Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 721/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2011r. po rozpoznaniu wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać M.i K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 4 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy M. K.,

w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wraz z żoną i czwórką dzieci utrzymują się z dochodów w wysokości 1.618,00 złotych miesięcznie. Kwota ta jest uzyskiwana przez wnioskodawcę z tytułu wynagrodzenia za pracę. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca zaznaczył, że żona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Podał, że ponosi miesięczne koszty utrzymania lokalu w tym opłatę za czynsz i energię w wysokości ok. 500,00 złotych oraz opłatę za przedszkole w wysokości 120,00 złotych. Wyjaśnił, że pozostałą kwotę uzyskiwanych środków przeznacza na bieżące utrzymanie siebie

i rodziny. Nadto skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych. Wskazał we wniosku, że zamieszkuje z rodziną w mieszkaniu komunalnym o pow. 52, 4 m ².

Biorąc pod uwagę powyższe informacje uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

Zdaniem orzekającego głównym powodem spełniania przez skarżącego ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, jest fakt posiadania licznej rodziny, której utrzymanie spoczywa w głównej mierze na wnioskodawcy. Uzyskiwane zaś dochody przez skarżącego są na tyle niskie, że nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu siebie i rodziny.

Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku

w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.