Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 75/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art 183 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3, art. 7, art 39 ust. 1, art. 41
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 283/06 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zwrot pożyczki przeznaczonej na wykup leków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2007r. sygn. akt II SA/Kr 283/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005r.

nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zwrot pożyczki przeznaczonej na wykup leków.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie wydał w dniu

[...] października 2005 r. decyzję nr [...], którą odmówił M. P. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zwrot pożyczki przeznaczonej na wykup leków w kwocie [...] zł.

Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy: art. 104, art. 107 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt. 5, art. 39, art. 41 pkt. 1, art. 102 ust. 1, 2, art. 104, art. 106 ust. 1, 3 i 4, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 ze. zm.). W uzasadnieniu swojej decyzji Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie wskazał, że M. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, "zarejestrowaną w GUP z prawem do zasiłku", dochodem jego jest zasiłek dla bezrobotnych w kwocie [...] zł.

Kierownik wskazał, że ustawowe kryterium dochodowe kwalifikujące do świadczeń z pomocy społecznej, obliczone zgodnie z art. 8 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, dla osób prowadzących samodzielne gospodarstwo domowe wynosi 461 zł, a więc dochód wnioskodawcy przekracza ustawowe kryterium dochodowe o [...] zł. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji powołał się na treść art. 39 ustawy o pomocy społecznej, według którego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy oraz wskazał, że osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być przyznany specjalny zasiłek celowy, na podstawie przepisu art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Dalej Kierownik podkreślił, iż ustawowym zadaniem pomocy społecznej jest jedynie wsparcie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych przy uwzględnieniu celów i możliwości pomocy społecznej, a świadczenia z pomocy społecznej stanowią jedynie wsparcie i pomoc w wyjściu z trudnej sytuacji, nie mogą jednak stanowić stałego źródła dochodu czy też alternatywnej formy utrzymania. Organ pomocy społecznej udzielając pomocy materialnej musi mieć na względzie nie tylko potrzeby osób starających się o przyznanie pomocy społecznej, lecz również możliwości finansowe ośrodka; ponadto rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy finansowej. Osoby ubiegające się o pomoc społeczną nie mogą oczekiwać, że przejmie ona wszystkie zobowiązania finansowe ciążące na osobach starających się o pomoc zwłaszcza jeżeli posiadają własny dochód. Ponadto organ wskazał, że M. P. jest w stałym kontakcie z pracownikiem socjalnym i otrzymuje regularną pomoc. I tak w okresie od stycznia do października 2005 r. włącznie otrzymał zasiłki łącznie w wysokości [...] zł. Kierownik ustalił też, że bieżące płatności wnioskodawcy związane z regulowaniem opłat mieszkaniowych wynoszą: energia elektryczna - [...]zł, czynsz - [...]zł. Organ ustalił również wysokość zadłużenia skarżącego na dzień [...] października 2005 r., która w opłatach czynszu wynosi [...]zł. Dodatkowo ustalił, że wnioskodawca wpłacił w dniu [...] października 2005 r. kwotę [...]zł na poczet zadłużenia. Oprócz tego wnioskodawcy przyznano zasiłek celowy specjalny na uregulowanie płatności za prąd w wysokości [...]zł.

Mając na względzie fakt, że skarżący nie wykazuje inicjatywy celem poprawienia swojej sytuacji bytowej, w szczególności nie bierze pod uwagę możliwości wynajmu lub zamiany mieszkania na mniejsze, Kierownik nie znalazł wystarczających przesłanek do przyznania wnioskodawcy pomocy w trybie i na zasadach art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

Z decyzją tą nie zgodził się M. P. i wniósł od niej odwołanie, w którym opisał swoją trudną sytuację życiową i materialną. Podniósł, że nie posiada dostatecznych środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Jest osobą samotną, niepełnosprawną, pozostaje w stałym leczeniu i rehabilitacji od 1993 r. Stan jego zdrowia ulega ciągłemu pogorszeniu z uwagi ograniczone środki finansowe.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało w dniu [...] grudnia 2005 r., na podstawie art. 39 i art. 41 ustawy z dnia

12 marca 2004r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 39 ustawy o pomocy społecznej przyznanie zasiłku celowego jest możliwe, jeżeli wnioskowany zasiłek jest nieodzowny do pokrycia podstawowych potrzeb rodziny i jej koniecznych życiowych wydatków. Ponadto przyznanie zasiłku celowego jak i innych świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego ustawą; w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego jest to 461 zł. Kolegium wskazało, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, że wnioskodawca nie spełnia warunku, od którego uzależnione jest przyznanie zasiłku celowego, a mianowicie kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej, przekraczając je o [...]zł. W związku z tym, co do zasady świadczenia z pomocy społecznej mu nie przysługują, jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na zasadzie art. 41 ustawy o pomocy społecznej pomocy takiej można mu udzielić.

W ocenie Kolegium organ l instancji prawidłowo ustalił i przeanalizował całą sprawę. Skoro specjalny zasiłek celowy może być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach, to szczególne przypadki muszą być tak wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnieniu kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, że uzasadniają przyznanie tej szczególnej formy pomocy. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie można rozpatrywać sytuacji, w jakiej znajduje się wnioskodawca w kategoriach sytuacji wyjątkowej i widocznie uzasadniającej przyznanie świadczenia w specjalnym trybie na wnioskowany cel.

Mając na uwadze całokształt dokumentacji, z której wynika, iż stronie w miesiącu październiku przyznano pomoc w formie zasiłków celowych specjalnych na przejazdy na rehabilitację, na leki oraz na uregulowanie opłat, a także, iż nie wykazuje ona inicjatywy w kierunku poprawy swojej sytuacji należy stwierdzić, iż argumentacja organu I instancji zasługuje na uwzględnienie. Poza tym organ stwierdził, że celem pomocy społecznej nie jest i nie może być spłata zobowiązań finansowych wnioskodawcy.

Ponadto strona od dłuższego czasu jest objęta pomocą społeczną. Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie starał się w miarę posiadanych środków, wspomagać M. P. w trudnej sytuacji bytowo - socjalnej, przyznając mu pomoc w postaci zasiłków celowych specjalnych. Ze swojej strony M. P. nie robi natomiast nic, by poprawić swoją trudną sytuację bytową. Wręcz przeciwnie, jego postawa świadczy o tym, iż oczekuje on, że ośrodek pomocy społecznej przejmie wszystkie jego zobowiązania finansowe, co jest niemożliwe ze względu na brak środków, ale przede wszystkim na brzmienie ustawy o pomocy społecznej oraz cel przyznawanych świadczeń. Kolegium przyznało, że odwołujący pozostaje niewątpliwie w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, jednak w związku z faktem istnienia coraz większych grup społeczeństwa wymagających pomocy i skromnych środkach finansowych przeznaczonych na pomoc społeczną nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb we wnioskowanym zakresie i powoduje to konieczność weryfikacji wniosków pod kątem ustalenia podstawowych potrzeb osób i rodzin ubiegających się o pomoc i w pierwszej kolejności zaspokojenie potrzeb osób, które nie potrafią przezwyciężyć trudnych sytuacji życiowych za pomocą własnych środków i których dochód nie przekracza kryterium dochodowego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. P. Podniósł w niej, że mieszka w trudnych warunkach, w zagrzybionym mieszkaniu, ma trudną sytuacje finansową i nie może wynająć innego mieszkania. Nie jest w stanie ponieść kosztów na podstawowe potrzeby bytowe. Uważa, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Rozstrzygając, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - w granicach przedmiotowej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd powołał się na treść z art. 41 ustawy o pomocy społecznej wskazując, że jego treść przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może być on mianowicie przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Przez "szczególny" rozumie się "odznaczający się, charakteryzujący się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę, wyjątkowy."

Za słuszne Sąd uznał stanowisko organów obu instancji, że kwestię zadłużenia związanego z zaciągniętą pożyczką na zakup leków i powstałą również między innymi z tego tytułu trudną sytuację życiową skarżącego, nie można uznać za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Trudnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącego żaden z organów nie zanegował. Nie wystarcza to jednak do przyznania zasiłku celowego na zasadach art. 41 ustawy o pomocy społecznej, podobnie jak i to, że skarżący jest osobą bezrobotną, pobierającą zasiłek dla bezrobotnych, niepełnosprawną, leczy się. Nie powoduje to bowiem stanu, że sytuacja w jakiej znalazł się skarżący w sposób wyraźny odcina się od sytuacji innych potencjalnych osób ubiegających się o pomoc społeczną także na cel związany z leczeniem. Nie ma ona cech wyjątkowej, odznaczającej się. Skarżący w żaden sposób nie wykazał nawet kosztów, jakie ponosi z tytułu rehabilitacji i leczenia stosownymi rachunkami. To, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego dla osób nie spełniających kryterium dochodowego nie oznacza, że zasiłek ten traci swój charakter zasiłku celowego w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. W dalszym ciągu jest tego rodzaju świadczeniem pieniężnym aczkolwiek uniezależnionym od dochodu osoby ubiegającej się o niego, czy też rodziny. W konsekwencji więc może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzebny bytowej w sytuacji szczególnej. Biorąc pod uwagę ten aspekt w żaden sposób nie można uznać, zdaniem Sądu, sytuacji zadłużenia skarżącego z tytułu zaciągniętej pożyczki nawet na cel związany z zakupem leków jako niezbędnej potrzeby życiowej. W tym więc względzie dokonana przez organy pomocy społecznej wykładnia tego ostatniego pojęcia jest prawidłowa.

Ponadto mając na względzie normy wskazujące zadania, cele i kryteria działania organy zasadnie podniosły, że świadczenia przez nie wypłacane mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez system pomocy społecznej. Nadto, że mają one obowiązek gospodarować w taki sposób posiadanymi środkami, aby były w stanie pomóc wszystkim potrzebującym, zwłaszcza tym, którym z uwagi na kryterium dochodowe udzielenie pomocy jest obligatoryjne. Zatem dokonana przez organy administracji ocena dowodów jak i cały przebieg postępowania w niniejszej sprawie nie naruszają zasad postępowania administracyjnego; nie jest więc ona dowolna.

W ocenie Sądu skoro organy pomocy społecznej wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, kontrolowane akty są zgodne z normami procesowymi, to zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie przekraczają ram uznania administracyjnego.

O zwrocie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wniósł w oparciu

o przesłankę wynikającą z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną, w której zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie przepisu art. 3 i 7 ustawy o pomocy społecznej polegające na nieudzielaniu skarżącemu pomocy społecznej w rozmiarze odpowiednim do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie nieopłaconych kosztów postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że skarżący M. P., z uwagi na niski miesięczny dochód, na który składa się wyłącznie renta w wysokości [...] zł pomniejszona o egzekucję komorniczą w kwocie [...]zł, żyje w skrajnym ubóstwie i nędzy i nie jest w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb bytowych, wykupić leków, a jego zadłużenie czynszowe stale wzrasta. Ponadto wskazał, że zaciągnięta przez niego pożyczka w całości została przeznaczona na pokrycie kosztów zakupu leków i nie stanowiła jego dochodu. Zatem, w ocenie pełnomocnika, zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 8 ustawy o pomocy społecznej, bowiem Sąd Wojewódzki przyjął, że pożyczka w kwocie [...] zł zaciągnięta przez skarżącego stanowiła część jego dochodu, co formalnie spowodowało przekroczenie kryterium dochodowego przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sąd drugiej instancji rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzuconego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to, że w skardze powinny zostać powołane konkretne przepisy prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienie zarzutów ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Innymi słowy obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (wyrok z dnia 20 października 2005 r., I OSK 163/05, LEX nr 188715; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971, wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., II OSK 403/05, LEX nr 196461).

Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi ani wnioskować, na czym strona opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia. Sąd nie może też zastępować stron i samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać lub w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, wskazać, na czym polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany. W orzecznictwie przyjmuje się, że przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi poprzez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) – zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 17 stycznia 2006 r. sygn. II OSK 403/05 LEX nr 196 461).

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada w pełni wskazanym wymogom. Powołano w niej bowiem jako podstawę kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 3 i 7 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 poz. 593 ze zm.) przez ich błędne zastosowanie polegające na nieudzielaniu skarżącemu pomocy społecznej w rozmiarze odpowiednim do okoliczności, to jest jego ciężkiej sytuacji bytowej i materialnej.

Wskazane przepisy posiadają jednak rozbudowaną strukturę wewnętrzną. Art. 3 ustawy o pomocy społecznej dzieli się na 4 ustępy, zaś art. 7 na 15 punktów. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej nie może domniemywać woli, czy też intencji składającego skargę kasacyjną. Podniesione zarzuty nie mogły więc być merytorycznie rozpoznane.

Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że wbrew sformułowanemu zarzutowi skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez "nieudzielanie skarżącemu pomocy społecznej".

Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracynego przesądza o tym, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito, tak więc nie orzeka o przyznaniu bądź nieprzyznaniu spornego świadczenia.

Wyrazem kontroli dokonywanej przez Sąd jest ewentualne uwzględnienie skargi i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego aktu lub stwierdzenie jego nieważności bądź oddalenie skargi, jako niezasadnej.

Mając powyższe na względzie należało uznać, że przedstawiona w skardze podstawa kasacyjna została wadliwie skonstruowana, przez co niemożliwe było merytoryczne odniesienie się do kwestii zarzucanego błędnego zastosowania prawa materialnego tj. tzw. błędu w subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego do hipotezy określonej normy prawnej.

Z podanych wyżej przyczyn nie podlegał również merytorycznej ocenie podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 ustawy o pomocy społecznej.

Zauważyć przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej czyniąc wywód w zakresie naruszenia wymienionego przepisu – przez nieprawidłowe przyjęcie przekroczenia kryterium dochodowego przez skarżącego – przypisał organom i Sądowi I instancji ocenę, której w wydanych przez siebie orzeczeniach nie wyraziły.

Z tych wszystkich względów należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.