Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 508/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 28 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski, Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 508/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał J. Z. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,27 m x 4,12 m , wykonanego w granicy z sąsiednią nieruchomością , znajdującego się na działce położonej w miejscowości Z. 15. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu 14 grudnia 2004 r. wizji lokalnej ustalił, że w ramach istniejącego siedliska rolniczego, przy granicy z nieruchomością stanowiącą własność B. M. znajduje się budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,27 m x 4,12 m , który został obity papą. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. ustalił, że z oświadczenia J. Z. wynika, iż przedmiotowy budynek częściowo powstał z przebudowy budynku składowego w 1976 r., a w listopadzie 2004 r. inwestor dokonał nowego pokrycia dachu. Natomiast B. M. oświadczyła, iż budynek został wybudowany w 1991 r.

Jako podstawę rozstrzygnięcia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. powołał art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy- Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., wskazując, iż zgodnie z powołanym przepisem, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m kw przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącego siedliska. Pozwolenia na budowę nie wymaga również remont. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy, budowa takich obiektów i ich remont wymaga zgłoszenia. Ponadto sporny budynek narusza przepisy § 12 ust. 4 oraz § 271 ust.1-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] wniósł J. Z.. Odwołujący się wskazał, iż budynek został wykonany w 1937 r., a w okresie późniejszym dokonano naprawy dachu budynku kryjąc go papą i nie zmieniając jego konstrukcji. Dodatkowo podkreślił, iż sporny budynek posadowiony jest w odległości ok. 1,5 m od granicy działki sąsiedniej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, iż podstawową wadą zaskarżonej decyzji było nie wykazanie na czym polegało naruszenie przepisów prawa w dacie wykonywania robót budowlanych objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem. Przedmiotowe roboty polegające na przebudowie budynku gospodarczego wykonywane były w 1976 r. Zatem w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. bezzasadne jest wskazywanie naruszenia przepisów ustawy-Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., które weszły w życie dopiero w 1995 r. Organ II instancji podkreślił ponadto, iż przebudowa obiektu nie stanowi jego budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane, co wyklucza możliwość stosowania przepisów art. 48 i 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, bez względu na czas przebudowy wykonywanej w warunkach samowoli budowlanej. Wobec powyższego do takich robót nie ma także zastosowania przepis art. 103 § 2 prawa budowlanego. Zatem uznać należy, iż bez względu na fakt czy w/w. roboty budowlane polegające na przebudowie budynku wymagały zgłoszenia czy tez pozwolenia, postępowanie mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem winno być prowadzone na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –prawo budowlane, po uprzednim wykazaniu, na czym polegało naruszenie przepisów prawa w czasie wykonywania robót budowlanych.

Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. M. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed sądem według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa, w szczególności art.138 § 2 kpa-przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz art. 77, 80, 81 i 89 kpa , poprzez przyjęcie nowych okoliczności zawartych w odwołaniu J. Z., a dotyczących daty wykonania budynku w 1937 r. oraz odległości budynku od granicy działki sąsiedniej - 1,5 m. Skarżąca podkreśliła, iż jej zdaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przeprowadził postępowanie wyjaśniające wystarczające do wydania decyzji o nakazie rozbiórki budynku gospodarczego i wydał prawidłową decyzję. W ocenie skarżącej postępowanie przed organem administracji stopnia podstawowego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ prowadzący postępowanie w sprawie niniejszej zgromadził materiał dowodowy, w szczególności przeprowadził oględziny na gruncie w dniu 14 grudnia 2004 r. , z których spisany został protokół. Przed wydaniem decyzji PINB w R. umożliwił również obu stronom wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej nie było zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Ponownie wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego stwierdzono uchybienia w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji materiał dowodowy wykazał , że przedmiotowy budynek powstał w wyniku przebudowy istniejącego budynku stodoły, zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przyjął błędną kwalifikację prawną w decyzji z dnia [...] nakazując na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. rozbiórkę budynku. Dodał, iż w związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji merytorycznej we właściwym trybie należało uchylić decyzję PINB-u w R. z dnia [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Ze względu na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy nie miał możliwości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wydania decyzji reformacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ odwoławczy wskazał również, iż w toku ponownie prowadzonego postępowania skarżąca będzie miała możliwość zapoznania się z kompletnym wyczerpująco zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).

Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie.

Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Słusznie podnosi organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w sprawie należy ustalić w pierwszej kolejności kiedy doszło do naruszenia prawa budowlanego i na czym ono polegało w dacie wykonywania robót. Inwestor Pan J. Z. mówił w swych oświadczeniach jedynie o przebudowie budynku i remoncie wykonanych w 1976 roku oraz zmianie poszycia dachu w 2004 roku. Na etapie odwołania inwestor twierdził już, że budynek został wybudowany w 1937 roku, były wykonywane w nim naprawy nie zmieniające jednak konstrukcji budynku i wykonano pokrycie dachu papą. Z twierdzeń zaś skarżącej wynika, że budynek został wybudowany w 1991 roku.

Organ pierwszej instancji nie poczynił w istocie ustaleń, nie wypowiedział się, które z twierdzeń stron przyjmuje za stan faktyczny i dlaczego.

Przy tych twierdzeniach stron organ I instancji wiedząc, że większość prac wykonanych w budynku Pana J. Z. miała miejsce pod rządami prawa budowlanego z 1974 roku , powołał w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, to jest art. 48 i 49 b, które to przepisy nie mają zastosowania w przypadku przebudowy obiektu bez względu na czas jej dokonania. Wobec takiej sytuacji faktycznej nie może mieć również zastosowania przepis art. 103 § 2 ustawy prawo budowlane z 1994 roku i to bez względu na to czy roboty budowlane polegające na przebudowie budynku wymagały pozwolenia czy też zgłoszenia.

Również należy w całości podzielić wywody organu odwoławczego, iż bez względu na fakt czy w/w. roboty budowlane polegające na przebudowie budynku wymagały zgłoszenia czy tez pozwolenia, postępowanie mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem winno być prowadzone na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –prawo budowlane, po uprzednim wykazaniu, na czym polegało naruszenie przepisów prawa w czasie wykonywania robót budowlanych.

W ocenie Sądu, ze względu na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy nie miał też możliwości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wydania decyzji reformacyjnej.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 u.p.s.a.