Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2482/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 9a, art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 782), dalej ugn, po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], zezwalającej spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,5800 stanowiącej własność J. S. (KW [...]), objętej decyzją Starosty [...] z dnia [...].12.2015r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, poprzez zezwolenie [...] na przeprowadzenie na tej nieruchomości linii elektroenergetycznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.

Postępowanie wszczęto na wniosek spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (inwestora) z dnia 21.10.2015 r. Wnioskodawca wskazał, że na podstawie art. 124 u.g.n. wnosi o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej we wsi [...] gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,5800 ha, poprzez zezwolenie na przeprowadzenie przez nieruchomość inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...] w granicach pasa technologicznego o pow. 3315 m. kw. tj. o szerokości 18 m i długości 184 m. Wskazując na powierzchnię ograniczenia wyszczególniono prace związane z realizacją inwestycji. Ponadto, na podstawie art. 124 ust. 1a ugn wniesiono o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności.

Starosta [...] na podstawie art. 124 ust. 1 ugn decyzją z dnia [...].12.2015 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o pow. 3315 m. kw. inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...] stosownie do załącznika graficznego do decyzji. Następnie decyzją z dnia [...].12.2015 r. nr [...] Starosta [...] zezwolił [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, objętej ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...].12.2015 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji wniosła odwołanie J. S. zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1a ugn w zw. z art. 108 kpa poprzez wydanie zezwolenia i naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, art. 8 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie pełnej oceny materiału dowodowego, brak wyjaśnienia podstawy prawnej, dowolne ustalenie, że interes gospodarczy, społeczny oraz ważny interes wnioskodawcy uzasadniają niezwłoczne zajęcie, art. 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez redakcję uzasadnienia decyzji w sposób lekceważący i sprzeczny z zasadą przekonywania a także brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji ingerującej w konstytucyjne prawo wolności.

W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy doszło do zgodnego z prawem wydania decyzji dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji inwestycji.

Wojewoda wskazał, że materiaInoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art. 124 ust. 1a ugn, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast stosownie do art. 108 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Organ zauważył, że z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny oraz w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Podkreślił, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Innymi słowy, można zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości tylko w takim zakresie, w jakim uprzednio ograniczono sposób korzystania z niej.

Wojewoda stwierdził, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po uprzednim wydaniu przez Starostę [...], na podstawie art. 124 ust 1 ugn, decyzji z dnia [...].12.2015 r. nr [...], ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na przeprowadzenie na nieruchomości w granicach pasa technologicznego inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...]. W decyzji wskazano, że inwestycja jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn, a jej lokalizacja jest zgodna z decyzją lokalizacji celu publicznego. Ustalono zakres ograniczenia nieruchomości w części pow. 0,3315 ha (pas technologiczny wymiarach 184 m i 18,0 m), stosownie do złącznika graficznego Nr 1 do decyzji Starosty [...].

Organ wskazał, że wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności nastąpiło na wniosek inwestora, w którym wykazano, że realizowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Jej realizacja leży w interesie społecznym i stanowi ważny interes strony i interes gospodarczy, gdyż budowa linii ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, ma więc służyć zaspakajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych gminy. Z kolei przez ochronę infrastruktury krytycznej, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtwarzania tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie.

Organ odwoławczy zauważył też, że nowe połączenie elektroenergetyczne relacji [...] jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn, a ponadto inwestycją o znaczeniu lokalnym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną nowych odbiorców na terenach gmin [...] i [...]. Ponadto, realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi zobowiązanie ustawowe [...], który jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo obronnym w rozumieniu przepisów ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców. Potwierdza to fakt ujęcia spółki w rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo – obronnym. Wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne budowanie nowych linii elektroenergetycznych wobec ich kluczowego znaczenia dla działania organów państwa i całej gospodarki. Znalazło to odzwierciedlenie w ustawie o zarządzaniu kryzysowym z dnia 26.04.2007 r., zgodnie z którą przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć system zaopatrzenia w energię. Właściciele obiektów składających się na ten system obowiązani są do ich szczególnej ochrony przez przygotowanie i wdrażanie stosownie do przewidywanych zagrożeń planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu. Niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie części nieruchomości strony podyktowane jest słusznym interesem społecznym. Organ pierwszej instancji wbrew zarzutom odwołania podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, co uzasadnia podjęcie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej jej wykonalności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła J. S. podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj: art.7, 77 § 1 i 80 kpa, art. 8 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenia pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak wyjaśnienia podstawy faktycznej, dowolne ustalenie, ze interes gospodarczy, społeczny oraz ważny interes wnioskodawcy uzasadniają niezwłoczne zajecie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej; art. 11 w zw. z art. 107§ 3 kpa poprzez dokonanie redakcji uzasadnienia w sposób lekceważący i sprzeczny z zasadą przekonywania, a także poprzez brak adekwatnego i realnego uzasadnienia decyzji w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji ingerującej w konstytucyjnie chronione prawo własności; art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji; art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji organu I instancji; a także naruszenia prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1a ugn w zw. z art. 108 kpa poprzez zezwolenie wnioskodawcy na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i oddalenie wniosku ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu podniosła m. in., iż wnioskodawca wskazał jedynie na potencjalne korzyści, które mogą płynąć z realizacji inwestycji, wskazał na potencjalne zagrożenie awarią nie podając czy i kiedy awaria miała miejsce , jakie utrudnienia się z tym wiązały. Samo uznanie inwestycji za ważną z uwagi na interes inwestora czy społeczny nie jest wystarczające do odstąpienia od kodeksowej zasady, że decyzja nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania i orzec o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie, zwłaszcza ze inwestor nie wskazał terminów realizacji inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Uczestnik postępowania [...] S.A z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje.

Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 124 ust. 1a ugn, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Stosownie do treści art. 124 ust. 1 ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przypadki określone w art. 108 kpa to ochrona zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wywłaszczanie nieruchomości polegać może także na ograniczaniu prawa własności nieruchomości na stałe lub czasowo. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują kilka możliwych przyczyn takiego ograniczenia, a jednym z nich jest właśnie przepis art. 124 ugn, który reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową przewodów i urządzeń. Niewątpliwie z brzmienia art. 124 ust. 1a ugn wynika, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może nastąpić dopiero po uprzednim wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (przy czym decyzja ta nie musi mieć waloru ostateczności). Oznacza to, że uprzednia decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanowi warunek konieczny, by możliwe było rozważenie przesłanek uzasadniających udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Z tego też względu niezasadny jest zarzut skargi co do stwierdzenia, że nie zaistniały w okolicznościach sprawy niniejszej przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ugn w sytuacji istnienia w obrocie prawnym decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości. Nie jest bowiem spornym w sprawie fakt wydania decyzji przez Starostę [...] z dnia [...].12.2015 r. nr [...] ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości będącej własnością skarżącej, poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na przeprowadzenie na nieruchomości w granicach pasa technologicznego inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...].

Do wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości muszą dodatkowo zostać spełnione następujące przesłanki: decyzja może zostać wydana po złożeniu wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny, musi wystąpić jeden z przypadków o których mowa w art. 108 kpa tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, względnie konieczność tę musi uzasadniać ważny interes gospodarczy.

W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że wniosek został złożony przez inwestora, który będzie realizował cel publiczny, jak też że złożenie tego wniosku poprzedziło wydanie przez Starostę [...] decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przepis art. 124 ust. 1a ugn uprawnia do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Przesłanki wymienione w obu tych przepisach są samodzielne.

Należy także zauważyć, że przesłanki wskazane w art. 108 § 1 kpa, nie muszą, choć mogą występować łącznie. Przepis określa je jako przesłanki samodzielne, co oznacza, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości wystarczy samo istnienie "innego interesu społecznego". Zagadnienia zaspokojenia potrzeb energetycznych i gospodarka zasobami energii w orzecznictwie są uznawane za wielce istotne, a judykatura choćby na gruncie dostępu do informacji publicznej zalicza tę materię do zadań publicznych (vide wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13, 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1030/13, dostępne w internetowej CBOSA). Istnienie w przedmiotowej sprawie interesu społecznego, jak też ważnego interesu gospodarczego jest oczywiste i zostało w sposób logiczny i przekonujący wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że realizacja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną nowych odbiorców na terenach gmin [...] i [...]. Ponadto, realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi zobowiązanie ustawowe [...], który jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo obronnym w rozumieniu przepisów ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców, co potwierdza fakt ujęcia spółki w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo – obronnym. Wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne budowanie nowych linii elektroenergetycznych wobec ich kluczowego znaczenia dla działania organów państwa i całej gospodarki. Znalazło to odzwierciedlenie w ustawie o zarządzaniu kryzysowym z dnia 26.04.2007 r., zgodnie z którą przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć również system zaopatrzenia w energię. Właściciele obiektów składających się na ten system obowiązani są do ich szczególnej ochrony przez przygotowanie i wdrażanie stosownie do przewidywanych zagrożeń planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia. W świetle powyższego zasadnie uznano, że przedmiotowa inwestycja służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu a jej realizacja leży w interesie społecznym i stanowi ważny interes strony i interes gospodarczy, gdyż budowa linii ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, ma więc służyć zaspakajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych obu gmin. Z kolei przez ochronę infrastruktury krytycznej, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtwarzania tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie. Decyzja umożliwi przeprowadzenie inwestycji oraz zabezpieczy gospodarkę regionu przed ciężkimi stratami w przypadku awarii energetycznej.

W okolicznościach sprawy niniejszej nie można zarzucić organom braku podstaw do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie, wszystkie warunki do wydania tego rodzaju decyzji zostały spełnione, stąd też zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zarzuty skargi nie podważają skutecznie prawidłowości ustaleń i oceny organu. Zajęcie nieruchomości docelowo służyć ma ograniczeniu korzystania z nieruchomości do minimum zakreślonego granicami koniecznego pasa technologicznego. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości a w konsekwencji i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest następstwem zlokalizowania inwestycji celu publicznego na nieruchomości skarżącej, co nastąpiło w oparciu o decyzję Burmistrza [...] nr [...] z [...].12.2012 r. Podważanie na etapie udzielania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyników wcześniejszych koniecznych etapów procesu inwestycyjnego, z których każdy podlegał możliwości poddania kontroli zgodności z prawem, jest bezskuteczne.

Należy dodatkowo wskazać, iż podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami przeprowadzono w sposób wyczerpujący i prawidłowy, a zgromadzony materiał oceniono prawidłowo. Sąd też nie doszukał się naruszeń prawa materialnego czy procesowego które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.