych ustaleniach uchwały nie określono klasy dróg. Nie ustalono również, że wyznaczone tereny stanowią części dróg publicznych, co przy wprowadzonym na rysunku oznaczeniu kolorem szarym właściwym dla oznaczenia dróg wewnętrznych, może w ocenie skarżącego wprowadzać problemy interpretacyjne dotyczące zasad zagospodarowania tych terenów;

- § 8 ust. 7 pkt 2 w zakresie ustalającym zasady zagospodarowania terenu rolniczego oznaczonego symbolem R zgodnie z którym przewiduje się "zagospodarowanie rolnicze do czasu eksploatacji złoża", co może wprowadzać wątpliwości interpretacyjne, co do możliwości eksploatacji złoża znajdującego się na tym terenie lub co do określenia jego tymczasowego sposobu użytkowania. Co więcej w ocenie skarżącego istotnym jest, że ustalenie przeznaczenia rolniczego nie uprawnia do prowadzenia prac związanych z eksploatacją surowca.

Obydwa podniesione przez Wojewodę zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wskazane przepisy uchwały naruszają powyższy przepis, jak również § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), stanowiący jego uszczegółowienie, według którego ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Powyższe pozwala stwierdzić, że zarówno ustawodawca, zobowiązując organ stanowiący gminy do określenia zasad budowy systemów komunikacji, jak i Minister, zobowiązując do określenia układu komunikacyjnego i jego parametrów, nie ograniczył tego układu wyłącznie do dróg publicznych, obejmując nim wszystkie drogi występujące w ramach ustaleń planu, w tym również drogi wewnętrzne (tak też: WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 84/16, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem organ gminy w ogóle wytyczył w planie drogę wewnętrzną i zaliczył ją do układu komunikacyjnego, to powinien przestrzegać wymogu ustalenia parametrów drogi, nawet jeśli nie ma ona charakteru drogi publicznej. Rada Gminy przeznaczając tereny pod poszerzenie drogi oznaczone na rysunku planu symbolem KDR naruszyła art.15 ust.2 pkt 1 i 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a oraz § 9 ust.1 rozporządzenia. Treść tych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że postanowienia planistyczne w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej muszą przybierać formę konkretną, ustalając bezpośrednio na przyjętym do opracowania terenie konkretne parametry. Zatem zamieszczenie w m.p.z.p. regulacji o charakterze informacyjnym, a więc nieprecyzyjnych co do możliwego sposobu zagospodarowania objętych nimi nieruchomości, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację. Plan miejscowy powinien zawierać linie rozgraniczające terenów o różnym przeznaczeniu, a do takich terenów należy zaliczyć drogi gminne, w tym mające status dróg wewnętrznych. Istota określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej polega m.in. na określeniu układu komunikacyjnego wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych (II OSK 1618/15 ).

Ponadto w toku procedury uchwalania planu miejscowego organ zobowiązany jest do podjęcia szeregu czynności, określonych w art. 17 u.p.z.p. Jedną z takich czynności jest obowiązek wystąpienia o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (art. 17 pkt 6 lit. a tiret 4.u.p.z.p.). Obowiązki organu wynikają także z innych ustaw, m.in. z ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2017.2126). Zgodnie z art. 95 ust. 1 P.g.i.g. udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Dlatego też w razie wystąpienia udokumentowanych wód podziemnych bezwzględnym obowiązkiem Rady jest uwzględnienie tego obszaru w uchwalanym planie i oznaczenie granic takiego terenu.

Kopaliny są jednym z elementów przyrodniczych "środowiska" w rozumieniu art. 3 pkt 39 Prawa ochrony środowiska i już na tej podstawie podlegają ochronie przewidzianej w tej ustawie, w tym w dedykowanym wyłącznie "ochronie kopalin" dziale VII tytułu II (art. 125-126) p.o.ś.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż.

Na uwagę zasługuje fakt, iż jak wynika z opinii Marszałka Województwa Wlkp. z dnia 06.09.2017 r. na terenie gminy D. znajduje się udokumentowane złoże kruszywa naturalnego "[...]". W związku z tym, że przeznaczenie terenu może uniemożliwić w przyszłości eksploatacje kopalin, Marszalek negatywnie zaopiniował projekt m.p.z.p. Rację ma zatem skarżący Wojewoda, że zawarte w § 8 ust. 7 pkt 2 planu ustalenie zasady zagospodarowania terenu rolniczego oznaczonego symbolem R jako "zagospodarowanie rolnicze do czasu eksploatacji złoża", wprowadza wątpliwości interpretacyjne, co do możliwości eksploatacji złoża znajdującego się na tym terenie lub co do określenia jego tymczasowego sposobu użytkowania. Co więcej ustalenie przeznaczenia rolniczego nie uprawnia do prowadzenia prac związanych z eksploatacją surowca.

Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, Sąd orzekając na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku stwierdzając nieważność § 8 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 1 pkt 3, § 10 ust. 1 pkt 2 oraz § 16 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 7 pkt 2 zaskarżonej Uchwały. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa uwzględniając koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).