Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1782/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Jolanta Rudnicka Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy z wniosku R. F. w przedmiocie ukarania grzywną Ministra Edukacji i Nauki postanawia 1. odrzucić wniosek 2. przyznać ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata V. A. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1782/04

UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 6 sierpnia 2004 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. F. wniósł o wymierzenie grzywny Ministrowi Edukacji Narodowej za nie przesłanie jego skargi z 3 kwietnia 1995 r. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w K. w zakresie wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia skarżącemu praw studenta i nie przesłanie akt administracyjnych koniecznych do rozpoznania skargi na bezczynność przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Na mocy postanowienia z dnia 23 września 2004 r. w sprawie III SA/Kr 666/04 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie akta sprawy przekazano według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł w pkt 1 o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej ppsa), a w pkt 2 odpowiedzi o oddalenie wniosku.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 3 kwietnia 1995 r. R. F. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domagał się zobowiązania Ministra Edukacji Narodowej do wydania postanowienia o wznowienie postępowania w sprawie przywrócenia mu praw studenta [...] Uniwersytetu [...] w K. lub o wydanie decyzji odmownej.

Decyzją z dnia [...] maja 1995 r., nr [...] Minister Edukacji Narodowej odmówił wznowienia postępowania. W tej sytuacji, zdaniem organu, postępowanie w sprawie ze skargi na niewydanie przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu decyzji w terminie jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia wniosek o jego umorzenie.

Organ podkreślił, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 1995 r. (sygn. akr I SA 1039/95) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję z dnia [...] maja 1995 r., wskazując w uzasadnieniu, iż Minister Edukacji Narodowej nie był władny wydać decyzji o odmowie wznowienia postępowania, lecz powinien wyznaczyć organ właściwy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

W wykonaniu powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] lutego 1996 r. Minister Edukacji Narodowej wznowił postępowanie w sprawie skreślenia R. F. z listy studentów oraz wyznaczył Rektora Uniwersytetu [...] , jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa.

Decyzją z dnia [...] marca 1996 r. Rektor Uniwersytetu [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Rektora Akademii [...] w K. (obecnie [...] [...] [...]) z dnia [...] stycznia 1991 r. o skreśleniu wnioskodawcy z listy studentów Wydziału [...].

Pismem z dnia 3 sierpnia 2004 r. skarżący wniósł do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu odwołanie od tej decyzji. Odwołanie to postanowieniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] listopada 2004 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. zostało przekazane do rozpatrzenia według właściwości Rektorowi Uniwersytetu [...].

Ponadto w odpowiedzi na skargę wskazano, że wydając decyzję z dnia [...] maja 1995 r. o odmowie wznowienia postępowania, a następnie postanowienia z dnia [...] lutego 1996 r. Minister Edukacji Narodowej w pełni zrealizował zawarte w skardze z dnia 3 kwietnia 1995 r. żądania wnioskodawcy, dotyczące wznowienia postępowania w zakresie wyznaczonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym nieprzekazanie skargi do Sądu nie spowodowało naruszenia interesu wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenia grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przepis art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi m.in., że w razie nie zastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny organowi. Przepis ten odsyła do art. 54 § 2 ppsa, który wymaga wykazania, że na organie ciąży obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

Ponadto wnioskodawca podjął dodatkowe czynności i w trybie pozaprocesowym wystąpił do Ministra Edukacji Narodowej oraz Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o nadanie biegu urzędowego kopii skargi, do której dołączył kserokopię dowodów jej złożenia. Nie ulega żadnej wątpliwości, że organem właściwym w sprawie może być wyłącznie jeden organ i tylko jeden organ ma obowiązek przekazania sądowi skargi na bezczynność. Wnioskodawca nie wykazał, aby był nim Minister Edukacji Narodowej. Na tym organie nie ciąży ustawowy obowiązek przekazania sądowi kopii skargi na ewentualną bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w K., akt sprawy i odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 1995 r. Żadne przepisy prawa nie uprawniają do wykonywania czynności procesowych za inny organ. Spełnienie żądania skarżącego stanowiłoby naruszenie zasady praworządności przez Ministra Edukacji Narodowej.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 ppsa uznał, że złożenie przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.

Ponadto należy zauważyć, że przedmiotem sprawy jest ukaranie organu grzywną, a nie bezczynność organu. W związku z powyższym wniosek organu o umorzenie postępowania nie jest zasadny.

Rozstrzygnięcie z pkt 2 postanowienia znajduje uzasadnienie w treści art. 250 ppsa.