Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 358/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3, art. 161 § 3 oraz art. 254 § 1 i art. 252 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2010 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a 1. przyznać skarżącemu J. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych w całości; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją nr (...) z dnia (...) października 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił J. P. podatek od spadku w kwocie 3.084zł, a następnie postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009r. wznowił postępowanie i decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2010r. ustalił tenże podatek w kwocie 3.433zł. Ta ostatnia decyzja utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2010r. nr (...).

Na tę ostatnią decyzję z 31 marca 2010r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnosząc o "umorzenie różnicy w podatku na sumę 349 zł". Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2010 r., nr (...) uwzględniono ww. skargę w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), orzekając o uchyleniu decyzji organów podatkowych obydwu instancji wydanych po wznowieniu postępowania i umarzając postępowanie wznowione; w obrocie prawnym pozostała więc decyzja ustalająca podatek w kwocie 3.084 zł.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej, w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a. wyeliminował z obrotu prawnego decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowej. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zachodzą przy tym wszystkie warunki wskazane w art. 54 § 3 p.p.s.a., gdyż: 1) Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) maja 2010 r. orzekł w zakresie swojej właściwości;

2) uwzględnił skargę w całości, eliminując decyzje obydwu instancji wydane

w postępowaniu wznowionym i umarzając postępowanie wznowione, a także

3) wydał akt autokontrolny przed wyznaczeniem rozprawy przez Sąd. Z tych względów postępowanie sądowe wszczęte wskutek wniesienia skargi opisanej wyżej podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; natomiast "nowa" decyzja z dnia (...) maja 2010r. może być przedmiotem odrębnej skargi zgodnie z zawartym w niej pouczeniem.

Skarżący spełnił ponadto określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zgromadzone w aktach dowody wskazują, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazują na to w szczególności składniki majątku wykazane w zeznaniu podatkowym oraz okoliczności, które organ podatkowy wziął pod uwagę w postępowaniu w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty, w tym przysługujący skarżącemu bezrobotnego oraz fakt utrzymywania się z prac dorywczych (k. nr 5 oraz 10-14 akt sądowych). Wniosek

o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 161 § 3 oraz art. 254 § 1 i art. 252 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.