Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 581/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na czynność materialno-techniczną S. W. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na odmowę przez S. W. zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Po wezwaniu skarżącej przez Sąd do uzupełnienia skargi (pismo z dnia 31 października 2006 r.) M. P. w piśmie z dnia 10 listopada 2006 r. (k. 17 akt) wskazała, że w dniu 20 czerwca 2006 r. zwróciła się do S. W. o zwrot różnicy pobranej opłaty za kartę pojazdu, jednakże organ ten odrzucił jej prośbę (pismo z dnia 23 czerwca 2006 r. - k. 7 akt), nie pouczając o możliwości odwołania od takiego stanowiska.

W dniu 4 lipca 2006 r. skarżąca wniosła do Sądu Rejonowego w W. pozew przeciwko Starostwu W. o zapłatę kwoty 425 zł z tytułu zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r. (I C 105/06) Sąd Rejonowy w W. odrzucił pozew, wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, że sprawa zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu nie jest sprawą cywilną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), zakresem sądowej kontroli administracji publicznej objęto również orzekanie w sprawach skarg na inne, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej odmówił wnioskodawczyni zwrotu opłaty pobranej na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). W orzecznictwie przyjęto, że odmowa zwrotu takiej opłaty stanowi czynność materialno-techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r., II SA/Op 380/05, ZNSA 2006, Nr 2), co oznacza, że ta prawna forma działania administracji publicznej objęta jest także sądową kontrolą (art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a.).

Należy jednak zauważyć, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone wyczerpaniem, przewidzianego w art. 53 § 3 u.p.p.s.a., trybu kwestionowania czynności materialno-technicznej, mającej być przedmiotem skargi. Stosownie do dyspozycji tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W badanej przez Sąd sprawie skarżąca - oprócz złożenia do Starosty W. wniosku o zwrot opłaty za kartę pojazdu - nie wezwała tegoż organu do usunięcia naruszenia prawa czynnością materialno-techniczną odzwierciedloną w piśmie z dnia 23 czerwca 2006 r., a więc nie zachowała wymagań przewidzianych w art. 53 § 3 u.p.p.s.a.

W takim stanie rzeczy - mając na uwadze dyspozycję art. 50 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. - należało skargę, jako przedwczesną, odrzucić.

Niezależnie od skutków prawnych wydanego orzeczenia, nie można pominąć faktu niepoinformowania skarżącej przez organ administracji publicznej o trybie wnoszenia skargi na czynność materialno-techniczną (na co strona zwróciła uwagę w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 11 listopada 2006 r. - k. 17). Mając ma uwadze ten fakt oraz aprobując powszechnie prezentowane w doktrynie stanowisko, według którego skutki prawne udzielenia wadliwej informacji lub brak prawidłowego pouczenia nie powinny - jako okoliczności uzasadniające brak winy w zachowaniu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia prawa - obciążać strony, należało przyjąć, że czternastodniowy termin do wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa rozpocznie bieg od dnia doręczenia skarżącej niniejszego postanowienia. Rzeczą skarżącej pozostaje zatem - przed ewentualnym, ponownym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - wezwanie organu, tj. Starosty W., do usunięcia naruszenia prawa.