Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 365/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i pkt 2, art. 14b par. 1, par. 6, art. 14h, art. 121, art. 165a par. 1, art. 168 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 roku sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2013 r. [...] ( dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie potwierdzenia zakwalifikowania sprzedawanych przez niego towarów do PKWiU 24.10.32.0, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich sprzedaży.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca działa na rynku stalowym od 1998 r. i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skupia się w głównej mierze na cięciu i gięciu blach wykonanych ze stali niestopowej. Jako materiał do obróbki wykorzystuje arkusze blachy stalowej walcowanej na gorąco o grubości do 100 mm. Przy wykorzystywaniu gilotyny wnioskodawca wycina z arkuszy blachy o grubości do 15 mm różne formaty blachy regularne i nieregularne. Przy wykorzystaniu plazmy wnioskodawca wypala z blachy o grubości do 100 mm różne kształty i formaty blachy regularne i nieregularne. Nadto cześć wyciętych elementów stalowych (zarówno na gilotynie jak i plazmie) podlega profilowaniu i kształtowaniu na zimno na krawędziarce, a w niektórych elementach wycinane są różne otwory.

Odbiorcami elementów stalowych opisanych wyżej (a więc wyciętych, wygiętych i profilowanych z blachy, z otworami i bez) są przedsiębiorcy będący podatnikami VAT czynnymi. Opisane elementy stalowe sprzedawane są w stanie surowym (nie zabezpieczonym jakimkolwiek materiałem antykorozyjnym) i wykorzystywane są przez odbiorców jako półprodukty do dalszej obróbki w procesie budowlanym, technologicznym lub produkcyjnym. Wnioskodawca nie jest producentem gotowych wyrobów metalowych.

W związku z poszerzeniem katalogu produktów objętych tzw. »procedurą odwróconego VAT-u« i rozszerzeniem załącznika nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. ( Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: ustawa o VAT ),pojawiają się problemy z klasyfikacją sprzedaży na rzecz podatników VAT czynnych wykonywanych i zlecanych do wykonania wnioskodawcy elementów stalowych.

Obróbka blachy gilotyną lub plazmą wynika z procesu technologicznego. Cięcie blachy gilotyną nie jest możliwe dla blach grubszych niż 15 mm. Ponadto dla uzyskania kształtów złożonych, nieregularnych lub dla zapewnienia wysokiej precyzji wymiarów konieczna jest obróbka blachy plazmą.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy wycięte gilotyną regularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (prostokątne i kwadratowe) o grubości do 15 mm i szerokości do 600. mm stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości < 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte gilotyną nieregularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (inne niż prostokątne i kwadratowe np, trójkątne, owalne, trapezowe etc,) o grubości do 15 mm i szerokości do 600 mm stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości < 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte gilotyną regularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (prostokątne i kwadratowe) o grubości do 15 mm i szerokości do 600 mm po wykonaniu w ich płaszczyźnie otworu lub otworów stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte gilotyną nieregularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (inne niż prostokątne i kwadratowe np. trójkątne, owalne, trapezowe etc,) o grubości do 15 mm i szerokości do 600 mm po wykonaniu w ich płaszczyźnie otworu lub otworów stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte i wypalane na plazmie regularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (prostokątne i kwadratowe) o grubości do 100 mm i szerokości do 600 mm stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte i wypalone na plazmie nieregularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (inne niż prostokątne i kwadratowe np. trójkątne, owalne, trapezowe etc,) o grubości do 100 mm i szerokości do 600 mm stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte i wypalone na plazmie regularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (prostokątne i kwadratowe) o grubości do 100 mm i szerokości do 600 mm po wykonaniu w ich płaszczyźnie otworu lub otworów stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Czy wycięte i wypalone na plazmie nieregularne formaty blachy niestopowej walcowanej na gorąco (inne niż prostokątne i kwadratowe np. trójkątne, owalne, trapezowe etc,) o grubości do 100 mm i szerokości do 600 mm po wykonaniu w ich płaszczyźnie otworu lub otworów stanowią wyroby płaskie walcowane na gorąco o szerokości 600 mm ze stali niestopowej (PKWiU nr 24.10.32.0) - poz. nr 4 ustawy o VAT?

Wnioskodawca wyraził pogląd, że wszystkie elementy płaskie małe (szerokość mniejsza niż 600 mm) wskazane we wniosku, a więc wycięte gilotyną jak też wypalone plazmą z blachy stalowej niestopowej walcowanej na gorąco stanowią po obróbce nadal wyroby płaskie walcowane na gorąco zaliczane do PKWiU nr 24.10.32.0 (szerokość mniejsza niż 600 mm) czyli wymienione w załączniku nr 11 do ustawy o VAT i mogą zostać objęte procedurą tzw. »odwróconego podatku VAT«, jeżeli odbiorcą tych produktów będą podatnicy VAT czynni, a wnioskodawca jako podatnik VAT czynny będzie wystawiał na wyżej opisanych odbiorców faktury VAT bez obciążania ich podatkiem VAT. Za taką klasyfikacją przemawia to, że elementy wycięte z blachy nie są elementami obrobionymi (np. zabezpieczenie przed korozją, malowanie, spawanie) i będą podlegały dalszej obróbce przez odbiorców - podatników VAT czynnych. Argumentem za jest również uzasadnienie projektu ustawy - druk sejmowy 1515, zgodnie z którym intencją ustawodawcy przy rozszerzaniu załącznika 11 do ustawy o VAT, było objęcie szerokiej grupy wyrobów stalowych, a zgoda Komisji Europejskiej dotyczy wyrobów stalowych stanowiących półprodukty. Według wnioskodawcy - jako producenta, wszystkie wymienione we wniosku produkty wytwarzane i sprzedawane przez wnioskodawcę nadają się do objęcia mechanizmem odwrotnego obciążenia. Bez znaczenia pozostaje dla zaliczenia produktów do PKWiU nr 24.10.32.0 grubość blachy do 100 mm, a także jej kształt od regularnego prostokąta po nieregularne figury geometryczne mniej lub bardziej złożone, a także sposób uzyskania (cięcie gilotyną lub wypalanie plazmą). Obróbka blachy gilotyną lub plazmą wynika z procesu technologicznego. Cięcie blachy gilotyną nie jest możliwe dla blach grubszych niż 15 mm, a także taka obróbka nie jest możliwa do uzyskania precyzyjnych lub powtarzalnych kształtów. Wnioskodawca wskazał, że proces technologiczny nie pozwala ciąć gilotyną blach grubszych niż 15 mm, a nadto wypalanie blach plazmą wymagane jest dla uzyskania precyzji wymiarów, złożonych kształtów lub powtarzalności. Bez znaczenia też pozostaje fakt, czy wyprodukowane elementy płaskie z blachy przez wnioskodawcę, na życzenie kontrahenta posiadają wywiercone lub wypalone otwory na swojej powierzchni.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi stanu sprawy, sformułowanych pytań oraz własnego stanowiska, wezwano [...] do jednoznacznego wskazania:

Czy jego wolą jest uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zaklasyfikowania sprzedawanych przez niego towarów wymienionych w pytaniach od nr 1 do nr 8 do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.)?

Czy też jego wolą jest uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości zastosowania - na podstawie podanej przez [...] klasyfikacji statystycznej PKWiU 24.10.32.0 - mechanizmu odwrotnego obciążenia do sprzedawanych przez niego towarów wymienionych w pytaniach od nr 1 do nr 8?

W odpowiedzi na to wezwanie [...] wskazał, że zadane pytania wynikają ze zmiany zasad opodatkowania stali w zakresie podatku VAT w związku z nowelizacją zawartą w ustawie z dnia 26 lipca 2013 roku (Dz.U. z 2013 poz. 1027) i dotyczą podatnika, który działa na rynku stali, jak również dotyczą elementu podatku VAT jakim jest zasada opodatkowania i właściwa stawka podatku.

Zadane pytania w przedstawionym stanie faktycznym służą i mają służyć jednie wykładni prawa podatkowego, w zakresie wątpliwości jego stosowania u podatnika i konsekwencji z tym związanych. Dlatego podatnik oczekuje na pełną odpowiedź w zakresie zadanych pytań. Podatnik wskazał, że jego wolą jest jednoczesne potwierdzenie zaklasyfikowania wymienionych w interpretacji - a produkowanych i sprzedawanych przez podatnika towarów oraz w konsekwencji uzyskanie odpowiedzi na możliwość stosowania do tych towarów tzw. mechanizmu odwrotnego obciążenia podatkiem VAT w zaistniałym stanie faktycznym.

Podatnik wskazał, że zastosowany przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 r. podział jest sztuczny, dlatego dla pełnej efektywności należy udzielić jednoczesnej odpowiedzi na oba zagadnienia wskazane przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie m.in. art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej: O.p.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku [...] z dnia [...] października 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie potwierdzenia zakwalifikowania sprzedawanych przez zainteresowanego towarów do PKWiU 24.10.32.0 a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia ich do ich sprzedaży.

W ocenie organu wniosek złożony przez [...] o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zaklasyfikowania sprzedawanych przez niego towarów wymienionych w pytaniach od nr 1 do nr 8 do PKWiU 24.10.32.0 (a w konsekwencji uzyskanie odpowiedzi na możliwość stosowania do ich sprzedaży tzw. mechanizmu odwrotnego obciążenia podatkiem VAT) wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej.

[...] złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej zgodnej z wnioskiem. [...] nie zgodził się ze stanowiskiem organu stwierdzającym, że podatnik domaga się interpretacji innych przepisów, w szczególności zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie PKWiU, a nie przepisów podatkowych. [...] wskazał, że niektóre wyroby stalowe zostały zakwalifikowane do tzw. mechanizmu odwróconego podatku VAT od 1 października 2013 r., na podstawie nowelizacji ustawy o VAT. Wyroby te zostały wymienione w załączniku nr 11 do ww. ustawy. Dlatego oczekiwał on od organu podatkowego wydania wiążącej interpretacji podatkowej w tym zakresie, w szczególności zaś wskazania, czy sprzedawane przez niego produkty kwalifikują się do stosowania mechanizmu odwróconego podatku. W opinii [...] prawidłowa klasyfikacja dotyczy załącznika nr 11 ustawy o VAT i ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki jego, jako podatnika. Zdaniem [...], organy podatkowe w toku kontroli podatkowej dokonują klasyfikacji wyrobów (jak ma to miejsce w np. przypadku klasyfikacji wyrobów akcyzowych), gdzie znane są przypadki odmiennej klasyfikacji podatnika i organów, jak również samych organów na różnych szczeblach czy różnych rejonach kraju. Jego intencją jest prawidłowe rozliczenie się z ciężarów publiczno-prawnych i wyjaśnienie wątpliwości w związku z nowelizacją ustawy o VAT, obowiązującą od dnia 1 października 2013 r. Dlatego stanowisko organu jest niezrozumiałe. [...] wskazał, że nie może być tak, że organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie indywidualnej interpretacji podatkowej odmawia wyjaśnienia przepisu lub przepisów, które może stosować i stosuje w toku kontroli podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie organu wniosek [...] z dnia [...] października 2013 r. w zakresie potwierdzenia zakwalifikowania sprzedawanych przez niego towarów do PKWiU 24.10.32.0 a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich sprzedaży, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w trybie art. 14b § 1 O.p.

Przepis art. 14b § 1 O.p., w powiązaniu z przytoczonymi regulacjami rozporządzenia w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydanego na podstawie art. 14b § 6 O.p. wymaga, by przedstawiony we wniosku problem dotyczył sfery przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych.

Dla potrzeb podatku od towarów i usług od dnia 1 stycznia 2011 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.).

Natomiast zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji statystycznych - na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Również przepis pkt 7.3 Zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług stanowi, że zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (względnie usługodawcy) tego produktu. Wynika to z tego, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu.

Z powyższego wynika zatem, że rozporządzenie w sprawie PKWiU nie jest ustawą podatkową w rozumieniu art. 3 O.p., co oznacza, że jego interpretacja nie leży w gestii Ministra Finansów.

Organ podkreślił, że w uzupełnieniu sprawy, wnioskodawca wskazał w sposób jednoznaczny, że jego wolą jest jednoczesne potwierdzenie zaklasyfikowania wymienionych w interpretacji a produkowanych i sprzedawanych przez podatnika towarów oraz w konsekwencji uzyskanie odpowiedzi na możliwość stosowania do tych towarów tzw. mechanizmu odwrotnego obciążenia podatkiem VAT w zaistniałym stanie faktycznym.

Powyższe potwierdza stwierdzenie strony, że "(...) zastosowany przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 r. podział jest sztuczny, dlatego dla pełnej efektywności należy udzielić jednoczesnej odpowiedzi na oba zagadnienia wskazane przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 roku".

W związku z powyższym organ nie mógł mieć wątpliwości, że intencją strony było w pierwszej kolejności, uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie zaklasyfikowania sprzedawanych przez nią towarów wymienionych odpowiednio w pytaniach od nr 1 do nr 8 do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. Natomiast powyższa kwestia wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b O.p.

W odniesieniu do podnoszonej przez stronę okoliczności, że oczekiwała od organu podatkowego wydania interpretacji odnoszącej się w szczególności do wskazania, czy sprzedawane przez nią produkty kwalifikują się do stosowania mechanizmu odwróconego podatku, natomiast nie domagała się ona interpretacji innych przepisów, w szczególności zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie PKWiU, biorąc pod uwagę przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, organ stwierdził, że nie zgadza się z powyższym twierdzeniem.

Już na etapie analizy złożonego wniosku organ powziął wątpliwość co do jego zakresu. W związku z powyższym - wysyłając wezwanie z dnia [...] grudnia 2013 r. - zwrócił się do strony o wyjaśnienie tej kwestii. Ponieważ ze złożonego uzupełnienia jasno i wyraźnie wynikało, że strona oczekuje zaklasyfikowania sprzedawanych towarów do PKWiU, biorąc po uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy organ był zobowiązany do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie złożonego wniosku, również w części dotyczącej wskazania, czy do sprzedawanych towarów możliwe jest zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia, które zgodnie z wolą strony miało stanowić konsekwencję potwierdzenia zaklasyfikowania produkowanych i sprzedawanych przez nią towarów.

Odnosząc się do stanowiska strony, że nie może być tak, że organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie indywidualnej interpretacji podatkowej odmawia wyjaśnienia przepisu lub przepisów, które może stosować i stosuje w toku kontroli podatkowej, organ wyjaśnił, że przepisy dotyczące prowadzenia kontroli podatkowej zostały zawarte w dziale VI Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 281 § 1 O.p. - organy pierwszej instancji, z zastrzeżeniem § 3, przeprowadzają kontrolę podatkową u podatników, płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych daje "kontrolowanymi". W myśl art. 281 § 2 O.p. - celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego.

Na mocy art. 282 O.p. - kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu. Organ wyjaśnił, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego to dokonana na wniosek podatnika wykładnia przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego.

Zatem postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wszczynane na wniosek podatnika różni się od kontroli podatkowej, którą podejmuje się z urzędu.

Przepis art. 14h O.p. wskazuje na dalsze przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV).

Z powyższego wynika, że przepisy Działu VI Ordynacji podatkowej dotyczące kontroli podatkowej, nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Interpretacja indywidualna jest ograniczona do pewnego aspektu (kontekstu prezentacji treści normatywnej) z uwagi na treść sformułowanego przez wnioskodawcę pytania/pytań. Organ nie może opisu sprawy przedstawionego we wniosku uzupełniać o nowe fakty, nie może podważać własnymi ocenami ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje organowi w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia ten organ w tym postępowaniu. Ponadto w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, tak jak ma to miejsce w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że zakres sprawy wyznaczają: stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, stan prawny wskazany przez wnioskodawcę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy. Na potwierdzenie tego stanowiska organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 147/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1524/10.

Podsumowując organ stwierdził, że organy podatkowe upoważnione są do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie przeprowadzają natomiast kontroli podatkowych, ponieważ nie dysponują odpowiednimi narzędziami, w tym określonymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej, umożliwiającymi przeprowadzenie kontroli podatkowej.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. [...], reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 165 a § 1 w zw. z art.14 b § 1 i 14 h O.p. z uwagi na brak podstaw do nie wydania w sprawie interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że przedmiotem interpretacji jest ustalenie prawidłowej stawki podatku VAT (lub braku takiej stawki w związku z mechanizmem odwróconego podatku). Skarżący wskazał, że organy podatkowe w toku czynności kontrolnych w sprawie podatków od towarów i usług prowadzą również postępowanie w zakresie klasyfikowania wyrobów pod kątem właściwej stawki VAT. W związku z powyższym zdaniem skarżącego nie ma podstaw prawnych, aby powyższego nie stosować w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Skarżący wskazał, iż organ upoważniony do wydawania interpretacji może stosować - na mocy art. 14h Ordynacji - przepis art. 165a tej ustawy "odpowiednio", co oznacza, iż musi jednocześnie mieć na uwadze szczególne regulacje zawarte w Rozdziale la Działu II Ordynacji podatkowej. Z treści art. 165a wynika, kiedy wydaje się postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, a w przedmiotowej sprawie nie wykazano, by strona skarżąca nie była stroną postępowania wszczętego na skutek wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie ma również podstaw - stosując odpowiednio przepis art. 165a Ordynacji - do stwierdzenia, iż przyczyną odmowy wszczęcia postępowania jest np. brak przepisów prawa podatkowego, które mogą być przedmiotem interpretacji. Tylko zaś brak stosownych przepisów prawa podatkowego mógłby być podstawą wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącego, strona w sposób uprawniony wystąpiła do właściwego organu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i istnieją przepisy prawa podatkowego, które mogą być przedmiotem interpretacji wydanej przez ten organ.

W tych okolicznościach organ powinien ponownie rozpatrzyć wniosek strony i wydać stosowną interpretację zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, zważywszy, że organ w tożsamym stanie faktycznym pod sygnaturą [...] w dniu [...].02.2014 wydał interpretację indywidualną w zakresie stali ocynkowanej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego z dnia [...] października 2013 r. dotyczący potwierdzenia zakwalifikowania sprzedawanych przez niego towarów do PKWiU 24.10.32.0, a w konsekwencji zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia do ich sprzedaży, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w trybie art. 14b § 1 O.p.

W związku z tym, zasadne jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, na podstawie art. 165a § 1 O.p. Stosownie bowiem do treści tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa wart. 165, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Na podstawie art. 14b § 1 O.p. - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).Z regulacji tej wynika, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny ( zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Przepis powyższy wprowadza bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację indywidualną i oznacza, że nie każdy i nie w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić.

Wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w sprawie dotyczącej podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulacje prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich ( art. 3 pkt 1 O.p.).

Stosownie do art. 3 pkt 2 O.p. - ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Przepis art. 14b § 1 O.p., w powiązaniu z przytoczonymi regulacjami rozporządzenia w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydanego na podstawie art. 14b § 6 O.p., wymaga, by przedstawiony we wniosku problem dotyczył sfery przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych.

W myśl 14h O.p. - w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.

W złożonej skardze skarżący zarzuca zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 14h O.p., z uwagi na brak podstaw do nie wydania w sprawie interpretacji indywidualnej. Skarżący twierdzi, że przedmiotem sprawy było ustalenie prawidłowej stawki podatku od towarów i usług (lub jej braku w związku z mechanizmem odwróconego podatku).

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że organy podatkowe działają na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Organy podatkowe są zobowiązane do przestrzegania obowiązującego prawa (materialnego, przepisów postępowania i przepisów kompetencyjnych). Obowiązek ten wynika z zasady demokratycznego państwa prawa uregulowanej w art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) - Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej i art. 7 Konstytucji RP - organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, który swój wyraz znajduje w art. 120 O.p. - organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie przepisów prawa, to z jednej strony podejmowanie czynności przez organ właściwy dla tej czynności, a z drugiej przestrzeganie, zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Każde zagadnienie prawne wniesione przed organy stosujące prawo, organy te muszą rozstrzygać na podstawie norm należących do systemu prawnego.

W sytuacji, gdy - stosownie do art. 165a § 1 O.p. - żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W pierwszej kolejności organ podatkowy bada, czy żądanie wniesione zostało przez osobę będącą stroną, a jeśli tak, to czy nie zachodzą jakiekolwiek inne przyczyny niemożności wszczęcia postępowania. Przesłanki te określone zostały w sposób szeroki, gdyż jak wskazuje art. 165a § 1 O.p., organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia, jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte"'. Przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego mogą dotyczyć np.:

- braku w przepisach ustaw podatkowych do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego,

- sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz

- przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również ostateczna).

Zatem z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania ma miejsce wszczęcie postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada między innymi, czy zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. W tej fazie postępowania organ bada dopuszczalność prowadzenia w danej sprawie postępowania podatkowego. W sytuacji, gdy organ stwierdzi, że występuje którakolwiek z przeszkód do prowadzenia postępowania, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art. 14h O.p. - w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, stosuje się odpowiednio, między innymi, przepis art. 168 O.p., zgodnie z którym złożone podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.

Podkreślenia wymaga, że precyzyjne oznaczenie w podaniu rodzaju żądania wiąże się z wyznaczeniem przedmiotu postępowania. Należy wskazać, że określony w art. 168 § 2 O.p., wymóg wskazania treści żądania oznacza, że chodzi o takie jego sprecyzowanie, aby nie było żadnych wątpliwości co do zamiaru i intencji strony. W przedmiotowej sprawie już na etapie analizy złożonego wniosku organ powziął wątpliwości co do jego zakresu, w związku z czym zwrócił się do strony o jednoznaczne wskazanie, czy jego wolą jest uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zaklasyfikowania sprzedawanych przez niego towarów wymienionych w pytaniach od nr 1 do nr 8 do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r., czy też jego wolą jest uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości zastosowania - na podstawie podanej przez niego klasyfikacji statystycznej PKWiU 24.10.32.0 - mechanizmu odwrotnego obciążenia do sprzedawanych przez niego towarów wymienionych w pytaniach od nr 1 do nr 8?

W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący wskazał, że zadane pytania wynikają ze zmiany zasad opodatkowania stali w zakresie podatku VAT w związku z nowelizacją zawartą w ustawie z dnia 26 lipca 2013 roku i dotyczą podatnika, który działa na rynku stali, jak również dotyczą elementu podatku VAT jakim jest zasada opodatkowania i właściwa stawka podatku. Zadane pytania w przedstawionym stanie faktycznym służą i mają służyć jedynie wykładni prawa podatkowego, w zakresie wątpliwości jego stosowania u podatnika i konsekwencji z tym związanych. Dlatego podatnik oczekuje na pełną odpowiedź w zakresie zadanych pytań. Podatnik wskazał, że jego wolą jest jednoczesne potwierdzenie zaklasyfikowania wymienionych w interpretacji - a produkowanych i sprzedawanych przez podatnika towarów oraz w konsekwencji uzyskanie odpowiedzi na możliwość stosowania do tych towarów tzw. mechanizmu odwrotnego obciążenia podatkiem VAT w zaistniałym stanie faktycznym.

Podatnik wskazał, że zastosowany przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 roku podział jest sztuczny, dlatego dla pełnej efektywności należy udzielić jednoczesnej odpowiedzi na oba zagadnienia wskazane przez organ w piśmie z dnia [...].12.2013 roku.

Z zacytowanego powyżej uzupełnienia wniosku bezsprzecznie wynikało więc, że - wbrew twierdzeniu skarżącego w złożonej skardze - jego wolą było uzyskanie od organu jednoznacznego potwierdzenia zaklasyfikowania produkowanych i sprzedawanych przez niego towarów do odpowiedniego grupowania statystycznego, a dopiero w konsekwencji tego potwierdzenia - odpowiedzi, czy do tak zaklasyfikowanych towarów zastosowanie ma mechanizm odwrotnego obciążenia podatkiem od towarów usług.

W związku z tak jednoznaczną deklaracją skarżącego, organ nie miał wątpliwości, że intencją skarżącego było - w pierwszej kolejności - uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie zaklasyfikowania sprzedawanych przez niego towarów wymienionych odpowiednio w pytaniach od nr 1 do nr 8 do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r.

Za nieuzasadnione należy uznać zatem przedstawione w skardze twierdzenie skarżącego, jakoby przedmiotem niniejszej sprawy było określenie prawidłowej stawki podatku, czy jej braku w związku z mechanizmem odwrotnego obciążenia podatkiem VAT.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest określenie właściwości rzeczowej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, czyli organu upoważnionego do wydawania pisemnych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego w niniejszej sprawie. Z powołanych regulacji wynika, że aby daną ustawę uznać za ustawę podatkową, w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., w ustawie takiej powinny być uregulowane wszystkie istotne elementy stosunku daninowego. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2011 r. dla potrzeb podatku od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.). Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług jest klasyfikacją produktów i usług, znajdujących się w polskim obiegu gospodarczym. Została ona wprowadzona głównie dla potrzeb statystyki oraz ewidencji źródłowej i stanowi podstawę do: opracowania nomenklatur pochodnych wyrobów i usług stanowiących wykazy grupowań wyrobów względnie usług wybranych z PKWiU i służących celom sprawozdawczości w zakresie produkcji, zbytu, obrotu towarowego, zapasów, transportu itp.; organizacji ewidencji źródłowej podmiotów gospodarczych w postaci indeksów materiałowych, towarowych itp. urządzeń ewidencyjnych. Dane zebrane z PKWiU są także umieszczane w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji państwowej.

Co więcej, zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji statystycznych - na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Również przepis pkt 7.3 Zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług stanowi, że zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (względnie usługodawcy) tego produktu. Wynika to z tego, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług nie stanowią zagadnień prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 O.p., przez co ich interpretacja nie leży w gestii Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Został on bowiem upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, natomiast klasyfikacja statystyczna wyrobów, w zakresie której skarżący zwrócił się o ocenę, nie stanowi przepisów prawa podatkowego.

Tym samym, w ocenie Sądu, organ nie był organem kompetentnym do wydania interpretacji dotyczącej klasyfikacji statystycznej produkowanych i sprzedawanych przez skarżącego towarów. Zatem działając w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie miał on podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, z uwagi na to, że nie był organem właściwym w sprawie dla tak sprecyzowanego żądania. W konsekwencji dotyczyło to również wskazania, czy do sprzedawanych towarów możliwe jest zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia, które zgodnie z wolą skarżącego miało stanowić konsekwencję potwierdzenia zaklasyfikowania produkowanych i sprzedawanych przez niego wyrobów.

Wniosek skarżącego o wydanie interpretacji w powyższym zakresie nie dotyczył sprawy, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. Obligowało to zatem organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Organ w takiej sytuacji nie mógł wydać interpretacji indywidualnej, gdyż zachodziły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania.

Sąd wskazuje także na specyfikę postępowania w sprawie wydawania interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p. która polega na tym, że właściwy organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Interpretacja indywidualna jest ograniczona do pewnego aspektu (kontekstu prezentacji treści normatywnej) z uwagi na treść sformułowanego przez wnioskodawcę pytania/pytań.

Wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie może opisu sprawy przedstawionego we wniosku uzupełniać o nowe fakty, nie może podważać własnymi ocenami ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje organowi w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia ten organ w tym postępowaniu. Ponadto w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, tak jak ma to miejsce w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że zakres sprawy wyznaczają: stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, stan prawny wskazany przez wnioskodawcę oraz zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie wnioskodawcy.

Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 147/13, w którym to wyroku Sąd stwierdził, że "(...) Na podstawie przepisów rozdziału 1 działu II O.p. organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego, uzupełniania wniosku o elementy prawne lub faktyczne (...)".

Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1524/10 stwierdził m.in.: "(...) organ interpretujący »porusza się« niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) - art. 14b § 3 O.p. (...)"; "(...) Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku (...)".

Za bezpodstawny należy uznać, podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 121 O.p. Skarżący nie wskazał, który konkretnie paragraf tego przepisu, organ naruszył. Niezależnie od tego, Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego w niniejszej sprawie w zakresie klasyfikacji statystycznej wyrobów nie dotyczył sprawy, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. Tym samym organ, działając w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie miał podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku, gdyż nie był organem właściwym w sprawie tak sprecyzowanego żądania skarżącego.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek skarżącego, albowiem nie był tom dokument w rozumieniu tego przepisu i nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Fakt wydania interpretacji w innej sprawie, nie ma wpływu na przedmiotową sprawę. Odnosząc się jednak do stanowiska skarżącego, Sąd stwierdza, że w powołanej przez skarżącego sprawie stan faktyczny był odmienny od niniejszej sprawy, albowiem we wniosku o wydanie interpretacji w tamtej sprawie wnioskodawca zaklasyfikował określone elementy do odpowiedniego numeru statystycznego, nie domagając się tego od organu.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.