Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 685/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 d ust. 1 pkt 8, art. 11e, art. 11i, art. 11f
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 4, art. 88a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. i D. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2017 r., Prezydent "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej Zadanie I – budowa "[...]" w ramach przedsięwzięcia "Rozwój transportu zbiorowego "[...]" ".

Od decyzji tej złożyli odwołanie mi. in. "[...]" . Odwołujący się podnieśli, że w obecnym stanie chodnik posiada szerokość 7,27m, co umożliwia parkowanie przed każdą posesją dwóch samochodów, ogólnie 14 samochodów, natomiast po wybudowaniu linii tramwajowej będą jedynie 4 miejsca parkingowe, w tym dwa przewidziane dla Policji. Ponadto, postawienie słupa trakcji tramwajowej to rzecz nowa i wpływająca negatywnie na walory estetyczne i bezpieczeństwo, a zatem na atrakcyjność nieruchomości i jej cenę. W ocenie odwołujących się, budowa linii tramwajowej wpłynie także na wzrost emisji, zamiast dwóch pasów jezdni z obu stron będzie tylko jeden, co spowoduje jeszcze większe korki i wzrost emisji i hałasu. Nie została wyjaśniona sprawa zwężenia chodnika, bowiem chodnik zostanie zmniejszony do 3,7m, a tym samym, warunki bytowe stron ulegną pogorszeniu, co wiąże się też ze zmniejszeniem miejsc parkingowych. Odwołujący podnieśli też, że nie wiadomo, jakie kryteria były brane pod uwagę w ocenie przedmiotowego projektu przez instytucje unijne. Nie przedstawiono stosownych dokumentów w zakresie opiniowania inwestycji przez Radę Osiedla. Odwołujący się wnieśli o wskazanie sposobu zabezpieczenia dostępu do nieruchomości na czas budowy linii tramwajowej i okresu utrudnienia.

Wskazano też, że nie podano, w jakim roku odbywały się konsultacje, a wskazana strona internetowa nie działa i jest mało dostępna. Nie wiadomo, jak ostatecznie będzie przebiegać linia tramwajowa i dopiero po podpisaniu umowy o jej dofinansowaniu mieszkańcy dowiedzieli się, że będzie ona przebiegała przez

ul. "[...]". Nie wiadomo, czy projekt został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

W dniu 30 czerwca 2017 r. Wojewoda "[...]" wydał decyzję, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Odnosząc się do zarzutów, podniesionych w odwołaniach złożonych przez "[...]" organ drugiej instancji podkreślił, że Prezydent "[...]" wydał decyzję w oparciu o ustawę z dnia

10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2031), zwanej dalej również "specustawą drogową", a więc w oparciu o ustawę szczególną. Organ podniósł, iż na działce skarżących w ramach czasowego zajęcia nieruchomości nastąpi jedynie odtworzenie istniejącego chodnika poprzez wykonanie regulacji jego wysokości

i ponowne utwardzenie terenu, co jest konieczne w związku z dostosowaniem się do rzędnej przebudowywanego chodnika przy ul. "[...]" , co wynika ze zmiany niwelety przebudowywanej ulicy.

Odnosząc się do miejsc postojowych, Wojewoda odwołał się do stanowiska inwestora, który wskazał, że obecnie znajdują się cztery miejsca postojowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. Nie są to miejsca przynależne do posesji nr 25 przy ul. "[...]", ani do innej nieruchomości sąsiadującej, lecz stanowią miejsca ogólnodostępne przez wszystkich użytkowników drogi. Nie ma mowy o uszczupleniu ilości tych miejsc. W projekcie budowlanym zostały przewidziane cztery miejsca postojowe. Dwa z nich zostały opisane "dla Policji", ale jest to tylko element organizacji ruchu, a nie rozwiązanie ostateczne i ostateczna decyzja o sposobie oznakowania tych miejsc należeć będzie do zarządzającego ruchem w "[...]".

Organ odwoławczy podniósł także, że projekt budowlany został sporządzony przez uprawnionego projektanta i załączono do niego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazano, że inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji i jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu inwestycji.

Wojewoda podniósł, że nie może zająć stanowiska w sprawie spadku wartości nieruchomości spowodowanej budową linii tramwajowej, gdyż sprawę tę rozstrzygnąć można jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym.

Wskazano też, że nietrafne są zarzuty, dotyczące opiniowania projektu budowlanego przez Radę Osiedla "[...]", ponieważ art. 11d specustawy drogowej wymienia opinie, jakie należy uzyskać przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Inwestor uzyskał wymagane opinie. Zostały również przeprowadzone konsultacje społeczne. Organ odwoławczy stwierdził też, że bezpodstawne są zarzuty, dotyczące trwałości inwestycji realizowanych ze środków unijnych, ponieważ nie ma niebezpieczeństwa naruszenia trwałości projektu.

Organ odwoławczy wskazał też, że inwestor wyjaśnił, że przez cały okres budowy nie będzie utrudniony dostęp do nieruchomości skarżących.

Odnosząc się zaś do kwestii uzgodnienia projektu budowlanego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków podniesiono, że inwestor wystąpił o wydanie opinii w tym przedmiocie. Konserwator wskazał, że inwestor zobowiązany jest do zastosowania

art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ odwoławczy stwierdził też, że nie zasługują na uwzględnienie kwestie dotyczące rozmieszczenia trakcji szynowej. Za merytoryczną zawartość projektu odpowiada projektant, a podstawę do pełnienia tej funkcji stanowi wpis w drodze decyzji do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a oraz wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem, wydanym przez tę izbę z określonym terminem ważności – art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Natomiast obowiązkiem organu orzekającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest sprawdzenie, zgodnie

z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, czy projekt został wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony, przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia, zaświadczeniem,

o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

W kwestii dotyczącej zwiększenie hałasu i immisji CO2 organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, organem jednostki samorządu terytorialnego do którego właściwości należą sprawy

z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg jest zarządca drogi. Prezydent "[...]" jako zarządca drogi, zlecił wykonanie projektu budowlanego, a następnie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ, rozpatrujący odwołanie nie posiada uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. To inwestor dokonuje samodzielnie wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, będąc kreatorem miejsca, sposobu i kształtu inwestycji.

Wskazano też na marginesie, że przepisy specustawy drogowej nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania zgód od właścicieli nieruchomości objętych inwestycją na budowę drogi publicznej.

W ocenie "[...]", postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji

i zaskarżona decyzja Prezydenta "[...]" nie naruszają prawa.

Na powyższą decyzję Wojewody "[...]" złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zarzucili, że Wojewoda nie dochował należytej staranności i nie zanalizował zarzutów odwołania od strony prawnej, a także ludzkiej, jako mieszkańców miasta. Zdaniem skarżących, zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w celu spełnienia obowiązku wyjaśnienia ustawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy.

Powtórzono zarzuty odwołania, dotyczące szerokości chodnika i ilości parkowanych samochodów obecnie i po wykonaniu inwestycji. Powtórzono też zarzuty, dotyczące wzrostu emisji i hałasu. Wskazano też, że po zrealizowaniu inwestycji "[...]" , zwiększy się ilość mieszkańców w tym rejonie, a zatem zwiększy się ilość pojazdów.

Skarżący wskazali, że wnioskowali, aby Gmina w ramach polepszenia warunków mieszkaniowych umożliwiła wykup wydzierżawionego terenu, co rozwiąże problem miejsc parkingowych i dostępu właścicieli do swoich posesji. Kwestia ta nie była analizowana. Skarżący wskazali, że w odwołaniu przesłali zdjęcia, ile faktycznie miejsc parkingowych jest wzdłuż posesji "[...]", co nie było weryfikowane. Wskazali, że postawienie słupa trakcji tramwajowej wraz z oprzyrządowaniem wpłynie negatywnie na walory estetyczne i bezpieczeństwa, a zatem na atrakcyjność nieruchomości i jej cenę, co nie zostało poddane ocenie rzeczoznawcy.

Skarżący zarzucili, że organ rozpatrujący odwołanie nie przeprowadził i nie zlecił badań pomiarowych CO i CO2 organowi pierwszej instancji.

W ocenie skarżących, organ drugiej instancji nie wyjaśnił sprawy, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.

z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli., tzn. nie wskazano, jakie kryteria były brane pod uwagę

w ocenie przedmiotowego projektu przez instytucje unijne. Wskazali też na postanowienia art. 75 K.p.a.

Skarżący podnieśli też, że nie podano, w jakim roku odbywały się konsultacje, a strona internetowa nie działa i jest mało dostępna, więc trudno je odnaleźć.

Skarżący mają też wątpliwości, czy projekt został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Podnieśli też, że uciążliwość związana z inwestycją byłaby mniej dotkliwa, gdyby skarpa po przeciwnej stronie posesji została zlikwidowana.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda "[...]" wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369

z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody "[...]" z dnia 30 czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta "[...]" z dnia 16 marca 2017 r. o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej Zadanie "[...]"".

Wbrew stanowisku skarżących, przywołana przez nich argumentacja nie świadczy, że w sprawie istniały prawne przeszkody do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących.

Na wstępie wskazać należy, że decyzje organów zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości i pozwoleniu na budowę.

Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 11i specustawy drogowej –

w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowalne.

Zgodnie zaś art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.

2016 r., poz. 290) - właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi spełnienie wymagań, określonych w cytowanym art. 32 ust. 4 i ust.1 tego artykułu tj.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska,

w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa

w art. 12 ust. 7.

Wskazać w tym miejscu należy, że użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot: "nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia powyżej wyliczonych przesłanek, jest związany przepisami i ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Organ nie ma bowiem swobody rozstrzygnięcia w przypadku spełnienia wymogów ustawowych, bowiem nie jest to decyzja uznaniowa.

Analizując niniejszą sprawę, należy stwierdzić, że wymagania formalne, dotyczące pozwolenia na budowę, określone w wyżej cytowanych przepisach art. 32 ustawy zostały przez inwestora spełnione. Zostały również spełnione wymagania, dotyczące projektu budowlanego, o których mowa w art. 35 ust. 1 i wymagania z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W tej sytuacji, złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.

Jak wskazano wyżej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie dopuszcza uznaniowości przy jej wydaniu. Skoro ustawodawca określił precyzyjnie zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku

o wydanie tej decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora.

W ocenie Sądu, z prawidłowych ustaleń organów wynika, że wnioskowana inwestycja nie narusza obowiązującego prawa, wniosek inwestora zawiera elementy wymagane art. 11d specustawy drogowej, a projekt budowlany jest zgodny z ustawą Prawo budowlane.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ zobligowany był do wydania decyzji

o lokalizacji inwestycji w zakresie przedstawionym przez inwestora.

Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego zmniejszenia, po wykonaniu inwestycji, ilości miejsc postojowych, należy wskazać, że – jak to potwierdził Prezydent "[...]"

w piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. - ilość miejsc postojowych w związku z realizacją inwestycji drogowej nie ulegnie zmianie. Obecnie, w sąsiedztwie nieruchomości, ale już w pasie drogowym na chodniku znajdują się cztery miejsca postojowe (w tym jedno zarezerwowane dla osób niepełnosprawnych), wyznaczone poprzez oznakowanie poziome (wymalowane pasy). W piśmie tym zaznaczono, że nie są to miejsca przynależne do posesji nr "[...]", ani do innej nieruchomości sąsiadującej, lecz stanowią publiczne miejsca postojowe do korzystanie przez wszystkich uczestników drogi. Nie ma więc mowy o uszczupleniu miejsc postojowych. W projekcie budowlanym przewidziano również cztery miejsca postojowe, z których dwa zostały opisane jako "przewidziane dla Policji", lecz jest to tylko element organizacji ruchu, a nie rozwiązań technicznych i ostateczna decyzja o sposobie oznakowania tych miejsc należy do zarządzającego ruchem w "[...]".

W piśmie tym wskazano, że podana przez skarżących liczba miejsc postojowych może wynikać jedynie z faktu, że kierowcy na przedmiotowym odcinku parkują na chodniku

w sposób nieprawidłowy, poza wyznaczonymi miejscami.

Jak wynika ze zdjęć, załączonych do pisma Prezydenta "[...]" z dnia 22 maja 2017 r. (k. 8 akt administracyjnych organu drugiej instancji), miejsca do parkowania oznaczono znakami poziomymi do parkowania równolegle do chodnika i są to cztery oznaczone w ten sposób miejsca. Fakt, że samochody parkowane są prostopadle do chodnika (co wynika również ze zdjęć załączonych do skargi), nie oznacza i nie może oznaczać, że w ten sposób powstało więcej miejsc parkingowych.

Ponadto, podkreślić należy, że przedmiotowe miejsca parkingowe są miejscami publicznymi do korzystania przez wszystkich użytkowników drogi.

Tym samym, zarzuty, dotyczące ich ilości nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Podobnie, nie może zostać uwzględniony zarzut, dotyczący szerokości chodnika, który jest położony w pasie drogowym i stanowi część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych; jest publiczny i ogólnie dostępny.

W piśmie z dnia 22 maja 2017 r., Prezydent "[...]" wskazał, że po przebudowie, układ komunikacyjny w zakresie chodnika i miejsc postojowych ulegnie tylko nieznacznej zmianie w odniesieniu do stanu istniejącego. Ale nawet zwężenie chodnika nie stanowi o naruszeniu przepisów prawa w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących spadku wartości ich nieruchomości, wskazać należy, że kwestia ta nie może być rozstrzygana

w przedmiotowym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Argumenty, dotyczące szkody mają charakter interesu faktycznego, a więc takiego, który nie może stanowić przeszkody do wydania przedmiotowej decyzji.

Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty, dotyczące potencjalnych, przyszłych i niepewnych zagrożeń, dotyczących powstawania korków oraz zagrożeń, związanych

z immisją CO i CO2. Nie może zasługiwać na uwzględnienie zarzut, dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy lub niezlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia badań pomiarowych w zakresie immisji. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Podnieść też należy, że kwestie opiniowania projektu budowlanego rozstrzyga art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej. Zgodnie z tym przepisem – wniosek

o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera

w szczególności opinie:

a) ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami,

b) dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani,

c) właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych,

d) dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej -

w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz

w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią,

e) dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych -

w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych,

f) właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów,

g) właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej - w odniesieniu do linii kolejowej,

h) innych organów wymaganych przepisami szczególnymi;

9) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne.

Jak wynika z akt sprawy, organ zasięgnął opinii, wymaganych przepisami prawa.

W tym miejscu wskazać także należy, odnosząc się do zarzutów dotyczących opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, że "[...]" Wojewódzki Konserwator Zabytków, w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 30 listopada 2016 r. o wydanie opinii konserwatorsko-archeologicznej poinformował, że nie posiada delegacji prawnej do opiniowania przedmiotowego zamierzenia. Niemniej, przypomniał o konieczności stosowania się do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Tym samym, uwagi skarżących dotyczące uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków są nieuzasadnione.

W sprawie zostały też przeprowadzone konsultacje, co wynika z akt sprawy – pismo Prezydenta "[...]" z dnia 22 maja 2017 r. Wskazano w nim, że konsultacje przeprowadzono zgodnie z uchwałą Rady Miasta nr "[...]" z dnia 27 marca 2013 r. i wskazano sposób ich przeprowadzenia.

Zarzut, dotyczący trwałości projektu nie może być rozpoznawany

w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do stanowiska skarżących, że nie zostały uwzględnione ich wnioski dotyczące wykupienia dzierżawionego terenu, wskazać należy na postanowienia art. 11e specustawy drogowej. Zgodnie z tym przepisem - nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Nie może też zostać uwzględniony zarzut, dotyczący postawienia słupa trakcji tramwajowej wraz z oprzyrządowaniem. Za merytoryczną zawartość projektu odpowiada projektant, wpisany do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Natomiast obowiązkiem organu orzekającego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest – jak wskazano wyżej – sprawdzenie, czy projekt został wykonany, czy także sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Nie doszło też do zarzucanych naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7

i art. 75 K.p.a. Organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie w oparciu

o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. Nie naruszyły też zasady ogólnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa i prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. Nie pominięto, wbrew zarzutowi skarżących, żadnych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji wskazuje tok rozumowania organu, decyzja zawiera niezbędne elementy, określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Ponieważ w sprawie zostały spełnione przesłanki, określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ – w myśl postanowień art. 35 ust. 4 tej ustawy - nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.