Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 671/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 182 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 676
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - tekst jednolity
article: art. 42 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2204
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 13 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. K., uchyliło w całości decyzję z [...] Nr: [...] wydaną przez Kierownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w [...] z upoważnienia Starosty Powiatu [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, potwierdzonych w wydanym w dniu 16.08.2017 r. dokumencie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T nr [...], nr druku [...], z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE oraz orzekło o cofnięciu Z. K. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, BE, C1E, T (potwierdzonych w wydanym dnia 16.08.2017 r. dokumencie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w dniu 5 kwietnia 2019 r. do Starosty Powiatu [...] wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydziału Karnego z [...] sygn. akt [...], w którym wobec skarżącego orzeczony został środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 3 lat z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Sąd, na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył okres zatrzymania dokumentu prawa jazdy od dnia 1 stycznia 2019 r.

W wyniku weryfikacji dokumentów organ stwierdził, iż Z. K. otrzymał uprawnienia do kierowania pojazdami obejmujące kategorie AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T prawa jazdy, potwierdzone dokumentem prawa jazdy nr [...]. Dokument prawa jazdy został przekazany przez Prokuraturę Rejonową w [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] o zatrzymaniu prawa jazdy.

Wymienioną decyzją z [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.) w zw. z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 676 ze zm.), dalej: kkw, orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, potwierdzonych w wydanym dnia 16.08.2017 r. dokumencie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T nr [...], z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Starosta Powiatu [...] podkreślił, iż stosownie do treści art. 182 § 2 kkw organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Zgodnie zaś z przepisem art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Jednocześnie organ poinformował, iż o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami strona może ubiegać się po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, tj. po upływie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

Powyższą decyzję w całości zaskarżył Z. K. W skierowanym do Kolegium odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji rozszerzenie zakazu orzeczonego przez sąd powszechny. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 42 § 2 kk, w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać osobie, wobec której orzeczono taki zakaz, prawo jazdy kategorii, której ten zakaz nie obejmuje, jeśli oczywiście je uprzednio posiadała. To sąd powszechny, a nie organ administracyjny orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju uprawnień zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia. Zatem organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd na uprawnienia do kierowania pojazdami nie objęte zakazem. Skarżący zgodził się, iż ma zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego jednak z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Tym samym nie zgodził się ze stwierdzeniem organu dot. "zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych", ponieważ jest to sprzeczne z prawomocnym wyrokiem sądowym i art. 182 § 2 kkw, który odnosi się do cofnięcia uprawnień tylko w orzeczonym zakresie oraz braku możliwości wydania tylko tych uprawnień, których zakaz dotyczy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując powyższe odwołanie w pierwszej kolejności wskazało, że materialnoprawną podstawę decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy powołał także treść art. 182 § 1 zd. 1 kkw, oraz art. 182 § 2 kkw, a przytaczając wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2018 r. (III SA/Kr 1221/17, LEX nr 2429079) wyjaśnił, że w przypadku orzeczenia przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, organ administracji ma obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Organ administracji nie może przy tym rozszerzać ani też zawężać orzeczonego przez sąd powszechny zakazu prowadzenia pojazdów. Innymi słowy, organ nie może pozbawiać skazanego przez sąd powszechny, w stosunku do którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów w określonym zakresie, uprawnień do kierowania pojazdami zarówno w szerszym jak i węższym zakresie niż orzeczono w prawomocnym wyroku sądu powszechnego.

Kolegium dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu I instancji doszło do wniosku, że należało ją uchylić w całości i orzec co do istoty sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że przesądzającą kwestią w sprawie jest to, że rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...] budzi wątpliwości co do jego zakresu. Organ pierwszej instancji nie wskazał bowiem wprost, które uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącemu cofnięte. Odwołanie wskazuje, że decyzja nie jest jasna także dla skarżącego. Skarżący zrozumiał bowiem, że zostały mu cofnięte wszystkie posiadane przez niego uprawnienia. Kolegium podkreśliło, że decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Organ I instancji nie wywiązał się należycie z tych obowiązków, skutkiem czego wynikły wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Dlatego też Kolegium uznało, że konieczne jest uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Organ II instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat, z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Przy czym, sąd na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył skarżącemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1 stycznia 2019 r. W związku z orzeczeniem przez sąd wobec skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE, Starosta jako organ właściwy zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do ww. orzeczenia sądu karnego. Powyższe oznacza, że skarżącemu należy zgodnie z ww. wyrokiem cofnąć uprawnienia w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, BE, C1E, T. Nie można natomiast cofnąć uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii C i CE, gdyż jak wynika z ww. wyroku Sąd wyłączył z zakazu uprawnienia właśnie w tym zakresie. Organy administracji publicznej są związane wyrokami sądów karnych i nie ma tutaj możliwości weryfikowania zapadłych wyroków w jakimkolwiek zakresie. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, iż oczywistym efektem cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, czy też ściślej rzecz ujmując, skutkiem związanego z tym zatrzymania prawa jazdy, może być odmowa zwrotu lub wydania prawa jazdy. Jednakże o tego rodzaju skutkach organ nie rozstrzyga w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, lecz w innych, odrębnie prowadzonych postępowaniach administracyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, że szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach zostały uregulowane w przepisach w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 24 lutego 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.), stanowiącym przepisy wykonawcze do ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z § 17 ust. 1 cyt. rozporządzenia w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia, w uzasadnieniu tej decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami.

Mając na uwadze powyższe Kolegium wskazało, że wobec orzeczenia względem skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania wymagana jest kategoria C i CE, na okres 3 lat, terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnień nie określa się. Ponadto Kolegium wskazało, że orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego obowiązuje od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od dnia 1 stycznia 2019 r., a upływa z dniem 1 stycznia 2022 r.

Skargę na powyższą decyzję organu wniósł Z. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. § 10 ust. 6 pkt 1) ppkt g) i j) rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. 2016, poz. 231) poprzez jego niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę, iż posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C nadaje uprawnienia także do kierowania pojazdami kategorii C1, a posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii CE nadaje uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C1E, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego cofnięcia Z. K. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C1 oraz C1E;

2. art. 13 ust. 5 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu Z. K. uprawnienia do kierowania pojazdami także kategorii C1 oraz C1E, mimo że w wyroku Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Karny z dnia [...], sygn. akt [...] wskazał, iż pozostawia mu uprawnienie do kierowania pojazdów kategorii C i CE, a w konsekwencji także C1 oraz C1 E, bowiem posiadanie uprawnienia kategorii C i CE automatycznie uprawnia do kategorii C1 i C1E, zatem cofnięcie uprawnień skarżącemu także w tym zakresie było nieuprawnione;

3. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B, B, C1, BE, C1E, T, podczas gdy z wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydziału Karnego z [...], sygn. akt [...] wynika, iż Z. K. pozostawiono uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii C i CE, a w konsekwencji także do kategorii C1 i C1E, zatem cofnięcie uprawnień skarżącemu także co do kategorii C1 i C1E było nieuprawnione.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], znak [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], cofająca Z. K. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, BE, C1E, T, potwierdzone w wydanym dnia 16 sierpnia 2017 r. dokumencie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, BE, C1E, CE, T nr [...].

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził bowiem nieprawidłowości zarówno, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego uznał, że ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. W konsekwencji, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę powyższej decyzji stanowił przepis art. 182 § 1 kkw, w myśl którego, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2).

Z powyższym przepisem koresponduje art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że to sąd powszechny, a nie organ administracji orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz ten dotyczy. Dopiero wyrok sądu powszechnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów - w orzeczonym zakresie - przez właściwy organ. Decyzja wydawana przez organ w tym zakresie stanowi akty o charakterze związanym, czyli taki, które nie zależy od uznania organu. Organ, w przypadku zaistnienia ww. ustawowych przesłanek, ma bowiem nie tylko prawo ale i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydziału Karnego z [...] sygn. akt [...] orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 3 lat z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Jednocześnie, na poczet środka karnego sąd zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1 stycznia 2019 r.

Powyższy środek karny został orzeczony na podstawie art. 42 § 2 w związku z art. 42 § 1 Kodeksu karnego. Zgodnie z art. 42 § 1 kk, sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Stosownie zaś do art. 42 § 2 kk, sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177.

Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w [...] z dnia 4 kwietnia 2019 r., wyrok ten jest prawomocny, zatem podlega wykonaniu w myśl art. 182 kkw przez właściwy organ, który będąc związany prawomocnym orzeczeniem sądu karnego musi je wykonać, wdrażając tryb administracyjny w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień skarżącemu na podstawie art. 182 kkw i art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.

Z wyroku sądu rejonowego wynika również, że na poczet środka karnego sąd zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1 stycznia 2019 r., wobec tego organ prawidłowo cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na okres 3 lat licząc od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 1 stycznia 2022 r.

Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z obowiązującym prawem.

Za nieuzasadnione należało uznać sformułowane w odwołaniu oraz skardze zarzuty naruszenia art. 13 ust. 5 pkt 4 i 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.

Jak już wyżej wskazano, przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, BE, C1E, T wydana na podstawie art. 182 kkw i art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzja ta nie rozstrzyga zatem o kwestiach uregulowanych w art. 12 ust. 2 czy też art. 13 ust. 5 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Postępowanie prowadzone w sprawie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy lub jego wydania jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, prowadzonego na podstawie art. 182 kkw i art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zaś w toku niniejszego postępowania strona nie wnosiła o wydanie/zwrot prawa jazdy kategorii C i CE. Także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, jak sama nazwa wskazuje, regulują kwestie wydawania praw jazdy a nie cofania uprawnień do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zatem nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

Należy jeszcze raz podkreślić, że wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Karny orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 3 lat z wyłączeniem pojazdów, do których kierowania uprawniają kategorie C i CE. Wykonując wyrok w tym zakresie organ jest związany jego treścią, a więc może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w ściśle określonym przez sąd zakresie, wskazanym w treści wyroku. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie sąd karny orzekł o zakazie prowadzenia przez skarżącego pojazdów z wyłączeniem uprawnień do kierowania kategorii C i CE prawa jazdy, organ nie mógł postąpić inaczej, niż cofnąć skarżącemu uprawnienia do kierowania wszystkich posiadanych przez niego kategorii, poza wskazaną w wyroku i wyłączoną z zakazu, kategorią C i CE. Decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania, czy też modyfikowania wyroku sądu karnego.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

R.T.