Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 846/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 § 2, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1189/16 o umorzeniu postępowania wywołanego zażaleniem skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne.

Postanowieniem z 4 stycznia 2017 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z [...] stycznia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na wyżej opisane postanowienie, które jednakże z uwagi na niewłaściwie oznaczoną przez skarżącego sygnaturę dopiero na skutek zarządzenia z 27 kwietnia 2017 r. zostało załączone do akt niniejszej sprawy.

Wyrokiem z 17 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia WSA zażalenie skarżącego nie zostało uwzględnione przez sąd w trybie autokontroli, ani też nie zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 20 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1189/16 umorzył postępowanie wywołane zażaleniem skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania zażaleniowego przez sąd I instancji. Wobec uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji utraciła znaczenie i nie wymaga rozstrzygnięcia. Gdyby nawet wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uprzednio nastąpiło, obecnie zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); dalej: p.p.s.a., utraciłoby moc.

Od tego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zwolnienie z opłat sądowych. Zarzucił naruszenie art. 195 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zażalenie było bezprzedmiotowe, skoro skarga została oddalona przez sąd. W ocenie skarżącego postępowanie dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest odrębne i powinno być rozpoznane do czasu ostatecznego rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wskazał, że do czasu, gdy istnieją możliwości zaskarżenia wyroku powinno być przedmiotem rozpoznania przez sąd. W uzasadnieniu wniosku o zwolnienie od kosztów stwierdził, że jest on uzasadniony trudną sytuacją materialną strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

W rozpoznawanej sprawie WSA we Wrocławiu postanowieniem z 4 stycznia 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia organu, a następnie wyrokiem z 17 marca 2017 r., prawomocnym już w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia, oddalił skargę. W międzyczasie do akt dołączono zażalenie na ww. postanowienie, które to zażalenie ze względu na błędne wskazanie sygnatury przez skarżącego, przyporządkowano do sprawy po wydaniu wyroku przez sąd. W związku z tym, że sprawa została zainicjowana skargą skarżącego na postanowienie organu w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne, a sąd zakończył już tę sprawę wydając wyrok w tymże przedmiocie, to niecelowe i niezasadne byłoby orzekanie o wstrzymaniu wykonania postanowienia organu w sprawie, która już została przez sąd rozpoznana (zakończona). W sprawie oceniono bowiem wydane postanowienie organu jako prawidłowe i w związku z tym wstrzymywanie jego wykonania jest bezprzedmiotowe.

Dodatkowo trzeba zauważyć, że bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego upatrywać należy również w tym, że zgodnie z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). W związku z tym wstrzymanie wykonania musiałoby w rozpoznawanej sprawie utracić moc jeszcze przed wydaniem postanowienia udzielającego skarżącemu ochrony tymczasowej, gdyż wyrok oddalający skargę został wydany przed rozpoznaniem (o ile przychylałoby się ono do wniosku strony) zażalenia na odmowę wstrzymania wykonania postanowienia organu.

Ponadto trzeba wskazać, że w orzecznictwie podnosi się, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania obejmuje tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to dotyczy bowiem tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego wstrzymanie wykonania postanowienia organu i tak nie byłoby możliwe.

Odnosząc się do argumentów zażalenia wskazać trzeba, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji nie jest odrębne od postępowania "głównego" toczącego się w sprawie ze skargi wniesionej przez skarżącego. Skarga została wniesiona na konkretne postanowienie organu, a wstrzymanie wykonania ma dotyczyć właśnie tego postanowienia. Jakkolwiek o udzieleniu ochrony tymczasowej sąd decyduje w tzw. postępowaniu wpadkowym, które toczy się obok postępowania "głównego", to jednak postępowania te są ze sobą ściśle związane i nie są wobec siebie odrębne.

Ponadto, w okolicznościach sprawy nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie, że do czasu, gdy istnieją możliwości zaskarżenia wyroku wstrzymanie wykonania powinno być przedmiotem rozpoznania przez sąd. Po pierwsze jest to częściowo niezgodne z art. 61 p.p.s.a., a ponadto w sprawie wystąpiła właśnie sytuacja, w której w obecnym stanie sprawy nie ma już możliwości zaskarżenia wyroku WSA, gdyż termin do wniesienia skargi kasacyjnej dawno upłynął, a nie została ona dotychczas wniesiona, wskutek czego wyrok się uprawomocnił.

Wobec tego zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i należało je oddalić.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.