Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 656/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 102
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektor Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] września 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej E. C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, GDOŚ, organ odwoławczy) z [...] grudnia 2015 r., znak: [...]wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia E.C. (dalej: skarżący, strona), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: RDOŚ w O., organ I instancji) z [...] września 2015 r., znak: [...], w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...], gmina [...].

Stan sprawy przestawiał się następująco:

Wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r., Burmistrz Miasta i Gminy [...]wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...], gmina [...]. RDOŚ w O. postanowieniem z [...] września 2015 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Swoje rozstrzygnięcie organ l instancji uzasadnił tym, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach Obszaru Chronionego [...] Parku Krajobrazowego na terenie którego obowiązują przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (D. Urz. Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.) a zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia, tj. z zakazem zawartym w treści § 3 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła E.C. kwestionując ustalenia co do istnienia na działkach [...] i [...] okresowych zbiorników wodnych oraz wskazując na nieprawidłowe przypisanie wartości przyrodniczych wskazanemu zbiornikowi wodnemu.

Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ w O.. Organ wskazał, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], położoną w obrębie [...], zlokalizowana jest w obrębie [...] Parku Krajobrazowego oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] ([...]). Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że na działce sąsiadującej z przedmiotową nieruchomością a stanowiącej dz. ewid nr [...] znajduje się obiekt hydrograficzny. Przy czym, w ocenie organu, cała nieruchomość o nr. ewid [...] znajduje się w promieniu 100m od linii brzegowej zbiornika wodnego znajdującego się na dz. ew. nr [...]. GDOŚ swoje ustalenia oparł o następujące dokumenty: załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, mapy publikowane m.in. na oficjalnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartograffii i aplikacji Google Earth, z analizy których wynika, że na działce [...] wyodrębniony obiekt jest oznaczony jako wody powierzchniowe stojące. Nadto GDOŚ wskazał, że na historycznych ortofotomapach obiekt był widoczny w 2011 r., maju 2012 r. i wrześniu 2014 r. Ze zdjęć z oględzin wynika także że obiekt ten istnieje i jest małym zbiornikiem wodnym z wyraźną linią brzegową. Nie można natomiast potwierdzić na podstawie zgromadzonych dokumentów, istnienia zbiornika wodnego na działkach [...] i [...].

GDOŚ wskazał, że ww. rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego wprowadza m. in zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 7). Wobec stwierdzenia przez GDOŚ, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do zastosowania odstępstwa od ww. zakazu przewidzianego dla realizacji obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, brak jest możliwości uzgodnienia planowanej inwestycji.

W dalszej części organ podniósł, że działka inwestycyjna znajduje się na terenach obszaru Natura 2000 Puszcza [...] ([...]). Dlatego projekt decyzji podlega również uzgodnieniu pod kątem jego zgodności z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Z uwagi na naruszenie zakazów zawartych w rozporządzeniu, odstąpiono od tej analizy bo i tak inwestycja nie może być zrealizowana.

GDOŚ, odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, wskazał iż zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy powinna pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Tymi są m. in. przepisy rozporządzenia nr [...]. Wobec ustalenia, że zaplanowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi organ był zobowiązany do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Organ nie znalazł także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem prawo dopuszcza ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie prawnym m.in. w związku z ochroną środowiska.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła E.C..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 § 1, 124 § 2, 126 w zw. z art. 107 § 3 i 136 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że cała nieruchomość znajduje się w odległości 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego na działce [...], a także brak zbadania charakterystyki tego zbiornika w tym daty i przyczyn jego powstania i wartości przyrodniczych;

- art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), dalej "Poś", art. 16 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 627 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 i w zw. z art. 21 ust 1 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia wskutek wadliwego przyjęcia, że jedyną wystarczającą negatywną przesłanką do sformułowania rozstrzygnięcia jest samoistna okoliczność w postaci istnienia określonego zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr [...], niemającego wybitnych wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych – co w niniejszej sprawie doprowadziło do naruszenia chronionej konstytucyjnie zasady prawa własności;

- art. 6 i 8 K.p.a. na skutek braku analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy i przeprowadzenie wykładni prawa w sposób dowolny, bez zachowania reguł interpretatora i z pominięciem wykładni systemowej i celowościowej.

Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie obu postanowień i zasądzenie od organów kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu rozwinęła zarzuty skargi wskazując, że z samego faktu utworzenia parku krajobrazowego na terenie którego znajdują się zasługujące na ochronę wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe nie można wyprowadzić generalnego zakazu wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy. Zakaz ten musiałby wynikać z innych przepisów. W niniejszej sprawie taki generalny zakaz nie wynika z rozporządzenia nr [...], albowiem znajdujący zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 7 zawiera określone wyjątki.

Nadto zdaniem skarżącej, stosując przepisy odnoszące się do zakazu zabudowy w odległości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, trzeba mieć na względzie ratio legis tych regulacji prawnych a także metody interpretacji przepisów prawa a nie tylko wykładnię gramatyczną. Celem wprowadzenia tego zakazu była ochrona zbiorników wodnych reprezentujących wartości i walory przyrodnicze. Tych nie można przypisać okresowemu zbiornikowi wodnemu na działce [...].

Skarżąca zwróciła również uwagę, że przy wykładni pojęcia "zbiorników wodnych" należy mieć na uwadze odstępstwo od zakazu pozwalające na budowę o ile obiekt służy gospodarce wodnej, turystyce wodnej lub gospodarce rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 7). Wyjątek ten dotyczy wszystkich kategorii wód. Trudno uznać, że przy sadzawce albo stawie przydomowym będą lokowane urządzenia służące tym celom.

Skarżąca wskazała również, iż w celu przeprowadzenia wymaganego rozumowania należy dokonać wykładni przepisów prawa i dokonać subsumpcji, opierając się na odpowiednich materiałach źródłowych stanowiących dokumenty urzędowe. Stanowisko organu, że "można wnioskować, że obiekt ten jest w istocie małym zbiornikiem wodnym z wyraźnie zaznaczoną linią brzegową" stanowią wyłącznie spekulacje a nie prawidłowe ustalenia faktyczne. Z powyższego skarżąca wysnuwa wniosek, że na podstawie treści uzasadnienia nie sposób ustalić jaki był tok rozumowania organu i jakie źródło dowodowe i jakie wartości przyrodnicze uniemożliwiają zabudowę w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego tym bardziej, że na działkach sąsiednich o nr ew. [...] i [...] znajduje się już zabudowa mieszkaniowa i to w odległości mniejszej niż zabudowa planowana.

Na zakończenie skarżąca podkreśliła, że to na organie, spoczywa ciężar dowodu a organ nie wykazał aby istniały obiektywne przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej zwana "p.p.s.a.", stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014, poz. 1647), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest postanowienie GDOŚ z [...] grudnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w O. z [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] położonej na terenie [...]Parku Krajobrazowego. Orzekające w sprawie organy uznały, że planowana inwestycja będzie sprzeczna z zakazem zawartym w treści § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przywołanym przez organy § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, na objętym ochroną obszarze zabrania się "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej." Niewątpliwie ww. zakaz odnosi się do rzek i jezior, gdyż nie ulega wątpliwości że na tego rodzaju akwenach wodnych możliwe jest prowadzenie turystyki wodnej czy gospodarki wodnej lub rybackiej. Zwrócić należy jednak uwagę, że ustawodawca w cytowanym przepisie używa również pojęcia "inny zbiornik wodny", co w potocznym rozumieniu oznacza po prostu miejsce wypełnione wodą.

Za "inny zbiornik wodny" orzekające w sprawie organy uznały "zbiornik" znajdujący się na działce nr [...]. Organ przyjął na podstawie wydruków z Geoportal i Google Earth, że na działce tej istnieje okresowy zbiornik wodny z wyraźnie zaznaczoną linią brzegową.

Zdaniem Sądu z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach, wynika że istotnie na gruncie tym znajduje się obiekt hydrologiczny, ale o nieregularnym kształcie, który bez wątpienia nie ma charakteru stałego i stanowi raczej rozlewisko (k. 27, 28, 43,44). Koreluje to z informacjami z rejestru gruntów w których obszar działki to użytki rolne/sad. Zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Sądu wskazuje raczej na pierwotne zagospodarowanie tej działki na potrzeby sadowniczo – orne i powstałe w niedalekiej przeszłości rozlewisko wody, które okresowo zanika. Potwierdzają to ustalenia organu, że widać je było w latach 2011, 2012 i 2014 r.

Sąd orzekający w tym składzie podziela podgląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego "Nie wolno każdego zagłębienia z wodą traktować jako zbiornika wodnego zasługującego na ochronę" (zob. wyrok NSA z 24 września 2015 r., sygn. akt II OSK 172/14, LEX nr 1794330). W wyroku tym NSA wskazał, że "oparcie się wyłącznie na wykładni językowej godzi w podstawowe wartości wynikające z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Gdyby ograniczać się wyłącznie do wykładni językowej pod pojęciem zbiornika wodnego należałoby rozumieć "naturalnie lub sztucznie utworzone zagłębienie terenu, wypełnione wodą" (E. Sobol, Słownik języka polskiego, Warszawa 2005). Zdaniem NSA tak szerokie pojęcie zbiornika wodnego nie może zostać zaakceptowane. Konieczne jest sięgnięcie do reguł wykładni systemowej, w tym wynikającej z regulacji przyjętej w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), ale też z uwagi na ochronę wspólnych wartości wyrażonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145).

Dla właściwego rozumienia (prawidłowej wykładni) pojęcia "zbiornik wodny" należy zatem sięgnąć do treści art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w którym określono obszar chronionego krajobrazu jako obejmujący "tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych". Te granice ochrony muszą być uwzględniane w przepisach prawa miejscowego. A zatem nie każdy zbiornik wodny istniejący na terenie chronionego krajobrazu podlega ochronie. Tylko taki, który służy celom wyrażonym przede wszystkim w akcie prawa miejscowego (w rozpoznanej sprawie wspomnianego wyżej rozporządzenia nr [...]) i szeroko rozumianych przepisach dotyczących ochrony przyrody.

Jak wskazuje NSA w wyroku z 6 września 2012 r. sygn. akt II OSK 217/12, granice ochrony obszaru chronionego krajobrazu należy także rozważyć w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 § 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nią, ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. W związku z tym konieczne jest wyważenie proporcji pomiędzy dobrem jakim jest prawo własności i dobrem jakim jest prawo do środowiska i jego ochrona i rozważenie czy rzeczywiście istnieje konieczność ograniczenia prawa własności ze względu na konieczność ochrony środowiska. W tym wypadku mamy bowiem do czynienia z dwoma przeciwstawnymi dobrami. Jedno to prawo do korzystania z rzeczy zgodnie z jego społecznym przeznaczeniem, o którym mowa w art. 140 kodeksu cywilnego, z drugiej zaś strony chronione rozporządzeniem wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe – wskazane w § 2 ww. rozporządzenia.

Test proporcjonalności polega na udzieleniu odpowiedzi na 3 pytania: 1. czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; 2. czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego z którym jest powiązana; 3. czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (por orzeczenie TK z 26 stycznia 1993 r. U.10/92, OTK 1993 s. 32, TK w wyroku z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 662/16, zapadłym w analogicznym stanie prawnym i faktycznym, w niniejszej sprawie organ powinien zatem rozważyć, w świetle zasady proporcjonalności i ustalić czy odmowa uzgodnienia warunków zabudowy ze względu na istnienie czasowego rozlewiska jest w stanie doprowadzić do zamierzonego skutku w postaci ochrony wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych tego terenu, czy taki był przy tym zamiar rozporządzenia, czy jest ona niezbędna ze względu na ochronę interesu publicznego i czy ograniczenia w zabudowie nie przekraczają niezbędnego stopnia uciążliwości dla właściciela – czy zachowana jest proporcja pomiędzy interesem publicznym a uprawnieniami jednostki.

Warto również zwrócić uwagę, że uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie form ochrony przyrody, w związku z planowaniem realizacji konkretnej inwestycji. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., regionalny dyrektor ochrony środowiska zobligowany jest do rozważenia, czy w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody możliwe jest uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak wynika z § 2 ww. rozporządzenia nr [...], celem ochrony w Parku jest "ochrona wybitnych wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości". Tym celom służą zakazy określone w § 3 tego rozporządzenia. Ma też rację skarżąca, że celem tym jest także ochrona zbiorników wodnych które stanowią element krajobrazu. Niewątpliwie obiekt na działce [...] jest elementem krajobrazu, ale organ nie wyjaśnił czy jest istotny ze względu na zasady ochrony środowiska, czy interes publiczny wymaga ochrony takiego obiektu i czy konieczność ochrony ma większą wagę niż prawo właściciela nieruchomości do zabudowy swego gruntu. Tym samym organ naruszył zasady postępowania administracyjnego, nakładające na niego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz swobodną ich ocenę w kontekście całości zgormadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji Sąd uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto, w ocenie Sądu organ dokonał wykładni gramatycznej rozporządzenia i zakwalifikował obiekt hydrologiczny jako "inny zbiornik wodny" nie zastanawiając się czy przedmiotem ochrony objętej rozporządzeniem jest każdy zbiornik, który jest wypełniony wodą, czy też tylko taki który ma wpływ na walory krajobrazowe parku i może pozytywnie oddziaływać na zachowanie chronionych wartości. Nie wykazał przy tym dlaczego uznał, że obiekt ten charakteryzuje się określoną linią brzegową, w sytuacji w której na zdjęciach widać że linia ta występuje choć nie ma charakteru regularnego. Podkreślić należy, że nie bez przyczyny użyto w tym rozporządzeniu (jak i wielu innych aktach tego typu) pojęcia "linii brzegowej". Ustalenie istnienia linii brzegowej ma bowiem umożliwić ustalenie granic stumetrowego pasa, na którym nie ma możliwości lokowania nowej zabudowy. W sytuacji zatem gdy linia zbiornika wodnego jest nieregularna i zmienia się pod wpływem różnych czynników nie można ustalić granic terenu, na którym obowiązywałby zakaz zabudowy. Okoliczność ta powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu czy rzeczywiście znajdujący się na działce [...] zbiornik wodny może być uznany za "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...].

W ocenie Sądu zebrany przez organ materiał dowodowy nie był – w świetle powyższych rozważań – wystarczający do oceny czy znajdujący się na działce [...] obiekt hydrologiczny można uznać za "inny zbiornik wodny", co stanowi o naruszeniu przez organ art. 7, 77§ 1 i 107 § 3 oraz art. 6, 8 i 11 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Czynności organu II instancji nie doprowadziły bowiem do wyjaśnienia istotnych okoliczności. Pominięcie w uzasadnieniu postanowienia oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy powoduje również wadliwość rozstrzygnięcia w oparciu o art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, z przytoczeniem przepisów prawa.

W niniejszej sprawie organ II instancji nie wyjaśnił w sposób przekonujący dlaczego w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody nie jest możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Uwzględniając lokalizację planowanej inwestycji na terenie [...] Parku Krajobrazowego organ II instancji rozpatrując przedmiotową sprawę przeanalizował jedynie, czy realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ograniczeniami zawartymi w rozporządzeniu Nr [...]. Tymczasem, obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu I instancji.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienia. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji zastosuje się do wyżej wskazanych przez sąd ocen i dokona analizy planowanej inwestycji przez zbadanie wielkości i funkcji urządzenia wodnego występującego na działce [...], odniesie się do pojęcia linii brzegowej, rozważy ustanowiony zakaz z punktu widzenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności i ustali czy rzeczywiście obiekt hydrologiczny na działce [...] spełnia warunki do uznania go za zbiornik wodny o jakim mowa w rozporządzeniu nr [...]. W przypadku gdy uzna, że znajdujący się na działce obiekt hydrologiczny nie może zostać uznany za zbiornik wodny w rozumieniu przepisów rozporządzenia dokona następnie oceny możliwości realizacji planowanej inwestycji w związku z pozostawaniem tej działki w strefie Natura 2000.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że organ naruszył przepisy Konstytucji gdyż zebrany materiał dowodowy i dokonana przez organ jego ocena nie był wystarczający do przeprowadzenie tej oceny.