Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 104/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej "DGLP" albo "Organ"), po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej "Skarżącej"), reprezentowanej przez adwokata M. P. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. (dalej "DRDLP" albo "organu I instancji") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], odmawiające uzgodnienia, w zakresie gruntów leśnych, projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wewnętrzną linią zasilającą na części działki [...] w miejscowości A., gmina M. (dalej odpowiednio: "planowana inwestycja", "teren planowanej inwestycji", "projekt decyzji") – utrzymał postanowienie DRDLP w mocy.

II. Przebieg postępowania, poprzedzający wydanie przez DGLP postanowienia zaskarżonego obecnie, przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r., znak: Rl.6733.07.2018, Wójt Gminy M. (dalej "Wójt") wystąpił do DRDLP z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji, ustalającej lokalizację planowanej inwestycji celu publicznego.

2. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. DRDLP odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, DRDLP wskazał, iż przesłana dokumentacja nie zawiera informacji na jakich użytkach gruntowych planowana jest realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wewnętrzną linią zasilającą. Ponadto obszar objęty inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej po istniejącej na gruncie leśnym drodze, wskazując przy tym, iż zgodnie z treścią projektu decyzji dla gruntu leśnego (obejmującego obsługę komunikacyjną z inwestycją) nie była wydana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Organ I instancji wskazuje ponadto, iż wnioskodawca nie przedstawił informacji jakie było przeznaczenie tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p."), natomiast realizacja planowanego przedsięwzięcia, tj. budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wewnętrzną linią zasilającą oraz dojazdem prowadzić będzie do rozpoczęcia innego niż leśny sposobu korzystania z nieruchomości. Wobec powyższego DRDLP stwierdził, iż nie zostały spełnione warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., dlatego nie było możliwe dokonanie uzgodnienia przesłanego projektu decyzji (wyrażenia zgodny na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia).

3. Skarżąca wniosła do DGLP zażalenie na postanowienie DRDLP, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji, podnosząc, iż organ I instancji nie uwzględnił istotnego przepisu art. 46 ust. 2 zdanie 2 ustawy z 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazującego, iż: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", tym samym jak wskazuje Strona postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Ponadto Skarżąca przywołała wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r. II OSK 734/15 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 24 maja 2017 roku, II SA/Rz 336/17, w których Sąd wskazuje na rozważenie przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy opizp, stosowanie także zasad wynikających z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie wskazanej wyżej ustawy z 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Strona wskazuje przy tym, że cyt. przepis art. art. 46 ust. 2 ww. ustawy znajduje zastosowanie nie tylko w przypadku obowiązywania dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, ale również w przypadku jego braku.

III. Jak już wskazano, postanowieniem zaskarżonym obecnie DGLP rozpatrzył zażalenie Skarżącej na postanowienie DRDLP z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymując to postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, DGLP wskazał w szczególności, co następuje:

Rozpatrując niniejszą sprawę należy stwierdzić, że w przypadku braku aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nowe zainwestowanie jest możliwe po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzje o warunkach zabudowy (oraz o lokalizacji inwestycji celu publicznego) wydaje się po uzgodnieniu z organami

właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -

w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Dyrektor RDLP jako organ właściwy w sprawach ochrony gruntów leśnych (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - "uogrii"), uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji dokonuje w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy opzp. Organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgadniają decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego zabudowy w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która brzmi: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Przesłanka ta odwołuje się do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, których wystąpienie obliguje do pozytywnego uzgodnienia decyzji, a ich brak – do odmowy uzgodnienia. Działając w oparciu o ten przepis możliwe byłoby wykorzystanie zapisów zawartych w nieobowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego w niniejszym postępowaniu wpadkowym. Na wstępie należy jednak zbadać, czy informacja o przeznaczeniu w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest każdorazowo niezbędna do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, tzn. czy w wyniku uzgadnianej decyzji dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele

nierolnicze i nieleśne.

Jak wskazują akta sprawy, w szczególności treść przesłanego projektu decyzji, obszarem objętym uzgodnieniem jest również obszar gruntu leśnego stanowiący obsługę komunikacyjną dla terenu inwestycji (zabudowy). Tym samym przedmiotem uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów leśnych jest również obszar lasu położony na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości A., gmina M., co potwierdza fakt przesłania przedmiotowej decyzji do uzgodnienia Dyrektorowi RDLP, przez prowadzącego postępowanie główne Wójta Gminy M.

Z uwagi na powyższe organ dokonujący uzgodnienia bada, czy sporządzony

projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uwzględnia ograniczenia

wynikające z przepisów szczególnych.

W przedmiotowej sprawie wskazać należy przede wszystkim, że zgodnie z orzecznictwem administracyjnym, przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc jego treść (wraz z załącznikami), gdyż

uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia (WSA Olsztyn z dnia 10.01.2012 r. Białystok z dnia 28.06.201 Ir. II SA Bk 823/10).

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, analizując dokumentację sprawy stwierdził, że przesłany do uzgodnienia projekt decyzji Wójta Gminy M., dotyczy również gruntu leśnego (obsługa komunikacyjna inwestycji), co spowoduje jednoznacznie zmianę sposobu korzystania z nieruchomości, wobec czego przed realizacją takiej inwestycji niezbędne byłoby uprzednie uzyskanie decyzji Dyrektora RDLP o wyłączeniu gruntu leśnego z produkcji. Tym samym obszar objęty niniejszym

postępowaniem nie jest terenem, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, bowiem takiej zgody wymaga. Realizacja inwestycji na sąsiednim gruncie rolnym (jak wynika z projektu decyzji grunty orne RVI) wymaga dostępu do drogi publicznej. Dostęp ten zgodnie z decyzją wójta zapewniony jest na zasadzie służebności gruntowej poprzez istniejącą na gruncie drogę leśną. Należy w tym miejscu podkreślić, że droga leśna jest gruntem leśnym w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z 28.09.1991 roku o lasach, jako grunt związany z gospodarką leśną.

Natomiast dostęp dla osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów jest możliwy w oparciu o art. 29 ust. 3 pkt 7 ustawy z 28.09.1991 roku o lasach, jednak dotyczy to wyłącznie czynności gospodarczych. W sytuacji gdy dojazd ten spełniać będzie inne funkcji (nie stanowiące czynności gospodarczych) wówczas korzystanie z takiego gruntu (np. drogi leśnej) stanowi rozpoczęcie innego sposobu korzystania z gruntu leśnego (nierolnicze i nieleśne).

Zmiana charakteru istniejącej drogi leśnej na dojazd (obsługa komunikacyjna)

do projektowanej inwestycji celu publicznego jest, w ocenie organu II instancji, bez

wątpienia, zmianą sposobu korzystania z nieruchomości.

Kolejnym ustaleniem organu II instancji jest to, iż obszar ten nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na co wskazuje organ prowadzący postępowanie główne (Wójt Gminy M.). Wskutek nie spełnienia warunku ustalonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma możliwości uzgodnienia przesłanego projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do treści zażalenia stwierdzającego, iż w prowadzonym postępowaniu organ I instancji nie uwzględnił istotnego przepisu art. 46 ust. 2 zdanie

2 ustawy z 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,

należy stwierdzić, że art. 46 ust. 2 tej ustawy dotyczy wyłącznie sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego istnieje i jest obowiązujący dla obszaru objętego uzgodnieniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na co wyraźnie wskazuje analiza wspomnianego przepisu. Natomiast w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca przewidział wyraźnie i nie budząc wątpliwości, regulację wskazaną w art. 46 ust. 3 tej ustawy, tj. lokalizację takiej inwestycji ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku z powyższym Organ II instancji stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie jest obarczone wadą nieważności, a postępowanie w niniejszej sprawie nie jest bezprzedmiotowe.

IV. Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie DGLP, podnosząc przeciwko temu aktowi zarzuty naruszenia następujących przepisów:

- art.61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłową wykładnię;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 138 § 1 pkt 1) oraz § 2 kodeksu postępowania administracyjnego;

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a.;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu w/w zarzutów wskazano w szczególności, co następuje:

Zgodnie art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług I sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W sprawach, których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio art. 61 ust. 1 punkt 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozważaniu ''odpowiedniego" stosowania przepisu art 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2010.106.675 ze zm). (...) W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. (..) Sąd I instancji winien zatem rozważyć przy odpowiednim stosowaniu przepisu ort. 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p. także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2016r. II OSK 734/15).

Innymi słowy, odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre przepisy znajdują zastosowanie wprost, inne z modyfikacją, a pozostałe nie znajdują w ogóle zastosowania. Odpowiednie stosowanie powyższego przepisu przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga zatem wzięcia pod uwagę również przepisów ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a przede wszystkim art. 46 ust. 2 stanowiącego, że przeznaczenie terenu na cele leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, (wyrok NSA z 14 grudnia 2016r., II OSK 734/15, wyrok WSA w Rzeszowie z 24 maja 2017 r., II SA/Rz 336/17). Inwestor podkreśla przy tym, iż przepis ten znajduje zastosowanie nie tylko w przypadku obowiązywania dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, ale również przy jego braku.

Warto zacytować również inne orzeczenie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 6 listopada 2018r. w sprawie II SA/Gd 534/18: Z uwagi na fakt, że ustawodawca stwierdza wyraźnie, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nlerolne i nieleśne.

Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwało też instytucją odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust.1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy.

Z uwagi zatem na fakt, że nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, w przekonaniu Sądu niezasadna była odmowa uzgodnienia projektu decyzji Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji, celu publicznego z uwagi na konieczność uzyskania zgody no zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na nierolny.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie DGDLP z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 2017 – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia DGLP prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.53 ust.4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było uzgodnienie – w zakresie ochrony gruntów leśnych - projektu decyzji, ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowanej. Trafnie uznały organu obu instancji, iż wymogi ochrony gruntów leśnych sprzeciwiają się pozytywnemu uzgodnieniu przedłożonego projektu decyzji. Zarzuty skargi nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie.

2. Z art.51 ust.4 pkt 6 w zw. z art.51 ust.1 u.p.z.p. wynika, iż decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości opiniuje projekt decyzji dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o lokalizacji lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia on więc pozytywnie lub negatywnie (w zakresie swojej właściwości) konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia (por. wyrok tut. Sądu z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 460/18, publ. CBOSA).

Postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza że przepis umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów leśnych a słusznym interesem obywatela (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2545/16, publ. CBOSA).

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stany faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

(i) Poza sporem w sprawie pozostawała konieczność przeprowadzenia postępowania o uzgodnienie projektu decyzji z organami ochrony gruntów leśnych, a to z racji tego, iż planowana inwestycja będzie wymagała korzystania z gruntu leśnego (zgodnie z przedłożonym projektem – pkt 4 lit.b - obsługa komunikacyjna inwestycji będzie się bowiem odbywać po istniejącej drodze leśnej).

Droga leśna, zgodnie z art.3 ust.2 ustawy o lasach, stanowi grunt leśny, jako grunt związany z gospodarką leśną. Legalną definicję drogi leśnej zawarto w art.6 ust.1 pkt 8 w/w ustawy. W myśl tego przepisu drogi leśne to drogi położone w lasach, niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych.

(ii) Trafnie przyjęły organy obu instancji, iż korzystanie z drogi leśnej dopuszczalne jest tylko w sytuacjach opisanych w art.29 ust.3 ustawy o lasach. W sytuacji, gdyby droga ta miała zapewniać dojazd do drogi publicznej innym gruntom, doszłoby do zmiany sposobu korzystania z gruntu leśnego (tj. drogi leśnej). Tym samym obszar objęty projektem uzgadnianej decyzji jest terenem, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. W toku postępowania ustalono, że obszar objęty projektem decyzji nie jest objęty zgodą DGLP na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy o której mowa wart.88 ust.1 ustawy u.p.z.p. Należy w tej sytuacji mówić o niespełnieniu się hipotezy art.61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p., co jest okolicznością uniemożlwiającą pozytywne uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji.

(iii) Istota zarzutów skargi opiera się na dopuszczalności zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy art.46 ust.2 zdanie drugie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.2410), dalej "u.w.r.u.s.t’’, co miałoby skutkować bezprzedmiotowością postępowania o uzgodnienie.

Stosownie do art.46 ust.2 w/w ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Sąd w niniejszym składzie przychyla się w pełni do wykładni w/w przepisu, dokonanej przez Organ (wykluczającej jego zastosowanie w niniejszej sprawie), w myśl której art.46 ust.2 u.w.r.u.s.t. odnosi się (zgodnie z jego literalnym brzmieniem) wyłącznie do terenów objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Trafnie zatem wskazał Organ, co następuje:

(-) Przepis art. 46 ust.2 u.w.r.u.s.t. dotyczy sytuacji, gdy inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej ma być realizowana na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, ale w jego treści inwestycja ta nie jest umieszczona. Wówczas ma zastosowanie zdanie drugie w/w przepisu.

(-) Inaczej niż przewiduje w/w przepis, rozpatrywana sprawa dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, planowanej na terenie nie objętym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z treści uzgadnianego projektu decyzji wynika, że inwestycja nie należy do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4 w/w ustawy).

(-) Do stanu faktycznego niniejszej sprawy znajdzie zatem zastosowanie art.46 ust.3 u.w.r.u.s.t., w myśl którego w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.). Z powyższego przepisu wprost wynika, że w takim przypadku lokalizację inwestycji ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego na warunkach określonych w u.p.z.p. bez żadnych innych warunków lub odesłania do innych przepisów. Odnotować w szczególności należy, iż w/w przepis nie odsyła do stosowania (wprost lub odpowiednio) zdania drugiego z art.46 ust.2 u.w.r.u.s.t.

(-) Przepisy art.46 ust.1, 1a i 2 u.w.r.u.s.t. mają charakter przepisów lex specialis w stosunku do przepisów prawa miejscowego, tj. uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jako przepisy szczególne korzystają z pierwszeństwa, ale konieczne jest ich stosowanie wprost zgodnie z ich treścią, bez stosowania wykładni rozszerzającej.

W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.