Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 947/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję w całości, zwrócono nadpłacony wpis
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1 pkt 2, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jakimowicz WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. K. zwrot kosztów postępowania w kwocie 207 (słownie: dwieście siedem) złotych, III. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz A. K. kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych, tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Decyzją z 28 kwietnia 2021 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza A. (dalej: organ pierwszej instancji) z 29 października 2020 r., ustalającej A. K. (dalej: Skarżąca), S. K. J. F. S. i M. K. I. łączne zobowiązanie pieniężne na 2018 r. w kwocie 246 zł.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z akt sprawy – w szczególności z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z 23 maja 2018r. – wynika, że osoby, którym ustalono łączne zobowiązanie pieniężne są współwłaścicielami działki nr [...], sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako: "RIIIb", "PsIV i "B". Ponadto na działce zlokalizowany jest budynek. Następnie Kolegium wskazując, że przedmiot opodatkowania nie stanowi gospodarstwa rolnego, podało sposób obliczenia łącznego zobowiązania i uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyliczył jego wysokość.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących przyjęcia błędnej powierzchni działki nr [...], Kolegium podało, że wynika ona z zapisów ewidencji gruntów i budynków i organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia innej powierzchni. Podatnicy zainicjowali wprawdzie postępowanie przed Starostą w przedmiocie aktualizacji ewidencji, nie będzie to miało jednak wpływu na dane ewidencyjne, które były podstawą ustalenia podatku w 2018 r.

Skarżąca w złożonej skardze, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1/ art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w konsekwencji spowodowało, iż organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału, który nie pozwolił na wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy a w szczególności poczynionych w toku postępowania błędów rachunkowych, które miały wpływ na ustalenie wysokości podatku;

2/ art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 – dalej: k.p.a.) poprzez zaniechanie zawieszenia przez organy podatkowe I i II instancji postępowania podatkowego w sytuacji gdy występowały podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu do czasu rozpoznania przez Starostę W. sprawy o aktualizację ewidencji budynków i gruntów w zakresie działki nr [...] położonej w A. prowadzonej pod sygnaturą [...];

3/ art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożliwości uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu

oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych przez organ dowodów przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo, że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a. tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania;

4/ art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego a w konsekwencji błędne ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego dla Skarżącej;

5/ art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie podnoszonych przez Skarżącą okoliczności, świadczących o popełnionych błędach rachunkowych, które to miały wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego dla

Skarżącej;

6) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji;

7/ art. 9 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji;

8) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji.

W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że z całą pewnością wykazała, iż dane zawarte w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem rzeczywistym, przedkładając organowi odpowiednią dokumentację, jednakże organ podatkowy nie zweryfikował tej okoliczności. Ponadto Skarżąca nie została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Zdaniem Skarżącej wszczęte przez nią postępowanie o zmianę w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące działki będącej przedmiotem opodatkowania, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Na zakończenie podniesione zostało w skardze, że uzasadnienie sporządzone przez Kolegium sprowadza się tak naprawdę do jedynie kilku zdań na temat zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z całą pewnością organ powinien był dokładnie wyjaśnić na jakich dowodach się oparł wydając decyzję, którym dał wiarę a którym jej odmówił. Kolegium nie wyjaśniło dlaczego nie wzięło pod uwagę wyjaśnień Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, przytaczając zarzuty skargi oraz dosłownie przytaczając treść zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.

Rozpoznanie skargi nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842) oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r. sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Spornym zagadnieniem występującym na tle niniejszej sprawy, był zakres związania zapisami w ewidencji gruntów i budynków w prawidłowym ustaleniu łącznego zobowiązania pieniężnego. Zdaniem Skarżącej, przedstawione przez nią dokumenty wprost wskazują, że w zapisach ewidencyjnych dotyczących przedmiotu opodatkowania, występują oczywiste błędy i z tego powodu organy podatkowe powinny odstąpić od danych ewidencyjnych.

Przypomnienia w związku z tym wymaga, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm. - dalej: u.p.g.k.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co do zasady, stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Zawarty w tym przepisie zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1489/09; 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4051/14 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m. in. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Z kolei zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej) – por. wyrok NSA z 15 lipca 2014r., sygn. akt II FSK 2565/12. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; zob. również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018r., sygn. akt II FSK 3635/16 oraz B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, LEX/El).

Ewidencja gruntów i budynków stanowi zatem rejestr publiczny wiążący co do zasady organy podatkowe – oprócz wyjątkowych sytuacji, których przykłady powyżej przytoczono – a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń. Natomiast przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p.) jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo.

Skarżąca przedłożyła cały szereg dokumentów, z których jej zdaniem w sposób jednoznaczny wynika, że dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków dla działki podlegającej opodatkowaniu, są błędne. Pomimo tego Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do twierdzeń Skarżącej i nie oceniło wagi dowodowej dokumentów przez nią złożonych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyło się jedynie do zdawkowego stwierdzenia, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków zawsze wiążą organ podatkowy. Tymczasem jak zostało to zaprezentowane powyżej, istnieje cały szereg wyjątków od takiego związania. Kolegium powinno było zatem dokonać szczegółowej analizy dokumentacji przedstawionej przez Skarżącą i jednoznacznie stwierdzić, czy z danych zawartych w tej dokumentacji nie wynika potrzeba odstąpienia od związania danymi z ewidencji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji powinno zatem wyraźnie wynikać, jaka dokumentacja i na jaką okoliczność została przez Skarżącą przedstawiona. Następnie Kolegium powinno dokonać oceny tej dokumentacji i w razie uznania, że nie ma ona wpływu na związanie organu podatkowego danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, szczegółowo swoje stanowisko uzasadnić. Tylko w takim przypadku w realiach niniejszej sprawy, uzasadnione byłoby stanowisko, że ewidencja gruntów i budynków była wiążąca dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Braki w sporządzonym uzasadnieniu, uniemożliwiają poznanie toku rozumowania Kolegium. Nie wiadomo bowiem, dlaczego dokumentacja przedstawiona przez Skarżącą nie mogła podważyć zapisów wynikających z ewidencji. Skarżąca zaoferowała określone dowody, które powinny zostać ocenione przez Kolegium. Jak wynika bowiem z art. 210 § 4 O.p., uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Brak odniesienia się do dowodów przedstawionych przez Skarżącą, świadczy o naruszeniu art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewykluczone bowiem, że ocena przedłożonej dokumentacji, mogłaby doprowadzić Kolegium do wniosku, że istnieje konieczność odstąpienia od związania danymi z ewidencji gruntów i budynków, co jak wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia, wyjątkowo jest możliwe.

Sąd nie może zastąpić Kolegium w dokonaniu oceny dokumentacji złożonej w toku postępowania podatkowego przez Skarżącą. Rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie jest bowiem zastępowanie organu podatkowego w dokonywanie oceny dowodów i w konsekwencji w ustalaniu stanu faktycznego, lecz kontrola z prawem zgodności takich czynności, których powinien dokonać organ podatkowy. Uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym (brak oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącą) oraz sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób znacznie odbiegający od wymogów przewidzianych w art. 210 § 4 O.p., świadczą nie tylko o naruszeniu tego przepisu, lecz również o naruszeniu art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., statuujących na gruncie procedury podatkowej zasadę prawdy obiektywnej, jak również art. 191 O.p., który wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów. Niewykluczone bowiem, że ustalony stan faktyczny sprawy byłby inny, gdyby Kolegium w sposób należyty oceniło dowody zaoferowane przez Skarżącą.

Sąd zauważa również, że Kolegium naruszyło art. 200 § 1 O.p., który stanowi, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika, aby Kolegium taki termin wyznaczyło. Wprawdzie zgodnie z art. 200 § 2 O.p., terminu nie wyznacza się m.in. w przypadku ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie. Warunkiem jednak odstąpienia od obowiązku zawiadomienia strony, jest niezmienność stanu faktycznego, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres. Dotyczy to zatem typowych, powtarzalnych decyzji wydawanych co roku. Tymczasem w niniejszej sprawie spornym było, czy stan faktyczny nie uległ zmianie. Dlatego też nie było podstaw do odstąpienia od wymogu przewidzianego w art. 200 § 1 O.p.

Ponadto Kolegium błędnie doręczało korespondencję pełnomocnikowi Skarżącej. Jak wynika bowiem z art. 144 § 5 O.p., doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Tymczasem pełnomocnikowi Skarżącej, będącemu adwokatem, pisma doręczano w formie korespondencji listowej. Na marginesie można jedynie wskazać, że pełnomocnictwo szczególne przedłożone przez pełnomocnika Skarżącej nie spełniało wymogów o których mowa w art. 138e § 3 O.p., zaś Kolegium nie podjęło żadnych działań zmierzających do usunięcia wadliwości pełnomocnictwa.

Na uwzględnienie nie mógł natomiast zasługiwać zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Z przepisu tego wynika, że organ podatkowy zawiesza postępowanie podatkowe, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wniosek Skarżącej o zmianę danych w rejestrze nie jest "zagadnieniem wstępnym" dla organu podatkowego, ponieważ złożenie wniosku o zmianę nie oznacza automatycznie dokonania zmiany w rejestrze. Zawieszenie postępowania podatkowego ze względu na wniosek Skarżącej, oznaczałoby uzależnienie wymierzenia podatku od zdarzenia przyszłego i niepewnego, jakim byłaby zmiana treści wpisu w stosownym rejestrze, odpowiadająca oczekiwaniom strony, nieweryfikowalnym przez organy podatkowe na etapie postępowania podatkowego. Wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie określenia (lub ustalenia) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych, zatem nie może ono też stanowić podstawy do zawieszenia takiego postępowania podatkowego do czasu dokonania takiej zmiany lub rozstrzygnięcia o odmowie jej dokonania (por. wyrok NSA z 18 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1586/08). Podkreślić należy, że wynik wszczętego wnioskiem Skarżącej postępowania administracyjnego pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości należnego od spornej działki, za czas przed dokonaniem ewentualnej zmiany zapisów w tejże ewidencji. Ewentualna zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków może odnosić się tylko do przyszłości, nie zaś do lat podatkowych poprzedzających tę zmianę (por. wyrok NSA z 29 września 2020 r., sygn. akt II FSK 2441/18). Słusznie na tę okoliczność zwróciło uwagę Kolegium w zaskarżonej decyzji.

Kolegium nie mogło także naruszyć powołanych w skardze przepisów: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 81, art. art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 1, art. 138 § 1 k.p.a. Jak wynika bowiem z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów tej ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w O.p., z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Wszystkie wskazane jako naruszone przepisy, znajdują się w działach I i II k.p.a. Kolegium nie mogło zatem naruszyć przepisów, które nie miały w sprawie zastosowania.

Stwierdzając uchybienia Kolegium w przeprowadzonym postępowaniu, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu, Kolegium dokona szczegółowej oceny przedstawionych przez Skarżącą dokumentów pod kątem ewentualnego odstąpienia od związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Wyniki dokonanej oceny zostaną szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu wydanej decyzji. Powinno z niego wynikać, jakie dokumenty podlegały analizie, jakie wnioski z nich wypływają i czy dane w nich zawarte mają wpływ na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, wbrew dyspozycji zawartej w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, analiza taka nie została dokonana.

Na marginesie można jedynie zauważyć, że nawet w odpowiedzi na skargę, Kolegium nie podjęło próby polemiki ze stanowiskiem Skarżącej. Sama odpowiedź na skargę, poza przytoczeniem zarzutów i jednozdaniowymi wnioskami, stanowi powielenie treści wydanej decyzji. Taki sposób sformułowania tego pisma procesowego zdecydowanie odbiega od standardów jego sporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ powinien odnieść się do zarzutów wnoszącego skargę i wykazać ich bezzasadność, nie zaś ponownie przytaczać treść decyzji. Takie działanie skłania do jednoznacznego wniosku, że nawet na tym etapie postępowania, Kolegium nie zadało sobie trudu, aby przeanalizować dokumentację przedłożoną przez Skarżącą, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze. Nie można bowiem pomijać, że po wniesieniu skargi, Kolegium mogło w trybie autokontroli uchylić swoją decyzję na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 200 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi (100 zł) obliczony od wartości przedmiotu sprawy, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (90 zł), którego wysokość określono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Jednocześnie z uwagi na uiszczenie wpisu w wyższej niż wymagalna wysokość, Sąd orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu.