Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 349/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 , art. 61 ust. 1  w zw. z art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

II SA/Kr 349/20 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy . . . oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 30 grudnia 2019r. (nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania K. K., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15.10.2019r. (nr [...]), orzekającej o ustaleniu na wniosek A. D., warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem jednostanowiskowym i instalacjami wewnętrznymi (wody, gazu, prądu, kanalizacji sanitarnej i opadowej) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W podstawie materialnoprawnej powołano art. 59, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p. (Dz.U. 2018.1945 z późń. zm.), § 1 -9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588 z późń. zm.), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, póz. 1589 z późń. zm.) oraz art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018. 2096 ze zm.).

Powyższa decyzja zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie:

Ww. decyzją organ l instancji ustalił warunki zabudowy dla przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. póz. 1945 ze zm.). Organ I instancji ustalił, że przedmiotowe przedsięwzięcie, spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe ustalenia wynikają z analizy urbanistyczno -architektonicznej sporządzonej w nin. postępowaniu, a mianowicie: funkcja planowanej inwestycji jest zgodna z funkcją występującą na działkach sąsiednich, tj. m.in. na działce nr [...],[...],[...] oraz dz. nr [...] z [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] Wyjaśniono, że teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] (działka nr [...]).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 cyt. na wstępie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego, teren objęty decyzją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż w świetle przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 1995 r. nr 16 poz. 78 ze zm.) w związku z art. 61.1 pkt 4 działka nr [...] obr. [...], objęta wnioskiem inwestycyjnym stanowi grunt budowlany.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji K. K., działająca przez pełnomocnika J. K., zakwestionowała przedmiotową inwestycję podnosząc, iż nie wyraża zgody na planowaną zabudowę, której realizacja uniemożliwi zabudowę jej działki, gdyż odległość od działki stanowiącej jej własność przypuszczalnie wynosi tylko 3 m, a nie 4 m, jak dotychczas.

Następnie SKO w K. orzekło jak w powołanej na wstępnie ww. decyzji z 30 grudnia 2019 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu brzmienia wskazanych w podstawie prawnej decyzji przepisów, dokonał analizy sporządzonego przez architekta opracowania. Przechodząc do weryfikacji sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, wskazał, że wyznaczono go wokół dz. nr [...] w oparciu o trzykrotność szerokości frontu działki (od ul. [...]) wynoszącej 21 m. Analiza zabudowy występującej na przedmiotowym terenie, doprowadziła organ II instancji do stwierdzenia, iż wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 1 pkt 2 cyt. na wstępie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak wyznaczony obszar analizy obejmuje bowiem zarówno zabudowę działek sąsiadujących, jak i działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. na wstępie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to m.in. działki nr [...],

[...], [...] przy ul. [...]. Z charakterystyki obszaru analizowanego wynika, że znajdują się w nim budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące, sytuowane luźno względem granic nieruchomości oraz względem siebie. Zdaniem SKO, wartości przyjęte w tym zakresie przez autora analizy są uzasadnione dla wyznaczenia w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami obszaru analizowanego. Organ II instancji w tym miejscu wskazał, iż powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie na mapach znajdujących się w aktach sprawy. Ujęcie terenu inwestycji w takim kontekście urbanistycznym, pozwala prawidłowo przyjąć zasady kształtowania polityki przestrzennej - kierując się ładem przestrzennym i zrównoważonym rozwojem - jako podstawą działań. W świetle powyższego uznano, że funkcja planowanej zabudowy stanowić będzie kontynuację funkcji w terenie analizowanym. Jak wynika z opracowania w obszarze analizowanym znajdują się zabudowane działki sąsiednie (m.in. działki nr działki nr [...], [...], [...] przy ul. [...]), dostępne z tej samej drogi publicznej, których analiza pozwoliła na określenie cech i parametrów zabudowy w sąsiedztwie terenu inwestycji, a także wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jakie winna kontynuować nowa zabudowa, aby możliwe było jej harmonijne wpisanie w zastany ład przestrzenny. Zabudowa w obszarze analizowanym wyposażona jest w niezbędny układ komunikacyjny i infrastrukturę techniczną. W podsumowaniu tego fragmentu rozważań SKO stwierdziło, że planowane zamierzenie budowlane będzie stanowiło kontynuację istniejącej funkcji mieszkaniowej w obszarze analizowanym.

Przechodząc do omówienia poszczególnych parametrów z osobna, w pierwszej kolejności organ odwoławczy podjął się rozważań dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu. Wskaźnik ten został w zaskarżonej decyzji wyznaczony w przedziale 22% - 29%. Wskaźnik ten ustalono zgodnie z § 5 ust. 2 cyt. na wstępie rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika aniżeli ustalony na poziomie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru, jeżeli wynika to z analizy. l tak, z analizy wynika, że działki sąsiednie charakteryzują się różną wielkością oraz wskaźnikami o zróżnicowanych wartościach. Mając na uwadze zasady kształtowania ładu przestrzennego, w tym cechy obecnego ukształtowania zabudowy w danym obszarze wskaźnik ten dla przedmiotowego terenu, zdaniem analizatora, można ustalić w przedziale, przekraczając średni wskaźnik (średni wskaźnik 22,5 %), lecz nie przekraczając najwyższych wskaźników na działkach z budynkami jednorodzinnymi wolnostojącymi, tj. 27%-29% na porównywalnych działkach nr [...], [...], [...], [...] przy ul. [...].

Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, iż działania organu są prawidłowe, przyjęte rozwiązania zostały w sposób wyczerpujący wskazane w treści decyzji i wypełniają dyspozycję wskazanego powyżej przepisu. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł powodów do kwestionowania tychże ustaleń.

Jednocześnie organ II instancji nie dostrzegł uchybień w wyznaczeniu powierzchni biologicznie - czynnej, którą wyznaczono w wysokości min. 60 %, zgodnie z opinią środowiskową wskazującą konieczność zachowania jak największego udziału powierzchni biologicznie czynnej.

W dalszej kolejności, Kolegium stwierdziło, że pozostałe parametry ustalone dla wnioskowanej inwestycji, a to: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu, są prawidłowe i znajdują swe uzasadnienie w analizie. W ocenie organu odwoławczego, przesłanki takiego działania zostały ujawnione w sposób niewątpliwy w materiale dowodowym oraz należycie uzasadnione w treści decyzji.

W podsumowaniu powyższego SKO nie znalazło podstaw do kwestionowania omawianych parametrów i stwierdzało, iż ich wyznaczenie odbyło się zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.

Ponadto na potrzeby przedmiotowego zamierzenia budowlanego ustalono nieprzekraczalną linię nowej zabudowy od strony dz. nr [...] obr. [...] (ul. [...] w następujący sposób: w linii elewacji frontowej istniejącego budynku. Linię oznaczono na załączniku graficznym nr 2 i 4 do decyzji wg polskiej normy PN-B-01027. Linia nie dotyczy gzymsów i okapów, które mogą być sytuowane przed wyznaczona linią zabudowy maksymalnie do 1,5 m. Linię wyznaczono zgodnie z § 4 ust. 4 cyt. na wstępie rozporządzenia. Szczegółowe uzasadnienie powyższego zawarte zostało w pkt 3b załącznika nr 3 do decyzji i Kolegium powyższe ustalenia w całości akceptuje.

Organ odwoławczy, w nawiązaniu do wszystkich wymienionych powyżej parametrów wskazał, iż w rozporządzeniu znajduje się pewien "margines", możliwych odstępstw od generalnych reguł. Gdyby analiza ładu przestrzennego i kontynuacji wszystkich parametrów zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu oraz w rozporządzeniu polegała wyłącznie na wyliczaniu średnich arytmetycznych planowanej inwestycji bez żadnych wyjątków, to z pewnością do sporządzenia projektu decyzji nie byłaby konieczna i przewidziana prawem osoba o stosownym wykształceniu i wiedzy. Sytuacje nietypowe pojawiają się, bowiem w praktyce równie często jak typowe, a nie jest możliwe ani celowe pojmowanie ładu przestrzennego wyłącznie, jako średniej arytmetycznej. Zgodnie z treścią rozporządzenia, jeżeli pewna wyjątkowa okoliczność wynika z analizy urbanistycznej to należy przyjąć, że jest usprawiedliwiona (tak: WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt: II SA/Kr 1157/11).

Następnie organ odwoławczy zaakcentował, iż działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada pośredni dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na dz. nr [...] - ul. [...], będącej w zarządzie Dróg Miasta K. (dowód opinia ZDMK z dnia 15.11.2018 r.) Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej, jaką jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na dz. nr [...]- ul. [...], a następnie istniejący zjazd na teren inwestycji. Zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę i odprowadzania ścieków: na dotychczasowych zasadach z sieci miejskiej, na podstawie umowy z dysponentem sieci firma B w K. (stosowna umowa w aktach sprawy - dowód: k. nr 12-17). Zaopatrzenie planowanej inwestycji w energię elektryczną - na dotychczasowych zasadach, na podstawie umowy z dysponentem sieci firma A (stosowna umowa w aktach sprawy - k. nr 9-11). Zaopatrzenie w energię cieplną - na dotychczasowych zasadach w oparciu o gaz ziemny wysokometanowy, na podstawie umowy z dysponentem sieci PGNiG (stosowna umowa w aktach sprawy-k. nr [...]).

SKO stwierdziło także, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co zostało w uzasadnieniu wykazane, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Na koniec wyjaśniono, że w toku postępowania uzyskano wymagane opinie oraz dokonano stosownych uzgodnień.

Zatem, mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego. Na zakończenie zaakcentowano, iż organ l instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów kpa. W odpowiedzi na podniesione w odwołaniu zarzuty dot. zdaniem strony odwołującej się usytuowania planowanej zabudowy w zbliżeniu do Jej działki Kolegium wskazuje, że nie mogą one zostać uwzględnione na etapie ustalania warunków zabudowy, gdyż należą do merytorycznych zagadnień z zakresu pozwolenia na budowę, stanowiącego następny etap procesu inwestycyjnego.

Skargę na powyższą decyzję SKO z 30 grudnia 2019 r. do WSA w Krakowie wniosła K. K.. Skarżąca podniosła, że realizacja przedmiotowej inwestycji uniemożliwi zabudowę jej działki, gdyż odległość od działki stanowiącej jej własność przypuszczalnie wynosi tylko 3 m, a nie 4 m, jak dotychczas.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zakwestionowana w sprawie decyzja organu II instancji odpowiada prawu.

W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Na wstępie zaznaczyć należy, że badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez te organy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd przychylił się również do stanowiska organów w sprawie oraz podzielił poczynione przez organy ustalenia w zakresie mających zastosowanie w sprawie przepisów.

Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem jednostanowiskowym i instalacjami wewnętrznymi (wody, gazu, prądu, kanalizacji sanitarnej i opadowej) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Na skutek przeprowadzonego postępowania organy obu instancji uznały, że spełnione zostały przesłanki prawne umożliwiające wydanie inwestorowi warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla określonego we wniosku zamierzenia.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organy miały na uwadze, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, zwanej dalej: ustawa), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Odpowiednio stosuje się przy tym art. 50 ust. 2, określający jakie roboty budowlane nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunków zabudowy).

Wątpliwości sądu nie budzi bowiem stwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy planistycznej. Wynikająca z tego przepisu zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dla ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji, aby istniała przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Omawiana zasada oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów), a także kontynuacji funkcji.

Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą wyżej opisane w przesłanki, jak i służącym do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nazywana analizą urbanistyczno-architektoniczną (dalej - analiza).

Z konstrukcji przepisów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy wynika, że analiza urbanistyczno-architektoniczna ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tego typu sprawy, a jej treść jest głównym elementem materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, w dalszej zaś perspektywie pozwalającym dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Przedmiotowa analiza uwzględniana jako materiał dowodowy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy powinna przedstawiać aktualnie istniejące w obszarze analizowanym cechy zabudowy i zagospodarowanie terenu. Wszelkie ustalenia poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnosić się muszą bowiem do aktualnego stanu działek występujących w obszarze analizowanym, zarówno w stosunku do ich powierzchni, jak też zainwestowania.

W ocenie Sądu rozstrzygające sprawę organy zasadnie uznały, że analiza urbanistyczna została sporządzona zgodnie z wymogami Rozporządzenia, a wynika z niej, że zaplanowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Ustosunkowując się do spornego zagadnienia w sprawie dotyczącego lokalizacji planowanej inwestycji w granicy z działką nr [...], z naruszeniem wymogu zachowania 4 m odległości – należy zauważyć, że co do zasady dominuje pogląd, że w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się dokładnego usytuowania planowanego obiektu na działce inwestycyjnej, za wyjątkiem wyznaczenia linii zabudowy (obowiązującej bądź nieprzekraczalnej). Wskazuje się, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i w sposób władczy orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. W konsekwencji czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych, w tym regulujące kwestie odległości wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już obiektów budowlanych, oraz uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są dopiero na etapie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 756/16; z 10 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1563/17 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiały się wyroki traktujące odmiennie kwestię dopuszczalności orzekania w decyzji o warunkach zabudowy o możliwości sytuowania projektowanej zabudowy w granicy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., II OSK 503/08). Zwolennicy tej koncepcji swoje stanowisko popierali brzmieniem § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "w.t.b."), który do dnia 31 grudnia 2017 r. stanowił, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy – dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd zauważa jednak, że treść wskazywanego § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uległ zmianie na mocy § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285). Stosownie do § 12 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r., czyli w dacie wydania zaskarżonej decyzji, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.

Zatem, w ocenie Sądu zmiana brzmienia wskazanego przepisu usuwa wszelkie dotychczasowe wątpliwości i potwierdza, że odstępstwa od generalnej zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 w.t.b. można dokonać jedynie: (1) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, (2) w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi w oparciu o kryteria wskazane w § 12 ust. 3 i 4 w.t.b. W konsekwencji tym bardziej uzasadniona jest konkluzja, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest uprawniony do wypowiadania się o dopuszczalności usytuowania planowanego budynku przy granicy z działką sąsiednią. Innymi słowy, organ właściwy w sprawie wydania warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i w sposób władczy orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Zatem podnoszone przez skarżącą w skardze obawy nie mogły być na obecnym etapie rozstrzygnięte.

Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadająca wymagane kwalifikacje i uprawnienia, w sprawie rzetelnie przeprowadzono analizę na obszarze analizowanym, decyzja zawiera prawem przewidziane załączniki. W sprawie uzyskane zostały także wymagane uzgodnienia i opinie. Wnioski analizy są prawidłowe i zostały uwzględnione w wydanej decyzji. Spełniony został sprawie wymóg dobrego sąsiedztwa. Wreszcie parametry nowej zabudowy wyznaczono prawidłowo z uwzględnieniem regulacji Rozporządzenia. W szczególności ustalono wskaźnik wielkości zabudowy do powierzchni działki podlegającej zainwestowaniu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu, linię zabudowy, ustalono, iż działka ma dostęp do drogi publicznej, że jej uzbrojenie jest wystarczające, a także, że przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć, które w świetle obwiązujących przepisów wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zatem, mając powyższe na uwadze, organ nie miał możliwości wydania decyzji negatywnej. Jak bowiem wspomniano na wstępie, spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5, determinuje rozstrzygnięcie organu orzekającego w sprawie.

Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień prawa materialnego czy procesowego skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Decyzje organu I jak i II instancji wydane zostały zgodnie z prawem.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.