Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 846/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym
Powołane przepisy: article: art. 246 §1 pkt 2, art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych 2. ustanowić dla skarżącego adwokata WSA/post.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

z dnia "[...]"

Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. M. B. (dalej jako wnioskodawca, strona, skarżący) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia, wniesienia skargi kasacyjnej. Do pisma załączył wypełniony nieobowiązujący od 29.08.2015 r. urzędowy formularz wniosku

o przyznanie prawa pomocy z dnia 30.12.2016 r. Nadto przedłożył kserokopie decyzji MOPS-u z "[...]" z dnia 25.10.2016 r. przyznającej świadczenie z pomocy społecznej – zasiłek okresowy w kwocie 317 zł na okres od 01.10.2016 r. do 31.12.2016r., oraz kopie innych dokumentów niezwiązanych z jego sytuacją materialną i finansową (k. 39-47).

Z uwagi na braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej zwana w skrócie p.p.s.a, wezwaniem z dnia 04.01.2017 r. zobowiązano skarżącego do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na aktualnym druku formularza. Jednocześnie, na podstawie art. 255 p.p.s.a, wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów potwierdzających w sposób wyczerpujący

i całkowity sytuację materialną i życiową wnioskodawcy tj. przedstawienia pisemnego oświadczenia w zakresie zestawienia stałych miesięcznych wydatków związanych

z utrzymaniem własnym skarżącego, przedstawienia wyjaśnień czy korzysta z czyjeś pomocy finansowej ewentualnie rzeczowej. Nadto zobowiązano skarżącego do złożenia pisemnego oświadczenia w zakresie ewentualnego uzyskiwania dochodów z prac dorywczych, sezonowych oraz czy prowadzi działalność gospodarczą. W przypadku odpowiedzi twierdzącej przedłożenia kopii dokumentów potwierdzających wysokość uzyskanego przychodu, dochodu, poniesionych kosztów za rok 2016.

W odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z dnia 2 lutego 2017 r. wnioskodawca przedłożył: aktualny wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF z dnia 2 lutego 2017 r., pisemne oświadczenie złożone na wezwanie

w trybie art. 255 p.p.s.a, kopię obliczenia dochodu wg wzoru księgi za okres od stycznia do listopada 2016 r., PIT-B za 2015r. wraz z potwierdzeniem jego złożenia, kopię decyzji MOPS z dnia "[...]" o przyznaniu zasiłku z pomocy społecznej – zasiłek okresowy w kwocie 317 zł na okres od 01.01.2017 r. do 30.04.2017r., postanowienie Sądu Rejonowego w Ostródzie sygn. akt II Kp 128/16 z dnia 22.09.2016 r.

Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF z dnia 2.02.2017 r. oświadczenia wynikało, że skarżący zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych

i ustanowienie adwokata. Wyjaśnił, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie uzyskuje dochodów. Skarżący jest współwłaścicielem domu o powierzchni ok 190 m2, który uległ zniszczeniu na skutek wybuchu gazu i pożaru. Nadto posiada

u komornika wierzytelność w kwocie 1100 zł wraz z należnymi od niej odsetkami. Wskazał, że z uwagi na sytuację finansową nie ponosi zobowiązań jak i stałych wydatków.

Składając wyjaśnienia na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a oświadczył, że nie ponosi kosztów utrzymania w postaci opłat za media, kosztów eksploatacji samochodu, leczenia, podatków, ubezpieczeń, pożyczek czy też kredytów z powodu braku środków lub też braku zobowiązań z tego tytułu. Ponosi opłaty z tytułu użytkowania telefonu

i Internetu w kwocie ok. 100 zł, które to stanowią koszt prowadzonej działalności gospodarczej. Z uzyskiwanego zasiłku z MOPSU ponosi wydatki na wyżywienie

w kwocie około 15-20 zł dziennie, korzysta również z pomocy rzeczowej MOPS-u

w postaci produktów żywnościowych. Odzież kupuje używaną lub też otrzymuje

z pomocy społecznej. Stwierdził, że nie wykonuje prac dorywczych jak i sezonowych. Prowadzi od 15 lat działalność gospodarczą, przy czym w znacznym stopniu ograniczoną z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne i inne przeszkody. Oświadczył również, że środki trwałe w postaci kasy fiskalnej, regałów sklepowych, czajnika oraz komputera zostały zamortyzowane, natomiast samochód został skradziony w 2010 r.

Z przedstawionych zaś kopii dokumentów źródłowych wynika, że skarżący

w okresie od stycznia do listopada 2016 r. uzyskał przychód w kwocie 16.970 zł, poniósł koszty w wysokości 35.498zł, poniósł stratę w kwocie 18.527 zł. Nadto

z przedstawionego obliczenia dochodu za ww. okres wynika, że wartość spisu z natury na początek okresu wynosiła 211.020 zł zaś na koniec tego okresu 198.000 zł.

Nadto ustalono, że za rok 2015 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca poniósł stratę w kwocie 22.619,87 zł (wg. PIT/B z 2015 r.).

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.

Z kolei wniosek o ustanowienie adwokata podlegał rozpoznaniu w kontekście brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., według którego prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przedstawiona przez skarżącego sytuacja wskazuje, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Zauważyć należy, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku

z MOPS w wysokości 317 zł miesięcznie, po opłaceniu kosztów wyżywienia ok. 15-20 zł dziennie, skarżący nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Mając zatem na uwadze wysokość uzyskiwanego zasiłku, jak również wysokość wydatków, przyjąć należy, że skarżący nie jest w stanie ze środków, którymi dysponuje poczynić oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ustanowienie pełnomocnika.

Z tego powodu postanowiono przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.