Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1345/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Powołane przepisy: article: art. 245 i 246 § 1 pkt 1, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: 1. przyznać skarżącemu K. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącemu K. G. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

K. G. w skardze złożonej na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 września 2010 r. przyznano K. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył sprzeciw wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący wskazał, że nie stać go na pokrycie kosztów podróży do Warszawy, a ponadto ze względu na młody wiek nie jest w stanie poprowadzić sprawy przed sądem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że K. G. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca jest właścicielem domu o powierzchni 200 m² oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni 4,21 ha wraz z siedliskiem o powierzchni 3,60 a., z którego miesięcznie uzyskuje dochód w wysokości 710 złotych. Z oświadczenia skarżącego wynika również, iż nie posiada on żadnych przedmiotów wartościowych ani oszczędności.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 P.p.s.a. ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W szczególności Sąd miał na uwadze, iż jedyny miesięczny dochód skarżącego stanowi dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 710 zł oraz okoliczność, iż wskazana kwota jest prognozowaną wysokością przychodów odbiegającą często od rzeczywistych przychodów uzyskiwanych z nieruchomości rolnej.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż sytuacja materialno-bytowa skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.

Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.