Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 657/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 7 i art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ E. Brychcy /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Starosta [...], po ponownym rozpatrzenia sprawy, odmówił Gminie W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków socjalnych na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia dla przedmiotowej budowy. Wobec stwierdzenia niezgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...], decyzją z dnia [...] 2010 r. organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja ta została następnie uchylona przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda wskazał na naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz nie zgodził się z interpretacją organu I instancji co do zapisów w planie miejscowym.

Powołując się na treść art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) organ uznał, iż utraciła moc uchwała nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Wronki. Istnieje natomiast wątpliwość, czy zachowała moc obowiązującą uchwała nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...] (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 1999 r. Nr 22, poz. 482).

Analiza przedmiotowej uchwały doprowadziła organ do wniosku, że nie może ona stanowić odrębnie funkcjonującego planu miejscowego, bowiem nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów planu, przewidzianych zarówno w art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), jak i w art. 15 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania uchwały, w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. Odwołując się do poglądów orzecznictwa organ uznał, iż przedmiotowa uchwała straciła moc i w takiej sytuacji inwestor winien przedstawić decyzję o warunkach zabudowy, stosownie do wymogów art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ wyjaśnił, iż nawet gdyby uznać, że uchwała zachowała moc, to stosownie do § 5 tej uchwały, na terenie objętym wnioskiem, plan nie dozwala na wznoszenie nowych obiektów, a jedynie przebudowę ("modernizację"). Zdaniem organu przewidując nową zabudowę plan musiałby zawierać parametry i wskaźniki intensywności zabudowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym lub w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z samego faktu określenia przeznaczenia terenu w § 5 planu jako terenu zabudowy mieszkaniowo - usługowej nie można domniemywać, że plan pozwala na wznoszenie nowych budynków. W ocenie organu plan w § 5 określa przeznaczenie terenu dla przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania.

Na uzasadnienie swojego stanowiska organ podniósł także, iż z samego tylko wskazania linii zabudowy w części graficznej planu, bez wskazania parametrów nowej zabudowy, czy też jakiegokolwiek odniesienia się [w tekście planu] do tej linii dowodzi, że przedmiotowa uchwała nie ma charakteru samodzielnego i straciła moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor, zarzucając naruszenie art. 87 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i stwierdzenie, że uchwała Rady Miejskiej Wronek z 1999 r. w sprawie zatwierdzania zmiany planu miejscowego utraciła moc, a także art. 14 i art. 15 ust. 2 tej ustawy poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że plan miejscowy określa jedyny i ściśle oznaczony, a nie jeden z wielu możliwych, sposobów zabudowy i zagospodarowania danego terenu. Zdaniem odwołującego w sytuacji, gdy plan uchwalony został przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zmieniony w zakresie przedmiotowego obszaru po tej dacie, to w zakresie objętym zmianą, plan ten zachował moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 1 powołanej ustawy, zaś w pozostałym zakresie na podstawie art. 87 ust. 3 tej ustawy stracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. W ocenie inwestora w uchwale z 1999 r. zmieniającej plan miejscowy nie zakazano w żaden sposób lokalizacji nowej zabudowy na terenach oznaczonych symbolem Mu jako tereny przeznaczone pod zabudowę na cele mieszkalno - usługowe, mimo że wskazówki dotyczące zabudowy odnoszą się do tej już istniejącej na tym terenie. Skarżąca gmina domagała się zmiany zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie uchylenia tej decyzji i przekazania organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzupełnieniu odwołania strona przedstawiła opinię prawną co do obowiązywania przedmiotowego planu miejscowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. (znak [...]) Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż kwestia nadrzędną w niniejszej sprawie jest obowiązywanie lub utrata mocy planu miejscowego (uchwały z dnia 26 marca 1999 r. nr VIII/77/99), w oparciu o który zaplanowano przedmiotową inwestycję, w związku z treścią art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przytoczył treść art. 87 ust. 3 tej ustawy oraz zauważył, iż przepisy przejściowe poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 67 ust. 2) zawierały regulacje odnoszącą się do zmian w planach dokonanych na zasadach tej ustawy i stanowiły, iż takie zmiany planów nie tracą mocy. Nowa ustawa nie zawiera jakichkolwiek przepisów przejściowych określających los prawny zmian dokonanych w planach zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy miał na uwadze orzecznictwo sądowoadministracyjne w kwestii obowiązywania zmiany w planach, z którego wynika, że pomimo wyraźnej regulacji ustawowej zmiana planu uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. dokonana na podstawie przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje jedynie wówczas, gdy ma na tyle samodzielny charakter, że w sposób zupełny określa przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. Wobec tego organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał, że zmiana planu dokonana uchwałą z 1999 r. Rady Miejskiej Wronek nr VIII/77/99 utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., stosownie do treści art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego Gmina W. zarzuciła zaskarżonej decyzji, analogicznie jak w odwołaniu, naruszenie art. 87 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i stwierdzenie, że uchwała Rady Miejskiej Wronek z 1999 r. w sprawie zatwierdzania zmiany planu miejscowego utraciła moc. Ponadto naruszenie art. 10 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że uchwalona zmiana planu miejscowego nie ma charakteru samodzielnego, a w konsekwencji uznanie, że uchwała w tym przedmiocie utraciła moc. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały w sposób dostateczny wyjaśnione. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji ją poprzedzającej, ewentualnie uchylenia decyzji organu II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż § 12 uchwały Rady Miejskiej we Wronkach nr VIII/77/99 określa wyraźne, iż tracą moc ustalenia uchwały nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki, na obszarze objętym uchwałą. Dlatego też w zakresie objętym zmianą plan ten jest dla określonego obszaru nowym planem i zachował moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w pozostałym zakresie utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 tej ustawy z dniem 31 grudnia 2003 r. W ocenie skarżącej zmiana planu miejscowego dokonana uchwałą Rady Miejskiej Wronek nr VIII/77/99 z 1999 r. nosi cechy samodzielności, a charakter zawartych w niej przepisów umożliwia zupełne określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uchwała ta zawiera wszystkie niezbędne dla obszaru nią objętego elementy, o których mowa w art. 10 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca podkreśliła, iż Wojewoda nie odniósł się w ogóle do przywołanego przepisu, a jedynie za Starostą, bez szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie, przyjął, że plan utracił moc. Skoro przedmiotowa uchwała w sprawie zmiany planu miejscowego obowiązuje i na obszarze, którego miałoby dotyczyć pozwolenie na budowę, dopuszcza zabudowę na cele mieszkaniowo-usługowe, to tym samym dopuszcza tam jednocześnie lokalizację nowej zabudowy, a to umożliwia realizację inwestycji zaplanowanej przez Gminę W.

Zdaniem skarżącej, Wojewoda naruszył przepisy art. 7 i art. 77 kpa, bowiem nie zbadał całokształtu sprawy i nie zbadał czy przedmiotowa zmiana planu rzeczywiście może stanowić odrębnie funkcjonujący plan miejscowy i nie podjął próby wykazania niesamodzielnego charakteru zmian planu w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Generalnie rzecz ujmując naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką postać. Po pierwsze może polegać na błędnej wykładni prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas gdy organ administracyjny błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretował treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Po drugie, naruszenie prawa materialnego może polegać na niewłaściwym zastosowaniu prawa (subsumcji). Ma to miejsce w przypadku, gdy organ administracyjny prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy ( por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, wyd. 3 str. 591). W niniejszym postępowaniu organy administracyjne orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, gdyż w ocenie Sądu, błędnie dokonały wykładni przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jednakże to naruszenie nie miało ostatecznie wpływu na wynik sprawy.

Podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r., Nr 135, poz.1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca składając wniosek z dnia [...] stycznia 2010r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków socjalnych w miejscowości [...] - [...] powołała się na zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Nr VIII/77/99 Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wronki we wsi [...]. Zgodnie z § 12 tej uchwały, z chwilą jej podjęcia, utraciły moc ustalenia uchwały Nr IV/23/94 Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Wronki, na obszarze objętym uchwałą zmieniającą.

Należy podnieść, iż w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W art. 87 ust. 3 przedmiotowej ustawy prawodawca zadecydował, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

Zagadnieniem decydującym w tej sytuacji jest, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie, ustalenie czy plan miejscowy uchwalony w dniu 26 marca 1999r., na który powoływała się skarżąca gmina, obowiązywał w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie II SA/Łd 712/07, LEX nr 441235 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie II SA/Ol 582/09, LEX nr 553135, iż przyjmując jednolitość i spójność aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego uznać należy, iż częściowa zmiana jego treści po 1 stycznia 1995 r. nie usprawiedliwia twierdzenia, że plan ten został uchwalony po tym dniu.

W uzasadnieniach tych wyroków, wskazano iż w jurysprudencji pojawiło się stanowisko, zgodnie z którym utrata mocy planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie obejmowała zmian w planach dokonanych po tej dacie. Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zmiany planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., przyjmowano, że zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004).

Pogląd ten, sformułowany w oparciu o art. 67 ust. 2 uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie znajduje, również zdaniem Sądu orzekającego, uzasadnienia na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Przedstawiony pogląd, który - jak należy domniemywać - jest wynikiem zastosowania wykładni celowościowej i historycznej, pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Odwoływanie się do innych, aniżeli wykładnia gramatyczna, sposobów interpretacji przepisów prawa jest zaś niedopuszczalna, jeśli wykładnia ta prowadzi do ustalenia hipotezy normy prawnej sprzecznej z literalnym brzmieniem wykładanego przepisu. W przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej ustawy, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisach intertemporalnych nie przewiduje wyjątków od utraty mocy obowiązującej przez plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r.

Mając na uwadze powyższe stanowisko, należy uznać, że uchwała Rady Miejskiej we Wronkach z dnia 26 marca 1999r., zmieniająca uchwałę Rady Miasta i Gminy Wronki z dnia 28 października 1994r. w zakresie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania we wsi [...] w chwili orzekania nie obowiązywała, bowiem utraciła moc po dniu 31 grudnia 2003r., zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mogła być zatem podstawą uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2010r. i udzielenia pozwolenia na budowę, a skarżąca nie posiadała decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Zatem odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji była uzasadniona, chociaż organy orzekające w sprawie zastosowały błędną interpretację przepisów w/w art. 87 ust. 3, uznając że podstawą odmowy pozwolenia na budowę jest brak wszystkich niezbędnych elementów planu miejscowego z 1999r., przewidzianych w art. 10 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Doszło zatem, w ocenie Sądu do naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale to naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie bowiem z ugruntowanymi poglądami doktryny uchybienia przepisom prawa materialnego nie mają wpływu na wynik sprawy, "gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama" (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek; Zakamycze 2005 r., str. 335). Z takim przypadkiem, jak wskazano wyżej mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia.

Jednakże, nawet przy zastosowaniu zakwestionowanego wyżej stanowiska (przyjętego przez organy), iż utrata mocy planów uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995r. nie obejmowała zmian w planach dokonanych po tej dacie, jeżeli zmiany mają na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, nie można przyjąć iż zmiany wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego we wsi [...] uchwałą Rady Miejskiej Wronek z dnia 26 marca 1999r. pozwalają na samodzielne stosowanie postanowień planu. Zapisy tegoż planu regulują wyłącznie sposób zagospodarowania fragmentów obszaru objętego planem miejscowym, który utracił moc. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały z dnia 26 marca 1999r., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb:

1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

2) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,

3) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,

4) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,

5) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,

6) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy,

7) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

8) szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,

9) tereny, na których przewiduje się stosowanie systemów indywidualnych lub grupowych oczyszczenia ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

10) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzania oraz użytkowania terenu,

11) granice obszarów:

a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

Do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołącza się prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze( ust. 2) i określa się stawkę procentową, służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ( ust. 3).

Porównując część opisową i graficzną planu miejscowego uchwalonego w dniu 26 marca 1999r. z treścią w/w przepisu należy dojść do wniosku, iż plan ten nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów przewidzianych w art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania uchwały. Mianowicie plan ten nie określa lokalnych warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów, a także wskaźników intensywności zabudowy. Zapisy w tej kwestii były zawarte w części opisowej plany miejscowego uchwalonego w 1994r., ale plan ten utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r.

Trafnie też organy wskazały, że § 5 uchwały dla terenów objętych wnioskiem (Mu) nie przewiduje wznoszenia nowych obiektów na terenie oznaczonym Mu, a jedynie przebudowę (modernizację) istniejącej zabudowy i zmianę użytkowania istniejących obiektów na cele mieszkaniowe lub usługowe.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7 i 77 kpa, to Sąd w świetle powyższych ustaleń, uznał go za niezasadny. W ocenie Sądu, organ odwoławczy rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy, dokonując w sposób wystarczający jego oceny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż pomimo błędnej interpretacji art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonanej przez organy orzekające w sprawie, istniały podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji i stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

/-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ E.Podrazik