Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 402/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 1,2,4,5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2010 r. zobowiązuje Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do rozpoznania wniosku P. L. z dnia [...] listopada 2010 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, – zasądza od Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz skarżącego P. L. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący P. L. w dniu [...] listopada 2010 r. złożył za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wniosek o udostępnienie w trybie art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej pełnej listy sprawdzającej po kontroli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością G. z siedzibą w W. wraz z informacją pokontrolną. Podał jednocześnie, że spółka ta była kontrolowana w związku z realizacją projektu "[...]" w ramach [...].

W odpowiedzi na powyższe Prezes Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu.

W tej sytuacji skarżący w dniu [...] grudnia 2010 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości stwierdzając w niej, że minął 14 dniowy termin do udzielenia informacji, a organ nie podjął żadnej czynności w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne wywodził, że z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, kiedy organ w ustalonym terminie nie udostępnił żądanej informacji publicznej, przy czym dokumenty żądane muszą być objęte zakresem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy i według art. 6 ust. 2 ustawy, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie żądane dokumenty zostały sporządzone nie przez pracowników PARP, lecz przez pracowników Fundacji [...] w W., którzy nie mieszczą się w pojęciu "funkcjonariusz publiczny" w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje art. 115 § 13 Kodeksu karnego i w tej sytuacji nie mogą być uznawane za urzędowe. Ponadto w art. 6f ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości dane podmiotów, którym udzielono pomocy finansowej, w tym dane zawarte w składanych przez nie wnioskach o udzielenie pomocy finansowej, w szczególności dotyczące metodyki, opisu koncepcji projektu, planowanych lub osiągniętych wskaźników lub rezultatów, potencjału finansowego i organizacyjnego w tym zaplecza technicznego wnioskodawcy niepodlegającego na podstawie odrębnych przepisów ujawnieniu w odpowiednich rejestrach, ewidencjach lub wykazach, mogą być przez Agencję udostępniane wyłącznie na wniosek organów ochrony prawnej na podstawie odrębnych przepisów (...). Użyte w tym przepisie wyrażenie "w tym dane zawarte" wskazuje, że wyliczenie danych jest wyłącznie przykładowe i a contrario uznać należy, że ochronie podlegają wszelkie dane podmiotów, którym udzielono pomocy finansowej. Przepis ten wpisuje się również w regulacje innych ustaw regulujących udzielanie pomocy publicznej, jak np. art. 41 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), zgodnie z którym pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w ustawie (ust. 1), z tym, że ochroną tą nie są objęte informacje powszechnie dostępne, wskazania podmiotu ubiegającego się o pomoc, beneficjenta pomocy, informacje o wielkości i formie udzielonej mu pomocy oraz o jej przeznaczeniu, podstawie prawnej, a także podmiotach udzielających pomocy (ust. 2). Żądana informacja, tj. lista sprawdzająca po kontroli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością G. z siedzibą w W. oraz informacja pokontrolna są dokumentami, które wskazują m.in. na realizację celów projektu a także zgodność projektów z postanowieniami umowy o dofinansowanie zawartej pomiędzy PARP, a Spółką. Zatem kontrola ta obejmuje sprawdzenie danych Spółki, które odnoszą się do planowanych lub osiągniętych rezultatów, przez które należy rozumieć również cele projektu. Stąd też lista sprawdzająca po kontroli oraz informacja pokontrolna dotyczy spraw indywidualnych, a nie wiedzy o sprawach publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na pytanie Sądu pełnomocnik PARP oświadczył, że dokumenty o które wnosi skarżący znajdują się w posiadaniu organu, a spółki, które przeprowadzają kontrole uzyskują od PARP pełnomocnictwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Przechodząc natomiast do dostępu do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

Skoro zaś zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest m.in. podmiot reprezentujący zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 3), to w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 42, poz. 275 ze zm.), Agencja realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki.

Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacją publiczną jest również informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

W tym aspekcie, w ocenie Sądu, dokumenty powstałe w wyniku kontroli wydatkowania przez określony podmiot, w tym przypadku G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., pomocy finansowej przyznanej ze środków publicznych przez PARP, wskazujące na realizację celów projektu, a także zgodność projektów z postanowieniami umowy o dofinansowanie zawartej między organem a Spółką, stanowią informację publiczną, a nie dotyczą tylko sprawy indywidualnej.

Nie ma przy tym znaczenia czy zostały one wytworzone przez organ – PARP, czy też przez inny podmiot, który czynności te wykonał działając na zlecenie i z upoważnienia organu. Nie zmienia to bowiem faktu, że powstały one w związku z przeprowadzeniem przez PARP kontroli prawidłowości wydatkowania środków publicznych udzielonych wskazanej wyżej spółce na realizację projektu "[...]" w ramach działania [...] i pozostają w dyspozycji organu.

Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2007 r. o sygn. akt I OSK 517/06 (publ. LEX nr 348001), oddalając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 2043/05 (publ. ONSAiWSA 2008/6/99, LEX nr 467318), w pełni zaakceptował stanowisko w nim wyrażone, wedle którego informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio.

W świetle powyższych rozważań bez znaczenia są zatem dywagacje organu, iż żądane wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2010 r. dokumenty wytworzone zostały nie przez organ, a działającą na jej zlecenie Fundację [...], co powoduje, że nie mogą być one uznane za dokumenty urzędowe.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.