Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1579/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Centrum Mięsnego "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Centrum Mięsnego "A" S.A. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 czerwca 2008 r. znak [....] Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku [....] z dnia [....] 2005 r. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa zespołu budynków (2 mieszkalne wielorodzinne, 1 mieszkalno – usługowy) wraz z garażami podziemnymi, niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem na działkę, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na dz. nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , obr. [....] przy ul. [....] , [....] w K". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.), § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 nr 164 poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 nr 164 poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania w dniu [....] 2009 r. spółki [....] Sp. z. o. o. z siedzibą w W. ., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną powołało art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka akcyjna [....] z siedzibą w W. Skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie, gdyż firma osoby prowadzącej działalność gospodarczą nie może być podmiotem praw i obowiązków, ani ich nabywać, a więc nie może być stroną postępowania administracyjnego. Takie stanowisko jest zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2006 r. (VI SA/Wa 889/06), a także z przepisem art. 29 k.p.a. wymieniającym krąg podmiotów mogących być stronami postępowania administracyjnego, do których wymienione przedsiębiorstwo nie należy. Skarżący zarzucił ponadto organowi I i II instancji niedokonanie prawidłowego ustalenia stron postępowania, nie został bowiem ustalony najważniejszy uczestnik postępowania tj. inwestor. Z powyższych względów decyzja organu I instancji jest obarczona wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowemu Kolegium Odwoławczego jest również wadliwa. W zaistniałej sytuacji również wadliwie udzielono pełnomocnictwa, gdyż przedsiębiorstwo handlowo usługowe [....] nie ma podmiotowości administracyjnoprawnej, a co za tym idzie nie ma również prawa do ustanawiania pełnomocnika.

W skardze zarzucono również wadliwe ustalenie maksymalnej wysokości górnej krawędzi frontowej, a także błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nawiązuje do istniejącej już zabudowy. Zdaniem skarżącego przed wydaniem decyzji należało zbadać, czy inwestycja objęta wnioskiem spełnia wszystkie warunki określone odrębnymi przepisami, w tym przepisami prawa sąsiedzkiego zamieszczonymi w kodeksie cywilnym. Planowana inwestycja ogranicza bowiem dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach budowlanych skarżącego, a ponadto utrudni ruch na ulicy [....] i [....] .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność, bowiem została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.

Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czy jego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

We wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [....] 2005 r. (k. 41 tom I akt administracyjnych) jako wnioskodawca wskazany został [....] w K. ul. [....] , zaś jako pełnomocnik wnioskodawcy - [....] Sp. z o.o. [....] ul. [....] . Organ I instancji pismem z dnia [....] 2005 r. (k. 49 tom I akt administracyjnych) skierowanym do spółki [....] na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 261 § 1 i 2 k.p.a. wezwał do uzupełnienia wniosku przez doręczenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa dla W.P. i potwierdzonej kopii rejestru sądowego spółki. W odpowiedzi na to wezwanie W.P. przesłał do akt sprawy zaświadczenie o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. według stanu na dzień 28 października 2004 r. (k. 50 tom I akt administracyjnych) oraz pełnomocnictwo z dnia [....] września 2004 r. udzielone mu przez M.M. (k. 51 tom I akt administracyjnych).

W wymienionym zaświadczeniu pod pozycją "oznaczenie przedsiębiorcy" wpisano: [....] (...) Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe [....]

O ile więc treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy mogła budzić wątpliwości co do podmiotowości wnioskodawcy, to po uzyskaniu powyższego zaświadczenia wątpliwości te zostały wyjaśnione. Okazało się bowiem, że w rubryce "wnioskodawca" we wniosku wpisano nazwę jednoosobowego przedsiębiorstwa prowadzonego przez M.M. .

Tego rodzaju przedsiębiorstwo nie ma podmiotowości na gruncie powołanych wcześniej przepisów art. 28 i 29 k.p.a. Przedsiębiorstwo to nie ma osobowości prawnej, nie jest także tzw. ułomną osobą prawną. Stroną postępowania administracyjnego mógłby być M.M. jako osoba fizyczna, ale prowadzone przez niego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej przedsiębiorstwo nie może mieć przymiotu strony w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Na takim też stanowisku stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym w skardze wyroku z dnia 5 września 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 889/06) stwierdzając: "w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw i obowiązków i dlatego też decyzję należy kierować do osoby fizycznej podając jej nazwisko i imiona, a następnie nazwę firmy, pod którą działalność jest wykonywana".Nie można przy tym podzielić stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem z materiału dowodowego, a w szczególności z wezwania do uzupełnienia braku formalnego wystosowanego przez Prezydenta Miasta K. jednoznacznie wynika, że inwestorem w sprawie był [....] - Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe [....] M.M. nie został w ogóle wymieniony w treści zaskarżonej decyzji, natomiast adresatem tej decyzji jest prowadzone przez niego przedsiębiorstwo, co na gruncie obowiązujących przepisów jest niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym i jest wykorzystywana na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Uczestnicy tego procesu nie mają dostępu do materiału dowodowego zebranego w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji i nie mogą we własnym zakresie wyprowadzać z tego materiału dowodowego wniosków sprzecznych z treścią decyzji, w tym samodzielnie ustalać kto jest inwestorem. Dotyczy to w szczególności organu administracji architektoniczno - budowlanej, który przy wydawaniu pozwolenia na budowę jest związany decyzją o ustaleniu warunków zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). Jeżeli - jak wynika z argumentacji SKO - wydana w sprawie decyzja jest sprzeczna z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie określenia inwestora, to obowiązkiem sądu administracyjnego jest wyeliminowanie takiego rozstrzygnięcia, a nie dokonywanie "wykładni decyzji" w sposób sprzeczny z jej literalnym brzmieniem, a zgodny z materiałem dowodowym.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przedsiębiorstwo prowadzone przez M.M. nie mogło być stroną postępowania, a co za tym idzie nie mogło być adresatem wydanej decyzji, a więc zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności zwalnia Sąd z odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi.

Z powyższych względów należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji zgodnie z art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.