Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 339/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Ł. B. jako osoby trzeciej wraz z M. M. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Ł. B. jako osoby trzeciej wraz z M. M. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał ogólnie, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie wydolności finansowej. "Wysokość zaległości w niniejszej sprawie oraz postępowaniu o sygn. akt [...] wynosi wraz z odsetkami ponad 200 tys. zł w zasadzie spowoduje utraty płynności finansowej skarżącego a w zasadzie doprowadzi jego bankructwo".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej).

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo). Samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu - poprzez przytoczenie treści brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz wskazanie, że wysokość należności z odsetkami spowoduje utratę płynności skarżącego, a nawet doprowadzi do jego bankructwa - bez wyjaśnienia, na czym owe przesłanki polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy tymczasem spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Aby zatem możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to musi on wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Obowiązkiem sądu jest zaś wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku konkretnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poza samą tylko wysokością należności, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15). W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, który Sąd podziela, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14).

Konkludując, skoro skarżący nie próbował wskazać żadnych konkretnych okoliczności na uzasadnienie wniosku i przekonać, że w jego sytuacji zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające zastosowanie wobec niego wstrzymania wykonania decyzji. Dla porządku wskazać należy, że gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.