Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 723/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. S. (dalej: "skarżący", "strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił:

– wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy – J. S. zmarłemu w dniu [...] maja 2015 r., ostatnio zamieszkałemu w W., przy ul. [...](według aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] lipca 2015 r. w W., przy [...]):

1) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 225,00 zł, nadpłatę z tego tytułu w kwocie 371 zł,

2) w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2013 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 r., opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "ustawa o PIT"), w kwocie 23.845,00 zł,

– odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej stanowiącej niewykonane zobowiązanie spadkodawcy na kwotę 2.128,00 zł,

i orzekł:

– o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie podatkowe spadkodawcy – J. S. w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2013 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 r. wg stawki 19%- PPR: za 2013 r. w kwocie 23.845,00 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 2.128,00 zł,

– o dokonaniu zwrotu spadkobiercy – P. S. nadpłaty spadkodawcy w podatku dochodowym od osób fizycznych - PIT: za 2015 r. w kwocie 371,00 zł zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] lipca 2015 r.

Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Ww. decyzja została doręczona w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") w dniu 21 października 2019 roku.

Pismem z 18 listopada 2019 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o wydanie kopii decyzji z [...] października 2019 r., stwierdzając, że nie był w stanie odebrać jej w wyznaczonym terminie z winy poczty.

W dniu 19 listopada 2019 r. skarżący zapoznał się w Urzędzie Skarbowym W. z aktami sprawy zakończonej prawomocną decyzją z dnia [...] października 2019 roku.

Pismem z 18 listopada 2019 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do odwołania się od ww. decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że nie był w stanie odebrać decyzji ze względu na późne dostarczenie przez urząd pocztowy awizo. Wskazał też, że w tym czasie zajmował się pogrzebem ciężko chorej matki i przebywał u swojej córki. Ponieważ córka zamieszkała poza W. chodziła do pracy, zmuszony był opiekować się także chorą wnuczką.

Pismem z 19 grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wezwał skarżącego, w trybie art. 169 § 1 ordynacji podatkowej, do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego ww. wniosku poprzez dołączenie do niego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Wezwanie zostało doręczone w 11 stycznia 2020 roku.

W dniu 19 grudnia 2019 r. do Izby Administracji Skarbowej w W. wpłynęło, uzupełnienie wniosku strony o przywrócenie terminu.

W tym samym dniu do organu odwoławczego wpłynęło odwołanie z dnia 18 listopada 2019 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2019 roku. W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący stwierdził, że w czasie, gdy przesłana została decyzja organu pierwszej instancji, przebywał poza domem oraz że w skrzynce pocztowej listonosz nie zostawił awizo, dlatego nie miał wiadomości co do przesłanej korespondencji. Zatem - w ocenie skarżącego - decyzja nie została doręczona w sposób prawidłowy. Do pisma z 19 grudnia 2019 r., dołączona została kserokopia reklamacji złożonej przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. rozpatrzył powyższy wniosek wydając postanowienie z [...] stycznia 2020 r., w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2019 roku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazał, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2019 r. została dwukrotnie awizowana, z zachowaniem 7 - dniowych terminów, tj. w dniach 7 i 15 października 2019 roku.

W ocenie organu ww. decyzja została prawidłowo uznana za doręczoną zgodnie z art. 150 ordynacji podatkowej w dniu 21 października 2019 roku.

Organ wyjaśnił, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu pierwszej instancji, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej upłynął zatem w dniu 4 listopada 2019 roku.

Organ podkreślił, że w tym terminie (do dnia 4 listopada 2019 r.) skarżący nie wniósł odwołania. Zatem w przedmiotowej sprawie niewątpliwie nastąpiło uchybienie terminowi do jego wniesienia.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., we wniosku z 18 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy.

Skarżący wskazał, że powodem nieodebrania decyzji było późne dostarczenie przez urząd pocztowy awizo oraz przebywanie u córki z powodu spraw rodzinnych.

Zdaniem organu należy zauważyć, że przywrócenie terminu jedynie na podstawie twierdzeń strony prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka została dwukrotnie awizowana, a we wskazanym punkcie odbioru oczekiwała na podjęcie przez okres 14 dni.

W związku z powyższym organ uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu oraz nie obalił skutecznie domniemania zgodności z prawdą tego, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji. W niniejszej sprawie strona nie udokumentowała faktu braku dostarczenia awiza przez urząd pocztowy.

Organ podkreślił, że wskazane przez skarżącego - zarówno we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 18 listopada 2019 r., jak i w jego uzupełnieniu z dnia 19 grudnia 2019 r. - okoliczności, które zdaniem strony uniemożliwiły terminowe odebranie decyzji, nie mogą też być uznane za wynikające z sytuacji nadzwyczajnej - przeszkody nie do przezwyciężenia.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że zgodnie z art. 162 § 2 ordynacji podatkowej, jednocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu, należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zauważyć należy – stwierdził organ - że wraz z wnioskiem z dnia 18 listopada 2019r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, strona nie złożyła odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2019 r. Odwołanie od ww. decyzji wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w W. dopiero w dniu 19 grudnia 2019 roku.

Reasumując swoje stanowisko organ uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co przepis art. 162 ordynacji podatkowej określa jako przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 162 § 1 ordynacji podatkowej poprzez błędną odmowę przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2019 r. pomimo spełnienia przesłanek uzasadniających rzeczone przywrócenie,

– art. 150 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej poprzez błędne jego nieuwzględnienie i błędne uznanie, iż brak pozostawienia tzw. awizo w skrzynce skarżącego nie uzasadnia złożonego wniosku o przywrócenie terminu,

– art. 191 ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, przejawiające się błędnym stwierdzeniem, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, w konsekwencji błędne uznanie, że strona nie spełniła przesłanek wymaganych do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm., dalej jako "ppsa") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, w przedstawionych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to odpowiada prawu, a skarga jest bezzasadna.

Wnosząc o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie skarżący wskazał na dwie okoliczności. Pierwszą z nich były podnoszony przez skarżącego fakt pobytu poza miejscem zamieszkania w związku z pogrzebem matki i przebywaniem u córki. Druga okoliczność powoływana przez skarżącego wiąże się z nieprawidłową – w jego ocenie – awizacją przesyłki zawierającej decyzję z [...] października 2019 roku.

Podnosząc drugą ze wskazanych okoliczności, w piśmie z 18 listopada 2019 roku, skarżący podniósł "późne dostarczenie przez urząd pocztowy awiza"(k. 111). W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu, tj. piśmie z 19 grudnia 2019 roku, skarżący stwierdził, że "w skrzynce pocztowej listonosz nie zostawił awizo, dlatego nie miałem wiadomości co do przesłanej korespondencji". Wyjaśnił również, że poprosił zaufaną osobę, o sprawdzanie czy w skrzynce nie ma korespondencji Do pisma z 19 grudnia została załączona reklamacja.

Zdaniem sądu, powyższe zagadnienia związane z awizacją przesyłki zawierającej decyzję z [...] października 2019 roku, nie mogą być przedmiotem badania w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchybienie terminu należy wiązać z okolicznościami innymi niż nieprawidłowości w doręczeniu decyzji. Te bowiem mogą być podnoszone w ramach skargi na postanowienie o uchybieniu terminu (art. 228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej), którego prawidłowość zależy od stwierdzenia, czy decyzja weszła do obrotu poprzez doręczenie jej w sposób przewidziany w przepisach ordynacji podatkowej. W tezie wyroku z 22 czerwca 2005 roku, w sprawie sygn. akt FSK 2587/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Analogiczna argumentacja została przytoczona również w nowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 28 lutego 2019 r. (sygn. akt I FSK 475/17), sąd ten podkreślił, że nie stanowi wykazania braku winy w uchybieniu terminu argumentacja, która wchodzi w sferę związaną z prawidłowością doręczenia decyzji organu I instancji, bowiem kwestia ta wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w wyroku z 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt I FSK 776/17).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje powyższą argumentację za własną. W konsekwencji, poza zainteresowaniem sądu w niniejszej sprawie pozostają okoliczności związane z prawidłowością doręczenia skarżącemu decyzji z [...] października 2019 roku i awizacją przesyłki zawierającej tę decyzję.

Przed dokonaniem oceny okoliczności podnoszonych przez skarżącego, mających ścisły związek z wnioskiem o przywrócenie terminu, należy przytoczyć treść przepisu mającego zastosowanie w sprawie i kilka uwag natury ogólnej.

Zgodnie z treścią art. 162 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z powołanych przepisów wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić kumulatywnie. Po pierwsze, zainteresowany musi uprawdopodobnić brak jego winy w uchybieniu terminu; musi więc uwiarygodnić, że nie dotrzymał terminu bez własnej winy. Po drugie, zainteresowany musi złożyć do właściwego organu wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Po trzecie, wniosek ten musi być wniesiony z zachowaniem zawitego (nieprzywracalnego) terminu wynoszącego 7 dni, licząc od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Po czwarte, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona jest zobowiązana dokonać czynności, dla której termin ten był ustanowiony, np. złożyć odwołanie.

Zauważyć w tym miejscu należy, że przepis art. 162 § 1 ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że jakiekolwiek niedbalstwo wnioskującego, każdy - nawet najlżejszy - stopień jego zawinienia w uchybieniu terminu dyskwalifikuje możliwość zastosowania wobec niego przedmiotowej instytucji. Kryterium braku winy jako przesłanka wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, przeszkody powodujące uchybienie terminu muszą mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego. Przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 695/07).

Zauważyć również należy, że brak winy w uchybieniu terminowi określa się według kryterium obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy (w tym także nawet w stopniu lekkiego niedbalstwa) musi być przez stronę uprawdopodobniony. Przy ocenie winy strony w uchybieniu terminowi należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

W ocenie sądu, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu, jego uzupełnieniu, a następnie w skardze, nie wyczerpują przesłanki ujętej w art. 162 § 1 ordynacji podatkowej. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

W piśmie z 18 listopada 2019 roku skarżący wskazał, że zajmował się pogrzebem ciężko chorej matki. Wyjaśnił, że po śmierci matki zamieszkiwał u córki.. Podniósł także okoliczność zajmowania się chorująca wnuczką. W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący ponownie powołał się na przyczyny natury osobistej, jednak nieco inaczej przedstawiając okoliczności stanowiące przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący wskazał, że w okresie obejmującym październik i listopad często przebywał poza miejscem zamieszkania, co miało związek z chorobą i śmiercią matki, a także z organizacją pogrzebu. Z takiej informacji nie wynika, że skarżący stale przebywał poza swoim miejscem zamieszkania, o czym świadczy twierdzenie o częstym przebywaniu poza miejscem zamieszkania.

Zaznaczyć również należy, że w piśmie z 19 grudnia 2019 roku skarżący wskazał, że złoży w ciągu kilku dni akt zgonu matki. Podkreślić należy, że dokument ten (ani jego kserokopia) nie został złożony do organu, ani też przy skardze wniesionej do sądu. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia wyłącznie z twierdzeniami skarżącego, co do przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast z treści powołanego wyżej przepisu art. 162 § 1 ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie, że okoliczności wskazywane we wniosku o przywrócenie terminu (wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi) winny zostać uprawdopodobnione. Ten warunek nie został spełniony przez skarżącego.

W ocenie sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można uznać braku winy po stronie skarżącego, rozumianej jako brak staranności osoby należycie dbającej o swoje interesy. Świadczą o tym okoliczności niniejszej sprawy.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu; brał w nim czynny udział. W sytuacji braku możliwości osobistego udziału w postępowaniu, mógł ustanowić pełnomocnika, o czym był pouczony. Mając wiedzę o toczącym się postępowaniu przy jednoczesnej świadomości trudności w odbieraniu korespondencji przesyłanej na adres jego zamieszkania, skarżący mógł złożyć wiosek o doręczanie korespondencji pod adres, w którym aktualnie przebywał. Z akt sprawy nie wynika, aby na końcowym etapie postępowania skarżący podjął takie akty staranności. Bez wątpienia pomogłyby uniknąć problemów na tle doręczenia decyzji i zachowania terminu jej zaskarżenia.

Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na to, że skarżący wiedział również o zbliżającym się terminie wydania decyzji. Wiedział o takim zamiarze organu. Zauważyć należy, że postanowieniem z [...] września 2019 roku, doręczonym skarżącemu 18 września 2019 roku, organ pierwszej instancji wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie którego organ wyda decyzję.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z [...] września 2019 roku, skarżący w tym dniu zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nie wnosząc żadnych uwag (protokół k. 87).

Zdaniem sądu, mając pełną świadomość co do końcowego etapu toczącego się z jego udziałem postępowania podatkowego, skarżący winien był podjąć działania, jak najpełniej zabezpieczające jego interes. Mogły to być wspomniane już ustanowienie pełnomocnika, czy wskazanie adresu do doręczeń. Zaniechanie takich działań świadczy o niedochowaniu przez skarżącego staranności w prowadzeniu własnych spraw, dbaniu o własne interesy.

O tym, że w toku postępowania podatkowego skarżący potrafił zadbać o własne interesy świadczy, w ocenie sądu, pismo, które wpłynęło do organu 5 września 2019 roku. Do pisma tego zostało załączone zaświadczenie o przebiegu turnusu rehabilitacyjnego w dniach [...] – [...] sierpnia 2019 roku (k. 84-85 akt postępowania). Pismo to zostało złożone przez skarżącego w związku z wyznaczonym na dzień [...] sierpnia 2019 roku terminem przesłuchania skarżącego w charakterze strony. Na przesłuchanie to skarżący wezwanie z [...] lipca 2019 roku (k. 78).

W ocenie sądu, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności niniejszej sprawy nie ma podstaw do uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z [...] października 2019 roku nastąpiło bez winy skarżącego. Przedstawione wyżej okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają, zdaniem sądu, przypisanie skarżącemu niedbalstwa w dbałości o własne interesy. Zdaniem sądu, w toku tego postępowania, w jego końcowym etapie, skarżący nie dochował staranności, jakiej można i należy wymagać od strony dbającej o swoje interesy.

Zdaniem sądu, słusznie zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy. Organ słusznie wskazał, że niezasadne przywrócenie terminu może powodować naruszenie jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, jaką jest zasada trwałości decyzji ostatecznej wyrażona w art. 128 ordynacji podatkowej.

Zgodzić się również należy z organem co do tego, że okoliczności przedstawione przez skarżącego dla uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu nie mają charakteru nadzwyczajnej, trudniej do przezwyciężenia przeszkody dochowania terminu wniesienia odwołania od decyzji z [...] października 2019 roku. Z dość lakonicznego popisu przeszkód w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania wynika, że były one rozciągnięte w czasie i obejmowały okres szerzy niż termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W świetle powyższego, w ocenie sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga – jako niezasadna – została oddalona na podstawie art. 151 ppsa.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.