Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1871/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 246 § 1 pkt 2, 249a, 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 marca 2017 r. umarzające postępowanie w przedmiocie wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Od skargi nie został uiszczony wpis.

Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. J. Z. ("wnioskodawca") złożył zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 17 marca 2017 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na fakt, że na postawie art. 220 § 4 P.p.s.a. zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, jak w niniejszej sprawie, jest wolne od wpisu, a więc wnioskodawca nie jest zobowiązany do uiszczenia wpisu od zażalenia i rozpoznanie jego wniosku jest zbędne.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, wskazując na błędy w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., mającym zastosowanie do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja wystąpi m.in. wtedy, gdy strona złoży wniosek w sprawie, do której mają zastosowanie ustawowe zwolnienia od kosztów sądowych, wynikające z art. 239 P.p.s.a. albo z przepisów szczególnych.

Natomiast na podstawie art. 220 § 4 zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 (tj. skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) jest wolne od wpisu.

W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2017 r., odrzucające skargę J. Z. Przyczyną tego rozstrzygnięcia było nieuiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi.

W związku z powyższym, środek odwoławczy złożony od takiego postanowienia objęty jest zwolnieniem z art. 220 § 4 P.p.s.a. – wnioskodawca (będący zresztą uczestnikiem niniejszego postępowania) nie ma obowiązku uiszczenia od niego wpisu, jak również nie jest zobowiązany do ponoszenia innych kosztów sądowych w tej sprawie. Oznacza to, że zgodnie z dyspozycją art. 249a P.p.s.a. rozpoznanie jego wniosku było zbędne.

W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 73 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) – orzekł jak w sentencji postanowienia.