Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 907/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości I. oddala skargę. II. przyznaje adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Wojewoda , po rozpoznaniu odwołania M. i W. małż. K. od decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...], w sprawie udzielenia zezwolenia S.A. (dalej zwanej także: "Spółką") na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr 137/1 o pow. 0,2800 ha i nr 137/2 o pow. 0,2800 ha, położone w miejscowości M., gmina K. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 15 października 2012 r. Spółka wystąpiła do Starosty z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie opisanej wyżej nieruchomości, stanowiącej własność M. i W. małż. K . Uzasadniając ten wniosek Spółka podniosła, iż zachodzi obecnie pilna potrzeba wykonania na wskazanych działkach niezbędnych prac eksploatacyjnych, związanych z podcinką gałęzi, zbliżających się niebezpiecznie do nieizolowanej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV Czuby - Stasin, zaś właściciele tych działek nie wyrażają zgody na udostępnienie działek celem wykonania tych prac. Według Spółki, zaniechanie przeprowadzenia opisanych działań eksploatacyjnych przy urządzeniach elektroenergetycznych może mieć niekorzystny wpływ na ich funkcjonowanie, a naruszenie prawidłowego działania tychże urządzeń może doprowadzić do porażenia prądem elektrycznym bądź do pożaru.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 124b ust. 1-4 i art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Starosta zobowiązał W. i M. małż. K. – właścicieli na prawie wspólności ustawowej małżeńskiej nieruchomości oznaczonych jako działki nr ewid. 137/1 o pow. 0,2800 ha i nr ewid. 137/2 o pow. 0,2800 ha, położonych w miejscowości M., gmina K., do udostępnienia tych nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją linii elektroenergetycznej napowietrznej nieizolowanej 15 kV Czuby - Stasin, posadowionej na terenie wspomnianych działek, które to czynności polegać mają na podcince gałęzi drzew zbliżających się do opisanej linii energetycznej. Obowiązek udostępnienia nieruchomości ustanowiono na czas 1 miesiąca.

Następnie, działając na wniosek Spółki z dnia 15 października 2012 r., doprecyzowany w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. oraz na rozprawie administracyjnej z dnia 15 stycznia 2013 r., Starosta , działając w oparciu o art. 124 ust. 1a w związku z art. 124b ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzją z dnia 17 maja 2013 r., znak: IGM.6821.86.2012, zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie działek nr: 137/1 i 137/2 oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. M. i W. małż. K. zażądali, by Spółka zajęła stanowisko w sprawie ich roszczeń dotyczących odszkodowania za 10-letnie użytkowanie ich nieruchomości, za szkody wywołane konserwacją linii energetycznej. Odwołujący się domagali się też, by organ zobowiązał Spółkę do uprzątnięcia terenu po wykonanych pracach.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 17 maja 2013 r. organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, iż podniesione we wniosku Spółki okoliczności, to jest zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego, wystąpienia pożaru oraz ważny interes społeczny, wiążący się z koniecznością zapewnienia ciągłości zasilania odbiorców linii energetycznej, mieszczą się w przesłankach określonych w art. 108 K.p.a., a zatem uzasadniają w niniejszej sprawie uwzględnienie tego wniosku i udzielenie Spółce, na podstawie art. 124 ust. 1a w zw. z art 124b ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji podkreślił, że art. 124b ust. 4 powołanej ustawy przewiduje jedynie obowiązek wypłaty odszkodowania za samo udostępnienie nieruchomości oraz za szkody powstałe na skutek wykonania czynności, dla których udostępnienie to nastąpiło. Oznacza to, że odszkodowanie to może zostać ustalone dopiero po udostępnieniu nieruchomości i wykonaniu czynności określonych w decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W niniejszej sprawie decyzja taka została wydana z uwagi na konieczność konserwacji linii elektroenergetycznej, stąd wypłata wspomnianego odszkodowania wymaga oszacowania szkód, jakie powstały w związku z tymi czynnościami. Przepis ten wskazuje również, że jeżeli w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął określony w decyzji termin udostępnienia nieruchomości, nie dojdzie do porozumienia między właścicielem nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość, to starosta zobowiązany jest wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Ustalenie wysokości tego odszkodowania następuje w decyzji wydanej przez starostę w odrębnym postępowaniu.

Wojewoda wskazał nadto, że pozostałe roszczenia odwołujących się dotyczące odszkodowania od Spółki za ponad 10-letnie użytkowanie ich nieruchomości oraz dotyczące zawarcia przez Spółkę z nimi umowy dzierżawy są roszczeniami cywilnoprawnymi i nie mogą być przedmiotem postępowania administracyjnego.

Skargę na decyzję Wojewody złożył W. K., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. W skardze skarżący przywołał zarzuty oraz argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo zarzucił, że wskutek posadowienia słupa elektroenergetycznego, zwanego "główką", jego nieruchomość znacznie straciła na wartości, gdyż doprowadziło to do wyłączenia możliwości swobodnego użytkowania około 10-arowej części tej nieruchomości. W związku z tym zarzucił organom obu instancji oraz Spółce naruszenie przysługującego mu prawa własności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej zwanej także: "ustawą").

Zgodnie z art. 124b ust. 1 i ust. 2 ustawy starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, działając z urzędu lub na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a nadto usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

Z ustępu 3 powołanego artykułu wynika, że obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy oraz to, iż w razie wydania opisanej wyżej decyzji stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 1a i 4 ustawy.

Oznacza to, że stosownie do art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy, w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, po wydaniu decyzji, o jakiej mowa w art. 124b ust. 1 ustawy, dopuszczono możliwość wydania kolejnej decyzji, tym razem zezwalającej na "niezwłoczne" zajęcie nieruchomości, której to decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

W świetle zaś art. 124 ust. 4 w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy, który przewiduje możliwość wypłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej wartości poniesionych szkód.

Niezależnie od tego, w myśl art. 124b ust. 4 ustawy, za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których mowa w ust. 1 art. 124b, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta działając na podstawie art. 124b ust. 1-4 i art. 124 ust. 4 ustawy, w dniu 15 maja 2013 r. wydał decyzję znak: [...], którą:

I. zobowiązał skarżącego i jego żonę – M. K. jako właścicieli działek nr ewid. 137/1 o pow. 0,2800 ha i nr ewid. 137/2 o pow. 0,2800 ha, w miejscowości M., gmina K., do udostępnienia wskazanych działek w celu wykonania czynności związanych z konserwacją linii elektroenergetycznej napowietrznej nieizolowanej 15 kV Czuby - Stasin, posadowionej na terenie tych działek; czynności te miały polegać na podcince gałęzi drzew zbliżających się do przedmiotowej linii energetycznej;

II. orzekł, że obowiązek udostępnienia nieruchomości polega na umożliwieniu osobom upoważnionym przez S.A. , w liczbie 4 osób, wstępu na teren działek nr 137/1 i nr 137/2 w celu dokonania podcinki gałęzi drzew do wysokości poniżej 3 m od poziomu przewodów, obejmującej drzewa, których gałęzie znajdują się w pasie pod przebiegiem przewodów poszerzonym o 1 m z każdej strony, przy użyciu drabin, pilarki spalinowej i pił ręcznych, bez wjazdu pojazdami mechanicznymi na teren wskazanych działek;

III. orzekł, że obowiązek udostępnienia nieruchomości ustanawia się na czas 1 miesiąca od dnia, kiedy decyzja niniejsza podlegać będzie wykonaniu;

IV. zobowiązał Spółkę do przywrócenia nieruchomości, o której mowa w pkt I decyzji, do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu czynności podcinki gałęzi drzew, a w przypadku, gdyby było to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, do uzgodnienia z właścicielami nieruchomości odszkodowania za powstałe szkody, a także do uzgodnienia odszkodowania za udostępnienie nieruchomości - w terminie 30 dni od dnia, kiedy upłynie termin udostępnienia nieruchomości;

V. zobowiązał Spółkę do inwentaryzacji szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie niniejszej decyzji w formie protokolarnego ich opisu, dokonanego z udziałem rzeczoznawcy majątkowego i stron postępowania oraz przedłożenia tego protokołu Staroście w terminie 60 dni od zakończenia prac na nieruchomości wraz z opinią rzeczoznawcy majątkowego określającą wartość poniesionych szkód – w przypadku, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty oraz określającą wartość ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości, a także wartość odszkodowania za udostępnienie nieruchomości;

VI. stwierdził, że w przypadku, gdy do uzgodnienia odszkodowania, o którym mowa w pkt IV niniejszej decyzji, nie dojdzie w terminie 30 dni od dnia, kiedy upłynie termin udostępnienia nieruchomości, ustalenie odszkodowania nastąpi w drodze decyzji Starosty ;

VII. stwierdził, że obowiązek udostępnienia nieruchomości, o którym mowa w pkt I, podlega egzekucji administracyjnej.

Kolejną decyzją z dnia [...] r., znak: jw. Starosta, uwzględniając wniosek Spółki z dnia 15 października 2012 r., sprecyzowany w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. oraz na rozprawie administracyjnej w dniu 15 stycznia 2013 r., zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie działek nr: 137/1 i 137/2 oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności – na podstawie art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy.

Wojewoda zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty decyzją z dnia [...] r.

Należy podkreślić, iż wbrew zarzutom skarżących, spełnione zostały ustawowe przesłanki do podjęcia takiej decyzji.

Przede wszystkim, zgodnie z wymogami art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy, decyzja ta została podjęta po uprzednim wydaniu decyzji z dnia 15 maja 2013 r. zobowiązującej właścicieli opisywanych działek do ich udostępnienia Spółce działek w celu wykonania czynności związanych z konserwacją linii elektroenergetycznej napowietrznej nieizolowanej 15 kV Czuby - Stasin, posadowionej na terenie tychże działek.

Trafne jest również stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie zachodziły określone w art. 108 K.p.a. przesłanki uzasadniające wydanie zezwolenia na "niezwłoczne" zajęcie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego i jego żony decyzji, w trybie art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy.

W myśl bowiem art. 108 § 1 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Zwracając się do Starosty o zgodę na natychmiastowe zajęcie nieruchomości skarżącego i jego żony, Spółka wskazała, że w chwili obecnej istnieje konieczność niezwłocznego na tej nieruchomości niezbędnych prac eksploatacyjnych, polegających na usunięciu gałęzi drzew, zbliżających się do czynnej nieizolowanej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV Czuby - Stasin. Spółka, pełniąca funkcję operatora energetycznego, wyjaśniła, że zaniechanie przeprowadzenia opisanych działań eksploatacyjnych przy urządzeniach elektroenergetycznych może mieć niekorzystny wpływ na ich funkcjonowanie, a naruszenie prawidłowego działania tychże urządzeń może doprowadzić do porażenia prądem elektrycznym bądź do pożaru.

Sąd podziela w pełni prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu decyzji tego organu, że wykonanie podcinki gałęzi drzew jest niezbędne dla usunięcia zagrożenia pożarowego, które samo w sobie niesie duży stopień zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także mienia. Niewątpliwie także zgodę na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w oparciu o art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy, uzasadniał również "ważny interes gospodarczy" mieszczący się w pojęciu "innego interesu społecznego" w rozumieniu art. 108 § 1 K.p.a. Niepodjęcie przez przedsiębiorstwo energetyczne wskazanych wyżej czynności, służących wyeliminowaniu zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania linii energetycznej zasilającej odbiorców energii elektrycznej z okolicznych miejscowości należało ocenić jako okoliczność o istotnym znaczeniu społecznym. Słusznie też wskazał ten organ, iż ewentualna awaria sieci energetycznej, wywołana brakiem wykonania niezbędnych prac konserwacyjnych na odcinku tej sieci przebiegającym na nieruchomości skarżącego i jego żony, skutkować mogłaby ciężkimi stratami materialnymi, co świadczy o zaistnieniu kolejnej przesłanki z art. 108 K.p.a., jaką jest konieczność "zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami".

Należy podkreślić, iż niezasadne są także pozostałe zarzuty strony skarżącej.

Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że zarzuty strony skarżącej dotyczące niewypłacenia odszkodowania za szkody, jakie wywołane zostały pracami konserwacyjnymi podjętymi na nieruchomości skarżącego i jego żony, są przedwczesne na obecnym etapie postępowania. W świetle bowiem powołanego wyżej art. 124b ust. 4 ustawy, kwestia takiego odszkodowania stanowić może przedmiot odrębnego postępowania wszczynanego z urzędu przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, w przypadku gdy w terminie 30 dni, licząc od dnia, w jakim upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości (takie jak skarżący i jego żona) nie uzgodnią z podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość, wysokości odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz za szkody powstałe na skutek czynności, określonych w ust. 1 art. 124b ustawy.

Z osnowy decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...], wynika zresztą, że skarżący i jego żona zostali o takim przebiegu postępowania wyraźnie poinformowania. Decyzją tą bowiem, jak wskazano wyżej, [...] S.A. Oddział w [...] została zobowiązana do przywrócenia nieruchomości skarżącego i jego żony, do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu czynności podcinki gałęzi drzew, a gdyby było to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, do uzgodnienia ze skarżącym i jego żoną odszkodowania za powstałe szkody, a także do uzgodnienia odszkodowania za udostępnienie nieruchomości - w terminie 30 dni od dnia, kiedy upłynie termin udostępnienia nieruchomości (pkt IV rozstrzygnięcia). Jednocześnie – w pkt V. sentencji tej decyzji – Starosta zobowiązał Spółkę do inwentaryzacji szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych na podstawie decyzji w formie protokolarnego ich opisu, dokonanego z udziałem rzeczoznawcy majątkowego i stron postępowania oraz przedłożenia tego protokołu Staroście w terminie 60 dni od zakończenia prac na nieruchomości wraz z opinią rzeczoznawcy majątkowego określającą wartość poniesionych szkód – w przypadku, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty oraz określającą wartość ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości, a także wartość odszkodowania za udostępnienie nieruchomości. Wreszcie organ ten wprost wskazał, że "w przypadku, gdy do uzgodnienia odszkodowania, o którym mowa w pkt IV niniejszej decyzji, nie dojdzie w terminie 30 dni od dnia, kiedy upłynie termin udostępnienia nieruchomości, ustalenie odszkodowania nastąpi w drodze decyzji Starosty " (pkt VI osnowy decyzji z dnia 15 maja 2013 r.).

W tym miejscu należy wskazać, że wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, o jakim mowa w art. 124b ust. 4 ustawy, stanowi obowiązek starosty, jeżeli zostaną zajdą okoliczności określone w tym przepisie. Starosta jest więc zobowiązany, po upływie wskazanego w ustawie terminu sprawdzić, czy doszło między stronami do ustalenia wysokości odszkodowania, a jeśli nie, to winien wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia jego wysokości (E. Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 124(b) ustawy o gospodarce nieruchomościami [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2013, System informacji prawnej LEX, pkt 4, akapit 2).

Zauważyć przy tym trzeba, że Sąd, związany granicami sprawy, nie był upoważniony do oceny prawidłowości decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...], gdyż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja organu drugiej instancji została wydana po rozpoznaniu odwołania od innej decyzji Starosty z dnia [...] r. W myśl zaś art. 134 § 1 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a.") sąd obowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy.

Niezasadne były również pozostałe zarzuty skarżących.

Trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że roszczenia skarżącego i jego żony względem Spółki o odszkodowanie za ponad 10-letnie użytkowanie ich nieruchomości oraz dotyczące zawarcia z nimi przez Spółkę umowy dzierżawy nie mogą być przedmiotem postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami ani inne przepisy prawa nie dają organom administracji kompetencji do rozstrzygania tego rodzaju roszczeń.

Uwagi te odnoszą się także do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego obniżenia wartości nieruchomości skarżącego i jego żony wskutek posadowienia na nim urządzeń elektroenergetycznych należących do Spółki.

Na wynik sprawy nie mogą mieć również wpływu zarzuty skarżącego co do naruszenia przysługującego mu prawa własności. Zauważyć trzeba, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy, w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślić należy, iż istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124b ust. 3 ustawy jest właśnie ograniczenie praw rzeczowych do nieruchomości (w tym prawa własności), w razie spełnienia enumeratywnie określonych w tych przepisach przesłanek. Organy administracji prawidłowo oceniły, że przesłanki takie zachodziły w niniejszej sprawie, a zatem nie można uznać, by ograniczenie prawa własności skarżącego, jakie nastąpiło w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, nastąpiło z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).