Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 951/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu W. K. od Skarbu Państwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższona o 22% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, którą to kwotę należy wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].01.2006 r. nr [...] wydaną na podstawie

art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 18 ust. 5 pkt 4

w zw. z art. 32 i art. 20 ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 3.04.2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia

i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27, poz. 343) i art. 104 kpa Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął S. S., skarżącemu w niniejszej sprawie, pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej przyznanej na mocy decyzji z dnia [...].02.1997 r. ldz. [...]. Organ ustalił, że posterunek Policji w S. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w T. prowadził przeciwko S. S. postępowanie w sprawie kierowania gróźb karalnych i w dniu [...].10.2004 r. został przedstawiony stronie zarzut popełnienia czynu

z art. 190 § 1 kk. Prokuratura Rejonowa w T. poinformowała, że postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Broń, co ustalono na podstawie zeznań

S. S., do momentu zabezpieczenia jej do prowadzonego w powyższej sprawie postępowania karnego była przez niego przechowywana w szafie konstrukcji drewnianej między ubraniami. S. S., jak podał, leczył się w Poradni Psychiatrycznej i zobowiązany przez organ w trybie art. 15 ust. 5 powołanej ustawy do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym

oraz przedstawienia orzeczeń z tych badań w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązania żądanych dokumentów nie przedstawił.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ uznał, iż istnieje uzasadniona obawa w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy użycia przez stronę broni niezgodnie z interesem porządku publicznego w związku z faktem prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego i postawionym zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Nadto stwierdził, iż strona naruszyła art. 32 ust. 1 powołanej ustawy przechowując broń w sposób niewłaściwy umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym, jak również mimo wezwania nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 tej ustawy. Z uwagi na przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy także i z tego powodu organ był zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.

W odwołaniu od tej decyzji S. S. wniósł o jej zmianę i wszczęcie postępowania przeciwko uczestnikom napadu na niego w dniu [...].10.2004 r.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił, iż w postępowaniu karnym popełniono szereg uchybień. Przedstawił swoją wersję wydarzeń mających miejsce w dniu [...].10.2004 r. i stwierdził, że jego oskarżenie wymyślono po to, aby uniknąć odpowiedzialności za pobicie i kradzież, a Policja popiera inicjatora napadu na niego przez S. G.,

a także uczestników, wykonawców tego napadu. Nadto podał, że pisma

o konieczności poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym nie otrzymał,

a samo leczenie się w Poradni Zdrowia Psychicznego nie jest przestępstwem. Zarzucił również, że na protokole z dnia 9.11.2004 r. widnieje data 8.11.2004 r. i jest to "absolutny numer" bo jak może być data wcześniejsza od stanu faktycznego zdarzenia.

Decyzją z dnia [...].03.2005 r. nr [...] wydaną na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że S. S. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 powołanej ustawy, a tym samym zasadne jest cofnięcie mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało bowiem wszczęte w zw. z uzyskaniem informacji, że w dniu [...].10.2004 r. S. S. będąc pod wpływem alkoholu wszczął sprzeczkę z robotnikami budowlanymi pracującymi na rzecz innej osoby, a następnie po krótkotrwałej szarpaninie wyciągnął broń i wystrzelił w powietrze. Ponieważ S. S. groził robotnikom, że ich zabije, a groźby te wzbudziły obawę, że zostaną spełnione złożyli oni zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 190 § 1 kk i w tej sprawie prowadzone jest postępowanie karne. Organ podniósł przy tym, że opinia o S. S. sporządzona po przeprowadzeniu wywiadu z miejsca zamieszkania nie jest opinią pozytywną. Uchodzi on za osobę konfliktową, skłóconą z najbliższym otoczeniem. Organ II instancji nie podzielił zarzutu S. S. niepowiadomienia go o konieczności dostarczenia aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, bo w aktach znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru pisma w tej sprawie pokwitowane przez H. S. - babkę strony i skoro w wyznaczonym terminie S. S. żądanych orzeczeń nie przedstawił to, w świetle art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy, ta okoliczność stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za cofnięciem mu pozwolenia na broń.

Organ II instancji uznał natomiast, iż przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń nie może stanowić okoliczność dotycząca nieprawidłowego przechowywania broni. Strona wprawdzie zeznała, że przechowuje broń gazową w meblościance drewnianej między ubraniami ale z akt broni nie wynika, by Policja dokonała oględzin miejsca przechowywania broni lub utrwalonej protokołem kontroli warunków i sposobu przechowywania broni. Bez przeprowadzenia tej czynności, tylko na podstawie zeznań strony nie można zatem stwierdzić, że przechowuje ona broń niezgodnie

z przepisami zwłaszcza, że w odwołaniu strona wyjaśnia, że broń przechowuje

w kasecie metalowej trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku, umieszczonej w meblościance. Nadto podniesiono, że na protokole przesłuchania strony z dnia 9.11.2004 r. (o którym mowa w odwołaniu) brak jest pieczątki "za zgodność" z datą 8.11.2004 r. wobec czego organ nie może odnieść się do zarzutu, iż potwierdzenia zgodności dokonano nierzetelnie.

W skardze na tą decyzję S. S. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu podtrzymując przedstawioną w nim swoją wersję przebiegu zdarzeń w dniu [...].10.2004 r. stwierdzając, iż głównym sprawcą "przekręcenia stanu faktycznego" jest B. G. Natomiast co do stwierdzenia organu, że odbiór wezwania do przedstawienia wskazanych orzeczeń został pokwitowany przez H. S., skarżący podał, że jest ona zamieszkała pod innym adresem, a ponadto ma 91 lat i z powodu wieku ma złą pamięć i być może pismo przyjęła, które następnie zaginęło.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.)

Badając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Zatem skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne

w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie przygotowawcze w takiej sprawie. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy określa pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", i nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone

w wymienionym przepisie ustawy. Przepis ten nie zawiera zatem zamkniętego katalogu czynów przestępnych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną.

Bezsporną w sprawie jest okoliczność, iż prowadzone jest przeciwko skarżącemu postępowanie karne w zw. z podejrzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 190 § 1 kk. Zdaniem Sądu rodzaj i ciężar gatunkowy przestępstwa o popełnienie którego skarżący jest podejrzany uzasadnia przyjęcie, iż zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki zastosowania

art. 18 ust. 1 pkt 2 są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż prowadzonego postępowania karnego w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa groźby karalnej zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. W związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu i skardze odnoszącymi się w istocie do postępowania karnego należy podnieść, iż rozpatrując skargę Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji, nie zaś sposobu prowadzenia postępowania karnego. Powyższe zarzuty, w których ocenę Sąd nie może się wdawać, nie mogą zatem rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej) i jako takie pozostają bez istotnego znaczenia dla tej oceny. Istotną jest okoliczność, iż skarżący jest

w postępowaniu karnym podejrzany o popełnienie w/w przestępstwa, a ta okoliczność została trafnie oceniona przez sąd jako stanowiąca, w świetle powołanych przepisów przesłanką do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.

W tym stanie rzeczy dodatkowo należy podnieść, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 4 cyt. ustawy. Skarżący nie przedstawił bowiem żądanych orzeczeń, a ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania w tym przedmiocie wynika, że wezwanie zostało prawidłowo doręczone.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku stosownie do art. 151 p.p.s.a. zaś w pkt 2 orzekł o przyznaniu kosztów radcy prawnemu tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)