Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2419/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi " Z. T." sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., znak: [...] Prezydent Miasta P., działając w oparciu o art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku inwestora Z. T. Sp. z o.o. w P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. L./S. w P. – etap I inwestycji: budynki A1, A2, A3 na terenie działek nr [...], obręb U.

Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...] Prezydent Miasta P. zmienił ww. decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. poprzez uzupełnienie jej treści w zakresie budowy II etapu – budynki B i C przy ul. L. /S. w P. na terenie działek [...], [...], [...], [...] ark. [...], obręb U.

Po wniesieniu sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w P., decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2004 r., która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r.

W związku z powyższym, w dniu [...] lutego 2006 r. inwestor złożył do Prezydenta Miasta P. nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę pozostałego zakresu robót przewidzianych w projekcie budowlanym opracowanym dla budynków B i C, umożliwiającego uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynków. Wskazał, że wszystkie niezbędne dokumenty wymagane przy wniosku o pozwoleniu na budowę znajdują się w Wydziale [...], złożone przy wniosku z dnia [...] września 2004 r. Do wniosku inwestor dołączył m. in. decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w [...] zatwierdzającą podział działki [...], a przede wszystkim listę robót wykonanych w stosunku do budynku B i C według stanu na dzień [...] stycznia 2006 r. i [...] lutego 2006 r. oraz zakres robót pozostały do wykonania. Z przedmiotowej listy wynika, że w odniesieniu do budynków B i C inwestor wykonał m. in. roboty ziemne z wykopami pod budynek, obsypanie ścian piwnic do wysokości 1,5 m. fundamenty z izolacjami przeciwwilgociowymi, słupy żelbetowe piwnic, podkłady żelbetowe piwnic, ściany murowane konstrukcyjne parteru, I piętra, II piętra oraz nadproża i in.

W dniu [...] marca 2006 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego oraz art. 104 kpa, Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "[...] T." Sp. z o.o. w P. dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych – budynki B i C przy ul. L./S. w P. w zakresie pozostałych do wykonania robót budowlanych, zgodnie z załącznikiem przedstawionym przez inwestora na dzień [...] lutego 2006 r. na terenie [...], [...], [...], [...], ark. [...], obręb U..

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i stwierdził, że pilne wydanie przedmiotowej decyzji jest tym bardziej zasadne, iż jej brak stanowi zagrożenie interesu Inwestora oraz 130 osób, które dokonały przedpłat na oczekiwane mieszkania. Zdaniem Prezydenta Miasta P. przemawia za tym także interes społeczny wynikający z art. 7, 8 i 12 kpa oraz konieczność ochrony zaufania obywateli co do słuszności meritum rozstrzygnięć podejmowanych przez administrację publiczną, zaś ewentualny błąd proceduralny organu nie powinien powodować szkody w realizacji słusznych interesów osób trzecich. Organ powołał się także na fakt, ze inwestor przedłożył ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2005 r. zatwierdzającą podział nieruchomości nr [...] na dwie działki oznaczone numerami [...] i [...], która to zmiana została uwzględniona w pozwoleniu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...]Wojewoda [...], działając z urzędu, na podstawie art. 158 § 1, art. 156 , 1 pkt 2 kpa, stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż Prezydent Miasta P. dokonał niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż uznał, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone w decyzji z dnia [...] października 2003 r. zmienionej [...] grudnia 2003 r. i [...] grudnia 2003 r. obejmują swoim zakresem również nową inwestycję, przedstawioną we wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2006 r. Przede wszystkim wskazał, że Prezydent Miasta P. naruszył art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż w omawianym przypadku zatwierdzono lokalizację miejsc postojowych na działkach nieobjętych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (25 miejsc postojowych od strony ul. U. i 15 miejsc postojowych od strony ul. Z. S.).

Kolejna niezgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami zabudowy polega – zdaniem Wojewody [...]. – na zaprojektowaniu terenów zielonych dla zespołu budynków wielorodzinnych powierzchni mniejszej od określonej w planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...]. Zgodnie bowiem z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego m. P. z 1994 r. dla obszarów "m." plan ten przewidywał zabudowę mieszkaniową w zieleni dla wszystkich terenów mieszkaniowych m1-m5. Minimalny procent zagospodarowania zielenią, przy zabudowie wielorodzinnej, został ustalony w wielkości min. 30 %. Powołał się na § 3 pkt 22 w związku z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, 690 ze zm.), stosownie do których jako tereny zielone rozumieć należy powierzchnię terenu biologicznie czynną. Powierzchnia terenu biologicznie czynna rozumiana jest jako grunt rodzimy oraz woda powierzchniowa na terenie działki budowlanej, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Tymczasem w projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowano teren zieleni biologicznie czynnej o powierzchni 2781, 3 m2, co stanowi zaledwie 27,34 % zagospodarowania terenu zielenią.

Ponadto Prezydent Miasta P. naruszył ustalenia dotyczące nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz sposobu zaprojektowania lokalizacji placu zabaw, którego usytuowanie przewidziano w bezpośrednim sąsiedztwie śmietnika.

W odwołaniu od powyższej decyzji "[...] T." Sp. z o.o. podważyła ustalenia Wojewody [...] w zakresie rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta P..

Przede wszystkim skarżąca Spółka podniosła, iż sam sposób zaprojektowania miejsc postojowych nie jest sprzeczny z przepisami prawa publicznego i nie wymaga dodatkowych uzgodnień poza uzyskanymi, w szczególności dlatego, że miejsca te nie są usytuowane w pasie drogi publicznej. Ponadto zamierzenie budowy budynków B i C wraz z obsługującą je podziemną halą garażową i zamiar budowy dodatkowych miejsc postojowych na obrzeżu terenu inwestycji są funkcjonalnie powiązane, ale nie łączy ich taki związek, by warunkiem realizacji jednego z tych zmierzeń była realizacja drugiego. Decyzja o warunkach zabudowy nie konstytuuje żadnych wymagań co do konkretnej liczny miejsc postojowych ani parametrów do jej określenia. Miejsca postojowe – zdaniem inwestora – gwarantują zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkańców, jednakże wykonanie dodatkowych 40 miejsc nie jest prawnie wymagane, a zatem nawet jeżeli pozwolenie na budowę w tej części rażąco naruszyło prawa to i tak organ powinien orzec o nieważności decyzji jedynie w tej części.

Spółka podniosła także, iż ustalenie organu dotyczące niewłaściwej powierzchni terenów zielonych nie zasadza się na niewątpliwym stwierdzeniu rażącego naruszenia prawa, lecz na interpretacji i to błędnej zbiegających się przepisów oraz niewłaściwej subsumcji do istniejącego stanu faktycznego.

Również kwestie naruszenia linii zabudowy oraz niewłaściwej lokalizacji placu zabaw bezpośrednio przy śmietniku budzi - w ocenie skarżącej - poważne wątpliwości.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił argumentacji przedstawionej przez Wojewodę [...], tym niemniej uznał, że Prezydent Miasta P., wydał decyzję z dnia [...] marca 2006 r. z rażącym naruszeniem prawa, będącym podstawą do stwierdzenia jej nieważności. Przede wszystkim wskazał, że inwestor – jak wynika z dołączonego do wniosku z dnia [...] lutego 2006 r. o pozwolenie na dokończenie robót budowlanych, wykazu robót wykonanych, rozpoczął roboty budowlane i zrealizował część inwestycji. Nie przedłożył natomiast nowego projektu przewidującego zakres robót pozostałych do wykonania, wskazując jednocześnie, iż wszystkie dokumenty znajdują się w Wydziale [...] Urzędu Miasta P.. W konsekwencji organ dwukrotnie zatwierdził ten sam projekt architektoniczno budowlany, w sytuacji gdy inwestor zrealizował cześć zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe stanowi zatem rażące naruszenie przepisu art. 28 Prawa budowlanego, w świetle którego roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do konieczności zbadania zgodności wykonanych do tej pory robót budowlanych z przepisami prawa. Kompetencje w tym zakresie posiada natomiast , stosownie do art. 83 Prawa budowlanego powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Dopiero zatem ocena dotychczas wykonanych robót budowlanych dokonana przez PINB otwiera inwestorowi drogę do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na dokończenie robót budowlanych do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Orzeczenie o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie pozostałych do wykonania robót budowlanych z pominięciem procedury naprawczej przewidzianej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, do której prowadzenia właściwy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest przedwczesne i pozostaje w oczywistej sprzeczności z przedstawionymi przepisami, kwalifikując to naruszenie prawa jako rażące. Ponadto, wskazał, że nie znajduje uzasadnienia zawarte w decyzji Prezydenta Miasta P. stwierdzenie, ze pilne wydanie decyzji było zasadne ze względu na interes inwestora i osób, które dokonały przedpłat na mieszkania, ponieważ kwestie te nie zwalniają organu od przestrzegania zasady praworządności.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi "[...] T." Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze Spółka zarzuciła przede wszystkim naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 4, art. 50, art. 51 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 4rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), jak również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 i art. 16 oraz art. 6 kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że teza przedstawiona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotycząca przedstawienia listy robót sprowadza się do założenia, iż inwestor w przedłożonym do pozwolenia na budowę z [...] marca 2006 r. projekcie powinien wyróżnić graficznie stan istniejący tych elementów budynku, które były już wzniesione. Tak postawiona teza nie jest zgodna z przepisami art. 34 i 35 Prawa budowlanego, a zatem nie znajduje żadnego uzasadnienia pogląd, iż rażące naruszenie prawa polegało na niewyróżnieniu graficznym stanu tych elementów budynku, które już zostały wzniesione. Wymóg tego rozróżnienia dotyczy wyraźnie i jednoznacznie tylko części rysunkowej projektu przebudowy obiektu budowlanego. Brak takiego rozróżnienia w projekcie nowowznoszonego obiektu nie jest więc naruszeniem prawa w ogóle, a tym bardziej naruszeniem rażącym.

Ponadto, skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu dotyczącym przedwczesności wydania pozwolenia na budowę i założeniu, że dopiero po dokonaniu oceny wykonanych robót na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestor mógłby ubiegać się o to pozwolenie. Spółka zacytowała treść art. 50 i 51 Prawa budowlanego i stwierdziła, że aprioryczne założenie, iż postępowanie organu nadzoru budowlanego po stwierdzeniu nieważności dotychczasowego pozwolenia na budowę, a przed wydaniem kolejnego pozwolenia jest zawsze konieczne, nawet gdy istnieje pewność, iż zostanie ono umorzone, nie znajduje podstawy w przytoczonych przepisach, a jest sprzeczne z zasadą szybkości i ekonomii postępowania wywodzącej się z art. 12 kpa. Powołała się przy tym także na treść art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis nie uzależnia wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę od przeprowadzenia jakiejkolwiek procedury na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Naruszenie postępowania administracyjnego było w ocenie skarżącej Spółki spowodowane bezpodstawnym uznaniem przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż eliminowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zatem bezprawnie usunął decyzję z obrotu prawnego, naruszając m. in. zasadę praworządności wyrażoną w art. 2 Konstytucji i art. 16 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd bowiem, kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przy zastosowaniu powyższych kryteriów, doszedł do przekonania, że decyzja ta została wydana zgodnie z prawem ponieważ weryfikowana w nadzorczym trybie decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. została w istocie wydana z rażącym naruszeniem prawa choć nie podzielił części argumentów przedstawionych przez organ. W szczególności nie podzielił argumentu dotyczącego powtórnego zatwierdzenia tego samego projektu architektonicznego, jak również że Prezydent Miasta P. naruszył przepis art. 28 Prawa budowlanego. Abstrahując jednak od tego argumentu oraz wykładni przepisu art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, na którą powołuje się organ nadzoru budowlanego Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 34 i 35 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie inwestor – po wydaniu w dniu [...] lutego 2006 r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2004 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. – wystąpił z nowym wnioskiem o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę w stosunku do II etapu inwestycyjnego czyli budynków B i C. Należy jednak zaznaczyć, że w sprawie bezsporne jest, iż część robót została już w stosunku do budynków B i C wykonana. W takiej sytuacji inwestor nie mógł się powoływać na projekt, który został złożony do organu architektoniczno-budowlanego przy pierwszym wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę I etapu inwestycji, ponieważ projekt ten był w momencie składania wniosku całkowicie nieadekwatny do tego wniosku. W tej sytuacji inwestor zobowiązany był do przedłożenia nowego projektu wskazującego na wykonane roboty i roboty które pozostały do wykonania, albowiem dopiero taki projekt mógł zostać w sposób zgodny z prawem zatwierdzony przez Prezydenta Miasta P. jako organ architektoniczno-budowlany.

Przy czym należy zaznaczyć, że projekt ten powinien spełniać wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych, zaś sam projekt budowlany powinien zawierać m. in.:

1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich,

2. projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych.

Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Stosownie do treści § 11 ust. 1 tego aktu wykonawczego projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Wspomniany opis techniczny powinien określać m. in.:

1. przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość i długość,

2. formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego, sposób jego dostosowania do krajobrazu i otaczającej zabudowy oraz sposób spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego,

3. układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, a dla konstrukcji nowych, niesprawdzonych - wyniki ewentualnych badań doświadczalnych, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, warunki i sposób jego posadowienia oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych; w wypadku projektowania przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy do opisu technicznego należy dołączyć ocenę techniczną obejmującą, w uzasadnionych wypadkach, także ocenę aktualnych warunków geologiczno-inżynierskich i stan posadowienia obiektu budowlanego;

Z kolei zgodnie z § 12 przedmiotowego rozporządzenia część rysunkowa powinna przedstawiać m. in.:

1. elewacje w liczbie dostatecznej do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu budowlanego oraz jego wyglądu zewnętrznego ze wszystkich widocznych stron, z określeniem graficznym lub opisowym na rysunku wykończeniowych materiałów budowlanych i kolorystyki elewacji,

2. rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje, a dla obiektu liniowego - przekroje normalne i podłużne (profile), przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia układu funkcjonalno-przestrzennego obiektu budowlanego, rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanymi itd.,

3. położenia sytuacyjno-wysokościowego i skrajnych parametrów instalacji i urządzeń.

Część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna być sporządzona w skali dostosowanej do specyfiki i charakteru obiektu budowlanego oraz stopnia dokładności oznaczeń graficznych na rysunkach (§ 13 rozporządzenia).

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 35 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. kompletność projektu budowlanego. Organ architektoniczno-budowalny powinien zatem dysponować aktualnym i adekwatnym do zamierzenia inwestycyjnego projektem budowlanym, co umożliwia przeprowadzenie odpowiedniej procedury w oparciu o przepis art. 35 Prawa budowlanego, w tym także sprawdzenie przez organ prawidłowości i kompletności projektu budowlanego. W przedmiotowym zakresie Sąd podzielił argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazującą na niespełnienie przez inwestora warunków formalnych dotyczących projektu. Należy bowiem stwierdzić, że inwestor składając nowy wniosek o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę nie przedstawił żadnego nowego projektu, a jedynie powołał się na dokumenty znajdujące się w siedzibie organu. Jednocześnie dokumenty złożone przy wniosku z dnia [...] lutego 2006 r. nie mogą – w świetle cytowanych wyżej przepisów - zostać uznane za spełniające warunki formalne projektu. Biorąc ten fakt pod uwagę należy podkreślić, że projekt, który został złożony wcześniej do Prezydenta Miasta [...], nie mógł stanowić dla tego organu podstawy procedowania w związku z nowym wnioskiem w odniesieniu do budynków B i C, ze względu na zmiany, jakie nastąpiły w odniesieniu do tego zamierzenia inwestycyjnego i co wynika bezspornie z akt postępowania administracyjnego i załączników do wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2006 r.

Prezydent Miasta P., wydając weryfikowaną w trybie nadzorczym decyzję z dnia [...] marca 2006 r. powołał się na załączniki do wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2006 r., a posiłkowo na złożony wcześniej, nieaktualny i nieadekwatny do zamierzenia inwestycyjnego projekt budowlany. Jednocześnie wskazał, że interes inwestora i osób, które dokonały przedpłat na lokale mieszkalne jest ważniejszy niż ewentualne uchybienia proceduralne organu. Stwierdzenie takie pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą nadrzędną, wyrażoną w Konstytucji RP i mającą jedynie odzwierciedlenie w regułach postępowania administracyjnego – a mianowicie działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta P. jako organ architektoniczno-budowlany zobowiązany był do przyjęcia odpowiedniego projektu, spełniającego warunki przewidziane powołanymi wyżej przepisami prawa i obejmującego planowane roboty budowlane w stosunku do budynków B i C przy ul. L./S. w P., a następnie dokonania właściwej analizy jego zgodności z warunkami określonymi w art. 35 Prawa budowlanego. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie mogłoby zostać zakończone wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Tymczasem Prezydent Miasta P. zamiast odpowiedniego, nowego projektu obejmującego przewidywane roboty budowlane, które inwestor zamierzał wykonać w odniesieniu do budynków B i C przyjął jedynie wniosek wraz z załącznikami w postaci przede wszystkim listy robót wykonanych i pozostałych do wykonania. Dodatkowo listy te nie zostały zatwierdzone przez osobę uprawnioną do sporządzania projektów, gdyż widnieją na nich jedynie pieczątki Prezesa Zarządu "[...]. T." Sp. z o.o., inspektora nadzoru budowlanego oraz firmy [...] S.A.

Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r., gdyż wzruszona w trybie nadzorczym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa obowiązującego w dniu jej wydania.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.