Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 566/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 54 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66.
journal: Dz.U. 2019 poz 505
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych
article: art. 107, art. 109 pkt 10, art. 99 ust. 1 i ust. 4 pkt 1.
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: H. R. i Rz. M. i Ś. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2155/19 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. Uchyla zaskarżony wyrok; 2. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Dolnośląski Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...]; 3. Zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz H. R. 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. R. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny, w dniu [...] września 2001 r., udzielił K. R. i H. R. – spółka cywilna zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "T." położonej w Dz. przy ul. Oś. T. [...]. Następnie decyzją z dnia 1 lutego 2006 r. organ zmienił wymienioną decyzję poprzez m. in. wykreślenie podmiotu, który uzyskał zezwolenie i wpisanie "A. T. K. R. H. R." Spółka jawna z siedzibą w Dz..

W dniu 8 stycznia 2018 r. H. R. wniósł o zmianę zezwolenia na prowadzenie wymienionej apteki ogólnodostępnej poprzez wpisanie przedsiębiorcy "A. T. H. R." zamiast dotychczasowej spółki. W kolejnych pismach poinformował o rezygnacji K. R. z funkcji kierownika apteki oraz o zmianie na stanowisku kierownika apteki.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny odmówił zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki we wnioskowanym zakresie.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Główny Inspektor Farmaceutyczny, decyzją z [...] maja 2018 r. uchylił powyższą decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 14 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1291/18 uchylił decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] maja 2018 r.

Wskutek ponownego rozpoznania odwołania, objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki wskazując, że na podstawie złożonego przez stronę wniosku brak było możliwości prawnych do dokonania w trybie art. 155 k.p.a. zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w zakresie podmiotu, na rzecz którego zostało wydane to zezwolenie. Organ wskazał, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy VI z dnia 6 września 2017 r. H. R. przyznane zostało prawo przejęcia majątku Spółki jawnej działającej pod firmą A. T. K. R. H. R. Spółka jawna z siedzibą w Dz., z obowiązkiem rozliczenia się przez H. R. z występującym wspólnikiem K. R. zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm., dalej: k.s.h.). Organ stwierdził, że w wyniku tego wyroku miała miejsce sukcesja generalna praw o charakterze cywilnoprawnym - dotyczących majątku Spółki jawnej, jednakże nie dotyczyło to sukcesji generalnej praw o charakterze administracyjnym, wynikających z udzielonych zezwoleń.

Organ odwoławczy wskazał, że wobec złożenia wniosku przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2018 r. zastosowanie w spawie miały przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne, znowelizowanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1015). Wobec tego organ I instancji zasadnie zastosował art. 99 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 poz. 499 ze zm., dalej: p.f.). W sprawie bezspornym zaś było, że H. R. nie był farmaceutą posiadającym prawo wykonywania zawodu zgodnie z wymogiem określonym w art. 99 ust. 4 pkt 1 tej ustawy.

Po wpłynięciu skargi na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w dniu 30 grudnia 2019 r., wpłynęło zawiadomienie o wstąpieniu Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców do postępowania, który kolejnym pismem wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej przedstawiając własne zarzuty wobec rozstrzygnięć organów farmaceutycznych.

Sąd I instancji oddalając skargę, biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny, niesporny między stronami, oraz obowiązujące przepisy, stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż skarżący H. R. występując o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki udzielonego wcześniej, przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne, musiał spełniać wymogi nałożone obecnie obowiązującymi przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne.

W ocenie Sądu I instancji w aktualnym stanie prawnym, aby uzyskać zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ubiegający się o nie podmiot musi spełniać wymogi określone w art. 99 ust. 4 p.f. - przesłanki/warunku bycia farmaceutą posiadającym prawo wykonywania zawodu.

Przepis ten z uwagi na treść art. 2 ustawy nowelizującej, ma zastosowanie, zdaniem Sądu, nie tylko do postępowań dotyczących uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki, ale także do postępowań w przedmiocie zmiany posiadanego zezwolenia wydanego wcześniej, tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej.

Za również niesporne Sąd uznał, że skarżący nie spełniał warunku, o którym mowa w art. 99 ust. 4 p.f., dlatego wniosek o zmianę zezwolenia, z którym wystąpił do organu, nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący legitymował się uprawnieniem do prowadzenia spornej apteki, jednak uprawnienie to wynikało z jego udziału jako wspólnika w spółce działającej pod firmą A. T. K. R. H. R. Spółka jawna i z zezwolenia udzielonego tej spółce na prowadzenie tej apteki.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły art. 99 ust. 2a p.f. w zw. z art. 7a k.p.a. Skarżącemu nie zostały odebrane posiadane uprawnienia - zezwolenie na prowadzenie apteki. Zezwolenie na prowadzenie apteki posiadała spółka A. T. K. R. H. R. Spółka jawna, a nie skarżący jako osoba fizyczna. Z przepisu art. 66 k.s.h., ani art. 65 k.s.h. nie wynikała sukcesja praw i obowiązków z tego zezwolenia. Sąd podkreślił przy tym, że co innego oznaczało samo przejęcie majątku spółki, które nastąpiło na rzecz skarżącego mocą wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 6 września 2017 r. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że na podstawie ustawy nowelizującej dopuszczalna na podstawie art. 494 § 2 i art. 531 § 2 k.s.h. sukcesja praw i obowiązków wynikająca z zezwoleń, koncesji czy ulg została wyłączona.

Sąd I instancji, mając na uwadze treść pisma Ministra Zdrowia z dnia 12 kwietnia 2019 r., nie zgodził się ze stanowiskiem Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców odnośnie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni, błędnego zastosowania, pozbawienia gwarancji wynikających z zasady poszanowania praw nabytych, odstąpienia od utrwalonej praktyki interpretacyjnej polegającej na niezastosowaniu się do objaśnień prawnych Ministra Zdrowia, niezastosowania i niewyłożenia wątpliwości co do normy prawnej na korzyść skarżącego oraz niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania przedsiębiorcy do władzy publicznej, poprzez działanie wbrew wydanym przez Ministra Zdrowia objaśnieniom.

Reasumując, Sąd I stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone przez organy w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcia organu zostały uzasadnione w sposób odpowiadający prawu, a Główny Inspektor Farmaceutyczny nie dopuścił się naruszenia przepisów, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

H. R. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.:

a) art. 99 ust. 2a pkt 1 P.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną jego wykładnię oraz w związku z art. 7a k.p.a. oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych zapisów ustawy na niekorzyść skarżącego, co spowodowało odebranie stronie posiadanych uprawnień – zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej;

b) art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. poprzez jego błędną interpretację – uznanie, że ma on zastosowanie nie tylko do postępowań dotyczących uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ale również do postępowań w sprawie zmiany zezwoleń, uzyskanych przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne, gdy tymczasem dotyczy ono wyłącznie podmiotów, które wystąpiły o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w dacie obowiązywania przedmiotowego przepisu;

c) art. 66 k.s.h. poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, że spółka jawna A. T. K. R. H. R. została rozwiązana na skutek wypowiedzenia przez wspólniczkę K. R. a także, że przepis powyższy wyklucza sukcesję generalną po stronie wspólnika przejmującego majątek spółki;

d) art. 551 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z brzmieniem art. 66 k.s.h. sąd przyznaje drugiemu wspólnikowi praw do przejęcia całego majątku spółki celem dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa;

e) art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do błędnej interpretacji art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne;

f) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez błędną interpretację objaśnień prawnych wydanych przez Ministra Zdrowia i ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie;

g) art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, w przypadku gdy przepisy te wskazują prawo przedsiębiorcy do podejmowania wszelkich działań z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik spawy, w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez niewłaściwą ocenę treści prawomocnego wyroku z dnia 6 września 2017 r., Sądu Okręgowego w Legnicy (sygn. akt VI GC 128/17), gdy tymczasem prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organu państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji przez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wyrok Sądu I instancji został również objęty skargą kasacyjną Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej wskazywany jako Rzecznik), który zarzucił wyrokowi naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy, tj.:

a) z pominięciem wynikającej z akt sprawy, a mającej istotny wpływ na jej wynik okoliczności stosownie do której, H. R. na podstawie zezwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2001 r., nabył prawo do prowadzenia apteki ogólnodostępnej typu A o nazwie "T." położonej w Dz. przy ul. Oś. T. [...];

b) błędne przyjęcie, że H. R. wystąpił z wnioskiem z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z dnia 9 lutego 2006 r. udzielonego na rzecz A. T. K. R. H. R. Sp.j. w Dz., gdy w rzeczywistości wniosek ten dotyczył zmiany zezwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2001 r., mocą którego skarżący jako wspólnik spółki cywilnej nabył prawo do prowadzenia apteki ogólnodostępnej typu A o nazwie "T." położonej w Dz. przy ul. Oś. T. [...] zmienionego następnie zezwoleniem z dnia 9 lutego 2006 r.;

c) błędne przyjęcie, że skarżący w chwili składania wniosku z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki o nazwie "T." w Dz. jako wspólnik A. T. K. R. H. R. Sp.j. w Dz., a nie jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą;

2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie za prawidłowe stanowiska organu przedstawionego w zaskarżonej decyzji, że na podstawie wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2018 r., "brak było możliwości prawnych do dokonania w trybie art. 155 k.p.a. zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w Dz. (zezwolenie z dnia [...] lutego 2006 r.), w zakresie podmiotu na rzecz którego wydane zostało ww. zezwolenie" – Sąd nie uwzględnił przedstawiając stan faktyczny sprawy, że podmiot, na rzecz którego zostało udzielone zezwolenie pozostawał ten sam, a zmiana uzasadniająca wystąpienie o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki dotyczyła jedynie formy prawnej prowadzenia działalności polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej;

3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady zaufania przedsiębiorcy do organów administracji publicznej;

II. prawa materialnego i błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., tj.:

1. art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy Prawo farmaceutyczne w zw. z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2017 r., poprzez błędne zastosowanie art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w postępowaniu o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wszczętym po 25 czerwca 2017 r., z wniosku skarżącego, który legitymował się uprawnieniem do prowadzenia tej apteki na podstawie zezwolenia z dnia [...] września 2001 r.;

2. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2017 r., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej udzielonego skarżącemu w dniu [...] września 2001 r. jaki wspólnikowi spółki cywilnej prowadzącemu działalność gospodarczą konieczne jest aby skarżący spełniał wymogi określone w art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w brzmieniu obowiązującym po 25 czerwca 2017 r.;

3. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że po wejściu w życie ustawy nowelizującej wszelkie zmiany zezwolenia udzielonego wcześniej muszą być zgodne z ustawą Prawo farmaceutyczne w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, a w szczególności z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2107 r., a w konsekwencji uznanie, że podmiot występujący o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, który uzyskał je przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, musi spełniać wymogi nałożone przez prawo farmaceutyczne w znowelizowanym brzmieniu;

4. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w zw z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego gwarancji wynikających z zasady ochrony poszanowania praw nabytych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2017 r., w konsekwencji czego skarżącemu zostało odebrane, niezgodnie z prawem, uprawnienie do prowadzenia spornej apteki "T." w Dz.;

5. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie i błędne wyciagnięcie wniosków z objaśnień Ministra Zdrowia w zakresie wykładni art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej oraz art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f.

Podnosząc te zarzuty Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na rozprawie.

Kasator wniósł również, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o przeprowadzanie dowodu z dokumentu urzędowego – pisma Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2020 r. na okoliczność tego, że wbrew stanowisku Sądu I instancji w zaskarżonym wyroku, treść objaśnień prawnych Ministra Zdrowia z dnia 12 kwietnia 2019 r. w zakresie interpretacji art. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 99 ust. 4 pkt 1 P.f. miała zastosowanie w postępowaniu z wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2018 r., o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Dokument ten nie istniał w chwili wydania zaskarżonego wyroku, nie mniej jego treść może wyjaśnić ewentualne istotne wątpliwości w sprawie.

Z. P. A. P. 3 lipca 2020 r. wniósł wniosek o dopuszczenie go jako organizacji społecznej do udziału w niniejszym postępowaniu. Postanowieniem z dnia 17 września 2020 r. (sygn. akt II GSK 566/20), Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił Związek do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze uczestnika.

W dniu 31 marca 2021 r. Z. P. A. P. wniósł do NSA pismo procesowe zawierające uzupełnienie stanowiska Związku w niniejszej sprawie wraz z dołączona do niego opinią prawną prof. dr hab. J. J.. W piśmie tym Związek domaga się uchylenia wyroku Sądu I instancji w całości. Natomiast we wcześniejszym piśmie z dnia 1 marca 2021 r. Związek ten wniósł o rozpoznania sprawy na rozprawie.

W dniu 3 lipca 2020 r. F. P. P., na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika. We wniosku tym przedstawiła stanowisko Federacji w sprawie i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił Federację do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.

Wnioskami z dnia 13 kwietnia 2021 r. sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego: Gabriela Jyż, Zbigniew Czarnik i Urszula Wilk, w oparciu o art. 19 p.p.s.a. wystąpili z żądaniem wyłączenia ich od orzekania w sprawie o sygn. akt II GSK 566/20, wskazując, iż w aktach znajduje się pismo procesowe uczestnika postępowania, które zawiera jako załącznik opinię prawną sporządzona przez prof. zw. dr hab. J. J., która obejmuje, jak podnosi strona, "wnioski relewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy". Autor ww. opinii prawnej jest małżonkiem sędzi NSA Marii Jagielskiej, która także orzeka w Wydziale II Izby Gospodarczej NSA, a ponadto pełni funkcję zastępcy Przewodniczącego tego Wydziału. Sędziowie wskazali, iż znają sędzię Marię Jagielską od wielu lat, zaś fakt łączących ich stosunków służbowych uzasadnia żądanie wyłączenia ich od orzekania w tej sprawie.

Trzema postanowieniami z dnia 28 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II GSK 566/20) Naczelny Sąd Administracyjny – w składzie trzyosobowym – postanowił oddalić żądania wskazanych wyżej sędziów NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz uczestnika – Z. P. A. P. - rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zgodnie z art. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W ocenie składu orzekającego NSA przesłanki wskazane w tym przepisie uzasadniały rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W dalszym ciągu obowiązuje stan epidemii, a rozpoznanie spraw z udziałem stron i ich pełnomocników mogłoby stanowić zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Stanowisko to potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skarg kasacyjnych. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skargi kasacyjne podlegają uwzględnieniu, choć nie wszystkie sformułowane w nich zarzuty mają usprawiedliwione podstawy.

W pierwszej kolejności oceną Sądu kasacyjnego objęte zostały zarzuty naruszenia prawa procesowego, sformułowane w punktach: I skargi kasacyjnej Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców i punkcie 2 skargi kasacyjnej H. R.. Zarzuty szczegółowo zacytowane wyżej sprowadzają się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego "poprzez niewłaściwą ocenę treści prawomocnego wyroku z dnia 6 września 2017 r., Sądu Okręgowego w Legnicy (sygn. akt VI GC 128/17), gdy tymczasem prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organu państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby" (skarga kasacyjna H. R.) oraz naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy, tj.: a) z pominięciem wynikającej z akt sprawy, a mającej istotny wpływ na jej wynik okoliczności stosownie do której, H. R. na podstawie zezwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2001 r., nabył prawo do prowadzenia apteki ogólnodostępnej typu A o nazwie "T." położonej w Dz. przy ul. Oś. T. [...]; b) błędne przyjęcie, że H. R. wystąpił z wnioskiem z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z dnia 1 lutego 2006 r. udzielonego na rzecz A. T. K. R. H. R. Sp.j. w Dz., gdy w rzeczywistości wniosek ten dotyczył zmiany zezwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2001 r., mocą którego skarżący jako wspólnik spółki cywilnej nabył prawo do prowadzenia apteki ogólnodostępnej typu A o nazwie "T." położonej w Dz. przy ul. Oś. T. [...] zmienionego następnie zezwoleniem z dnia 9 lutego 2006 r.; c) błędne przyjęcie, że skarżący w chwili składania wniosku z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki o nazwie "T." w Dz. jako wspólnik A. T. K. R. H. R. Sp.j. w Dz., a nie jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (punkt

I podpunkt 1) a)-c) skargi kasacyjnej Rzecznika). Wskazać trzeba, iż zasadnicze znaczenie ma zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., sformułowane w tej części skargi petitum skargi kasacyjnej Rzecznika. Zasadność ich bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych uchybień, objętych zarzutami skargi kasacyjnej.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie (wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1807/11, Lex nr 1219231).W analizowanej sprawie skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia tego przepisu w tym, iż w jego ocenie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie ustosunkował się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz błędnie ocenił zasadniczy element stanu faktycznego sprawy, tj. wniosek H. R. o zmianę zezwolenia oraz błędnie przyjął kwestię legitymowania się przez H. R. uprawnieniem do prowadzenia apteki ogólnodostępnej.

Wskazać trzeba, iż według treści art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ niw wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 4. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." Stosownie do brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną." Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze regulacja art. 134 § 1 p.p.s.a. o braku związania sądu administracyjnego pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi (oraz powołana podstawą prawną) oznacza m.in. dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Art. 7 k.p.a. obejmuje trzy zasady ogólne postępowania administracyjnego, tj.: zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym, zasadę prawdy obiektywnej i zasadę uwzględniania w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Natomiast art.. 8 § 1 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej. Przepis ten stanowi, iż: "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania."

Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzuty naruszenia wskazanych przepisów procesowych, z wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 133 § 1 k.p.a. Jego naruszenie mogłoby mieć miejsce gdyby Sąd I instancji samodzielnie ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dowodów i faktów, które zaistniały po dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy i z tego względu nie mogły być znane organowi (tak NSA w wyroku z 15.2.2006 r., sygn. akt II FSK 659/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 35). Co do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego, wymienionych wyżej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zarzucił skarżący kasacyjnie Rzecznik, niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy kwestii. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Rzecznika - Sąd I instancji za organem przyjął, iż przedmiotem wniosku skarżącego – H. R. – z 8 stycznia 2018 r., była zmiana zezwolenia (decyzji) Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2006 r. (nr [...], podczas gdy pismo to w istocie dotyczyło wniosku o zmianę zezwolenia (decyzji) Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we Wrocławiu z dnia [...] września 2001 r. (nr [...]), udzielonego K. R., zam. w Dz., ul. C. [...] i H. R. zam. w Dz., ul. C. [...] – spółka cywilna, na prowadzenie apteki ogólnodostępnej typu A o nazwie "T.", położonej w Dz., przy ul. oś. T. [...], zmienionego następnie wymienioną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. w oparciu o art. 99 ust. 1 i 2, art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. a), uprawniające WIF do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Jak wskazał skarżący kasacyjnie Rzecznik: "Z danych widniejących w Krajowym Rejestrze Zezwoleń na prowadzenie Aptek Ogólnodostępnych, Punktów Aptecznych oraz Rejestrem Udzielonych Zgód na Prowadzenie Aptek Szpitalnych i Zakładowych (Rejestr Aptek), prowadzonego na podstawie art. 107 § 1 p.f. przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, wynika ponad wszelką wątpliwość, że apteka ogólnodostępna o nazwie T. położona w Dz. ul. oś.T. [...] jest prowadzona na podstawie zezwolenia z dnia [...] września 2001 r. o numerze [...].(...). Zgodnie z art. 109 pkt 10 p.f. prowadzenie rejestru aptek ogólnodostępnych i szpitalnych oraz punktów aptecznych należy do zadań Inspekcji Farmaceutycznej. Zasadniczym celem i zadaniem rejestru jest umożliwienie sprawdzenia uprawnienia danego podmiotu do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu detalicznego. Zgodnie bowiem z art. 99 ust. 1 p.f., działalność w zakresie obrotu detalicznego mogą podjąć tylko podmioty, które uzyskały zezwolenie wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Z danych Rejestru Aptek ogólnodostępnych prowadzonego w systemie teleinformatycznym nie wynika by zezwolenie z [...] września 2001 r., o numerze jw., uprawniające skarżącego do prowadzenia apteki ogólnodostępnej o nazwie "T." w Dz., ul. oś. T. [...] było cofnięte, ani że stwierdzono jego wygaśnięcie. Wręcz przeciwnie, dane w Rejestrze wskazują ponad wszelką wątpliwość, ze prowadzenie przedmiotowej apteki, której działalność jest aktualnie zawieszona, jest możliwe na podstawie zezwolenia z dnia [...] września 2001 r. uprawniającego skarżącego jako wspólnika spółki cywilnej, do prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Skoro zatem z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że skarżący jako wspólnik spółki cywilnej uzyskał [...] września 2001 roku zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, które nie zostało cofnięte, ani nie stwierdzono jego wygaśnięcia, to należy uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. przyjmując za podstawę orzekania stan, w którym skarżący występując z wnioskiem z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia, nie posiadał legitymacji na prowadzenie przedmiotowej apteki jako wspólnik spółki cywilnej. Nie ulega również wątpliwości, że spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą. W przypadku spółki cywilnej, za przedsiębiorców uznaje się jej wspólników w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Sąd błędnie więc przedstawiając stan sprawy przyjął, że skarżący składając w dniu 8 stycznia 2018 r., wniosek o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "T.", zlokalizowanej w Dz., ul. oś. T. [...], nie legitymował się uprawnieniem do jej prowadzenia jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Sąd błędnie też i niezgodnie z treścią dokumentów wynikających z akt sprawy argumentował na s. 10 uzasadnienia wyroku, że: <> W konsekwencji powyższych rozważań należy podnieść, że Sąd również błędnie w podstawie prawnej orzekania, za organami administracji przyjął, że wniosek skarżącego z dnia 8 stycznia 2018 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie spornej apteki dotyczył zmiany podmiotu uprawnionego do prowadzenia apteki ogólnodostępnej (na rzecz którego zostało wydane zezwolenie) (s. 4 uzasadnienia wyroku). Zmiana wynikająca z ww. wniosku skarżącego dotyczyła prawnej formy działalności gospodarczej, której przedmiot stanowi prowadzenie apteki." (s. 8-11 uzasadnienia skargi kasacyjnej Rzecznika). W ocenie skarżącego kasacyjnie Rzecznika Sąd I instancji winien był uchylić decyzje organów obu instancji, ponieważ organ w zaskarżonej decyzji utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego odmawiającą skarżącemu przedsiębiorcy zmiany zezwolenia na prowadzenie spornej apteki z dnia [...] lutego 2006 r., wydaną na podstawie stanu faktycznego nieodpowiadającego rzeczywistości. "Uszło uwadze Sądu I instancji, co stanowi naruszenie art. art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., że stan faktyczny sprawy (w zakresie podmiotu posiadającego uprawnienia do prowadzenia spornej apteki w dacie złożenia wniosku z dnia 8 stycznia 2018 r.) ustalony przez organy administracji nie odpowiada rzeczywistości; jest sprzeczny nie tylko z aktami sprawy, lecz również danymi widniejącymi w rejestrze aptek ogólnodostępnych prowadzonych przez organ, który wydał w niniejszej sprawie decyzję pierwszej instancji, utrzymana następnie w mocy przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego w zaskarżonej decyzji. Uchybienie powyższe ma niewątpliwie istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż od prawidłowego stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy a następnie przyjętego przez Sąd za podstawę orzekania zależy w dalszej kolejności możliwość prawidłowego zastosowania w analizowanym postępowaniu art. 99 ust. 4 pkt 1 p.f. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej. Sąd bowiem na s. 13 uzasadnienia wyroku wskazał, powołując się na objaśnienia prawne Ministra Zdrowia z dnia 12 kwietnia 2019 r., że przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej w związku z art. 99 ust. 4 pkt 1 p.f., należy między innymi tak interpretować, że podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki przed wejściem w życie ustawy nowelizującej nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za niespełnienie wymagań przewidzianych w art. 99 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej ani nie może być zobligowany przez organ do ich wypełnienia. Skoro zatem podmiotem uprawnionym do prowadzenia apteki ogólnodostępnej w rozpoznawanej sprawie, na podstawie zezwolenia uzyskanego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej jest skarżący przedsiębiorca (czego nie zauważył Sąd I instancji ani wcześniej organy), to organy nie powinny były z uwagi na konieczność spełnienia wymogów, o których mowa w art. 99 ust. 4 pkt 1 p.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2017 r. odmówić mu zmiany zezwolenia, o którą skarżący wnosił w piśmie z dnia 8 stycznia 2018 r. Przepis art. 99 ust. 4 pkt 1 p.f. w brzmieniu po 25 czerwca 2017 r. nie miał w rozpoznawanej sprawie zastosowania, czego błędnie, z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, organy ani Sąd nie dostrzegły. W sprawie organy naruszyły zatem art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 12 P.p. ustanawiające zasadę zaufania strony postępowania i przedsiębiorcy do organów administracji, czego również nie zauważył Sąd wydając zaskarżony wyrok." (s. 11-12 uzasadnienia skargi kasacyjnej Rzecznika).

Nadto zarówno skarżący kasacyjnie Rzecznik, jak i H. R. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) zarzucili Sądowi I instancji i organom administracji nie odniesienie się w sposób wnikliwy do faktu, iż na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 września 2017 r. w Legnicy (sygn. akt VI GC 128/17), skarżący – H. R. – uzyskał prawo do przejęcia majątku spółki jawnej działającej pod firmą A. T. K. R. H. R. sp. j. z siedzibą w Dz. z obowiązkiem rozliczenia się przez powoda z występującym wspólnikiem K. R. zgodnie z art. 65 i art. 66 k.s.h. Skarżący kasacyjnie powołując się na stanowisko doktryny i judykatury wskazali, iż: "Z orzecznictwa sądowego wynika, że tego typu przekształcenie spółki osobowej jest dokonywane w celu kontynuowania działalności spółki przez wspólnika jako jednoosobowego przedsiębiorcę, który dalej będzie prowadził działalność bez jakichkolwiek ograniczeń (por. wyrok SN z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV CSK 414/16, publ. LEX nr 2312232). Na takim stanowisku stoi doktryna, wskazując, że: <<(...) przejęcie majątku w rozumieniu art. 66 k.s.h., nawet gdy częścią jest przedsiębiorstwo, jest konstrukcją specyficzną, również w stosunku do zbycia przedsiębiorstwa. Chodzi więc o to, aby w wyniku kontynuacji praw i obowiązków ze sfery stosunków cywilnoprawnych, administracyjnych, pracowniczych, doszło do takiego przejęcia majątku, w tym przedsiębiorstwa, aby działalność była nieprzerwana, niezakłócona z punktu widzenia przede wszystkim uczestników obrotu (kontrahentów) dotychczasowej spółki.>> [Kidyba Andrzej. Art. 66 W: Komentarz aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych. System Informacji Prawnej LEX, 2019]".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane zarzuty naruszenia przepisów procesowych przez Sąd I instancji i organy administracji w rozpoznawanej sprawie, pomieszczone w skardze kasacyjnej Rzecznika oraz w skardze kasacyjnej H. R., mogą być dla rozstrzygnięcia sprawy istotne. Bez wnikliwego wyjaśnienia wskazanych w uzasadnieniu tych zarzutów kwestii dotyczących stanu faktycznego sprawy nie można przejść do prawidłowej subsumpcji tego stanu pod wskazane w skargach kasacyjnych – Rzecznika i H. R. - przepisy prawa materialnego. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż odnoszenie się do zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego i ich wykładni oraz zastosowania w tej sprawie, pomieszczonych w obu skargach kasacyjnych, byłoby przedwczesne. Nadto z tego powodu NSA nie uwzględnił wniosku Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców o przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego – pisma Ministra Zdrowia z 13 lutego 2020 r.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny wnikliwie ustalić czego dotyczy wniosek H. R. z 8 stycznia 2018 r – czy chodzi o zmianę zezwolenia (decyzji) z dnia [...] września 2001 r. – nr [...], (zmienionego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...]) poprzez wpisanie w tym zezwoleniu nowego podmiotu, który do tej pory (tj. przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne) nie był zezwoleniobiorcą uprawnionym do prowadzenia spornej apteki, czy też zmiana ma polegać na wpisaniu w zezwoleniu innej prawnej formy działalności podmiotu prowadzącego aptekę (będącego zezwoleniobiorcą, który uzyskał zezwolenie przed 25 czerwca 2017 r.), czy też jest to inna zmiana "techniczna" w przedmiotowej decyzji, niedotycząca rozstrzygnięcia w zakresie nabytych praw. Nadto decyzje obu instancji powinny w swoich rozstrzygnięciach (sentencjach) odnosić się do decyzji z dnia [...] września 2001 r. (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2006 r.), a nie tylko do jednej z nich (jak to ma miejsce w rozstrzygnięciu pomieszczonym w decyzji organu II instancji), mając na uwadze pewność obrotu prawnego i prawidłową konstrukcję poszczególnych podstawowych elementów decyzji administracyjnej (art. 107 §§ 1-3 k.p.a.) i w przypadku organu II instancji treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy rozpatrując sprawę powinny także odnieść się do poglądów doktryny i judykatury odnośnie wykładni art. 66 k.s.h., które przytacza skarżący, wywodząc z nich korzystne dla siebie skutki prawne.

W tym stanie rzeczy, uznając w oparciu o art. 188 p.p.s.a, który stanowi, że: "Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.", Naczelny Sad Administracyjny, orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 1) lit c) i ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).