Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1712/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania radcy prawnego M. J. pełnomocnika D. Spółki Akcyjnej od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wys. [...] z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne od nr [...] oraz od nr [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2 wywołanego zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości, ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne od nr [...] oraz od nr [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2. Decyzję uzasadniono tym, że na wniosek właścicieli nieruchomości KW [...] położonej w W. w [...] przy ul. [...], decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. został zatwierdzony projekt podziału tej nieruchomości ma działki ewidencyjne od nr [...], od nr [...] i od nr [...] z obrębu [...].

Od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [..] kwietnia 2015 r. wpłynęło odwołanie radcy prawnego M. J. pełnomocnika D.Spółki Akcyjnej.

Rozpoznając złożone odwołanie Kolegium wskazało, że zgodnie z wymogiem art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonywanego na wniosek właściciela, wzrośnie jej wartość, prezydenta miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką z tego tytułu w okresie 3 lat od dnia, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna lub orzeczenie o podziale prawomocne. Zgodnie z uchwałą R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału, stawka procentowa ustalona została na poziomie 30% różnicy wartości nieruchomości.

Wartość przed i po podziale nieruchomością została ustalona w operacie szacunkowym. Przed podziałem wartość nieruchomości wynosiła [...] zł, natomiast po podziale wartość nieruchomości wyniosła [...] zł. Podział nieruchomości spowodował wzrost wartości nieruchomości o kwotę [...] zł. Zgodnie z powołaną Uchwałą opłata adiacencka została ustalona w wysokości 30% różnicy wartości nieruchomości przed i po dokonaniu jej podziału. Analiza akt sprawy potwierdza- zdaniem organu odwoławczego -, iż organ I Instancji wywiązał się z obowiązków nałożonych przez kodeks postępowania administracyjnego w zakresie wymogów dotyczących wszczęcia i prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nie zgodził się z zarzutami strony, co do nie uwzględnienia faktu, iż cześć działek została przeznaczona pod wewnętrzny układ komunikacyjny. Na stronie 2 decyzji organ wskazał, że nie nastąpił wzrost wartości nieruchomości działek [...] przeznaczonych pod projektowaną ulicą [...], działek [...]przeznaczonych do połączenia w jedną nieruchomość stanowiącą działką nr [...] o pow. [...] ha, działek nr [...] przeznaczonych pod projektowaną ulicą [...] działce nr [...] przeznaczonej pod drogą gminną [...], działek [...] przeznczonych pow. projektowaną ulicą [...] oraz działek nr [...] przeznaczonych pod wewnętrzny układ komunikacyjny. Rzeczoznawca wyjaśnił, że w operacie szacunkowym z dnia 16 lutego 2015 r. nie miało znaczenia czy nieruchomość była zabudowana czy też nie, a do porównania przyjęte zostały transakcje z ostatnich 2 lat gdzie nie było nieruchomości o powierzchni zbliżonej do [...] mkw. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że organy dokonują oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, co w niniejszym przypadku uczyniono. Natomiast materialna ocena operatu szacunkowego nie może być dokonywana przez organy administracyjne, ale wyłącznie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dalej wskazał, że organ I instancji miał prawo skorzystać z przysługującego, wynikającego z ustawy prawa i wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oraz wydać decyzję w tej sprawie z uwagi na uznaniowy charakter decyzji wydawanej w sprawie opłaty adiacenckiej. Podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej był sporządzony do tego celu operat szacunkowy. Biegły w operacie szacunkowym wykazał, że wartość nieruchomości po podziale dokonanym na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. na wniosek jej właściciela wzrosła. Ustalenia opłaty dokonano w ciągu 3 lat od podziału nieruchomości. Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu i umożliwiono wypowiedzenie się w sprawie. Wszelkie wymogi formalne zostały, zatem spełnione.

W końcu stwierdził, że wbrew twierdzeniu strony podział nieruchomości nie został dokonany w trybie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale w trybie art. 94 ustawy co wynika jednoznacznie do akt sprawy (w podstawie prawnej decyzji nr 175/2012 r. z dnia 17 grudnia 2012 r. powołany został ten przepis).

Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. wniosła D. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. nr 30, poz. 168) kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwany "k.p.a.") poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebranie w sposób wystarczający całego materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie przez organ administracyjny wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i prawidłowe zastosowanie art. 98 a u.g.n.;

2) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa polegające na błędnej i lakonicznej ocenie sporządzonego operatu szacunkowego oraz błędnym uznaniu, iż sporządzony w niniejszej sprawie operat został sporządzony w sposób prawidłowy;

3) naruszenie art. 4 pkt 16 i 17 w zw. z art. 98 a u.g.n. poprzez przyjęcie przez rzeczoznawcę do oszacowania nieruchomości, które nie spełniały wymogu podobieństwa;

4) naruszenie art. 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (dalej zwany "rozporządzeniem") poprzez jego niezastosowania przez rzeczoznawcę majątkowego;

5) naruszenie art. 98 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) poprzez przyjęcie, że w wyniku podziału nieruchomości Skarżącego wzrosła jej wartość oraz że zachodzą przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej oraz uznanie, że sporządzony przez rzeczoznawcę operat stanowi wiarygodny dowód na wzrost wartości nieruchomości, pomimo braku jego pełnej i wszechstronnej oceny;

6) naruszenie art. 138 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalającą opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego jej podziałem.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowił przepis art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej "u.g.n."), który stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu.

Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Z przepisu art. 146 ust. 1a u.g.n. wynika zaś, że ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości.

Według natomiast art. 98 a ust. 1a u.g.n., ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki przepisu art. 98 a ust. 1 i 1a u.g.n.

Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało podjęte w oparciu o operat szacunkowy, sporządzony w dniu 16 lutego 2015 r. przez rzeczoznawcę R. T., ustalający wartość omawianej nieruchomości przed jej podziałem oraz po jego dokonaniu.

W niniejszej sprawie operat szacunkowy ustalający wartość działki przed podziałem i po podziale nie budzi zastrzeżeń Sądu. Dokonując jego oceny Sąd stwierdza za prawidłową oceną Kolegium, że zawiera on wszystkie elementy świadczące o jego poprawności i spełnieniu wymogów obowiązującego prawa.

Rzeczoznawca majątkowy oszacowanie wartości rynkowej wycenianej nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne od nr [...], od nr [...] i od nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w Dzielnicy W., przed i po podziale, wykonał w oparciu o bazę cen rynkowych, przy zastosowaniu podejścia porównawczego i metody porównywania parami. Na podstawie analizy rynku rzeczoznawca wyodrębnił do określenia wartości rynkowej gruntu trzy transakcje na nieruchomościach uznanych przez niego za najbardziej podobne. Zgodnie z przyjętym podejściem i metodą, rzeczoznawca majątkowy przy wycenie wziął pod uwagę wszystkie mniej oraz bardziej korzystne parametry działek zarówno przed jak i po podziale.

Zatem zdaniem Sądu w operacie szacunkowym zastosowano właściwe podejście, prawidłową metodę i technikę wyceny. Operat szacunkowy jest spójny, właściwie uzasadniony, a przyjęte w nim daty, założenia, ilość i rodzaj nieruchomości podobnych są prawidłowe. Przedstawiona w nim analiza i charakterystyka rynku nieruchomości podobnych odzwierciedla istniejące na nim ceny rynkowe, w związku, z czym określona w tym dokumencie wartość nieruchomości mogła być podstawą do ustalenia opłaty adiacenckiej w przedmiotowej sprawie.

Biegły - rzeczoznawca majątkowy określił cechy, jakie mają wpływ na cenę (wartość) nieruchomości na podstawie badania rynku nieruchomości gruntowych, literatury fachowej oraz na podstawie analizy lokalnego rynku nieruchomości. Cechami tymi są w szczególności: lokalizacja ogólna, sąsiedztwo, dostępność do infrastruktury technicznej , dojazd, walory gruntu i stan ewidencyjny nieruchomości. Zgodnie więc z ww. opinią, wzrost wartości nieruchomości wyniósł [...] zł. Na podstawie tej wartości ustalono, biorąc pod uwagę 30 % stawkę, (uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej od wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału) , wysokość omawianej opłaty, czyli w przedmiotowej sprawie [...] zł .

Zdaniem Sądu, rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 4 pkt 16, art. 151, art. 153, art. 154, art. 155 u.g.n., a także § 4 ust. 1, § 55, § 56 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Podkreślenia także wymaga, że operat ten był ważny, w rozumieniu art. 156 ust. 3 u.g.n., a zatem jest on dowodem, który mógł stanowić podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej, jako opinia biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej przywoływany jako: "k.p.a.").

Dodatkowo Sąd pragnie podkreślić, że rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 12 maja 2015 r. ustosunkował się do zgłoszonych przez skarżąca w odwołaniu zarzutów do sporządzonego operatu szacunkowego.

Zdaniem sądu kwestionowanie operatu szacunkowego przez skarżącą spółkę, niepoparte żadnym przeciwdowodem jest niewystarczające do podważenia wiarygodności wyceny z dnia 16 lutego 2015 r. Dopiero bowiem w przypadku gdy operat szacunkowy oraz wyjaśnienia złożone przez biegłego na żądanie organu w dalszym ciągu są kwestionowane, na stronę przechodzi ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/Wa 1833/07, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący takiego przeciwdowodu w sprawie nie przedstawił. Zatem w postępowaniu o ustalenie opłaty adiacenckiej organ nie jest zobligowany do analizowania prawidłowości zastosowanych rozwiązań merytorycznych w zakresie zasad sztuki szacowania - sposobu analizy rynku i doboru nieruchomości do porównań, wypracowanych w praktyce szacowania przez środowisko rzeczoznawców, ponieważ nie są to zagadnienia unormowane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, ale wiadomości specjalne rzeczoznawcy majątkowego (wiedza branżowa). Bez stosownego przeciwdowodu, nie jest możliwe kwestionowanie przyjętych do porównań nieruchomości podobnych. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, jakie wykształciło się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Również ustawowy zakres kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych przypisany sądowi administracyjnemu nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych rzeczoznawcy majątkowego, jakie składają się na sporządzony w danej sprawie operat szacunkowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r., I SA/Wa 2068/12, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem jeśli strona uważała, że sporządzony na zlecenie organu operat szacunkowy budzi wątpliwości, powinna była przedłożyć organowi przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 u.g.n.) w celu obalenia kwestionowanego operatu szacunkowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. I SA/Wa 1107/05; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. II SA/Sz 174/08, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, są one całkowicie niezasadne. Zarzuty skargi w zasadniczej części odnoszą się do przyjęcia przez biegłego do porównań nieruchomości niepodopbnych do nieruchomości wycenianej, przede wszystkim ze względu na różnicę w ich wielkości. Definicję legalną "nieruchomości podobnej" zawiera art. 4 pkt 16 u.g.n., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości podobnej, należy przez to rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. W świetle tej definicji rzeczoznawca wykorzystał zestawienie 3 transakcjami podobnymi do nieruchomości wycenianej przed podziałem i projektowanych po podziale z okresu 2 lat od daty wyceny. Biegły wyjaśnił, iż na terenie [...] zanotowano małą ilość transakcji gruntami podobnymi na przestrzeni ostatnich dwóch lat. Odrzucił transakcje nieruchomościami o pow. poniżej [...] m2, do porównań przyjął natomiast nieruchomości z rynku lokalnego położone w pobliżu nieruchomości będącej przedmiotem wyceny. Do porównań przyjęto więc z dostępnego zbioru transakcji 3 transakcje z rejonu [...], których powierzchnie różnią się od powierzchni nieruchomości przed podziałem i projektowanych po podziale, lecz pozostałe cechy rynkowe są podobne do cech nieruchomości wycenianej. W związku z powyższym różnice w powierzchniach porównywanych działek, rzutujące na ceny uwzględniono w trakcie porównań (str. 14-20 operatu). Tak więc, zarzut strony skarżącej, iż biegły przyjął do porównania nieruchomości niepodobne co do powierzchni z nieruchomością wycenianą, a to rzutowało na wysokość opłaty adiacenckiej nie ma uzasadnienia, gdyż cecha ta, została przez biegłego w trakcie porównań odpowiednio skorygowana.

Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącej co do możliwości zastosowania przez biegłego § 26 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r., Sąd zauważa, iż stosowanie tego przepisu nie zależy od swobodnej decyzji rzeczoznawcy majątkowego, a rozszerzenie zakresu położenia nieruchomości na rynek regionalny lub krajowy jest dopuszczalne tylko wyjątkowo. Dopuszczalność badania cen transakcyjnych na rynku regionalnym i krajowym ma miejsce dopiero wówczas, gdy brak jest nieruchomości do porównań na rynku lokalnym. Skoro więc biegły wskazał, iż wprawdzie do porównania przyjęto 3 transakcje z rejonu [...], których powierzchnie różnią się od powierzchni nieruchomości przed podziałem i projektowanych po podziale, lecz pozostałe cechy rynkowe są podobne do cech nieruchomości wycenianej i różnice w powierzchniach porównywanych działek, rzutujące na ceny uwzględniono w trakcie porównań, to uznać należy iż brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania § 26 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. W ocenie Sądu, zawarte w skardze zarzuty Spółki, dotyczące przyjęcia przez biegłego do porównania niewłaściwych nieruchomości stanowią w rzeczywistości polemikę z jego ustaleniami . Ten zakres ustaleń należy zaś do biegłego i to on decyduje, które konkretnie umowy sprzedaży nieruchomości, w jego ocenie, są właściwe dla prawidłowego oszacowania przedmiotowej nieruchomości. Wiedza w tym zakresie jest wiedzą specjalną, którą dysponuje jedynie biegły, a zatem organy i sąd administracyjny nie mogą kwestionować ustaleń biegłego, jeżeli w sprawie brak jest dowodów wskazujących na wadliwą analizę rynku przez rzeczoznawcę majątkowego.

Reasumując, zdaniem Sądu, operat szacunkowy stanowiący podstawę ustalenia w niniejszym postępowaniu wysokości opłaty adiacenckiej sporządzony został zgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisami cytowanego rozporządzenia, natomiast postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sąd także stwierdza, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie w tej sprawie. Nie doszło w niej do naruszenia przepisów proceduralnych, w tym, art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, poddając ocenie także wątpliwości przedstawione przez skarżącego. Dokonana ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Sąd dostrzega pewne uchybienia uzasadnienia drugiej instancji w zakresie braku pełnego odniesienia do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, ale ten mankament uzasadnienia nie ma wpływu na prawidłowość wydanej w sprawie decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).